NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Baarle-Hertog

Baarle-Hertog (nederländskt uttal: [ˌbaːrlə ˈɦɛrtɔx], franska: Baerle-Duc [ba.ɛʁl(ə).dyk]) är en kommun i provinsen Antwerpen i regionen Flandern i Belgien. Kommunen gränsar mot Nederländerna och en stor del av kommunen är en belgisk exklav inom Nederländerna. Baarle-Hertog har cirka 3 083 invånare (2025). Samhällena Baarle-Hertog och Baarle-Nassau är egentligen två delar av samhället Baarle, men Baarle-Hertog tillhör Belgien och Baarle-Nassau tillhör Nederländerna. Baarle delades i två delar på 1100-talet och den ena delen (Baarle-Nassau) tillföll baronen i Breda och den andra delen (Baarle-Hertog) tillföll hertigen av Brabant. Sedan 1479 har Baarle-Hertog varit en egen kommun. När Belgien sedan bildades 1830 ingick hertigdömet i Belgien och exklaven var ett faktum; dock tvistade Nederländerna och Belgien om detta fram till 1959 då en internationell domstol dömde till Belgiens favör. Baarle-Hertog består av ett tjugotal icke sammanhängande landområden. Av dessa områden är tjugo stycken belgiska exklaver i Nederländerna. De fyra övriga omges inte av nederländskt territorium men avgränsas ändå från varandra av andra belgiska kommuner. Gränserna mellan Baarle-Hertog och Baarle-Nassau är så komplicerade att endast lantmäterierna i Belgien och Nederländerna har koll på dem. Det finns pubar där halva biljardbordet står i Belgien och andra halvan i Nederländerna, så biljardkulorna korsar landgränsen flera gånger under ett parti. Bostadshusen har små skyltar på dörrkarmarna med antingen den belgiska flaggan, om huset tillhör Baarle-Hertog, eller den nederländska flaggan, om huset tillhör Baarle-Nassau. Dock är det inte säkert att hela huset står i samma land; det är det land som husets ytterdörr är placerad i som avgör husets landtillhörighet. Det har inte varit helt ovanligt att ytterdörrar flyttats för att huset ska tillhöra det andra landet (bland annat på grund av skillnader i skatter, främst för affärer). Om en resa till Baarle-Hertog har C-J Charpentier skrivit ett kapitel i sin bok "Hazeldonk Express" (2007). Geografi Gränsen till Baarle-Nassau, Nederländerna Baarle-Hertog är känt för sin komplicerade gräns med Baarle-Nassau, Nederländerna. Totalt består den av 24 separata landområden. Huvudindelningen av Baarle-Hertog är Zondereigen (efter dess största husgrupp) belägen norr om den belgiska staden Merksplas. Dessutom finns det tjugo belgiska exklaver i Nederländerna och tre andra områden längs tysk-belgiska gränsen. Det finns också sju nederländska exklaver inne i de belgiska exklaverna. Sex av dem är belägna i den största av dem och den sjunde i den näst största. En åttonde nederländsk exklav är belägen nära Ginhoven. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Baarle-Hertog. Officiell webbplats Barry Smith's Baarle Site (med kartor över området)
Барле-Гертог

Барле-Гертог (нід. Baarle-Hertog, фр. Baerle-Duc) — муніципалітет у Бельгії, у провінції Антверпен Фламандського регіону. За статистичними даними від 1 січня 2006 року, населення комуни — 2306 чоловік. До складу Барле-Гертога входить бельгійська частина селища Барле, розділеного між Бельгією та Нідерландами. Ексклав щодо до Бельгії. Загальна площа — 7,48 км ², щільність населення — 308 чол./км². Кордон з Барле-Нассау Цікавий державний кордон між Барле-Гертогом і нідерландською комуною Барле-Нассау , який проходить через квартали й окремі будинки та розділяє Барле-Гертог на 24 окремі ділянки — основне поселення, 20 ексклавів, оточених територією Нідерландів, та три ділянки, що прилягають до бельгійської території. Сім нідерландських ексклавів лежать усередині бельгійської території (усередині основного поселення й найбільшого ексклава). Ситуація, коли окремі будинки виявляються перерізані державним кордоном, виникла, коли за нідерландськими законами ресторани повинні були зачинятися рано. Тоді господарі ресторанів стали розміщувати їх на кордоні, під час «зачинення» переміщаючи клієнтів на столики на бельгійському боці. Такий складний кордон виник унаслідок багаторічних угод між баронами Бреди та графами Брабанту, пов'язаних з відмінностями в законодавстві. Кордон закріплено Маастрихтською угодою 1843 року. Цікаві факти Ситуацію, коли державний кордон проходить через місто, розділяючи квартали й окремі будинки, обіграно в фільмі «Закон є закон». Див. також Барле-Нассау Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 2 серпня 2005 у Wayback Machine.] (нід.)
Naamsepoorttunnel

De Naamsepoorttunnel (Frans: Tunnel Porte de Namur) is een stedelijke tunnel voor het autoverkeer gelegen in de Belgische hoofdstad Brussel. De tunnel maakt deel uit van de Kleine Ring en loopt onder het kruispunt met Naamsestraat en de Elsensesteenweg. Op dit kruispunt stond vroeger de Naamsepoort, een bouwwerk dat deel uitmaakte van de oude stadsomwalling. Dit kruispunt is ook het startpunt van de N4, de oude steenweg die Brussel verbindt met Luxemburg.In verkeersinformatie wordt bij een melding van deze tunnel telkens de rijrichting op de Kleine Ring vermeld: richting Basiliek van Koekelberg of richting Zuid. De tunnel bevat 2x2 rijstroken en heeft geen middenwand. De maximaal toegelaten snelheid is in beide rijrichtingen 50 kilometer per uur. De tunnel is verboden voor voertuigen zwaarder dan 3,5 ton. Er zijn 4 nissen aanwezig (2 in elke richting), maar geen noodtelefoons. Aan beide inritten kan de tunnel worden afgesloten door middel van een verkeerslicht. Boven iedere inrit is een elektronisch tekstbord aangebracht waarop vanop afstand maximaal 35 tekens kunnen worden weergegeven. Er is ook verlichting aanwezig in de tunnel, waarvan de intensiteit zich kan aanpassen aan de sterkte van het zonlicht bovengronds. De tunnel wordt permanent op afstand bewaakt door de operatoren van het MOBIRIS-Centrum bij de Brusselse wegbeheerder Mobiel Brussel. Hiervoor zijn onder meer 2 verkeerscamera's (1 in elke richting) aanwezig.
Tumulus de Marcinelle

Le tumulus de Marcinelle est un tumulus gallo-romain situé à Marcinelle, section de la ville de Charleroi, dans la province de Hainaut, en Belgique. Localisation Le tumulus est situé au n° 249 de la rue de la Tombe, au fond d'un jardin. Histoire Le tumulus date du IIe siècle et fut fouillé dès 1836. Description D'un diamètre d'environ 53 m à la base et d'une hauteur de 8 m, il est actuellement planté de tilleuls et de buissons. Mesure de la hauteur prise avec un Drone Protection Il est classé au patrimoine de la Région wallonne depuis 1992. Alentours Non loin de là, des restes d'une villa gallo-romaine furent mis au jour en 1973 lors de travaux autoroutiers. D'après le matériel retrouvé dans les substructures, elle daterait du Ier au IIIe siècle. Notes et références Annexes Articles connexes Liste des tumuli de Belgique Liste du patrimoine immobilier classé de Charleroi Liens externes Photographies du Tumulus sur le site de l'Institut royal du patrimoine artistique (IRPA) Portail de l’archéologie Portail de la Rome antique Portail de Charleroi
Tumulus van Marcinelle

De Tumulus van Marcinelle is een Gallo-Romeinse grafheuvel bij Marcinelle in de Belgische gemeente Charleroi in de provincie Henegouwen. De heuvel ligt ten westen van Marcinelle aan de Rue de la Tombe. In de buurt ligt ook de straat Avenue de la Villa Romaine. In de nabijheid van de tumulus heeft er ook een Gallo-Romeinse villa gelegen. Beide stammen uit de periode van de 1e eeuw v.Chr. tot de 3e eeuw n.Chr. Zie ook Gallo-Romeinse tumuli in België
De Viron Castle

De Viron Castle (Dutch: Kasteel de Viron; French: Château de Viron) is a castle in Dilbeek, Flemish Brabant, Belgium. It has served as the town hall of Dilbeek and offices of the municipality since 1923 and was listed as a protected monument in 1990. History The castle was built in 1863 by the Dutch architect Jean-Pierre Cluysenaar, and commissioned by the de Viron family, which had settled in Dilbeek in 1775. It was built in Renaissance Revival style on the ruins of a 14th-century fortification, which was destroyed in 1862. One of the medieval towers, the Sint-Alenatoren, can still be seen in the park surrounding the current building. It is named after Saint Alena, who lived in Dilbeek. It became the town hall of Dilbeek in 1923, and was protected as a monument in 1990. Architecture The castle counts 12 towers, 52 rooms, 365 windows and 7 staircases. This refers to the Julian calendar, which has 12 months, 52 weeks, 365 days and 7 days in a week. The castle lies in a park, with several other buildings of interest: a farm, an ice cellar and a coach house. References External links Official website
Château de Viron

Le château de Viron est un château situé sur le territoire de la commune belge de Dilbeek dans la province du Brabant flamand. Histoire Le château fut construit en 1862 par l'architecte Jean-Pierre Cluysenaar pour Théodore de Viron (1823-1882). Il venait en remplacement du château médiéval de Dilbeek que sa famille avait acquis en 1787 et qu'il venait de faire raser. Le nouveau château est inscrit au cadastre de la commune en 1871. En 1923, Frantz de Viron vend le château à la commune de Dilbeek qui y installe son administration communale dès 1926. Le château Liens internes Liste des châteaux belges par région Liste des monuments historiques de Dilbeek Liens externes (nl) "Kasteel met Sint-Alenatoren, hoeve en paardenstallen" (ID: 38938) De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed (nl) Kasteel de Viron (dilbeek.be) (nl) Sint-Alenatoren, en ligne Portail du Brabant flamand Portail des châteaux Portail de la protection du patrimoine
Kasteel de Viron

Het Kasteel de Viron is het gemeentehuis van de gemeente Dilbeek. Het gebouw in neotudorstijl werd in 1862 ontworpen door de architect Jean-Pierre Cluysenaar, in opdracht van de familie de Viron die zich in 1775 te Dilbeek vestigde. Het kasteel telt 12 torens, 52 vertrekken, 365 ramen en 7 trappen. Dit opvallende aantal verwijst volgens de overlevering naar de juliaanse kalender: 12 maanden, 52 weken, 365 dagen en 7 dagen in de week. In 1923 vestigde de gemeente haar gemeentehuis in het kasteel. In 1990 werd het kasteel de Viron beschermd als monument, samen met ijskelder in het Sint-Alenapark. Achter het Kasteel de Viron ligt de Sint-Alenatoren, een overblijfsel van het vroegere kasteel dat in 1862 gesloopt werd. Aan de Sint-Alenatoren is de legende van Levold en zijn dochter Alena van Dilbeek verbonden. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Vlaams-Brabant Externe links Website van Dilbeek Visit Dilbeek Inventaris Onroerend Erfgoed
Vliegveld Goetsenhoven

Het Vliegveld Goetsenhoven (ICAO-code: EBTN) ligt in de deelgemeente Goetsenhoven van de Vlaams-Brabantse stad Tienen, op ongeveer 3 km ten zuiden van het stadscentrum langs de N64 van Tienen naar Hannuit. Geschiedenis Goetsenhoven was een van de eerste vliegvelden van de Belgische militaire luchtvaart; de inhuldiging op 3 (of 10) september 1922 kreeg niet minder dan 50.000 bezoekers. Aanvankelijk was het de basis van Groep II (verkenning) met Ansaldo A.300 of De Havilland DH.9. Aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog was Goetsenhoven de basis voor drie groepen van het 1ste Luchtvaartregiment; Groep II en Groep III met Fairey Fox III en Groep IV met Fairey Fox VI. Bij de Duitse inval op 10 mei 1940 werd het vliegveld door de Luftwaffe aangevallen en gebombardeerd. De smaldelen van Goetsenhoven moesten zich in allerijl terugtrekken naar andere vliegvelden; de vliegtuigen die niet werden vernietigd door de Luftwaffe, werden uiteindelijk naar Frankrijk geëvacueerd. Tijdens de oorlog gebruikten de Duitsers het vliegveld enkel als uitwijkmogelijkheid. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werd het vliegveld opnieuw gebombardeerd, ditmaal door de Amerikaanse legerluchtmacht. Het werd pas in 1950 opnieuw geopend, en werd de basis van de EVS (Elementaire Vliegschool) van de Belgische luchtmacht die vanuit Schaffen naar Goetsenhoven verhuisde. Tot 1969 vloog de EVS met de Stampe en Vertongen SV.4b tweedekkers. Vanaf 1969 werden die vervangen door de SIAI Marchetti SF.260. Tevens werden er toen twee startbanen in asfalt aangelegd op het terrein, dat tot dan enkel een grasbaan had. In 1996 werd de vliegopleiding van de Belgische luchtmacht gecentraliseerd op Vliegbasis Bevekom, en kwam er een einde aan de permanente militaire aanwezigheid op Goetsenhoven. Het vliegveld wordt echter nog steeds gebruikt als trainingsbasis voor de 1e Wing (Bevekom). Marchetti's van de Luchtcomponent en helikopters van de Landcomponent en de Federale Politie komen er regelmatig trainen. In het weekend is vliegclub De Wouw er actief, die al sinds 1931 met motor- en zweefvluchten uitvoert vanop het vliegveld. Tijdens de week gebruikt de Tiense Olympia Wielerschool het terrein voor de opleiding van jonge wielrenners. De militaire hangars werden tussen 2001 en 2016 gebruikt door de Royal Belgian Air Cadets. Na hun verhuis naar Bevekom werden ze in 2016 ingenomen door een nieuwe club, ULM Goetsenhoven. Externe links Website van de Zweefvliegclub De Wouw Website van de ULM-club
Sint-Monulphus en Gondulphuskerk (Achel)

De Sint-Monulphus en Gongulphuskerk is de parochiekerk van Achel in de Belgische provincie Limburg. De kerk is gelegen aan het Michielsplein. Geschiedenis Reeds in 1139 werd melding gemaakt van een kerk op deze plaats, maar er was reeds een 11e-eeuws romaans kerkje. Op de grondvesten daarvan werd het latere gotische koor gebouwd. De gotische kerk werd gebouwd van 1450-1460 ongeveer. In 1670 werd het gebouw verfraaid, maar van een toren was -vanwege geldgebrek- geen sprake. Men bediende zich van een houten klokkenstoel. Pas van 1753-1758 werd de toren gebouwd, ontworpen door H. Deelen uit Mierlo. In 1846 sloeg de bliksem in de toren in, maar de schade werd hersteld. In 1905 werd, door Hyacinth Martens en Vincent Lenertz een plan opgesteld voor een nieuwe kerk. De toren werd afgebroken en het schip werd met twee traveeën verlengd, de zijbeuken werden vergroot en een nieuwe toren werd gebouwd. Op 2 oktober 1913 werd de nieuwe kerk ingewijd. Op 21 juni 1943 liep de kerk enige schade op, toen een geallieerde bommenwerper neerstortte. Gebouw Het middenschip, transept en koor zijn gotisch. De zijbeuken, westtraveeën en de 42 meter hoge toren zijn neogotisch. Buiten de kerk, aan de koorzijde, zijn een aantal 18e-eeuwse grafstenen geplaatst. Meubilair Het schilderij van Jezus aan het kruis is een altaarstuk van het voormalige barokke Kruisaltaar dat midden in de kerk stond en stamt van eind 17e of begin 18e eeuw. De Hemelvaart van Jezus is een schilderij uit het begin van de 18e eeuw, afkomstig van het voormalige barokaltaar van Heilige Maria en Barbara. Het schilderij van Onze-Lieve-Vrouw met Kind op de maansikkel dateert waarschijnlijk van de 18e eeuw en is mogelijk afkomstig van het voormalige altaar van Onze-Lieve-Vrouw. De kerk bezit enkele gepolychromeerde houten heiligenbeelden: Sint-Rochus (eind 18e eeuw), en Sint-Barbara, toegeschreven aan de Meester van Varsseveld, dateert van omstreeks 1480-90. Het beeld van de Heilige Antonius van Padua is vervaardigd omstreeks 1700, en afkomstig uit het voormalig klooster Catharinadal. Verdere kunstvoorwerpen zijn voornamelijk neogotisch en stammen uit begin 20e eeuw. Bronnen Onroerend erfgoed Kerken in Limburg
Kerkhof van Loonbeek

Het Kerkhof van Loonbeek is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Loonbeek, een deelgemeente van Huldenberg. Het kerkhof ligt rond de Sint-Antoniuskerk in het centrum van het dorp. Op het kerkhof liggen enkele oudere grafzerken maar er worden geen bijzettingen meer gedaan. Er is een gemeentelijke begraafplaats iets verderop. Brits oorlogsgraf Aan de noordelijke zijde van de kerk ligt het graf van de Britse soldaat Albert Topp. Hij sneuvelde op 1 juni 1940. Zijn graf wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staat er geregistreerd als Loonbeek Churchyard.
Platwijers

De Platwijers is een natuurgebied binnen de vijverregio De Wijers in de Belgische gemeenten Hasselt en Zonhoven. Het gebied is ongeveer 100 ha groot. In het noorden ligt natuurgebied Wijvenheide, in het oosten spoorlijn 15 en de gehuchten Terdonk en Kiewit, in het zuiden het gehucht Heide en in het westen het natuurgebied Kolberg en het Albertkanaal. De Platwijers zijn beschermd als Vlaams natuurreservaat en Natura 2000-gebied. Het gebied bestaat uit visvijvers en weilanden. Hoewel de watertoevoer wegens voedselverrijking veel van de oorspronkelijke zeldzame flora heeft aangetast is het gebied zeer rijk aan vogels. Het gebied is slechts beperkt toegankelijk. Afbeeldingen
Wullepitmolen

De Wullepitmolen is een houten staakmolen in Zarren, een deelgemeente van het West-Vlaamse Kortemark. De molen heeft een hoog teerlingkot. Geschiedenis De Wullepitmolen verschijnt voor het eerst in de geschiedkundige bronnen in 1639. Toen werden voor de eerste maal taxatiegelden betaald voor het uitbaten van een korenwindmolen op Zarren-Linde. Tot 1805 volgen generaties molenaars elkaar op. Wanneer Pieter Jozef Wullepit in dat jaar de molen overneemt, blijft de molen binnen de familie tot 1971. Vandaar ook de huidige naam van de molen. Tijdens de Duitse bezetting in de Eerste Wereldoorlog kan de familie Wullepit de productie verder zetten onder toezicht van Duitse militairen. het is pas in 1917 dat de familie uit Zarren wordt geëvacueerd. Wanneer de familie in 1918 terugkeert naar Zarren, vindt ze haar molen totaal vernield terug. Maar de familie laat het hoofd niet zakken en koopt in 1923 een nieuwe molen aan in Zerkegem. De molen was daar in 1623 opgericht. De molen wordt nog datzelfde jaar met paard en kar overgebracht naar Zarren. Het is pas in 1949 dat de productie van de windmolen wordt stilgelegd. Dit kwam vooral omdat de industriële concurrentie en eventuele herstellingswerken aan de molen te groot waren. Een bijhorende maalderij met dieselaandrijving -die voordien werd gebouwd voor de windstille periodes- blijft wel nog enkele jaren in werking. Restauraties Na 1949 raakt de molen in verval en het is pas in 1973 dat men de molen klasseert tot bescherming. Men zou de molen restaureren, maar de kosten zouden te hoog oplopen en de plannen hiervoor komen dus in het gedrang. Er wordt zelfs even nagedacht de molen te verkopen aan Bokrijk voor het Openluchtmuseum, maar gelukkig laat men het niet zo ver komen. In 1982 wordt de gemeente Kortemark verplicht dringende instandhoudingswerken uit te voeren. Het worden slechts enkele instandhoudingswerkjes en geen definitieve restauratie. Vanaf 1987 wordt de molen gedeclasseerd en raakt hij weer in verval. Het zal duren tot 1991 vooraleer een Wullepitmolen vzw wordt opgericht, met als doel de Wullepitmolen te redden en te restaureren. In het najaar krijgt de vzw de toestemming om de molen te redden voor verder verval. Toen in 1994 de molen werd verkocht aan de Provincie West-Vlaanderen, kon er worden gepraat over een volledige restauratie van de molen. Een restauratie die er kwam in 1996 en zou duren tot 2000. Bronnen DEMAREE J., Couchezmolen, molenmuseum Leidraad.,2006 https://web.archive.org/web/20140416183239/http://users.telenet.be/zarren/ Zie ook Lijst van windmolens in België
Gare de Bourg-Léopold

La gare de Bourg-Léopold (en néerlandais : station Leopoldsburg) est une gare ferroviaire belge de la ligne 15, d'Anvers à Hasselt située à proximité du centre-ville de Bourg-Léopold dans la commune du même nom, en province de Limbourg en Région flamande. Depuis la fermeture des guichets, en 2015, c'est un point d'arrêt non gardé (PANG) à accès libre de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB) desservi par des trains InterCity (IC). Situation ferroviaire Histoire Service des voyageurs Accueil La gare de Bourg-Léopold est un point d'arrêt non gardé (PANG) à accès libre. L'achat des tickets s'effectue grâce à un automate de vente à proximité du parc de stationnement. Un passage piétons, à niveau, permet le passage d'un quai à l'autre. Desserte Bourg-Léopold est desservie par des trains InterCity (IC) de la SNCB circulant sur la ligne commerciale 15 : Anvers - Lierre - Mol - Hasselt (voir brochure SNCB de la ligne 15). La desserte est quasi identique en semaine et les week-ends. Elle est constituée de trains IC-10 reliant Anvers-Central à Hasselt via Mol, toutes les heures. Intermodalité Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de gares en Belgique Ligne 15, d'Anvers à Hasselt Liens externes Informations sur la Gare de Bourg-Léopold, sur le site de la SNCB Site SNCB : Fiches horaires (brochures de ligne) Portail du chemin de fer Portail du Limbourg (Belgique)
Station Leopoldsburg

Station Leopoldsburg is een spoorwegstation langs spoorlijn 15 in de Belgische gemeente Leopoldsburg. Voor het station staat het Tankmonument. Vanaf 1 juli 2015 zijn de loketten van dit station gesloten en is het een stopplaats geworden. Voor de aankoop van allerlei vervoerbewijzen kan men bij voorkeur terecht aan de biljettenautomaat die ter beschikking staat, of via andere verkoopkanalen. Geschiedenis De eerste stoomtrein uit Mol en Diest kwam aan in Leopoldsburg op 27 mei 1878. De spoorlijn naar Hasselt werd pas in 1918 aangelegd, na de opening van de steenkoolmijnen in Limburg. In het Kamp van Beverlo werd in 1879 door de Fransman Decauville een smalspoorweg aangelegd, die in 1914 met het station Leopoldsburg werd verbonden. Die spoorlijn is al lange tijd verdwenen. Toch beschikt het Kamp van Beverlo nog over een aantal normaalspoor-aansluitsporen voor het verladen van militaire voertuigen. In 1993 werd het stationsgebouw door de Vlaamse Overheid beschermd als monument. Galerij Treindienst Sinds 13 juni 2021 Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Veltwijckpark

Het Veltwijckpark is een park aan de Veltwijcklaan in de Antwerpse deelgemeente Ekeren. Het park is ongeveer 9 ha groot en grenst aan natuurgebied de Oude Landen. Het werd aangelegd in Engelse stijl, er zijn bloementuinen aangelegd, grasvelden en rond het kasteel Hof van Veltwijck ligt een slotgracht. Een oude beukendreef leidt via de poortgebouwen naar het kasteel. Aan de ingang van het park is in Villa Geniets het stadsloket gevestigd. In het park lag het voetbalstadion van Germinal Ekeren, maar als gevolg van klachten van de omwonenden werd het stadion in 2009 afgebroken. In het park kan u ook de oudste 'liggende wip'-schuttersvereniging van het land terugvinden. Er is een speeltuin en in 2019 werd een skatepark aangelegd dat later verfraaid werd met graffiti. Het Veltwijckpark is ook de locatie voor lokale festiviteiten en evenementen zoals de Kasteelfeesten.