NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mud Corner Cemetery

Mud Corner Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission burial ground for the dead of the First World War located near Ypres, on the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation The cemetery, near Ploegsteert ("Plug Street" to the common soldier of the time), is one of the smaller of the 23000 cemeteries maintained by the Commonwealth War Graves Commission, with just 85 graves. They date from the outbreak of the Battle of Messines. References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Mud Corner Cemetery at Find a Grave
Cimetière militaire de Mud Corner

Le cimetière militaire Mud Corner ou Mud Corner Cemetery est un cimetière militaire britannique de soldats de la Première Guerre mondiale, situé dans la commune belge de Comines-Warneton. Le cimetière est situé à environ 2,1 km au nord - est du centre du village de Ploegsteert, à la lisière nord du bois de Ploegsteert. Caractéristiques Il a été conçue par George Goldsmith et est entretenue par la Commonwealth War Graves Commission. Ce petit cimetière a un plan au sol irrégulier avec un renflement semi-circulaire à l'extrémité sud du site, qui contient la Croix du Sacrifice. Il y a 85 victimes enterrées dont 2 soldats inconnus. Dans les environs immédiats se trouvent également le cimetière militaire de Prowse Point, le cimetière militaire du bois de Ploegsteert et le cimetière militaire Rifle House. Histoire A la lisière nord du bois de Ploegsteert, il y avait un carrefour routier appelé Mud Corner car cet endroit était généralement marécageux. Les Néo-Zélandais ont donné ce nom au cimetière qu'ils ont utilisé de juin à décembre 1917 pour enterrer leurs morts. On pourrait le considérer comme un cimetière de l'Anzac, car à l'exception d'un soldat, les 84 tombes sont celles de soldats australiens et néo-zélandais. La plupart des pertes sont survenues au cours des mois de juin et juillet 1917, une période où l'Anzac fortifiait la ligne de front à la suite de la deuxième bataille de Messines. Ces troupes ont hiverné ici entre 1917 et 1918, période au cours de laquelle plusieurs personnes sont mortes en occupant les tranchées. Sur les 83 morts recensés, 52 sont des Néo-Zélandais, 31 Australiens et 1 Britannique. Personnel militaire distingué Le sergent-major de compagnie Stanley Robinson et le sergent James Henry Frew, tous deux du régiment d'Auckland, NZEF, ont reçu la médaille de conduite distinguée (DCM). Ce dernier a servi sous le pseudonyme de James Henry Francis. Le sergent Samuel Alfred Crowhurst et le soldat Reginald McDivitt, tous deux du régiment d'Auckland, NZEF, ont reçu la médaille militaire (MM). Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Mud Corner Cemetery sur le site Web de la CWGC. Mud Corner Cemetery sur le site WW1.be Portail de la mort Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Belgique
Mud Corner Cemetery

Mud Corner Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Belgische gemeente Komen-Waasten. De begraafplaats ligt ongeveer 2,1 km ten noordoosten van het dorpscentrum van Ploegsteert, aan de noordelijke rand van het Ploegsteertbos. Ze werd ontworpen door George Goldsmith en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Deze kleine begraafplaats heeft een onregelmatige grondplan met een halfcirkelvormige uitstulping aan de zuidkant van het terrein, waarin het Cross of Sacrifice staat. In de onmiddellijke omgeving liggen ook de Prowse Point Military Cemetery, Ploegsteert Wood Military Cemetery en de Rifle House Cemetery. Er liggen 85 slachtoffers begraven waarvan 2 niet geïdentificeerde. Geschiedenis Aan de noordelijke rand van het bos van Ploegsteert, was er een wegenkruispunt dat "Mud Corner" werd genoemd omdat deze plek door z'n lagere ligging meestal drassig was. De Nieuw-Zeelanders gaven deze naam aan de begraafplaats die ze van juni tot december 1917 gebruikten om hun doden te begraven. Eigenlijk mag men dit een Anzac begraafplaats noemen, omdat de 85 soldaten, behalve één, allemaal Australiërs en Nieuw-Zeelanders zijn. De meeste slachtoffers vielen tijden de maanden juni en juli van 1917, een periode waarin het Anzac Corps de linie en de omgeving aan het versterken was in de nasleep van de Tweede Slag om Mesen. Deze troepen overwinterden hier tussen 1917 en 1918, een periode waarbij ook verschillende doden vielen bij het bezet houden van de loopgraven en het handhaven van de linie. Bij de 83 geïdentificeerde doden zijn er 52 Nieuw-Zeelanders, 31 Australiërs en 1 Brit. Onderscheiden militairen compagnie sergeant-majoor Stanley Robinson en sergeant James Henry Frew, beide van het Auckland Regiment, N.Z.E.F. werden onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). Laatstgenoemde diende onder het alias James Henry Francis. sergeant Samuel Alfred Crowhurst en soldaat Reginald McDivitt, beide van het Auckland Regiment, N.Z.E.F. ontvingen de Military Medal (MM). Externe links Mud Corner Cemetery op de website van de CWGC. Mud Corner Cemetery op de website van WO1.be
Sint-Martinuskerk (Oekene)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Roeselare behorende plaats Oekene, gelegen aan de Plaats. Geschiedenis In 1116 werd Oekene een zelfstandige parochie die zich afsplitste van die van Rumbeke. De huidige kerk is 17e-eeuws met een 15e-eeuwse westtoren. Van 1895-1896 werd de kerk uitgebreid in oostelijke richting en er werd daarbij ook een nieuwe apsis gebouwd. Architect was Jules Soete. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk door de Duitsers als veldhospitaal gebruikt. In 1921 werd een vredesboom en een oorlogsgedenkteken bij de kerk geplaatst. In 1940 werd de kerk getroffen door een bom en zwaar beschadigd en later hersteld. In 1974 werd het kerkhof gesloten om in 1978 verwijderd te worden. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk in laatgotische stijl. De westtoren heeft een vierkante basis en een achtkante klokkenverdieping. Het hoofdkoor is vijfzijdig gesloten, de zijkoren zijn vlak gesloten. Op de muren vindt men metselaarstekens. In de zuidgevel zijn een aantal 18e-eeuwse grafstenen ingemetseld en er is een muuranker met jaartal 1751. Interieur In de kerk vindt men een 18e-eeuws gepolychromeerd beeld van Onze-Lieve-Vrouw met scapulier. De preekstoel is van 1652. Er is een 18e-eeuwse biechtstoel met afbeelding van Carolus Borromeus. Verder zijn er meerdere 19e-eeuwse objecten, waaronder het hoofdaltaar. Het orgel werd gebouwd door Pieter en Lambert-Benoît Van Peteghem van 1779-1781. Later werd het diverse malen gewijzigd en gerestaureerd.
Grote Markt (Roeselare)

De Grote Markt is het centrale plein in de West-Vlaamse stad Roeselare. De belangrijkste straten: Noordstraat, Zuidstraat, Ooststraat, Nonnenstraat, Manestraat en Botermarkt komen op dit plein uit. Aanpalend vindt men de Sint-Michielskerk. Omstreeks 1260 bouwde men op het plein de lakenhal met belfort. In 1704 stortte dit belfort in. In 1941 en 1979 werden opgravingen verricht, waarbij de omtrek van het voormalige complex duidelijk werd. Dit is op het marktplein weergegeven. Aan de zuidzijde bevindt zich het huidige Stadhuis van Roeselare, waarvan de oudste delen uit 1769-1771 stammen, en het belfort uit 1921. Een andere belangrijk bouwwerk is de laatgotische gevel behorende bij het Grauwzustersklooster. Op de Grote Markt ziet men neoclassicistische 19e-eeuwse gevels, vaak met een lijstgevel, zoals ontworpen door René Doom, terwijl eind 19e eeuw de neogotiek opkwam. In de 20e eeuw werd Alfons Van Coillie één der architecten van de art-decostijl. Na de Eerste Wereldoorlog was de Markt weliswaar niet sterk beschadigd, maar toch werd de bebouwing geherstructureerd, waarbij art decogevels verschenen. Middels subsidies trachtte men eenheid in stijl te bewerkstelligen. Beelden en monumenten In 1979 werd de Grote Markt heringericht en werd het beeld Sierlijkheid geplaatst. Van Willy Cauwelier is het beeld Persvrijheid. Aan Zuidstraat 17 vindt men een gedenkplaat voor Emiel Duyvewaerdt, kunstschilder (1849-1926).
Bataviawijk (Roeselare)

De Bataviawijk is een wijk in de West-Vlaamse stad Roeselare. Deze wijk werd aangelegd in 1919 en 1922 door de Dienst der Verwoeste Gewesten en omvatte 200 arbeiderswoningen. Ze wordt wel beschouwd als de eerste tuinwijk van België. Het plan van de wijk werd ontworpen door stedenbouwkundige Raphaël Verwilghen. Hij was beïnvloed door de Engelse tuinwijken. Wel werd uitgegaan van kleine percelen en goedkope materialen, dit om de kostprijs te drukken. Diverse architecten leverden hun bijdrage door het ontwerp van een aantal woningen. De huizen hadden voortuintjes en er waren een aantal plantsoenen. In de loop der jaren kreeg de wijk, waarvan de bebouwing een zekere eenheid uitstraalde, een meer gevarieerd karakter door de wijzigingen die door individuele bewoners werden aangebracht.
Redemptoristenkerk (Roeselare)

De Redemptoristenkerk is een voormalige kloosterkerk in de West-Vlaamse stad Roeselare, gelegen aan de Sint-Alfonsusstraat 42. Geschiedenis Deze kerk werd in 1872-1874 gebouwd naar ontwerp van L. Degeyn als kloosterkerk voor het klooster van de paters Redemptoristen. Het is een georiënteerde bakstenen kerk in sobere neogotische stijl die gewijd is aan Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand. Het is een driebeukig basiliecaal kerkgebouw met tegen de zuidwand een half torentje, gedekt door een schilddak met vorstkam en kruis. De kerk heeft een voorgebouwd portaal. Het orgel is van 1956 en werd gebouwd door de firma Loncke. Sedert 2001 is in de kerk het leerhuis De Bremstruik gevestigd.
Kloster Ter Doest

Kloster Ter Doest ist eine ehemalige Zisterzienserabtei in Belgien, im heutigen Gemeindeteil Lissewege der Stadt Brügge in Westflandern. Geschichte Der Herr von Lissewege, Lambert, überließ 1106 eine Domäne mit Kapelle den Benediktinern, die dort eine Abtei errichteten. Diese schloss sich im Jahr 1175 als Tochterkloster der Abtei Ten Duinen in Koksijde aus der Filiation der Primarabtei Clairvaux dem Zisterzienserorden an. Die Abtei spielte eine wichtige Rolle bei der Bedeichung von Küstengebieten in Flandern, Zeeland und Holland und im Wollhandel. 1624 wurde sie mit Ten Duinen vereinigt. 1627 erfolgte die Verlegung nach Brügge. 1796 wurde das Kloster aufgehoben. Anlage und Bauten Von den Klostergebäuden ist nur die gut 50 m lange und über 30 m hohe Zehntscheuer aus dem Jahr 1250 erhalten. Literatur Heirman/Van Santvoort, Le guide de l’architecture en Belgique, Editions Racine, Brüssel 2000, S. 90, ISBN 2-87386-236-X Weblinks Informationen zur Zehntscheuer
Ter Doest Abbey

Ter Doest Abbey (Dutch: Abdij Ter Doest) was a Cistercian abbey in Belgium, in the present Lissewege, a district of Bruges, West Flanders. History Lambert, lord of Lissewege, left an estate with a chapel in 1106 to the Benedictines, who built an abbey there. This affiliated itself to the Cistercian order in 1175 as a daughter house of Ten Duinen Abbey in Koksijde, of the filiation of Clairvaux. It had a daughter house of its own, the Abbey of Onze Lieve Vrouw Kamer, founded in 1223. The abbey played an important part in the building of dykes and the reclamation of land in the coastal areas of Flanders, Zeeland and Holland, and also in the wool trade. Saint Thorfinn, otherwise Thorfinn of Hamar, exiled bishop of Hamar in Norway, took refuge at Ter Doest after his opposition to King Eric II of Norway. He died in the abbey on 8 January 1285 and was buried there. Willem van Saeftinghe, a lay brother of Ter Doest, fought with the Flemish in the Battle of the Golden Spurs in 1302, where he is said to have unhorsed the French leader, Robert, Count of Artois, whereupon other Flemish soldiers killed him. In 1308 during a revolt of the lay brothers, Willem killed the cellarer of the abbey, and injured the abbot, Willem van Cordewaegen, so badly that he nearly died. In 1624 Ter Doest was united with Ten Duinen, which in 1627 moved to Bruges. It was dissolved in the French Revolution in 1796. Buildings Almost the only building to survive is the tithe barn, 50 metres long and over 30 metres high, built in 1250. The abbey once had a vast church with three aisles, which was destroyed in 1571 by the Calvinists. The church stood close to the abbey farm, 't Groot Ter Doest, built in 1632, which still stands, as do an octagonal chapel of 1687 and a monumental porch of 1662. Abbots The list of the abbots of Ter Doest: Notable monks Jan van He, theologian Johannes de Pascuis, theologian References Bibliography Heirman/Van Santvoort, 2000: Le guide de l'architecture en Belgique (p. 90). Editions Racine: Brussels ISBN 2-87386-236-X External links Châteaux Forts Médiévaux de Belgique: Grange dîmière Ter Doest (in French) Photos of the barn (in Italian) Charles Louis Carton and Ferdinand van de Putte, Chronique de l'Abbaye de Ter Doest, Bruges, Vandecasteele-Werbrouck, 1845
Abdij Ter Doest

Ter Doest is een voormalige abdij gelegen in Lissewege, deelgemeente van Brugge. De abdij speelde een belangrijke rol bij het inpolderen van gebieden in Vlaanderen (zie Saeftinghe), Zeeland en Holland en in de wolhandel met de Vlaamse steden. Lambert, de Heer van Lissewege die op het Upperhof woonde, gaf in 1106 een domein met kapel aan de benedictijnen die er een abdij stichtten. In 1175 werd ze overgenomen door cisterciënzers, afkomstig van de in Koksijde gelegen abdij Onze-Lieve-Vrouw Ten Duinen, en in 1624 met Onze-Lieve-Vrouw Ten Duinen verenigd. De tiendschuur of kloosterschuur stamt uit het einde van de veertiende eeuw en is het enige nog resterend abdijgebouw. Ze is 50,50 m lang, 23,75 m breed en de puntgevel is 30,75 m hoog; de hoogte van de zijmuren is 9,25 m. Twee rijen van elk 10 eiken pijlers dragen al meer dan zes eeuwen het unieke eiken dakgebinte. Tot voor 1711 was de schuur met stro bedekt, nu bestaat het dak uit 38.000 Boomse dakpannen. Dendrochronologisch onderzoek heeft aangetoond dat het hout van het gebint tussen 1370 en 1385 gekapt is. De schuur is kennelijk eerder afgebrand; het muurwerk is vermoedelijk een eeuw ouder. Willem van Saeftinghe, lekenbroeder van de abdij, streed tijdens de Guldensporenslag in 1302 mee in het kamp van de Vlamingen. Hij zou de Franse aanvoerder, Robert II van Artesië, van zijn paard hebben geslagen en gedood. Abten van Ter Doest 1175-1179: Desiderius Haket 1179-1190: Jan van Brugge 1190-1204: Mattheus van Gent 1204-1213: Willem van Oostburg 1213-1219: Daniël van Brugge 1219-1226: Salomon van Gent 1226-1230: Willem II van Tielt 1230-1237: Christiaan van Ieper 1237-1239: Willem II van Tielt 1239-1243: Hendrik van Craeywyc 1243-1256: Jan II Smedekin 1256-1274: Nicolaas Cleywaert 1274-1279: Jan III Stefaan 1279-1285: Willem III van Hemme 1285-1300: Arnulfus Neyhensis 1300-1302: Willem IV Mostaert 1302-1316: Willem V Cordewaegen 1316-1329: Nicolaas II Layenweerd 1329-1334: Hendrik II van Brabant 1334-1338: Petrus I van Axel 1338-1363: Michiel de Keysere 1363-1385: Willem VI De Smidt 1385-1417: Jan IV van Hulst 1417-1426: Thomas Vindevoet 1426-1461: Jacobus Schaep 1461-1482: Laurens De Vriendt 1482-1492: Hendrik III Keddekin 1492-1501: Martinus Weyts 1501-1506: Adriaan Lanchals 1506-1512: Jan V Vettegrave 1514- ? : Willem VII Pieters ?-1525: Josse Arents 1525-1536: Gilles van der Elst 1536-1537: Jan VI Huyssens 1537-1551: Petrus II Van den Driessche 1551-1556: Jan VII van Marissiën 1556-1559: Antonius Brakele 1559-1569: Vincent Doens Externe links Abdijschuur Ter Doest, Visit Bruges Literatuur Rudy Desmedt, Mia Lingier, Brigitte Beernaert, Ludo Vandamme (red.), Lissewege & Ter Doest. Monnikenwerk. Geschiedenis van het witte dorp en zijn abdij, Tielt 2003.
Sint-Petrus en Pauluskerk (Rumbeke)

De Sint-Petrus en Pauluskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Roeselare behorende plaats Rumbeke, gelegen aan Kerkplein 52. Geschiedenis Rumbeke was vanouds een belangrijke parochie, waarvan zich Oekene en Kachtem afsplitsten in 1143. Tussen de 13e en 15e eeuw werd een kerk gebouwd die zowel romaanse als gotische elementen bevatte. Tijdens de godsdienstoorlogen werd deze kerk zwaar beschadigd om in de 17e eeuw herbouwd te worden. Het interieur werd in barokstijl uitgevoerd. In 1641 werden de koren verlengd. De kerk had een houten toren die in 1865 door een bakstenen neogotisch exemplaar werd vervangen. Deze werd in 1899 vernield en in 1900 herbouwd naar ontwerp van Pierre Nicolas Croquison. In 1918 werd de toren opnieuw verwoest en de kerk zwaar beschadigd. Van 1924-1929 vond herbouw van de kerk plaats. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk met voorgeplaatste westtoren, gebouwd in historiserende gotiek. De toren heeft vier geledingen en vier hoektorentjes op de trans. Hij wordt geflankeerd door een veelhoekige traptoren. Interieur Een deel van het meubilair is 18e-eeuws, zoals de preekstoel (1715) en de communiebank (1739). Het koorgestoelte, in renaissancestijl, is van het eerste kwart van de 16e eeuw. Het romaans doopvont is van ongeveer 1200. In de zuidelijke zijbeuk is een graftombe (16e eeuw) van Jacob van Thiennes (heer van Rumbeke) en diens tweede echtgenote Katelijne van Ognies, die stierven in respectievelijk 1534 en 1545.
Forte Breendonk

O Forte Breendonk, na Bélgica, foi um campo de concentração e deportação durante a Segunda Guerra Mundial. Localizado a cerca de vinte quilômetros a sul de Antuérpia, perto de Willebroek e Mechelen, fica localizado próximo da linha ferroviária que liga Antuérpia a Bruxelas. Esta fortificação, cuja edificação data de 1906, foi utilizada pela SS para aí efectuar o registo, triagem e deportação de prisioneiros. Os primeiros registos de prisioneiros datam de 20 de Setembro de 1940, e pelo menos 3532 prisioneiros terão por aí passado até Setembro de 1944. Os prisioneiros estavam à guarda de oficiais da SS. A partir 1941, S.S. flamengos integraram também o serviço de guarda. O baixo número de prisioneiros que se encontravam no campo - cerca de 300 a cada momento - tornava-os alvo constante de atenção e torturas por parte dos guardas. Actualmente é um Museu e Memorial da deportação. É também um dos 22 campos cujo nome está gravado no pavimento da cripta memorial em Yad Vashem, Jerusalém. Ver também Campo de deportação de Drancy Críticas ao Negacionismo do Holocausto Dia Internacional da Lembrança do Holocausto Europa ocupada pela Alemanha Nazista Frente Ocidental (Segunda Guerra Mundial) Guetos judeus na Europa Holocausto na Bélgica Lista dos campos de concentração nazistas Ligações externas Página oficial do Memorial de Breendonk (em nl, en, fr, e de)
Fort Breendonk

Fort Breendonk är en befästning och ett krigsminnesmärke i Belgien. Fort Breendonk byggdes mellan 1909 och 1914 som den yttre av två befästningsringar för att försvara Antwerpen på samma plats där det en gång funnits romerska befästningar. Platsen hade ursprungligen valts på grund av sin tillgång av rent vatten i ett område som fram till 1700-talet varit träskmark. Fortet sträcker sig över ett område som är ungefär 260 meter långt och 106 meter brett och omges av en 40–50 meter bred vattengrav med ett genomsnittligt djup av 2,75 meter. Fortet är till stor del täckt av ett flera meter tjockt jordtäcke. Under första världskriget föll fästningen för den tyska armén efter sju dagars belägring. Under andra världskriget användes fortet under en kort tid som militärt högkvarter för kung Leopold III. Sedan han gett upp gjorde den tyska ockupationsmakten i september 1940 om det till fånglägret Auffanglager Breendork, bland annat som ett genomgångsläger för vidare transport till koncentrationsläger österut. Lägret blev beryktat för förhör och tortyr av skilda grupper av fångar. Av minst 3 500 fångar frisläpptes bara 458 ur lägret. Resterande dödades eller fördes till koncentrationsläger längre österut. Fort Breendonk användes som interneringsläger för kollaboratörer efter Belgiens befrielse 1944 och sedan som statligt interneringsläger. 1947 förklarades Fort Breendonk för ett nationellt minnesmärke. Där finns nu utställningar om den tyska ockupationen i Belgien under andra världskriget. Den närliggande staden Breendonk var under 1800-talet känd för sin nygotiska kyrka och för greve de Buisserets storslagna gård. Båda revs av den belgiska armén vid första världskrigets början för att ge fri sikt åt fortets kanonskyttar. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Fort Breendonk. Breendonk Memorial
Helleketelbos

Het Helleketelbos is een natuurgebied van 56 ha in de tot de West-Vlaamse gemeente Poperinge behorende plaats Abele. Het is een Natura 2000-gebied. Het betreft een gemengd loofbos dat wordt beheerd door het Agentschap voor Natuur en Bos. In het bos vindt men de Vallei van de Bommelaarsbeek. Daar vindt men ook hakhoutstoven. Het Bohemerbos is een deel van de bosrand waar tot in de jaren 50 van de 20e eeuw woonwagenbewoners kampeerden, die meehielpen bij de oogst van de hier veel verbouwde hop. Een andere cultuurhistorische merkwaardigheid is het vakwerkhuisje, een overblijfsel van de grote vakwerkboerderij Het Groot Gasthuisgoed. Tot de dierenwereld behoren zoogdieren als wezel, bunzing, hermelijn, vos, ree en baardvleermuis. Verder is het gebied rijk aan amfibieën, zoals kamsalamander, vinpootsalamander, bruine kikker en groene kikker. Het gebied is vrij toegankelijk en er lopen wandel- en fietsroutes doorheen.
Herrmann-Debrouxviaduct

Het Herrmann-Debrouxviaduct is een autowegviaduct met een lengte van 900 meter in de Brusselse gemeente Oudergem. Over het viaduct loopt de autoweg A4, die Brussel verbindt met Luxemburg. Het viaduct kruist onder meer de R22 (Vorstlaan). Het viaduct is vernoemd naar een oud-burgemeester van Oudergem, Carl Herrmann-Debroux. Omgeving Parallel met het viaduct, op de begane grond, loopt de Herrmann-Debrouxlaan, die gelijkvloerse kruisingen heeft met onder meer de Waversesteenweg en de Vorstlaan. In 1985 werd onder het viaduct het metrostation Herrmann-Debroux geopend. Bouw Ideeën voor de aanleg van stedelijke autosnelwegen dateerden al van de jaren 50, maar de realisatie werd pas geconcretiseerd met de plannen van minister Jos De Saeger in de tweede helft van de jaren 60. Om snel met de auto in het centrum te raken, waren deze stedelijke autosnelwegen volgens hem onontbeerlijk. Eind jaren 60 was de A4 aangelegd tot aan het Rood Klooster. De aanleg van het verdere deel, met het viaduct, startte na 1970. Het viaduct zelf werd gebouwd in 1973. Het deel van de weg ten westen van het viaduct werd aangelegd op de verlaten bedding van spoorlijn 160 naar Tervuren. Voor de constructie is geen bouwvergunning aangevraagd door de Belgische staat. De gemeente liet daarom proces-verbaal opstellen, maar bracht de zaak uiteindelijk niet voor de rechtbank. Als toegeving zag de staat af van een verlenging van het viaduct. De plannen voorzagen om de weg via de Delta-site boven de bedding van spoorlijn 161 door te trekken tot de Middenring (R21) en de Leopoldswijk. Door grote tegenkanting van de stedelijk bevolking en de gemeentebesturen werd dit niet gerealiseerd. Minister Jean Defraigne zag in 1975 af van het concept van "stedelijke autosnelwegen". De weg eindigt sindsdien abrupt voor spoorlijn 26 en de Delta-site. Afbraak Sinds 2007 zijn er plannen om het viaduct af te breken. Dit zou echter pas realistisch zijn als het Gewestelijk ExpresNet, dat met Delta, Watermaal en Arcaden naburige haltes heeft, volledig operationeel is. Anno 2016 zijn er vertragingen met het op vier sporen brengen van de lijnen 124 en 161, die hogere frequenties mogelijk moeten maken. Een beslissing over de toekomst van het viaduct, met een eventuele timing, werd in het regeerakkoord van de regering-Vervoort II aanvankelijk voorzien voor 2015. In 2016 kondigde dezelfde regering aan vóór een afbraak van het viaduct te zijn, maar eerst het afronden van het richtschema voor de Delta-site te willen afwachten. In de herfst van 2017 werd er ernstige betonschade aangetroffen aan een deel van het viaduct, waardoor het viaduct voor enkele dagen werd afgesloten.