NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Abtei Affligem

Die Abtei Affligem (niederländisch Sint-Pieters-en-Paulusabdij Affligem) ist eine Benediktinerabtei in Affligem in der Provinz Flämisch-Brabant, etwa 5 km östlich von Aalst und 20 km nordwestlich von Brüssel. Gegründet am 28. Juni 1062 von Pfalzgraf Hermann II., war sie lange Zeit Hausabtei der Herzoge von Brabant und die vortrefflichste in Brabant (lateinisch primaria Brabantiae). 1523 trat die Abtei der Bursfelder Kongregation bei, um die Regeln wieder strenger einzuhalten. 1569 wurde der Erzbischof von Mecheln Granvelle zum Abt ernannt, die Aufsicht wurde einem Propst übertragen bis 1796. Das kam einer Verweltlichung der Güter nahe. Im Gefolge der Französischen Revolution wurde die Abtei im Jahr 1796 aufgehoben. 1869/70 kam es zu einer Neugründung, es zog wieder ein Konvent ein. Im Jahr 2010 zählte die Abtei etwa 18 Mönche. Seit 2012 gehört sie zur flämischen Provinz der Kongregation von Subiaco und Montecassino innerhalb der Benediktinischen Konföderation. Die Abtei ist auch bekannt durch ihre lange Tradition des Bierbrauens. Literatur Wilfried Verleyen: Benedictijnenabdij Affligem (= Kleine Kunstführer. Band 2499). Schnell und Steiner, Regensburg 2012, ISBN 3-7954-6407-2. Weblinks Abdij Affligem. Abgerufen am 21. Juli 2022 (niederländisch). Einzelbelege
Castello di Wynendaele

Il castello di Wynendaele (in francese château de Wynendaele) è un castello della Provincia delle Fiandre Occidentali in Belgio, situato a Wijnendale, nel comune di Torhout. Storia Bianca di Namur, nata verso il 1316, trascorse la sua infanzia presso il castello di Wynendaele, residenza della famiglia comitale di Fiandra, dove ricevette un'educazione reale, come già accadde a sua madre, parente del re di Francia. In questo castello morì a soli 25 anni Maria di Borgogna, figlia del Duca di Borgogna Carlo il Temerario e moglie dell'imperatore Massimiliano I d'Asburgo, il 27 marzo 1482, a causa di una caduta da cavallo. In questo castello, il 25 maggio 1940, avvenne la rottura dei colloqui fra il re del Belgio Leopoldo III e i ministri Pierlot e Spaak. A seguito del fallimento militare degli alleati di fronte all'offensiva tedesca, fatto che portò alla sconfitta dell'esercito belga, i ministri tentarono inutilmente di convincere il re a rifugiarsi in Francia. Fu così che il governo si trasferì in Francia per continuare la lotta con ciò che restava delle forze belghe, mentre Leopoldo III rimase nel paese, nella speranza che, per il suo solo prestigio, potesse impressionare il nemico, al fine di difendere il Belgio da ogni tentativo di divisione orchestrato dai Nazisti, analogamente a come tentarono di fare i Prussiani già nel corso del I conflitto mondiale (1914-1918). Il sito è tutelato come monumento nazionale dal 22 settembre 1982. Descrizione Il castello di Wynendaele sorge all'interno di una tenuta di 280 ettari, principalmente a bosco. Note Voci correlate Blanche de Namur Leopoldo III del Belgio Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su castello di Wynendaele Collegamenti esterni Châteaux de Belgique: Wynendaele, l’art médiéval en majesté, su chateauxdebelgique.eu.
Zwembad Van Eyck

Het zwembad Van Eyck is het oudste zwembad van België en bevindt zich aan de Portus Ganda te Gent. Het staat bekend om de art-deco-inrichting en wordt vaak "het mooiste zwembad van België" genoemd. Het werd gebouwd in 1886 en omvat een 25-meterbad, kuipbaden, omkleedruimtes, een cafetaria en de administratie van de nabijgelegen jachthaven. In 2001 werd het grondig gerenoveerd. Geschiedenis De Société Anonyme des Bains et Lavoirs Publics besloot in 1886 samen met de stad Gent een zwem- en badhuis te bouwen. Het zwembad was van begin af aan voor alle klassen van de bevolking bedoeld. Edmond de Vigne ontwierp het gebouw op het Julius de Vigneplein. Het staat vlak bij de Schelde en er werd voor gezorgd dat het water van het zwembad en de badkuipen kon wegvloeien naar de rivier. Aanvankelijk kon het zwembad enkel in de zomer bezocht worden; vanaf 1932 was het ook 's winters open. In dat jaar werd er grondig verbouwd volgens de plannen van Fritz De Boever en Georges Audoor. Er werd onder meer een glazen dak boven het zwembad geplaatst en ook de kleedhokjes werden vernieuwd. Ook in 1952 werd er verbouwd: het zwembad werd toen geschikt gemaakt voor competitiezwemmen. Op 5 april 1995 werd het gebouw als monument erkend. Het zwembad was het enige zwembad met een natuurfilter bestaande uit verschillende lagen gesteenten om het zwemwater te zuiveren. Daarom was er veel minder chloor nodig dan in alle andere zwembaden en was het dus veel aangenamer om er te komen zwemmen. In 2001 sloot het zwembad de deuren voor een grondige renovatie onder leiding van Ro Berteloot. Wegens de beschermde status diende de oorspronkelijke architectuur zoveel mogelijk behouden te blijven. Er diende echter ook beantwoord te worden aan de eisen van de VLAREM-wetgeving. Er werd besloten er een gebouw bij te plaatsen, zonder daarbij te raken aan het oorspronkelijke gebouw. Dit gebouw omvat de inkomhal en de cafetaria. In 2003 ging het zwembad weer open. Tegenwoordig wordt het zwembad voornamelijk gebruikt voor schoolzwemmen, maar ook het publiek kan nog steeds gebruikmaken van het gebouw. Ook de badkuipen zijn nog steeds in gebruik.
Stationsplein (Sint-Niklaas)

Het Stationsplein is een plein voor het station van de Belgische stad Sint-Niklaas. Het vormt deel van de Stationswijk. Elke zaterdag wordt hier een rommelmarkt georganiseerd. Geschiedenis Halverwege de 19de eeuw werd het plein aangelegd samen met het station, dat toen nog westelijker lag. In de jaren zeventig kreeg het station zijn huidige plaats. Van 2001 tot 2004 werden het plein en het station gemoderniseerd. Er kwam een esplanade met bomen en verschillende kunstwerken, waaronder een grote schijf die foto's toont van Sint-Niklaas aan de ene kant en aan de andere kant van Invercargill, een Nieuw-Zeelandse stad die precies aan de andere kant van de aardbol ligt. Het ontwerp is van de hand van Michiel Cohen. Ligging Het plein bevindt zich ten zuiden van het station, parallel met spoorlijn 59, en ligt boven op de tunnel waar de R42 doorheenloopt. De Kleine Laan, de Stationsstraat, de Prins Albertstraat, de Mercatorstraat, de Vermorgenstraat en de Leopold II-laan monden erop uit. Vervoersfaciliteiten Het stationsplein is een groot knooppunt voor busvervoer. Ten oosten van het huidige station zijn er 9 perrons aanwezig. Naast de stadsbussen voor het vervoer in Sint-Niklaas zelf, vertrekken er ook bussen naar Zeeuws-Vlaanderen, Klein Brabant, het Scheldeland en de rest van het Waasland. Ook is er een parkeergarage, een fietsenstalling en een taxistandplaats aanwezig.
Kerkhof van Voormezele

Het Kerkhof van Voormezele is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Voormezele, een deelgemeente van Ieper. Het kerkhof ligt in het dorpscentrum rond de Onze-Lieve-Vrouwkerk. Brits oorlogsgraf Op het kerkhof ligt luitenant Edwin Winwood Robinson, officier bij de Britse 5th (Royal Irish) Lancers. Hij sneuvelde tijdens de Eerste Wereldoorlog op 25 oktober 1914 in de leeftijd van 26 jaar. Omdat zijn graf niet meer teruggevonden werd wordt hij herdacht met een Special Memorial. Dit graf staat bij de Commonwealth War Graves Commission geregistreerd als Voormezele Churchyard en wordt ook door hen onderhouden. Hier ligt ook het graf van Michael Stennett, overleden op 13 september 2000. Hij woonde en werkte in België als medewerker van de CWGC. Zijn grafsteen heeft veel gelijkenis met de officiële zerken voor de Britse gesneuvelden.
Province Naimette Arena

Le Province Naimette Arena (ancien Complexe de Naimette-Xhovémont) est un complexe sportif de la Province de Liège situé sur les hauteurs du quartier Naimette-Xhovémont de la ville belge de Liège. Il est occupé par le RFC Liège Athlétisme et le RFC Liégeois Rugby. Historique Le complexe est créé en 1995 par la province de Liège. En 2000, la province construit de nouveaux vestiaires et un club-house. En 2013, un nouveau bâtiment (comprenant deux nouvelles classes de 28 places, une salle de psychomotricité ainsi qu'un auditoire de 90 places) destiné aux étudiants, notamment de la Haute École de la Province de Liège, est intégré au complexe. La réalisation d'un second terrain dévolu au rugby est achevé à la fin de l'été 2014. Clubs RFC liégeois Rugby RFC Liège Athlétisme Évènements Le complexe accueille chaque année le Meeting International d'Athlétisme de la province de Liège. Il a également accueilli les Championnats de Belgique d'athlétisme en 1990 et 2008 et des épreuves des Championnats de Belgique d'athlétisme 2010, 2012 et 2014. Notes et références Voir aussi Articles connexes Naimette-Xhovémont Royal Football Club liégeois rugby Liens externes Site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’athlétisme Portail du rugby à XV Portail de Liège
Hôtel de Knuyt de Vosmaer

L’Hôtel de Knuyt de Vosmaer est un hôtel particulier de style éclectique situé à Bruxelles, rue du Congrès n° 33, construit entre 1878 et 1879 par l'architecte Joseph Naert. Historique L'hôtel est une commande d'Hector De Knuyt (1835-1913), fils d'un grand propriétaire terrien et bourgmestre de Koolkerke, Édouard De Knuyt. En 1881, le bâtiment est acquis par Édouard Empain qui y installe son domicile, bientôt suivi par son frère François, et le siège de sa banque. Classé mais abandonné, le bâtiment est utilisé comme terrain d'exercice pour les chiens anti-drogue de la police fédérale belge. Un promoteur a entrepris d'importants travaux de restauration qui ont été menés entre 2013 et 2020. L'hôtel se compose désormais d'un rez commercial et de bureaux aux étages, mis en location. Références Philippe Coulée, Restaurée, l'ancienne banque Empain va enfin rouvrir ses lourdes portes, L'Écho, 9 janvier 2020, p. 15. Notes Liens externes Description de l'hôtel et photos de la campagne de travaux 2013-2014 sur Reflexcity. Film d'une résurrection Liens internes Edouard de Knuyt (nl) Portail de Bruxelles Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Hotel de Knuyt de Vosmaer

Het Hotel de Knuyt de Vosmaer is een herenhuis in eclectische stijl gelegen aan de Congresstraat 33 in Brussel, tegenover het Vrijheidsplein. Het is gebouwd in 1878-1879 naar plannen van de architect Joseph Naert. Historiek Het huis werd gebouwd in opdracht van ridder Hector de Knuyt (1835-1913), zoon van Édouard de Knuyt. Deze grootgrondbezitter uit het Brugse deed een beroep op een architect uit zijn geboortestreek. Kort na oplevering deed hij het bouwwerk in 1881 van de hand, omdat hij er weinig verbleef en verwikkeld was in een kostelijke echtscheiding. De koper was de rijke zakenman Édouard Empain. Hij verwierf tegen 1884 meerdere aanpalende panden in de Drukpersstraat en de Onderrichtstraat, om ze tot een geheel te integreren, waarin hij zijn Banque E.L.J. Empain vestigde en op de verdiepingen appartementen voor zichzelf en zijn broer François. De inrichting en transformaties gingen meer dan een halve eeuw door, terwijl de bank vervelde tot de Banque Industrielle Belge. Onder meer de stallingen en de binnenplaats werden in 1926 vervangen door een uitbreiding ontworpen door A. en Ch. Verhelle. Diverse stijlen werden toegepast, waaronder art deco in de appartementen van Jean Empain. Na de Empains kwam het gebouw in handen van de Belgische staat. Een eerste bescherming volgde in 1983 en een ruimere in 2005. In afwachting van restauratie werd het geklasseerde gebouw vanaf 2010 enkele jaren gebruikt als oefenterrein voor de antidrugshonden van de federale politie. Grote restauratiewerkzaamheden werden uitgevoerd tussen 2013 en 2020. De nieuwe eigenaar verhuurde het gelijkvloers als winkelruimte en de verdiepingen voor kantoren en evenementen. Beschrijving Op een trapezoïdaal grondplan staat een hoekgebouw in een eclectische stijl met vooral neo-renaissance-invloeden. De gevels uit baksteen en Euvillesteen steunen op een bossage van rondbogen in blauwe hardsteen, die doorlopen over de panden in de Onderrichtstraat. De ingangen aan deze kant dragen de afkorting BIB. Boven de kroonlijst verheft zich een dakkapel met aedicula en het wapenschild van de Hector de Knuyt de Vosmaer. Op de hoeken van het gebogen mansardedak staan driekwartronde torentjes in overstek. Het interieur is weelderig gedecoreerd. De inkomhal leidt via een galerij van marmeren borstbeelden naar een monumentaal trappenhuis, verlicht door brandglasramen. Het gewelf erboven is beschilderd met allegorische figuren. Een kleinere trap is neogotisch van inspiratie, met fijn houtsnijwerk. Binnen bevindt zich ook het bronzen beeld Le Dénicheur d'aigles van Jef Lambeaux. Externe links Hotel de Knuyt de Vosmaer (Inventaris Bouwkundig Erfgoed) Hôtel Knuyt de Vosmaer (ReflexCity)
Plopsaqua De Panne

Plopsaqua De Panne is een waterpark in De Panne, België. Het waterpark maakt deel uit van het Plopsaland Resort en ligt op hetzelfde domein waar zich ook het attractiepark Plopsaland Belgium, het Studio 100 Theater en het Plopsaland Theater Hotel bevinden. Plopsaqua opende op 22 maart 2015 en is volledig gethematiseerd in Wickie de Viking-stijl. Voor de bouw van het park, die startte op 1 oktober 2013, werkte Plopsa nauw samen met de gemeente De Panne, die op zoek was naar een nieuw gemeentelijk zwembad. Het gaat om een totale investering van 16 miljoen euro. De gemeente De Panne zal jaarlijks 750 000 euro bijdragen aan het zwembad. In ruil daarvoor kunnen inwoners van de gemeente aan een verminderd tarief binnen. Door de aanwezigheid van een 25 meter bad kunnen ook nabijgelegen scholen gebruikmaken van het nieuwe zwembad. Faciliteiten Drie glijbanen: Sky Drop (19 m hoog): Na het openklappen van het luik onder de voeten valt de zwemmer loodrecht naar beneden in de glijbaan. Sky Drop is de hoogste waterglijbaan van België. De Glijdende Banden (15 m hoog): Via een grote band (boei) glij je alleen of met twee naar beneden. Disco Slide (11 m hoog): Op de tonen van zelfgekozen muziek registreert men hoe snel zwemmers naar beneden glijden. 25 meter Disco bad, een 25 meter bad met 4 banen en lichtinstallatie Het Stormbad, golfslagbad met regengordijn en donder- en bliksemeffecten Wild River, wildwaterbaan door ravijnen, mysterieuze grotten en 2 watervallen De Bubbeltonnen, 2 bubbelbaden Wickie’s Speeldorp, speeldorp met 3 glijbanen en verschillende waterspeeltuigen en -effecten Snorre's glijbaan Tjure's glijbaan Viking race Ylvi’s Peuterbad, peuterbad met waterspeeltuigen en cinemagrot waarin de avonturen van Wickie de Viking worden vertoond. Halvar’s Drakkar, uitkijkpost met 2 waterkannonen die zwemmers zelf kunnen bedienen Buitenbad, buitenzwembad met een bubbelbank en nekdouche Wickie Beach, ligweide Sauna, sauna Viking Snack, een horecapunt Bezoekersaantallen Hieronder volgt een overzicht van de ontwikkeling van de bezoekersaantallen van Plopsaqua De Panne, zoals vermeld in de jaarcijfers.
Novolipetsk Steel

Novolipetsk Steel (NLMK) er en russisk stålproducent med hovedkvarter i Lipetsk. De producerer flere forskellige stålprodukter. I 1931 begyndte Novolipetsk Iron and Steel byggeriet af et værk ved jernmalmsminen ved Lipetsk. I 1993 begyndte en privatiseringproces af virksomheden og siden 1998 har Vladimir Lisin været betyrelsesformand. Referencer
NLMK

NLMK (englisch Novolipetsk Steel, russisch Новолипецкий металлургический комбинат – Nowolipezker metallurgisches Kombinat) ist ein Stahlhersteller aus Russland mit Firmensitz in Lipezk, etwa 500 km südöstlich von Moskau. NLMK ist im RTS Index an der Börse in Moskau gelistet. Das Unternehmen wurde am 24. September 1993 gegründet und gehört dem Oligarchen Wladimir Lissin. NLMK produzierte im Jahr 2014 15,9 Mio. t und im Jahr 2022 16,0 Mio. t Stahl und ist damit der größte russische Stahlhersteller und liegt weltweit auf Rang 23. Werke Russland: Lipezk (Hochöfen) Kaluga (Elektrostahlwerk) Westeuropa: Bandstahlproduktion Straßburg La Louvière Blechproduktion Clabecq Verona Frederiksvaerk (DanSteel) Nordamerika: Portage Unternehmensbeteiligungen Dolomit, erworben 1997 Stagdok, erworben 1999 Stoilenski GOK, erworben 2004 TMTP, erworben 2004 DanSteel A/S, erworben 2006 Altai-Koks und Prokopjewskugol, erworben 2006 VIS Stal, erworben 2006 Weblinks Offizielle Firmenseite Einzelnachweise
Novolipetsk Steel

Novolipetsk Steel, or NLMK, is one of the four largest steel companies in Russia. NLMK's share of domestic crude steel production is about 21%. It primarily produces flat steel products, semi-finished steel products, and electrical steels. NLMK also produces specialty coated steels, as well as high-ductility and micro-alloyed steels. It is the 21st-largest steel maker in the world. The larger NLMK group owns several other steel and mining companies, primarily in Russia. History Historically, the Lipetsk area in central Russia has had substantial iron ore deposits. In 1702, Peter the Great ordered the construction of an iron foundry there. In 1931, Novolipetsk Iron and Steel began construction of a plant on the site of the iron ore mine. Prospering down through the decades, Novolipetsk became a joint-stock company in 1992 and then in 1993 began the process of privatization by distributing company shares to its employees. The company seems to be acquisitive; see the list of related organizations. In 1998, Vladimir Lisin became the chairman. The manufacturing area in Lipetsk covers 27 square kilometers. Less than half of NLMK's steel output is sold in Russia. The company's primary source of iron ore is now Stoilensky GOK, a company located 350 km from the mills at Lipetsk. Business Acquisitions The largest of NLMK's acquisitions was a 50% stake in a joint venture with the Duferco Group in December 2006. The venture includes one steel plant and five rolling mills in Western Europe and the United States. The joint venture also includes service and distribution facilities located in Europe. In 2021, the company's revenue amounted to 793 billion rubles. Other acquisitions include: OJSC Dolomite, miner and processor of metallurgical dolomite, acquired in 1997 OJSC Stagdok, miner and processor of fluxing limestone, acquired in 1999 OJSC Stoilensky GOK, iron ore supplier, acquired in 2004 (97%) OJSC TMTP, operator of the Black Sea port of Tuapse, acquired in 2004 (controlling interest) License for the large coking coal deposit Zhernovskoie 1 in the Kuzbass region of Russia, acquired at State auction in 2005 DanSteel A/S, Danish steel rolling company, acquired in 2006 OJSC Altai-koks, acquired in 2006 VIZ-Stal, the second-largest Russian electrical steel producer, acquired in 2006 Sharon Coatings, becoming NLMK Pennsylvania Ecology Since 2007, NLMK has implemented some investment projects on environmental protection. In 2009, it stopped discharges of industrial wastewater into the river Voronezh. As a result of all the activities, the water consumption of the NLMK Group decreased from 120.4 million cubic meters per year in 2008 to 77.2 million cubic meters per year in 2012, and emissions into the atmosphere decreased by 40%. NLMK reported Total CO2e emissions (Direct + Indirect) for the twelve months ending 31 December 2020 at 33,587 kilotonnes(+1,365/+4.2% y-o-y). See also List of steel producers References External links Media related to Novolipetsk Steel at Wikimedia Commons Official website (in English)
Novolipetsk Steel

Novolipetsk Steel è una delle 4 più grandi compagnie russe produttrici di acciaio, nel 2006 il suo fatturato ha superato i 6 miliardi di dollari americani, la società è gestita da Vladimir Lisin che ne è anche il principale azionista. Il quale è anche, secondo la rivista di economia americana Forbes, il 36º uomo più ricco del mondo con un patrimonio stimato in 14,3 miliardi di dollari americani e il terzo uomo più ricco di Russia. Il quartier generale dell'azienda è a Lipeck, una città a circa 500 km a sud-est di Mosca, e si estende su una superficie di 27 km quadrati. Storia L'area di Lipeck è da sempre ricca di minerali ferrosi, infatti già nel 1702 Pietro il Grande ordinò la costruzione di una grande fonderia nella zona. Nel 1931 la Novolipetsk Ferro e Acciaio costruì uno stabilimento in questa zona e nel corso dei decenni lo stabilimento prosperò per produttività e produzione, nel 1992 l'azienda divenne una società per azioni e nel 1993 dopo la fine dell'Unione Sovietica iniziò il processo di privatizzazione con la distribuzione di azioni ai dipendenti della compagnia, nel 1998 Vladimir Lisin divenne il presidente e il maggior azionista. Acquisizioni OJSC Dolomite, estrazione e lavorazione di dolomite, nel 1997. OJSC Stagdok, estrazione e lavorazione di calcare, nel 1999. OJSC Stoilensky GOK, fonte addizionale di minerali ferrosi, nel 2004 (97%). OJSC TMTP, opera sul Mar Nero al porto di Tuapse, nel 2004. DanSteel A/S, nel 2006. OJSC Altai-koks nel 2006. VIZ Stal, nel 2006. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Novolipetsk Steel Collegamenti esterni (MUL) Sito ufficiale, su nlmk.com.
Novolipetsk Steel

A Novolipestsk Steel, mais conhecida como NLMK, é uma das quatro maiores empresas privada da Rússia, tendo como dono Vladimir Lisin. Foi fundada em 1931 na então União Soviética e no ano de 1993 foi privatizada e adquirida pelo seu atual dono. Sua sede principal fica em Lipetsk, a 50km de Moscou. A receita da empresa na Rússia em 2024 foi de 7,9 bilhões de euros Referências Ligação externa «Página oficial» (em inglês)
Gruppa NLMK

Gruppa NLMK, ryska: Группа НЛМК, alternativt Novolipetskij Metallurgitjeskij Kombinat, ryska: Новолипецкий металлургический комбинат, är en rysk multinationell stålproducent som har verksamheter på tre kontinenter Asien, Europa och Nordamerika. 2016 var företaget landets största med en årsproduktion på 16,64 miljoner ton stål. NLMK grundades 1931 och blev privatiserad 1993 efter att Sovjetunionen kollapsade två år tidigare. Företagets nuvarande huvudägare och styrelseordförande Vladimir Lisin fick först 13% av företaget men det ökades till en kontrollerande aktiepost via domstol. Han blev slutligen ensam ägare efter det ryska ministeriet för metallurgi beslutade om vem som borde äga stålproducenten, allt hände under år 2000. Den 15 december 2005 lät Lisin att 42 miljoner aktier eller cirka 7% av företagets totala aktier skulle handlas på London Stock Exchange. Den 25 juli 2006 blev NLMK även listad på Moscow Interbank Currency Exchange, som är en av två föregångare till dagens Moskvabörsen. För 2016 hade NLMK en omsättning på omkring $7,6 miljarder och för 2017 en personalstyrka på 51 550 anställda. Deras huvudkontor i ligger i Lipetsk. Referenser Noter Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia. Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia.s artikel om Vladimir Lisin och hur han fick kontroll över företaget. Externa länkar Officiell webbplats
Група НЛМК

Група НЛМК (NLMK) — міжнародна сталеливарна компанія з російським корінням. Має активи в Росії, США та країнах Європи. Основний актив Групи — Новолипецький металургійний комбінат. До НЛМК входить три дивізіони: НЛМК-Росія, НЛМК-Європа та НЛМК-США. Це виробничі майданчики, що займаються видобутком сировини та випуском готової продукції. Власники Станом початок 2022 року 79,3 % акцій перебували під контролем компанії Fletcher Group Holdings Limited (Кіпр), пов'язаної з найбагатшим бізнесменом Російської Федерації, головою ради директорів Групи НЛМК Володимиром Лісіним, 20,7 % акцій — у вільному обігу. Станом на вересень 2022 року Володимир Лісін перебуває під санкціями Австралії. США, Велика Британія, Європейський союз, Канада та Україна не застосували щодо Лісіна та його компаній економічних обмежень. Діяльність НЛМК виробляє чавун, холоднокатану, гарячекатану, оцинковану, динамічну, трансформаторну сталь та сталь із полімерним покриттям. НЛМК випускає близько 21 % всього російського виробництва сталі, 21 % — прокату, 55 % прокату з полімерним покриттям. НЛМК споживає щороку близько 14 млн тонн залізорудної сировини. 80 % поставок забезпечує Стойленський ГЗК — третій за величиною виробник ЗРС в Росії. Також НЛМК щорічно споживає близько 5,5 млн тонн коксівного вугілля. Примітки