NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rotonde Castellani

La rotonde Castellani, ainsi dénommée d'après le peintre panoramiste Charles Castellani (1838-1913), est un bâtiment construit dans le centre-ville de Bruxelles en 1879 sur les plans de l'architecte belge Henri Rieck. Située légèrement en marge de l'ancien boulevard du Hainaut (boulevard Maurice Lemonnier depuis 1918), la rotonde est initialement destinée à l'exposition de peintures monumentales circulaires appelées panoramas. L'exploitation s'arrête en 1924. Le bâtiment Le bâtiment, construit en 1879 sur le plans de l'architecte Henri Rieck a été utilisé pour présenter des panoramas jusqu'en 1924, avant d'être transformé en parking, le Parking Panorama, entrées 10 boulevard Maurice Lemonnier et 19 rue Van Helmont. Suivant la tendance du début de vingtième siècle de dissimuler derrière une façade de tels bâtiments, la rotonde, située au cœur d'un îlot urbain, est tout à fait invisible de la voirie. L'entrée s'effectue par une porte cochère au milieu d'une imposante façade de style éclectique. Dès le rez-de-chaussée, des poutrelles métalliques, dont certaines sont cintrées, sont visibles. Au troisième étage du parking, un vaste espace à seize pans de côté et d'une circonférence de 120 mètres donne une idée de ce que pouvait être la vision du panorama. La charpente métallique d'origine en forme de coupole et surmontée d'un lanterneau et recouverte de planchettes en bois y est également visible. La rotonde Castellani peut être visitée toute l'année, sept jours sur sept, à toute heure. Les peintures Les toiles successivement présentées dans la « rotonde du boulevard du Hainaut » (actuel boulevard Maurice Lemonnier) puis, après renommage dans la « rotonde Castellani » sont : 1880 : La Bataille de Waterloo par Charles Castellani 1881 : La Bataille d'Ulundi, par Charles Castellani 1883 : Les derniers jours de Pompéi, par Charles Castellani, toile précédemment exposée à Naples. 1921 : La Bataille de l'Yser par Alfred Bastien (exposée du 1er avril 1921 à 1924). Cette toile sera vue par 750 000 visiteurs avant d'être présentée à Ostende. Notes et références Bibliographie Accès Ce site est desservi par la station de prémétro Anneessens. Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Bruxelles
Rotonde Castellani

De rotonde Castellani is een gebouw in Brussel uit 1879, gemaakt voor het tentoonstellen van panoramische schilderijen en in 1924 omgebouwd tot parkeergarage. Het gebouw is een ontwerp van architect Henri Rieck en genoemd naar de panoramaschilder Charles Castellani. Bij besluit van 23 januari 2003 is het beschermd. Geschiedenis Vóór de opkomst van de cinema was er een mode van illusionistische panoramaschilderijen waarin de toeschouwers zich als het ware konden onderdompelen. In Brussel besloot de Société anonyme du panorama national om deze markt aan te boren met een speciaal ontworpen gebouw. Via een ingang door eclectische panden in de Maurice Lemonnierlaan kwamen bezoekers in een zestienzijdige constructie midden in een huizenblok, 15 meter hoog en 120 meter in omtrek. In het zelfdragende ijzeren dak had Rieck een lichtkoepel verwerkt die voor mooi, indirect licht zorgde. Naast de belichting zorgden ook accessoires voor het theatrale effect op de rondwandelende bezoekers. Ze waren opgesteld in de voorgrond op een hellend vlak. Bij de opening in 1881 was de Slag bij Waterloo van Charles Castellani te zien. Opvolgers hadden als thema de Zoeloe-oorlog en de laatste dagen van Pompeï. Door slecht beheer sloot de uitbater het gebouw in 1888. Vervoersfirma Van Gend & Loos nam er in 1910 haar intrek. Nadien was er een circus en vanaf 1920 terug een panorama (de Slag bij de IJzer van Alfred Bastien). Het trok 750.000 bezoekers en verhuisde dan naar Oostende. De firma Plasman transformeerde de rotonde in 1924 tot een parkeergarage met vier betonplaten en twee autoliften. Panorama's In de rotonde waren onder meer deze panorama's te zien: De Slag bij Waterloo van Castellani (1881-1884) De slag bij de IJzer van Alfred Bastien (1 april 1921-1924)
Royal Latem Golf Club

Le Royal Latem Golf Club, fondé en 1909, est un parcours de golf situé en Belgique, à Laethem-Saint-Martin, dans la province de Flandre-Orientale. Il reçut la note de 15/20 dans l'edition 2008/2009 du Peugeot Golf Guide. Voir aussi Articles connexes Golf Terrain de golf Liste des Golfs Royaux de Belgique Liste des golfs belges par région Liens externes (en) Site officiel du club Fédération Royale Belge de Golf (nl)Vlaamse Vereniging voor Golf Notes et références Portail du golf Portail de la Flandre-Orientale
Royal Latem Golf Club

De Royal Latem Golf Club is een van de oudste golfclubs in België. Hij ligt in Sint-Martens-Latem in Oost-Vlaanderen. De club is in 1909 opgericht op de gronden van industrieel Albert Feyerick. Dit ter vervanging van een eerder aangelegd terrein in Sint-Amandsberg dat moest verdwijnen voor bebouwing. De baan heeft 18 holes en is een van de eerste banen die door Fred Hawtree is aangelegd. Hij ligt in een oud, glooiend parklandschap. Hij is, zoals de meeste oude banen, niet lang. Op 18 december 1946 was de club betrokken bij de oprichting van de Koninklijke Belgische Golf Federatie . Externe link Officiële website
Rue Goossens

La rue Goossens (en néerlandais : Goossensstraat) est une rue bruxelloise de la commune de Schaerbeek qui va de la chaussée de Haecht (place Pogge) à la rue des Ailes. La numérotation des habitations va de 1 à 43 pour le côté impair et de 2 à 30 pour le côté pair. Origine du nom de la rue La rue porte le nom d'un ancien bourgmestre (1800-1807) schaerbeekois, André Goossens, né à Schaerbeek le 17 novembre 1772 et décédé à Schaerbeek le 5 mars 1807. Elle s'appelait précédemment petite rue des Ailes en référence à la rue des Ailes voisine. D'autres voies ont reçu le nom d'un ancien bourgmestre schaerbeekois : place Colignon avenue et place Dailly avenue Docteur Dejase avenue Raymond Foucart rue Geefs place Général Meiser rue Herman avenue Huart Hamoir rue Guillaume Kennis rue Ernest Laude rue Massaux boulevard Auguste Reyers rue Van Hove Adresses notables no 17 : Bibliothèque libre André Vermeulen no 19-21 : ancienne salle Vermeulen (théâtre en intérieur d'îlot) Notes et références La Chanson des rues de Schaerbeek de Jean Francis. Louis Musin Éditeur – Bruxelles 1975 (page 87) Les rues de Schaerbeek de J.A. Dekoster. Édité par l'asbl AMAS (les Amis de la Maison des Arts de Schaerbeek) – 1981 (page 55) Voir aussi Liste des bourgmestres de Schaerbeek Liste des rues de Schaerbeek Liens externes Lieux-dits & petites histoires des rues sur 1030.be Portail de Bruxelles Portail des routes
Wytschaete Military Cemetery

Wytschaete Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Wijtschate. De begraafplaats ligt aan de westelijke rand van het dorpscentrum. Ze werd ontworpen door Edwin Lutyens en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het terrein heeft een rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 3.267 m². Aan de straatzijde wordt de begraafplaats afgebakend door een natuurstenen muur waarin de open toegang wordt gemarkeerd door zes paaltjes, verbonden door kettingen. Centraal staat het Cross of Sacrifice en achteraan rechts de Stone of Remembrance. Het gedenkteken voor de 16th Irish Division sluit bij deze begraafplaats aan. Er worden 1.003 doden herdacht, waarvan 674 niet geïdentificeerd konden worden. Geschiedenis Wijtschate viel op 1 november 1914 in Duitse handen. De dag erop konden de Fransen en Engelsen nog even het dorp heroveren, maar daarna viel het terug in Duitse handen. Pas tijdens de Mijnenslag van juni 1917 kon het dorp door de Britten worden heroverd. Halverwege april 1918, tijdens het Duitse lenteoffensief, kwam het nog terug in Duitse handen maar op 28 september 1918 werd het door de Britten definitief heroverd. De aanleg van de begraafplaats begon na de oorlog, toen men graven uit de omliggende slagvelden en kleine begraafplaatsen samenbracht. Er werden graven overgebracht uit Cemetery Near Rossignol Estaminet, Gordon Cemetery, R.E. (Beaver) Farm en Rest And Be Thankful Farm in Kemmel en Somer Farm Cemetery No.2 in Wijtschate. Er liggen nu 1.003 doden begraven, waaronder 934 Britten (waarvan er 623 niet geïdentificeerde), 31 Australiërs (waarvan 20 niet geïdentificeerde), 19 Canadezen (waarvan 14 niet geïdentificeerde), 7 Nieuw-Zeelanders (waarvan 6 niet geïdentificeerde), 11 Zuid-Afrikanen (waarvan 10 niet geïdentificeerde) en 1 één niet geïdentificeerde Duitser. Voor 16 Britten werden Special Memorials opgericht omdat hun niet meer gelokaliseerd konden worden en aangenomen wordt dat ze zich onder de naamloze graven bevinden. Negen Britten die oorspronkelijk op andere begraafplaatsen lagen, maar van wie de graven niet meer teruggevonden werden, worden eveneens met Special Memorials herdacht. Daarop staan hun oorspronkelijke begraafplaatsen vermeld. In 2009 werd de begraafplaats als monument beschermd. Graven Onderscheiden militairen William Lancelot Young, kapitein bij de Australian Infantry, A.I.F. werd onderscheiden met het Military Cross (MC). compagnie sergeant-majoor Cecil Alexander Gates, sergeant C.J. Amphlett en pionier Arthur William Kay werden onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). sergeant kwartiermeester Walter George Philpott, sergeanten William James McParland en Michael Robertson, korporaals John James Gillard en F. Burrow en de soldaten Richard Belcher, S.H. Southern en T. Waistell ontvingen de Military Medal (MM). Alias korporaal Arthur Bunn diende onder het alias A. Lane bij het Monmouthshire Regiment. Externe links Wytschaete Military Cemetery op de website van de CWGC. Wytschaete Military Cemetery op de website van WO1.be
Poelbos (Jette)

Het Poelbos is een bosgebied in de Belgische gemeente Jette in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Ten noordwesten van het bos ligt de Campus Jette van de Vrije Universiteit Brussel. Ten zuiden van het bos stroomt de Molenbeek-Pontbeek. Geschiedenis In de middeleeuwen bevond zich hier een steengroeve. In de 14e eeuw werden door de monniken van de Abdij van Dielegem meerdere groeves aangelegd om de abdij uit te kunnen breiden. Daarnaast exploiteerde ze de groeve ook om zo inkomsten te hebben. In de loop van de 17e eeuw werd de steengroeve verlaten omdat de groeve regelmatig te kampen had met overstromingen. Het gebied werd vervolgens door de monniken aangeplant met beuken en eiken om zo inkomen te verkrijgen. In 1889 werd het bos aangekocht door de advocaat Edmond Trichter. Deze bouwde hier een kasteel aan de Laarbeeklaan en richtte de omgeving in als park. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden de oude beuken gekapt door de Duitse bezetters die het hout gebruikten voor het maken van geweerkolven. In 1964 verkreeg de gemeente Jette het bos met kasteel. Deze liet het kasteel gebruiken als dagcentrum en verhuurde de zalen. In 1973 werd het vervallen kasteel afgebroken. In 1998 kreeg het bos het statuut van educatief natuurreservaat. Het bos is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-habitatrichtlijngebied Bossen en vochtige gebieden van de Molenbeekvallei in het noordwesten van het Brussels Gewest. Zie ook Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Jette Lijst van Natura 2000-gebieden in België
Résidence de la Cambre

The Résidence de la Cambre is the first high-rise building constructed in Brussels, Belgium. It was built in 1938–39, according to the plans of the architect Marcel Peeters, in a style inspired by New York Art Deco architecture. The 17-storey residential tower was listed as a protected monument on 14 July 2005. The Résidence de la Cambre stands at 20, boulevard Général Jacques/Generaal Jacqueslaan, near the Place de l'Étoile/Sterrenplein in Ixelles. It is a short walk from La Cambre Abbey and the eastern shores of the Ixelles Ponds, a part of Brussels that is particularly rich in Art Deco architecture. Architecture Nicknamed The Chicago Building (French: La tour Chicago) because of its symmetrically stepped profile, the building is primarily made of concrete, but its facade is mainly covered in Boom brick with white stone on the pinnacles, as well as gray stone and Swedish granite on the facing of the ground floor. Hergé is said to have used it as inspiration for his portrayal of Chicago in Tintin in America. Protection status The building was classified as a protected monument on 14 July 2005, on the initiative of Emir Kir, the mayor of Saint-Josse-ten-Noode. In April 2007, €740,000 were granted by the Government of the Brussels-Capital Region to renovate the facade and roof. See also Art Deco in Brussels History of Brussels References External links Media related to Résidence de La Cambre at Wikimedia Commons
Résidence de la Cambre

La Résidence de la Cambre est le premier gratte-ciel érigé à Bruxelles, en Belgique. Localisation La Résidence de la Cambre est située boulevard Général Jacques, 20, à 1050 Ixelles, à deux pas du rond-point de l'Étoile et de l'abbaye de la Cambre et près de la rive est des étangs d'Ixelles. Le célèbre rond-point de l'Étoile regroupe cinq immeubles à appartements remarquables : le Palais de la Cambre de l'architecte Camille Damman (1925-1930), le Palais de la Folle Chanson de l'architecte Antoine Courtens (1928), le Palais du Congo de l'architecte et promoteur immobilier Camille Damman (1930), la Résidence Ernestine du même Collin (1936) et la Résidence de la Cambre édifiée par Marcel Peeters. Historique Cet immeuble résidentiel de 17 étages situé au 20 boulevard Général Jacques, près de la place de l'Étoile à Ixelles a été construit en 1938 et 1939 à Ixelles, selon les plans de l'architecte Marcel Peeters, qui s'est inspiré du style Art déco new-yorkais. Sur l'initiative d'Emir Kir, l'immeuble est classé comme monument historique le 14 juillet 2005. En avril 2007, le gouvernement bruxellois a octroyé une subvention de € 740 000, pour la restauration de la façade et du toit. Architecture Surnommé « tour Chicago » (The Chicago Building) en raison de son profil en gradins symétriques, le bâtiment se compose avant tout de béton mais sa façade est principalement recouverte de brique de Boom avec de la pierre blanche, sur les pinacles, de la pierre grise et du granit de Suède sur le parement du rez-de-chaussée. Hergé s'en serait d'ailleurs inspiré pour représenter Chicago dans Tintin en Amérique. Notes et références Voir aussi Les Pavillons français Liste des monuments classés d'Ixelles Portail des gratte-ciel Portail de l’Art déco Portail de Bruxelles
Résidence de la Cambre

De Résidence de La Cambre is een van de oudste wolkenkrabbers in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, gebouwd in 1937 op basis van een ontwerp van architect Marcel Peeters. Het gebouw is gelegen op de Generaal Jacqueslaan in Elsene, vlak bij de Abdij Ter Kameren. De architectuur is geïnspireerd op de Noord-Amerikaanse wolkenkrabbers in art-decostijl. Op initiatief van Emir Kir werd het gebouw op 14 juli 2005 beschermd erfgoed. Galerij Zie ook Les Pavillons français, te Schaarbeek Bronnen
SOFICO

De SOFICO is een akroniem voor Société de financement complémentaire des infrastructures is opgericht in 1994 door de Waalse Regering. Ze heeft haar als opdracht gegeven de ontbrekende schakels in de Trans-Europese Netwerken van de Waalse autosnelweg- en riviernetwerken te bouwen en de knelpunten daarin op te heffen.. Herstellen en beheren van de infrastructuur Volgens het decreet, van 10 december 2009, vertrouwt de Waalse Regering het herstel en het behoud van de infrastructuur aan SOFICO toe. Als eigenares, financiert, realiseert, onderhoudt en exploiteert zij 1200 km aan autowegen en 600 km aan strategische regionale 2X2 weghelften-wegen. Het gaat om 52,3% van het wegverkeer in het Waalse Gewest. Opdrachten worden uitgevoerd in samenwerking met technische afdeling van de Openbare Dienst van Wallonië (Service public de Wallonie (SPW - DG01)). In mei 2010, presenteerde SOFICO een plan om het wegen- en rivierennetwerk van Wallonië te herstellen. Dit plan werd het "Wegenplan" (Plan routes) genoemd. 500 miljoen euro (exclusief btw) wordt er geïnvesteerd in 300 verschillende projecten. Dit plan dient meerdere doelstellingen te bereiken, namelijk: verbetering van de kwaliteit en het comfort op de Waalse wegen en snelwegen verbetering van de veiligheid vermindering van de mobiliteitsproblemen versnelling van de renovatie en tegelijkertijd de kosten van herstel en onderhoud monitoren 10.000 mensen werkgelegenheid bieden voor meerdere jaren Andere initiatieven Naast de bovengenoemde taken die SOFICO heeft, heeft zij ook nog andere zaken "geadopteerd" van de Waalse Regering. De opbrengsten die uit deze zaken voortvloeien, gebruikt SOFICO om zichzelf te financieren in zijn projecten. Zo heeft SOFICO ook 56 verzorgingsplaatsen langs de Waalse autosnelwegen, telecommunicatiemasten van meerdere providers en elektriciteitscentrales op wind- (windturbines) of zonne-energie (fotovoltaïsche zonne-energie). Projecten Van de zes grote projecten die SOFICO aanpakte, zijn afgerond: de A602,koppelautoweg tussen de E25 en de E40, afgerond in 2000 de Tunnel van Cointe, afgerond in 2000 de E429, afgerond in 2000 het Centrumkanaal met de Scheepslift van Strépy-Thieu, afgerond in 2002 de vierde Sluis van Ternaaien, afgerond in 2017 de nieuwe sluis bij Pont-barrage d'Ivoz-Ramet,afgerond in 2014
Square – Brussels Convention Centre

Square – Brussels Convention Centre (previously Square – Brussels Meeting Centre) is a convention centre in Brussels, Belgium. It is run by the GL Events group and situated in cultural and historic district of Brussels near the national and international institutions, overlooking the city from the hillside of the Mont des Arts/Kunstberg. History Square – Brussels Convention Centre is housed in the former Congress Palace, which was designed by Jules Ghobert and Maurice Hoyoux and built for the 1958 Brussels World's Fair (Expo 58). Managed at the time by the National Congresses Service, the Congress Palace consisted of several subterranean spaces, including 1,200-seat and 300-seat auditoria, plus rudimentary exhibition spaces. Although upgraded both technologically and aesthetically in 1978, the infrastructure of the Palace aged through the 1980s and 1990s. Several financial difficulties, together with the discovery of asbestos, eventually closed the Palace's doors in 2003. In late 2004, the management of the centre was transferred to the newly created Palais des Congrès plc. By July 2005, the company's business and renovation plans were drawn up and approved, and funds were released. During two and half years, the Palace was thoroughly refurbished and expanded. The Palais des Congrès plc finalised an agreement for the management of Square with the GL events group. Square – Brussels Meeting Centre opened its doors on 20 September 2009 with a public party. Today Square – Brussels Convention Centre's landmark feature is the three-storey, 16-metre-tall (52 ft) glass cube that forms the main entry to the premises. The cube has a treelike structure and the overall aesthetic is based on transparency and light. A terrace leads to the upper access situated on the Mont des Arts. Designed by Brussels architectural firm A.2R.C., Square – Brussels Meeting Centre has 27 meeting rooms of 40 to 1,200 for a total capacity of 7,000 attendees, and an exposition zone of 4,000 sqm. Its technological capacities have been updated: an integrated optic fiber infrastructure make web streaming possible anywhere in the venue, without undermining sound or image quality. Works of art decorate the meeting centre's foyers. Many of the original features, including expansive murals by Paul Delvaux, René Magritte and Louis Van Lint have been restored and are juxtaposed with contemporary design conceived by a team of European designers: Portuguese artist Juan Trindade for the interior, Belgian designer Arne Quinze for the Kwint public restaurant and the Panoramic Hall, Atelier Roland Jéol for the lighting. At the 2010 MIPIM, the real estate exhibition and conference, Square won the Special Jury Award. Main source Hip to be SQUARE. Published by Palais des Congrès plc, Brussels, 2009 References External links Media related to Square – Brussels Meeting Centre at Wikimedia Commons Official website Tourism & Convention Bureau of Brussels official website
Square - Brussels Convention Centre

Square - Brussels Convention Centre (auparavant Square - Brussels Meeting Centre) est le principal centre de congrès de la ville de Bruxelles. Construit en 1958, il a porté le nom de Palais des Congrès de Bruxelles jusqu'en 2009. Il est géré par l'entreprise GL events et situé dans le centre historique et culturel de la capitale belge, le Mont des Arts. Histoire Square - Brussels Convention Centre se situe, en partie, dans les locaux de l’ancien Palais des Congrès de Bruxelles, construit en 1958 à l’occasion de l’Exposition universelle. Les plans originaux ont été dessinés par Maurice Houyoux et Jules Ghobert. La gestion, à l’époque, a été confiée au Service national des Congrès ; le Palais se compose alors de plusieurs espaces souterrains, deux auditoriums de 1200 et 300 places, et une salle d'exposition rudimentaire. Malgré d’importantes rénovations d’ordre technologique et esthétique, le Palais vieillit. Des problèmes financiers dans les années 1980 et la découverte de traces d’amiante à la fin des années 1990 l’amènent à fermer provisoirement ses portes en 2003, avant une nouvelle rénovation et aussi un agrandissement. Fin 2004, la gestion du Palais est confiée à une société anonyme de droit public, la SA Palais des Congrès. À partir de 2005 et pendant deux ans et demi, le Palais est rénové et agrandi, et l’exploitation du centre est confiée à GL events group. Le 20 septembre 2009, Square - Brussels Convention Centre ouvre ses portes. Caractéristiques Dessiné par le cabinet d’architectes bruxellois A.2R.C, le centre compte trois auditoriums, 27 salles de sous-commission pour un maximum de 1 200 personnes et une zone d’exposition de 4 000 m2.[réf. souhaitée] Des œuvres d’art décorent les foyers de Square, notamment de grandes peintures murales de Paul Delvaux, René Magritte et Louis Van Lint. Source principale Hip to be Square, Palais des Congrès, Brussels, 2009 (ISBN 978-90-6153-884-4) Références Liens externes visitbrussels.be meeting centre official website Tourism and Convention Bureau of Brussels official website sur le site visitbrussels.be. Portail de Bruxelles Portail des expositions internationales
Square (congrescentrum)

Square is een congrescentrum op de Kunstberg in de Belgische hoofdstad Brussel. Het is gebouwd in 1958 en heette tot 2009 Congrespaleis (Frans: Palais des Congrès). Geschiedenis Het complex werd ontworpen door de architecten Jules Ghobert en Maurice Houyoux en was na een driejarige werf klaar voor Expo 58. Op het dak legde René Pechère een tuin aan. Behalve tentoonstellingsruimte waren er auditoria met 1.200 en 300 zitplaatsen. In de foyer werden grote muurschilderingen aangebracht door Paul Delvaux, René Magritte en Louis Van Lint. Begin 1960 vond in het Congrespaleis de Rondetafel plaats, waar de onafhankelijkheid van Belgisch-Congo werd toegezegd. In 2003 sloot het enigszins uitgeleefde centrum de deuren. Het werd in 2005 ingebracht in de nieuwe nv Congrespaleis (Frans: Palais des Congrès S.A.), die een ingrijpende renovatie liet uitvoeren door architectenbureau A.2R.C (2007-2009), waarna de exploitatie werd toevertrouwd aan de Franse groep GL Events. De tentoonstellingsruimte bleef behouden op de twee ondergrondse verdiepingen en er werden vijf bovengrondse verdiepingen toegevoegd, alles samen goed voor 13.500 m² vloeroppervlakte. Het glazen kubusgebouw werd de nieuwe hoofdingang. Arne Quinze verzorgde de inrichting van het bijhorende restaurant Kwint. Externe link Officiële website Bronvermelding Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Square - Brussels Meeting Centre op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.