NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Théâtre Minard

Le théâtre Minard (Minardschouwburg en néerlandais) est un édifice de style néo-classique situé à Gand, ville de la province de Flandre-Orientale en Belgique. Localisation Le Théâtre Minard se dresse au n° 15 de la Walpoortstraat au sud du centre-ville, à quelques dizaines de mètres au nord du Palais des Fêtes Vooruit (Feestlokaal Vooruit), autre haut-lieu de la vie culturelle à Gand. Historique Le Théâtre Minard, doit son nom à l'architecte gantois Louis Minard qui habitait tout près de là (Grote Huidevettershoek) et qui décide en 1845 de construire un théâtre sur des terrains qui lui appartiennent « pour donner un lieu aux troupes populaires qui ne disposaient toujours pas de scène, huit ans après la construction d'un opéra dévolu à la bourgeoisie locale ». Louis Minard fonde le théâtre et le café à ses frais en 1846 et en conçoit la façade. La première représentation théâtrale a lieu le 27 juin 1847. Au contraire du Grand Théâtre, construit en 1837-1840 au Kouter et connu maintenant comme l'Opéra de Gand, ou le Théâtre Flamand de la place Saint-Bavon, qui étaient des théâtres municipaux officiels, le Théâtre Minard était un théâtre privé, comme le Théâtre du Parnasse du Vieux quai au Bois (Oude Houtlei). Le théâtre est redécoré entre 1905 et 1908 d'après un projet de l'architecte J.-P. Ledoux. Classement Le théâtre fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 2 juin 1988 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 21325. Architecture Le théâtre présente une façade de cinq travées et de deux étages et demi sous une toiture en ardoises artificielles. Le centre de la façade est occupé par un avant-corps de trois travées. Le rez-de-chaussée de cet avant-corps est paré de pierre bleue et est orné de bossages plats et de lignes de refend. Percé de trois portes rectangulaires, il affiche le nom du théâtre Minardschouwburg juste sous le puissant cordon de pierre qui le sépare du premier étage. L'étage de l'avant-corps est percé de trois hautes baies dont les impostes cintrées sont portées par des doubles pilastres aux chapiteaux ioniques dorés et dont les allèges sont ornées de balustres en pierre. Une frise et un cordon de pierre couronnent ce premier étage, au-dessus duquel on trouve un demi-étage percé de trois petites fenêtres rectangulaires dont l'encadrement à crossettes est surmonté d'une tête de satyre. Chacune des travées latérales est ornée au premier étage d'un médaillon avec buste doré. La façade se termine par une corniche soutenue par de nombreux modillons. L'attique d'origine avec balustrade et vases décoratifs a disparu. Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du théâtre Portail du néo-classicisme Portail de la Flandre-Orientale
Minardschouwburg

De Minardschouwburg, meestal kortweg "De Minard" genoemd, is een schouwburg in de Belgische stad Gent. De Minardschouwburg ligt aan de Walpoortstraat in de Waalse Krook. Ze werd gebouwd in 1847 door de Belgische architect Louis Minard, als reactie op de Franstalige schouwburg en opera in Gent. De voorgevel is in neoclassicistische stijl. Op de trappen voor de Minard zit een standbeeld van Vlaams acteur en conferencier Romain Deconinck, die de Minard als thuisbasis had voor zijn gezelschap Romain Deconinck en zijn beren en naast de schouwburg met de Marimain een theatercafé had. Geschiedenis Tot 1898 deed de Minardschouwburg dienst als Nederlandse Schouwburg van Gent. Vanaf 1898 werd deze functie overgenomen door de Koninklijke Nederlandse Schouwburg aan het Sint-Baafsplein. In 1979 werd de Minardschouwburg met omgeving als stadsgezicht beschermd. De Minardschouwburg afzonderlijk werd in 1988 nog eens als monument beschermd. Externe links minard.be
Océade

Océade was an indoor waterpark in the north-west of Brussels, Belgium, and the largest of its kind in the Brussels-Capital Region. It closed in 2018. The park Océade was established by Océade France as part of a three-park franchise, with the other two parks located in France. It was the only park remaining in business after the French parks closed. Running at a loss, the park was acquired by the Walibi Group in 1992, with management experience built up through Aqualibi, near Wavre, just south of Brussels. The park was continuously expanded and renovated. It consisted of fourteen water slides. These slides included the Hurricane, record holder for the fastest European slide (average speed 40 km/h (25 mph)), the Barracuda, the longest duo slide in Belgium, and the Anaconda, a slide with a width of 2.1 m (6 ft 11 in). De Cameleon was an interactive slide whereby people could customise the colour themselves. The park kept a constant temperature of 29 °C. With over 240,000 visitors per year and a combined volume of 1,800 m3 (64,000 cu ft) of water, Océade was a major leisure attraction in the Brussels-Capital Region. Closure In 2016, the Brussels City Council announced Océade would be forced to close to make space for its NEO project, a redevelopment project envisioning the replacement of most of the Bruparck entertainment park (including Kinepolis cinema and Océade) on the Heysel/Heizel Plateau with a shopping district and residential area. Under public protest, closure was repeatedly postponed until the definitive closing date of 30 September 2018. All water slides were purchased at a public auction by a Romanian company at a cost of €152,000, and the remaining pumps, saunas, kitchen equipment and furniture were sold for another €100,000. It was planned to reconstruct Océade in Romania, presumably near Bucharest. See also List of water parks in Europe References External links Media related to Océade Belgium at Wikimedia Commons
Océade Belgium

Océade Belgium is een voormalige waterpretattractie in het noordwesten van Brussel. Het maakte deel uit van het Bruparckgebied aan de Heizel. Océade werd opgericht in 1988, onder de oorspronkelijke naam Oceadium, door het Franse bedrijf Océade. Dit bedrijf richtte drie waterparken op: twee in Frankrijk en één in Brussel. Al snel werd de naam vervangen door Océade. De parken waren echter verlieslatend, waarna Océade in 1992 overgenomen werd door de Walibi Group. De Franse parken sloten hun deuren. Het dagelijks beleid viel in handen van Thierry Meeùs, de zoon van Eddy Meeùs, oprichter van Walibi Belgium en aldus ook de Walibi Group. Het complex telde 14 glijbanen, waaronder de Hurricane, de snelste van Europa (gemiddelde snelheid: 40 km/h), de Barracuda , de langste duoglijbaan in België, en de Anaconda, een familieglijbaan met een breedte van 2,1 m. De Cameleon was een interactieve glijbaan waarbij men zelf de kleur van zijn afdaling kon kiezen. Er heerste een constante temperatuur in het park van 29 °C. Jaarlijks kwamen er gemiddeld 240.000 bezoekers langs. Océade bevatte 1,8 miljoen liter water. Gedwongen sluiting In november 2016 raakte bekend dat Océade 8 januari 2017 definitief zijn deuren zou moeten sluiten. Het moest wijken voor het NEO-project van de stad Brussel, waarbij de Bruparck-site wordt omgebouwd tot een winkelcentrum en congreszalen. Op 30 september 2018 ging de attractie definitief dicht. Externe links Website van Océade
Brouwerij Belgoo

Brouwerij Belgoo is een Belgische brouwerij te Zuun, een gehucht van Sint-Pieters-Leeuw in de provincie Vlaams-Brabant. Geschiedenis Belgoobeer was oorspronkelijk een bierfirma, door Jo Van Aert opgericht in 2007. Hij ontwikkelde de bieren en brouwde ze zelf in Brasserie La Binchoise te Binche. In oktober 2013 kon Van Aert een deel van de gebouwen van de vroegere drankenhandelaar BVS in Sint-Pieters-Leeuw kopen. De gebouwen werden gerenoveerd en er werd een nieuwe brouwerij in ondergebracht, waar vanaf 2014 werd begonnen met brouwen. De brouwerij brouwt een hele reeks Belgoo-bieren. De bieren zijn doorheen heel België verkrijgbaar en sommige ook in het buitenland: Nederland, Frankrijk, Spanje, Groot-Brittannië, Duitsland, Polen, Noorwegen en de Verenigde Staten. Enkele Belgoo-bieren wonnen reeds onderscheidingen. Vanaf 2016 brouwde Van Aert voor enkele jaren Lambiek voor Lambiek Fabriek, totdat die zelf een brouwinstallatie aanschafte. In de winter van 2021/22 begon hij met het brouwen van dit bier om het zelf op de markt uit te brengen met zijn familienaam op het etiket. Zijn lambiek gist en rijpt in de brouwerij op oude Italiaanse Barolo wijnfoeders van 5000 liter. Daarvan wordt een deel gebruikt om fruit - cassis en litchi - op te macereren. In mei 2024 bracht de brouwerij op 75cl flessen drie versies lambiekbieren 'Gueuze artisanale' uit. Bieren Belgoo Saisonneke, amberkleurig bier, type saison met een alcoholpercentage van 4,4% Belgoo Magus, blond bier met een alcoholpercentage van 6,6% Belgoo Luppoo, blond bier met een alcoholpercentage van 6,5% Belgoo Arboo, blond bier met een alcoholpercentage van 8,1% Belgoo Bio Blond, blond biologisch bier met een alcoholpercentage van 6,4% Belgoo Bio Amber, amberkleurig bier met een alcoholpercentage van 7,8% Lambiekbieren Van Aert, Gueuze Artisanale - alc. vol. 6.2 Van Aert, Gueuze Artisanale, Cassis - alc. vol. 7.2 Van Aert, Gueuze Artisanale, Litchi - alc. vol. 6.2 Zie ook Belgische biercultuur Lijst van Belgische bieren Lijst van Belgische brouwerijen Lijst van Belgische bierfirma's Externe link Website brouwerij
Sint-Antonius Abtkerk (Blankenberge)

De Sint-Antonius Abtkerk (ook kortweg: Sint-Antoniuskerk) is een parochiekerk in de West-Vlaamse stad Blankenberge, gelegen aan Kerkstraat 153. Lokaal spreekt men van het klein kerkje of visserskerkje. Geschiedenis In de middeleeuwen was er de parochie Scarphout, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. In de winter van 1334-1335 woedde er een noodweer, waarbij de kerk zwaar werd beschadigd. Van 1335-1358 werd een nieuwe kerk gebouwd op een andere plaats. Het was een grote, driebeukige kerk met vierkante toren. Deze kerk was gewijd aan Sint-Antonius Abt. De kerk werd in 1405, tijdens de Honderdjarige Oorlog, door de Engelsen in brand gestoken. Einde 15e eeuw werd de kerk gerestaureerd. Nadat in de jaren '70 van de 16e eeuw de kerk door de Watergeuzen was aangevallen, vond in 1572 herstel plaats. In 1581 namen de Calvinisten de kerk in gebruik. In 1583 werd Blankenberge heroverd door Parma. De kerk was, op de toren na, echter totaal verwoest. In 1587-1588 bouwden de Spanjaarden een fort om de stad tegen de Geuzen te verdedigen, en tot 1611 werden de Missen in het fort opgedragen. In 1611 werd een kapel in de resten van de kerk gebouwd. Van 1616-1631 werd de kerk gedeeltelijk hersteld. In 1631 werd de herstelde kerk ingewijd. Nadat in 1642 uiteindelijk ook de zijbeuken hersteld werden bleef slechts van de westkant van de kerk een ruïne over. Deze werd uiteindelijk gesloopt in 1711-1712. Verdere herstelcampagnes vonden plaats, waarbij de Blankenbergse vissers een belangrijke rol speelden. Hiervan getuigt nog een votiefschip in de kerk. In de 19e eeuw ontwikkelde Blankenberge zich als badplaats en er waren plannen om de kerk uit te breiden. Uiteindelijk werd ten behoeve van de toeristen een nieuwe kerk, de Sint-Rochuskerk, gebouwd. Deze kwam in 1889 gereed, waarna de Sint-Antoniuskerk werd gesloten om in 1906 te worden heropend als hulpkerk en in 1928 werd ze opnieuw verheven tot parochiekerk. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met zware westtoren, aan de noordwestzijde geplaatst. De drie beuken hebben elk een zadeldak. De toren heeft een zware steunbeer. De rechterzijbeuk, gewijd aan Sint-Antonius, werd door de vissers onderhouden. Interieur De kerk bezit een biechtstoel (laatste kwart 18e eeuw) met de Heilige Maria Magdalena en Sint-Petrus. De preekstoel is van 1791-1792. De communiebank, in rococostijl, is van het midden der 18e eeuw. Het Antoniusaltaar is van 1837.
Chiesa di San Rocco (Blankenberge)

La chiesa di San Rocco è un luogo di culto a Blankenberge nelle Fiandre. Risale al XIX secolo. Storia La chiesa venne edificata tra il 1884 e il 1889 su progetto di Verhaegen e di J. de Bethune. La torre campanaria venne innalzata nel 1903. Descrizione Esterni La chiesa si trova tra gli abitati di Albertstraat e di Elisabethstraat e mostra orientamento verso nord est. L'esterno è in mattoni rossi a vista e la sua struttura la rende una delle poche chiese neoromaniche della regione. Interni L'interno è ampio, a basilica. Nella sala nei primi tempi era presente l'organo a canne Berger proveniente dalla chiesa di Sant'Antonio e in seguito la fabbrica di organi di Bruxelles Georges Cloetens consegnò un nuovo strumento, ricostruito e ampliato tra il 1964 e il 1977. Gli stalli lignei nel coro risalgono al 1909. Note Voci correlate Blankenberge Mare del Nord Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Rocco Collegamenti esterni (NL) St.-Rochuskerk, su dekust.be. URL consultato il 7 dicembre 2021.
Sint-Rochuskerk (Blankenberge)

De Sint-Rochuskerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de West-Vlaamse stad Blankenberge, gelegen aan Elisabethstraat 1. Het betreft een grote bakstenen kerk met natuurstenen sierelementen. De kerk is gebouwd in eclectische stijl met neogotische en vooral neoromaanse elementen. De kerk werd gebouwd van 1884-1889 naar ontwerp van Verhaegen en J. de Bethune. De toren werd in 1903 toegevoegd. De kerk werd gebouwd naar aanleiding van de uitbreiding van de badplaats Blankenberge. De oude Sint-Antoniuskerk was immers te klein geworden en lag bovendien niet in het toeristische centrum. De halfingebouwde toren wordt geflankeerd door twee traptorens. Ze heeft een achtkante spits, geflankeerd door vier hoektorentjes. Galerij
Sint-Amanduskerk (Uitkerke)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Blankenberge behorende plaats Uitkerke, gelegen aan Ruiterstraat 1. Geschiedenis In 1089 werd een kerk gebouwd op een terp. Ook voor die tijd zou er al een parochie geweest kunnen zijn, want mogelijk in 961 zou er sprake kunnen zijn van de parochie Utkerca en zelfs wordt beweerd dat Sint-Eligius hier in 650 al een bedehuis heeft opgericht. In 1572 werd de kerk waarschijnlijk verwoest door de Watergeuzen, en een kerkrekening van 1578-1579 vermeldt dat de kerk door brand moet zijn verwoest. In 1579 werd de kerk hersteld en ook in 1643-1645 werden herstellingswerken uitgevoerd. In 1866 werd de kerktoren hersteld, en van 1889-1892 werd de kerk ingrijpend verbouwd en uitgebreid door om de oude kerk een nieuwe kerk te bouwen in neogotische stijl. De noordbeuk werd afgebroken, en het oude schip werd omgevormd tot Onze-Lieve-Vrouwebeuk. De zuidbeuk werd verhoogd en omgevormd tot schip, waartoe een koor werd aangebouwd. Ook werd een nieuwe zuidbeuk gebouwd, gewijd aan Sint-Amandus. Van de gotische kerk bleef enig metselwerk zichtbaar. Aldus ontstond een driebeukige hallenkerk met aan de noordwestzijde een zware toren aangebouwd op vierkante plattegrond, voorzien van steunberen en met achtkante spits. Het omringende kerkhof raakte vanaf 1952 in onbruik door de aanleg van een nieuwe begraafplaats. In 1980 werd het opgeheven. Slechts een deel van de muur bleef bestaan.
Rathaus (Antwerpen)

Das Rathaus (niederländisch Stadhuis van Antwerpen) ist der Sitz der Stadtverwaltung von Antwerpen, Belgien. Geschichte Das 1565 erbaute Gebäude im Stil der Flämischen Renaissance befindet sich am Westrand des Grote Markts und wurde nach Plänen von Cornelis Floris II. erbaut. Mit der Verschmelzung gotischer Bauelemente, wie der Stufengiebel des Mittelrisalits mit Formen Florentiner Palastarchitektur der Renaissance in den beiden Seitenflügeln, wurde die Fassade zum Vorbild für die Rathausarchitektur in den Niederlanden. Das Gebäude wurde 1575 von spanischen Besatzungstruppen niedergebrannt und bis 1580 wieder aufgebaut. Dieser Bau wurde im Laufe seiner Geschichte mehrfach modifiziert und umgebaut, wobei die historische Substanz verändert wurde. Im 19. Jahrhundert wurde der Innenhof durch eine Buntglasbedachung des Architekten Pieter Dens (1819–1901) überspannt. Von 2018 bis 2022 wurde das Rathaus innen und außen renoviert und die historischen Prunksäle im ersten und zweiten Obergeschoss sowie das zentrale, repräsentative Treppenhaus restauriert. Im Zuge dieser Restaurierungsmaßnahmen wurden viele Einbauten entfernt, sodass die verschiedenen Gewölbearten wieder sichtbar wurden und die historischen Eingänge zu allen Seiten geöffnet werden konnten. 1936 wurde das Gebäude unter Denkmalschutz gestellt. Als Teil der Belfriede von Belgien und Frankreich gehört es zum UNESCO-Weltkulturerbe. Architektur Die Giebelfront orientiert sich an Florentiner Palästen. Mit einer Länge von 80 Metern nimmt es die gesamte Westseite des Platzes ein. Die überbaute Fläche beträgt 1799 m². Das Rathaus gilt als hervorragendes Beispiel der flämischen Renaissance mit gotischen Bauformen im Mittelrisalit, den übereinander angeordneten, abnehmenden Registern, dem Dekor aus Obelisken, Schnörkeln und antikisierender Bauskulptur, sowie einem Giebel, der das Thema des zentralen Glockenturms wieder aufgreift. Im unteren Register des Giebels wird das Antwerpener Stadtwappen von allegorischen Figuren der Iustitia und der Prudentia flankiert, in der Arkadennische des folgenden Registers befindet sich die Statue einer gekrönten Madonna mit Kind, der Patronin der Stadt Antwerpen. Literatur Holm Bevers: Das Rathaus von Antwerpen (1561–1565). Architektur und Figurenprogramm (= Studien zur Kunstgeschichte. Band 28). Hildesheim u. a. 1985. Marnix Beyen u. a. (Hrsg.): Het stadhuis van Antwerpen. 450 jaar geschiedenis. Antwerpen 2015. August Corbet: Cornelis Floris en de bouw van het Stadhuis van Antwerpen. Antwerpen 1937. Jozef Duverger: Cornelis Floris II en het stadhuis te Antwerpen. In: Gentsche bijdragen tot de kunstgeschiedenis. Band 7, 1941, S. 37–72. S. Leurs: Het Antwerps Stadhuis. In: Buiten, 21. Juli 1923, S. 340–343. Floris Prims: Het Stadhuis van Antwerpen. Geschiedenis en beschrijving. Antwerpen 1941. Weblinks Homepage De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed: Stadhuis van Antwerpen (niederländisch) Einzelnachweise
Antwerp City Hall

The City Hall (Dutch: ) of Antwerp, Belgium, stands on the western side of that city's Grote Markt (main square). Erected between 1561 and 1565, after designs made by Cornelis Floris de Vriendt and several other architects and artists, this Renaissance building incorporates both Flemish and Italian influences. The building is listed as one of the Belfries of Belgium and France, a UNESCO World Heritage Site. History In the 16th century, Antwerp became one of the busiest trading ports and most prosperous cities in Northern Europe. The municipal authorities wished to replace the city's small medieval City Hall with a more imposing structure befitting the prosperity of the great port city. The local architect Domien de Waghemakere drafted a plan (c. 1540) for a new building in a style typical of the monumental Gothic town halls of Flanders and Brabant. The threat of war, however, prevented any progress on the project. The building materials intended for the City Hall were instead used to shore up the city's defenses. It was not until about 1560 that new plans were developed. In the meantime, Gothic architecture had gone out of fashion, so the City Hall was designed in the new Renaissance style. Completed in 1565, the building lasted hardly a decade before being burnt to a shell in the Spanish Fury of 1576. It was restored three years later. Description The low arcaded ground story is of rusticated stone, and at one time housed little shops. Above are two stories with Doric and Ionic columns separating large mullioned windows, and a fourth story forming an open gallery. The richly ornamented central section, which rises above the eaves in diminishing stages, holds female statues representing Justice, Prudence, and the Virgin Mary, and bears the coats of arms of the Duchy of Brabant, the Spanish Habsburgs, and the Margraviate of Antwerp. Renovations during the late 19th century by architects Pierre Bruno Bourla, Joseph Schadde and Pieter Jan August Dens drastically modified the interior. Much of the stately decoration dates from this period, as does a roof over what was once an open-air inner courtyard. Many leading local historical painters were invited to assist with the decorations. Henri Leys painted a series of murals depicting key events in the city's history and portraits of former Belgian rulers for the Leys Hall. Influence abroad Antwerp's City Hall became an exemplar for the new Renaissance style in architecture in the Netherlands and Northern Europe. The Stadhuis of Vlissingen and of The Hague in the Netherlands and the design of the Rathaus of Emden and the portico of the Rathaus of Cologne (1557) in Germany and the Green Gate (designed by Regnier or Reiner of Amsterdam) in Gdańsk, Poland were inspired by this new style. References Further reading B. Fletcher, History of Architecture (London, 1921) External links Official website Antwerp City Hall – detailed description and history Town Hall, Antwerp – overview and photo gallery Antwerp City Hall on BALaT - Belgian Art Links and Tools (KIK-IRPA)
Ayuntamiento de Amberes

El Ayuntamiento de Amberes (en neerlandés, Stadhuis van Antwerpen) se alza en el lado occidental de la Grote Markt (Gran Plaza del Mercado) de Amberes, Bélgica. Erigido entre el año 1561 y el 1565, según el diseño de Cornelis Floris de Vriendt y otros arquitectos y artistas, este edificio manierista incorpora tanto influencias flamencas como italianas. La planta terrena, con una baja arcada de piedra almohadillada, albergó en un tiempo pequeñas tiendas. Por encima hay dos plantas más, con columnas dóricas y jónicas separadas por grandes ventanas con parteluces y una cuarta planta que forma una galería abierta. La sección central, ricamente ornamentada, se alza sobre los aleros en etapas que van disminuyendo, y presenta estatuas femeninas que representan a la Justicia, Prudencia y a la Virgen María, y luce el escudo del Ducado de Brabante, los Habsburgo españoles y el Margraviato de Amberes. El Ayuntamiento de Amberes forma parte de un grupo de 56 torres y campanarios de Bélgica y Francia en la lista de Patrimonio de la Humanidad de la Unesco desde 1999.​ Historia En el siglo XVI, las autoridades municipales propusieron reemplazar el pequeño ayuntamiento medieval de Amberes con una estructura más impresionante que se acomodara a la prosperidad de la gran ciudad portuaria. Domien de Waghemakere trazó un plano (h. 1540) para un nuevo edificio en un estilo típico de los ayuntamientos góticos monumentales de Flandes y Brabante. Pero una atmósfera de guerra impidió que se avanzara en el proyecto. El material de construcción acumulado para el ayuntamiento se usó para apuntalar las defensas de la ciudad. No fue hasta el año 1560 cuando se empezaron a desarrollar nuevos planos, esta vez en el nuevo estilo renacentista. Acabado en 1565, el edificio duró apenas una década antes de ser incendiado durante el saqueo del año 1576. Fue reparado tres años después. Las renovaciones a finales del siglo XIX obra de Pierre Bruno Bourla modificaron drásticamente el interior. Gran parte del majestuoso decorado se remonta a esta época, lo mismo que un tejado sobre lo que en el pasado fue un patio interior a cielo abierto. Influencia exterior La Puerta Verde de Gdańsk, Polonia es un edificio claramente inspirado por el ayuntamiento de Amberes.​ Fue construido entre 1568-1571 para servir como residencia formal de los reyes polacos.​ Es una obra maestra de Regnier (o Reiner van Amsterdam), el arquitecto de Ámsterdam.​ Referencias B. Fletcher, History of Architecture (Londres, 1921) Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Ayuntamiento de Amberes. Ayuntamiento de Amberes - historia y descripción detalladas Ayuntamiento, Amberes - vista general y galería de fotos