NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
FN Herstal

FN Herstal (фр. Fabrique Nationale d'Herstal) — бельгійська провідна збройова компанія, що входить до складу холдингу Herstal Group, яка також володіє американськими збройовими підприємствами Winchester Repeating Arms Company та Browning Arms Company. Виробництво знаходиться в Бельгії, у місті Ерсталь, регіон Валлонія. Компанія була заснована в 1889 році. Наразі є найбільшим експортером зброї в Європі. Історія Компанія FN була утворена в бельгійському місті Ерсталь, яке знаходиться біля Льєжа, під назвою Fabrique Nationale d'Armes de Guerre (укр. Національна фабрика військової зброї) для виробництва 150 000 гвинтівок Mauser 89 на замовлення уряду Бельгії. Одним із засновників та головним акціонером підприємства був льєзький зброяр Анрі Піпер з компанії Anciens Etablissements Pieper. У 1897 році компанія вступила в довгострокові тісні відносини з знаменитим зброярем Джоном Браунінгом. FN тривалий час був важливим виробником автомобілів та мотоциклів у Бельгії. Автомобілі вироблялись там з початку 1900-х до 1935 року. Виробництво мотоциклів тривало до 1967 року, а вантажівок — до 1970 року. У 1973 році назва компанії була змінена на сучасну — Fabrique Nationale d'Herstal. Це було зроблено для демонстрації того, що їхня продукція орієнтована не лише на армію, але й на цивільний та спортивний ринок. Завод FN Manufacturing у Колумбії, штат Південна Кароліна, США, є підрозділом компанії FN Herstal. Цей завод був потрібен компанії передовсім для виробництва вогнепальної зброї для Армії США: автоматичної гвинтівки M16, легких кулеметів M249, кулеметів M240 і кулеметів M2. Браунінг розпочав розробку пістолета GP35 "High Power", GP розшифровується як Grande Puissance (фр. "велика потужність"), який відомий як Browning Hi-Power. Пістолет був доопрацьований компанією FN Dieudonné Saive і з'явився на світ лише у 1935 році, майже через десятиліття після смерті Браунінга, і залишався у виробництві до 2017 року. Продукція Пістолети Пістолети-кулемети FN P90 Гвинтівки Кулемети Цікаві факти Один з пістолетів компанії FN — FN Model 1910 калібру .380 ACP (серійний номер 19074) — був одним з чотирьох одиниць зброї, які були вилучені в убивць ерцгерцога Франца Фердинанда, хоча достеменно не відомо, чи саме з цього пістолету був зроблений постріл, який розв'язав Першу світову війну. Див. також Winchester Repeating Arms Savage Arms Remington Arms Примітки Джерела Stevens, R. Blake The Browning High Power Automatic Pistol. Collector Grade Publications (1990). Tirans, Ivars (2009). «Baltic Defence Research and Technology 2009 Conference Proceedings». Military Review: Scientific Journal for Security and Defence Francotte, Auguste; Gaier, Claude; Karlshausen, Robert (2008). Ars Mechanica. Herstal Group.
Sint-Rumolduskerk (Heikant)

De Sint-Rumolduskerk is een neogotische parochiekerk in Berlaar-Heikant, België. De kerk is vernoemd naar de heilige Rumoldus. In het altaar bevindt zich een hoofdhaar van deze heilige. De kerk is in 1885-1886 gebouwd naar een ontwerp van de Vlaamse architect Leonard Blomme. Het orgel is in 1909 volgens het ontwerp van Jos Stevens gebouwd.
Deutscher Soldatenfriedhof Lommel

Der Soldatenfriedhof in Lommel (Belgien) ist der größte deutsche Soldatenfriedhof des Zweiten Weltkriegs im westeuropäischen Ausland. Auf einer Fläche von insgesamt 16 ha (427 × 350 m) liegen hier 542 Gefallene aus dem Ersten Weltkrieg und 38.569 Gefallene aus dem Zweiten Weltkrieg. Der Friedhof ist in 63 Felder mit bis zu 28 Reihen und 640 Gräbern gegliedert. Für jeweils zwei Gefallene wurde ein Kreuz gesetzt. In einigen Fällen liegen bis zu neun Soldaten in einem Grab. Ihre Daten sind in Metallschilder eingraviert, die auf beiden Seiten des Kreuzes angebracht wurden. Geschichte Offiziell eingeweiht wurde der Friedhof am 6. September 1959. Zuvor waren die Gefallenen des Zweiten Weltkrieges durch den amerikanischen Gräberdienst auf fünf Sammelfriedhöfen in der Region bestattet worden. Ab 1946 begann die Umbettung der Gefallenen von den Sammelfriedhöfen nach Lommel. Hierdurch wurden nicht nur die vormaligen, provisorischen Sammelfriedhöfe Henri-Chapelle, Fosse, Overrepen und Neuville-en-Condroz, sondern auch der deutsche Soldatenfriedhof aus dem Ersten Weltkrieg in Leopoldsburg mit 542 Gefallenen aufgelöst. Von 13.000 unbekannten Soldaten wurden nachträglich 7.000 identifiziert. Pro Jahr besuchen über 30.000 Menschen den Friedhof. Auf diesem Friedhof liegen laut der flämischen Organisation „Sint-Maartensfonds, SMF“, eine Vereinigung ehemaliger flämischer SS-Angehöriger, 46 gefallene SS-„Ostfrontkämpfer“ begraben. Krypta Der Zugang zum Friedhof erfolgt durch die Krypta. Auf der Krypta steht eine Kreuzigungsgruppe. Die einzelnen Figuren der Gruppe, Maria und Johannes, sind 3,30 m groß und wiegen jeweils sieben Tonnen. Im Innern der Krypta ist symbolisch die Statue eines Soldaten aufgebahrt, an der regelmäßig Kranzniederlegungen durch ausländische Staatsvertreter erfolgen. Sonstiges Seit 1953 betreut der Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge den Friedhof. Er unterhält dort ein großes Informationszentrum und auch eine Jugendbegegnungsstätte. Jedes Jahr besuchen etwa 25 bis 30.000 Menschen diesen Friedhof. Im Mai 1995 wurde ein Ginkgo-Baum gepflanzt, als Zeichen der Hoffnung und Erinnerung an den Krieg und den ersten Einsatz von Nuklearwaffen am 6. August 1945 über Hiroshima. Auf einer Gedenkplatte steht in 3 Sprachen: „Als Zeichen der Hoffnung des Friedens. Gepflanzt anlässlich des 50. Jahrestages des Kriegsendes“. Im Zentrum des Friedhofs steht eine Gedenksäule, die ursprünglich auf dem Friedhof von Brüssel-Evere errichtet wurde. Siehe auch Liste von Kriegsgräberstätten Literatur Lommel: Deutscher Soldatenfriedhof. Volksbund Deutscher Kriegsgräberfürsorge, Kassel Oktober 1980 (Informationsbroschüre in Deutsch, Niederländisch und Französisch). Weblinks Start - JBS Lommel (huisovergrenzen.eu) Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge e. V. über den Soldatenfriedhof Lommel archivierte Webseite Weltkriegsopfer.de, insbesondere mit Gefallenen auf dem Friedhof Lommel Einzelnachweise
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Brielen)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Ieper behorende dorp Brielen, gelegen aan de Veurnseweg 110. Geschiedenis Vanaf de 12e eeuw werd er hier gebeden tot Onze-Lieve-Vrouw ten Brielen, waarbij Briel op een aanlegplaats voor schepen betrekking had, gelegen aan een arm van de Ieperlee. In 1187 werd een kapel gebouwd die in 1196 tot parochiekerk werd verheven. In de 16e eeuw werd deze kerk uitgebreid tot een driebeukige kruiskerk met noordwesttoren. In 1566 werd de kerk door beeldenstormers vernield. In 1578 werd de kerk zelfs afgebroken om plaats te maken voor vestingwerken van de stad Ieper. In 1793 werd een nieuwe kapel voor Onze-Lieve-Vrouw ten Brielen opgericht, nu 3 km buiten de stad op de plaats van de huidige kerk. Het was een eenvoudige zaalkerk, voorzien van een dakruiter. Deze kapel werd tijdens de Eerste Wereldoorlog vernield. Een nieuwe kerk, naar ontwerp van Jozef Viérin en Luc Viérin kwam gereed in 1924. Deze kerk leek niet op de verwoeste kapel. In 1930 werd in de stad Ieper, op ongeveer dezelfde plaats als waar de oudste kapel heeft gestaan, een kapel gebouwd, nu gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Thuyne, beschermheilige van de stad Ieper. Gebouw Het betreft een bakstenen gebouw met neoromaanse elementen en een rechts voorgebouwde, achtkante toren met naaldspits. De eenbeukige kerk wordt gedekt door een zadeldak. Boven het vooruitgeschoven ingangsportaal bevindt zich een vijflicht met glas-in-loodramen. De kerk heeft een aantal grafstenen in de noord- en zuidmuren aangebracht en er is een herdenkingspaneel dat de gevallenen van de Eerste Wereldoorlog memoreert.
Sint-Catharinakerk (Zillebeke)

De Sint-Catharinakerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Ieper behorende plaats Zillebeke, gelegen aan Zillebeke-Dorp 7. Geschiedenis In 1102 werd een eenbeukige kapel gesticht. Tijdens de 14e eeuw werd de kapel tot een gotische kerk verbouwd. In 1578 werd de kerk door de calvinisten zwaar beschadigd. In het eerste kwart van de 16e eeuw werd de kerk hersteld. In 1910 werd de toren gerestaureerd onder leiding van G. Lernould. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk geheel verwoest. In 1923 werd de kerk weer herbouwd naar ontwerp van Lernould. Hierbij werd uitgegaan van de oorspronkelijke kerk, maar er werd een travee toegevoegd. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen hallenkerk met voorgeplaatste zware westtoren. De driebeukige kerk heeft een driezijdig afgesloten hoofdkoor en twee vlak afgesloten zijkoren. In de noord- en zuidgevel zijn arduinen grafstenen ingemetseld, onder meer van de familie de Florisone de Siam. Het interieur wordt door een houten spitstongewelf overkluisd. De kerk bezit een 12e-eeuws Doorniks doopvont. In de muren van de zijbeuken zijn gedenkplaten aangebracht, vrijwel alle van de familie De Vinck. Het meeste meubilair is neogotisch. De kerk wordt omgeven door een kerkhof.
Sint-Michielskerk (Boezinge)

De Sint-Michielskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Ieper behorende plaats Boezinge, gelegen aan Katspel 4. Geschiedenis Vermoedelijk stond hier ooit een romaans kerkgebouw, dat in 1566 afbrandde ten gevolge van de Beeldenstorm. De kerk werd herbouwd als een laatgotische hallenkerk welke in 1624 gereed kwam. In 1648 werd deze kerk opnieuw verwoest, om in 1682 weer hersteld te zijn. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk verwoest om in 1925 te worden herbouwd onder leiding van Jules Coomans. Hierbij werd grotendeels de architectuur van de oorspronkelijke kerk gevolgd. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk in gele baksteen met voorgebouwde westtoren. De sokkel is gedeeltelijk uitgevoerd in ijzerzandsteen, terwijl de torenspits in natuursteen werd opgetrokken. Op de trans staan vier hoektorentjes. Interieur Het interieur wordt overwelfd door houten spitstongewelven. De kerk bezit vier Oudenaardse wandtapijten (17e eeuw) welke episoden uit het leven van Sint-Franciscus Xaverius verbeelden. De kerk wordt omringd door een kerkhof, dat ook Britse oorlogsgraven omvat. Ook in de kerk zijn diverse herinneringen aan de Eerste Wereldoorlog te vinden.
St. Lawrence's Church, Bocholt

St. Lawrence's Church (Dutch: Sint-Laurenskerk or Sint-Laurentiuskerk) is the parish church of Bocholt, Belgium, dedicated to Saint Lawrence. Historys The church is built on the spot of an earlier Roman church that was destroyed in 1360, when the Prince-Bishopric of Liège fought with the County of Loon. The Jus patronatus was in the hands of the powerful Herkenrode Abbey. Construction of the church was begun in the 14th century, and the tower, which is built in marl stone, was completed in 1411. The nave was completed in 1476. In 1585 the church was plundered by the troops of Willem the Silent, and the roof and top of the tower were severely damaged in a storm in 1608. Repairs were not completed before 1720. In 1910 the church was expanded with two bays, and to achieve this the tower was moved approximately 10 meters under the direction of the German-American engineer of Budapest, Henry Weiss. On 13 September 1944 the church burned during the retreat of the German occupying forces, and many treasures were lost. The church was rebuilt in 1950 under the direction of the architect Van den Dael. Today, the Sint-Laurentiuskerk is late Gothic with a neo-Gothic main altar with a retable dating from around 1500, depicting six scenes from the Life of Mary. The shutters depict scenes from the life of Saint Laurence. The church contains a church tabernacle from the second half of the 16th century, and two confessionals in baroque style. The church also has nine sculptures of saints and a 3 meter high statue of Saint Christopher. References
Sint-Laurentiuskerk (Bocholt)

De Sint-Laurentiuskerk (ook: Sint-Laurenskerk) is de parochiekerk van de Belgische plaats Bocholt. Geschiedenis Op de plaats van deze kerk bestond reeds een romaanse kerk, en deze werd waarschijnlijk verwoest in 1360, toen het Prinsbisdom Luik een strijd voerde om het bezit van het Graafschap Loon. Het patronaatsrecht was in handen van de Abdij van Herkenrode. Reeds eind 14e eeuw begon men met de bouw van de laatgotische kerk. De huidige Sint-Laurentiuskerk is een laatgotische kruisbasiliek. De toren kwam gereed in 1411 en is opgetrokken in Maaslandse mergelsteen. Het schip kwam gereed in 1476 en heeft buitenmuren uit baksteen, terwijl de binnenmuren evenals de toren uit mergelsteen bestaan. De kerk werd omstreeks 1585 geplunderd door troepen van Willem van Oranje. In 1608 woedde er een wervelstorm, waarbij de torenspits afbrak en in de middenbeuk viel. Herstel van het schip liet lang op zich wachten en definitief herstel vond vermoedelijk pas omstreeks 1720 plaats. In 1910 werd de kerk vergroot met twee traveeën, waartoe de toren over een afstand van 9,4 meter moest worden verplaatst. Hiertoe werd de hulp van de Amerikaanse ingenieur Henry Weiss ingeroepen. Van dit voor die tijd unieke evenement zijn een aantal herinneringen bewaard gebleven. Op 13 september 1944 werd het dorp door de Duitsers in brand gestoken. Tal van kerkschatten gingen daarbij verloren. De kerk werd in 1950 herbouwd onder leiding van architect Van den Dael. Interieur De kerk bevat een aantal merkwaardige kunstschatten: Het neogotisch hoogaltaar Op dit altaar bevindt zich een gebeeldhouwd Antwerps retabel uit omstreeks 1525 (Vlaamse Meesters in Situ) , bestaande uit 77 beeldjes, voorstellend zes taferelen uit het leven van Onze-Lieve-Vrouw. De samenvoeging van het retabel met beschilderde luiken is het werk van de Antwerpse beeldhouwer Pierre Peeters (1841-1925) die bij het begin van de 20e eeuw het geheel restaureerde. De luiken tonen onder meer episoden uit het leven van Sint-Laurentius. Ze zijn toegeschreven aan Colijn de Coter. Dit retabel is opgenomen in de Vlaamse topstukkenlijst en rust op een predella met apostelfiguren, geschilderd in 1905 door kunstenaar Maillard uit Antwerpen. Een sacramentstoren van messing uit omstreeks 1500, waarschijnlijk van de Maastrichtse geelgieter Aert van Tricht, ook opgenomen in de Vlaamse topstukkenlijst. Twee biechtstoelen en een negental heiligenbeelden waaronder een beeld van Laurentius van Rome van de Meester van Elsloo Een meer dan twee meter hoog beeld van de Heilige Christoffel, toegeschreven aan Jan van Steffeswert. Galerij
Gemeentelijke begraafplaats van Oudergem

De gemeentelijke begraafplaats van Oudergem (Frans: Cimetière communal d'Auderghem) is een begraafplaats in de wijk Transvaal van de gemeente Oudergem in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De begraafplaats is gelegen aan de Jean Van Horenbeecklaan 27. De gemeentelijke begraafplaats werd in de jaren 1920 in gebruik genomen, toen het kerkhof van de Sint-Annakerk ontoereikend bleek. De begraafplaats is de laatste rustplaats van o.a. de Belgische zangeres Maurane. In 1930 kreeg Chessed Chel Emeth, een vereniging die uitvaarten voor orthodoxe joden regelt, van het gemeentebestuur van Oudergem een perceel op de gemeentelijke begraafplaats in gebruik. Het joods perceel telt enkele honderden graven en is volledig ommuurd. Het werd vooral voor, tijdens en kort na de Tweede Wereldoorlog gebruikt. Na de jaren 1990 werden er geen joodse uitvaarten meer uitgevoerd, aangezien er geen ruimte meer was op het perceel.
Gemeentelijke begraafplaats van Vorst

De gemeentelijke begraafplaats van Vorst (Frans: Cimetière communal de Forest) is een van de weinige Brusselse begraafplaatsen die in het Vlaams Gewest gelegen zijn. De begraafplaats van Vorst ligt op het grondgebied van de Beerselse deelgemeente Alsemberg. Ontwerpers van dienst waren landmeter en urbanist C. Crappe en architect Willy Vermeiren. Al in 1924 ging de gemeente Vorst op zoek naar een geschikte locatie voor haar nieuwe begraafplaats. Toch zou het tot na de Tweede Wereldoorlog duren tot de begraafplaats ook daadwerkelijk in gebruik genomen werd. Op de begraafplaats vindt men dan ook vooral typisch naoorlogse graven. Er werden echter ook typisch Brusselse graftekens van de oude begraafplaats van Vorst overgebracht naar de nieuwe gemeentelijke begraafplaats, meer bepaald naar perceel 6 ervan. Centraal op de begraafplaats vindt men ook een perceel voorbehouden voor oudstrijders. De begraafplaats beschikt ten slotte eveneens over een multiconfessioneel perceel bestemd voor de begraving van moslims en joden. Pas een jaar na de terbeschikkingstelling van het perceel werd de eerste moslim in Vorst begraven.
Onze-Lieve-Vrouw Middelareskerk (Ieper)

De Onze-Lieve-Vrouw Middelareskerk is een parochiekerk uit 1929 in de West-Vlaamse stad Ieper, gelegen aan de Capucienenstraat 48 en behorend bij het naastgelegen kapucijnenklooster. Het is sinds 1996 een beschermd monument. Gebouw Deze zaalkerk werd gebouwd naar een ontwerp van de Ieperse architect Jules Coomans uit 1923. Het gebouw in eclectische stijl met veel neoromaanse elementen is uitgevoerd in gele baksteen onder een zadeldak, met een voorgeplaatst westportaal. De aangebouwde noordoosttoren heeft een vierkante plattegrond en een tentdak. Het interieur oogt neobyzantijns, met pseudokoepels onder het dak. Complex Capucienenstraat Het klooster van de paters kapucijnen is middels een kloostergang verbonden met de kerk. Het klooster stond leeg, maar sinds 2022 worden er Oekraïners opgevangen die na de Russische invasie van Oekraïne gevlucht waren. Aanpalend, op nummer 46, ligt het oorspronkelijke gebouw van de VBS Capucienen. Dit is eveneens beschermd erfgoed uit de jaren 1920, maar heeft een heel andere bouwstijl. Terwijl de kerk sinds 1996 bescherming geniet, is het geheel van kerk, klooster en school sinds 2009 onder een gezamenlijk regiem beschermd. De voorzieningen waren gericht op de Tuinwijk N.M.B.S. die vanaf 1920 opgebouwd werd, met aanvankelijk 66 huizen voor personeel van de N.M.B.S. De wijk combineerde de opzet van een tuindorp met een modernere sociaal-functionele wederopbouwaanpak, maar werd opgeleverd zonder gemeenschapsvoorzieningen, waarna de religieuzen deze leemte enigszins opvulden.
Spoilbank Cemetery

Spoilbank is a Commonwealth War Graves Commission burial ground for the dead of the First World War located in the Ypres Salient on the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by the King of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation Commonwealth troops began using the site as a cemetery in February 1915. The cemetery is named after the bank of spoil left over from the digging of the Ypres-Comines canal, which was strategically important in the relatively flat Flemish countryside. The cemetery is also referred to as Gordon Terrace Cemetery and Chester Farm Lower Cemetery. There are special markers for eleven soldiers (ten British and one Australian) who are known or believed to be buried in the cemetery but whose actual plot was lost or destroyed. These stones usually have the Rudyard Kipling-derived footnote "Their glory shall not be blotted out". The cemetery was designed by Sir Edwin Lutyens upon enlargement after the war when graves were concentrated from the nearby battlefields. Notable graves The cemetery has the graves of two brothers, George and John Keating, who were both killed on 17 February 1915. They are buried next to each other. The cemetery also has the grave of Private R H Reeves, who was killed on 8 October 1915 by a grenade. He was 15 years old. References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Spoilbank Cemetery at Find a Grave
Sint-Juliaanskerk (Sint-Juliaan)

De 'Sint-Juliaanskerk is de parochiekerk van het Belgische dorp Sint-Juliaan (gemeente Langemark-Poelkapelle, provincie West-Vlaanderen), gelegen aan de Brugseweg. Geschiedenis Hier stond aanvankelijk een kapel, die in 1817 werd vervangen door een eenbeukig neogotisch kerkje. In 1909 werd Sint-Juliaan een zelfstandige parochie en in 1910-1911 werd het kerkje met een beuk uitgebreid. In 1915 werd het kerkje door oorlogsgeweld verwoest. In 1921 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Jules Coomans. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk in neogotische stijl met boven het portaal een bescheiden torentje. Het hoofdkoor is vijfzijdig afgesloten. Het interieur wordt overwelfd door houten spitstongewelven. De kerk bezit een kruisweg uit de 2e helft van de 17e eeuw, mogelijk afkomstig van de Sint-Walburgakerk te Veurne.
St. John's International School (Belgium)

St. John's International School is an international school located in Waterloo, Belgium. It provides education from day-care to 12th grade, the last year of high school. It offers the International Baccalaureate Diploma program, AP programs are also offered by the school. The school is part of the Inspired Education Group, founded in 2013 by Lebanese-British businessman Nadim Nsouli and headquartered in London. It provides education for children aged 1 year up to 18 years, and to date has around 80,000 students globally, across 110+ schools in 24 countries. The school has over 800 students and over 100 teaching staff. History St. John’s is a private international school, founded in 1964 in Brussels. In 1969 it moved to its current campus in Waterloo. The high school was added gradually from 1971 onwards. The International Baccalaureate programme was adopted in 1978. In 2016, the school was bought by the Inspired Group of schools. Curriculum The International Baccalaureate Primary Years, Middle Years and Diploma programmes are offered. Advanced Placement (AP) courses are also available. Athletics Using the team name "The Lions", the school competes regularly in the ISSTs (International School Sports Tournament), among others. The school has two gymnasiums and an Astroturf soccer field. Sports Sports played at St. John's include Football (Soccer), Volleyball, Cross Country, Swimming, Basketball, Rugby, Track and Field, Baseball, Softball and Golf. Most sports include Middle School "A" and "B" teams, and High School "Junior Varsity" and "Varsity" teams. Basketball St. John's won 3 consecutive Div. 1 ISST Varsity Boys Basketball Championships in 2003, 2004, 2005. Volleyball In 2004, the Lions Div. 1 girls' varsity volleyball team won the school their first volleyball ISST's in 11 years. On November 13, 2010, the Lions Div. 1 boys' varsity volleyball team finished 3rd in the volleyball ISST's, and in November 2012 the boys won the Div. 1 tournament. Track and field In 2004, St. John's secured themselves another ISST win; a boys' varsity track and field ISST win. The scored a first place in the event, making it the school's second ISST win for anything in under a year. In 2008, St. John's won the track and field ISST's which it repeated in 2011. Softball In 2006 and 2008, the St. John's softball team won the Div. 2 Softball ISST's. Football Girls In 2007, the Varsity Girls squad won the Division II Football ISSTs in Vienna, beating Cairo American College 4-1 in the final. In the following years, they have achieved respectable results in Division I, placing 4th place in 2009, and 6th in 2010. In 2013 the Varsity Girls squad came in third place for Division I Football ISSTs in London, beating TASIS 3-0. The team finished the tournament with three shutouts in five games, only conceding four goals. Boys On November 13, 2010, the Varsity Boys football team won the ISSTs for the first time. Notable former pupils Jérôme d'Ambrosio, Belgian Formula One racing driver Princess Maria Laura of Belgium, Archduchess of Austria-Este References External links Official website International Schools Sports Tournament