NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Fuglekøje

En fuglekøje (etymologi: fra hollandsk vogelkoije, hvor "kooi" betyder bur) er en kunstigt anlagt sø til indfangning af fugle, især ænder ved tidevandsområder. En fuglekøje er ca. 125 meter i diameter og i centrum er en sekskantet dam på ca. 50 meter i diameter, ud fra hjørnerne udgår bueformede kanaler, der er dækket med trådnet og ender i en ruse. For at fange ænder indfanges først ca. 150 ænder, der skal bruges som lokkeænder. En fangemester tæmmer disse ænder ved fodring over en periode, ænderne bruger derefter fuglekøjen som tilholdssted ved højvande. Ved lavvande søger de tæmmede ænder ud i vådområderne, på Fanø Vadehavet, og blander sig med de vilde fugle der også søger føde på de tørlagte vader. Når højvandet kommer, søger de tæmmede ænder mod fuglekøjen og lokker de vilde ænder med. I fuglekøjen leder fangemesteren dem op i en kanal, der går mod vindretningen, og for enden skræmmes de vilde ænder ind i rusen, hvor de aflives. Disse fuglekøjer gav på beboerne på Fanø en ekstra indtægt. I Danmark findes fire bevarede fuglekøjer, alle på Fanø og anlagt i perioden 1866-1888: Sønderho gl. Fuglekøje, Sønderho Fuglekøje og Nordby eller Albue Fuglekøje, som alle tre er offentligt tilgængelige samt Ternedal Fuglekøje. Især Sønderho gl. Fuglekøje er med sin forbilledlige restaurering, undervisningsfaciliteter og en ny udstillingsbygning, der rummer fortællinger og fotos om fuglekøjerne, naturen og fuglelivet, et besøg værd. Desuden blev der ved Karrebæk Fjord i Sydsjælland anlagt to små fuglekøjer ca. 1690, men de kom aldrig i anvendelse, idet ejeren af Gavnø gods døde i 1702. Brugen af fuglekøjer blev forbudt ved lov i 1931. Senere anvendte biologer fuglekøjerne til indfangning af ænder med ringmærkning for øje. Galleri Kilder Fanø – bebyggelse og landskaber, side 49 – 55, Bygd 1978, ISBN 87-87293-10-2 Fanø guide 2009, side 15 Folder fra foreningen "Sønderho Gamle Fuglekøje Anno 1866" Eksterne henvisninger 1001 fortællinger om Danmark – Fanøs Fuglekøjer Arkiveret 21. november 2010 hos Wayback Machine Per Hofman Hansen: Fuglekøjerne på Fanø Arkiveret 27. marts 2009 hos Wayback Machine Sønderho Gamle Fuglekøje – Sonderho Old Duck Decoy – Der alten Vogelkoje Sønderho Arkiveret 26. oktober 2020 hos Wayback Machine
Reppelmolen

De Reppelmolen (of Reppelermolen en ook: Cuppensmolen of Schaffensmolen) is een watermolen op de Abeek, gelegen aan de Monshofstraat 9 te Reppel. De molen was oorspronkelijk een dubbelmolen die fungeerde als schorsmolen en oliemolen enerzijds, en korenmolen anderzijds. In de korenmolen werd voornamelijk boekweit en rogge gemalen. In 1926 werd de olie/schorsmolen afgebroken. Later is dendrochronologisch onderzoek naar de funderingspalen verricht, waaruit bleek dat ze uit begin 8e eeuw stamden, waarmee de vestigingsplaats van de molen één der oudste van België bleek te zijn. De nog bestaande korenmolen is vrijwel geheel uit hout opgetrokken, met uitzondering van het dak en de waterradmuur. In 1938 werd de molen nog gewijzigd, waarbij onder meer het houten binnenwerk door een gietijzeren mechanisme werd vervangen. In 1940 werd het houten rad door een ijzeren exemplaar vervangen. Vanaf de jaren 50 van de 20e eeuw werd er een recreatief domein uitgebouwd met speeltuin, roeiboten, een restaurant en een forellenvijver. In 1995 kwam er ook een hotel, dat later nog werd uitgebreid. In de ontvangstruimte daarvan vindt men onder meer een, door de laatste molenaar vervaardigde, werkende maquette van de molen. Vanaf het hotel zijn er wandelingen door het dal van de Abeek en de verdere omgeving van Reppel uitgezet. In de nabijheid van de molen ligt het natuurgebied Monshof.
Liberaal Volkshuis "Help U Zelve"

Het Liberaal Volkshuis "Help U Zelve" in Antwerpen is een beschermd historisch art-nouveaugebouw, dat sinds 1992 als steinerschool gebruikt wordt. Het gebouw werd in 1901 opgetrokken naar ontwerp van Jan Van Asperen en Emiel Van Averbeke. De renovatie voor het gebruik als school is van de hand van architect Bob Van Reeth. De restauratie van de voorgevel gebeurde onder leiding van architect en restauratiedeskundige Rutger Steenmeijer. Geschiedenis In 1894 kocht de liberale bond "Help U zelve" het perceel. In 1899 werd de bouwaanvraag ingediend. Op 4 augustus 1901 vond de officiële opening van het gebouw, als koffiehuis, feestzaal, toneelzaal en magazijn voor de bakkerij van de liberale bond plaats. Op donderdag 15 augustus 1901 vond het derde congres van de Belgische Liberale Werkliedenpartij hier plaats. In 1904 woedde een brand in het pand. In 1952 wijzigde de functie tot fabriek en later magazijn van de elektriciteitsmaatschappij. In 1974 werd de voor- en achtergevel bescherming verleend. In 1992 kwam het pand in gebruik als steinerschool. In 1995 ontving het gebouw de Europa Nostra-prijs.
Église Saint-Amand de Strombeek

L'église Saint-Amand est un édifice religieux catholique sis à Strombeek, en Belgique. Construite à la fin du XIXe siècle, l'église est lieu de culte de la paroisse catholique de Strombeek-Bever. Histoire La construction de cette église en brique à trois nefs de style néo-gothique avec chœur, transept et clocher fut commencée en 1869 sous la supervision de l'architecte Eugène Gife qui en construisit les sacristies, le chœur et le transept. En 1882, la construction de l'allée centrale, des collatéraux et du clocher débuta sous la direction de l'architecte Gustave Hansotte. La construction de ce lieu de culte à trois nefs de style néo-gothique dura jusqu'en 1895. Intérieur À l'intérieur, les statues de saint Amand, d'une Notre-Dame à l'Enfant et le tableau flamand de 1650-1700 Notre-Dame entourée de fleurs sont particulièrement remarquables. L'orgue de chœur a été construit en 1979 par le facteur d'orgue Jean-Pierre Draps avec réutilisation d'éléments de l'orgue de 1890. Cet orgue a été entièrement restauré en 1921 et agrandi en 1942. L'orgue de 1890 était quant à lui construit à partir d'un instrument construit en 1837. Cimetière Le cimetière environnant a été transféré au nouveau cimetière de la Jozef de Vleminckstraat en 1933. Dans le mur de l'ancien cimetière se trouve la pierre tombale d'Henri van der Noot (1731 -1827), qui, après sa défaite à la révolution brabançonne, vécut seul et retiré dans un château près de l'église. La paroisse Saint-Amand fait partie du doyenné de Vilvorde. En 2011, le père Paul Gauchez y est curé. En 2014, la paroisse est fusionnée avec celle de l'église Saint-Jean-Berchmans de Beauval et celle de l'église Saint-Louis de Gonzague de Koningslo. Liens externes Informations sur la paroisse Saint-Amand, sur kerknet.be. Église paroissiale de Saint-Amand, inventaire du patrimoine immobilier. Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du Brabant flamand
Sint-Amandskerk (Strombeek-Bever)

De Sint-Amandskerk is de parochiekerk van Strombeek-Bever. Geschiedenis De bouw van deze driebeukige bakstenen kerk in neogotische stijl met koor, kruisbeuk en ingebouwde westertoren werd aangevat in 1869 door architect Eugeen Gife. Deze bouwde de sacristieën, het priesterkoor en het transept. In 1882 begon de bouw van de middenbeuk, de zijbeuken en de toren onder leiding van architect Gustave Hansotte. De constructie van dit driebeukige bedehuis in neogotische stijl duurde tot 1895. Interieur In het interieur zijn vooral de beelden van de H. Amandus, van Onze-Lieve-Vrouw met Kind en het Vlaamse schilderij van 1650-1700 Onze-Lieve-Vrouw omringd door bloemen vermeldenswaardig. Het koororgel werd in 1979 door orgelbouwer Jean-Pierre Draps gebouwd met hergebruik van elementen uit het oksaalorgel uit 1890. Dat oksaalorgel werd volledig hersteld in 1921 en uitgebreid in 1942. Het orgel van 1890 ging op zijn beurt terug op een instrument gebouwd in 1837. Kerkhof Het omringende kerkhof werd in 1933 naar de nieuwe begraafplaats in de Jozef de Vleminckstraat overgebracht. In de kerkhofmuur van het oorspronkelijke kerkhof zit een grafsteen van Hendrik van der Noot (1731 - 1827), die hier na zijn nederlaag in de Brabantse Omwenteling eenzaam en teruggetrokken leefde in een kasteeltje vlak bij de kerk. De Sint-Amandsparochie maakt deel uit van het dekenaat Vilvoorde. Anno 2011 is E.H. Paul Gauchez er pastoor. Externe links Gegevens over de Sint-Amandsparochie, www.kerknet.be Parochiekerk Sint-Amands, Inventaris van het Onroerend Erfgoed
Beleven

Het Beleven (spreek uit: Bele-ven) is een natuurgebied ten westen van Reusel dat eigendom is van de Stichting Brabants Landschap. Het gebied is 174 ha groot. Het gebied vormde de bovenloop van de Belevensche Loop, die recent is omgelegd en bestond uit een reeks van met elkaar verbonden vennen die gebruikt werden als viskweekvijver. Dit werden weijers genoemd. In dit gebied kwam vanouds veel kwel voor en er waren gradiënten van voedselarm naar matig voedselrijk. In de in het Regionaal Historisch Archief Eindhoven bewaarde Reuselse moerboeken is te lezen dat er in het verleden turf is gestoken. Bij de herstelwerkzaamheden in de jaren 2007 en 2008 is aan de oostkant van het ven nog een laag hoogveen van maximaal 80 cm. dikte afgegraven. Tijdens het interbellum werd dit gebied ontgonnen en na de Tweede Wereldoorlog werden ontwateringssloten gegraven. Het oorspronkelijke Beleven werd tot een komvormige laagte. Wel bevonden zich in dit gebied nog onverharde zandpaden met brede bermen en ook waren er houtsingels waar Geelgors en Roodborsttapuit zich thuisvoelden. Er waren ook veel weidevogels zoals Grutto en Wulp te vinden. De oevers van de ontwateringssloten toonden nog relicten van de vroegere plantenrijkdom zoals Klokjesgentiaan. Voorts was de Levendbarende hagedis er nog te vinden. Dit gebied werd in fasen aangekocht door de Stichting Brabants Landschap met de bedoeling de natuur weer zo veel mogelijk te herstellen. In 2007 werd de teeltlaag verwijderd om aldus het ven weer te herstellen. Ook de natte en droge heide zal worden hersteld en de ontwateringsmaatregelen zullen teniet worden gedaan. Externe link Beleven op brabantslandschap.nl
La Fonderie

La Fonderie, das Museum für Industrie und Arbeit in Brüssel, befasst sich mit der industriellen Revolution. Es sammelt Objekte, Dokumente und verbal überlieferte geschichtliche Fakten über die industrielle Vergangenheit und informiert über die Technologiegeschichte Brüssels. Ausstellung Das Museum liegt in der Rue Ransfort 27 in Molenbeek-Saint-Jean an einem Kanal auf dem Gelände der ehemaligen Gießerei ‘La Compagnie des Bronzes’ (1854–1979). Es wird als gemeinnütziger Verein gemanagt und fokussiert sich auf die Analyse und Ausstellung der Sozialgeschichte und Ökonomie in und um Brüssel. Es veröffentlicht ein Magazin, organisiert Führungen und bietet Unterricht an. Es gibt dort auch ein Dokumentationszentrum, das der Öffentlichkeit zur Verfügung steht. Im Museum werden bisher hauptsächlich vier Industriesektoren behandelt: Die Metallverarbeitung, die Holzverarbeitung, die Textilherstellung und Nahrungsmittelherstellung. Jedes Modul stellt zwei Maschinen aus und beschreibt die Firmen, die diese herstellten und nutzten. Die Ausstellungsstücke sind vor allem aus der eigenen Sammlung sowie aus Sammlungen von befreundeten Organisationen und Privatleuten. Die Dauerausstellung befindet sich seit 2001 in dem 300 m² großen Maschinenraum der ehemaligen Gießerei. Temporäre Ausstellungen finden im Obergeschoss statt. Weitere Ausstellungsstücke aus anderen Industriesektoren sollen die Ausstellung in Zukunft vervollständigen. La Fonderie ergänzt die Ausstellungen der führenden Museen in Brüssel. Die zweisprachig französisch und flämisch beschriftete Ausstellung spricht diejenigen an, die sich für Technologie und Soziologie interessieren. Ein englischsprachiges Handbuch beschreibt die wichtigsten Ausstellungsstücke. Weblinks www.lafonderie.be Einzelnachweise
La Fonderie, Brussels Museum of Industry and Labour

La Fonderie, Brussels Museum of Industry and Labour (French: La Fonderie, Musée bruxellois des Industries et du Travail; Dutch: La Fonderie, Brussels Museum voor Industrie en Arbeid) is a museum of industrial history in Brussels, Belgium. It collects objects, documents and oral history on the city's industrial past, and showcases the working history of Brussels. It is managed as a non-profit organisation, focusing on analysing and exhibiting the economic and social history of the Brussels Region. It publishes a magazine, organises guided tours, and provides educational activities. La Fonderie also houses a documentation centre open to the public. The museum is located at 27, rue Ransfort/Ransfortstraat in Molenbeek-Saint-Jean, on the site of the former foundry of the Compagnie des Bronzes de Bruxelles (1854–1979), close to the Brussels–Charleroi Canal. This site is served by Comte de Flandre/Graaf van Vlaanderen metro station on line 5 of the Brussels Metro. Exhibits The museum presents four key industry sectors that have created or transformed products made in Brussels: the metal industry, woodworking, textile manufacturing, and food processing. Each module includes two showcase machines that represent the technology and the companies that made and used them, as well as the working conditions. The exhibits are drawn mainly from the museum's own collections, but also from those of partner institutions and private collectors. Since 2001, the permanent exhibition has been housed in the 300 m2 (3,200 sq ft) lathe room of the former Compagnie des Bronzes. Temporary exhibitions are shown on the top floor of the museum, and additional exhibits of various industry sectors are planned for the coming years. La Fonderie supplements the exhibitions of Brussels' major museums. The bilingual French and Dutch exhibition is aimed at anyone interested in sociology, technology, as well as local history. An English manual is available, which includes translations of the exhibits' captions. See also List of museums in Brussels History of Brussels Culture of Belgium Belgium in the long nineteenth century References Citations Bibliography Demanet, Marie; De Zuttere, Catherine (2023). The heart of Molenbeek. Brussels, City of Art and History. Vol. 61. Brussels: urban.brussels (Regional Public Service of Brussels, Urbanism and Heritage). ISBN 978-2-87584-205-3. External links Media related to La Fonderie at Wikimedia Commons Official website
La Fonderie, Brussels Museum voor Industrie en Arbeid

Het Brussels Museum voor Industrie en Arbeid - La Fonderie (Frans: Musée bruxellois des Industries et du Travail - La Fonderie) is een museum in Sint-Jans-Molenbeek in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het museum richt zich op de industriële, in combinatie met de sociale geschiedenis van het gewest. Het Brusselse gewest werd in de voorgaande eeuwen sterk geïndustrialiseerd en werd om die reden ook wel het Belgische Manchester genoemd, de Engelse stad die een belangrijke rol speelde in de industriële revolutie. Op het terrein bevinden zich gerestaureerde gebouwen die een beeld geven uit de tijd van de industrialisatie. Het museum is gevestigd op het terrein van de voormalige bronsfabriek Compagnie des Bronzes de Bruxelles. De fabriek was operationeel van 1854 tot 1979. Centraal staat de La Fonderie, vertaald De Gieterij. Daarnaast staan er tal van machines en gereedschappen tentoongesteld en is er een documentatiecentrum. Het museum geeft een beeld, variërend van de ontwikkeling van de industrie tot en met verandering van het sociale leven van de werkende klasse. De industrialisatie was van grote invloed op de ontwikkeling van de regio. Vanaf de oude bronsfabriek is er toegang tot het kanalenstelsel van het hoofdstedelijke gewest. Vanaf de kade voor de fabriek vertrekt een rondvaartboot die verschillende routes aflegt door Molenbeek en Brussel-stad. Galerij Zie ook Lijst van musea in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Grand Large

The Grand Large (also known as the Grand Large de Pommeroeul) is an artificial lake in Wallonia, not far from the city of Mons in the province of Hainaut, Belgium. The lake is situated along the highway E19 between Paris and Brussels. Its marina can host 157 boats. The lake is linked to two canals: to the east, the Nimy-Blaton-Péronnes Canal, to the west the Canal du Centre. References External links The City of Mons
Grand Large

Le Grand Large est un plan d'eau artificiel et un port de plaisance. Il constitue une extension du canal Nimy-Blaton-Péronnes, qu'il relie au canal du Centre, à proximité de la ville de Mons et de l'autoroute E19 reliant Bruxelles à Paris. Il se situe ainsi sur une des liaisons fluviales principales reliant le bassin de l'Escaut au bassin de la Meuse. Point de passage entre les réseaux de canaux et voies navigables français et néerlandais, le port du Grand-Large est un port de plaisance à vocation européenne. Il dispose de 157 anneaux et d'une capitainerie et d'un Club House. Liens externes Site de la ville de Mons Portail du Hainaut Portail des lacs et cours d'eau
Grand Large (België)

Het Grand Large is een kunstmatig meer (oppervlakte van 80 ha) op een paar kilometer van het centrum van Bergen. Er is een jachthaven voor 157 boten met toegang naar twee kanalen: het Centrumkanaal en het Nimy-Blaton-Péronne-kanaal. Hierdoor is het een belangrijke verbinding tussen de stroomgebieden van de Schelde en de Maas. Het meer werd gegraven in de jaren '80 van de 20e eeuw en heeft vooral een recreatief doel met de jachthaven en de mogelijkheid om te zeilen.
Grand Large

Grand Large este un lac de acumulare artificial cu o suprafață de aproximativ 45 ha și un port de agrement din provincia belgiană Hainaut. El constituie o extensie a canalului Nimy-Blaton-Péronnes, pe care îl conectează cu canalul du Centre în apropierea orașului Mons și a autostrăzii A7 ( E19 ), care asigură legătura între Bruxelles și Paris. Astfel, lacul este situat pe una dintre principalele legături navigabile care conectează bazinele fluviilor Escaut și Meuse. Punct de trecere între rețelele de canale și căi navigabile din Franța și Țările de Jos, portul Grand-Large este unul de agrement cunoscut la nivel european. El dispune de 157 de inele pentru acostare, de un Club House, și este administrat de o căpitănie proprie. În incinta sa funcționează și o piscină. Note Legături externe fr Grand Large pe site-ul Administrației Căilor Navigabile din Valonia
Royal Dutch Theatre (Ghent)

The Royal Dutch Theatre Dutch: Koninklijke Nederlandse Schouwburg, or KNS, is a theater building in the Belgian city of Ghent. The theater is located on the northern side of Sint-Baafsplein, which was created in 1897 by demolishing older buildings that obstructed the view of the Saint Bavo Cathedral. History The theater was constructed between 1897 and 1899 on the site of the former Regnessestraat. It was designed in an eclectic style with predominantly Renaissance features by architect Edmond De Vigne. It became the new home for the professional theater company Nederlandsch Tooneel van Gent (1871-1945), which had previously performed at the Minardschouwburg. In 1945, this company merged into the Nationaal Toneel, after which the theater served as a secondary stage for the Antwerp KNS. In 1965, a new theater company, NTGent, was founded. The building is dated on the facade ANNO 1897, but was inaugurated on October 1, 1899. The facade consists of three building levels with five bays. The central part of the three bays is strongly accentuated and is flanked on the second and third levels by four statues of men in 17th-century attire, created by Louis Mast. These statues represent the four rhetorical chambers of Ghent: De Fonteine, Sint-Barbara, Sint-Agnete, and Maria ter Ere. The central part is crowned by a monumental gable. In a rounded tympanum, a mosaic is embedded, measuring nine meters wide and four meters high, made up of 70,000 ceramic tiles in 500 different shades. It depicts a mythological scene based on a design by Constant Montald, showing Apollo in his sun chariot, accompanied by the nine Muses, each recognizable by their respective attributes. At the top stands a bronze statue of a woman with a lyre. Designed by the Ghent sculptor Aloys Buyens, it represents the Genius of Music. Since 1986, the building has been protected as a monument. References External links http://www.ntgent.be Koninklijke Nederlandse Schouwburg in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
Koninklijke Nederlandse Schouwburg (Gent)

De Koninklijke Nederlandse Schouwburg of KNS is een theatergebouw in de Belgische stad Gent. De schouwburg bevindt zich aan de noordkant van het Sint-Baafsplein, dat in 1897 tot stand kwam door het slopen van oudere gebouwen die het zicht op de Sint-Baafskathedraal belemmerden. Het theater werd in 1897-1899 op de plaats van de vroegere Regnessestraat gebouwd in eclectische stijl met vooral renaissancistische kenmerken naar een ontwerp van architect Edmond De Vigne. Het vormde de nieuwe thuisbasis voor het professionele theatergezelschap het Nederlandsch Tooneel van Gent (1871-1945), dat eerder in de Minardschouwburg speelde. Dat gezelschap ging in 1945 op in het Nationaal Toneel, waarna de schouwburg fungeerde als een tweede plateau voor de Antwerpse KNS. In 1965 werd met het NTGent een nieuw eigen theatergezelschap opgericht. Het gebouw is in de gevel gedateerd ANNO 1897, maar werd ingehuldigd op 1 oktober 1899. De gevel bestaat uit drie bouwlagen van vijf traveeën. De middenpartij van drie traveeën is sterk geaccentueerd en wordt in de tweede en derde bouwlaag geflankeerd door vier standbeelden van mannen in 17de-eeuwse klederdracht, vervaardigd door Louis Mast. Zij stellen de vier rederijkerskamers van Gent voor: De Fonteine, Sint-Barbara, Sint-Agnete en Maria ter Ere. De middenpartij wordt bekroond door een monumentale puntgevel. In een rondbogig timpaan is een mozaïek ingewerkt van negen meter breed en vier meter hoog, bestaande uit een 70.000 keramieksteentjes in 500 verschillende tinten. Het is een mythologisch tafereel naar een ontwerp van Constant Montald en stelt Apollo voor in zijn zonnewagen, begeleid door de negen muzen die herkenbaar zijn aan hun respectievelijke attributen. Op de top staat een bronzen vrouwenbeeld met een lier. Het is ontworpen door de Gentse beeldhouwer Aloys Buyens en stelt de Genius van de Muziek voor. Sinds 1986 is het gebouw beschermd als monument. Externe link http://www.ntgent.be Koninklijke Nederlandse Schouwburg in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed