NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Torre dell'Yser

La Torre dell'Yser (in olandese: Ĳzertoren) è un monumento alla pace situato in Belgio, a Diksmuide (Provincia delle Fiandre Occidentali), nell'ex-comune di Kaaskerke, vicino al fiume Yser. Fu inaugurata il 24 agosto 1930. Storia La Torre dell'Yser fu costruita tra il 1928 e il 1930 e inaugurata ufficialmente il 24 agosto 1930. Monumento della Prima guerra mondiale, molti fiamminghi si identificarono con questo monumento nel periodo interbellico, poiché onorava le sofferenze dei soldati fiamminghi che combatterono nell'esercito belga durante la Prima Guerra Mondiale. Divenne anche l'incarnazione di una più ampia aspirazione all'emancipazione fiamminga. Durante la Seconda guerra mondiale la Torre dell'Yser divenne un simbolo di collaborazione. La torre originale fu oggetto di un attentato dinamitardo che la distrusse completamente nella notte tra il 15 e il 16 marzo 1946, i responsabili dell'attacco non furono mai arrestati. Per ricostruirla furono formati due comitati rivali: uno cattolico moderato, che includeva Tony Herbert, e l'altro più militante, sostenuto dalla nuova Associazione dei Veterani Fiamminghi (Nieuw Verbond van Vlaamsche Oud-Strijders). Fu ricostruita tra il 1956 e il 1965, più alta (84 metri) e situata a pochi metri dalla torre originale. I resti della vecchia torre furono utilizzati per costruire la Porta della Pace (Paxpoort o Poort van Vrede) nel 1950, di fronte alla torre, sul prato di pellegrinaggio dell'Yser. Nel 1997 l'intero complesso fu restaurato, compresa la cripta dove sono sepolti i soldati caduti in azione. Il sito è considerato un simbolo dell'oppressione del popolo fiammingo. Nel 1986 la Torre dell'Yser fu designata "Memoriale dell'Emancipazione Fiamminga" delle Fiandre. La sola cripta è stata inclusa nel 2023 nei siti cimiteriali e memoriali della Prima guerra mondiale (Fronte occidentale), riconosciuti come patrimonio dell'umanità dall'UNESCO. Caratteristiche Con i suoi 84 metri di altezza e 22 piani, la Torre dell'Yser è il più grande monumento alla pace d'Europa. Le lettere intrecciate AVV VVK, che si trovano su una delle facciate della torre, stanno per Alles Voor Vlaanderen, Vlaanderen Voor Kristus, ovvero "Tutto per le Fiandre, le Fiandre per Cristo". L'iscrizione "Mai più la guerra" si trova anche nelle quattro lingue delle parti belligeranti sul Fronte occidentale durante la Prima guerra mondiale (olandese, francese, inglese e tedesco). La Torre dell'Yser è principalmente un memoriale per le vittime fiamminghe della guerra, ma è anche diventata un punto focale del movimento nazionalista fiammingo, nato sul fiume Yser. Il Pellegrinaggio dell'Yser, che si svolge ogni anno ai piedi della torre, è una manifestazione politica contro la guerra e a favore dell'autonomia fiamminga. La torre ospita un museo dedicato alla guerra, alla pace e all'emancipazione fiamminga, che dal 1998 fa parte della Rete Internazionale dei Musei per la Pace delle Nazioni Unite. Cinema Witte vlam (1930), dedicato al pellegrinaggio alla Torre dell'Yser, chiude il periodo sperimentale di Charles Dekeukeleire. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su torre dell'Yser
Башня на Изере

Башня на Изере (нид. IJzertoren) — памятник фламандским солдатам, погибшим во время Первой мировой войны и музей мира. Башня расположена неподалёку города Диксмёйде в Западной Фландрии, на месте ожесточённых боёв. Музей входит в Международную сеть музеев мира. История Строительство первой Башни на Изере началось в 1928 году, а 24 августа 1930 года башня была торжественно открыта. Первая башня была подорвана неизвестными в ночь с 15 на 16 марта 1946 года. В 1950 году из обломков взорванной башни были построены Ворота Мира (Paxpoort). В 1951—1965 годах в нескольких десятках метров от места старой башни была построена новая. Высота Башни на Изере — 84 метра. В 1993 году Башня получила статус памятника истории. Идеологическое значение Башня на Изере — это прежде всего монумент мира. В то же время она неотрывно связана идеологически с фламандским движением. Во время Первой мировой войны бо́льшую часть солдат бельгийской армии составляли фламандцы, в то время как офицерский корпус состоял в основном из франкофонов. Страдания солдат привели к обострению фламандско-валлонского напряжения. В результате среди фламандских солдат возникло так называемое фронтовое движение (нид. Frontbeweging), основными идеологическими составляющими которого были стремление к автономии Фландрии и пацифизм. Башня на Изере стала выражением обеих составляющих этой идеологии, что объясняет её противоречивую символику: она одновременно символизирует пацифизм и фламандский национализм. С 1920 года в память о погибших фламандских солдатах ежегодно проводится Паломничество на Изер (IJzerbedevaart). Первоначально девизом паломничества был «Нет войне, Автономия и Божий мир» (нид. Nooit Meer Oorlog, Zelfbestuur en Godsvrede). После Второй мировой войны Паломничество на Изер стало часто ассоциироваться с коллаборацией и крайне правыми радикалами-националистами. Для того, чтобы подчеркнуть пацифистический характер мероприятия, теперь наравне со старым используется новый девиз «Мир, Свобода и Толерантность» (Vrede, Vrijheid en Verdraagzaamheid). Не считающие Паломничество на Изере достаточно радикальным, крайние националисты (например, Фламандский интерес) перестали принимать в нём участие и стали проводить свою собственную манифестацию — Дозор на Изере (IJzerwake). Примечания Ссылки Официальный сайт Башни на Изере и Комитета Паломничества на Изер
Brussels Shot Tower

The Brussels Shot Tower (French: Tour à plomb de Bruxelles; Dutch: Loodtoren van Brussel) is a former shot tower in the Senne/Zenne or Dansaert Quarter of Brussels, Belgium. It was built in 1898 at the site of a former gunpowder factory that dated back to 1832. The shot tower was used until 1962, making the last one to remain in use in Belgium. It was designated a historic site in 2001. The round brick structure is 46 metres (151 ft) high. At its base, it is 4.7 metres (15 ft) in diameter, narrowing to 3.1 metres (10 ft) at the top. It originally had a lantern at the top, and a dome with a weathervane on it. References
Tour à plomb de Bruxelles

La tour à plomb de Bruxelles située dans la rue de l'Abattoir est une tour à plomb édifiée en 1898 sur le site d’une fabrique de plombs elle-même installée en 1832 à l’emplacement d’une ancienne poudrière et utilisée jusqu’en 1962. Dernier exemplaire de tour à plomb en Belgique, elle est composée d’un fût de briques mécaniques de 46 mètres de haut (diamètre : 4,7 mètres à la base, 3,1 mètres au sommet) et était surmontée d’une lanterne et d’un dôme sur lequel était placée une girouette. Ce monument a été classé en 1984. Actuellement les bâtiments sont occupés par le Centre culturel et sportif Tour à Plomb qui est un centre de proximité dédié aux diverses formes de réflexion, d'expression et de création, qu'elles soient culturelles, socioculturelles, artistiques ou sportives. Il dépend du service Jeunesse de la Ville de Bruxelles. Notes et références Portail de Bruxelles Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Loodtoren van Brussel

De loodtoren (of hageltoren) van Brussel is gebouwd in 1898 op het terrein van een voormalige buskruitfabriek, die daar al sinds 1832 stond, het bedrijf van weduwe Huygh. De toren werd gebouwd voor de firma Pelgrims en Bombeeck, loodgieters die de zaak overnamen van een zekere J. Hoedemaeker. De loodtoren was in gebruik tot 1962, waarmee het de langst in gebruik zijnde van België was. De loodtoren is in 1984 geclassificeerd als cultureel erfgoed. De hageltoren is opgebouwd zoals een fabrieksschoorsteen. Hij werd opgetrokken uit mechanisch gevormde baksteen afkomstig van de Briqueteries de la Sambre te Lobbes. De ronde bakstenen structuur is 46 meter hoog en de diameter varieert van 4,7 meter aan de voet tot 3,1 meter aan de top. De torenschacht is voorzien van smalle schietgaten die door hun opstelling in schroeflijn de aanwezigheid van een binnentrap doen vermoeden. Onderaan bevindt zich een rondboogdeur die toegang geeft tot de torenschacht. Op de oorspronkelijke bouwtekeningen zijn een lantaarn op de top en een koepeltje met weervaan te zien. Productie De architectuur van dit bouwwerk, gelegen in de Brusselse Fabriekswijk, houdt verband met de productie van jachthagel (plomb de chasse, chilled shot). De jachtkogels moeten voldoen aan volgende eigenschappen: perfecte bolvormigheid, regelmatigheid in volume en gewicht en een bepaalde hardheid van het metaal. Om de vereiste kwaliteit te bekomen wordt arsenicum toegevoegd aan het lood. De gevormde korrels vallen in vrije val door de schacht naar beneden en worden opgevangen in kuipen gevuld met water met natriumsulfide. Op die manier wordt de schok gedempt en wordt vervorming van de kogels voorkomen. Zie ook Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Brussel
Брюссельська шротова вежа

Брюссельська шротова вежа — це вежа, розташована в Брюсселі, Бельгія. Вона побудована у 1885 або 1898 році на місці колишнього порохового заводу, який датується 1832. Шротова вежа використовувалася до 1962 року, ставши останньою у Бельгії. Брюссельську вежу було класифіковано як Національну спадщину (номер 2043-0092/0) у 1984 році. Опис Кругла цегляна конструкція 46 метрів заввишки. Основа 470 см в діаметрі, звужена до 310 см нагорі. Початково на вершині знаходився купол та ліхтар. Використовувалася для виплавлення шроту. Примітки
Jüdischer Friedhof (Arlon)

Der Jüdische Friedhof Arlon ist der älteste jüdische Friedhof in Belgien. Er wurde 1856 westlich der Rue de Diekirch in Arlon eingeweiht und ist Teil des Gemeindefriedhofs, der auch eine katholische Abteilung umfasst. Vor 1856 wurden die Juden aus Arlon auf dem jüdischen Friedhof von Luxemburg bestattet. Im Jahr 2005 wurde er teilweise instand gesetzt durch die Zusammenarbeit des Jüdischen Museums von Belgien und der Aktion Sühnezeichen Friedensdienste (ASF). Beteiligt daran war eine Gruppe junger Polen, Deutsche, Ukrainer und Tschechen, in Kooperation mit dem Historiker Philippe Pierret und mit Olivier Hottois. Weblinks Friedhof der Juden in Arlon (Belgien), Rue de Diekirch Musée Juif de Belgique
Goedingebrug

De Goedingebrug is een combinatie van snelwegbrug en fiets- en voetgangersbrug over de Leie tussen Afsnee en Drongen bij Gent, voor de snelweg E40 (A10). Eerste brug (jaren 1950-2026) De eerste brug werd gebouwd in de jaren vijftig bij de aanleg van de E40. Bij de verbreding begin jaren zeventig van twee naar drie rijstroken per rijrichting werd de brug met enkele meters verbreed. In verband met het toegenomen verkeer werden er destijds ook verstevigingswerken uitgevoerd. Het is een kokerbrug, en aan de onderkant hangt een voetgangersbrug. De vrije doorvaarthoogte is hierdoor beperkt tot 5,72 meter. Ook voor fietsers is die bruikbaar, mits het beklimmen van een trap, en bespaart hen dan een grote omweg. Deze brug is immers de enige in de 10 kilometer tussen de N437 (Sint-Martens-Leerne - Deurle) en de recente Fietsbrug Muinkhampad naast spoorlijn 50A. De voetgangersbrug heeft een lengte van 53,54 m en een breedte van 2,12 m en is opgehangen met metalen staven aan de onderzijde van de Goedingebrug. Op de beide brughoofden van de voetgangersbrug prijkt het jaartal 1947. Slechte staat In 2007 kreeg de brug, samen met de Merelbekebrug en drie bruggen over de E40 nabij Gent, het predicaat "prioriteit 1" (te vernieuwen) in een onderzoeksrapport van het Agentschap Wegen en Verkeer, in opdracht van het Departement Mobiliteit en Openbare Werken van de Vlaamse overheid.. Nieuwe brug Omdat het niet meer mogelijk is om deze brug te renoveren zal ze vanaf 2026 vervangen worden door een nieuwe brug. Bij de bouw van de nieuwe brug wordt rekening gehouden met een mogelijke verbreding van 3 naar 4 rijstroken per rijrichting.
Église Saint-Étienne de Braine-l'Alleud

L'église Saint-Étienne est un édifice religieux catholique situé sur territoire de la commune belge de Braine-l'Alleud, en Brabant wallon. De style gothique, classique et néogothique, l'église fut construite à partir de 1550. Ses parties les plus récentes datent du XIXe siècle. Historique L'église Saint-Étienne de Braine-l'Alleud fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 5 décembre 1983. Hôpital de campagne après Waterloo (1815) Au lendemain de la bataille de Waterloo du 18 juin 1815, l'église Saint-Étienne fut transformée en hôpital de fortune pour accueillir les nombreux blessés français. Le docteur Jean-François Jossart d'Ophain, accompagné de ses confrères Charles Amandeau et Pierre Panquin, tous deux de Braine-l'Alleud, firent preuve d'un dévouement extraordinaire en soignant pendant des heures les soldats blessés dans des conditions épouvantables. Les trois médecins travaillèrent sans relâche pour sauver le plus grand nombre de vies possible parmi les centaines de blessés qui affluaient vers l'église. Les conditions à l'intérieur de l'édifice religieux étaient si terribles que les médecins durent faire briser les vitraux de l'église pour permettre à l'air frais de dissiper les effluves nauséabondes des chairs déchirées, des membres amputés et du sang coagulé sur les litières de paille jetées à même le sol. L'église, transformée en un gigantesque hôpital de campagne improvisé, accueillit des centaines de soldats français blessés lors des combats qui s'étaient déroulés principalement sur le territoire de Braine-l'Alleud et ses environs. Pendant que le docteur Jossart se dévouait ainsi au chevet des blessés, sa maison à Ophain, située en face de l'église Sainte-Aldegonde d'Ophain, fut pillée. Architecture L'église se compose d'une nef et d'un transept en style gothique du XVIe siècle, d'une tour construite en 1762, et d'un ensemble architectural en style néogothique réalisé entre 1865 et 1888. Éléments architecturaux La tour (1762) : de style classique La nef et le transept (XVIe siècle) : de style gothique originel Le chœur et les extensions (1865-1888) : de style néogothique Galerie Articles connexes Braine-l'Alleud Bataille de Waterloo Ophain-Bois-Seigneur-Isaac Références Liens externes « Église Saint-Etienne », sur Commune de Braine-l'Alleud Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant wallon Portail de la protection du patrimoine
Watertoren (Ieper Dikkebusseweg)

De watertoren langs de Dikkebusseweg in Ieper voorziet de stad Ieper van water uit de Dikkebusvijver. De toren werd in 1921 gebouwd naar een ontwerp van Société Générale d'Entreprises de Constructions uit Brussel. Het eigenlijke ontwerp is er een van de Ieperse architect Jules Coomans. Het bevat een cilindrisch waterreservoir met een inhoud van 500 m³. De toren is een achtzijdige betonnen skeletstructuur met een van bakstenen vullingen voorziene sokkel onder omlopende balustrade van beton. Er zijn benedenvensters en een deur voorzien en op de muren van het reservoir werd het stadswapen van Ieper afgebeeld.
Saint Waltrude Collegiate Church

Saint Waltrude Collegiate Church (French: Collégiale Sainte-Waudru) is a Roman Catholic parish church in Mons, Belgium, named in honour of Saint Waltrude. The church is a notable example of Gothic architecture, and is protected by the heritage register of Wallonia. History A community of canonesses dedicated to Waltrude first appear in the historical record in 1123. In 1214, Count Ferdinand and Countess Jeanne decreed that the community be limited to 30 women and that they all be the legitimate daughters of men of at least knightly rank. They took no vow of poverty or chastity. The history of the existing church building dates back to 1450, when construction of the east end began. It was a collegiate church for the canonesses. The order of canonesses became famous in the 15th and 16th century for its religious dramas. It remained in existence until the French Revolution in the 1790s. The canonesses were typically members of aristocratic houses. Originally it was possible to admit the daughters of chevaliers. The statutes, as approved by the Empress, were made stricter in the 18th century as regards the requirement for the canonesses to prove their noble status. Afterwards the building became a parish church. Notable canonesses Isabel, sister of Katherine Swynford Eléonore-Jeanne de Mérode Maria and Anna van Egmont, daughters of Lamoral, Count of Egmont Marie-Magdelaine de Gavre Anne de Noyelles Anne Charlotte de Lorraine, Secular Abbess of the chapter in 1754 by imperial request of Empress Maria-Theresia Princess Louise of Stolberg-Gedern, later wife of Prince Charles Edward Stuart (the Jacobite titular King of England, Scotland and Ireland) Architecture Exterior The exterior of the church is a fine example of Brabantine Gothic architecture, parts are built by Matheus de Layens. However, in the 17th century the works stopped and the building was never completely finished. Interior The interior contains important artworks, including sculptures by Jacques Du Brœucq and paintings by Peter Paul Rubens, Floris de Vriendt, Theodoor van Thulden, Otto Venius and Michiel Coxie. Inside the church important graves can be found, amongst them Antoine de Carondelet and Alice of Namur. Organ The church's original instrument was lost and at the beginning of the 19th century the present one was acquired. It originally belonged to an abbey and dates from the late 17th century. Both the old and the current organs were associated with the Fetis family. Antoine-Joseph Fetis was titular organist in the 18th century. He taught his eldest son François-Joseph Fétis, a famous Belgian musician, who showed talent as an organist from a young age. A large instrument, capable of a wide range of repertoire, the St Waltrude organ was the subject of a major restoration at the beginning of the 21st century involving Klais Orgelbau. References External links Official website
Sint-Waltrudiskerk (Bergen)

De collegiale Sint-Waltrudiskerk in Bergen is een kerk, gebouwd in de stijl van de Brabantse gotiek, die gewijd is aan de patroonheilige van de stad, Sint-Waltrudis. De eerste steen van de kerk, oorspronkelijk ontworpen door de architect Jan Spijkens, werd gelegd in het jaar 1450 op last van het kapittel van Sint-Waltrudis. Vanaf 1457 werd de leiding van de pas begonnen werkzaamheden toevertrouwd aan Matthijs de Layens, die zich liet inspireren door de Sint-Pieterskerk te Leuven. Er werd aan doorgewerkt tot in 1686, maar de stilistische eenheid van het gebouw heeft daar niet onder geleden. Met zijn 16e-eeuwse glasramen en de beroemde Car d'or, een rijkelijk versierde, vergulde praalwagen uit 1780, met het reliekschrijn van de heilige Waltrudis, die ieder jaar in processie door de stad gereden wordt tijdens de Doudou, is het interieur van de kerk bijzonder merkwaardig. In de 16e eeuw kreeg de kerk er een opmerkelijk kunstwerk bij: een albasten doksaal versierd met renaissancebeeldhouwwerk van de plaatselijke kunstenaar Jacques Dubrœucq. Het doksaal zelf werd tijdens de Franse revolutie in 1797 vernield, maar enkele beelden en bas-reliëfs konden worden hersteld en zijn her en der opgesteld in het koor, de dwarsbeuk en de zijkapellen. Externe links De collegiale kerk van Sint-Waltrudis te Bergen Sint-Waltrudiskerk op BALaT - Belgian Art Links and Tools (KIK-IRPA, Brussel)
Koffietassen

Koffietassen is een theekopjesattractie in het Belgische dieren- en attractiepark Bellewaerde te Ieper. De attractie werd in 1989 gebouwd door MACK Rides en staat in het themagedeelte KidsPark. Attractie De attractie bestaat uit een grote ronddraaiende schijf, met daarop kleinere schijven die afzonderlijk ook ronddraaien, met daarop elk drie koffiekoppen. Ook staan drie afzonderlijke koffiekoppen gewoon op de grote schijf gemonteerd. De koppen kunnen ook afzonderlijk draaien door middel van de eigen kracht van de inzittende(n). In de kop is een klein "tafeltje" gemonteerd waar men zich tegen kan afzetten. Afhankelijk van de richting waarin men draait, krijgt men een heel andere ervaring.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Kortenberg)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is een Belgische neogotische kerk in de Vlaams-Brabantse gemeente Kortenberg. Tot 1981 was dit de Sint-Amanduskerk. De oorspronkelijke kerk van Kortenberg was gelegen op de site van de Abdij van Kortenberg, Sint-Amandus werd er vereerd, door de ligging op een heuvel werd gesproken over een bergkerk. Een volksreferendum in 1764 zorgde ervoor dat de nieuwe kerk van het dorp dichter bij de in 1709 aangelegde steenweg werd gebouwd, op een site die gekend was als de Heurk. De eerste steen werd op 9 juli 1771 gelegd door de abdes van de abdij, die zomer werd ook de bergkerk afgebroken. De steen draagt het opschrift: 'Dit is den eersten steen van dese kerck geleydt door Mevrouw Seraphine du Château, abdisse der abdije van Cortenbergh den 9 juli in ‘t jaar ons Heer 1771'. De 18de-eeuwse kerk met een zandstenen schip was ontworpen door Laurent-Benoit Dewez. Het neoclassicistische gebouw had een vierkant grondplan en een klokvormig dak. Eind 19de eeuw werden twee zijbeuken toegevoegd door architect A. Struyven en aannemer Van Deuren uit Hoeilaart. In 1914 werd die kerk afgebroken, enkel de toren bleef staan. De huidige kerk is een 20ste-eeuws neogotisch gebouw met een hoge westertoren van de Leuvense architect Pierre Langerock. Deze werd op 16 oktober 1922 door Désiré-Joseph kardinaal Mercier ingezegend. De kerk zelf is geen monument van onroerend erfgoed. De gevel heeft een fraai Louis XVI-portaal in arduin behouden van de vorige kerk uit het einde van de 18de eeuw. Het is pas in 1981 dat om verwarring te verkomen met de twee kilometer verder gelegen Sint-Amanduskerk van Erps-Kwerps dat gekozen werd voor een nieuwe patroonheilige van de kerk. De Sint-Amandusparochie van Erps was ouder, waarmee men in Kortenberg koos voor de tweede patrones van de kerk, Onze-Lieve-Vrouw. In de kerk bevinden zich schilderijen uit de 18de eeuw, waaronder De aanroeping van Sint-Blasius, een schilderij van de Vlaamse School. Sint-Blasius werd in de parochie te hulp geroepen bij keelpijn. Ook in de kerk een aantal houtsculpturen waaronder een laatgotisch Onze-Lieve-Vrouwebeeld uit het atelier van de Meester van O.L.Vrouw van Piétrebais (circa 1500), een barokke Christus (einde 17de eeuw), Ecce Home genaamd, en eiken Louis XVI-lambrisering en biechtstoelen ontworpen door Jean Taverniers uit Mechelen (1788). De doopvont van de kerk is 17de-eeuws en stamt nog uit de kerk op de eerste locatie, de bergkerk van bij de abdij die in 1771 werd afgebroken.