NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gare de Lustin

La gare de Lustin est une gare ferroviaire belge de la ligne 154, de Namur à Dinant, située à Lustin section de la commune de Profondeville, dans la province de Namur en région wallonne. Elle est mise en service en 1862 par la Compagnie du Nord - Belge. L'ancien bâtiment est détruit en 1982 et le nouveau est fermé en 1993. C'est une halte voyageurs de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB) desservie par des trains InterCity, (IC) Omnibus (L) et d'Heure de pointe (P). Situation ferroviaire Établie à 91 mètres d'altitude, la gare de Lustin est située au point kilométrique (PK) 14,00 de la ligne 154, de Namur à Dinant, entre les gares ouvertes de Jambes et de Godinne. Histoire La station de Lustin est mise en service le 5 février 1862 par la Compagnie du Nord - Belge, lorsqu'elle ouvre à l'exploitation la section de Namur à Dinant. Le bâtiment voyageurs est un modèle type de la compagnie avec un corps central à trois ouvertures et un étage, deux ailes à une ouverture sont accolées. En 1864 Lustin - Profondeville est la troisième station de la ligne qui rejoint la frontière et Givet en France. Elle dessert les villages de Lustin et de Profondeville, à 14 kilomètres de Namur et 36 km de Givet. Quotidiennement il y a quatre trains pour Dinant et trois pour Givet, le temps de parcours entre Namur et Givet est d'environ 1 h 20. L'ancien bâtiment de la Compagnie du Nord - Belge est détruit en 1982, pour laisser la place à un nouvel édifice de conception moderne. La suppression du guichet et la fermeture du bâtiment voyageurs intervient cependant dès le 23 mai 1993. Service des voyageurs Accueil Halte SNCB, c'est un point d'arrêt non géré (PANG) à accès libre. Desserte Lustin est desservie par des trains de la SNCB : InterCity (IC), Omnibus (L) et d'Heure de pointe (P) qui effectuent des missions sur la ligne 154 Namur - Dinant. En semaine, la desserte est constituée de trains IC-17 entre Dinant et Brussels Airport-Zaventem ainsi que de trains L entre Namur et Libramont, circulant toutes les heures et renforcés, le matin, par un train P de Bertrix à Namur. Les week-ends et jours fériés, la desserte comprend des trains IC-17 entre Dinant et Bruxelles-Midi, circulant toutes les heures, ainsi que des trains L entre Namur et Libramont, toutes les deux heures. Intermodalité Un parc pour les vélos et un parking pour les véhicules y sont aménagés. Elle est desservie par des bus[Lesquels ?]. Un minibus assure la liaison entre la gare et le CHU Mont-Godinne. Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Notes et références Voir aussi Articles connexes Relations ferroviaires en Belgique Ligne 154, de Namur à Dinant Lien externe Informations sur la Gare de Lustin, sur le site de la SNCB Portail du chemin de fer Portail de la province de Namur
Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Goede Bijstand

De Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Goede Bijstand (in het Frans Basilique Notre-Dame de Bon-Secours) ligt in Péruwelz in Henegouwen (en in het bijzonder in de voormalige Belgische gemeente Bon-Secours, de plaats met een bedevaart gericht op een oude eik gewijd aan Notre-Dame-du-chêne-entre-deux-bois). Het is een basiliek gewijd aan de verering van de maagd Maria, gebouwd in een massieve gotische stijl. Reeds in de zestiende eeuw werden er pelgrimstochten georganiseerd en per decreet van het bisdom Doornik werd er een kapel gebouwd. In 1885 begint de architect François Baeckelmans met de bouw van een nieuwe neogotische kerk. In 1892 werd het gebouw voltooid. Aan de voorzijde bevinden zich twee vierkante torens en een poort. Het achterliggende gebouw is gebouwd volgens de centraalbouw met acht pilaren waarop de koepel mede rust. In 1910 werd de kerk tot basiliek verheven. Tussen 1880 en de Eerste Wereldoorlog was de basiliek verbonden met het station van Péruwelz door middel van een paardentram. Literatuur Antoine Baudry, L'église Notre-Dame de Bon-Secours à Péruwelz, 2021, ISBN 9782390381112
AZ Groeninge

AZ Groeninge ist ein Krankenhaus in der belgischen Stadt Kortrijk mit über 1000 Betten. Geschichte Im Jahr 2003 fusionierten vier Kortrijker Krankenhäuser zu AZ Groeninge: die Klinik Maria’s voorzieningen in der Loofstraat (gegründet 1937) das Onze-Lieve-Vrouwe-Hospital am Reepkaai (gegründet 1211) das Sint-Niklaas-Krankenhaus am Houtmarkt (gegründet 1958) und das Krankenhaus von Sint-Maarten entlang der VerCruysse (gegründet 1955) 2005 wurde ein Neubau im Süden der Stadt begonnen, an dem die bisherigen Standorte gebündelt werden sollen. AZ Groeninge ist das fünftgrößte Krankenhaus und Zweitgrößter Campus in Belgien. Gebäude Campus Reepkaai Der kleinere, innerstädtische Standort gehörte früher zum Onze-Lieve-Vrouwehospitaal. Campus Kennedylaan Städtebauliches Grundanliegen war die Integration fünf zusammenhängender Baublöcke in eine parkähnliche Landschaft auf 144.000 m² Grundstücksfläche. Das von Baumschlager Eberle entworfene Krankenhaus im Süden der Stadt wurde 2017 fertig gestellt. Das von Bert Dehullu entworfene Auditorium erhielt 2016 einen Wienerberger Brick Award. Im Zeitraum 2022 bis 2025 werden weitere Gebäude errichtet, so dass anschließend der Standort am Reepkaai aufgegeben werden kann. Sonstiges Der Hubschrauberlandeplatz des Krankenhauses hat den ICAO-Code EBKG. Der jährliche Stromverbrauch des Krankenhauses liegt bei 18.500 Megawattstunden. Einzelnachweise
AZ Groeninge

AZ Groeninge (in de huisstijl: az groeninge) is een supraregionaal ziekenhuis in de Belgische stad Kortrijk. Het ziekenhuis is het resultaat van een fusie van drie katholieke ziekenhuizen en één OCMW-ziekenhuis. Geschiedenis De geschiedenis van het ziekenhuis gaat terug tot de 13e eeuw en behoort daarmee tot de oudste ziekenhuizen van het land. Het is een pluralistisch ziekenhuis dat het resultaat is van de fusie van een OCMW-ziekenhuis met drie private katholieke ziekenhuizen. In 2003 fuseerden vier voormalige Kortrijkse ziekenhuizen: Kliniek Maria's Voorzienigheid in de Loofstraat (gesticht in 1937), het in 1211 gestichte Onze-Lieve-Vrouwehospitaal, het Sint-Niklaasziekenhuis (1958) en het Sint-Maartenziekenhuis aan de Burgemeester Vercruysselaan (1955). Bij de fusie werden alle specialisaties gecentraliseerd op één campus. In 2005 werd gestart met de bouw van een groot ziekenhuis nabij het Ei in Kortrijk. Vanaf 2012 moesten de campussen Sint-Maarten en Maria's Voorzienigheid naar deze nieuwbouw verhuizen. Tussen 12 en 30 april 2010 verhuisde de campus Houtmarkt en opende de nieuwe campus Kennedylaan. In april 2017 sloten de campus Loofstraat en de vestiging aan de Burgemeester Vercruysselaan en verhuisden alle centra en verpleegeenheden naar campus Kennedylaan. Heden Ziekenhuis AZ Groeninge is in beddenaantal (1046 acute bedden; 57 kraambedden) het op vier na grootste ziekenhuis van het land, na het UZ van de KU Leuven, het Ziekenhuis Netwerk Antwerpen, het Grand Hôpital de Charleroi en het AZ Sint-Jan Brugge-Oostende AV. Naar aantal bedden op één locatie is het zelfs het tweede grootste ziekenhuis, na het Universitair Ziekenhuis Leuven. Het AZ Groeninge is tevens een opleidingscentrum zowel voor studenten geneeskunde als assistenten in opleiding in verschillende specialismen. Het beschikt onder meer over een afdeling Radiotherapie, een erkende borstkliniek, twee MRI-toestellen en een PET-CT-scan. Er is netwerkvorming en samenwerking met naburige ziekenhuizen zoals het Onze-Lieve-Vrouw van Lourdesziekenhuis te Waregem, het Jan Ypermanziekenhuis te Ieper, de ziekenhuizen in Moeskroen en Doornik, en het AZ Sint-Jan te Brugge. Het AZ Groeninge maakt deel uit van het Vlaams Ziekenhuisnetwerk van het Universitair Ziekenhuis van de KU Leuven en werkt voor opleiding van studenten en assistenten ook samen met het UZ Gent. Sinds 2009 is er eveneens een formele samenwerking voor opleiding, onderzoek en dienstverlening met de Kortrijkse universiteit KULAK, de Université Lille Nord de France en het Centre Hospitalier Universitaire Lille. Het ziekenhuis neemt actief deel aan verschillende klinische studies. Het ziekenhuis was in 2021 een van de drie door de Europese Organisatie van Kankerinstituten (OECI) geaccrediteerd als een geïntegreerd multidisciplinair centrum voor kankerbehandeling en -onderzoek. Externe link Officiële website
Sint-Aldegondiskerk (Deurle)

De Sint-Aldegondiskerk in de Oost-Vlaamse deelgemeente Deurle is toegewijd aan de heilige Aldegondis. Het is een bakstenen neoromaanse kerk die in 1835 werd gebouwd. Het interieur is neoclassicistisch. De kerk werd verbouwd in 1912 en tussen 1980 en 1986 gerestaureerd. Ze vervangt een kerk waarvan in het Rijksarchief te Gent een vermelding uit 1121 terug te vinden is. Deze kerk stond aan de rand van het Warandebos, 160 m verwijderd van de Leie. De vroegere kerk had zoals zovele andere te lijden van de Beeldenstorm en oorlogen. Ze werd door Hollandse milities geplunderd in 1645 die de altaren vernielden en de beelden verminkten. Een in 1660 gebouwde sacristie bewaarde de belangrijkste voorwerpen. Het rechterzijaltaar is toegewijd aan Aldegondis. In het 18e-eeuwse antependium onder het altaar wordt ze getoond terwijl ze zieken geneest. Haar beeld toont haar als abdis met boek, staf en rozenkrans. Ze was immers stichter van het klooster van Maubeuge waarvan ze ook de eerste abdis was. Deze kerk wordt gebruikt door de parochie Edith Stein in De Pinte-Zevergem-Latem-Deurle. Het kerkhof Op het kerkhof liggen verschillende bekende kunstenaars begraven, waaronder Gustave De Smet, Léon De Smet, Xavier De Cock, Albert Claeys, Piet Bekaert en Luc-Peter Crombé. Ook de schrijver Gaston Martens is er begraven. Het kerkhof is sinds 1979 geklasseerd als dorpsgezicht. Het is het oorspronkelijke 11e-eeuwse kerkhof van deze parochie.
Sint-Pieter en Pauwelkerk (Mol)

De Sint-Pieter en Pauwelkerk is de hoofdkerk van Mol, in de Belgische gemeente Mol. Ze bevond zich aan de Markt, maar in 1805 werd het gemeentehuis er voor geplaatst. De kerk werd in 1852 vrijwel geheel vernieuwd onder architectuur van Eugène Gife, maar de kolommen van de vroegere gotische kerk bleven gehandhaafd. Ook de laatgotische bakstenen toren bleef ongewijzigd. Deze uit het einde van de 15e eeuw stammende toren is 55 meter hoog en bevat onder meer ornamenten van ijzerzandsteen. Ze telt vijf geledingen. De toren werd gebouwd nadat zijn voorganger in 1492 was ingestort. De toren diende ook als schuilplaats in onrustige tijden. Op 25 april 1765 werd de toren door bliksem getroffen, waarbij de spits werd vernield. Graaf Isendoorn à Blois, die verplicht was om de toren te herstellen, bouwde de spits echter niet meer in zijn oude luister op. Over het uiterlijk van de vroegere spits bestaat onzekerheid, maar er werd beweerd dat de toren mét spits een hoogte bereikte van 82,52 meter. De toren werd ook in 1856 en 1863 door bliksem getroffen, en in 1864 werd een "donderroede" (bliksemafleider) geplaatst. In 1936 werd de toren als monument geklasseerd en in 1937 gerestaureerd. Na beschadiging tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de toren hersteld in 1974 en 1999. In de toren is sinds 1979 het Torenmuseum gevestigd, waarin kerkelijke kunst is tentoongesteld alsmede documenten die op kerk, toren en beiaard betrekking hebben. Er was in 1928 een kleine beiaard, die in 1951 werd vervangen door de huidige en in 1967 nog uitgebreid. Ze telt 49 klokken met een totaalgewicht van 16.504 kg. Het interieur van de kerk omvat twee gepolychromeerde beelden van Artus Quellinus, schilderijen, onder meer van Willem Herreyns en Jan van den Hoecke, een gotisch wijwatervat uit het begin van de 16e eeuw, een preekstoel en houten muurbekleding (17e-18e eeuw), een communiebank uit 1773, een Sint-Anna-te-Drieën uit eind 17e eeuw en een relikwie van de Heilige Doorn, die sinds 1654 in het bezit is van de parochie.
Engelsmolen

De Engelsmolen of Molen te Dalhem of Molen te Dalme is een watermolen op de Molenbeek-Ter Erpenbeek in Aaigem, een dorp in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen. Geschiedenis De molen werd opgetrokken voor 1494. Vroeger werd hij gebruikt als korenmolen, oliemolen en vlaszwingelmolen maar tegenwoordig nog enkel als korenmolen. In 1976 werd de molen beschermd als monument en de vallei van de Molenbeek werd in 2004/2007 als landschap beschermd.
Sint-Annakerk (Brugge)

De Sint-Annakerk is een katholieke kerk in de wijk en parochie Sint-Anna in Brugge. Ze werd in het begin van de 17e eeuw herbouwd en wat betreft het interieur in typische barokstijl aangekleed. Moeder Anna is de patrones van de kerk. Geschiedenis In 1496 werd het herenhuis "Hof ter Vere" aangekocht en omgebouwd tot een eenbeukige hulpkerk, die in 1497 gewijd werd. In 1506-1507 kwam er een uitbreiding. In 1516 werd ze verbouwd tot een driebeukig gebedshuis. Na de beeldenstorm werd ze in 1580 verkocht en gedeeltelijk gesloopt. In 1611 kwam er een nieuwe kerk boven op het puin van de voorgaande. In 1621 werd ze ingewijd. Vanwege schaarste aan materiaal werd de nieuwe kerk een eenbeukige gotische kerk. Eind 17de eeuw werd ze verbouwd van een laatgotisch tot een barok gebouw, wat het meest opvalt binnenin de kerk. Gulle schenkers zorgden voor een rijkelijke inkleding, wat de kerk de bijnaam "salonkerk van Brugge" bezorgde. Sinds 1956 staat de kerk als beschermd gebouw op de monumentenlijst. Interieur Linksachter in de kerk geeft een gotisch deurtje toegang tot de armendis of dismeestersbank uit 1688. Armen uit de wijk konden daar op bepaalde dagen goederen of penningen ontvangen. Tot in de Eerste Wereldoorlog kwamen er nog armen langs. De Sint-Annawijk was een van de armste van Brugge. De doopvont heeft een schelpvorm. Het koperen deksel is van 1630. De biechtstoelen dateren uit de tweede helft van de 18e eeuw. Het orgel in de kerk is van het jaar 1707 en werd gemaakt door Jacob Van Eynde. In de 19e eeuw werden de pijpen aangepast door Louis Hooghuys. Guido Gezelle Naast de barokke elementen en prachtig aangeklede kerk is voor vele bezoekers de doopvont merkwaardig. Op die plaats werd dichter Guido Gezelle gedoopt op 1 mei 1830. Hij deed in de kerk ook zijn eerste communie en na zijn priesterwijding deed hij er zijn eerste mis. Florimond Fonteyne Een van de parochiepriesters op het einde van de 19de eeuw was onderpastoor Florimond Fonteyne (1856-1923), die in Brugge de rol speelde van wat Daens was in Aalst. Zijn onderpastorie op de Sint-Annaplaats was de ontmoetingsplaats van sociaal geëngageerde lieden. Bisschop Waffelaert maakte hieraan een einde door Fonteyne over te plaatsen naar de gemeente Zarren. Galerij Literatuur Adolphe DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Brugge, 2010. Jean Luc MEULEMEESTER, Een maaltijd na de inwijding van het kerkhof van de Brugse Sint-Annakerk, in: Biekorf, 2001. Brigitte BEERNAERT e.a. Sint-Annakerk, in: Het beste van 25 jaar, Open monumentendagen 2013, Brugge, 2013. Brochure "Sint-Annakerk Brugge", verkrijgbaar in de kerk. Zie ook Lijst van kerken in Brugge Voetnota
Bospolder-Ekers moeras

Bospolder-Ekers moeras is een natuurgebied in de Belgische plaats Ekeren. Het ruim honderd hectare grote gebied is eigendom van Natuurpunt en wordt ook door die vereniging beheerd. Geschiedenis Vroeger maakte de Bospolder deel uit van de laag gelegen Antwerpse Scheldepolders. De meest opvallende elementen waren een aantal oude wielen, plassen ontstaan door breuken in de Ekerse Dijk uit vorige eeuwen. Bij de havenuitbreiding aan het eind jaren 60 en begin jaren 70 van de 20ste eeuw werd het gebied opgespoten met zand uit de pas gegraven dokken. In de Bospolder werd in 2002 het allereerste Vlaamse natuurinrichtingsproject afgewerkt door wielen te ruimen en het moeras te herstellen. Externe link Officiële website van het natuurgebied
Sint-Vincentiuskerk (Buizingen)

De Sint-Vincentiuskerk, de kerk zonder toren, is een kerk in het Belgische dorp Buizingen in Vlaams-Brabant. Het oorspronkelijke kerkje van Buizingen stond tegenover de ingang van het toenmalige kasteel uit de 15e-17e eeuw. Door de komst van de Eizingenaars en de bevolkingsexplosie werd dit kerkje te klein voor de ruim 2000 parochianen en in 1902 werd het afgebroken. Ondertussen werd de nieuwe, grotere en huidige Sint-Vincentiuskerk gebouwd die op 11 oktober 1904 werd ingehuldigd. De toren raakte echter nooit voltooid waardoor Buizingen het tot op vandaag zonder spits moet stellen. Dit gaf dan ook aanleiding tot het gezegde: “In Buizingen zijn ze geschoren, want ze hebben een kerk maar geen toren”. Van de parochie van Buizingen wordt reeds gesproken rond de 9e eeuw. Voor de afbraak van de voormalige kerk in 1902 was ze al eens terug opgebouwd in 1758. De huidige Sint-Vincentiuskerk is ook trots op zijn geklasseerd 18e-eeuwse Van Peteghemorgel (familie Van Peteghem). Naast het orgel zijn er ook nog andere verwijzingen terug te vinden naar de vorige kerk (verschillende beelden en een van de klokken) en ook naar de kerk van Eizingen (de tweede en nu meer dan 350 jaar oude klok). Na de aanhoudende bevolkingstoename werd ook de Sint-Vincentiuskerk te klein om alle parochianen op te vangen. In 1951 werd daarom de Don Boscokerk gebouwd op de grens tussen Buizingen en Huizingen.
Heiligenhuisje (Sint-Pieters-Voeren)

Het Heiligenhuisje (Limburgs :Hèlligehuuske) is een natuurstenen bidkapel in Sint-Pieters-Voeren (gemeente Voeren, België), met een in Maaslandse baksteen- en kalksteenarchitectuur uitgevoerde voorgevel. In de voorgevel is een datumsteen uit 1730 gevat. De naam Sint-Annakapel, die ook voor het gebouw wordt gebruikt, is een neologisme uit de 20e eeuw. Tot midden de jaren 60 stond er een lindeboom voor de kapel. Deze werd sinds mensenheugenis jaarlijks bezocht door Sinti. Sinds het kappen van de boom zijn ook de Sinti weggebleven. Externe link Heiligenhuisje op Onroerend Erfgoed
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Oudenburg)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is een kerkgebouw in de Belgische gemeente Oudenburg, toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. Geschiedenis In de 10e eeuw werd de eerste bidplaats van Oudenburg gebouwd. Het was waarschijnlijk een houten zaalkerk die in bezit was van de bisschop van Noyon-Doornik. In 1054-1070 werd de ondertussen vervallen houten kerk vervangen door de stenen Sint-Pieterskerk. Voor de bouw van deze kerk werden onder meer restanten gebruikt van het Romeinse castellum, die vele eeuwen voorheen Oudenburg al op de kaart had gezet. Rond 1084 kwam Arnoldus van Soissons, bisschop van Soissons, naar Oudenburg en hij stichtte er de Sint-Pietersabdij. De bestaande Sint-Pieterskerk in het centrum van Oudenburg werd verplaatst naar de abdij. De bouw van een nieuwe parochiekerk liet niet lang op zich wachten. Hij werd gebouwd in de Mariastraat, waar ook de huidige kerk zich bevindt. De kerk werd toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. In de tweede helft van de 19e eeuw was een Oudenburg een bloeiende stad. Hoewel de toenmalige Onze-Lieve-Vrouwekerk al vele keren opgelapt en uitgebreid was, raakte hij stilaan een vervallen gebouw. Er werd dan ook besloten om de een nieuwe parochiekerk te bouwen. Deze werd in 1867 ontworpen door architect Pierre Buyck. De nieuwe kerk heeft de kenmerken van de neogotische stijl: een Latijns kruis als grondplan, steunberen, pinakels, spitsbogen en roosvensters. De H. Arnoldus was aanwezig in de kerk. Er staat een schrijn van hem; in de glasramen worden taferelen uit het leven van Arnoldus afgebeeld. Ook in het beeldhouwwerk van een zijaltaar wordt hij afgebeeld. De vele andere abten die de abdij van St.-Pieters in Oudenburg door de eeuwen heen hebben geleid worden niet vergeten. Hun wapenschilden werden op de muren van de middenbeuk aangebracht. Daarnaast vinden we nog een devotiebeeld van de Onze-Lieve-Vrouw van Foy uit de 15e eeuw. Als een van de weinige kerken in Vlaanderen werd de kerk naar het westen georiënteerd. Dit om de eenvoudige reden dat het portaal op die manier naar de Mariastraat gericht was. Literatuur Jean Luc MEULEMEESTER, Uit de geschiedenis van de Oudenburgse Onze-Lieve-Vrouwekerk, in: Biekorf, 2004. Galerij
Winketbrug

De Winketbrug is een liggerbrug over de Dijle in de Belgische stad Mechelen. De huidige brug werd in 1971 gebouwd net ten westen van de oude Winketbrug, een hefbrug die haaks over de Dijle lag. Het verkeer moest voor en achter de brug een scherpe bocht nemen. Door de bouw van de nieuwe brug, die schuin over de Dijle ligt, kan het verkeer vlotter doorstromen. De oude Winketbrug werd in 1929 gebouwd en werd in 1972, na de ingebruikname van de nieuwe brug, afgebroken. Anno 2013 zijn de landhoofden van de oude Winketbrug nog steeds aanwezig. Tijdens de krokusvakantie in 2026 werden de brugopleggingen vervangen.[1]
Chiesa di San Lupo

La chiesa di San Lupo, in francese église Saint-Loup, è una chiesa storica che sorge nel centro di Namur, in Belgio. Venne costruita in stile barocco tra il 1621 e il 1645 come chiesa del Collegio gesuitico, oggi liceo. Rappresenta uno dei capolavori dell'architettura barocca dei Paesi Bassi meridionali. Storia e descrizione I Gesuiti arrivarono a Namur nel 1610 e ripresero un piccolo collegio che in seguito ampliarono e riedificarono. Nel 1621 decisero la costruzione di una chiesa, dedicata a Sant'Ignazio di Loyola, fondatore della Compagnia di Gesù. Il progetto dell'edificio venne affidato all'architetto fiammingo-gesuitico Pieter Huyssens, grande maestro del barocco dei Paesi Bassi meridionali. Huyssens previse un edificio a pianta basilicale a tre navate, con alta facciata a tre ordini e campanile sull'abside in bilanciamento all'alto timpano anteriore. Il disegno della facciata è ispirato alla Chiesa del Gesù di Roma e alla sua Chiesa di San Carlo Borromeo ad Anversa. Reca sul frontone il monogramma IHS, simbolo della Compagnia di Gesù. A causa della mancanza di fondi, la costruzione si svolge in una ventina d'anni e la torre dell'abside rimane ferma all'altezza del tetto della chiesa. L'edificio viene consacrato il 28 maggio 1645 dal vescovo di Namur Englebert Dubois; tuttavia servirà ancora una trentina d'anni per completare la decorazione e l'arredamento interni. Le volte sono realizzate in pietra arenaria e interamente scolpite, dieci confessionali lignei barocchi vengono addossati alle pareti delle navate laterali, l'altar maggiore venne terminato nel 1656 e l'altare laterale di Sant'Ignazio completato nel 1677. Questa opera segna la fine definitiva dei lavori. Nel 1773 con la soppressione dell'Ordine gesuitico, quest'ultimi dovettero lasciare la chiesa e il collegio di Namur. Come l'antica chiesa di San Lupo (accanto a quella di San Giovanni Battista) era divenuta pericolante, il consiglio cittadino darà ai parrocchiani l'uso della chiesa di Sant'Ignazio. Dunque il 14 settembre 1777 la chiesa diviene ufficialmente parrocchiale e viene intitolata a San Lupo, vescovo di Troyes morto nel 478. Allo stesso tempo alcuni tesori della vecchia chiesa vennero qui trasportati, come i candelabri e la Crocifissione dell'altar maggiore; mentre nove tele de pittore locale Jacques Nicolaï, vennero acquisite dai canonici della cattedrale. Fra il 1864 e il 1867 la chiesa viene restaurata, e durante questa campagna di lavori, la facciata viene rifatta in pietra blu di Tournai. Note Bibliografia (FR) AA.VV.: Les Jésuites à Namur (1610-1773), Namur, 1991. (FR) Ferdinand Courtroy: L'ancienne église des jésuites de Namur, Namur, 1938. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Lupo Collegamenti esterni Sito ufficiale, su eglise-saint-loup.be. (IT, DE, FR) Chiesa di San Lupo, su hls-dhs-dss.ch, Dizionario storico della Svizzera.