NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Daniëlkerk

De Sint-Daniëlkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Lochristi behorende plaats Beervelde, gelegen aan Beervelde-Dorp 60. Geschiedenis Begin 14e eeuw werd een kapel gesticht. Omstreeks 1600 werd een nieuwe kerk gebouwd in gotische stijl. In 1728 en 1824 werd de kerk vergroot, waarbij de toren behouden bleef. Tot 1809 was het een bijkerk van Destelbergen, waarna de kerk tot parochiekerk werd verheven. In 1927 werd de kerk gesloopt met uitzondering van de toren. Achter de toren werd een nieuwe kerk gebouwd in neogotische stijl, naar ontwerp van Henri Valcke. Gebouw De toren is in baksteen en zandsteen gebouwd. Hij heeft een vierkante plattegrond met daarboven een achtkante geleding waarop een achtkante naaldspits. Het bakstenen kerkgebouw is tegen de westtoren aangebouwd. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een bakstenen kruisribgewelf. Er is een 17e-eeuws schilderij voorstellende Jezus aan het kruis. Uit de 18e eeuw zizjn de schilderijen Daniël in de leeuwenkuil, Kroning van Maria in de hemel en Onze-Lieve-Vrouw met Jezus en de kleine Johannes. Er is een gepolychromeerd houten Mariabeeld (17e eeuw) en een buste van Daniël (18e eeuw). Uit de 18e eeuw zijn twee biechtstoelen en de preekstoel, uit het midden van de 18e eeuw, is in Lodewijk XV-stijl. Het vroeg 19e-eeuwse orgel kwam vanuit Vurste via Gentbrugge naar Beervelde, waar het geplaatst werd in een 20e-eeuwse orgelkast. In de naastgelegen kapel is een gepolychromeerd houten kruisbeeld met op de sokkel, in Lodewijk XVI-stijl, de tekst: 't is een heylig en zalig gepeys voor d'overledene te bidden op dat sij van hunne sonden ontslagen worden.
Église Saint-Pierre de Chênée

L'église Saint-Pierre est un édifice religieux catholique construit en 1706 et situé dans la section de Chênée à Liège en Belgique. Chronologie Sur le même site, une précédente église avait été détruite en 1691. L'édifice actuel a été réalisé entre 1700 et 1706 par deux maîtres maçons nommés Jean Driane et Jean Périer. La tour et les bas-côtés ont été réparés en 1782. La sacristie a été restaurée vers 1850. L'édifice est repris sur la liste du patrimoine immobilier classé de Liège depuis 1943. Situation L'église se situe à l'angle des rues de l'Église et du Presbytère, au centre de la localité de Chênée à proximité de la Vesdre. Le chevet de l'église, situé au nord, jouxte la rue de l'Église alors que la tour de l'édifice, le presbytère et la chapelle funéraire avoisinent la rue du Presbytère. On remarque aussi la présence de quelques petites maisons anciennes (XVIIIe siècle) dans la rue de l'Église à l'arrière du chevet de l'église. Description L'église De style classique et bâtie principalement en brique, l'église, longue d'une cinquantaine de mètres, compte trois nefs de six travées, un chevet de deux travées à trois pans coupés ainsi qu'une tour carrée. Les différentes baies avec encadrement en pierre calcaire forment des arcs en plein cintre. L'intérieur de l'église possède plusieurs statues de saints ainsi que des fonts baptismaux réalisés à la fin du XIIe siècle. Le presbytère Le presbytère se situe à quelques mètres au sud de la tour de l'église à l'intérieur d'une propriété ceinte d'un mur en brique (ancien cimetière). L'entrée de la propriété est située au carrefour des rues du Presbytère et du Gravier, en face du pont du Lhonneux. Il s'agit un bâtiment symétrique de style classique en brique de cinq travées et deux étages dont un mansardé. La travée centrale de la façade principale, en ressaut et entourée de pilastres, possède une porte d'entrée sous arc en plein cintre et est surmontée d'un fronton triangulaire. La chapelle funéraire L'entrée de la chapelle se situe en face de l'immeuble sis au no 17 de la rue du Presbytère. Cette ancienne petite chapelle funéraire, consacrée à "Notre-Dame de chez Nous", élevée en brique possède au-dessus de la porte d'entrée un arc de décharge en forme d'arc brisé surmonté par une niche avec statue placée au pignon de la façade. Références Voir aussi Source et bibliographie Yannik Delairesse et Michel Elsdorf, Le nouveau livre des rues de Liège, Liège, Noir Dessin Production, décembre 2008, 2e éd. (1re éd. 2001), 512 p. (ISBN 978-2-87351-143-2 et 2-87351-143-5, présentation en ligne), page 70 Articles connexes Patrimoine religieux de Liège Chênée Portail de l’architecture chrétienne Portail de Liège Portail de la protection du patrimoine Portail du catholicisme
Sint-Pieterskerk (Chênée)

De Sint-Pieterskerk is een parochiekerk in de Luikse deelgemeente Chênée, gelegen aan de Rue du Presbytère. De driebeukige kerk werd gebouwd van 1700-1706 in classicistische stijl. Het is een bakstenen kerk met kalksteen voor de hoekbanden en de omlijstingen. Er is een voorgebouwde, vierkante westtoren, voorzien van tentdak. De vensters zijn in de zijbeuken. Er is een driezijdige koorafsluiting. Het orgel is van Arnold Clerinx (1871). Het doopvont is 12e-eeuws en uitgevoerd in marmer, afkomstig van Saint-Remy. Het koperen deksel van het vont is van 1840. Het hoofdaltaar is van het eerste kwart van de 18e eeuw. De twee zijaltaren zijn van 1756 en werden vervaardigd door Jean Denis Léonard. Henri Deprez vervaardigde de kruiswegstaties in 1780. Er zijn grafkruisen en -zerken uit de 16e-18e eeuw.
Château fort de Dalhem

Le château de Dalhem, autrefois résidence des comtes de Dalhem, est un château en ruine de la ville belge de Dalhem, située rue Général Thys 29. Le château aurait été construit en 1080. Historique Durant la guerre de Quatre-Vingts Ans, le château de Dalhem fut le théâtre de combats acharnés lors de la prise de Dalhem le 20 juin 1578. Une petite garnison défendit la ville et le château jusqu'au dernier homme, avant d'être massacrée par les troupes d'Alexandre Farnèse. En 1648, le château fut assiégé et détruit par les troupes des États généraux, tombant ensuite en ruine. En 1648, le château fut assiégé et détruit par les troupes des États généraux, tombant ensuite en ruine. Dominant le village du haut de sa colline, le château était construit en blocs de grès et occupait une position stratégique au confluent de la Berwinne et de la Bolland. Aujourd'hui, seuls subsistent des vestiges du donjon et des murs d'enceinte, offrant un aperçu de l'ancienne grandeur du château. Notes et références Voir aussi Articles connexes Dalhem Liste des châteaux belges par région Liste du patrimoine immobilier classé de Dalhem Lien externe Ressource relative à l'architecture : Patrimoine classé de Wallonie Portail de la province de Liège Portail des châteaux
Kasteel van Dalhem

Het Kasteel van Dalhem was het kasteel van de graven van Dalhem en is tegenwoordig een kasteelruïne in de Belgische plaats Dalhem, gelegen aan Rue Général Thys 29. Het kasteel zou gebouwd zijn in 1080. Tijdens de inname van Dalhem van 20 juni 1578, tijdens de Tachtigjarige Oorlog, werd hier zwaar gevochten. Een kleine bezetting verdedigde de stad en kasteel tot de laatste man, waarna troepen onder Alexander Farnese iedereen doodsloegen. In 1648 werd het kasteel door Staatse troepen bestormd en verwoest, waarna het verviel tot een ruïne. De ruïne ligt hoog boven het dorp en is gebouwd in zandstenen blokken. Het kasteel was strategisch gelegen bij de samenvloeiing van de Berwijn en de Bolland. Behalve restanten van de donjon zijn er ook muurresten van het kasteel overgebleven. Bronnen en referenties
Ter Speelbergen

Het landgoed Ter Speelbergen in de Belgische gemeente Beerzel (Putte) geldt als een voorloper van het openluchtmuseum Bokrijk waarvan Weyns de eerste conservator was. In 1951-1952 bouwde Jozef Weyns op dit 1 hectare grote domein een woning met aparte schuur volgens eigen plan en inzichten. Het gaat om een hoeve in Kempense stijl, waarvoor hij uit oude hoeven en gebouwen in heel Vlaanderen de bouwmaterialen en de meubelen haalde. Hierdoor is het huis haast volledig samengesteld uit authentieke elementen. Het verhaal van de bouw en inrichting van het huis schreef hij neer in zijn boek 'Het verhaal van ons huis' dat in 1954 verscheen bij het Davidsfonds. Door de ervaringen die hij opdeed met de bouw geldt dit domein als de rechtstreekse voorloper van Bokrijk. In 1963 kreeg hij voor zijn vijftigste verjaardag van zijn vrienden van het Verbond voor Heemkunde een bakhuis cadeau, afkomstig uit de gemeente Diepenbeek, dat op de traditionele manier opnieuw werd opgebouwd in de tuin van Ter Speelbergen. Het domein groeide uit tot een ontmoetingsplaats van vrienden en kennissen van de familie en van heemkundigen. Zo organiseerde Weyns vanaf 1958 jaarlijks een meiboomplanting die door de jaren heen veel bezoekers trok en die tot in 1994 op Ter Speelbergen gehouden werden. Sindsdien werd de organisatie overgenomen door heemkring Die Swane. Na de dood van Weyns' echtgenote Paula Mijlemans in 2001 was het domein onbewoond. Einde 2005 nam de vzw Kempens Landschap echter het initiatief om het domein Ter Speelbergen aan te kopen. Sindsdien werd het grondig gerenoveerd en staat het ter beschikking voor heemkundige activiteiten. Externe links (nl) Website van ter Speelbergen
Sint-Pauluskerk (Opwijk)

De Sint-Pauluskerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Opwijk, gelegen aan de Singel 1. Geschiedenis In de vroege middeleeuwen werd er op het gehucht Klei een kapel gebouwd die aan de Heilige Drievuldigheid was gewijd. De eerste Sint-Pauluskerk was een hofkapel van de burcht Ingersbrugge (een oude naam voor Opwijk). In 1108 kwam het patronaatsrecht aan het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Dendermonde en in 1212 kwam ook het tiendrecht aan dit kapittel. Toen de dorpskern zich in de 12e eeuw naar het huidige centrum verplaatste werd daar ook een nieuwe Sint-Pauluskerk gebouwd. Toen al werd melding gemaakt van de parochia de Opwic. In 1579 werden dorp en kerk door de geuzen verwoest. Het koor, de vieringtoren en de transeptarmen zijn echter nog uit de Brabantse gotiek van begin 15e eeuw. Omstreeks 1600 werd de kerk hersteld en delen van het driebeukig kerkschip zijn nog uit die tijd. In 1772-1773 werd het schip verlengd en verbreed in classicistische stijl. Ook de westgevel werd in die stijl gebouwd. In 1957 werd de kerk beschermd als monument en in 1979-1982 werd hij gerestaureerd. Gebouw Het betreft een driebeukige georiënteerde kerk onder zadeldak, gebouwd in zandsteen en met een driezijdig afgesloten koor. De vierkante vieringtoren heeft een tentdak als spits. Interieur De kerk bezit twee schilderijen van Gaspar de Crayer, namelijk de Bekering van Paulus en Onze-Lieve-Vrouw omringd door zes heiligen. Er zijn barokke beelden van Onze-Lieve-Vrouw met Kind (1624) en Sint-Paulus (1628). Er is een calvariegroep van 1481 en er zijn diverse geschilderde panelen uit de 17e eeuw. Kerkhof Het kerkhof werd omgevormd tot groene zone met enkele lindes en een treurwilg. Enkele graftekens in neoclassicistische stijl uit de 19de eeuw zijn bewaard gebleven.
Langemark German war cemetery

The German war cemetery of Langemark (formerly spelt 'Langemarck') is near the village of Langemark, part of the municipality of Langemark-Poelkapelle, in the Belgian province of West Flanders. More than 44,000 soldiers are buried here. The village was the scene of the first poison gas attacks by the Imperial German Army in the Western Front (see trench map), marking the beginning of the Second Battle of Ypres in April 1915. During the First Battle of Ypres (1914) in World War I, poorly trained and inexperienced German infantrymen suffered severe casualties when they made a futile frontal attack on allied positions near Langemark and were checked by experienced French Poilus and British Tommies. Fifteen percent of the German soldiers involved in the Battle of Langemark were schoolboys or students, some as young as 15 years old. The original communiqué sent out as propaganda stated that the German infantry had been singing the first stanza of what later (1919) became the national anthem of the Weimar Republic; "Deutschland, Deutschland über alles", as they charged. The cemetery, which evolved from a small group of graves from 1915, has seen numerous changes and extensions. It was dedicated in 1932. Today, visitors find a mass grave near the entrance. This comrades' grave contains 24,917 servicemen, including the World War I flying ace Werner Voss. Between the oak trees, next to this mass grave, are another 10,143 soldiers (including 2 British soldiers killed in 1918). The 3,000 school students who were killed during the First Battle of Ypres are buried in a third part of the cemetery. At the front of the cemetery is a sculpture of four mourning figures by Professor Emil Krieger. The group was added in 1956, and is said to stand guard over the fallen. The cemetery is maintained by the German War Graves Commission, the Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge. In September 2008, last British Army World War I combat veteran Harry Patch visited the Langemark cemetery and laid a memorial wreath on the grave of an Imperial German Army soldier who was killed in action on 16 August 1917; the day Private Patch's Division had attacked and taken the village of Langemarck during the Battle of Passchendaele. Noticing three acorns nesting beside the German soldier's gravestone, Patch picked them up, brought them back to England, and planted the acorns beside the Fletcher House nursing home, where he lived in Wells, Somerset. On 22 May 2009, an all-Flemish band performed the traditional German soldiers' lament Ich hatt' einen Kameraden on the Great Highland bagpipes and drums during a joint Belgian, British, and German memorial ceremony at the Langemark German war cemetery. Afterwards, the attendees socialized peacefully together at a nearby village pub. Gallery References External links (de) Langemark cemetery at Volksbund Deutsche Kriegsgraeberfuersorge > Weiterlesen (nl) Langemark at wo1.be YouTube video made at Langemark
Cimetière militaire allemand de Langemark

Le cimetière militaire allemand de Langemark est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé à Langemark, dans la province belge de Flandre-Occidentale. Soldats enterrés 44 304 soldats allemands y reposent, dont le pilote Werner Voss. Voir aussi Liste de cimetières de guerre Liens externes (en) Cimetière militaire allemand de Langemark. Site internet de Find A Grave (de) Cimetière militaire allemand de Langemark. Site internet du Volksbund Deutsche Kriegsgraeberfuersorge > Weiterlesen (nl) Cimetière militaire allemand de Langemark. Site internet wo1.be Notes et références Portail de l’histoire militaire de la Belgique Portail de la mort Portail de la Première Guerre mondiale Portail de l'Empire allemand Portail de la Flandre-Occidentale
Cmentarz wojenny w Langemark

Cmentarz wojenny w Langemark – cmentarz wojenny położony w belgijskiej miejscowości Langemark usytuowanej prowincji Flandria Zachodnia. Miejscowość Langemark była jednym z pierwszych miejsc ataku z użyciem gazów bojowych zastosowanych przez Niemców w drugiej bitwie nad Ypres w kwietniu 1915. Na cmentarzu pochowanych jest łącznie ponad 35 000 żołnierzy niemieckich, z czego ponad 25 000 zostało złożonych do masowego grobu w centralnym punkcie cmentarza. Większość pochowanych na cmentarzu poległo w walce z siłami brytyjskimi oraz francuskimi w pierwszej bitwie nad Ypres w październiku 1914, a także w walkach w okolicach Langemark - ponad 15% poległych w bitwie stanowili licealiści oraz studenci (zobacz: Kindermord). Historia Pierwszy cmentarz w okolicach Langemark powstał już pod koniec 1915. W 1932 cmentarz został otwarty w obecnej formie. Cmentarz jest podzielony na trzy sekcje, które obejmują: pojedyncze groby żołnierzy, masową mogiłę gdzie pochowano ciała ponad 25 000 żołnierzy oraz sekcję, gdzie spoczywa ponad 3 000 licealistów oraz studentów poległych podczas walk na terenie Belgii. W późniejszych latach cmentarz przeszedł szereg renowacji, sadzono również dęby oraz inną roślinność w celu poprawienia wartości estetycznych nekropolii. Od 1956 cmentarz podlega administracji Niemieckiej Komisji Cmentarzy Wojennych (niem. Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge). Na cmentarzu spoczywa as myślistwa niemieckiego Werner Voss (zm. 1917). Przypisy
Cirque d'Hiver (Liège)

Le cirque d'hiver de Liège souvent appelé simplement le Cirque d'Hiver, aussi appelé Cirque des Variétés, est un bâtiment circulaire situé à Liège, construit en 1853. Historique Le bâtiment, construit en 1853 sert dans un premier temps de manège. En 1892, il est transformé par l'architecte François Petit et repris en 1894 par la Société du Manège sur la Fontaine. Il est ensuite aménagé au 4e étage une salle de spectacles d'une capacité de 3 500 places. En 1929, le lieu est partiellement transformé en parking, à l'exception de la partie supérieure. Le groupe Front 242 y tourne la vidéo de son titre Quite Unusual en 1986. Fin des années 1990, une activité culturelle, dont le Festival Voix de Femmes, est organisée dans la salle sous la coupole jusqu'au début des années 2000. En 2017, un projet de transformation en parking d'une centaine de places sur les trois derniers niveaux est proposé par un promoteur immobilier. Ce projet est critiqué par l'asbl urbAgora qui évoque un projet inadéquat en raison de l'enclavement du quartier Jonfosse. En janvier 2018, le collège refuse de délivrer le permis d'urbanisme sollicité par le promoteur. Notes et références Notes Références Voir aussi Articles connexes Liste du patrimoine immobilier classé de Liège/A-H Lien externe « Lieux historiques - Le Cirque des Variétés - Liège », sur cirkwi.com (consulté le 31 décembre 2017) Portail de Liège Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des arts du spectacle
Scherpenberg mill

The Scherpenberg mill, located in Westmalle, Belgium, is a tower mill that was built in 1843 to grind grain into flour. It is currently owned and operated by the municipal authorities of Malle, who only operate it temporarily. History The mill was built in 1843 by Joannes and Petrus Mullenbrück (alternately found as Meulenbroeck). The Mullenbrücks were the sons of Christianus Mullenbrück, who had come from Westphalia to Westmalle in 1808. Joannes became a miller in Westmalle, and his brother Petrus moved to Ossendrecht in the Netherlands where he also worked as a miller. The mill was in use until 1961, when it became obsolete. The municipality of Westmalle subsequently purchased the mill in 1962, when Jozef Caers began the first restoration work. After several years or restoration, the mill again became operational in 1985. In 2003, major maintenance work was carried out. Owners and millers The owners of the mill are as follows: Christianus Mullenbrück-Aerts (1843–1853) Joannes Mullenbrück-Nicolay (1853–1881) Franciscus Stevens-Mullenbrück (1881–1891) Franciscus Janssens-Geerts (1891–1930) Gustaaf Janssens-Van de Mierop, and his widow (1930–1954) Magdalena and Laura Huyskens-Janssens (1956–1962) Municipal authorities of Westmalle (1962–1977) Municipal authorities of Malle (as of 1977) The millers are as follows, please note that some owners also acted as miller: Joannes Mullenbrück-Nicolay (1843–1881) Franciscus Stevens-Mullenbrück (1881–1891) Jan Verschueren (1891–1927) Frans Boekx (1927–1954) Jozef Boekx (1954–1962) Municipal authorities of Westmalle (1962–1977) Municipal authorities of Malle (as of 1977) See also Molinology Windmill References
Scherpenbergmolen

De Scherpenbergmolen in Westmalle in de Belgische gemeente Malle is een maalvaardige windkorenmolen. De molen werd door de broers Joannes en Petrus Mullenbrück (Meulenbroeck) in 1843 gebouwd op de eigendom De Jaentjes. Joannes werd molenaar van de Scherpenbergmolen, terwijl Petrus later verhuisde naar Ossendrecht in Nederland om zich daar als molenaar te vestigen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de molen stilgelegd, en in 1961 raakte hij in onbruik. De Scherpenbergmolen is een beschermd monument sinds 13 maart 1979. Iedere zondag tussen 13:30 en 17 uur draait de molen, en maalt dan graan voor veevoeder. De Scherpenbergmolen kan tussen de 600 en 700 kg graan per dag malen. Restauraties en onderhoud De eerste herstelwerkzaamheden werden door de gebroeders Caers uitgevoerd in 1962 nadat de molen was aangekocht door de gemeente Westmalle, en hierop volgden er meerdere restauratiewerken totdat de Scherpenbergmolen in 1985 weer maalvaardig was. In 2003 werden wederom onderhoudswerken uitgevoerd. Molenaars en eigenaars 1843: eigenaar: Christianus Mullenbrück-Aerts, molenaar: Joannes Mullenbrück. 1853: eigenaar/molenaar: Joannes Mullenbrück-Nicolay 1881: eigenaar/molenaar: Franciscus Stevens-Mullenbrück 1891: eigenaar: Fransiscus Janssens-Geerts, molenaar Jan Verschueren 1930: eigenaar: Gustaaf Janssens-Van de Mierop (later zijn weduwe), molenaar Frans Boekx (vanaf 1927) 1956: eigenaren: Magdalena en Laura Janssens, molenaar Jozef Boekx (vanaf 1954) 1961: eigenaren: Magdalena Janssens en erfgename Laura Huyskens-Janssens 1962: eigenaar: Gemeentebestuur van Westmalle (sedert 1 juli 1979 Malle genaamd) Technische gegevens De molen heeft gelaste stalen roeden van 22,4m, fabricaat Peel uit Gistel, Oud-Vlaams opgehekt twee koppels molenstenen, waarvan een koppel kunststenen van 1,5m (Franse loper/Duitse ligger) en een kunststeenkoppel met een diameter van 1,4m. Dit is op het gelijkvloers en wordt elektrisch aangedreven. De overbrenging is 1 op 4,2. elektrische maalstoel op de benedenverdieping Engels kruiwerk, sleepluiwerk
Sint-Stefanuskerk (Mollem)

De Sint-Stefanuskerk in Mollem werd gebouwd in de periode 1754-1758 door de abdij van Affligem en is opgetrokken in barokstijl, met een deuromlijsting in rococostijl. De kerk werd ingezegend op 28 juni 1760 door aartspriester De Bruyne van de dekenij Aalst en plechtig ingewijd op 16 juni 1776 door aartsbisschop Johannes van Frankenberg die het hoogaltaar wijdde. De kerk is niet de eerste kerk van Mollem. In de 12de eeuw was er zeker sprake van een parochie, wat we kunnen afleiden uit een oorkonde van 1126 waarbij de bisschop van Kamerijk het “Altare de Molinhem” overdroeg aan de abdij van Affligem. De vorige kerk was een Romaans gebouw met een vieringtoren op de kruisbeuk (hier is een schets van teruggevonden nvdr.), naar het model van Asse, en een vicus-kerk, met andere woorden door de dorpelingen zelf gebouwd en niet door een heer. In 1753 werd besloten een nieuwe kerk te bouwen, omdat het gewelf op vele plaatsen gescheurd was. Deze nieuwe kerk werd op aandringen van de gelovigen tussen 1754 en 1758 gebouwd door de abdij van Affligem. Tijdens de Eerste Wereldoorlog, op 4 september 1914, werd de toren door de Duitsers opgeblazen en dit terwijl de toenmalige pastoor De Munter in de kerk werd opgesloten door de bezetters. Ze wilden hem als getuige dat ze alleen de toren wilden vernietigen. Na de oorlog werd de toren met giften van de parochianen hersteld. Het orgel van de Sint-Stefanuskerk is geklasseerd en dateert van het midden van de 18e eeuw en werd aangekocht van de kerk van Neerlinter. Naar de constructie te oordelen werd het gebouwd door Jan Bremser uit Mechelen. In 1759 werd het verbouwd door Eg.Le Blas uit Brussel en in het begin van de 19e eeuw gerestaureerd door Charles Verbeke. In 1963 kreeg het nog een onderhoudsbeurt, vermoedelijk door Stevens uit Duffel. Zie ook Mollem Begraafplaats van Mollem