NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Jozefkerk (Antwerpen)

De Sint-Jozefkerk is een oorspronkelijk rooms-katholieke kerk in Antwerpen. Ze werd ingewijd in 1868 en opgetrokken in neoromaanse stijl naar een ontwerp van Eugeen Gife. Sinds 2000 wordt ze gehuurd door de Russisch-orthodoxe Christus' Geboorte parochie (Russisch: Приход Рождества Христова). Het adres van de kerk is Loosplaats 1. De rooms-katholieke parochie werd opgericht op vraag van de bewoners van de Leopoldskwartier. In 1899 werd de kerk uitgebreid met een zijportaal aan de Charlottalei en twee jaar later werd rond het geheel een smeedijzeren hek geplaatst. In 1912-13 wordt de kerk verder uitgebreid met een rechthoekige sacristie naar ontwerp van Jules Bilmeyer. Het gebouw werd tijdens de Tweede Wereldoorlog ernstig beschadigd, waardoor er bij hoogdringendheid herstellingen worden uitgevoerd in 1948 en 1958. Hierbij worden de onherstelbaar beschadigde glasramen vervangen door exemplaren van de hand van Jos Hendrickx uit 1965-66. Deze stellen de sacramenten en 15 mysteries voor. Geschiedenis van de Russisch-orthodoxe kerk in Antwerpen De eerste Russisch-orthodoxe parochies ontstonden in Antwerpen omstreeks de jaren '20 van de 20ste eeuw door de komst van Russische immigranten naar de stad. Deze verschillende parochies werden in oktober 1999 samengevoegd tot de huidige parochie die haar naam kreeg naar aanleiding van het 2000-jarig bestaan van het christendom. De parochie werd in 2004 officieel erkend door de Belgische overheid. Gebouw Het betreft een naar het zuidoosten georiënteerd bakstenen kerkgebouw in neoromaanse stijl. Okerkleurige natuursteen werd daarbij ter decoratie gebruikt. Het is een driebeukige kruiskerk met een zevenzijdig afgesloten koor. De westgevel wordt geflankeerd door twee identieke torens van vier geledingen en elk met een achtkante klokkenverdieping en ingesnoerde naaldspits. De westgevel bezit een roosvenster. Het interieur is voornamelijk neoromaans en stamt onder andere uit de laatste 3 decennia van de 19e eeuw. Externe link (ru) (nl) Website van de 'parochie Christus Geboorte'
Sint-Luciakerk (Engsbergen)

De Sint-Luciakerk is de parochiekerk van Engsbergen in de Belgische provincie Limburg. De kerk is gelegen aan de Engsbergseweg. In de 15e eeuw stond er reeds een Onze-Lieve-Vrouwekapel in Engsbergen. In 1649 werd een driebeukige nieuwe kapel met toren opgericht, die uit ijzerzandsteen en baksteen was opgetrokken. In 1749 werd ze hersteld, maar in 1839 werd de kapel afgebroken ten behoeve van de bouw van een nieuwe kerk. Enkel het koor uit 1669 is nog aanwezig. In 1840 werd de nieuwe Sint-Luciakerk ingewijd, een driebeukige bakstenen neoclassicistische kerk, die ontworpen is door Louis Spaak. In 1850 kwam ook de westtoren gereed. Architect daarvan was Joseph Jonas Dumont. Kerkmeubilair Het interieur van de kerk is neoclassicistisch. Van belang is het orgel in rococostijl, vervaardigd in 1752 door Jacob Verbuecken. In 1853 werd het gekocht van de Begijnhofkerk te Aarschot. Sinds 1976 is het orgel beschermd. Er is een eiken beeld van Onze-Lieve-Vrouw-van-de-Wijngaard, uit omstreeks 1525, en een reliekhouder van Sint-Lucia, uit midden 18e eeuw. De kerk bezit een preekstoel en een biechtstoel in rococostijl, beide uit omstreeks 1750, en ook een biechtstoel uit 1660, die voorzien is van het wapen van de prelaat Vaes, van de Abdij van Averbode. Externe link Sint-Luciakerk
Maaltebruggepark

Het Maaltebruggepark, ook wel Maaltepark, is een Gents stadspark. Het domein is terug te vinden op de Ferrariskaart van 1775 onder de naam ‘Blauwe Poorte’. Het park wordt een van de portalen van het toekomstige Parkbos (Oost-Vlaanderen). Een deel van het park ging verloren door de aanleg van de ringvaart, maar blijft er waardevol onder andere door de mooie solitaire bomen. Op het gedeelte waar de dieren stonden werd een nieuwe speeltuin aangelegd. In het park ligt het Maaltebruggekasteel. Naast het park bevindt zich Don Bosco Sint-Denijs-Westrem, een secundaire school voor wetenschap en techniek. Op dezelfde site naast het Maaltebruggepark bevindt zich ook het internaat. Externe links Parkbos Maaltebruggepark
Garcetpark

Het Garcetpark of Paul Garcetpark (Frans: Parc Garcet) is een publiek park in de Belgische gemeente Jette in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het park ligt aan het Kardinaal Mercierplein, vlak bij het station van Jette en de Sint-Pieterskerk. Het park is vernoemd ter nagedachtenis aan Paul Garcet, katholiek gemeenteraadslid van de gemeente Jette. Volgens de inventaris van het natuurlijk patrimonium van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest bevat het park 30 opmerkelijke bomen, waaronder een zeldzame mammoetboom met een omtrek van meer dan 4 m. Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Église Sainte-Anne (Koekelberg)

L’église Sainte-Anne (en néerlandais : Sint-Annakerk) est un édifice religieux catholique sis au N°1 de la place Henri Vanhuffel, à Koekelberg (Bruxelles). Troisième édifice religieux bâti au même endroit, cette église fut construite en 1990. Elle est paroissiale et fait partie de l’Unité pastorale Père Damien’. Histoire Déjà au XIVe siècle il existait une chapelle Sainte-Anne à Koekelberg, alors simple faubourg au nord de Bruxelles. Elle était desservie par les chanoines prémontrés de l’abbaye de Grimbergen. Elle est plus tard rattachée à la paroisse de Berchem-Sainte-Agathe. En 1839, une église Sainte-Anne est construite à Koekelberg et déjà remplacée, en 1908, par une autre, de style néo-gothique, dont l’architecte est Édouard Ramaekers. Cette dernière est démolie en 1985 en raison de problèmes de stabilité. L’église actuelle, achevée en 1990, est construite au même endroit, au N°1 de la place Henri Vanhuffel selon les plans des architectes Jean Cosse et Brigitte De Groof. Elle y fait face à la maison communale de Koekelberg, de l’autre côté de la place. Description De conception moderne, le bâtiment est une réalisation des architectes Jean Cosse et Brigitte De Groof. Le bâtiment principal est séparé, et en retrait, du clocher auquel il est relié par le narthex. La large façade en pierres blanches est rectangulaire et ornée de reliefs symétriques. Au milieu et au centre, dans une large niche, se trouve la statue de sainte Anne, avec la Vierge-Marie, adolescente. L’église elle-même est plus basse que sa façade ; son toit est plat. Avec l’église furent construits des locaux au service des activités paroissiales. Ils sont reliés entre eux par le narthex. Le clocher, tout à fait ouvert - et permettant ainsi une grande visibilité des cloches - est surmonté d’une simple croix. Patrimoine L'orgue, datant de 1968, est une réalisation du facteur Patrick Collon. Une collection de céramiques représentant des saints, réalisées dans les années 1990 par Max Van der Linden et, vers 2010, par Stéphane Terlinden. Notes et références Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de Bruxelles
Sint-Annakerk (Koekelberg)

De Sint-Annakerk (Frans: Église Sainte-Anne) is een kerkgebouw in de Belgische gemeente Koekelberg. Het gebouw, gelegen aan Henri Vanhuffelplein 1, doet dienst als parochiekerk. Tegenover de kerk staat het gemeentehuis van Koekelberg. Voorgeschiedenis De keuze van de patroonheilige is niet toevallig: Reeds in de 14e eeuw bevond zich een Sint-Annakapel te Koekelberg, gesticht door de plaatselijke heer. Deze kapel werd bediend door de Abdij van Grimbergen. De kapel kwam later bij de parochie Sint-Agatha-Berchem. In 1839 werd te Koekelberg een Sint-Annakerk gebouwd. In 1908 kwam er een grotere, neogotische, kerk, ontworpen door Edouard Ramaekers. In 1985 werd deze kerk gesloopt, omdat er bouwkundige problemen ontstonden. Hierop werd de huidige kerk gebouwd. Huidige kerk Deze kerk werd gebouwd in 1990 en architect was Jean Cosse. Het is een modern kerkgebouw, uitgevoerd in witte stenen, en met een rechthoekige voorgevel waarop symmetrisch reliëf is aangebracht, en ook, in het midden, een beeld van Sint-Anna met de jonge Maria. De kerk zelf is lager dan de voorgevel en heeft een plat dak. De kerk bevat ook een aantal bijgebouwen, met elkaar verbonden door een ingangspartij waarnaast een open klokkentoren werd gebouwd, getooid door een kruis. In de kerk bevinden zich keramieken van Max Van Der Linden en Stéphane Terlinden.
Ancienne église Sainte-Agathe de Berchem-Sainte-Agathe

L'ancienne église Sainte-Agathe (en néerlandais : Oude Sint-Agathakerk) était un édifice religieux sis au cœur du village de Berchem-Sainte-Agathe, aujourd’hui commune nord-occidentale de la région de Bruxelles (Belgique). Datant du XIIe siècle mais fortement rénovée en 1744 et 1846, elle est devenue trop petite lorsque le village devint faubourg de Bruxelles elle fut remplacée par une nouvelle église paroissiale, construite à quelque distance. Histoire Elle se trouve sur un terrain surélevé qui donnera son nom à la commune , berg signifiant mont et heim désignant un groupe d'habitation ou une bâtisse entourée d'une clôture. La paroisse s’étendait sur les actuelles communes de Berchem-Sainte-Agathe, Koekelberg, et des parties de Ganshoren et Jette. L’église est de pierre naturelle. Les parties les plus anciennes dont la tour carrée qui fait office de façade et la nef, ont été construites entre 1287 et 1311, elles sont plus ancienne que le chœur construits en 1744[réf. nécessaire]. Un avant corps et deux collatéraux de brique ont été rajoutés en 1846. Sise en face du bois du Wilder, et le long de la rue de l'allée verte, aux pavés de pierre et toujours bordée de quelques maisons basses, elle rappelle l’ancien village de Berchem aujourd'hui englobé dans la nouvelle commune bruxelloise. Entièrement rénovée de 1972 à 1974 elle est aujourd’hui désacralisée et utilisée pour des cérémonies et célébrations à caractère culturel. Le bâtiment est classé au patrimoine monumental de la ville de Bruxelles depuis le 25 octobre 1950. Nouvelle église Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Bruxelles
Oude Sint-Agathakerk (Sint-Agatha-Berchem)

De Oude Sint-Agathakerk (Frans: Ancienne église Sainte-Agathe) is een voormalig kerkgebouw, gelegen aan Groendreefstraat 1 in de Belgische gemeente Sint-Agatha-Berchem. Het is een eenvoudig, natuurstenen kerkje onder zadeldak met een verlaagd koor. Op de voorgevel bevindt zich een vierkant torentje, gedekt door tentdak. De kerk is van 1744, het torentje is ouder. Het kerkje werd van 1972-1974 geheel gerestaureerd en doet tegenwoordig dienst als cultureel centrum. Zie ook Nieuwe Sint-Agathakerk
Parc Jacques Brel

Le parc Jacques Brel (en néerlandais : Jacques Brelpark) est un parc bruxellois, situé principalement dans la commune de Forest. Localisation La plus grande partie de ce parc se situe sur le territoire de la commune de Forest. Toutefois l'extrémité orientale (près de la gare d'Uccle-Stalle) fait partie de la commune d'Uccle. Le parc est entouré par: la rue Jean-Baptiste Baeck, l'avenue Kersbeek et la ligne 124 de chemin de fer parallèle à l'avenue de Haveskercke (commune de Forest) et la rue Victor Allard (commune d'Uccle). L'entrée du parc (porte grillagée entourée de piliers en brique crénelés) se situe au niveau de l'avenue Kersbeek (à droite de l'immeuble sis au no 252). Histoire Depuis 1980, ce parc rend hommage à Jacques Brel, né le 8 avril 1929 à Schaerbeek et mort le 9 octobre 1978 à Bobigny, célèbre auteur-compositeur-interprète, poète, acteur et réalisateur belge. Auparavant, le lieu s'appelait le parc des Éperons d'or du nom d'un château aujourd'hui disparu. Le parc est le résidu d'un vieux bois déjà mentionné en 1648 sous le nom de Kersbeekbosch, littéralement le bois du ruisseau aux cerises. Description Ce parc d'une superficie d'environ 1,60 hectare est assez boisé. Il possède quatre pièces d'eau (deux grandes comprenant chacune une petite île et deux petites) reliées entre elles. Arbres remarquables L'allée de châtaigniers à l'entrée du parc. Le chêne Joséphine, chêne pédonculé, a près de 400 ans d'âge, et est probablement le plus vieux chêne de la Région Bruxelles Capitale. Il mesure 20 m de haut et plus de 650 cm de diamètre et est repris comme arbre monumental Monuments Un buste réalisé en 1982 par l’artiste Klaus représente Jacques Brel ainsi que quelques lignes de sa chanson Fils de... : "Fils de bourgeois ou fis d'apôtre, Tous les enfants sont comme le nôtre. Fils de César ou fils de rien, Tous les enfants sont comme le tien..." La sculpture d'Olga, la lionne. Le pavillon Joséphine, construit en 1910 par Tayart de Borms. Le pavillon qui avait été vandalisé a été reconstruit en 2019. Accessibilité Ce site est desservi par la gare d'Uccle-Stalle et le bus 74 de la STIB, arrêt Uccle-Stalle. Classement Le parc est repris sur la liste des monuments classés de Forest depuis le 17 juin 1993. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments classés de Forest Liste des parcs de Bruxelles Parc Duden Liens externes Page sur Brussels Garden (site de Bruxelles-Environnement) Portail des espaces verts Portail de Bruxelles
Jacques Brelpark

Het Jacques Brelpark (Frans: Parc Jacques Brel) is een park in Vorst in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het park van 1,6 hectare groot is gelegen aan de Kersbeeklaan en wordt beheerd door de gemeente Vorst. Het park is vernoemd naar de Belgische zanger Jacques Brel. Het park dat grotendeels uit bos bestaat was de voormalige tuin van het "Kasteel der Gulden Sporen" en is vrij wild en onbekend. Begin 2010 kwam het park in het nieuws omdat er geklaagd werd over zieke kastanjebomen, allesoverwoekerende vegetatie en geurhinder door het stilstaand water van de vijvers in het park. Bezienswaardigheden De zomereik in het park, Chêne Joséphine genoemd, is met een omtrek van 633 cm de grootste in zijn soort in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Vorst
Синт Гилис

Синт Гилис (на нидерландски: Sint-Gillis; на френски: Saint-Gilles) е селище в Централна Белгия, една от 19-те общини на Столичен регион Брюксел. Населението му е около 44 300 души (2006). Известни личности Родени в Синт Гилис Марсел Бродхарс (1924-1976), скулптор Шарл Спак (1903-1975), сценарист Външни препратки www.stgillis.irisnet.be
Sint-Gillis-Obbrussel

Saint-Gilles (francès) o Sint-Gillis (neerlandès) és una de les 19 comunes de la Regió de Brussel·les-Capital. Limita amb les comunes de Brussel·les, Vorst, Ixelles i Anderlecht. És just al sud de Brussel·les. L'abril el 2006, tenia 46.519 habitants per una superfície de 2,51 km², amb uns 18 533 habitants/km². Es caracteritza notablement per una població força heterogènia des del punt de vista de l'origen cultural. Es nota per exemple la presència d'importants comunitats d'orígens estrangers: francesos, marroquins, polonesos, espanyols i portuguesos essencialment. El seu burgmestre és, des del 2022, Jean Spinette. Saint-Gilles és la comuna on hi ha l'estació de Brussel·les Sud (Gare du Midi en francès, Zuidstation en neerlandès), una de les més importants de la capital i la seva terminal per al TGV, l'ICE i l'Eurostar. Burgmestres de Saint-Gilles 1861 - 1870: Jean-Toussaint Fonsny 1870 - 1872: Frédéric Chômé-Steinbach 1872 - 1881: Jean-Toussaint Fonsny 1881 - 1920: Paul Dejaer 1893 - 1896 : Maurice Van Meenen 1896 - 1899 : Ferdinand Vanderschrick 1900 - 1909 : Maurice Van Meenen 1909 - 1929: Antoine Bréart 1929 - 1929: Fernand Bernier 1929 - 1944: Arthur Diderich 1944 - 1947: Jules Hanses 1947 - 1952: Louis Coenen 1952 - 1957: Paul-Henri Spaak 1957 - 1973: Jacques Franck 1973 - 1980: Jacques Vranckx 1980 - 1985: Corneille Barca 1985 - 2022: Charles Picqué Des del 2022: Jean Spinette Fills predilectes Pierre Paulus (1881-1959), pintor expressionista belga del realisme social Egide Walschaerts (1820-1901), enginyer ferroviari i empresari
Saint-Gilles (Begien)

For alternative betydninger, se Saint-Gilles. (Se også artikler, som begynder med Saint-Gilles) Saint-Gilles (fransk navn) eller Sint-Gillis (hollandsk navn) er en af de 19 kommuner i Belgien som udgør hovedstadsregionen Bruxelles. Kommunen er lille arealmæssigt (2,5 km2), men meget tætbefolket. Den grænser til Bruxelles Kommune mod nord og øst, Ixelles mod øst, Forest mod syd, samt Anderlecht mod vest. Som alle kommuner i Bruxelles-regionen er den lovmæssigt tosproget (fransk-hollandsk). Pr. 1. januar 2025 havde kommunen 48.827 indbyggere. Det samlede areal var 2,5 km2, og befolkningstætheden 19.270/km2. Referencer
Saint-Gilles (Bruselas)

Saint-Gilles (pronunciación en francés: /sɛ̃ ʒil/ ()) o Sint-Gillis (pronunciación en neerlandés: /sɪntˈxɪlɪs/ ()), es uno de los diecinueve municipios de la Región de Bruselas-Capital. El 1 de enero de 2019 tenía 50.267 habitantes, un área total de 2,52 km², por tanto una densidad de población de 19.947,22 habitantes por km². Tiene un destacado club de fútbol (Royale Union Saint-Gilloise) y alberga la casa que se diseñó para sí mismo Victor Horta. Demografía Evolución Todos los datos históricos relativos al actual municipio, el siguiente gráfico refleja su evolución demográfica, incluyendo municipios después de efectuada la fusión el 1 de enero de 1977. Referencias
Saint-Gilles (Belgija)

Saint-Gilles (fr.) ili Sint-Gillis (niz.) je jedna od 19 dvojezičnih općina u Regiji glavnoga grada Bruxellesa u Belgiji. Graniči s briselskim općinama Grad Bruxelles, Ixelles, Vorst i Anderlecht. Ovu četvrt karakterizira iznimno heterogeno stanovništvo. Uz izvorne belgijske zajednice ovdje žive i pripadnici francuske, grčke, marokanske, poljske, španjolske i portugalske zajednice. Svake godine na Trgu Van Meenen održava se festival briselske portugalske zajednice. Charles Picqué je dugogodišnji načelnik ove općine. Vanjske poveznice (fr.) (nizoz.) Službena stranica općine
Saint-Gilles (Belgio)

Saint-Gilles (in olandese Sint-Gillis e, in passato, Obbrussel) è un comune belga di 44 767 abitanti, situato nella Regione di Bruxelles-Capitale. In aprile 2006 aveva 46 519 abitanti (Saint-Gillois) su una superficie di 2,51 km², cioè 18 533 abitanti/km². Si trova a sud di Bruxelles-ville. Una delle caratteristiche di Saint-Gilles è di avere una popolazione molto eterogenea dal punto di vista dell'origine culturale. In particolare, vi è la presenza di significative comunità d'origine straniera: marocchini, polacchi, spagnoli e portoghesi. Confina con i comuni di Bruxelles-Ville, Forest, Ixelles e Anderlecht. Amministrazione Sindaci 1830-1840: Egide Vanderschrick 1840-1860: Jean Vanderschrick 1861-1870: Jean-Toussaint Fonsny 1870-1872: Frédéric Chômé-Steinbach 1872-1881: Jean-Toussaint Fonsny 1881-1893: Paul Dejaer 1893-1896: Maurice Van Meenen 1896-1899: Ferdinand Vanderschrick 1900-1909: Maurice Van Meenen 1909-1929: Antoine Bréart 1929-1929: Fernand Bernier 1929-1944: Arthur Diderich 1944-1947: Jules Hanse 1947-1952: Louis Coenen 1952-1957: Paul-Henri Spaak 1957-1973: Jacques Franck 1973-1980: Jacques Vranckx 1980-1985: Corneille Barca 1985-2022: Charles Picqué 2022-oggi: Jean Spinette Onorificenze Onorificenze straniere Voci correlate Armand Apol Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Saint-Gilles Wikivoyage contiene informazioni turistiche su Saint-Gilles Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su stgilles.brussels. (NL) Sito ufficiale, su stgillis.brussels. Saint-Gilles (Belgio), su sapere.it, De Agostini.
Saint-Gilles (Belgia)

Saint-Gilles (niderl. Sint-Gillis) – miasto i gmina w Belgii, jedna z 19 w dwujęzycznym Regionie Stołecznym Brukseli, w Okręgu Stołecznym Brukseli. 1 stycznia 2023 liczyła 49 323 mieszkańców. Ośrodek przemysłu spożywczego. Popularnie określana „polską dzielnicą” w Brukseli, nawiązując do słynnych Jackowa w Chicago czy Greenpointu w Nowym Jorku. W Saint-Gilles znajduje się kaplica Polskiej Misji Katolickiej przy ulicy rue Jourdan 80, kilka polskich sklepów i piekarni. Historia Początki jako Obbrussel Pierwsze domy w wiosce Obbrussel (pl. Górna Bruksela) zostały zbudowane między VII i XI wieku w pobliżu Altitude Cent (Hoogte Honderd), jednego z najwyższych wzniesień na terenie Brukseli, obecnie część gminy Forest. W 1216 roku w następstwie silnego wyżu demograficznego w okolicy, opactwo Forest zaakceptowało utworzenie samodzielnej parafii Obbrussel. Ta niezależność trwała tylko przez następne osiemdziesiąt lat, po których administracja wsi została przeniesiona do Brukseli. W XVI wieku Obbrussel składała się z 41 domostw. W 1670 roku na zlecenie rządu hiszpańskiego, hrabia Monterey Juan Domingo de Zuñiga y Fonseca zbudował fort w Obbrussel jako część fortyfikacji Brukseli, aby chronić miasto przed ewentualnymi atakami. Ukończony w 1675 roku fort został rozebrany w następnym stuleciu, by ustąpić miejsca kilku ważnym drogom oraz rozrastającemu się miastu. Od rewolucji francuskiej do XX wieku Pod panowaniem francuskim, 31 sierpnia 1795 roku zmieniono nazwę wsi na obecną, która pochodzi od jej patrona świętego Idziego. Cztery lata później miejscowość znowu odzyskała niepodległość i posiadała wtedy własnego burmistrza oraz radę miejską. W 1830 roku Bruksela stała się stolicą nowo utworzonego państwa Belgii. W rezultacie Saint-Gilles znana od wieków z uprawy kapusty przeszła bezprecedensowy rozwój. Populacja wzrosła z ok. 2500 mieszkańców w roku 1800, do ponad 33 000 w 1880 roku, aż do rekordowego poziomu 60 000 w 1910 roku. Komunikacja Na terenie gminy znajduje się największy dworzec kolejowy w Regionie Stołecznym Brukseli oraz całej Belgii Bruxelles Midi. Przez Saint-Gilles przebiega linia metra nr 2 (stacje Louise/Louiza, Hôtel des Monnaies/Munthof, Porte de Hal/Hallepoort i Bruxelles Midi) oraz linia nr 3 premetra (przystanki Albert, Horta, Saint-Gilles/Sint-Gillis, Porte de Hal/Hallepoort i Bruxelles Midi/Zuidstation), jak również linie tramwajowe nr 18, 48, 81, 82, 91 i 92. Współpraca Miejscowości partnerskie: Barkan, Maroko Esch-sur-Alzette, Luksemburg Likasi, Demokratyczna Republika Konga Mödling, Austria Offenbach am Main, Niemcy Puteaux, Francja Szafuza, Szwajcaria Tilburg, Niderlandy Tower Hamlets, Wielka Brytania Velletri, Włochy Zemun, Serbia Ludzie związani z Saint-Gilles Przypisy
Saint-Gilles (Bruxelas)

Saint-Gilles (em neerlandês Sint-Gillis) é uma das 19 comunas bilingues da Bélgica situada na Região de Bruxelas-Capital. Em Abril de 2006, contava 46 519 habitantes numa superfície de 2,51 km², ou seja 18 533 habitantes/km². Situada a Sul de Bruxelas. Caracteriza-se nomeadamente pela heterogeneidade da população quanto à sua origem cultural. Nota-se a presença de importantes comunidades de origem estrangeira: marroquina, polaca, espanhola e portuguesa essencialmente. O seu burgmestre é o socialista Charles Picqué, que foi igualmente ministro-presidente da Região de Bruxelas-Capital de 2004 a 2013. Saint-Gilles é a comuna onde se situa a Gare du Midi, a mais importante estação de caminho-de-ferro (SNCB) da cidade e terminal de TGV, Eurostar e Thalys. Esta estação é igualmente servida pelo metro, eléctricos e autocarros da companhia de transportes públicos de Bruxelas (STIB). Saint-Gilles é limítrofe das comunas de Bruxelas, Forest, Ixelles e Anderlecht.