NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gemeentehuis van Kaprijke

Het gemeentehuis van Kaprijke (soms ook nog stadhuis genoemd, omdat Kaprijke stadsrechten had tot de Franse Revolutie) is gelegen in de Oost-Vlaamse plaats Kaprijke aan Plein 1. Geschiedenis In 1425 werd voor het eerst melding gemaakt van een schepenhuis in Kaprijke. Dit werd enige malen vernieuwd. Het huidige gebouw kwam tot stand in 1662-1663 en werd uitgevoerd in barokstijl. In 1881 werd het gebouw door brand ernstig beschadigd. In 1885 werd het gebouw hersteld en ook in latere jaren vonden restauraties plaats, het laatst in 1998. Gebouw Het is een bouwwerk op rechthoekige plattegrond met links en rechts aanbouwsels van recenter datum. Het hoofdgebouw is streng symmetrisch met een verhoogde hoofdingang, te bereiken met trappen links en rechts. Hierboven een versierde oculus en een sierlijke barokgevel. Het hoofdgebouw wordt links en rechts afgesloten met een trapgevel. Er is een barokke dakruiter. Aangezien het gebouw ook als vierschaar dienst heeft gedaan, is er een gerechtigheidstafereel getiteld Het Laatste Oordeel, vervaardigd door Pieter Van Damme en aangekocht in 1760. In 2022 wil de gemeente er een noodwoning en mogelijkheid tot horeca creëren.
Hof ter Cruysse

Het Hof ter Cruysse is een kasteel in het Oost-Vlaamse dorp Kaprijke, gelegen aan Vaartstraat 49. Geschiedenis Het kasteel werd in de eerste helft van de 16e eeuw gebouwd en komt voor op een kaart van Pieter Pourbus van 1561. De oudst bekende eigenaar was Reynier de Sallaert. Na het overlijden van zijn zoon Jan de Sallaert, kwam het goed door het huwelijk van zijn dochter met Jacob de Bavière, griffier van de Raad van Vlaanderen, in handen van de familie de Bavière. Het kasteel werd vernield tijdens de godsdienstoorlogen einde 16e eeuw, waarna het in het eerste kwart van de 17e eeuw werd heropgebouwd door Arnout Hauweel. In 1635 kwam het aan de familie de Ysebrant en in 1751 werd het verkocht aan de familie Maelcamp, en deze familie bezit het nog steeds. De rechtervleugel werd waarschijnlijk begin 17e eeuw met een verdieping opgehoogd. In het eerste kwart van de 18e eeuw werd het dak vernieuwd en werd een vierkante traptoren toegevoegd. Het gebouw had een drievoudige omgrachting en bevat een opperhof, een neerhof, en een boomgaard. Later werd de gracht tussen neerhof en opperhof gedempt. In de jaren '60 en '70 van de 20e eeuw werd het kasteeltje gerestaureerd. Een toegangspoort tot het neerhof, aan de straatzijde gelegen, werd in 2006 gerestaureerd. Gebouw Het gebouw is opgetrokken uit baksteen en zandsteen. De voorgevel heeft links een trapgevel, waarop een gevelsteen met wapenschild en jaartal 1628. Bij de restauratie in het derde kwart van de 20e eeuw werd aan de achterzijde een aanbouw toegevoegd, in dezelfde stijl als het kasteeltje. Interieur De toegangsdeur leidt tot een centrale hal waarin zich drie deuren bevinden. Eén geeft toegang tot de "beste kamer", een tweede tot de traptoren, een derde tot een kleine hal. De "beste kamer" heeft een renaissanceschouw. Ook is er een eetkamer en een keuken met laatgotische schouw.
Kasteel van Aveschoot

Het Kasteel van Aveschoot is een kasteel met domein en bijgebouwen in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Kaprijke behorende plaats Lembeke, gelegen aan de Kasteeldreef. Geschiedenis Het omgrachte kasteel was zetel van de vrije heerlijkheid Aveschoot, die een ander bestuur had dan het ambacht Eeklo, waarin Lembeke gelegen was. Binnen Aveschoot lag als een enclave nog een andere heerlijkheid: Bardelare. Van de 13e eeuw tot 1712 behoorde Aveschoot aan de familie Hauweel, daarna aan de familie Ameye, en in 1781 aan de familie Schamp. De Gentse zakenman Willem-Lucas Schamp liet in 1785 het huidige kasteel bouwen. In 1837 trouwde Ernestine Schamp met graaf Pierre Octave d’Alcantara en zo kwam het kasteel in bezit van de familie d'Alcantara en in 2002 was het nog steeds in bezit van deze familie. Domein Het kasteeldomein omvat het omgrachte kasteel, enkele bijgebouwen, een duiventoren en een boerderij. Van het oorspronkelijke middeleeuwse kasteel zijn geen resten voorhanden. Wel zijn er resten van de dubbele cirkelvormige omgrachting aanwezig. Het kasteel wordt bereikt door een 600 meter lange eikenlaan, die kort na 1785 werd aangelegd. Bij het begin van de laan bevindt zich een kapel die door de familie Schamp werd gebouwd op het einde van de 19e eeuw, mogelijk uit dankbaarheid voor het einde van de Frans-Duitse Oorlog (1871). Het kasteelpark werd vermoedelijk halverwege de 19e eeuw opnieuw aangelegd in de Engelse landschapsstijl. Er staan enkele monumentale bomen. Kasteel Het huidige kasteel is omstreeks 1785 opgetrokken op de fundamenten van het oude kasteel. Het is gebouwd in classicistische stijl. Het is een groot gebouw op rechthoekige plattegrond, met tweeëneenhalve bouwlaag plus een kelderverdieping en een afmeting van elf bij vijf traveeën. Het middenrisaliet wordt bekroond door een driehoekig fronton. Het interieur is voornamelijk 20e-eeuws, maar de huiskapel heeft nog een uit 1868 stammend interieur. Het opschrift altare privilegiatum pro familia verwijst naar een gunst, door Paus Pius IX aan deze kapel geschonken. Bijgebouwen De duiventoren heeft een zadeldak tussen trapgevels. Er is een jaartalsteen van 1550 en een wapen van de familie Schamp-de-Grand-Ry. Daarnaast is er de neerhof met woonhuis, paardenstallen, een dwarsschuur, een koetshuis, een hovenierswoning en enkele andere woningen voor het personeel.
Ruddershoeve

De Ruddershoeve is een historische hoeve aan de Ruddershovestraat in Ruddershove, onderdeel van Velzeke-Ruddershove, een deelgemeente van de Belgische stad Zottegem. De Ruddershoeve is een middelgrote semi-gesloten hoeve met bakstenen gebouwen onder zadeldaken (pannen), gegroepeerd rondom een rechthoekig gekasseid erf met eik. In het dienstgebouw op de oostzijde is een inrijpoort. Ten zuiden staat een witgekalkt woonhuis, op gepikte plint. Verder bevindt er zich een dubbelhuis van negen traveeën en twee bouwlagen onder zadeldak uit eind 18de tot begin 19de eeuw. Er staat ook een recentere dwarsschuur op de westzijde; de schuurpoort onder houten latei ligt in een bakstenen rondboog. Afbeeldingen Bronnen inventaris onroerend erfgoed
Sint-Niklaaskerk (Waterland-Oudeman)

De Sint-Niklaaskerk is de parochiekerk van het tot de Oost-Vlaamse gemeente Sint-Laureins behorende dorp Waterland-Oudeman, gelegen aan Kerkstraat 2. Geschiedenis Ten noorden van de huidige dorpskern stond sinds 1530 de Sint-Niklaaskerk van Waterland. Deze kerk kwam uiteindelijk op het grondgebied van de Republiek der Verenigde Nederlanden te staan, werd korte tijd protestants om in 1672 door de Franse troepen verwoest te worden. Van 1670-1672 werd op de cleenen Oudeman een nieuwe Sint-Niklaaskerk gebouwd, waaromheen zich de kern Waterland-Oudeman ontwikkelde. Het kerkje werd meermaals hersteld en verbouwd, en in 1850 nog vergroot. In oktober 1944 liep het kerkje oorlogsschade op, die later hersteld werd. In 1960 werden de glas-in-loodramen hersteld en in 1998 werd het interieur opgeknapt. Gebouw Het betreft een bakstenen kerkje met een breed schip en smalle zijbeuken. Het heeft een ingebouwde toren voorzien van een vierzijdige spits. De kerk heeft twee lage transeptarmen. Het interieur stamt uit de late 18e en vroege 19e eeuw. Het koorgewelf met rococo-stucwerk is van 1774. Inventaris Een schilderij, voorstellende Calvarie met Maria Magdalena is uit de 2e helft van de 18e eeuw en wordt toegeschreven aan Theodoor van Thulden. De Piëta met Johannes, Maria Magdalena en engeltjes met passiewerktuigen is van 1711 en werd vervaardigd door Joos van Windeken. Een derde 18e-eeuws schilderij verbeeldt: Onze-Lieve-Vrouw schenkt de rozenkrans aan de Heilige Dominicus Guzman. Ook in rococostijl is het hoofdaltaar in gepolychromeerd hout, met de bustes van Sint-Eloy en Sint-Niklaas. Het noordelijk zijaltaar, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw, is van 1711 en wordt toegeschreven aan Hendrik Hagheman. Het zuidelijk zijaltaar is gewijd aan Sint-Niklaas en was het oorspronkelijk hoofdaltaar, uit de 2e helft van de 18e eeuw. Ook het koorgestoelte stamt oorspronkelijk uit die tijd. De preekstoel is van 1711 en werd waarschijnlijk eveneens door Hagheman vervaardigd. De kerk wordt omgeven door een kerkhof.
Gezusterskreken

De Gezusterskreken vormen een krekenstelsel in het noorden van de Oost-Vlaamse gemeente Assenede in het Meetjesland (Meetjeslands krekengebied). De Gezusterskreken bestaan uit de Grote Kil en de Kleine Kil die in elkaars verlengde liggen maar gescheiden zijn door een dam, waarover de Gezustersstraat loopt. De kreken liggen in de Sint-Albertpolder, die in 1612 werd ingedijkt, waarbij de Scheurhoekdijk werd aangelegd. In 1663 en opnieuw in 1690 werd de Sint-Pieterspolder ingedijkt, waarmee de Scheurhoekdijk haar functie als primaire zeewering verloor. De huidige Belgisch-Nederlandse grens volgt hier het tracé van de Scheurhoekdijk. Het gebied is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Polders' (BE2500002).
Grote Geul

De Grote Geul (ook: Grote Geulkreek of Vercruyssens Kreek) is een kreek in de Oost-Vlaamse gemeente Assenede in het Meetjesland (Meetjeslands krekengebied). De kreek was oorspronkelijk een zijarm van de Vliet, gevormd tijdens de 15e en 16e eeuw. Hij werd daarvan gescheiden bij de bedijking van de Nicasiuspolder (1519-1520). De kreek maakt sindsdien deel uit van deze polder. In de kreek komt zowel zoete als zilte kwel voor. Het is tegenwoordig een natuurreservaat met knotwilgen, rietlanden, elzenbroek en dergelijke. De zuidelijke uitloper kent een moerasbos. Het geheel is een toevluchtsoord voor watervogels. Na de Tweede Wereldoorlog werden er een aantal eilandjes aangelegd en zijgrachten gegraven, waarin fuiken werden uitgezet ten behoeve van de palingvangst. Tegenwoordig wordt er wel gehengeld. Een deel van het gebied wordt als natuurreservaat beheerd door Natuurpunt. Het gebied is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Polders' (BE2500002).
Kleine Geul (Assenede)

De Kleine Geul is een kreek bij de Oost-Vlaamse plaats Assenede in het Meetjesland (Meetjeslands krekengebied). De kreek was oorspronkelijk een zijarm van de Vliet, gevormd tijdens de 15e en 16e eeuw. Hij werd daarvan gescheiden bij de bedijking van de Nicasiuspolder (1519-1520). De kreek maakt sindsdien deel uit van deze polder. De Kleine Geul heeft een soortenarme rietkraag en is geheel in gebruik als hengelvijver. Een deel van het gebied is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Polders' (BE2500002).
Rode Geul

De Rode Geul is een kreek bij de Oost-Vlaamse plaats Assenede in het Meetjeslands krekengebied. Deze kreek is het restant van een zijtak van de Vliet, een in de 15e en 16e eeuw ontstane zeearm. De kreek ligt in de Rode Polder, die in 1555 werd ingedijkt. Ze ligt in het verlengde van de Grote Geul, die er door de Sint-Nicasiusdijk van is gescheiden. De Rode Geul en de Rode polder komen aan hun naam door de roodbruine kleur ten gevolge van ijzerhoudend water. De rietlanden van de kreek werden vroeger geoogst door rietsnijders, doch sinds dit oogsten gestopt is, zijn de rietlanden verruigd. Ook zijn er broekbosjes en drijftillen. De broekbosjes van els en berk zijn verruigd omdat er geen hakhoutbeheer meer plaatsvindt. Ook is de kreek aan verlanding onderhevig. Op sommige plaatsen komt zoute kwel omhoog, en in de omringende graslanden kunnen zoutminnende planten als zeekraal voorkomen. Het gebied is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Polders'.
Tour Atlas (Liège)

La Tour Atlas, appelée aussi Tour Match ou Tour de Droixhe, est un immeuble de grande hauteur construit en 1978 dans le quartier de Droixhe à Liège (Belgique) sur la rive droite de la Meuse. C'est le deuxième plus haut immeuble de la ville de Liège. Situation La tour se situe dans le quartier de Droixhe (ancienne commune de Bressoux), au carrefour de l'avenue Georges Truffaut et de l'avenue de Lille, à quelques pas de la Meuse et du pont Atlas dont elle a tiré son nom, lui même rendant hommage à l'Atlas V, un remorqueur héroïque pendant la Première Guerre mondiale. La tour domine les autres tours de Droixhe qui ne dépassent pas 40 mètres. Description Sa hauteur, de 87 mètres, en a fait pendant 36 années l'immeuble le plus haut de Liège, avant l'achèvement de la Tour Paradis en 2014. Elle reste l'immeuble d'habitations le plus haut de la ville de Liège. Il s'agit d'une tour à base carrée d'environ 39 mètres de côté qui possède 28 étages en plus du rez-de-chaussée et une construction adjacente de 2 étages. Le volume de la tour (sans la construction adjacente) est estimé à 132 000 m3. À partir du 4e étage, chaque niveau possède 26 balcons en béton armé et vitres de différentes largeurs soit un total de 600 balcons pour les quatre façades. Architectes La tour fut conçue et réalisée par le groupe EGAU, une association d'architectes comprenant Charles Carlier, Hyacinthe Lhoest et Jules Mozin. Ce groupe d'architectes a été très actif dans la ville de Liège en réalisant notamment l'ancienne gare des Guillemins en 1958 et l'hôtel de Police de la rue Natalis en 1981. Voir aussi Articles connexes Liste des plus hauts immeubles de Liège. Tour Paradis Liens externes Ressource relative à l'architecture : PSS « Tour Atlas », sur PSS-Archi. Portail de Liège Portail des gratte-ciel Portail des années 1970
Sint-Monicakerk (De Haan)

De Sint-Monicakerk is de parochiekerk van de West-Vlaamse badplaats De Haan, gelegen aan Monicastraat 17. Geschiedenis De Haan ontwikkelde zich einde 19e eeuw snel tot een belangrijke badplaats. In 1897 werd de Willibrorduskapel opgericht, die echter te klein was voor de groeiende groep kerkgangers. In 1899 begon men met de bouw van een volwaardige kerk, die in 1902 gereed kwam. De diensten werden verzorgd door de paters Augustijnen, die aan Grotestraat 10 een klooster bouwden. Ook deze kerk werd spoedig te klein. In 1934 werd een nieuw transept en koor aangelegd, waarmee de kerk de vorm van een Lotharings kruis verkreeg. Pas in 1958 werd de Sint-Monicakerk tot parochiekerk verheven. De parochie splitste zich af van zowel die van Klemskerke als die van Vlissegem. Gebouw Het betreft een bakstenen neogotische basilicale kruiskerk zonder toren. Er is zowel een pseudotransept (van 1902) als een transept (van 1934) aanwezig. Op de kruising van het pseudotransept is een vieringtorentje aanwezig. Het interieur en het meubilair zijn neogotisch. Het orgel is van 1968 en werd gebouwd door de firma Jos. Loncke & Zn.
Onze-Lieve-Vrouw Koninginkerk

De Onze-Lieve-Vrouw Koninginkerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de tot de West-Vlaamse stad Oostende behorende plaats Mariakerke, gelegen aan de Lijsterbeslaan. Gebouw De kerk werd gebouwd in 1956-1959 naar ontwerp van Silvain Smis. De kerk is uitgevoerd in historiserende stijl met gestileerde neoromaanse en neogotische elementen. De kerk is gebouwd als een betonskelet dat is bekleed met meerkleurige natuursteen. De kerk is een driebeukige kruisbasiliek met naastgebouwde toren op vierkante plattegrond. De kerk heeft een verklaagd, vijfzijdig afgesloten, koor met kooromgang. In het timpaan van het westportaal bevindt zich een bas-reliëf dat Onze-Lieve-Vrouw voorstelt. Het 16e-eeuws kruisbeeld in de triomfboog is in bruikleen van de Onze-Lieve-Vrouw-ter-Duinenkerk.
Huis 't Schaep

Huis 't Schaep is the name of two 17th-century dwellings, which have been converted into one house at Korte Vuldersstraat 14, 8000 Bruges, Belgium. The buildings had a step gable each, but have been remodelled in the Gothic Revival Style during the conversion by Samuel Coucke. It was the house and workshop of the Coucke family, who made stained glass windows. The kilns where the stained glass was fired were situated in an annexe to the main building. Although still existing, this annexe has now become a storage space for a shoe shop and is no longer part of the main building. The former house of the Coucke family still holds three original stained glass windows, as well as painted tiles on a tableau, depicting biblical scenes, which was also made by "Atelier Coucke". The building has been a listed heritage-site since 1992. Now the building is a house as well as a bed and breakfast (chambre d'hôtes). References - Gids voor architectuur in Brugge, Livia Snauwaert, Luc Devliegher - Beeldbank Brugge External links huizenonderzoekbrugge.be andriesvandenabeele.net Archived 2010-02-11 at the Wayback Machine huishetschaep.be
Huis 't Schaep

Huis 't Schaep is de naam van twee 17e-eeuwse panden, welke in de 19e eeuw zijn samengevoegd door Samuel Coucke. Het huidig adres is Korte Vuldersstraat 14, 8000 te Brugge, België. Het pand bestond uit twee trapgevels maar is door Samuel Coucke aangepast geheel in de neogotische stijl. Het was het woonhuis en atelier en showroom van de familie Coucke, die glas in lood maakte. In een bijgebouw van het pand bevinden zich de ovens, waar het glas werd (af)gebakken. Thans is laatstgenoemd gebouw geen onderdeel meer van het adres Korte Vulderststraat maar doet het dienst als magazijn. Het voormalig woonhuis van de familie Coucke bevat een drietal originele glasramen. Verder bevat het pand beschilderde tegeltableaus ook door het atelier Coucke gemaakt. Het huis is sinds 1992 beschermd als monument. In het begin van de 21ste eeuw werd het gerestaureerd en in oorspronkelijke staat hersteld. Het werd vervolgens een woonhuis met gastenkamers (bed and breakfast). Externe links http://www.huizenonderzoekbrugge.be Andries VAN DEN ABEELE, Samuel Coucke en zijn zonen. Een Brugse glazeniersfamilie, in: Brugs Ommeland, 1999, blz. 93-128. http://www.huishetschaep.be
Grasduinen (Bredene)

De Grasduinen is een natuur- en recreatiegebied in de West-Vlaamse gemeente Bredene. Het gebied is 9 ha groot, werd geopend in 2011 en vormt een enclave tussen de uitgestrekte campingterreinen die zich tussen de kom van Bredene en de buurtschap Vosseslag bevinden. Het kan bereikt worden via een viertal fietspaden. Naast de mogelijkheden tot het bedrijven van diverse vormen van sport is er ook een park en een hengelvijver.
Groenhagemolen

De Groenhagemolen (ook: Molen Rommel) is een windmolenrestant in de tot de West-Vlaamse gemeente Middelkerke behorende plaats Leffinge, gelegen aan Groenhagestraat 21. Deze ronde stenen molen fungeerde als korenmolen. Geschiedenis In 1852 was niet ver van de huidige plaats een standerdmolen gebouwd. In 1870 werd deze opgekocht door molenaar Louis Devos, en met onderdelen ervan werd in 1871 door dezelfde molenaar een ronde stenen molen gebouwd. In 1929 werd naast de molen een maalderij gebouwd die werd aangedreven door een armgasmotor. Later kwam er een dieselmotor, waarmee de maalderij tot 1986 in werking bleef. Het windbedrijf werd echter allengs gestaakt, en in 1940 werden de wieken en de kap verwijderd. Wat bleef was de molenromp. In 2005 werd de molenromp samen met zijn omgeving, waaronder de mechanische maalderij, geklasseerd als beschermd monument. In 2011 werd de molen aangekocht door de gemeente Middelkerke. Sinds enkele jaren worden er kleine marktjes en evenementen gehouden rond de molen en in het huis naast de molen zelf.
Japanese Garden of Ostend

The Japanese Garden of Ostend or Shin Kai Tei is a park in the Belgian city of Ostend. The garden was designed by Japanese architect Takashi Sawano. It is named Shin Kai Tei, which means Deep Sea Garden in Japanese. It was opened in 2001 by Prince Philippe of Belgium. History It was built in the kaiyū-shiki-teien style. The garden is located near Ostend's city center and thus near the North Sea. It was designed by Japanese architect Takashi Sawano. The garden includes a pond and waterfalls, walking paths, benches, a gazebo, and water plants. The pond features small fish and koi carp. It was opened by Prince Philippe of Belgium (later crowned King of the Belgians) in 2001. The garden extends for over 2500 square meters. The garden was named Shin Kai Tei, meaning "deep sea garden" (shin meaning "deep", "profound", "wise"; kai meaning "ocean", "sea"; and tei meaning "garden" as well as "sanctuary"). The garden was opened on 20 July 2001, with a traditional Shinto ceremony, which was attended by Prince Philippe. The garden cost about 25 million francs. Gallery References External links The Japanese Garden at visitoostende.be
Japanse Tuin (Oostende)

De Japanse Tuin is een Japanse tuin in de West-Vlaamse stad Oostende. Deze tuin werd aangelegd in het voormalige park van de Koninklijke Villa te Oostende. Op een betrekkelijk kleine oppervlakte worden in deze tuin verschillende landschappen uitgebeeld. De naam van de tuin is: Shin Kai Tei, wat Diepe Zee Tuin betekent. De tuin is ontworpen door Takashi Sawano. Centraal in de tuin bevindt zich een vijver in de vorm van een schildpad. De tuin werd in 2001 geopend door prins Filip van België en is vrij toegankelijk voor wandelaars.
Kleiputten van Wenduine

De Kleiputten van Wenduine is een natuurgebied in de tot de West-Vlaamse gemeente De Haan behorende plaats Wenduine. De Kleiputten werden in 2010 aangekocht door de Vlaamse overheid, ter compensatie van natuurverlies door uitbreiding van de haven van Zeebrugge. Het werd omgevormd door natuurgebied en wordt beheerd door Natuurpunt. Het gebied is 11 ha groot. Het gebied sluit aan bij de Uitkerkse Polder en bevindt zich tussen de kom van Wenduine en de Wenduinse wijk Harendijke. Het Bommelzwin loopt door het gebied. Het gebied kent een vogelkijkwand en een uitkijktoren.
Puidebroeken

De Puidebroeken is een natuurgebied van 14,5 hectare, gelegen in de West-Vlaamse gemeente Middelkerke, tussen de plaatsen Wilskerke en Leffinge. Het gebied wordt beheerd door Natuurpunt. De Puidebroeken maken deel uit van het West-Vlaams poldergebied. Het gebied ontstond doordat na de Eerste Wereldoorlog klei werd afgegraven ten behoeve van de baksteenindustrie. Daardoor kwam het gebied laag te liggen. De bovengrond werd op hopen gelegd, die ook nu nog een zeker reliëf vormen. De afgegraven delen werden tot drassige weiden. Het regenwater kan immers niet wegstromen vanwege de kleilagen in de bodem. Van de insecten kunnen gouden sprinkhaan, kustsprinkhaan, greppelsprinkhaan, hooibeestje, bruin blauwtje, bruin zandoogje en oranje zandoogje worden genoemd. Op de zwak zilte bodem komt zilte rus voor. Het gebied wordt extensief begraasd. Het is niet toegankelijk.
Schuddebeurze

De Schuddebeurze is een natuurgebied ten oosten van de tot de West-Vlaamse gemeente Middelkerke behorende plaats Lombardsijde. Het gebied van ongeveer 36 ha wordt beheerd door Natuurpunt en betreft een complex van kalkarme binnenduinen waar enkele zeldzame plantensoorten te vinden zijn, zoals onderaardse klaver, wegdistel en gaspeldoorn. Daarnaast zijn er veel planten te vinden die normaal op zure zandgronden groeien. De overgang naar het poldergebied is tegenwoordig gradiëntarm, omdat daar intensieve landbouw plaatsvindt. In het gebied ontspringt de Schuddebeurzebeek, welke het water afvoert. Langs het gebied loopt de Schuddebeurzeweg, welke reeds in 1244 werd vernoemd. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd dit gebied door de beschietingen, met de nabijheid van het IJzerfront, in een kraterlandschap veranderd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden er in een deel van dit gebied bunkers gebouwd Het beheer als natuurgebied dateert van de jaren '90 van de 20e eeuw, en in 1997 werd het geklasseerd als erkend natuurreservaat. De Schuddebeurze is toegankelijk op de wandelpaden, en er worden excursies georganiseerd.
Sint-Antonius van Paduakerk (Oostende)

De Sint-Antonius van Paduakerk is een parochiekerk in de West-Vlaamse stad Oostende, gelegen aan het Sint-Antoniusplein. Geschiedenis In de Oostendse Vuurtorenwijk nam de bevolking dusdanig toe dat daar in 1899 een nieuwe parochie werd gesticht. In 1900 werd een voorlopige kerk in gebruik genomen die echter in 1932 moest worden gesloopt vanwege de havenuitbreiding. Ondertussen werd een nieuwe kerk gebouwd die in 1931-1932 gebouwd werd en in 1937 werd ingewijd. De kerk liep schade op tijdens de Tweede Wereldoorlog en deze schade was in 1955 hersteld. Gebouw Het betreft een bakstenen kerk naar ontwerp van Gustaaf Vandamme. De kerk, in eclectische stijl, bevat neoromaanse elementen. De kerk is driebeukig, waarbij de zijbeuken smal zijn. Aan de noordwestzijde bevindt zich een aangebouwde toren. Het koor heeft een halfronde apsis.