NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Elsartmolen

De Elsartmolen (ook: Elstermolen) is een watermolen op de Herk te Stevoort, gelegen aan Herkkantstraat 58. Deze onderslagmolen fungeerde als korenmolen. Geschiedenis Reeds in 1237 werd al melding gemaakt van een molen op deze plaats. Het huidige molenhuis is 19e-eeuws, met mogelijk een oudere kern. Daaraan vastgebouwd is het molenaarshuis uit 1926. Het huidige sluiswerk stamt uit 1930. De molen heeft een metalen onderslagrad en ook het binnenwerk is nog aanwezig. De molen is draaivaardig, en draait af en toe. Maar gemalen wordt er niet meer: De molen is ingericht als restaurant.
Filature Jules de Hemptinne

De Filature Jules de Hemptinne was een katoenspinnerij annex katoenweverij te Gent. Geschiedenis De spinnerij was gevestigd op het terrein tussen de Opgeëistenlaan, de Kolveniersgang en de Lieve. Ze werd in 1853 opgericht door Jules de Hemptinne als een filature à l'étage. De Hemptinne had reeds een katoendrukkerij in werking, welke van 1872-1876 echter werd opgeheven. Omstreeks 1860 bouwde De Hemptinne zijn woonhuis en in 1890 werd ook een katoenweverij ingericht. Hier stonden in 1913, vlak voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog, een honderdtal weefgetouwen. Het bedrijf werd tijdens deze oorlog beschadigd, maar weer hersteld. In 1920 kwam ook een afdeling van Filature Hanus in het gebouw, en in hetzelfde jaar werden beide bedrijven toegevoegd aan de Union Cotonnière. De laatste uitbreiding vond plaats in 1946, toen de weverij werd gemoderniseerd. In 1983 werd de fabriek, die toen als UCO-de Hemptinne te boek stond, gesloten. Een groot deel van de gebouwen werd gesloopt, en er kwamen appartementenflats voor in de plaats. Het woonhuis en een vijf bouwlagen tellend bedrijfsgebouw, het zogenaamde Manchestergebouw met hoge schoorsteen, Kolveniersgang 133, bleven bestaan. In het Manchestergebouw werd vanaf 2012 een onderwijsinstelling gevestigd. Externe link Onroerend erfgoed
Florida (bedrijf)

De N.V. Florida was een katoenspinnerij annex katoenweverij en -drukkerij te Gent, gelegen tussen de Molenaarstraat en de Opgeëistenlaan, met toegang aan de Molenaarstraat 111. Het bedrijf is vernoemd naar een van de toeleveringsgebieden voor ruwe katoen. Geschiedenis Deze fabriek werd opgericht omstreeks 1823. Ze groeide uit twee reeds bestaande en tegenover elkaar gelegen katoenfabrieken, namelijk een katoendrukkerij van Ferdinand Lousbergs en een katoenspinnerij. Deze laatste werd omstreeks 1820 opgericht door Karel en Lodewijk De Hemptinne. Later werd de N.V. Florida vooral een katoenweverij. Ze behield ook een kleine spinnerij. In 1851 en 1865 vonden bouwactiviteiten voor de weverij plaats: In 1878 stonden hier 508 weefgetouwen. Tussen 1894 en 1910 werden ook langs de Lieve nog gebouwen neergezet. In 1873 werd het bedrijf een N.V. In 1931 fuseerde de textielfabriek van Joseph de Hemptinne in Beke met de N.V. Florida. Deze fabriek moest al sluiten in 1934. Ook de N.V. Florida moest sluiten, en wel in 1950. De gebouwen werden overgenomen door de Union Cotonnière (UCO), dat er het centrale magazijn en de technische diensten huisvestte. Een eigen technische dienst met een metaalatelier was voor UCO essentieel om de fabrieken, en dan vooral de machines erin, draaiende te houden. In 1953 laat UCO een modern gebouw optrekken voor de burelen, op de plaats van het vroegere machine- en ketelhuis. Herbestemming In de jaren 1990, nadat UCO de site verlaten heeft, worden de industriële gebouwen in verschillende kleinere delen verkocht aan een tiental eigenaars en investeerders. Ze kregen stukje bij beetje een nieuwe bestemming als lofts en kantoren. Externe links Onroerend erfgoed Foto van de fabrieksgebouwen en het kantoorgebouw uit 1953 op de website van het Industriemuseum Fietsroute Kathedralen van de Industrie van het Industriemuseum
Ferme Hinnisdael

La ferme Hinnisdael (également appelée ferme Henisdaal ) est un complexe agricole historique situé à Fimal dans la province du Limbourg en Belgique, au numéro 2 de la rue Henisdael. Histoire Hinnisdael était un fief situé sur le territoire de Fimal dans le Comté de Looz, et était composé d'un château avec ferme, entouré de canaux. C'était la propriété des de Hinnisdael, une importante famille de Hesbaye, dont un des plus anciens membres connu est Gilles de Hinnisdael, vivant en 1191. Il serait parti en croisade avec Philippe d'Alsace, comte de Flandre. La famille entra en possession de Heurne-Saint-Pierre par mariage et se proclama ensuite seigneur de Heurne et Fimal. En 1676, Otto de Hinnisdael mourut sans descendance. Le domaine fut vendu et passa aux mains de la famille Bentinck en 1688, puis à celle de la famille de Leerode. Cependant, le château, inhabité, tomba en ruine. Il était construit en pierre naturelle, probablement de la marne provenant de la carrière d'Henisdaal située à proximité. Un dessin de 1661 en atteste, et montre également que le château était déjà en ruines. En 1708, les ruines étaient encore visibles. Elles n'apparaissent plus sur les cartes de Ferraris (vers 1775). Le dessin de 1661 représentait également une ferme. Le corps de garde et la tour d'escalier adjacente sont toujours présents. La ferme avait déjà une forme en U en 1661, qu'elle possède encore aujourd'hui. Cependant, la plupart des bâtiments ont été remplacés. La maison actuelle date probablement de 1879. En 1812, le comte Maximilien de Leerode vendit la ferme à L. Delvigne, maire de Fimal. En 1831, une maison de ville fut construite au nord de la ferme pour le propriétaire. En 1848, la ferme fut séparée de la maison de ville et, en 1898, elle fut vendue à R. Bodson. À la mort de ce dernier, la ferme resta inhabitée et tomba en ruine. En 1960, elle fut restaurée et réoccupée. Bâtiment Le corps de garde date de la seconde moitié du XVIe siècle et est de style gothique tardif avec des éléments Renaissance. L'encadrement des angles est en calcaire à la base et en marne au sommet. Au-dessus du portail se trouve une pierre de pignon ornée des armoiries de la famille de Hinnisdael. De part et d'autre, une petite pierre de pignon représente une armure. La tour d'escalier adossée à la façade nord du corps de garde était autrefois plus haute, mais l'escalier en colimaçon en bois est toujours d'origine. On y trouve encore des meurtrières. La plupart des bâtiments de la ferme datent de la seconde moitié du XIXe siècle. La grange double, avec ses deux portails en arc de cercle, est probablement plus ancienne. Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Hoeve Henisdaal » (voir la liste des auteurs). Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed (nl) Agence du patrimoine immobilier 134344 : Vestiges d’un petit parc agricole seigneurial Portail du Limbourg (Belgique) Portail de la protection du patrimoine
Hoeve Henisdaal

Hoeve Henisdaal (ook: Hoeve Henisdael) is een historisch hoevecomplex te Vechmaal, gelegen aan Henisdael 2. Geschiedenis Het was een Loons leen binnen het grondgebied van Vechmaal, dat een omgracht kasteel met hoeve omvatte. Dit alles was eigendom van het geslacht Van Henisdaal, waarvan de eerst vermelde een zekere Gilles van Henisdaal was, uit omstreeks 1200. Deze zou met Filips van de Elzas op kruistocht zijn gegaan. De familie kwam door huwelijk in bezit van Sint-Pieters-Heurne en noemde zich sindsdien heer van Heurne. Denis van Henisdaal werd in 1616 heer van Vechmaal en Heurne. In 1676 stierf Otto van Henisdaal kinderloos. Het goed werd verkocht en kwam in 1688 in bezit van de familie Bentinck en later van de familie De Leerode. Het kasteel werd echter niet meer bewoond en verviel. Dit kasteel was in natuursteen opgetrokken, waarschijnlijk mergelsteen afkomstig van de nabijgelegen Groeve Henisdaal. Dit volgt uit een tekening van 1661, waarop tevens te zien is dat dit kasteel al tot een ruïne was vervallen. In 1708 werd vermeld dat de ruïnes nog zichtbaar waren. Op de Ferrariskaarten (omstreeks 1775) komt de ruïne niet meer voor. Op de tekening uit 1661 kwam ook een hoeve voor. Hiervan is het poortgebouw en de naastgelegen traptoren nog aanwezig. In 1661 was de hoeve reeds U-vormig, en ook tegenwoordig is ze dat nog. Wel zijn de meeste gebouwen vervangen. Zo is het huidige woonhuis waarschijnlijk uit 1879. In 1812 werd de hoeve door graaf Maximilien de Leerode verkocht aan L. Delvigne, die burgemeester van Vechmaal was. In 1831 werd ten noorden van de hoeve een burgerhuis gebouwd voor de eigenaar. In 1848 werd de hoeve van het burgerhuis gesplitst en in 1898 werd ze verkocht aan R. Bodson. Toen deze overleed bleef de hoeve onbewoond en raakte in verval. In 1960 werd ze hersteld en opnieuw bewoond. Gebouw Het poortgebouw stamt uit de 2e helft van de 16e eeuw, en is in laatgotische stijl met renaissance-elementen. De hoekbanden zijn beneden van kalksteen, boven van mergelsteen. Boven de poort bevindt zich een gevelsteen waarop zich het wapenschild van het geslacht Van Henisdaal bevindt. Aan beide zijden hiervan vindt men een kleine gevelsteen dat een harnas uitbeeldt. De tegen de noordgevel van het poortgebouw aangebouwde traptoren was vroeger hoger, maar de houten wenteltrap is nog origineel. In deze toren vindt men nog schietgaten. Veel van de bedrijfsgebouwen zijn uit de 2e helft van de 19e eeuw. De dubbele dwarsschuur, met twee rondboogpoorten, is waarschijnlijk ouder. Externe links Agentschap Onroerend Erfgoed 32197: Hoeve Henisdael Agentschap Onroerend Erfgoed 134344: Restant van een herenboerenparkje
Kasteel van Mombeek

Het Kasteel van Mombeek is een kasteel te Rapertingen, gelegen aan Mombeekdreef 98 in de Belgische gemeente Hasselt. Geschiedenis De heren van Mombeek waren, in de feodale tijd, baanderheren van de graven van Loon. Zij beschikten over een uitgestrekt landgoed en bewoonden een omgracht kasteel. De eerste schriftelijke vermelding van een Heer van Mombeek stamt uit 1147. Tot 1728 was het kasteel in bezit van de familie De Geloes. In de 19e en 20e eeuw waren de kasteelheren leden van achtereenvolgens de families Vlecken, Vannes en Monville. In 1859 werden de toen bestaande gebouwen sterk gewijzigd in opdracht van de familie Vannes-Van der Straeten. In 1906 werd het gebouw door Louis van Briel gekocht, en hij was het die het bouwwerk zijn huidige, neoclassicistische, aanblik gaf. Het huidige huis is een streng symmetrisch uitziend gebouw van drie bouwlagen, gedekt door een schilddak waarin zich twee oeil-de-boeufs bevinden. Ook is er een driehoekig fronton met een halfcirkelvormig venster, en op de eerste verdieping bevindt zich een bordes. Het geheel wordt omgeven door een park waarin zich enkele vijvers bevinden. De kasteelhoeve, Mombeekwinning genaamd, dateert van 1777. Ook ligt nabij het kasteel de Mombeekmolen, een van het kasteel afhankelijke watermolen op de Mombeek. Externe links Onroerend erfgoed Kastelen in Limburg
Kasteel van Henegauw

Het Kasteel van Henegauw is een kasteel en historische site in de Belgische provincie Limburg, iets ten zuiden van Rapertingen. Geschiedenis Deze hoger gelegen plaats, gelegen op 60 meter boven de zeespiegel, kent al langer menselijke invloeden: er werden aanduidingen gevonden van activiteiten in de Romeinse periode. In de late middeleeuwen werd de site uitgebouwd tot een volwaardig klooster. Vanaf 1250 bezaten de kanunniken van het Kapittel van het Heilig Graf (sepulchrijnen), die vanaf omstreeks 1145 een klooster in Wimmertingen bewoonden, hier een boerderij. In 1312 verlieten deze kanunniken Wimmertingen en stichtten op deze hogere en drogere plaats een priorij. Zij bouwden hier in 1316 een kerk en in 1546 een grotere kerk. Vanaf 1593 werd deze eigendom van de Reguliere Kanunnikessen van het Heilig Graf (Soeurs des Bons Enfants of Bonnefanten) van het Sint-Elisabethklooster te Luik. In 1731 ging de site over in privéhanden en het wordt het gekocht door mevrouw Cramme de Montpellier en werd het omschreven als een klooster met een pandhof, woonhuis, kapel, hoeve, tiendeschuur, stallingen, aangehorigheden, weiden, beemden bossen en vijvers. Ten westen van het kasteel bevindt zich een losstaand gebouw, een tiendeschuur waarvan muurankers het jaartal 1741 tonen en een wapenschild boven één der deuren het jaartal 1773 aangeeft. In privébezit werd de site uitgebouwd tot een kasteeldomein met pleziertuin en landschapspark. In de 19e eeuw werd de priorij omgebouwd tot het huidige classicistische kasteel, maar van de oudere kern zijn nog talrijke sporen zichtbaar, waaronder muurankers en ontlastingsbogen. Bij het kasteel kwam er een lusttuin en was er een U-vormige gracht waarvan nog een gedeelte bewaard bleef. Ten zuidwesten van het kasteel was er een parkbos, Heerbos genaamd, met enkele vijvers en een nog bewaarde ijskelder. Begin 19de eeuw werd er bij het kasteel de eerste jevenerstokerij buiten de stadsmuren van Hasselt gevestigd. Gedurende de 18de en 19de eeuw werd het kasteeldomein bewoond door vooraanstaande leden van de maatschappij, zoals industriëlen en politieke machthebbers, bijvoorbeeld de stokersfamilie Nys. Zo woonde er van 1910 tot 1914 Henri de Bourbon, een afstammeling van Naundorff, die beweerde de Franse troonopvolger Louis XVII te zijn. Na de Tweede Wereldoorlog geraakten het kasteel en het domein in verval. In de jaren 50 en 60 werd het domein verkaveld en kwamen er een 200-tal woningen van de villawijk Henegauw. In 1974 werd het hoofdgebouw van het kasteel verwoest door een brand. In 2016 werd het herbouwd. Externe links Onroerend erfgoed Hasel Van klooster tot kasteel: archeologisch vooronderzoek op de voormalige kasteelsite Henegauw (Rapertingen, Hasselt) 2015
Kasteel van Wideux

Het Kasteel van Wideux is een kasteel te Sint-Lambrechts-Herk, gelegen aan Wideuxdreef 2-4 en 3-5 aldaar. Het op de rechteroever van de Herk, met name aan de door de mens gegraven en parallel aan de Herk stromende Kleine Herk, gelegen kasteel was vanouds de zetel van de Heerlijkheid Wideux. De naam is afkomstig van Widooie, brede weide. Geschiedenis Oorspronkelijk lag hier een waterburcht, die echter in 1468 en 1738 door brand werd geteisterd. Vanaf 1747 werd de vervallen burcht door baron Jean-Nicolas de Stenbier omgebouwd tot een strak symmetrisch, classicistisch kasteel. Dit omvatte een centraal poortgebouw, herenhuis, stallingen, en dienstgebouwen met dubbele dwarsschuren. Het was omringd door boomgaarden, moestuinen, vijvers en uitgestrekte bossen. In 1926 werd de eikendreef (Wideuxdreef) gerooid en vanaf 1950 werd er veel gesloopt, waardoor de symmetrie verdween en ook de gesloten binnenplaats zijn werking verloor. Van het poortgebouw werd nog omstreeks 1970 een deel gesloopt. Ook van het herenhuis is een deel verdwenen. De dienstwoningen en dubbele dwarsschuren hebben een 17e-eeuwse kern. Ze werden in de 2e helft van de 18e eeuw echter aangepast. Tegenwoordig (2015) bestaan er plannen om de eikenlaan te herplanten en om restauraties aan het kasteel uit te voeren. Externe links Beschrijving Onroerend erfgoed Kasteel van Wideux
Kasteel van Wimmertingen

Het Kasteel van Wimmertingen, ook Kasteel de Grady genoemd, is een kasteel dat zich bevindt te Wimmertingen in de Belgisch-Limburgse stad Hasselt, aan Luikersteenweg 741. Geschidenis De geschiedenis van het complex gaat terug tot begin 18e eeuw, waar Libert Princen de oudst bekende pachter van de toenmalige kasteelhoeve was. Door huwelijk kwam het aan de familie Van den Borne (1741) en in 1785, door huwelijk, aan Joannes Henricus Eyben, die van 1805-1823 burgemeester van Wimmertingen was. Dochter Anna trouwde in 1820 met Bartholomeus Van den Born, die eveneens burgemeester van Wimmertingen was. Ook in latere tijden woonden er nog kasteelheren en -vrouwen die het burgemeesterschap van Wimmertingen op zich hebben genomen, zoals Inès de Grady de la Neuville, die burgemeester bleef tot aan de fusie met Hasselt in 1977. Oorspronkelijk stond hier een vierkantshoeve, maar het was baron Julien de Cecil (1795-1865), burgemeester van Hasselt en bestendig afgevaardigde van Limburg, die het in 1829 kocht en vanaf 1849 dit verbouwde tot een neoclassicistisch kasteeltje. In 1843 werd reeds een lagere vleugel met hoektoren gebouwd. Het hoofdgebouw, met een kern uit de tweede helft van de 18e eeuw, is in baksteen gebouwd, maar ook kalksteen en arduin zijn erin verwerkt. De tuinmuur is uit 1871 en ook einde 19e eeuw werd er verbouwd en in 1911 werden de voormalige hoevegebouwen gesloopt. In 1914 werden nog een aantal gebouwen omgebouwd tot wagenhuis en paardenstal. Via Juliens enige dochter, Mathilde de Cecil (1843-1916), kwam het kasteeltje in handen van de familie de Grady de la Neuville. Het was de voornoemde Inès de Grady de la Neuville die in 1998 overleed, waarna het kasteel werd verkocht. In het hoofdgebouw bevindt zich een renaissanceschouw uit 1667, welke uit de voormalige hoeve afkomstig is. Externe links Hasel Onroerend erfgoed
Monnikenhof (Heks)

Het Monnikenhof of Munckhof is een historische hoeve te Heks, gelegen aan Monnikenlaan 51 aldaar. Geschiedenis Nadat Agnes van Loon, weduwe van graaf Lodewijk I van Loon, de inkomsten van haar allodium te Heks in 1174 schonk aan het hospitaal te Graethem, en het allodium zelf aan de Abdij van Villers, stichtte deze Abdij in Heks een hoeve (grangium of curtis monachorum), waarvan reeds in 1282 gewag werd gemaakt. Deze hoeve beschikte over een groot landoppervlak waarop landbouw werd bedreven, zowel door kloosterbroeders als vrije werklieden. Geleidelijk aan kwamen er ook pachters op het landbouwbedrijf en vanaf 1505 waren het slechts pachters die de grond bewerkten. In 1582 kwam het eigendom aan het Sint-Lambertuskapittel te Luik. Rampen bleven het Monnikenhof niet bespaard: In 1651 werd het aangevallen door Lotharingse troepen. Een veertigtal boeren verdedigden het, waarbij er tien sneuvelden. In 1654 woedde er brand, maar het kapittel zorgde voor herbouw. In 1678 en 1679 werden er Franse troepen ingekwartierd. In 1693 en 1694 werd Heks geplunderd door Franse troepen, terwijl de inwoners zich succesvol verschansten op het Monnikenhof. Eind 18e eeuw werd de hoeve verbeurd verklaard en in 1798 werd het gehele goed publiekelijk verkocht. Het werd gekocht door Charles Clément Roemers, die afgevaardigde was van het departement Nedermaas. Gebouw De hoeve ligt op een hoogte van ongeveer 100 meter, te midden van de velden. Van oorsprong was hier een gesloten hoeve, zoals die op de Ferrariskaarten (omstreeks 1775) werd afgebeeld. Enkele vleugels werden in de loop van de 19e eeuw gesloopt, op de buitenmuur na. Er waren vroeger twee ingangen, van de oudste, naast het woonhuis gelegen, uit begin 17e eeuw stamt. Van dit poortgebouw zijn nog enkele restanten aanwezig. De huidige ingang, aan de zuidzijde, is van ongeveer 1700. Het woonhuis werd gerestaureerd. De kern is van begin 17e eeuw. De huidige gevelindeling is van begin 18e eeuw. In het huis bevindt zich nog een renaissanceschouw uit 1635. Aansluitend aan het woonhuis vindt men de stallen. De oudste delen zijn begin 17e eeuw. Een deel der dienstgebouwen, gegroepeerd in een L-vorm in de zuidwesthoek, is nog aanwezig. De gebouwen, die de verbinding met de stallen vormden, werden in de eerste helft van de 19e eeuw gesloopt, op de verbindingsmuur na. In de westvleugel bevindt zich een dwarsschuur. Haaks hierop is nog een vleugel met een schuur, die vroeger waarschijnlijk geheel als stal dienstdeed. Externe link Onroerend erfgoed - Monnikenhof
Oord der Gefusilleerden

Het Oord der Gefusilleerden is een herdenkingsoord aan de Offerlaan in Gent, tussen de Martelaarslaan en de Leie ter herinnering aan de Duitse executies in Gent tijdens de Eerste Wereldoorlog waarbij 52 mensen hier de dood vonden. De meeste veroordeelden waren verzetsstrijders. Aan de toegangspoort hangt een monument met het opschrift "terechtstellingsplaats der voor den kop geschotenen 1914-1918". De poort heeft ook het opschrift DULCE ET DECORUM EST PRO PATRIA MORI (“Er is niets zo mooi en moedig als voor het vaderland te sterven"), een citaat van de Romeinse dichter Horatius. Op het domein staan 52 meidoorns met evenveel gedenkplaatjes met de namen van de slachtoffers. Het domein, het kleine museum en de kapel kunnen alleen op afspraak, via de Dienst Monumentenzorg en Architectuur in Gent, worden bezocht. In het museum ligt veel fotomateriaal en getuigenissen uit het verleden, waaronder klompen van veroordeelden, notities en munitie. Het oord is in zijn huidige vorm gevrijwaard als herdenkingsoord. Het is erkend als een ZEN-monument, "monument zonder economisch nut". Iedere vrijdag voor 11 november vindt er een herdenking plaats die toegankelijk is voor het publiek. Geschiedenis De locatie was oorspronkelijk een schietbaan voor de burgerwacht. De executies vonden plaats tussen 1914 en 1918. Het herdenkingsoord met kapel werd opgericht in 1920. De officiële opening in 1932 vond plaats in aanwezigheid van koning Albert I. De locatie werd in 1939 beschermd als landschap en was daarmee het eerste beschermde landschap op Gents grondgebied. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd door de SS'ers alles verwoest en afgebrand. Nadien lag het er jarenlang desolaat bij. In 1953 werd alles terug opnieuw opgebouwd en ingehuldigd door koning Albert II. Afbeeldingen Zie ook Executieoord Rieme-Oostakker
Ursulinenkapel

De Ursulinenkapel is een kapel te Wellen. Geschiedenis De zusters Ursulinen vestigden zich, vanuit het moederhuis te Tildonk, in 1851 te Wellen. Ze richtten een school op en in 1899 bovendien een klooster met een pensionaat. In dat jaar kwam ook de neogotische Ursulinenkapel tot stand. Vanaf 1975 werden de kloostergebouwen geleidelijk gesloopt. Wat overbleef werd door de gemeente in 1986 aangekocht. Ten slotte bleef alleen de kapel gespaard. Deze bevat nu de bibliotheek op de benedenverdieping en maakt deel uit van een nieuw gebouwd ontmoetingscentrum. Gebouw In de kapel zijn nog neogotische schilderingen bewaard gebleven. Ook zijn er glas-in-loodramen en zijn de neogotische altaren nog aanwezig. Op het dak bevindt zich een zeer spits dakruitertje. Externe link Onroerend erfgoed
Tuiltermolen

De Tuiltermolen is een onderslagmolen op de Tuilterdemer, een riviertje dat parallel aan de Demer loopt. De molen is gelegen aan Zolderse Kiezel 220 te Kuringen (buurtschap Tuilt) en behoort tot het complex van de Abdij van Herkenrode. De molen is een dubbelmolen die fungeerde als schorsmolen en korenmolen. Geschiedenis Reeds in 1083 werd melding gemaakt van deze molen, die toen een banmolen was van de Graven van Loon. In 1213 werd ze door Graaf Lodewijk II van Loon geschonken aan de Abdij van Herkenrode. In 1654 sloegen de Lotharingse troepen hun kamp op nabij de molen en plunderden de graanvoorraden van de abdij. In 1673 werd de molen door een burgerwacht beschermd tegen Franse troepen van Lodewijk XIV. De molen werd door de Fransen bezet en in brand gestoken. Later vond herbouw plaats. In 1797 werd de abdij opgeheven en de molen aan de particulier Pierre de Libotton verkocht. In de abdijgebouwen werd een wolspinnerij gevestigd welke, na een brand, in 1824 naar de Tuiltermolen werd overgebracht. Na 1826 ging de molen als schorsmolen fungeren, om de grondstof voor het looien van leer te leveren. Na een brand in 1853 werd de molen opnieuw herbouwd. Ze fungeerde toen als korenmolen en schorsmolen, maar later werd het korengedeelte als woonhuis ingericht en in 1882 stopte ook de schorsmolen. Aldus verdween het waterrad en het binnenwerk. In 1998 kwam de molen in bezit van het Agentschap voor Natuur en Bos. Vanaf 2014 vinden restauratiewerkzaamheden plaats, waarna de molen voor elektriciteitsopwekking zal worden ingezet. Daartoe zal een nieuw rad worden aangebracht. Het huidige complex dateert voornamelijk uit 1784.