NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kastanjeboomstraat 2

Das Gebäude Kastanjeboomstraat 2 ist ein denkmalgeschütztes Haus in Brügge in Belgien. Lage Das Gebäude befindet sich im südlichen Teil der Altstadt von Brügge, auf der Nordseite der Kastanjeboomstraat. Östlich grenzen die gleichfalls denkmalgeschützten Häuser Groeninge 16 und 18 an. Nördlich grenzt das Gebäude an den Kanal Eekhoutrei, der etwas weiter westlich in den Bakkersrei mündet. Architektur und Geschichte Das zweieinhalbgeschossige Gebäude entstand im 17. Jahrhundert. Die südliche verputzte Fassade stammt aus der ersten Hälfte des 19. Jahrhunderts. Sie ist dreiachsig und wird von einem Gesims abgeschlossen. Die nördliche Fassade zum Kanal hin ist sehr gut erhalten. Sie ist ziegelsichtig und wird von einem achtstufigen Stufengiebel dominiert. Im Giebelbereich ist eine vermauerte Öffnung zum Dachboden hin erkennbar. Das Gebäude ist mit einem mit flämischen Ziegeln gedeckten Satteldach bedeckt. Im Jahr 1993 wurde das Haus nach einem Entwurf des aus Varsenare stammenden Architekten Hendrik Scherpereel restauriert. Dabei wurden verschlossene Fensteröffnungen wieder geöffnet. Das Gebäude wird seit dem 14. September 2009 als architektonisches Erbe geführt. Weblinks Stadswoning (niederländisch) auf inventaris.onroerenderfgoed.be/aanduidingsobjecten Stadswoning (niederländisch) auf Onroerend Ervgoed
Sint-Pauluskerk (Westmalle)

De Sint-Pauluskerk is een kerkgebouw in de tot de Antwerpse gemeente Malle behorende plaats Westmalle, gelegen aan Sint-Pauluslaan 2. Het kerkgebouw werd ontworpen door Marc Dessauvage en is ingewijd in 1967. De bedoeling was om deze kerk als het ware te verstoppen in de bossen. Het is een vrij laag kerkgebouw met plat dak, in de stijl van het naoorlogs modernisme. Een schuine lichtwand zorgt voor verlichting binnenin en contact met de natuur buiten. Het interieur, eveneens door Dessauvage ontworpen, is sober en nodigt uit tot rust en bezinning. In de nabijheid, aan Sint-Pauluslaan 6, bevindt zich het klooster van de zusters Annunciaten en in het zuiden vindt men de Abdij van Westmalle.
Begijnhof 3

Begijnhof 3 ist ein denkmalgeschütztes Gebäude in Brügge in Belgien. Lage Das Haus befindet sich an der Ostseite des Beginenhofs Brügge unmittelbar am Ufer des Kanals Bakkersrei. Südlich steht die Beginenhofkirche, nördlich grenzt das gleichfalls denkmalgeschützte Gebäude des Beginenhofmuseums an. Architektur und Geschichte Das zweigeschossige Gebäude ist ein Beginenhaus und diente als Unterkunft von Beginen. Es geht bis auf das 17. Jahrhundert zurück und besteht aus zwei im rechten Winkel zueinander angeordneten Flügeln. Markant ist die abgerundete nordwestliche Gebäudeecke. Bedeckt ist das Gebäude von mit flämischen Ziegeln eingedeckten Satteldächern. 1989 wurde der Schornstein des Hauses restauriert, 1997 folgte die Instandsetzung der Fassaden und Dächer. Dabei wurden zum Kanal weisende Fensteröffnungen wieder freigelegt. Das Gebäude wird seit dem 14. September 2009 als architektonisches Erbe geführt und gehört zum Denkmalbereich des Beginenhofs. Weblinks Begijnenhuis (niederländisch) auf Onroerend Ervgoed Begijnenhuis (niederländisch) auf inventaris.onroerenderfgoed.be/aanduidingsobjecten
Kasteel van Huizingen

Het Kasteel van Huizingen is een kasteel met domein in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Beersel behorende plaats Huizingen, gelegen aan de Henri Torleylaan 100. Geschiedenis Deze plaats werd voor het eerst beschreven in 1491 en er was toen sprake van een huis of een hofstee. Het huis werd in 1540 verkocht aan Pierre de Boisot die heer was van Huizingen. Het huis werd door brand verwoest en in 1545 herbouwd. Men sprak toen van het Hoff ter Borght. Daarna kwam het aan Charles de Boisot die echter in 1566 het Eedverbond der Edelen ondertekende en vervolgens moest vluchten. Zijn goederen werden vervolgens door Filips II verbeurd verklaard. Het goed ging achtereenvolgens naar de families Micault, Van Varik, De Gonzague en vander Gracht. In 1812 kwam het aan Ferdinand de Beeckmans en in 1819 aan Karel Vaucamps. Deze stierf in 1852 waarna het in andere handen kwam, maar in 1875 kocht Albert Vaucamps, zoon van Karel, het terug. Het kasteeltje, tot dan toe een U-vormig bouwwerk, werd gemoderniseerd in Vlaamse neorenaissancestijl. Het werd uitgebreid en gedeeltelijk herbouwd tot er een bouwwerk op vierkante plattegrond ontstond. Ook liet hij een park aanleggen van 90 ha met 12 km aan wandelpaden. Uiteindelijk werd het park in 1938 gekocht door de provincie en ingericht als provinciaal domein met een recreatieve functie. Het kasteel werd 1986-1988 vergroot en ingericht voor horeca en congrescentrum. Domein Naast het kasteel is op het domein nog een portierswoning van 1918, een koetshuis van 1879 en een kleine duiventoren met vakwerkversiering. In het domein werd in 1958 een rotstuin aangelegd. Deze tuin is 52.000 m² groot. Door de tuin loopt een beek. Een holle weg die door het park loopt werd overbrugd door een bakstenen brug. Ook zijn er twee ijskelders en is er een vijver. Voor het kasteel liggen overblijfselen van een grafsteen van Pierre de Bousot en Louize van Tisnack, gestorven in respectievelijk 1561 en 1569.
Hotel de Tuilerieën

Das Hotel de Tuilerieën ist ein denkmalgeschütztes Hotel in Brügge in Belgien. Lage Das Hotel befindet sich im südlichen Teil der Altstadt von Brügge auf der Südseite des Kanals Dijver, an der Adresse Dijver 7. Östlich grenzt das gleichfalls denkmalgeschützte Gebäude Dijver 5, westlich Dijver 8 an. Architektur und Geschichte Der heutige dreigeschossige, traufständige Bau entstand in der Zeit um 1780 an der Stelle eines Vorgängerbaus, dessen Bausubstanz jedoch zum Teil einbezogen wurde. Am Erdgeschoss finden sich auf den wohl um 1560 verstorbenen J. Boule verweisende Steinmetzzeichen. Von 1578 bis 1581 versteckte der Brügger Bürgermeister und spanische Edelmann Perez de Maluenda in dem Vorgängergebäude die Reliquie des Heiligen Blutes der Heilig-Blut-Basilika. Der Neubau wurde im Stil des Klassizismus gestaltet, die Fassade ist neunachsig mit rechteckigen Fensteröffnungen ausgeführt. An der linken Kante des Erdgeschosses befindet sich eine Eckquaderung. Die Eingangstür ist mittig angeordnet und wird über eine dreistufige Freitreppe erreicht. Oberhalb der Tür befindet sich eine Verzierung mit Girlanden im Stil Louis-seize. Zur Rückseite hin besteht ein Keller mit vier Tonnengewölben aus dem 16. bzw. 17. Jahrhundert. Der Zuschnitt des Gebäudes ist erhalten. Es besteht ein zentraler Korridor, der die verschiedenen Salons verbindet. Die Treppe ist ebenfalls im Louis-seize-Stil ausgeführt und verfügt über Stufen aus Mahagoni, Schnitzerei-Verzierungen und schmiedeeiserne Geländer. 1987/1988 wurde das Haus zum Hotel mit 45 Zimmern umgebaut. Im Jahr 1999 wurde auf der Rückseite eine Veranda angefügt. Das Gebäude ist seit dem 16. Dezember 1991 als Denkmal eingetragen und wird seit dem 14. September 2009 als architektonisches Erbe geführt. Weblinks Herenhuis (niederländisch) auf Onroerend Ervgoed Herenhuis (niederländisch) auf inventaris.onroerenderfgoed.be/aanduidingsobjecten Internetseite des Hotels
Grand Hornu

Grand Hornu er et nedlagt mineindustrikompleks i Hornu i den belgiske kommune Boussu. Komplekset blev skabt af Henri de Gorge i perioden 1810-30 og er et enestående eksempel på en funktionel byplanlægning. I dag ejes komplekset af Hainaut-provinsen, og bygningerne bruges til udstillingsformål. Eksterne henvisninger Officiel hjemmeside (fransk)
Le Grand Hornu

Le Grand Hornu ist ein Ortsteil mit einem Denkmalensemble einer ehemaligen Industriesiedlung, acht Kilometer westsüdwestlich vom Stadtzentrum von Mons im Hennegau in Belgien. Es wurde zwischen 1820 und 1830 nach Plänen von Bruno Renard (1781–1861) für den Bergwerksbesitzer Henri de Gorge (1774–1832) erbaut. Geschichte Von 1778 an wurde auf Grand-Hornu Kohle gefördert. 1810 erwarb Henri De Gorge (1774–1832) die Zeche von der Witwe des Gründers Charles Sébastien Godonnesche. Zwischen 1810 und 1830 wurde die Anlage Grand-Hornu nach Plänen des Architekten Bruno Renard (1781–1861) errichtet. Sie ist ein Muster funktionaler urbaner Planung im Industriezeitalter und umfasst eine ehemalige Arbeitersiedlung (425 Wohnhäuser in einer Gartenstadt), Büros, Läden, Heuschuppen, Stallgebäude, Werkstätten, eine ehemalige Zuckerfabrik und Speicher sowie das Château Bossu, das Herrenhaus der Familie Gorge. Anfangs gehörten zur Zechensiedlung samt Zeche außerdem eine Schule, ein Krankenhaus, öffentliche Plätze, eine Bibliothek und ein Ballsaal. Zentrum der Anlage ist ein monumentaler ovaler Backsteinkomplex, der ursprünglich die Zechenverwaltung (u. a. die Büros der Ingenieure), eine Maschinenhalle und Pferdeställe beherbergte. Die Architektur der Anlage, die an eine römische Arena erinnert, ist durch neoklassizistische Elemente geprägt. Von 1951 an musste die Zeche ihre Förderung aufgrund europäischer Verträge (Europäische Gemeinschaft für Kohle und Stahl) reduzieren, 1954 wurde sie stillgelegt. Angesichts des zunehmenden Verfalls der Gebäude beschloss man per königlichem Dekret 1969 den Abriss. Der Kauf des Komplexes durch den Architekten Henri A. Guchez 1971 sicherte den Fortbestand der Anlage, Renovierungsarbeiten wurden aufgenommen. Von 1984 an engagierte sich die VoG Grand-Hornu Image für die Anlage. Die Organisation wurde 2014 umbenannt in CID – Centre d’innovation et de desigen au Grand-Hornu. CID ist der Träger des gleichnamigen Design-Museums. 1989 wurde das Gelände von der belgischen Provinz Hennegau erworben. Die Renovierungsarbeiten wurden fortgesetzt. Auf Beschluss der Wallonischen Region (1991) entstand auf Grand-Hornu ein Museum für zeitgenössische Kunst (Musée des Arts Contemporains de la Fédération Wallonie-Bruxelles, MAC), das 2002 eröffnete. Hier wie in den Ausstellungsräumen für zeitgenössisches Design, CID, finden regelmäßig Wechselausstellungen statt. Weiterhin existieren ein Restaurant und ein Café. 1993 wurde Grand-Hornu zum wallonischen Kulturerbe erklärt, am 1. Juli 2012 erhielt Grand-Hornu die Anerkennung der UNESCO als Weltkulturerbe. Literatur Yves Robert: Le Complexe industriel du Grand-Hornu, éd. Scala, Paris, 2002, 86 p. ISBN 2-86656-305-0 Hubert Watelet: Le Grand-Hornu, Joyau de la révolution industrielle et du Borinage, éd. Lebeer-Hossmann, 2e éd. 1993 Weblinks Beschreibung (deutsch) Belgientourismus Museum für zeitgenössische Kunst Designmuseum CID
Grand-Hornu

Grand-Hornu is an old industrial coal mining complex and company town (cité ouvrière) in Hornu (Boussu), near Mons, in Belgium. It was built by Henri De Gorge between 1810 and 1830. It is a unique example of functional town-planning. Today it is owned by the province of Hainaut, which houses temporary exhibitions in the buildings. It is one of the four industrial sites which were listed by UNESCO as a World Heritage Site in 2012. References External links Official website Grand-Hornu Archived 2016-04-10 at the Wayback Machine at 365.be
Grand-Hornu

Grand-Hornu är ett gammalt industrikomplex i Hornu i Boussu kommun, Belgien. Det byggdes av Henri De Gorge mellan 1810 och 1830. Det är ett unikt exempel på funktionell stadsplanering. Idag ägs det av provinsen Hainaut, som har tillfälliga utställningar i byggnaden. Grand-Hornu ingår i världsarvet Större gruvor i Vallonien. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Grand-Hornu. Officiell webbplats
Гран-Орню

Гран-Орню — це старий промисловий вугледобувний комплекс і робітниче селище (cité ouvrière) в Орню (Буссу), поблизу Монса, у Бельгії. Він був побудований Анрі де Горжем між 1810 і 1830 роками. Є унікальним зразком функціонального містобудування. Сьогодні він належить провінції Ено, у будівлях якої розміщені тимчасові виставки. Це один із чотирьох промислових об'єктів, які були внесені до списку ЮНЕСКО як об'єкт Світової спадщини у 2012 році. Посилання Офіційний веб-сайт Гран-Орню на 365.be
Kasteel Gravenhof

Het Kasteel Gravenhof is een kasteel in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Beersel behorende plaats Dworp, gelegen aan de Alsembergsesteenweg 676. Geschiedenis Hier lag de zetel van de heerlijkheid Kesterbeek dat een leen was van de Hertog van Brabant. Het Hof van Kesterbeek zou in de 17e eeuw een hoeve zijn geweest met daarbij een toren. In de 17e eeuw was het hof vervallen. Ignaas Le Roy kocht het hof en 1649 kocht hij ook de heerlijkheid Dworp zodat beide lenen verenigd werden. Vermoedelijk liet hij in 1649 een nieuw omgracht kasteel bouwen waarbij het Hof van Kesterbeek als neerhof fungeerde. Dit werd in 1650 herbouwd waarbij de oude toren bewaard bleef. In 1684 werd het kasteel gebrandschat door het leger van koning Lodewijk XIV van Frankrijk. De zoon van Ignaas, Jacques Landelin Le Roy, herbouwde het kasteel. Hiervan bleef het hoofdgebouw en de centrale vierkante toren bewaard. In 1737 werd de toenmalige kasteelheer, Guillaume-François Joseph de Hemptinne, verheven tot baron. Toen hij stierf kwam het aan zijn schoonzoon, graaf Gommart-Ignace-Antoine Cornet de Grez. In 1870 werd de gracht gedempt en in 1878 werden de vier hoektorens gebouwd. Tot begin 20e eeuw bleven leden van deze familie eigenaars van het kasteel en de familie leverde tot 1918 ook meerdere burgemeesters van Dworp. In 1914 trokken de eigenaars al naar Brussel en keerden niet meer naar Dworp terug. Het kasteel werd tijdens beide wereldoorlogen door de Duitsers gebruikt, daarna kwamen er Russische krijgsgevangenen en, na de Tweede Wereldoorlog, het Foster Parents Plan For War Children. In 1961 werd het kasteel met 4,5 ha aangekocht door een particulier die er een hotel en feestzalen in uitbaatte onder de naam Gravenhof. De overige 18 ha werden in 1964-1965 verkaveld. Gebouw Het centrale deel (eind 17e eeuw) is in baksteen en zandsteen gebouwd. Het torentje met open ingangsportiek is in de 19e eeuw toegevoegd. De vier zware hoektorens zijn van 1878. Ten zuiden van het kasteel bevindt zich een koetshuis van 1867. Het domein is vormgegeven als een Engelse landschapstuin. Hier stroomt de Kapittelbeek die op het domein in de Molenbeek uitmondt.
Josaphatsite

De Josaphatsite (Frans: Site Josaphat) ook Josaphatfriche (Frans: Friche Josaphat) kortweg de Friche is een terrein van 25 ha in Schaarbeek in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Dit vroegere rangeerterrein van voormalig station Schaarbeek-Josaphat bevindt zich tussen station Meiser en station Evere en wordt doorsneden door spoorlijn 26, die Schaarbeek met Halle verbindt. Het terrein ligt braak sinds de uitdienstneming van station Schaarbeek-Josaphat in 1994. Geschiedenis Station Schaarbeek-Josaphat werd ingehuldigd op 19 juli 1926 bij de bouw van de Terdeltwijk, een tuinstad beheerd door de arbeidershuisvestingsmaatschappij de Schaarbeekse Haard. Dit goederenstation bleef tot 1994 in dienst. De grond die voorheen eigendom was van de NMBS en later Infrabel, werd op 30 december 2005 aangekocht door het Brussels Hoofdstedelijk Gewest via haar Maatschappij voor de Verwerving van Vastgoed. De Josaphatsite is in 2013 gesaneerd. Geleidelijk ontstond een halfnatuurlijk landschap, dat omwonenden tegenwoordig de friche Josaphat (letterlijk vertaald: "woestenij Josaphat") noemen. Verschillende natuurbehoudsverenigingen - zoals Natagora, Natuurpunt en Sauvons la Friche Josaphat - benadrukken de ecologische waarde van de site. Er zijn 120 soorten wilde bijen waargenomen, waaronder zeldzame soorten zoals de Zwartpootwolbij, die nog nooit eerder op Belgisch grondgebied was waargenomen. Het gebied is het onderwerp geweest van veel herinrichtingsvoorstellen. Het laatste plan van het Gewest is een wijk met 1400 woningen, een basisschool, een crèche en een sportzaal. De industriezone aan de overkant van de spoorweg breidt uit en verdicht. Voetgangersbruggen verbinden in het plan de twee helften van het gebied. Zie ook Station Schaarbeek-Josaphat Spoorlijn 26
Villa Servais

Villa Servais is een imposante villa gelegen in Halle, in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. Geschiedenis Villa Servais werd in 1847 ontworpen door Jean-Pierre Cluysenaar in opdracht van Adrien François Servais. De villa werd gebruikt als privéwoning voor de familie Servais en als ontmoetingsplek voor muzikanten en plaatselijke muziekverenigingen. Het befaamde basreliëf van de villa werd in 1864 gebeiteld door de Frans-Poolse beeldhouwer Cyprien Godebski, die getrouwd was met Servais’ oudste dochter Sophie. Na het vertrek van familie Servais in 1886, heeft de woning verschillende andere bewoners gehad die elk hun eigen veranderingen en aanbouwen aan de villa toevoegden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Villa Servais ook gebruikt door zowel Duitse en Britse soldaten als woning. In 1947 werd de villa gekocht door Marie Denayer-Cromphout. Zij verbouwde de villa zodat er 9 gezinnen tegelijkertijd in konden wonen. Door de korte verblijftijd van deze gezinnen, heeft de villa op vier jaar tijd ongeveer dertig gezinnen onderdak geboden. In 1951 werd het gebouw gebruikt door de gezinnen van rijkswachters. Van 1967 tot 1978 werd het gebouw gebruikt als het bijgebouw van het Heilig Hartinstituut voor lagere schoolkinderen en kleuters. Van 1978 tot 1980 werd de villa gebruikt door de leerlingen van het vijfde en zesde leerjaar afkomstig van de rijksbasisschool (“Zilverberk”). Villa Servais stond sinds 1981 jarenlang leeg en er werd gespeculeerd om de villa af te breken. Vanaf 1986 werd de villa beschouwd als erfgoed en werd ze dus officieel beschermd. In 2016 kocht de familie De Poorter-Leschevin het gebouw op en begonnen ze, in samenwerking met architecten Helon, met het restaureren van de villa. Op dit moment wordt de villa gebruikt door de familie als privéwoning en B&B. Ook de “salle de musique” wordt gebruikt om regelmatig concerten en expo’s te organiseren.
Sint-Pieterskerk (Outrijve)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Avelgem behorende plaats Outrijve, gelegen aan de Sint-Pietersstraat. Geschiedenis In 963 zou de kerk voor het eerst vermeld zijn. Het patronaatsrecht werd geschonken aan de Sint-Pietersabdij te Gent. In de 13e eeuw zou een eenbeukig kerkje gebouwd zijn in Doornikse kalksteen, waarvan muurresten nog aanwezig zijn in het huidige gebouw. In de 14e eeuw werd de westtoren gebouwd en in de 15e eeuw volgden de twee zijkapellen. Eind 16e eeuw werd de kerk, tijdens de godsdiensttwisten, gedeeltelijk verwoest. Hij lag immers vlak naast een vesting die door de Geuzen bezet was en waarom de Spaansgezinden vochten. In 1618 was de kerk hersteld, waarbij een zuidbeuk werd toegevoegd. Een deel van de westgevel werd met hergebruikte Doornikse kalksteen herbouwd. In 1625 werd het koor hersteld. Tijdens de Negenjarige Oorlog (1688-1697) werd de kerk geplunderd en wel in 1694. In 1788 werd een noordbeuk toegevoegd. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk die gedeeltelijk in baksteen en gedeeltelijk in natuursteen is gebouwd. De zware voorgebouwde westtoren heeft een vierkante plattegrond en is in natuursteen gebouwd. Het koor is vijfzijdig afgesloten. Interieur De toren heeft vier ondersteunende kraagstenen welke de vier evangelisten voorstellen. Het kerkmeubilair is hoofdzakelijk 19e-eeuws. De preekstoel en het koorgestoelte zijn van het einde der 18e eeuw. Een Sint-Rochusbeeld is 17e-eeuws. Het Van Peteghem-orgel is van 1741. Het doopvont is 15e-eeuws.
Century Center

Het Century Center is een overdekt winkelcentrum en kantorencomplex in het centrum van Antwerpen. Het is gelegen tussen de De Keyserlei aan de noordzijde, de Vestingstraat aan de zuidwestzijde en de Pelikaanstraat aan de oostzijde. De hoofdingang tot het complex is gelegen aan de De Keyserlei. Het complex heeft 12.239 m² aan winkelruimte en 12.048 m² aan kantoorruimte. Geschiedenis In 1928 wilde het Grand Hotel Terminus in de Pelikaanstraat uitbreiden in het kader van de Wereldtentoonstelling die in 1930 in Antwerpen zou worden gehouden. Voor de uitbreiding moesten een aantal panden, waaronder de Grandes Galeries Belges, aan de De Keyserlei wijken. Het nieuwe hotel in Art Decostijl, met 600 kamers en 14 verdiepingen, was een ontwerp van de architecten J. Van Hoenacker, J. Van Beurden, V. Cols en J. De Roeck. De bouw van het nieuwe hotel startte in 1928, na het afgeven van de bouwvergunning en in 1930 werd het zeer luxueuze hotel geopend. Omdat België dat jaar een eeuw onafhankelijk was, besloten de investeerders om het hotel "Century" te noemen. Eigendom In de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw ging het neerwaarts met de reputatie van de Keyserlei en het Century hotel. De exploitatiekosten waren dusdanig hoog dat de eigenaar het hotel wilde verkopen. In 1976 werd het gebouw verkocht. Het werd in 1979 getransformeerd tot winkelgalerij en kantorencomplex. In 2010 raakte de toenmalige eigenaar, de Ier Donal O'Mahony, in financiële problemen, waardoor het complex in de verkoop kwam. Het complex dat naast winkel- en kantoorruimte ook nog een parkeergarage omvat met 351 parkeerplaatsen. Het Century Center werd in de eerste helft van 2013 gekocht door Quares (QRF). Herontwikkeling In 2019 kondigden de eigenaren van het complex, QRF en Baltisse, aan het Century Center te willen herontwikkelen. Hiertoe werd het eigendom van de beide partijen ondergebracht in een nieuw op te richten joint venture. QRF was op dat moment eigenaar van 30 winkels en parkeergarage, het overige deel van het complex was van Baltisse. In de nieuw opgerichte joint venture heeft QRF een aandeel van 30 %. Daarnaast kreeg QRF 7,6 miljoen euro voor haar inbreng. Het deel dat door QRF werd ingebracht werd in 2019 gewaardeerd op 26,8 miljoen euro. Het complex, dat volledig wordt gerenoveerd, zal in drie delen worden gescheiden. Aan de De Keyserlei blijft een winkelcentrum met daarboven kantoren. Aan de Vestingstraat en de Pelikaanstraat komen kantoren. De renovatie moet in 2023 gereed zijn. Externe link Officiële website
Sint-Laurentiuskerk (Kooigem)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Kortrijk behorende plaats Kooigem, gelegen aan de Kooigemplaats. Geschiedenis Aanvankelijk was er een romaans kerkje dat omstreeks 1550 werd uitgebreid met een zuidbeuk. Deze kerk werd in 1840 afgebroken en vervangen door een neogotisch bouwwerk naar ontwerp van Camille Dehulst. In 1849 werd de nieuwe kerk in gebruik genomen. In 1876 werd de toren met één geleding verhoogd. In 1918 werd de toren door de zich terugtrekkende Duitsers opgeblazen, waarbij ook het kerkgebouw beschadigd raakte. In 1920 werd de toren, in iets gewijzigde vorm, herbouwd en de overige schade hersteld. Gebouw Het betreft een georiënteerd neogotisch driebeukig bakstenen bouwwerk met ingebouwde westtoren en driezijdig afgesloten koor. Afbeeldingen uit de Geschiedenis
Wit Kasteel (Aalbeke)

Het Wit Kasteel (ook: Château de Bourbon of Château Desurmont) is een kasteeltje in de tot de West-Vlaamse gemeente Kortrijk behorende plaats Aalbeke, gelegen aan de Risquons-Toutstraat 37. Het kasteeltje is opgetrokken in 1905 en het zou geïnspireerd zijn op het Klein Trianon te Versailles. De ingang van het kasteeltje wordt geflankeerd door twee risalieten, elk gesierd met een gebogen fronton. Het kasteeltje is toegankelijk via een gekasseide dreef.