NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Golf de Sept Fontaines

Le Golf Club 7 Fontaines, à cheval sur la frontière linguistique belge, est un parcours de golf situé dans la commune de Braine-l'Alleud dans le Brabant wallon (Belgique). Ce golf privé dispose de deux parcours de 18 trous (Le Château et la Forêt) et d'un 9 trous (Le Parc). Il fut inauguré en 1987. Le château de l'Hermite en guise de club-house Le golf de Sept Fontaines étend son parc privé sur 100 hectares de forêt et de plaines vallonnées. Il a été créé en 1987 dans le domaine du château de l'Hermite. Autour du château aménagé en Club House se déroulent les fairways de divers parcours adaptés aux joueurs de tous les niveaux. Situé au cœur d’une région historique A deux pas de la sortie du golf se trouve l'ancien prieuré de l'Ermite (en néerlandais : Clusa-ter Cluysen). La chapelle de l'Ermite seule subsiste de tous les bâtiments prioraux. Elle date de la première moitié du XVe siècle. Le style général est gothique flamboyant avec des remaniements au XVIIIe siècle et des restaurations importantes en 1937. De l'autre côté du « chemin des moines » qui longe les trous n°14 et 15 du parcours La Forêt se trouve le site classé de l'ancien prieuré de Sept Fontaines. Ses étangs sont ainsi actuellement en région flamande et le golf en région wallonne. Sa fondation remonte à 1389. Les moines Augustins avaient fondé cette abbaye sur un emplacement où coulent sept sources. Ils ont aménagé des étangs comme réserve de nourriture durant le carême. Infrastructure Parcours : Le Château, par 72 de 6 000 m La Forêt, par 69 de 4 874 m (Architecte : Jean-Marie Rossi) Le Parc, par 27 de 1 232 m Tenue lors des rencontres officielles Polo blanc Pantalon noir Pullover noir Membres notables actuels ou anciens Serge Kubla, homme politique belge Pierre Marcolini, chocolatier belge Yves Saint-Martin, ancien jockey français Voir aussi Articles connexes Golf Terrain de golf Vocabulaire du golf Liste des châteaux belges par région Liste des golfs belges par région Prieuré de Sept Fontaines à Rhode-Saint-Genèse Prieuré de Ter Cluysen ou de l'Ermite Château de l'Hermite Sept Fontaines Braine-l'Alleud Philippe Toussaint Galerie Notes et références Liens externes (fr + en) Site officiel Portail du golf Portail du Brabant wallon
Heidebos

Het Heidebos is een natuurgebied in het noorden van Oost-Vlaanderen en ligt verdeeld tussen Moerbeke-Waas en Lochristi. Het werd gesticht in 1996 en omvat ondertussen zowat 260 hectare. In 2001 werd het Heidebos erkend als Europees Habitatrichtlijngebied (Natura 2000-gebied 'Bossen en heiden van Zandig Vlaanderen: oostelijk deel' (BE2300005), wat zorgt voor de strengste wettelijke bescherming van het gebied. Geschiedenis Het heidebos zou reeds opgetekend zijn op de Ferrariskaart in de 18de eeuw, wat erop wijst dat de oorsprong van het bos zeer oud is. Ondanks de arme zandgronden werd het gebied reeds gedurende de vroege middeleeuwen ontgonnen door de abdijen en kloosters zoals o.a. Sint-Baafs. Het is waarschijnlijk aan dit soort landbouw dat het bos zijn huidige heide en openbos karakter te danken heeft. In de Tachtigjarige Oorlog lag dit gebied midden in de frontlijn, en de Spanjaarden groeven er een ganse reeks van primitieve forten, waarvan enkel nog Fort Francipani in het landschap kan worden herkend. In het jaar 1939 begon het Belgische leger met de aanleg van een vliegveld, dat gedurende de Tweede Wereldoorlog werd afgewerkt door het Duitse leger. Sporen van de betonbanen zijn nog steeds zichtbaar en in de volksmond wordt dan ook nog vaak verwezen naar 'het vliegplein'. Sindsdien was het bos een privaat domein en werd het gebruikt als jachtgebied, tot het door de vzw Natuurpunt werd opgekocht en geopend als natuurreservaat in 1997. Het wordt ook als waterwingebied benut. Troeven Het heidebos ligt op een zandrug en herbergt een unieke afwisseling aan biotopen: naaldbos, loofbos, struwelen, verlaten akkers, heide, droge graslanden en dreven. Hoewel de duidelijke aanwezigheid van menselijke invloed (dreven, naaldhout voor de industrie van de 19de eeuw, vervallen akkertjes,...) hebben de dieren er zich op een unieke manier aangepast. Zo vindt men er nog de nachtzwaluw, de wespendief, eikelmuizen, eekhoorntjes en hagedissen. Sinds kort lopen er ook terug reeën in het bos. Problematiek De afhankelijkheid van de menselijke ingreep op het landschap vormt de zwakke plek van het ecosysteem in het heidebos. De verwaarlozing van het gebied in de tweede helft van de 20ste eeuw, alsook de invoer van Amerikaanse vogelkers vormen een serieuze aanslag op het natuurgebied. Sinds het ontstaan van het bos levert de vzw Natuurpunt een verwoede strijd tegen het dichtgroeien van de heide door onder andere adelaarsvaren en de vogelkers handmatig te verwijderen. Dit is uiteraard een zeer moeilijke taak, en nog veel inzet van vrijwilligers zal vereist worden. Sinds kort werden ook Galloway-runderen ingevoerd om de natuurlijke structuurvorming te ondersteunen. Afbeeldingen Externe link de Natuurpunt site van het heidebos
Heidebos

Heidebos är en skog i Belgien. Den ligger i provinsen Östflandern och regionen Flandern, i den nordvästra delen av landet, 50 km nordväst om huvudstaden Bryssel. Omgivningarna runt Heidebos är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Runt Heidebos är det tätbefolkat, med 369 invånare per kvadratkilometer. Källor
Suezdok

Het Suezdok ligt in Noord-Antwerpen en is een klein doorgangsdok vanaf het Kattendijkdok naar het Amerikadok en Albertdok. Het kleine Suezdok is 114,50 meter lang en 50,03 meter breed en 3,33 meter diep en in 1881 gegraven, ter verlenging van het Kattendijkdok. In 1947 werd de Suezbrug gesloopt en de geul verbreed van 18 m naar 21 m. De Siberiabruggen werden daarna gebouwd. De noodsasdeuren aan de Siberiabrug werden in 1938 gesloopt. Tussen 1938 en 1947 werd de geul-Siberiabrug gemoderniseerd en verbreed van 18 m naar 21 m, gelijktijdig met een vernieuwing van de bruggen. Aan de westkant van deze dok lagen meestal schepen van de Belgische Marine voor herstelling en reparatie bovendeks. Ook rondvaartschepen voor toeristen werden er hersteld. Deze werken werden verzorgd door S.K.B. Scheepsherstelling, die eveneens over de Royerssluis aan de noordkant, en aan de Litouwenstraat, hun ateliers hadden. Aan de oostkant op nº 63 staat de voormalige brandweerkazerne van Antwerpen-Noord en Haven. Eveneens verbonden aan dit complex waren de stadsdiensten gevestigd van de Technische Dienst Stad Antwerpen, zoals Dienst Kaaien en Afdaken en de Hydrografische Peildienst. Er was ook een Medische Dienst voor stadsambtenaren en personeel aanwezig. Sinds 2016 en na de grondige renovatie van de oude brandweerkazerne en bijbouwen van een nieuwe opvallende uitbouw door Zaha Hadid is het Havenhuis hier gevestigd. Aan de Noordkaai stond een van de mooiste gebouwen van Antwerpen, de voormalige havengraansilo "De Trouw". De laatste jaren was ze niet meer in gebruik en kwam ze in een vervallen toestand. Met deze voormalige havengraansilo werd in mei 2008 met de sloop begonnen, met tevens de bijbehorende hangaargebouwen. De graantoren werd met een hoge breekkraan ontmanteld, zodat men de graanverwerkingcompartimenten in de toren kon zien. In de plaats komen andere havendoeleinden. Werken aan de Royerssluis en aan de Oosterweelverbinding wijzigen het uitzicht rond het dok. Het Suezdok was na 1881 de laatste dok van de noordelijke haven. Daarna is het Siberiadok (1887) gegraven waarvan de noordkant maar tot nº 102 (rechterzijde) en nº 103 (linkerzijde) van deze dok kwam, en westkant kwam de Siberiadok tot de nummers tot nº 54 en aan de overzijde tot nº 93. Aan dit nummer stond vroeger een indianen-totempaal, ter benadrukking dat daar het Amerikadok ging komen. Het Siberiadok met de gelijknamige Siberiabrug, was nu het eindpunt van de noordelijkste dokken na 1887. Aan de oostzijde bestond de vaargeul van Straatsburgdok en het dok zelf nog niet. Wel was er een smalle waterweg die het Schijn met Merksem en Deurne verbond. Deze waterweg werd de bedding van het latere Albertkanaal en het Straatsburgdok. Voor de stedelingen en de aldaar wonende havenarbeiders was het daar "Siberië", doordat het toen voor hen, zo vér weg lag, zoals het bekende Russische continent. Toen ging men te voet, per fiets of per tramboot naar deze, toen voor hen "verre" dokken.
Bellewaerde

Bellewaerde (auch Bellewaerde Park) ist ein Tier- und Vergnügungspark, der sich in unmittelbarer Nähe zur belgischen Stadt Ypern befindet, nahe der französischen Grenze. Er wird seit 2006 von der Gruppe Compagnie des Alpes betrieben. Geschichte Bellewaerde ist der älteste Freizeitpark in Belgien. Ursprünglich wurde der Park am 3. Juli 1954 von der Familie Florizoone als reiner Zoo- und Safaripark unter dem Namen „Toeristisch Centrum Bellewaerde“ gegründet. 1969 wurde der Park zum „Safari Bellewaerde“ umbenannt, der von 1971 bis 2013 unter dem Namen „Bellewaerde Park“ weiterbetrieben wurde. Seit 2014 ist nur noch die Bezeichnung „Bellewaerde“ für den Park geläufig. Der Park liegt auf dem Gebiet des im Ersten Weltkrieg in mehreren Schlachten völlig zerstörten Dorfes Hooge am Ostrand der Gemeinde Ypern. In unmittelbarer Nachbarschaft befinden sich ein britischer Militärfriedhof (Hooge Crater CWGC Cemetery) sowie zwei Museen und ein Denkmal des King’s Royal Rifle Corps. 1991 wurde der Park von der Walibi-Gruppe übernommen. Eine weitere Übernahme erfolgte in dem Jahr 1999 durch die amerikanische Freizeitpark-Kette Six Flags, die 2004 alle europäischen Parks an eine britische Investmentgesellschaft namens Palamon verkauft hat, dazu gehörte auch der Bellewaerde Park. Palamon verkaufte den Park 2006 an die französische Freizeitpark-Kette Grévin & Cie, die den Park noch bis heute betreibt. Im Mai 2017 kündigte der Betreiber den Bau eines parkeigenen Indoor-Wasserparks im Bellewaerde Park an. Der 3.000 Quadratmeter große Bellewaerde Aquapark wurde im Juli 2019 eröffnet. Tierpark Der Tierpark von Bellewaerde hat sich insbesondere auf exotische Tiere spezialisiert. Über 300 exotische Tiere können aus nächster Nähe von den Besuchern im Park bewundert werden. Dazu gehören Tiere wie: Flamingos, Kamerunschafe, Pelikane, Elefanten, Lemuren, Giraffen, Tiger, Bisons, Löwen, Papageien, Zwartbles, Waschbären, Zebras und viele weitere Tiere. Dazu bietet der Park auch regelmäßig Tiervorführungen an. Freizeitpark Der Freizeitpark von Bellewaerde bietet insgesamt 27 Fahrattraktionen an, davon sind fünf Achterbahnen, fünf Wasserattraktionen und ein Darkride im Park zu finden. Achterbahnen Von 1981 bis 2022 befand sich mit Keverbaan außerdem eine Familienachterbahn des Herstellers Zierer Rides im Park. Wasserattraktionen Weitere Attraktionen Ehemalige Attraktionen Siehe auch Walibi Holland Walibi Belgium Walibi Sud-Ouest Walibi Rhône-Alpes Weblinks Offizielle Webpräsenz des Bellewaerde Bellewaerde in der Roller Coaster DataBase Einzelnachweise
Vierarmentunnel

De Vierarmentunnel is een tunnel ten oosten van Brussel op het grondgebied van de gemeenten Tervuren en Kraainem en leidt de R0 onder het Vierarmenkruispunt, de aansluiting op de N3 en de N227, door. Boven dit geheel loopt ook nog de Fietsbrug Vierarmenkruispunt. De tunnel is 805 m lang en bestaat uit twee tunnelkokers met elk twee rijstroken. Er geldt een snelheidslimiet van 90 km/u.
Emblembrug (Netekanaal)

De Emblembrug is een betonnen uitbouwbrug over het Netekanaal in Emblem, een deelgemeente van Ranst in de Belgische provincie Antwerpen. De brug heeft een totale lengte van 75 m en bestaat uit drie overspanningen: twee zij-overspanningen over de jaagpaden van elk 20 m en een middenoverspanning over het kanaal van 35 m. Net ten zuidoosten van de brug ligt de gelijknamige brug over de Kleine Nete.
Stedelijk Museum Wuyts-Van Campen en Baron Caroly

Stedelijk Museum Wuyts-Van Campen en Baron Caroly (Dutch for ‘City Museum Wuyts-Van Campen and Baron Caroly') was a fine arts museum located in the city centre of Lier, Belgium. The permanent exhibition offered an overview of mainly Flemish, Belgian and Dutch paintings from the 16th to the 20th century. In addition, the museum holds a collection of objets d'art. History The museum took its name from two legacies: the first by Jacob Jozef Wuyts made in 1887 and the second by Baron Georges Caroly made in 1935. The building which houses the museum originally dates from the second quarter of the 18th century and was remodelled after a design by city architect FH Cox in the period 1891-1892. The museum was officially inaugurated on 16 October 1892. A second hall was added in 1904-1905 after a design by M. Van Ockelyen. Further expansions took place in 1936-1946 after designs by C. Sol. The museum buildings are executed in a neo-Gothic style. The address of the museum is Florent Van Cauwenberghstraat 14, Lier, Belgium. Permanent collection The permanent exhibition offers an overview of mainly Flemish, Dutch and Belgian paintings from the 16th to the 20th centuries. Noteworthy are a number of works by Flemish masters such as Frans Floris, Pieter Brueghel the Younger, Peter Paul Rubens, and modernists such as Raymond de la Haye. In 2009 a visiting Spanish scholar discovered that a painting of a Madonna and Child kept in the museum's storage is actually an early work by the 17th century Spanish master Bartolomé Esteban Murillo. Besides paintings, the collection also includes drawings, prints, silver and ceramics. The collection was also expanded with around 92 drawings, including Italian works, from the Verhoeven bequest. At the end of February 2018, the Stedelijk Museum Wuyts-Van Campen & Baron Caroly has been closed. At the end of September 2018, it was reopened as stadsmuseum Lier. References External links Official website
Stadsmuseum Lier

Het Stadsmuseum Lier is sinds 2018 het stedelijk museum van de Belgische stad Lier. Het Stadsmuseum Lier ontstond uit het Stedelijk Museum Wuyts-Van Campen en Baron Caroly, een algemeen museum voor schone kunsten in de Belgische provincie Antwerpen. De collectie bestaat uit een in de 19e en 20e eeuw door verzamelaars opgebouwde kunstcollectie die later een museale bestemming kreeg. De naam van het museum verwees naar de legaten die aan de basis liggen van deze collectie: 1887, legaat van de Antwerpse kunstliefhebber Jakob Jozef Wuyts (1798-1857); 1935, legaat van Georges baron Caroly (1862-1935). Aankopen en kleinere schenkingen vullen sindsdien de collectie aan. Er zijn onder andere werken van Frans Floris, Pieter Brueghel de Jonge en Peter Paul Rubens te zien. Ook modernen als Raymond de la Haye zijn vertegenwoordigd. Sinds 1 september 2009 is er ook een authentiek werk van de Spaanse barokschilder Bartolomé Esteban Murillo te zien. Het stuk bevond zich jarenlang in de museumreserves maar werd dankzij een restauratie herontdekt. Vanaf 17 juni 2011 tot eind februari 2018 was er een semipermanente tentoonstelling met werken van Brueghels zonen en waarin met behulp van verschillende focustentoonstellingen werd getoond hoe hij andere schilders beïnvloedde. Eind februari 2018 eindigde de expo Bruegelland en sloot het Stedelijk Museum Wuyts - Van Campen & Baron Caroly zijn deuren. Eind september 2018 werd het gebouw met een gewijzigde bestemming heropend als Stadsmuseum Lier. In het museum bevindt zich onder andere een 3D-print van de mammoet van Lier. In 2018 werd de collectie ook uitgebreid met de inhoud van het voormalige, einde augustus 2018 definitief gesloten Timmermans-Opsomermuseum. Sinds 1992 is het gebouw beschermd als monument. Galerij Praktisch Adres: Florent Van Cauwenberghstraat 14, 2500 Lier Telefoon: +32 3 800 03 96 Openingsuren: van dinsdag tot en met zondag van 10 tot 17u (Gesloten: maandag + op 1/1, 1/5, Hemelvaart, 1/11 en 25/12)
Luminus

Luminus (former names: Société productrice d'électricité, SPE, SPE-Luminus, and EDF Luminus) is the second largest electricity producer and energy supplier on the Belgian energy market. Its main shareholder is Électricité de France with a 68.6% stake. History The company was established as municipalities joint utility Société productrice d'électricité (SPE) in 1978. In July 2008 Centrica acquired its majority stake in SPE by buying out Gaz de France. In 2009, Centrica sold its shares to EDF. In September 2010, SPE Luminus as a subsidiary of EDF, took over the sales activities of EDF Belgium. Grégoire Dallemagne took up office as CEO on 1 September 2011. On 23 November 2011, the company was renamed EDF Luminus to become Luminus in April 2019. Operations Luminus sells electricity and gas to 1.8 million private and professional customers, bringing its commercial market share to more than 20%. The company has approximately 2,000 employees. With an installed generation capacity of 2,090 MW, the company accounts for 14% of the national electricity generation. Luminus owns gas-fired power plants (both CCGT and classic thermal power), wind farms and hydraulic power stations on various sites in Wallonia and Flanders. The company also owns stakes in nuclear plants. It operates CCGT plants at Angleur, Ghent-Ringvaart and Seraing, and classic thermal plants in Angleur, Gent-Ham, Izegem and Monsin. Until March 2012, Luminus also exploited a classic thermal plant in Harelbeke. Luminus' seven hydroelectric power plants are located on Meuse and Sambre rivers. The company is Belgium's #1 in terms of onshore wind energy (189 wind turbines, with a total capacity of 448 MW. See also Energy in Belgium References External links Media related to EDF Luminus at Wikimedia Commons Official website
Broekmolen (Stramproy)

De Broekmolen is een watermolen op de Abeek, gelegen aan de Grensweg in de buurtschap Heyeroth bij Stramproy in de Nederlandse gemeente Weert. De molen is een onderslagmolen en behoort tot een landgoed waarop ook een grote boerderij is gelegen. De watermolen wordt gevoed door de Abeek. Geschiedenis De watermolen heeft toebehoord aan het Stift van Thorn, samen met een windmolen. In 1787 werd de boedel tussen twee partijen verdeeld, en werd pastoor Engels eigenaar van de Broekmolen. Nadien werd de molen meermaals verkocht. In 1868 liet de weduwe Donders-Mertens de molen verbouwen tot zijn huidige vorm. De molen met drie koppels maalstenen bleef tot in het midden van de jaren 50 van de 20e eeuw in bedrijf. De sluizen en het waterrad waren enkele jaren daarvoor vernieuwd. Na sluiting raakte de molen snel in verval en ondanks vele pogingen duurde het tot 1971 voordat hij verkocht werd aan een particulier, die de watermolen met overheidssteun liet restaureren. Door overlijden van de toenmalige eigenaar is de molen daarna opnieuw in verval geraakt en heeft de houtworm zich meester gemaakt van grote delen van het houten gangwerk. Medio september 2015 is er door een klein groepje vrijwilligers begonnen om de molen weer in oude staat te herstellen. Inmiddels is het dak weer water- en winddicht en zijn van diverse aandrijf-rondsels de staven vervangen. Ook is het rechter maalkoppel gevlakt, gebild en voorzien van een nieuwe steenbus. Door deze werkzaamheden is het rechter maalkoppel weer draai- en maalvaardig. Het middelste koppel kan niet meer maalvaardig worden gemaakt omdat de stenen te ver zijn versleten en de loper is dan ook zo opgesteld dat de werking goed kan worden bestudeerd. Het linker maalkoppel wordt momenteel gerestaureerd. Externe link website van de molen
Église Saint-Jacques de Louvain

L'église Saint-Jacques (en néerlandais : Sint-Jacobskerk) est une église de style roman et gothique située à Louvain, dans la province du Brabant flamand en Belgique. Historique Classement L'église Saint-Jacques fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 25 mars 1938 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 42129. Architecture Références Articles connexes Liste des monuments historiques de Louvain Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand
Sint-Jacobskerk (Leuven)

De Sint-Jacobskerk is een kerkgebouw in de Belgische stad Leuven. De Sint-Jacobskerk is gebouwd in romaanse stijl en werd gebouwd tussen 1220 en 1235, in de 13e eeuw. Van deze oorspronkelijke kerk rest sinds 1290 nog enkel de toren, die deel uitmaakt van de zeven wonderen van Leuven. Een nieuw schip verrees aan de toren tussen 1290 en 1300. De dwarsbeuk werd tussen 1457 en 1488 opgericht door de bouwmeester van het Leuvense stadhuis, Matthijs de Layens. De kerk sloot in 1963 haar deuren wegens stabiliteitsproblemen en staat sindsdien leeg. De parochie verhuisde naar een nieuw bouwwerk met parochiecentrum en kerkzaal in de nabijgelegen Goudsbloemstraat. Van 2017 tot 2024 werden er stabilisatiewerken uitgevoerd om het gebouw te verankeren. Hiervoor werden funderingen tot 13 meter diep gelegd. De kerk werd ook ontwijd en sinds 2024 wordt het gebouw gebruikt als ontmoetingsplek voor omwonenden, in eerste instantie met een aantal proefprojecten. Stad Leuven laat ook de status van het dakgebinte van de toren, de daken van het schip en het dwarsschip onderzoeken met het oog op een restauratie.
Sint-Rochustoren

De Sint-Rochustoren is het enige overblijfsel van het middeleeuws stadhuis dat in 1578 werd verwoest in de Belgische plaats Aarschot en ligt aan de Grote Markt. De gotische toren werd omstreeks 1300 opgetrokken in ijzerzandsteen in groot en klein verband. Hij telt drie verdiepingen en een hoektorentje in overstek. In de nis aan de straatkant is een beeldje van Sint-Rochus geplaatst, samen met Onze-Lieve-Vrouw een belangrijke heilige in de stad. Het gebouw werd gebruikt als wachttoren door de gildes, later werd het gebruikt als politiebureau en dienst voor toerisme. Op 25 maart 1938 werd de toren als monument geklasseerd. Geschiedenis Na de verwoesting van het stadhuis tijdens de plundering van Aarschot in 1578, vergaderde het stadsbestuur verder aan de Grote Markt in een toren die door het vuur was gespaard. Pas in 1719 bouwde de stad een nieuw stadhuis tegen de Sint-Rochustoren die sindsdien dienstdeed als veilige bewaarplaats van de stedelijke vrijheidskeure en van andere belangrijke stedelijke archiefstukken. Op 31 januari 1920 besliste de gemeenteraad om het aanpalende en door de Duitse troepen in de Eerste Wereldoorlog afgebrande stadhuis af te breken en tegelijk "den ouden Spaanschen Sint-Rochustoren" te herstellen. Tevens werd aldaar een oorlogsmonument opgericht ter ere van de gesneuvelde militairen en vermoorde burgers. Sinds 11 juli 2005 is de Sint-Rochustoren voor het grote publiek opengesteld door de Orde van de Hagelanders, een reënactorvereniging uit Aarschot.
GTI Mortsel

GTI Mortsel is a vocational secondary school in Mortsel, Belgium. History In 1960 the idea was suggested to start up a new secondary vocational school in Mortsel. The idea was realised in very primitive circumstances in the Deurnestraat in 1962, comprising the departments: sanitary installations and interior decoration. The regular student number increased rapidly with the years from 39 in 1962 to 160 in 1967 and on 1 September 1965 mister A. Boon was appointed headmaster. As Mortsel became 'a city' in 2000 the school changed name. From now on the letters GTI stood for "Gesubsidieerd Technisch Instituut" (state subsidized technical school). Today Currently as many as 500 pupils are being taught here on a daily basis and about 80 teachers are working on two campuses: Dieseghemlei and Ijzerenweglei. References