NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Госпиталь Святого Иоанна

Госпиталь св. Иоанна (нид. Oud Sint-Janshospital, букв. Старый госпиталь св. Иоанна) — музей в Брюгге, в помещении бывшего госпиталя. Расположен на Mariastraat 38, в центре города, близ Церкви Богоматери. Описание Внутри музея, помимо прочих артефактов, находится художественная галерея, наиболее ценные экспонаты которой — шесть работ художника XV века Ханса Мемлинга (по этой причине старый госпиталь часто называют «Музеем Мемлинга» (нем. Memlingmuseum, фр. Memling in Sint-Jan): Рака Святой Урсулы (6 панелей по четырём сторонам на сюжеты из жития св. Урсулы); Мистическая свадьба св. Екатерины, др. название — «Обручение св. Екатерины» (3 панели: Мадонна с младенцем на троне, Усекновение главы Иоанна Крестителя, Апокалипсис св. Иоанна Евангелиста); Триптих Яна Флоренса (Jan Floreins; 3 панели на евангельские сюжеты: Поклонение волхвов, Рождество Христово, Введение Иисуса во храм); Портрет молодой женщины (известный также как Sibylla Sambetha); Диптих Мартина ван Ньювенхове (2 панели: Мадонна с младенцем и знатный гражданин М. Ньювенхове (нид. Maarten van Nieuwenhove); Триптих Адриана Рейнса (Adriaan Reins; 3 панели: Оплакивание Христа, Адриан Рейнс со св. Адрианом, святая Либерата). Кроме того, в художественную коллекцию музея входят картины других фламандских (преимущественно местных) мастеров XVI—XVII вв., в том числе диптих «Несение Креста» (с дарителем) Яна Провоста. На обратной стороне диптиха — картина-ребус с изображением черепа в нише; ребус расшифровывается как «Dur est moi pénitence faire, mol [est] de penser à moi» («Покаяться мне тяжело, думать о себе легко»). Здание госпиталя св. Иоанна XI в. — одно из старейших в Европе сохранившихся зданий такого типа. На протяжении веков госпиталь неоднократно расширялся, включив в себя женский августинский монастырь, хозяйственные пристройки и т. д. В середине XIX в. больница была закрыта. Современные здания музея используются ныне также как конгресс-центр. Примечания Литература Smet, Irene. Hôpital Saint-Jean. Bruges, Gand: Ludion Guides, 2001. ISBN 978-90-5544-306-2. Michiels, Alfred. Hans Memling. New York, 2012. ISBN 978-1-78042-496-5. Ссылки Официальный веб-сайт музея Госпиталь св. Иоанна и музей Х. Мемлинга (рус.)
Brakelbos

Brakelbos är en skog i Belgien. Den ligger i den centrala delen av landet, 50 km väster om huvudstaden Bryssel. Omgivningarna runt Brakelbos är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Runt Brakelbos är det ganska tätbefolkat, med 207 invånare per kvadratkilometer. Källor
Onze-Lieve-Vrouw-van-Zeven-Weeënkerk (Schoonaarde)

Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeën en Sint-Jozef is de kerk van het Belgisch dorp Schoonaarde. Deze kerk is sinds 2003 een beschermd monument. Er bestond te Schoonaarde reeds een kapel in het begin van de 15e eeuw, toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw der Zeven Weeën. De huidige bakstenen kerk dateert uit 1830. Het werd opgetrokken in neoclassicistische stijl naar een ontwerp van de Dendermondse architect J. Beeckman.. Het bestaat uit drie beuken onder een zadeldak. Het koor met het eikenhouten koorgestoelte, de sacristie en de oostelijke toren werden gebouwd in 1857, zoals blijkt uit een gedenksteen aan de buitenmuur van de sacristie. De bovenste verdieping van de toren werd in 1964 afgebroken wegens instortingsgevaar en werd niet herbouwd. Het duurde tot in 1980 voor de toren een nieuwe, lage spits kreeg. De schilderij bij het hoofdaltaar is van de hand van de Aalsterse kunstschilder Jozef Meganck. De beelden in houtsnijwerk zijn van Mathias Zens en stellen het Heilg Hart van Jezus en Maria voor. Het altaar in de linkerzijbeuk is toegewijd aan de patrones van de kerk, Onze-Lieve-Vrouw van de Zeven Weeën. Het bevat een beeld van de Geraadsbergenaar Van der Beken, die ook het beeld van de H. Jozef aan het zijaltaar in de rechterzijbeuk vervaardigde. De kruisweg is van de hand van Fr. Anseele uit Gent. Referenties Dienst Toerisme van Dendermonde: Onze-Lieve-Vrouwekerk van Zeven Weeën[dode link] Gids voor Vlaanderen: hoofdredactie Omer Vandeputte; uitgeverij Lannoo, Tielt, 2007; ISBN 978-90-209-59635 Inventaris Onroerend Erfgoed
Viaduct van Merksem

Het viaduct van Merksem (1970) is een viaduct bij Merksem in België, dat vanaf eind 2025 stelselmatig afgebroken zal worden. De brug is onderdeel van de R1, de ring rond Antwerpen, en loopt tussen afrit 1 (N129) en afrit 2 (N120 en N129) van de R1. Het viaduct overspant onder meer het Albertkanaal, de verbinding tussen het Albertkanaal en het Nieuw Lobroekdok, de N1 en de N129. Er zijn vier rijstroken in elke richting. Direct naast het viaduct staat de AFAS Dome, het vroegere Sportpaleis. Bij een aantal alternatieve voorstellen van de Oosterweelverbinding zou de aansluiting van de Noordelijke verbinding tussen west- en oostoever van de Schelde voorzien worden aan of op het viaduct van Merksem. Onder andere omwille van milieuredenen werd in maart 2010 door de Vlaamse regering beslist dat het viaduct zal afgebroken worden en deels verdiept heraangelegd wordt in het kader van de aansluiting met de Oosterweeltunnels. Voor en tijdens de afbraakwerken wordt een tijdelijke bypass met drie rijstroken per richting aangelegd ten oosten van de huidige brug. In 2022 werd begonnen met de voorbereidingen, in 2024 met de effectieve werken en in 2026 zou de tijdelijke snelweg klaar zijn. In januari 2023 werden beschadigde brugvoegen aan het viaduct hersteld. In januari passeren op dit stuk van de Ring dagelijks tot 64.000 voertuigen, de werken veroorzaakten dan ook lange files. Het viaduct zal vanaf eind 2025 afgebroken worden, maar sinds september 2022 waren enkele brugvoegen in zo'n slechte staat dat dringende herstellingen noodzakelijk waren. Op 25 oktober 2025 werd het eerste stuk van de nieuwe Bypass richting Nederland geopend. Dit stuk van het oude viaduct wordt vanaf dan niet meer gebruikt. Er werd gestart met de afbraak van het viaduct op 18 november 2025. In 2027 zal het volledig verdwenen zijn. Naamsverwarring Voor de aanleg van de Ring van Antwerpen werd de huidige Gabriël Theunisbrug aan het Sportpaleis ook viaduct van Merksem genoemd. Referenties
B-Park

B-Park est un centre commercial situé dans la ville belge de Bruges, au nord du parc d'affaires de la Blauwe Toren dans le quartier de Saint-Pierre-sur-la-Digue. Inauguré le 22 octobre 2008, il comprend aujourd'hui, en mai 2014, seize enseignes sur une superficie de 42 000 m2. Son parc de stationnement peut accueillir environ deux mille voitures et il y a également un stationnement à vélos couvert pour quatre cents vélos. Historique Le retail park a été développé par Codic. En août 2007, la construction du centre commercial B-Parkdébute, l'ouverture du centre commercial au public a ensuite lieu le mercredi 22 octobre 2008. Commerces Le centre commercial B-Park abrite le plus grand hypermarché de la Région flamande, il s'agit d'un Carrefour Planet à 14 000 m2, les autres magasins les plus grands sont Decathlon (4 600 m2), Krëfel (3 000 m2), DreamLand (3 000 m2) et Leen Bakker (2 000 m2). Les autres enseignes présentes sont Auto 5, AVA, Baby 2000, Biosleepworld, Èggo, Jakobsen Wonen, Kwantum, Lunch Garden, Maisons du Monde, Sports Direct et encore Tegelpaleis. Notes et références Voir aussi Liens externes (nl) Site officiel Portail du commerce Portail de Bruges
B-Park

Het B-Park is een winkelcentrum in de Belgische stad Brugge. Het is 42.000 m² groot en ligt in het noorden van het bedrijventerrein Blauwe Toren, in de wijk Sint-Pieters-op-den-Dijk. Het B-Park huisvest onder meer de grootste hypermarkt van Vlaanderen, een 14.000 m² grote vestiging van Carrefour. Andere grote vestigingen zijn deze van Décathlon, Krëfel en DreamLand. Daarnaast bevinden er zich vestigingen van onder meer Èggo, Leen Bakker, Maisons du monde, Sports Direct, Sleepworld en Lunch Garden. Er werken in totaal ruim 450 mensen. De bouw van het B-Park startte in augustus 2007. De opening van het winkelcentrum voor het publiek vond plaats op woensdag 22 oktober 2008. De parking biedt plaats aan 2000 wagens en er zijn overdekte fietsenstallingen voor 400 fietsen. Externe links www.b-park.be
Vlasmarkt (Kortrijk)

De Vlasmarkt is een plein in de binnenstad van de Belgische stad Kortrijk. Het rechthoekige plein is een van de oudste pleintjes in Kortrijk. De Vlasmarkt bevindt zich tussen de Doorniksestraat en de Wijngaardstraat. In de laatste decennia van de 20e eeuw heeft dit pleintje zich ontwikkeld tot een populaire uitgaansbuurt voor de jeugd met diverse cafeetjes en frituren. Toen het plein begin jaren 2000 werd heraangelegd, werd het volledig verkeersvrij gemaakt met talrijke bomen en een fonteintje nabij de bushalte. Trivia Naar aanleiding van de geplande afbraak van een zijde van het plein om hier nieuwe appartementsgebouwen te realiseren, werd eind 2009 een grote actie op het touw gezet met de naam "Red de Vlasmarkt". Hierbij wordt onder meer door de café-uitbaters en talrijke bezoekers van het pleintje geijverd om het uitgaanskarakter van het pleintje te behouden. Het plein komt vrij regelmatig in beeld in de tv-serie De Rodenburgs, waar de personages vaak in een bepaald café te zien zijn.
Stadhuis van Damme

Het stadhuis van Damme, in de Belgische provincie West-Vlaanderen, is een voorbeeld van Brabantse gotiek. Geschiedenis Een eerste, grotendeels houten stadhuis werd opgetrokken in 1241, toen Damme nog een haven was en het Zwin nog niet verzand. De benedenverdieping van het gebouw deed dienst als goederenopslagplaats en de schepenbank nam de bovenverdieping in. Wegens bouwvalligheid werd in 1461 beslist om het stadhuis af te breken en te herbouwen. De Brusselse steenhouwer en bouwmeester Godevaert de Bosschere en timmerman Jan van Herve uit Sluis dienden vier plannen in, waarvan het goedkoopste werd geselecteerd. Het nieuwe stadhuis, dat ongeveer een derde kleiner uitviel dan het eerste, werd na aanbesteding opgetrokken door Godevaerts zoon Willem de Bosschere, Jacob Quatwant (metser) en Andries Centurion (timmerman) van 1464 tot 1467, deels op de fundamenten van de eerste halle. De Brugse kunstsmid Pieter Allaerts vervaardigde het ijzerwerk. De dakruiter werd in 1642-1643 hermaakt door timmerman Clement de Prince. 19e-eeuwse restauraties hebben in belangrijke mate het huidige aanzicht van het stadhuis bepaald. Een eerste campagne in 1859-1860 onder provinciearchitect Pieter Buyck vernieuwde het bordes en het verzakkende dakgebinte. Zijn zoon René Buyck leidde in 1895-1896 werken aan de gevels, waarbij de oorspronkelijke Balegemse steen deels werd vervangen door Euvillesteen en aan de achter- en zijgevels door gele baksteen. Het stadhuis werd in 1938 beschermd als monument. Beschrijving Een overwelfde dubbele trap met leeuwen en vier hoektorentjes versieren de voorgevel. Op de verdieping bevinden zich de Raadszaal en de Vierschaere. Deze zalen waren versierd met gesculpteerde balksleutels in 1465 vervaardigd door Wouter van Inghen uit Sluis, waarvan er drie in situ zijn bewaard (Jacob van Maerlant en een koppel in bad; koning David met een harp en een zeug die door twee personen wordt onderzocht; Maria met kind en een dokter met twee patiënten). In de toren is een beiaard van 39 klokken geïnstalleerd, waarvan twee uit de 14e eeuw. Opvallend zijn ook het stadsuurwerk uit 1459 en een zonnewijzer. De zes gevelbeelden stellen hoofdzakelijk graven van Vlaanderen voor: v.l.n.r. Filips van de Elzas, Johanna en Margarethe van Constantinopel (die een maquette van het Sint-Janshospitaal in de hand heeft), Filips van Chieti en ten slotte Karel de Stoute en Margaretha van York (te zien is hoe Karel Margaretha een trouwring aanbiedt, hun huwelijk werd in Damme gevierd in 1468). Deze beeldhouwwerken zijn van Gustaaf Pickery, zoon van Hendrik Pickery, wiens standbeeld van Jacob van Maerlant in 1860 op het plein voor het stadhuis werd geplaatst. Rechts van het stadhuis, in het Huyse de Grote Sterre, zijn het toerimsekantoor, het Bezoekerscentrum Damme en de Zwinstreek én het Uilenspiegelmuseum gehuisvest. Externe link Stadhuis van Damme in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
Namur Angels

Les Namur Angels sont un club de baseball et Softball basé à Namur, en Belgique. Le club est rattaché à la Ligue Francophone belge de baseball et softball. Histoire Le baseball a fait son apparition à Namur en juillet 1989. Après un début difficile, mais grâce à la ténacité de certains, les Namur Angels se constituent en A.S.B.L. Quelque temps après, le club a pu bénéficier des précieux conseils d’un entraîneur américain, joueur amateur de baseball aux États-Unis. Pour la petite histoire, l’intéressé était un militaire affecté à cette époque à la base de Florennes. C’est sous ses directives que le club s’inscrit au Championnat National de division 4 en 1990. Ces nouveaux venus au baseball étonnent tout le monde, à tel point, qu’ils remportent le championnat sans essuyer une seule défaite. C’est au titre de Champion en Division 4 Nationale, en tant que club francophone, que les Namurois sont cités et récompensés par la Fédération Royale Belge de Baseball pour la saison 1990. Cette victoire a permis au club de monter en Division 3 Nationale. Depuis 1992, les Namur Angels ont installé leurs terrains à Wépion et ils ont créé deux nouvelles équipes pour les plus jeunes joueurs : minimes et cadets. En 1993 l’équipe devient championne de Belgique de division 3, remporte son premier titre du challenge LFFBS, qu’il conserve jusqu’à 1998 inclus, et monte en division 2, dont elle conquiert le titre en 1994. Elle monte en 1re division, mais redescend en division 2 l'année suivante. Championne de division 2 en 1996, elle monte à nouveau en 1re division. Elle y reste de 1997 à 1999. C’est l’apogée du club : en 1998 il devient champion de Belgique, et gagne le challenge LFBBS, puis remporte la coupe d’Europe CEB B en 1999. Revenu en division 2 en 2000, le club rejoue en division 1 à partir de 2004. En 2005 le club remporte de nouveau le challenge LFBBS, ainsi qu'en 2006. Les Namur Angels, grâce à leur équipe de baseball et leur équipe de softball dames, ont obtenu les prix du Mérite Sportif de la ville de Namur 2011. En 2013, le Trophée de la Reconnaissance a été décerné à M. et Mme. Heymans, fondateurs du club Palmarès Coupe d’Europe CEB B : 1999. Championnat de Belgique : 1998. Vainqueur du Challenge LFBBS : 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 2005, 2006. 2008 : baseball l'équipe Cadet est Championne de Belgique. 2011 : baseball l'équipe Réserves Championne de Belgique. 2011 : l’équipe Softball Dames accède à la division 1 nationale. 2011 : baseball équipe Première vice-championne de Belgique en division 1, gagne sa place en Coupe d’Europe. 2012 : Organisation et participation à coupe d'Europe CEB B Liens externes (fr) Site officiel du club (fr) Présentation par la ligue francophone belge de baseball Portail du baseball Portail de la province de Namur
Namur Angels

Namur Angels is een honkbal- en softbalvereniging uit Namen. De vereniging speelt in het eigen sportterrein aan de Rue de la 1e Armée Américaine te Wépion waar men diverse honkbal- en softbalvelden tot zijn beschikking heeft. Het eerste herenhonkbalteam komt sinds jaren uit op het hoogste niveau en behaalde in 2008 de vierde plaats in de Belgische Elite League. De vereniging telt twee herenteams, een damessoftbalteam en verschillende jeugdteams in de junioren, cadetten, miniemen en peanutklasses. Bekende (oud-)speler Patrick Tensen, werper 1997 Externe link Site vereniging
Moulin de la Marquise

De Moulin de la Marquise is een korenmolen in het Belgische Moulbaix. Hij werd oorspronkelijk in 1747 in Blicquy gebouwd, maar enige jaren later, in 1752, naar zijn huidige locatie verplaatst. Zijn naam dankt de molen aan de kasteelheren van Moulbaix, die lange tijd eigenaar van de molen waren. De standerdmolen is nog steeds als korenmolen in gebruik en heeft twee steenkoppels, een haverpletter, een graanreiniger en een buil. In de molen is een elektrische aandrijving aanwezig om te kunnen malen bij windstilte. Opvallend zijn de kombuizen aan weerszijden van de molen, waarin een deel van de werktuigen is opgesteld. De Moulin de la Marquise is een beschermd monument.
Viaduct van Cheratte

Viaduct van Cheratte is een brug over de Belgische autosnelweg A3/E40 (km 98.9) bij de plaats Cheratte, gemeente Wezet. De brug bevindt zich 37 meter boven de weg, op de top van een heuvel. Als gevolg van een daad van vandalisme met dodelijke afloop, werd de brug voorzien van een hoge afrastering zodat het niet langer mogelijk is om vanop de brug voorwerpen naar het voorbijsnellende verkeer op de autosnelweg te gooien. Externe link Data
De Meestersmolen

De Meestersmolen is een windmolen in de West-Vlaamse gemeente Oostvleteren. Geschiedenis Deze houten staakmolen werd vermoedelijk omstreeks 1760 gebouwd in de gemeente Gijverinkhove. In 1943 werd de molen verdekkerd op één roede en in 1952 grondig hersteld door toenmalig molenaar Maurice Dewilde. In 1954 werd hij echter stilgelegd en het binnenwerk werd verder gebruikt in een mechanische maalderij tot 1988. De molen geraakte in verval en werd in 1963 gekocht door René De Meester, de burgemeester van Oostvleteren en in 1968 geschonken aan de gemeente. In 1973 werd hij ontmanteld, gerestaureerd en in Oostvleteren opnieuw opgebouwd. Sinds 1974 wordt de molen door vrijwillige molenaars in werking gehouden. In 2002 onderging de molen stormschade en moest hij gestut worden. De molen werd terug maalvaardig hersteld. Zie ook Lijst van windmolens in West-Vlaanderen Lijst van windmolens in België
De Brielmeersen

De Brielmeersen is een park en recreatiedomein van 27 hectare in het centrum van Deinze, beheerd door de Belgische provincie Oost-Vlaanderen. Het bevindt zich tussen de Leie en het Schipdonkkanaal. Het terrein werd in 1971 door de gemeente Deinze aangekocht, waarna met de aanleg van het park begonnen werd. In 1975 werd gestart met de inrichting van een klein dierenpark. Sinds januari 2015 wordt het park beheerd door de provincie Oost-Vlaanderen. Het domein wordt voornamelijk bezocht door gezinnen met jonge kinderen. Binnen het park vind je een cafetaria, een grote speeltuin, een Finse piste voor jogging, een minigolfterrein en een kinderboerderij. De toegang tot het park is gratis. Op het terrein bevindt zich verder het Burgemeester Van de Wielestadion, waarin de voetbalclub KMSK Deinze zijn thuiswedstrijden speelde.
Maria Boodschaplyceum (Brussel)

Het Maria Boodschaplyceum is een katholieke school voor middelbaar onderwijs in Brussel. Dit lyceum van de zusters annuntiaten en ligt in de Moutstraat en verstrekt algemeen secundair onderwijs (ASO). De school is van oorsprong een meisjesschool en ging in september 1941 van start. Tegenwoordig is het Maria Boodschaplyceum ook toegankelijk voor jongens. Het behoort samen met het Imelda-Instituut in Anderlecht en Brussel en het Mater Dei-Instituut in Sint-Pieters-Woluwe tot een hele reeks scholen in Brussel, Halle en Heverlee die opgericht werden door de annuntiaten van Heverlee. Samen met veertien andere Brusselse katholieke scholen behoort ze tot de Scholengemeenschap voor Katholiek Secundair Onderwijs Sint-Gorik. Het lyceum biedt de richtingen Grieks-Moderne talen, Grieks-Wiskunde, Latijn-Moderne talen, Latijn-Wetenschappen, Latijn-Wiskunde, Economie-Moderne talen, Economie-Wiskunde, Moderne talen-Wetenschappen, Wetenschappen-Wiskunde en Humane-Wetenschappen aan. Externe links Maria Boodschaplyceum Annuntiaten van Heverlee Maria Boodschaplyceum (Brussel) in de ODIS
Brügge Beffroi

Brügge Beffroi (nederlandsk: Belfort van Brugge) er et middelalderligt klokketårn i centrum af Brügge, Belgien. Det er et af byens mest markante vartegn, og har tidligere rummet en skatkammerfunktion og de kommunale arkiver samt fungeret som udkigspost til at opdage brande og andre farer. Den blev opført omkring 1240 på sydsiden af Markt (torvet), da Brugge var et vigtigt centrum for den flamske klædeindustri. Efter en ødelæggende brand i 1280 blev tårnets øverste halvdel i vid udstrækning genopført. Byarkiverne gik dog uigenkaldeligt tabt i flammerne. Den ottekantede øvre etage af beffroien blev tilføjet mellem 1483 og 1487 og kronet med et trætårn, der bar en figur af ærkeenglen Michael med banner i hånden og en drage under fødderne. Spiret holdt dog ikke længe: et lynslag i 1493 satte det i brand og ødelagde samtidig klokkerne. Et nyt trætårn prydede toppen i omkring to et halvt århundrede, før også dette blev ødelagt af flammer i 1741. Spiret blev aldrig genopført, hvilket reducerede bygningens højde fra 102 m til 83 m, som den har i dag. I 1822 blev der dog tilføjet et gennembrudt stengærde i nygotisk stil på taget. Siden 1999 har belfortet været opført på UNESCOs Verdensarvsliste som en del af den serielle ejendom belforterne i Belgien og Frankrig. Derudover er det en central del af verdensarvsstedet den historiske bykerne i Brugge, som blev optaget i 2000. Bygningen spiller en central rolle i den sorte komediefilm In Bruges fra 2008 og nævnes også i romanen Cloud Atlas fra 2004. Referencer Eksterne henvisninger
Belfried (Brügge)

Der Brügger Belfried (Belford) ist 83 m hoch und in die Stadthallen (Stadshallen) am zentralen Marktplatz von Brügge (Grote Markt) integriert. Er wurde ebenso wie diese im 13. Jahrhundert erbaut. Im Spätmittelalter demonstrierte der alle Bauwerke der Stadt überragende Turm die Macht des selbstbewussten reichen Bürgertums und diente als Brandwache. Noch heute darf ihn kein Neubau überragen. Geschichte Die älteste schriftliche Nachricht über die Hallen stammt von 1211, als ein Bürger durch seinen Wohnsitz hinter der Halle charakterisiert wurde, „Riquardus post hallam“. Zu der Zeit dürften die Hallen noch aus Holz gewesen sein. Als möglicher Baubeginn des (back-)steinernen Komplexes aus Hallen und Belfried wird das Jahr 1240 angesehen. Gerade die älteren Teile weisen eine Vielfalt an Gebäudestrukturen und Baumaterial auf. Der aus Stein erbaute rechteckige Turm hatte ursprünglich eine hölzerne Spitze, die ebenso wie das Stadtarchiv 1280 abbrannte. In den folgenden zweihundert Jahren wurde überwiegend Backstein verwendet. 1296 wurde die Turmspitze wieder aufgebaut, 1345–1346 obere viereckige Turmgeschosse restauriert oder neu darauf gebaut. Der umgebende Baukomplex der Stadthallen zwischen Hallestraat und Wollestraat erhielt seine heutige Gestalt zwischen dem späten 14. Jahrhundert und 1420. Der Turm brannte 1493 erneut ab. Bei diesem Brand wurde auch die Stadtglocke zerstört. Danach wurde überwiegend Werkstein verwendet, sowohl an den Fensteröffnungen der Hallen als auch bei Reparaturen und Anfügungen am Turm. Die Spitze entstand, aufwändiger als die vorherigen 1345–1346 wieder aus Holz. Sie fiel 1741 ebenfalls einem Brand zum Opfer. Um dem vorzubeugen, wurde 1822 anstelle einer hölzernen Spitze eine neogotische steinerne Krone auf den mittelalterlichen Turm gesetzt. Besonderheiten Das Carillon (Glockenspiel) umfasst 47 Bronzeglocken aus dem 17. Jahrhundert. Es erklingt noch heute am Mittwoch, Samstag und Sonntag jeweils um 11 Uhr. Eine auch für Touristen zugängliche Plattform in Höhe des Glockenspiels ist ausschließlich über 366 Stufen erreichbar. International wurde der Turm auch durch den Film Brügge sehen… und sterben? bekannt. Der Brügger Belfried wurde 1999 als Teil der „Belfriede von Belgien und Frankreich“ in die UNESCO-Liste des Welterbes als Kulturdenkmal aufgenommen. Das Glockenspiel erklingt vor den Viertelstundenschlägen automatisch über die größte, älteste erhaltene Stecktrommel. Es kann auch als Carillon über einen Spieltisch durch einen Glockenspieler (hier auch Beiaardier genannt), bespielt werden. Marcel Proust hörte das Spiel des Brügger Carillon auf einer Reise 1902. In seinem Roman Auf der Suche nach der verlorenen Zeit gehört zu den Hauptfiguren die Herzogin von Guermantes, die sich mit Eleganz, Kunstsinn und Esprit an die Spitze der mondänen Pariser Gesellschaft gesetzt hat. Über sie schreibt er: „ihr Lachen klingt wie das Glockenspiel von Brügge“. Siehe auch Liste der Backsteinbauwerke der Gotik in Belgien Weblinks Belfort-Hal auf Onroerend Ervgoed Schwesterprojekte Einzelnachweise