NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Viaduct van Dolhain

Het viaduct van Dolhain is een spoorwegviaduct bij de kern Dolhain in de gemeente Limburg. Het viaduct overspant de vallei van de Vesder en de N61. Het viaduct is een deel van spoorlijn 37 en ligt tussen de tunnel van Vieille Foulerie en de tunnel van la Moutarde. Het viaduct werd gebouwd in 1841-1843, bij de aanleg van de spoorlijn 37 in de vallei van de Vesder. Het viaduct is een boogbrug en volledig opgebouwd in metselwerk. Het bestaat uit twintig bogen met een opening van 10 meter. Elke pijler is 10,5 meter hoog. Het ganse viaduct is 200 meter lang en heeft een hoogte van 18 meter. Een van de pijlers staat in het midden van de N61. Op 10 mei 1940 werd het viaduct beschadigd. In 2010 werd het viaduct gerenoveerd: er werden nieuwe bovenleidingsportalen en een nieuw voetpad met brugleuning geplaatst. Het viaduct wordt soms ook wel Viaduct van Vieille Foulerie genoemd, naar de gelijknamige tunnel aan de westkant van het viaduct.
Pumpspeicherkraftwerk Coo-Trois-Ponts

Coo-Trois-Ponts ist das größte belgische Pumpspeicherkraftwerk. Es liegt in den Ardennen und hat eine Turbinenleistung von 1.164 Megawatt, die über eine Zeit von fünf Stunden abgegeben werden kann. Es ist das neuntleistungsstärkste Pumpspeicherwerk Europas. Technik Das Kraftwerk besteht aus zwei Bauabschnitten mit jeweils drei Francis-Pumpturbinen von Voith. Coo I wurde 1969 in Betrieb genommen und Coo II im Jahr 1978. Die Maschinensätze 1 bis 3 von Coo I haben jeweils eine Leistung von 158 Megawatt im Turbinenbetrieb und 157 Megawatt im Pumpbetrieb. Die Maschinensätze 4 bis 6 von Coo II haben jeweils eine Leistung von 230 Megawatt im Turbinenbetrieb und 210 Megawatt im Pumpbetrieb. Insgesamt verfügt Coo I also über 474 Megawatt bzw. 471 Megawatt und Coo II über 690 Megawatt bzw. 630 Megawatt, das Gesamtkraftwerk über 1.164 Megawatt bzw. 1.101 Megawatt (jeweils Turbinenleistung bzw. Pumpenleistung). Das Kraftwerk verfügt über zwei Oberbecken, die hydraulisch nicht miteinander verbunden sind. Beide Becken zusammen verfügen über ein Volumen von 8,5 Millionen Kubikmeter, bedecken eine Fläche von ca. 60 Hektar und sind tiefer als 25 Meter. Das gemeinsame Unterbecken wird durch zwei Staudämme gebildet und nimmt bei Vollstau eine Fläche von 72 Hektar ein. Zwischen Ober- und Unterbecken besteht eine Höhendifferenz von 275 Meter. Die Turbinen stehen in einer 128 Meter langen, 22 Meter breiten und 40 Meter hohen Kaverne im Inneren des Berges. Von den Oberbecken zu den Turbinen führen zwei Druckrohrleitungen mit einer Länge von 995 Meter bzw. 1055 Meter und Durchmessern von 6,5 Meter bis 8 Meter. Zur Kaverne führt ein 210 Meter langer Zufahrtsstollen. Die elektrische Energie wird über zwei Kabeltunnel auf der 20-Kilovolt-Ebene aus der Kaverne abgeführt. Außerhalb der Kaverne erfolgt die Transformation auf 400 Kilovolt und die Anbindung an das Übertragungsnetz über eine Schaltanlage. Siehe auch Liste von Pumpspeicherkraftwerken Liste von Kraftwerken in Belgien Einzelnachweise Weblinks Virtual tour. GDF Suez, abgerufen am 13. September 2013 (englisch). Schema des PSW Coo-Trois-Ponts. Abgerufen am 11. Oktober 2012 (französisch).
Waterkrachtcentrale van Coo-Trois-Ponts

De Waterkrachtcentrale van Coo-Trois-Ponts is de belangrijkste spaarbekkencentrale van België gelegen tussen Coo en Trois-Ponts in de provincie Luik in Wallonië. De centrale werd gebouwd tussen 1967 en 1979. De centrale wordt op afstand bediend vanuit de dispatch van ENGIE Electrabel in Brussel en kan in minder dan twee minuten opgestart worden. Het totale vermogen van de centrale is 1164 megawatt (MW), goed voor 1,08 gigawatt (GW) aan elektriciteit gedurende vijf à zes uur. Dan zijn de bovenste bekkens leeg en moet het water terug naar boven gepompt worden. De centrale heeft een belangrijke rol om het elektriciteitsnet stabiel te houden, in geval van een tekort kan de centrale binnen zeer korte tijd een aanzienlijke hoeveelheid energie leveren. De centrale gaat gemiddeld 18.000 keer per jaar aan, dat is ongeveer vijftig keer per dag. Zes Francisturbines staan opgesteld in een in de rots uitgehouwen machinekamer van 128 meter lang, 22 m breed en 40 m hoog. Zij kunnen werken als turbine en als pomp. Als turbine bedraagt het debiet 500 m³ per seconde, als pomp tussen de 325 en 415 m³ per seconde. De draaiende turbine drijft de alternator aan, deze zet de mechanische energie van de turbine om in elektriciteit. Het onderste bekken is een kunstmatig meer van 71 hectare dat ontstond door afdamming van de meander van de Amblève te Coo in de gemeente Stavelot dat 8,5 miljoen m³ water kan bevatten. Het water wordt omhoog gepompt naar twee bekkens in het plaatsje Brume, in de gemeente Trois-Ponts, ongeveer 1 km ten zuidwesten van Coo. Het hoogteverschil is 270 m. De twee bekkens kunnen 4 en 4,5 miljoen m³ water bevatten en zijn met afzonderlijke onderaardse leidingen, met een diameter van 6,5 tot 8 m, verbonden met de Francisturbines. Het rendement van de centrale is 75%, dat betekent in dit geval dat driekwart van de energie die tijdens de daluren wordt afgenomen om het water op te pompen, tijdens piekuren aan het net kan worden teruggegeven. Anders gezegd, het kost 1,33 kilowattuur (kWh) om 1 kWh aan elektriciteit te produceren. Tientallen jaren zijn plannen gemaakt voor een derde bovenbekken met twee nieuwe Francisturbines van elk 30 MW, maar vanaf 2017 wordt deze piste niet verder onderzocht. In mei 2021 maakte Engie wel bekend dat de centrale uitgebreid wordt door de bestaande spaarbekkens te vergroten, en de machines op te waarderen. De capaciteit van de spaarbekkens is met 600.000 m³ water uitgebreid, gelijk aan 450 MWh, en het geïnstalleerde vermogen is met 79 MW verhoogd. Afbeeldingen Externe links (fr) ENGIE Boek: 50 ans Centrale de Coo, met veel foto's (en) A Typical PHES Unit, the Example of Coo in Belgium in Encyclopedia of Energy Storage (2022), pp. 104-122
ГАЕС Coo I, II

ГАЕС Coo I, II – гідроакумулювальна електростанція у Бельгії. Знаходиться у сточищі річки Амель, правої притоки Урту, котрий в свою чергу є правим допливом Маасу (впадає до Північного моря утворюючи спільну дельту з Рейном). Нижній резервуар для роботи станції створили у висохлому меандрі Амелі, виходи з якого перекрили двома насипними спорудами висотою 20 та 30 метрів при довжині 335 та 245 метрів. Вони утворили вигнуту півколом водойму з площею поверхні 0,71 км2 та об'ємом 8,5 млн м3. Над нею на висотах лівобережжя Амелі за допомогою кільцевих насипних дамб створили два верхні резервуари (по одному для кожної черги станції). Висота дамб становить 50 та 55 метрів при довжині 1750 та 1800 метрів. Вони утримують дві водойми з площею поверхні по 0,2 км2, сукупний об’єм яких дорівнює об’єму нижнього резервуару. У 1969 році ввели в експлуатацію першу чергу з трьома оборотними турбінами типу Френсіс потужністю по 158 МВт, а в кінці наступного десятиліття стала до ладу друга черга так само з трьома турбінами, проте потужністю по 230 МВт. В своїй роботі агрегати використовують напір від 230 до 275 метрів. Примітки
Hôtel de Grimbergen

Het Hôtel de Grimbergen is een neoklassiek gebouw aan het Koningsplein in de Koninklijke Wijk in de Belgische stad Brussel. Het is de zetel van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering en huisvest een bezoekerscentrum. Het gebouw ligt aan het Koningsplein 10 en de Koningsstraat 2-4. Ten westen staat Hôtel de Spangen met het Muziekinstrumentenmuseum, ten noorden staan BOZAR en het Hôtel Errera en aan de overzijde van de straat staat het Hôtel Belle-Vue dat het BELvue Museum huisvest. Geschiedenis Vanaf de 11e eeuw stond hier een burcht en in de 15e eeuw werd hier het Paleis op de Koudenberg gebouwd. In 1731 verwoestte een grote brand het paleis. De Oostenrijkse autoriteiten wilden op de locatie van het voormalige paleis een monumentaal plein bouwen, geïnspireerd op het Place Stanislas in Nancy (1755) en het Place Royale in Reims (1759). Het project werd in 1774 goedgekeurd door keizerin Maria Theresia van Oostenrijk. In 1776 evolueerde het project naar een monumentaal stadsplan met acht paviljoens. Dit werd toevertrouwd aan de Franse architecten Jean-Benoît-Vincent Barré, die het basisontwerp bedacht, en Barnabé Guimard, die verantwoordelijk was voor de gedetailleerde plannen. Een van de hoekpaviljoenen werd door de abdij van Grimbergen aangekocht. In 1776 startte de bouw van een herenhuis. Later werd het gebouw opgedeeld en door particulieren in gebruik genomen. Er vestigden zich ook handelszaken: rond 1830 de Café de l'Amitié en rond 1840-1845 de boekhandel van Charles Muquardt. In 1920 werden aan de vleugel aan het Koningsplein naar ontwerp van Édouard Pelseneer aanzienlijke wijzigingen aangebracht. De vleugel aan de Koningsstraat werd heringericht voor de bank Lloyds & National Provincial Foreign Bank Ltd en werd uitgebreid met een bijgebouw in het noorden. In 1984 werd het pand andermaal gerenoveerd en trok het Ministerie van het Brussels Gewest er in. Sinds de verbouwing van 2008 is het pand de zetel van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering en het Brussel Info Plein (BIP), het Huis van het Gewest.
Hotel Continental

Hotel Continental is een eclectisch gebouw uit 1874 in het centrum van Brussel, opgetrokken bij de aanleg van de centrumlanen. Het gebouw is niet beschermd. Geschiedenis Het kopgebouw markeert aan de noordkant van het De Brouckèreplein de splitsing van Adolphe Maxlaan en Émile Jacqmainlaan. Blijkbaar had architect Eugène Carpentier (1819-86) dit monumentale perspectief in gedachten toen hij in 1873 de plannen tekende. Dat jaar drukte burgemeester Jules Anspach de wens uit dat het "vormeloze krot", zoals hij de Augustijnenkerk noemde, zou verdwijnen voor een gebouw met een passende monumentale gevel. In eerste instantie bleef de kerk echter bewaard in het plan-Suys en sloot ze het perspectief van de Anspachlaan af, zodat het nieuwe hotel in de schaduw bleef. Bij de opening in 1880 huisde in het prestigieuze hotel ook het Musée Continental, met een collectie wassen beelden zoals in het Parijse Musée Grévin. Het café-restaurant diende tal van verenigingen tot zetel, waaronder de Véloce Club Bruxellois, de liberale kring Le Progrès en de Ligue Nationale de la Réforme Electorale. Na de afbraak van de augustijnenkerk in 1893 vervulde het Hotel Continental zijn rol op het nieuw aangelegde De Brouckèreplein ten volle, daarin vanaf 1897 ondersteund door de Anspachfontein. Een uitslaande brand vernielde op 14 oktober 1901 het interieur en dak van het hotel. Een massa volk zag de imposante beeldengroep Le Festin, uitgevoerd door Louis Samain in gedreven koper, wegsmelten in de vlammen. De heropbouw duurde tot 1910 en voorzag niet in een herstel van Carpentiers piramidale dak, noch van Samains drie vrouwenfiguren. In plaats daarvan kwam op het afgeplatte dak in de jaren '50 een opvallende lichtreclame voor Coca-Cola. Het bord is in 2011 vervangen door een LED-versie (in 2015 gehackt door activisten). Na het verdwijnen van de hotelfunctie bleef in het Continental een brasserie bestaan. In de jaren '60 was er een showroom van Renault. De stad Brussel, eigenaar van het gebouw, liet in 1979-1982 een restauratie uitvoeren met toepassing van façadisme. De stedelijke grondregie hield er kantoor tot ze in 2022 verhuisde naar Brucity. Voor de verbouwing en herbestemming werd een openbaar onderzoek gelanceerd. In 2023 opende er een pop-upstore als broedplaats voor Brusselse ondernemers. Architectuur De vormentaal van het Hotel Continental is ontleend aan de uitbreidingen van het Louvre, gerealiseerd door Louis Visconti en Hector-Martin Lefuel in 1852-57 (bv. de Aile Richelieu). Ook herinnert ze met haar dubbele zuilen aan de barokke façade van de augustijnenkerk. Voetnoten Bronvermelding Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Hôtel Continental (Bruxelles) op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
Hôtel Empain

Hôtel Empain is een herenhuis in de Belgische hoofdstad Brussel. Het is gelegen op de hoek van de Hertogstraat en de Zinnerstraat tegenover het Warandepark. Sinds 1988 huisvest het gebouw de Vlaamse club De Warande. Het gebouw dient niet te worden verward met de Villa Empain aan de Franklin Rooseveltlaan. Geschiedenis Het herenhuis maakt deel uit van een reeks neoclassicistische gebouwen die vanaf 1776 rond het Warandepark werden gebouwd naar plannen van Barnabé Guimard. Het Hôtel Empain werd in 1780 gebouwd op een perceel dat hetzelfde jaar door architect-aannemer Louis Montoyer was aangekocht. Het gebouw was in 1783 eigendom was van de baron de Tiège en doorheen de 19e eeuw in handen van de families Mercy d'Argenteau, Eggen, Van Volxem-Marischal en Croÿ. In 1907 werd het eigendom van de familie Empain, waardoor het bekend geraakte als het Hôtel Empain. In 1852, 1864, 1898, 1902, 1904 en 1907 werden wijzigingen aan het herenhuis ondernomen. Onder leiding van architect Octave Flanneau werd het huis heringericht. De totale uitgaven liepen in 1909 op tot een half miljoen frank. De ruwbouw (waaronder de monumentale trap, Euvillesteen voor de tuingevels in Franse beaux-artsstijl), het verfijnd binnenschrijnwerk (gesculpteerde deuren op het gelijkvloers en de eerste verdieping, lambriseringen, houtsnijwerk op paneel, beeldhouwwerk op de schoorsteenmantels, bas-reliëfs), de marmer in het interieur (majestueuze trapzaal in witte geaderde carraramarmer, kolommen op de zuilengalerij in fijne witte steen van Mérieul, schouwen in Lodewijk XIV-stijl in paarse breccie), het smeedwerk van de trapbalustrades, hekkens en poorten, de muurversieringen met bas-reliëfs en stucwerkplafonds, het behoorde allemaal tot het beste. Sinds 1988 is de Vlaamse club De Warande gevestigd in het herenhuis. Voor de renovatie van het gebouw kreeg de club in 1987 een renteloze lening van 30 miljoen frank van de Vlaamse Regering. "De Warande", wat "het leefgebied" betekent, is de Nederlandse naam voor het Park van Brussel.
Les Prés du Hem

Le parc des Prés du Hem est un parc périurbain situé à Armentières, dans la métropole lilloise, au nord de la France. D'une superficie totale de 120 hectares, il a été créé autour d'un lac artificiel de 44 hectares destiné à être une réserve d'eau. On y pratique des activités nautiques et il existe des animations à destination des familles. Historique Le site fut longtemps une zone de marécage. Le lac artificiel a été créé à la fin des années 1970 pour constituer une réserve hydraulique pour la région de Lille. Il a été aménagé en parc de loisirs au début des années 1980. Activités Activités liées au lac On y pratique des sports et activités nautiques tels que : la planche à voile le catamaran le kayak le dériveur l'optimiste le pédalo la natation Autres activités de plein air De nombreuses activités naturalistes sont également proposées : parcours du marais des contrebandiers, parcours pieds nus, parcours d'accrobranche, minigolf, jeux et loisirs de plein air. Rôle Naturel C'est une réserve ornithologique qui abrite de nombreuses espèces. Voir aussi Article connexe Espace Naturel Lille Métropole Liens externes Espace Naturel Lille Métropole, gestionnaire du Parc des Prés du Hem Les Prés du Hem sur le site de la MEL Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail de la métropole européenne de Lille
Studio 100 Theater De Panne

Het Studio 100 Theater De Panne (voorheen Plopsa Theater en Proximus Theater) is een theaterzaal in het pretpark Plopsaland in De Panne. De zaal wordt niet enkel gebruikt voor de parkshows van het pretpark en voor externe shows zoals de voormalige Samson en Gert Kerstshow, maar ook voor optredens die niets met Studio 100 te maken hebben. Op 11 oktober 2019 werd de naam van het theater aangepast van Plopsa Theater naar Proximus Theater om, naar eigen zeggen, een neutralere naam te hebben voor externe concerten. In het voorjaar van 2024 werd beslist om de naam terug aan te passen naar wat oorspronkelijk het idee was, namelijk het Studio 100 Theater. Het gebouw grenst aan de westelijke zijde met het overdekte themapark Mayaland en aan de oostelijke zijde met waterpark Plopsaqua De Panne. De zaal wordt uitgebaat door Plopsa en biedt plaats aan 1.400 personen. Bouw In december 2012 werd er begonnen met de bouw van het theater. De bouw duurde zo'n 5 maanden. De zaal werd geopend op 14 juli 2013 in bijzijn van 58 Vlaamse burgemeesters, Gert Verhulst, Hans Bourlon en een pak BV's. Story Walk of Fame Aan de ingang van het Studio 100 Theater is de Story Walk of Fame gelegen, een concept sterk gelijkend op de gekende Hollywood Walk of Fame. De eerste ster werd op 4 november 2014 uitgereikt aan Will Tura, naar aanleiding van zijn optreden in het toenmalige Plopsa Theater. Ondertussen hebben artiesten als Gers Pardoel, Clouseau en Niels Destadsbader een ster onthuld op de Walk of Fame. Gebruikers Bekende gebruikers zijn (onder andere): Plopsaland Belgium (shows voor bezoekers) Samson en Marie Kerstshow MENT TV (tv-opnames zoals Vlaamse Top 10) VRT (tv-opnames zoals Sportgala) Miss België (verkiezing)
Hier ist in den Kater en de Kat

Hier ist in den kater en de kat is een woonhuis en beschermd monument op de Adolphe Maxlaan te Brussel, van architect Hendrik Beyaert. Om de ontwikkeling van de nieuwe lanen te stimuleren schreef men een architectuurwedstrijd uit. De eerste prijs werd in 1876 toegekend aan dit gebouw.
Maison du bailli à Charleroi

La « maison du Bailli », est une maison datant de la fin du XVIIIe siècle située à Charleroi, en Belgique. Elle est nommée ainsi en référence à la fonction administrative et de représentant de justice exercée par un notable qui l'occupait. Histoire Traditionnellement mise en lien avec la famille Desandrouin, la maison préexistante fut remaniée en 1780 par son propriétaire Jean-Nicolas François, négociant, alors mayeur de la ville haute de Charleroi. Sa fille, Marie-Agnès, épouse du médecin Henry-Louis Binard, hérite de la maison en 1801. Durant le XIXe siècle, le bâtiment est loti en deux demeures qui au fil du temps connaissent diverses affectations notamment une pharmacie-droguerie, un débit de moules-frites, « À la Couronne », et diverses enseignes de bistrots : « À la Girafe », « Chez Patron » (Café de l'Hôtel de Ville). Le dernier en date est le café-concert « Le Barbuze » bien connu des noctambules carolorégiens des années 1980. Le bâtiment est classé en 1989 et acheté par la Ville de Charleroi qui a l'intention d'y installer une « Maison de la Communication ». Le projet avorte faute de moyens et c'est finalement la Région wallonne qui acquiert l'endroit en 1996. Elle le fait restaurer par l'architecte Jean-Michel Autenne, qui construit une extension donnant sur la rue de France, pour y installer l'« Espace Wallonie », un centre d'information et d'accueil. Dans un patio intérieur en métal et en verre se trouve une œuvre en bois laqué monochrome rouge de Marc Feulien, « L'arc ». Architecture La maison est construite en brique et pierre calcaire. La façade comporte deux niveaux sur un soubassement de pierres de taille, et sept travées. Édifiée à la fin du XVIIIe siècle durant la période autrichienne, elle est de style Louis XVI et présente les caractéristiques de l'esthétique française : façade enduite, travées symétriques, bandeaux horizontaux. La porte, centrée, est encadrée de pierre de taille moulurée et datée de 1780. À l'intérieur se trouvent un escalier de bois sculpté et une salle décorée de stucs figurants les quatre saisons. Notes et références Notes Références Voir aussi Articles connexes Liste du patrimoine immobilier classé de Charleroi Bibliographie Le patrimoine monumental de la Belgique, vol. 20 : Wallonie, Hainaut, Arrondissement de Charleroi, Liège, Pierre Mardaga, éditeur, 1994, 602 p. (ISBN 2-87009-588-0, lire en ligne) Anne-Catherine Bioul, Alain Dauchot et Jean Alexandre Pouleur, Charleroi, ville d'architectures : Du Temps des Forteresses aux Années Folles 1666-1940, Bruxelles, Atelier Ledoux, Espace Environnement, 1992, 104 p. Maurice Culot (dir.), Espace Wallonie : Maison du Bailli - Charleroi, Bruxelles, Archives d'Architecture Moderne (AAM), 2004, 64 p. (ISBN 2-87143-131-0 et 978-2871431312) Jean Everard, Monographie des rues de Charleroi, Charleroi, Collins, 1959, 223 p. Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la protection du patrimoine Portail de Charleroi
Monument à François Anneessens

Le monument à François Anneessens est une statue de style éclectique érigée à la mémoire de François Anneessens, doyen du métier des Quatre Couronnés exécuté en public sur la Grand-Place de Bruxelles en 1719 à l'époque des Pays-Bas autrichiens. Localisation La statue se dresse sur la place Anneessens, face au boulevard Maurice Lemonnier et devant l'ancienne école communale primaire n° 13 de la Ville de Bruxelles construite en 1880 (devenue ultérieurement Institut Lucien Cooremans puis Haute École Francisco Ferrer). Historique La place sur laquelle se dresse la statue est créée en 1639 : appelée initialement « Vieux Marché », elle est agrandie au XVIIIe siècle et prend sa forme actuelle entre 1867 et 1871 lors de la création des « boulevards du Centre » à la suite des travaux de voûtement de la Senne. En 1873, lorsque le « Vieux Marché » est transféré à la place du Jeu de Balle, la place prend le nom du ministre libéral Joseph Lebeau. En 1889, la place prend le nom de François Anneessens et le sculpteur Thomas Vinçotte (auteur du quadrige du Cinquantenaire) y érige une statue en hommage au doyen du métier des Quatre Couronnés décapité en 1719 pour avoir défendu les libertés communales contre le gouvernement autrichien. Le monument Le monument est constitué d'une statue en marbre blanc, dressée sur un piédestal en pierre bleue de section rectangulaire. La face est du piédestal, tournée vers le boulevard, affiche le nom du personnage tandis que la face sud affiche un hommage, gravé dans la pierre : « Doyen du Métier Des Quatre Couronnés Né à Bruxelles Le 25 février 1660 Mort sur l'échafaud Le 19 septembre 1719 Pour Avoir Défendu Les Franchises Communales Le Peuple Reconnaissant Le vénéra Comme Un Martyr » Accessibilité Ce site est desservi par la station de prémétro Anneessens. Références Voir aussi Articles connexes Liste de statues à Bruxelles Portail de la sculpture Portail de Bruxelles