NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Castello di Acoz

Il Castello di Acoz (conosciuto anche come Castello Pirmez), è un castello belga situato nel demanio della città di Acoz, nella provincia dell'Hainaut, più in particolare vicino al confine con la provincia di Namur, in Vallonia. Si tratta di un edificio di pietra calcarea immerso nella valle dove scorre il Biesme, che ne alimenta il fossato. Storia Smembramento dell'antico dominio carolingio di Gerpinnes, la signoria di Acoz apparteneva al conte di Namur. Acquisita nel 1543 dalla famiglia Marotte, passò poi a Quiévrain nel 1727 e poi nel 1759 agli Udekem (antenati dell'attuale Regina consorte dei Belgi Mathilde d'Udekem d'Acoz). Il loro ultimo rappresentante, Jacques d'Udekem, vendette la proprietà alla vedova di Edoardo Pirmez il 21 luglio 1816. Pur avendo subito varie trasformazioni e ampliamenti nel corso dei secoli, l'attuale castello ha conservato molte delle più antiche parti, che risalgono fino al XVI secolo. Nel 1865 l'archeologo Octave Pirmez, esplorò un cimitero merovingio, composto da 25 tombe, nei boschi del castello, in un luogo chiamato Monplaisir, ritrovando varie armi (punte di lancia, scramasax), ed altri oggetti in bronzo. Nel 1876 venne invece scoperto in una olla (recipiente in terracotta usato in passato per cuocere e/o conservare i cibi) un tesoro monetario romano di circa 150 monete con effigi di Nerone, Vespasiano, Domiziano, Adriano, Antonino Pio, Faustina maggiore e Vibia Sabina. Nel 2001 la proprietà fu acquistata da Tony Cammaert, un antiquario e restauratore di Anversa specializzato in arte giapponese, che lo restaurò completamente. Galleria d'immagini varie foto del castello:varie foto di una rievocazione storica annuale avvenuta nel 2007 presso il castello: Note Bibliografia Le patrimoine monumental de la Belgique, vol. 20: Wallonie, Hainaut, Arrondissement de Charleroi, Liège, Pierre Mardaga, éditeur, 1994 Astrid Tanghe e Luc-Francis Genicot, Le grand livre des châteaux de Belgique, vol. 2: Châteaux de plaisance, Bruxelles, Marc Vokaer, éditeur, 1977 Voci correlate Acoz contea di Namur Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Acoz
Suikerbakkerij Joris

Suikerbakkerij Joris is een Belgische snoepgoedfabrikant in Sint-Agatha-Berchem. De gezinsonderneming werd in 1938 opgericht en kent een lange traditie in de productie van harde en zachte gommen, doorgaans verpakt in de kenmerkende cellofaanzakjes met bloemenpatroon. Geschiedenis In 1938 begon Jan Van den Driessche met de steun van zijn vader Joris een eigen zaak. In zijn keuken produceerde hij tot vijftig kilo bonbons per dag. Onder meer pralines, zachte karamellen, noga en gommen werden manueel vervaardigd.Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, werd de productie echter danig verstoord. Enkel suiker en gelatine waren als grondstof beschikbaar. Het familiebedrijf legde zich noodgedwongen toe op de productie van gommen, die toen slechts een klein deel van het assortiment uitmaakten. Nu produceert Joris uitsluitend gommen, waaronder klassiekers als muisjes, beertjes, neusjes en zuurtjes. Arabische gom is de voornaamste grondstof voor de ambachtelijke gomproductie. Vandaag wordt Joris geleid door de derde en vierde generatie. Externe link Suikerbakkerij Joris
Docks Bruxsel

Docks Bruxsel est un centre commercial et de loisirs à Bruxelles situé à côté du canal et à l'est du pont Van Praet. Ce centre est construit sur un ancien site industriel Godin (probablement contaminé) dont il ne reste que le Familistère Godin. Le nom du projet était « Just Under The Sky » (JUTS), il a été renommé en le 17 octobre 2013 en « Docks Bruxsel ». Le chantier est confié en 2013 aux sociétés BESIX et BPC. Le 20 octobre 2016, le centre commercial est officiellement ouvert au public, avec plus de 110 magasins : alimentaires, non-alimentaires, restaurants, cinéma VIP, parc d'aventure intérieur et une salle de réunion. Adversaires Le Syndicat neutre pour indépendants (SNI) craint une détérioration de l'offre commerciale dans les environs à cause d'un méga centre commercial. L'objection s'appuie sur le fait qu'il y a trois centres commerciaux en projet dans un rayon de 10 km, dont Neo et UPlace. Selon les recherches du SNI effectuées auprès de 863 détaillants du Brabant et de Bruxelles, 77 % de ceux-ci s'opposent à l'arrivée du Docks (projet nommé Just Under The Sky à l'époque), du centre commercial inclus dans le projet Neo et Uplace. Licences Le 7 janvier 2013, le promoteur Equilis obtient les permis nécessaires pour le début des travaux. Au printemps 2013, ceux-ci commencent par la démolition de l'ancienne usine Godin et la construction du nouveau complexe. Commerces Media Markt Match (fermé en 2019) White Cinema Kiabi Samsung McDonald's Koezio Superdry H&M Les transports publics L'une des conditions à l'obtention du permis d'environnement est d'être connecté avec le réseau des transports publics, afin qu'une grande partie des visiteurs de JUTS puisse l'utiliser. Cela comprend des lignes de tram à construire reliant l'UZ Jette, via le canal, jusqu'à Schaerbeek-Formation, ou une autre reliant l'aéroport de Bruxelles. Il y a également un nombre strict de places de stationnement. La gare de Schaerbeek est à 1,1 km de marche du shopping mais un tunnel est en train d'être percé pour réduire la distance de marche à 400m et devrait être ouvert durant l'été 2022. Il y a 200 places pour les vélos et une grande station Villo. Du 1er mai au 31 octobre, l'arrêt du waterbus au pont Van-Praet est à quelques minutes de marche de Docks Bruxsel. Le site est desservi par les lignes 7,10 et 35 du tramway de Bruxelles par les lignes 56 et 58 des autobus de Bruxelles. Galerie d'images Les projets compétitifs Dans le même temps, d'autres projets dans le nord de Bruxelles, sur les territoires de Région de Bruxelles et la région flamande, sont prévus. Par exemple, le centre commercial Uplace sur le Boulevard de la Woluwe (en néerlandais : Woluwelaan) à Machelen, comme le centre d'affaires du projet NEO au Heysel. Liens externes Site officiel Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Docks Bruxsel » (voir la liste des auteurs). Portail du commerce Portail de Bruxelles
Docks Bruxsel

Docks Bruxsel is een winkel- en ontspanningscomplex in Brussel in de buurt van de Van Praetbrug. Het project van de Groep Mestdagh voorziet een complex naast het kanaal ten westen van de Van Praetbrug op een oude industriezone ('brownfield'). De werknaam van het project was 'Just Under The Sky' en werd op 17 oktober 2013 gewijzigd in 'Docks Bruxsel'. Op 20 oktober 2016 werd Docks Bruxsel officieel voor het publiek geopend, met meer dan 110 winkels, een in- en outdoor food district, een VIP-cinema (White Cinema), een indoor avonturenpark (Koezio) en een evenementenhal. In mei 2018 werd bekendgemaakt dat eigenaar Equilis het Docks Bruxsel-complex heeft verkocht aan de Europese vastgoedspecialist Portus Retail en de Canadese mede-investeerder Alberta Investment Management Corporation (AIMCo). Tegenstanders Het Neutraal Syndicaat voor Zelfstandigen vreest een verloedering van de winkelmogelijkheden in de buurt van het megashoppingcentrum. Het bezwaar richt zich vooral op het feit dat er drie nieuwe winkelcentra bij zouden komen in een straal van nog geen 10 kilometer. Naast Docks zijn er immers ook vergevorderde plannen voor het NEO-project en UPlace. Uit onderzoek dat NSZ afnam bij 863 kleinhandelaars uit Vlaams-Brabant en Brussel blijkt dat 77 procent gekant is tegen de komst van Just under the Sky, Neo en Uplace. Vergunningen Op 7 januari 2013 beschikte bouwpromotor Equilis over alle nodige vergunningen om de bouw te starten. In de lente van 2013 werd effectief gestart met de sloop van de oude Godin-fabriek en de bouw van het nieuwe complex. Openbaar vervoer Een van de voorwaarden die aan de milieuvergunning werden verbonden was dat een groot deel van de bezoekers met het openbaar vervoer zou komen. Hiertoe zal onder andere een nieuwe tangentiële tramlijn aangelegd worden die het UZ Jette, via de kanaalzone en Docks Bruxsel, met Schaarbeek-Vorming of de nationale luchthaven zal verbinden. Er werd ook een strikt maximum aantal parkeerplaatsen voorzien. Sinds de opening heeft Docks Bruxsel heeft een eigen MIVB tram- en bushalte (sinds 2024 tram 7, tram 10, tram 35 en bus 58) en halte 'Van Praet' van bus 47 en 57 liggen op een circa 100 meter van de ingang van het complex. Er zijn 200 plaatsen voor fietsen en er is een groot Villo!-station. Van 1 mei tot 31 oktober stopt ook de Waterbus aan de Van Praetbrug, op enkele minuten wandelafstand van Docks Bruxsel. Concurrerende projecten Tegelijk zijn andere projecten in de buurt, op Brussels en Vlaams grondgebied, gepland. Zo is zowel het winkelcentrum Uplace aan de Woluwelaan in Machelen, als de handelswijk van het NEO project op de Heizel gepland. Externe link Officiële website
KTC Brugge

De Koninklijke Tennis Club Brugge (KTCB) is een tennisclub in Assebroek, een deelgemeente van Brugge. De club is aangesloten bij de Vlaamse Tennisvereniging (onderdeel van de Koninklijke Belgische Tennisbond) met clubnummer 2003. De KTCB heeft vijf gravelbanen. De club is opgericht als Tennis et Hockey Club Brugeois op 24 juli 1928. Het was destijds de eerste club met een gravelbaan in Brugge. Op 4 maart 1929 werd de naam gewijzigd in Lawn-Tennis et Hockey Club de Bruges (LTHCB). In 1942 werd een deel van de grond verkocht om schulden af te lossen. In 1947 traden leden van de Tennis-Club Brugeois toe tot de LTHCB nadat een deel van hun grond in de Tweede Wereldoorlog door de bezetter was afgenomen. In 1950 werd de naam: TC de Bruges (TCB). In 1988 kreeg de club ter gelegenheid van het zestigjarig bestaan het Predicaat Koninklijk. Nelly Landry (Adamson) die in 1948 het toernooi Roland Garros won is lid geweest van de LTHCB. Externe link Koninklijke Tennis Club Brugge (officiële pagina)
Klepmolen

De Klepmolen in Balegem, een deelgemeente van Oosterzele in Oost-Vlaanderen, ontleent zijn naam aan de plaats waar hij staat; een wijk die vroeger 'De Kleppe' werd genoemd. Geschiedenis In 1791 diende molenaar Jan de Waeghemaeker uit Anzegem een aanvraag in om een korenmolen te mogen bouwen in Balegem. Die toelating werd hem geweigerd. Zogenaamd omdat er al voldoende molens in het dorp aanwezig waren om alle ingezetenen te bedienen. De ware reden was dat degene die de toelating moest verlenen, Charles-Ignace Juste de la Tour-Tassis, de al bestaande molens in eigendom had en concurrentie niet welkom was. Niettegenstaande deze tegenwerking kreeg de Waeghemaeker toch een octrooi. Voorwaarde was echter dat de molen er binnen het jaar in werkende staat zou staan. Dat lukte. De houten staakmolen brandde echter door onopgehelderde oorzaak af. In 1889 bouwde Denis De Meireleire de stenen bergmolen die er nu nog staat. Het is een relatief kleine graanwindmolen met een kap die op een zogenaamde paternoster van iepenhouten rollen gekruid kan worden. Recent verleden De molen viel beroepsmatig stil in 1959. Doordat er dicht bij de molen steeds meer gebouwd werd, nam de windbelemmering zo toe dat een rendabel gebruik niet meer mogelijk was. In 1979 werd de molen een beschermd monument. De gemeente Oosterzele kocht de molen aan in 1980. In datzelfde jaar werd de molen hersteld. Tussen 2011 en 2012 werd de molen andermaal grondig en vakkundig gerestaureerd zodat hij weer maalvaardig is. Op 16 juni 2013 werd de Klepmolen plechtig opnieuw in bedrijf gesteld. Er zijn twee vrijwillige molenaars die de molen in draaibare staat zullen houden, een daarvan is afkomstig uit een geslacht van molenaars. De molen is elke eerste zondag van de maand toegankelijk voor het publiek. Als er voldoende wind is wordt hij dan ook in bedrijf gesteld. Dit is ook het geval op nationale en internationale molendagen en op Open Monumentendagen. Zie ook Lijst van windmolens in Oost-Vlaanderen
La Laiterie Military Cemetery

La Laiterie Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Kemmel, een deelgemeente van Heuvelland. De begraafplaats ligt 1.350 m ten noordoosten van het dorpscentrum. Ze werd ontworpen door Edwin Lutyens met medewerking van George Goldsmith. Het langwerpig terrein is 5.172 m² groot en het wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het helt lichtjes af en wordt omgeven met een bakstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat centraal en de Stone of Remembrance staat rechts in een uitspringend deel van het terrein. Er liggen 751 doden begraven waaronder 180 niet geïdentificeerde. Geschiedenis De begraafplaats kreeg haar naam wegens de nabijheid van een melkerij. Ze werd gestart in november 1914 en bleef in gebruik tot oktober 1918. De meeste graven werden gegroepeerd volgens hun regiment zoals de 26th, 25th & 24th Canadian Infantry Battalions en de 5th Northumberland Fusiliers. Tijdens het Duitse lenteoffensief viel op 25 april 1918 de begraafplaats in Duitse handen maar begin september werd ze heroverd. Na de oorlog werd de begraafplaats uitgebreid met slachtoffers uit de slagvelden ten noordoosten van Kemmel. Nu liggen er 547 Britten (waaronder 169 niet geïdentificeerde), 197 Canadezen (waaronder 7 niet geïdentificeerde) en 7 Australiërs (waaronder 4 niet geïdentificeerde). Voor twee doden werden Special Memorials opgericht omdat hun graven werden vernietigd door artillerievuur en niet meer teruggevonden werden. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Graven Goojar Singh was een Sikh die dienstdeed bij 24th Bn Canadian Infantry. Hij sneuvelde op 19 oktober 1915 op 32-jarige leeftijd Onderscheiden militairen H.E. Dolan, luitenant bij de Royal Air Force werd onderscheiden met het Military Cross (MC). W. Chalkley, korporaal bij het Cheshire Regiment werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). korporaal H. Scott en kanonnier Wilfred Strode ontvingen de Military Medal (MM). Minderjarige militairen D. Hayes, korporaal bij de Royal Dublin Fusiliers was slechts 16 jaar toen hij op 31 mei 1917 sneuvelde. Stanley C. Lockwood, soldaat bij het East Surrey Regiment was slechts 16 jaar toen hij op 24 maart 1915 sneuvelde. de soldaten S. Collins en R.H. Driscoll van de Canadian Infantry en John H. Ross van het East Yorkshire Regiment waren 17 jaar toen ze sneuvelden. Alias soldaat Joseph T. Hickey diende onder het alias J.T. Smyth bij de Canadian Infantry. Externe links La Laiterie Military Cemetery op de website van de CWGC. La Laiterie Military Cemetery op de website van WO1.be
Locre No.10 Cemetery

Locre No. 10 Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Loker, een deelgemeente van Heuvelland. De begraafplaats ligt 1,2 km ten zuiden van het dorpscentrum. Deze kleine L-vormige begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het terrein heeft een oppervlakte van 730 m² en is omgeven door een natuurstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat recht tegenover de ingang, op een sokkel dat ingebouwd is in de westelijke omheiningsmuur. De begraafplaats bestaat uit een Brits en een Duits perk. Er liggen 133 doden begraven waaronder 86 niet geïdentificeerde. Het perk met de Duitse graven bevindt zich in de korte zijde van de L-vormige begraafplaats. Geschiedenis Loker lag bijna de hele oorlog op een relatief veilige afstand van het front. Tijdens het Duitse lenteoffensief viel het dorp op 25 april in Duitse handen. Tijdens de daarop volgende week werd het tot driemaal toe door de Fransen en de Duitsers heroverd tot het uiteindelijk na hevige gevechten begin juli definitief door de Fransen werd ingenomen. Het St.-Antoniusklooster (nu Huize Godtschalck) was ingericht als medische post (Casualty Clearing Station) om de talrijke gewonden op te vangen. De begraafplaats werd door de Fransen in het voorjaar van 1918 gestart. Na de oorlog werden de Franse graven naar andere begraafplaatsen overgebracht en werden Britse en Duitse slachtoffers die in de omgeving van Loker gesneuveld waren hier begraven. Er liggen nu 58 Britten (waaronder 14 niet geïdentificeerde). In het Duitse perk liggen 75 doden waarvan slechts 3 konden geïdentificeerd worden. Zij liggen verzameld onder 9 grafzerken. Voor 3 Britten werden Special Memorials opgericht omdat hun graven niet meer gevonden werden en men neemt aan dat ze zich onder de niet geïdentificeerde graven bevinden. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Onderscheiden militairen sergeant T.H. Chattington en de korporaals W. Penny en T.A. Flewitt werden onderscheiden met de Military Medal (MM). Externe links Locre No.10 Cemetery op de website van de CWGC. Locre No.10 Cemetery op de website van WO1.be
Lourdesgrot (Wiemesmeer)

De Grot van Wiemesmeer is een Lourdesgrot te Wiemesmeer, gelegen aan de Grotstraat. De streek hier heette Hoeverveld, naar een boerderij die tevens uitspanning was voor de rijtuigen naar Maastricht. Een van de bewoners, Mathijs Thijssens, liet in 1907 een Mariabeeld langs de weg van Wiemesmeer naar Terboekt plaatsen. Iets verderop liet hij een Kruisbeeld plaatsen, dit alles uit dankbaarheid voor de genezing van een steenpuistenziekte aan zijn been. Een van zijn dochters wilde later een Lourdesgrot op de plaats van het beeld, en Mathijs besliste dat dit een grote grot moest worden, naar het model van die te Edegem. De grot kwam gereed in 1925. Toen echter in 1976 het plafond van de Sint-Jozefkerk instortte moesten de Missen elders worden opgedragen. Op zaterdagavond in de zomer werden er een Mis opgedragen bij de grot. Deze trok sindsdien meer bedevaartgangers en de bij de grot gebouwde bidruimte werd te klein. In 1993 werd de ruimte vergroot. Sindsdien werd de omgeving van de grot steeds verder uitgebreid en verfraaid. Er kwamen overdekte ruimten, er werden vele bomen en struiken geplant en een vijverpartij werd aangelegd. Van 2004-2005 werd door Toon Vanmechelen een reeks beelden vervaardigd die de Geheimen van de Rozenkrans voorstelden. Er werden drie kapellen gebouwd waarin deze beelden werden geplaatst. In 2009 volgde de oprichting van een Calvariegroep. Door dit alles was uiteindelijk een uitgebreid Mariapark ontstaan. Externe link Grot van Wiemesmeer
Minty Farm Cemetery

Minty Farm Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission military cemetery containing British burials from the First World War, located in the Belgian province of West Flanders. The cemetery is located 0.6 miles (0.97 km) east of Langemark and 4.3 miles (6.9 km) north of Ypres. History During the First World War, Minty Farm was used first by the Germans as a small fortification until it was overtaken by the British Army who used the area as a local headquarters. The cemetery opened in October 1917, mostly the casualties of the Royal Artillery, whose guns were based nearby. Location The cemetery is easily found by travelling to Langemark, close to Ypres, and then driving along Hemelrijkstraat- where the cemetery is located. References
Minty Farm Cemetery

Minty Farm Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Sint-Jan (Ieper). De begraafplaats ligt aan de Hemelrijkstraat op 2,5 km ten zuiden van de markt van Langemark en 2,2 km ten westen van gehucht Sint-Juliaan. De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het terrein heeft een onregelmatig grondplan met een oppervlakte van ongeveer 990 m² en is omgeven door een bakstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat centraal tegen de noordoostelijke muur. Vanaf de straat leidt een graspad van 25 m naar de toegang. Er liggen 193 doden begraven. Geschiedenis Tijdens de oorlog bevond zich in de nabijheid een boerderij die waarschijnlijk door een eenheid uit Wiltshire Minty Farm werd genoemd. De Duitsers hadden deze tot een versterking omgebouwd. Nadat de 1/6th (Banff and Donside) Gordon Highlanders de boerderij veroverde tijdens de Derde Slag om Ieper (juli 1917) werd ze als hoofdkwartier voor de Britten ingericht. De begraafplaats werd door gevechtseenheden in oktober 1917 gestart en verder gebruikt tot het Duitse lenteoffensief in april 1918. Er liggen 192 Britten (waarvan 6 niet meer geïdentificeerd konden worden) en 1 Duitser begraven. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Onderscheiden militairen kapitein Learo Aylmer Henry Hackett en luitenant J. Cordner, allebei officier bij de Royal Irish Rifles, werden onderscheiden met het Military Cross (MC). de sergeanten Francis William Simpson en F. Lee, korporaal R. Johnson, artillerist John Stoddart, kanonnier James Edward Cain en de pioniers Leonard Nelson Edwards en Henry Wallace Mardon ontvingen de Military Medal (MM). Externe links Minty Farm Cemetery op de website van de CWGC. Minty Farm Cemetery op de website van WO1.be
Museum van de Mijnwerkerswoning

Het Museum van de Mijnwerkerswoning is gelegen aan de Marie-Joséstraat in Eisden-Tuinwijk in de gemeente Maasmechelen. Het museum is te zien in het linkerdeel van een gerestaureerde tweewoonst uit 1925, destijds gebouwd en beheerd door de Sociéte_Anonyme_des_Charbonnages_Limbourg-Meuse. Het pand is een voorbeeld van de Engelse 'garden city-architectuur' die in de 'Cité van Eisden' werd gekopieerd. Het museum wordt onderhouden en de dagelijkse werkzaamheden worden verricht door vrijwilligers, verenigd in de Stichting Erfgoed Eisden en ondersteund door de gemeente. Geschiedenis Het pand is een tweewoonst, destijds omschreven als Maison pour Ouvriers ou Porions in plannen en tekeningen van de mijnmaatschappij, die destijds hoofdzakelijk Franstalig was. De woningen werden vanaf 1926 verhuurd aan mijnwerkersgezinnen. Wegens de nabijheid van de parochiale scholen en de Sint-Barbarakerk kwamen sinds 1934 in het linkergedeelte de kapelaans van de parochie van Eisden-Tuinwijk te wonen, terwijl in de woning ter rechterzijde onder meer de zuigelingen- en kleuterbureaus van het 'Nationaal Werk voor Kinderwelzijn' en extra schoolruimte werden ondergebracht. Kort na de sluiting van de mijn in 1987 werd de gemeente Maasmechelen eigenaar. Het gebouw stond toen al een tijd leeg en raakte vervallen. Nadat er jarenlang was gelobbyd voor een mijnwerkersmuseum gaf de gemeente opdracht om de buitenkant van het pand te renoveren aan de hand van de oorspronkelijke ontwerpplannen en -tekeningen. De linkerwoning werd door leden van de toenmalige Geschied- en Heemkundige Kring van Eisden ingericht zoals een mijnwerkerswoning er in de jaren 1930 had uitgezien, inclusief de nutsvoorzieningen uit die tijd. Ook de zeer ruime tuin werd volgens de toenmalige voorschriften van de mijnmaatschappij heraangelegd. Het museum werd in 1995 feestelijk geopend. Het Archief- en Documentatiecentrum van het Mijnwerkersleven was tot 2015 in het rechterdeel van het pand ondergebracht en heeft nu een beveiligd onderkomen in het nabijgelegen Cultuurcentrum van Maasmechelen. Nu is er daar een Kinder Beleef Museum, met een nagebootst klaslokaaltje en een zaaltje met materiaal en werktuigen van destijds. Afbeeldingen Wetenswaardigheden De meeste binnenopnames en enkele scènes buitenshuis voor de film Marina, de geromantiseerde levensgeschiedenis van muzikant Rocco Granata door cineast Stijn Coninx, zijn gemaakt in het museum. Er zijn ook nog opnames voor andere films en documentaires gedraaid. Het Museum van de Mijnwerkerswoning wordt vaak bezocht bij excursies aan het patrimonium van de steenkoolmijn van Eisden, de Tuinwijk en het mijnwerkersleven in Limburg. In 2014 werd de 125.000ste bezoeker rondgeleid. Literatuur Jan KOHLBACHER, Twee voorzienigheden in een mijnparochie, in: Koorts, erfgoedmagazine van KADOC, 2022.