NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Five tumuli of Omal

The Five Tumuli of Omal, locally known as Les cinq tombes (The Five Graves), are a group of tumuli located in Omal, a village in the municipality of Geer, Belgium, in the Liège Province of Belgium. They are listed as part of the Exceptional Heritage of Wallonia since 20 November 1984. Location The tumuli are situated in the Hesbaye village of Omal, near the Colons Alley and the N69 national road, known as the Roman road since it follows the ancient Roman road connecting Bavay to Cologne. The first four tumuli are aligned to the north of this road, while the fifth is located off-axis to the south of the road, behind a war memorial. History These relatively small tumuli have been subject to looting over the centuries. However, excavations conducted in the 19th century uncovered several artifacts, including a short sword and an ivory scabbard. These finds are displayed at the Museum of Art and History and the Curtius Museum in Linear Pottery culture. Omal is a significant archaeological site in Hesbaye, renowned for the discovery of the earliest linear pottery culture sites, which gave its name to the Linear Pottery culture. Description The tumuli are covered with trees and have a maximum diameter of about 20 meters and a height of at least 4 meters. The tumulus located south of the Roman road has a height of 5.20 meters. Heritage The tumuli are listed on the protected heritage list of Geer and are part of the Exceptional Heritage of Wallonia. References External links Comparative study of 10 tumuli in Haspengouw: analysis of the tumuli of Omal
Cinq tumuli d'Omal

Les cinq tumuli d'Omal appelés localement Les cinq tombes sont des tumuli situés à Omal dans la commune belge de Geer en province de Liège. Ils sont repris sur la liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne depuis le 20 novembre 1984. Situation Ils se situent dans le village hesbignon d'Omal, à proximité du ruelle des Colons et de la route nationale 69 appelée chaussée romaine puisqu'il s'agit de l'ancienne chaussée romaine reliant Bavay à Cologne. Les quatre premiers tumuli sont alignés au nord de cette voie romaine tandis que le cinquième se trouve hors axe au sud de la chaussée et à l'arrière d'un monument aux morts. Historique Ces tumuli, de dimensions assez restreintes, ont fait l'objet de pillages à travers les siècles. Toutefois, lors de fouilles opérées au XIXe siècle, on put y découvrir plusieurs objets dont une courte épée et un fourreau en ivoire. Ces découvertes sont visibles au Musée d'Art et d'Histoire ainsi qu'au Musée Grand Curtius de Liège. Omal est un des sites les plus importants pour l'archéologie en Hesbaye, Le village devint célèbre pour la découverte des premiers sites rubanés et donna son nom à cette civilisation : la civilisation omalienne. Description Il s'agit de tumuli plantés d'arbres d'un diamètre maximum d'une vingtaine de mètres et d'une hauteur d'au moins 4 m. Le tumulus situé au sud de la chaussée romaine a une hauteur de 5,20 m. Patrimoine Les tumuli sont repris sur la liste du patrimoine immobilier classé de Geer et sur la liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne. Sources et liens externes (nl) Vergelijkende studie van 10 tumuli in Haspengouw: analyse van de tumuli van Omal Voir aussi Articles connexes Liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne Liste des tumuli de Belgique Refuge fortifié d'Omal Manoir d'Omal Portail de la province de Liège Portail de la Rome antique Portail de l’archéologie
Tumuli van Omal

De Tumuli van Omal (lokaal aangeduid met Les cinq Tombes) zijn een vijftal Gallo-Romeinse grafheuvels bij Omal in de Belgische provincie Luik in de gemeente Geer. Ze liggen aan de N69, daar lokaal Chaussée Romaine geheten, een oude Romeinse weg van Tongeren naar Bavay. Langs de zuidkant van de weg ligt een Romeinse generaal onder de grootste grafheuvel terwijl aan de noordkant van de weg zijn vier zonen liggen onder vier kleinere grafheuvels. De tumuli werden opgericht in de 2e eeuw n.Chr. De tumuli en de omgeving ervan werden in 1984 beschermd als monument en als landschap. Onderzoek In verschillende periodes zijn de tumuli opgegraven. In 1850 vond het eerste onderzoek plaats waarbij A.G.B. Schayes heuvels 2 en 4 opgroef. In 1876 werden door Looz de heuvels 1 en 3 onderzocht. In 1889 werd heuvel 5 onderzocht door Tihon. De vondsten in de heuvels 1 en 3 worden in het Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis te Brussel en in het Museum Curtius te Luik bewaard. In heuvel 1 (de oostelijke tumulus) werd een ingegraven trapezoïdale kist aangetroffen op een diepte van 2,38 meter. Deze kist had afmetingen van 1,50 m bij 2,05 bij 2,65 meter en heeft een bankje van langs de muren. Onder de kist werden crematieresten aangetroffen. De grafgiften waren rijkelijk en bestonden uit een glazen lamp, kruiken en vazen in aardewerk, een patera in ceramiek, een ijzeren mes, bronzen schotels en een kleine bronzen kandelaar. In heuvel 2 trof men een laag aarde aan die gemengd was met houtskoolresten en as. In deze laag werd een rechthoekige grafkist aangetroffen met enkele grafgiften. In heuvel 3 bevond zich een vierkantige grafkamer met een zijde van 3,25 meter en een diepte van 1,90 meter. Langs minstens twee zijden van de kist trof men kleine bankjes aan. In de grafkamer bevonden zich lampen, kralen van een ketting, resten van leder en fragmenten van glas. Heuvel 4 is niet volledig afgewerkt als gevolg van een landverschuiving. In heuvel 5 (ten zuiden van de weg) trof men een brandplaats aan en een lege gracht. Verder werd er een parazonium, maar onbekend is in welke tumulus dit was. Het is een kort ijzeren zwaard met een ivoren handvat dat in een ivoren schede in één stuk kon worden geschoven. Dit prestigestuk was als paradewapen enkel bestemd voor hooggeplaatsten binnen het leger of de centuriatie. Afmetingen De tumuli zijn alle tussen de vier en vijf meter hoog met een ovaal grondplan. De oostelijke tumulus was de kleinste met een diameter tussen de 21 en 17,5 meter. De twee middelste tumuli zijn tussen de 24 en 23 meter in doorsnee. Heuvel 4, de meest westelijke tumulus is tussen de 23 en de 26 meter in doorsnee. De vijfde tumulus (ten zuiden de weg) had een diameter van 20 tot 22,8 meter en een hoogte van 5,2 meter. Zie ook Gallo-Romeinse tumuli in België
Kasteel Het Hamel

Kasteel Het Hamel is gelegen bij de Belgisch Limburgse gemeente Lummen. Het kasteel met bijbehorende kasteelboerderij stamt uit de 18e eeuw. In de Tweede Wereldoorlog is het kasteel grotendeels vernield en later afgebroken. De stallen en de boerderij werden door de familie Moffarts herbouwd tot woning. Geschiedenis Het Hamelsgoet duikt voor het eerst in archiefdocumenten op in 1515. Van een kasteel is er dan nog geen sprake. Het landgoed wordt omschreven als 'een huys ende hof, schuere, stallen metten landen, weyden ende andere toebehoorten'. Tot laat in de 18de eeuw blijft het domein in het bezit van notarissen, schepenen, rentmeesters en andere aanzienlijke personen uit de omliggende steden, die het pachthof verhuren. De aristocratisering begint eerst in 1789, wanneer het eigendom door het echtpaar Van Henis-Briers als buitenverblijf wordt verworven. Hun dochter huwt met een Zerezo uit Diest. Adèle Zerezo zal een generatie later met senator Van Willigen huwen. Deze laat een plan opmaken voor de aanleg van het park. In dezelfde periode wordt ook een kasteel gebouwd op kort afstand van de oude woning, die tot koetshuis wordt omgebouwd. In 1947 wordt dit kasteel afgebroken. Jeanne Van Willigen, weduwe van baron Eugène de Moffarts en moeder van Marie-Louise en André, laat in die jaren het huidige landhuis op de grondvesten van de oude woning optrekken door haar schoonzoon ridder Barthélemy de Theux de Meylandt et Montjardin. Trivia In de toekomst wil de Stichting De Moffarts het kasteeldomein het Hamel laten uitgroeien tot een cultureel centrum van Europees niveau, dat zich zal toeleggen op kunst en geschiedenis. De Stichting wordt een ontmoetingplaats waar kunstenaars en historici van eigen bodem in contact kunnen treden met gezaghebbende of beloftevolle buitenlandse collega’s. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Limburg (België) Bron Website Stichting De Moffarts
Davidsfonds

The Davidsfonds is a Catholic organisation in Flanders, Belgium with the purpose of promoting the Flemish culture in the areas of literature, history and art. The Davidsfonds was founded in Leuven, Belgium on 15 January 1875, with the motto Voor Godsdienst, taal en volk (E: For religion, language and people). It was named after canon and professor Jean-Baptist David. Together with the Vermeylenfonds (socialist) and the Willemsfonds (liberal), it promoted the Flemish culture, resulting in a growing feeling of Flemish identity. In the 20th century, the activities of the Davidsfonds, Vermeylenfonds and Willemsfonds reflected a divided society, based upon political ideology. Called "pillarization" (Dutch: verzuiling), Catholic, socialist, and liberal interests formed parallel organizations (political parties, trade unions, banks, newspapers, cultural, and social circles) to promote their interests. While sometimes leading to wasteful re-duplication the pillars also supported each other (e.g., in labor strikes) when it furthered their own interests. As of 2005, the organization had 60,000 members and 575 divisions. It organizes cultural activities and publishes a magazine and books. See also Frans de Potter Flemish literature Masereelfonds Rodenbachfonds Willemsfonds External links Media related to Davidsfonds at Wikimedia Commons Official website Davidsfonds in ODIS - Online Database for Intermediary Structures Archived 2016-04-28 at the Wayback Machine
Noorderpershuis

Het Noorderpershuis in Antwerpen is een bouwwerk uit 1878 gebouwd volgens plannen van Gustave Royers in opdracht van de stad Antwerpen. Het pershuis bevindt zich aan de Oostkaai van de Kattendijkdok in de haven van Antwerpen. In het bouwwerk werd water door stoomturbines onder druk gebracht om de sluisdeuren en bruggen te openen. Het was een hydraulische krachtcentrale die 161 kranen, 10 sluizen, 12 bruggen, een hijsbok, een wagonlift en 35 kaapstanders in de Antwerpse haven van energie voorzag. Het pershuis bediende het gebied van de Bonapartesluis tot de Royerssluis. Sinds 1976 is het pershuis niet meer actief, maar sinds 2017 heeft de Antwerpse Brouw Compagnie haar brouwerij in dit gebouw ondergebracht. Het gebouw werd bij besluit van 10 maart 2007 erkend als monument van onroerend erfgoed. Aan de Waalse kaai bevindt zich de pendant van het Noorderpershuis, het tot cultureel centrum verbouwde Zuiderpershuis.
Tumulus de Waesmont

Le tumulus de Waesmont, appelé également Plattetombe, Platte tombe ou Waasmontse Tom, est une tombe gallo-romaine située près du bourg de Wamont, dans la commune de Landen, dans la province du Brabant flamand, en Belgique. Situation Le tumulus de Waesmont est situé entre Wamont (bourg de la commune de Landen) et Racour (bourg de la commune de Lincent, dans la province de Liège). Description Il s'agit d'un grand tertre de forme ovale et ayant pour dimensions : longueur : 77 m largeur : 59 m circonférence : 228 m hauteur : 15 m surface : 36 ares volume : 36 000 m3 Références Voir aussi Articles connexes Liste des tumuli de Belgique Autres tumulus situés sur le territoire de la commune de Landen : Tumulus de Middelwinden Tumulus de Pépin de Landen Tumulus de Betz Portail de l’archéologie Portail de la Rome antique Portail du Brabant flamand
Plattetombe

De Plattetombe, Platte tombe, Waasmontse Tom, Tombe Pepin of tumulus van Waasmont is een reusachtige ovale heuvel vlak bij Waasmont in de gemeente Landen in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. De heuvel ligt tussen het Waasmont en Raatshoven bijna op de provinciegrens. Het is een Gallo-Romeinse tumulus en zou in de 2e eeuw zijn opgeworpen. Tegenwoordig heeft de heuvel afmetingen van 77 bij 59 meter, een omtrek van 228 meter en een hoogte van maximaal 15 meter. De oppervlakte van de heuvel bedraagt 36 are en het volume is 36.000 kubieke meter. In de volksoverlevering wordt hij de graftombe van Pepijn van Landen genoemd. Zie ook Tumulus van Betz, een andere tumulus in de gemeente Tumulus van Middelwinden, een andere tumulus in de gemeente Gallo-Romeinse tumuli in België
Église Saint-Nicolas d'Ottembourg

L'église Saint-Nicolas (Sint-Niklaaskerk en néerlandais) est une église de style néo-classique située à Ottembourg (Ottenburg), section de la commune belge de Huldenberg, en Brabant flamand. Historique L'église est classée monument historique depuis le 19 décembre 2014 et figure à l'Inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 43317. Architecture Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Nicolaaskerk (Ottenburg)

De Sint-Nicolaaskerk of Sint-Niklaaskerk is een kerkgebouw in Ottenburg in de gemeente Huldenberg in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. De parochiekerk is gewijd aan Nicolaas van Myra en staat aan de Kerkstraat. Geschiedenis In 1840 heeft er een brand gewoed die de eerdere kerk heeft verwoest. Hetzelfde jaar werd het kerkgebouw opnieuw opgetrokken. Opbouw Het gebouw is in neoclassicistische stijl opgetrokken en bestaat uit een ingebouwde toren in het zuidwesten met daaronder het portaal, driebeukig schip met vier traveeën in pseudobasilicale opstand, en een recht gesloten koor met afgekapte hoeken en een travee. De kerktoren heeft twee geledingen en heeft in de bovenste geleding een achthoekige vorm met de hoeken voorzien van een hoekketting. Galerij
Kasteel De Campagne

Kasteel De Campagne is een kasteel in Drongen, een deelgemeente van de Oost-Vlaamse hoofdstad Gent. Het werd in de zeventiende eeuw gebouwd in de Gijzelstraat. Verschillende bestemmingen In de achttiende eeuw was De Campagne gekend als Jonkershof of als Kasteel Haemelinck, toen het werd bewoond door een bankiersfamilie. Van 1852 tot 1973 was het eigendom van de paters jezuïeten. Daarna werd het aangekocht door de gemeente Drongen, na de fusie van 1977 werd het eigendom van de stad Gent. Thans wordt het gebruikt door Gentse verenigingen, die er de meest uiteenlopende activiteiten in organiseren. Het kasteel werd beschermd als monument in 1986. Het werd verbouwd en gerenoveerd in 2003-2004. De bijhorende hoeve werd een kinderboerderij, waar de jeugd in schoolverband er kennis kan komen maken met het landelijk leven en de boerderij. Het kasteelpark is vrij toegankelijk en wordt frequent bezocht door wandelaars. Het voormalige koetsenhuis werd ingericht als lokaal voor jeugdwerking. Momenteel wordt het gebruikt door Scoutsgroep Woudloper. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Oost-Vlaanderen Externe links Ecologisch Centrum en Schoolhoeve De Campagne Inventaris Onroerend Erfgoed
Nieuwerck

Het Nieuwerck is een renaissancegebouw in de Belgische stad Ieper. Het is een oostelijke aanbouw van de Lakenhallen van Ieper aan de Grote Markt. Onder het Nieuwerck bevindt zich de toegang tot het voormalige stadhuis. Het gebouw rust op een spitse bogenrij en heeft grote kruisramen en klassieke kerkramen. Dit zorgt ervoor dat het gebouw tamelijk gotisch aandoet, ware het niet van de versieringen in de boogvelden en aan de topgevels die duidelijk neigen naar de renaissance. Het ontwerp van het Nieuwerck is van J. Sporeman. Geschiedenis In 1570 werden reeds plannen gemaakt voor het Nieuwerck. Aan de oostzijde van de Lakenhallen stond vroeger het Gulden Halleke, dat in 1360 in hout was opgetrokken. Het houten bouwwerk werd in 1618 afgebroken en vanaf 1620 werd het Nieuwerck opgetrokken. Het werd in 1621 al voltooid maar omwille van problemen met de stabiliteit werd het meteen weer afgebroken, in 1622 herbouwd en eind dat jaar voltooid. Het ontwerp is van J. Sporeman. Het gebouw fungeerde tot in 1794 als schepenhuis. Naast het Nieuwerck werd in 1623 ook de conciërgewoning, nu gekend als Klein Stadhuis, in gelijkaardige stijl herbouwd. In de periode 1862-1867 werd het Nieuwerck gerestaureerd naar plannen uit 1859-1860. Het meeste werd afgebroken en wederopgebouwd. De eerste steen werd gelegd door minister Alphonse Vandenpeereboom. In de Eerste Wereldoorlog werd Ieper verwoest en ook de lakenhallen met het belfort en het Nieuwerck werden vernield. Van het Nieuwerck bleven enkel nog de zuilen staan. Na de oorlog begon de wederopbouw van de lakenhallen, die echter werd onderbroken door de Tweede Wereldoorlog. Pas begin jaren 50 werd het Nieuwerck weer opgebouwd onder leiding van de architect P.A. Pauwels. Het deed weer dienst als stadhuis, met de raadszaal, de kabinetten van burgemeester, schepenen en stadssecretaris, en een aantal administratieve diensten. In 2016 verhuisde dit alles naar het Auris-gebouw op het Ieper Business Park. Kunstwerken Het wapen van de Spaanse Filips IV, die in 1622 ook over Vlaanderen regeerde, prijkt boven het kapelraam. De beelden van de rechtvaardigheid en de voorzichtigheid vinden een plaatsje in de zijnissen. De onderste nis is gereserveerd voor het beeld van O.L. Vrouw van Thuyne. De toegang tot het Yper Museum is onder het Nieuwerck. Rechts in de inkomhal vindt men een plattegrond van de Hallen. Aan de muren zijn er houten beelden die uit de 15de en 16de eeuw komen. Portretten van de Ieperse burgemeesters sedert 1830 zijn terug te vinden in de galerij. In de raadzaal van het stadhuis bevinden zich ontwerpen van muurschilderingen van Charles de Groux (deze taferelen beelden de middeleeuwse bloeiperiode van Ieper uit als lakenstad) en een prachtig gebrandschilderd glasraam van de Bruggeling Arno Brys, uit 1970. Heden Het Nieuwerck is de ingang voor het Yper Museum, waar elf eeuwen stedelijke geschiedenis worden gepresenteerd. De voormalige raadszaal blijft beschikbaar voor huwelijken en stedelijke vieringen. In de westvleugel bevinden zich instanties die een culturele functie vervullen.
Kerkhof van Beveren (Waregem)

Het Kerkhof van Beveren (Waregem) is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Beveren (Waregem). Het ligt aan de Sint-Jansstraat op 1,2 km ten westen van het dorpscentrum (Sint-Jan-de-Doperkerk) op de plaats waar de oude Sint-Jan-de-Doperkerk stond. Direct na de toegang staan twee stenen steles met de namen van de militaire en burgerlijke slachtoffers uit de beide wereldoorlogen. Ook de oud-strijders uit deze oorlogen staan erop vermeld. Brits oorlogsgraf Op het kerkhof ligt het graf van 1 Britse niet geïdentificeerde gesneuvelde uit de Eerste Wereldoorlog. Men weet enkel dat hij diende bij de Royal Irish Rifles. Zijn graf wordt door de gemeente onderhouden en staat bij de Commonwealth War Graves Commission geregistreerd onder Beveren (Leie) Churchyard.
Tunnel Josaphat

Le tunnel Josaphat (en néerlandais : Josaphattunnel), à ne pas confondre avec le tunnel Schuman-Josaphat, est un tunnel ferroviaire bruxellois d'une longueur de 385 m. Il passe sous toute la longueur de l'avenue du Suffrage Universel. Situation ferroviaire C'est la ligne Infrabel à double voie 161 qui passe par ce tunnel. La vitesse dans le tunnel est limitée à 50 km/h. Histoire Avant les années 1910, le chemin de fer de ceinture, la ligne de Bruxelles-Quartier-Léopold à Bruxelles-Nord et Schaerbeek, suivait un tracé différent, comportant de nombreux passages à niveau sur le territoire des communes de Saint-Josse et Schaerbeek. L'arrêté royal du 10 février 1902 décrète la création nouveau tracé sans passages à niveau. Cette nouvelle ligne est réalisée entre 1902 et les années 1910 en même temps que de larges avenues, dont les avenues Paul Deschanel et Voltaire établies sur l'ancien tracé du chemin de fer, et l'avenue Louis Bertrand. Le premier projet ne prévoyait pas de tunnel à cet endroit ; sa création fut décidée en deux étapes : le conseil communal décida le 29 janvier 1913 de réaliser, aux frais de la commune, le voûtement de la tranchée du chemin de fer de ceinture entre la chaussée de Haecht et la rue Laude prolongée (actuelle avenue Ernest Renan) et la réalisation d'une rue (actuelle avenue du Suffrage Universel) au-dessus. le 1er avril 1914, la commune décida de faire de même pour la portion en direction de l'avenue Louis Bertrand. L'actuel tracé du chemin de fer ainsi que de l'avenue Louis Bertrand sont visibles en pointillés sur une carte de Bruxelles datée de 1910. Plusieurs rues, ainsi que l'ancien tracé du chemin de fer, ont disparu lors de la réalisation de cet aménagement. Caractéristiques L'avenue du suffrage universel suit intégralement le tracé de ce tunnel. L'entrée nord du tunnel, en venant de la place Verboekhoven, passe sous la chaussée de Haecht et l'entrée sud sous l'avenue Louis Bertrand. L'entrée sud du tunnel se situe au niveau du mini-golf du parc Josaphat, parc qui lui a donné son nom. Le tunnel Josaphat est suivi du tunnel Deschanel puis du tunnel Schuman. L'ensemble de ces trois tunnels, d'une longueur totale de 1 903 m, permet à la ligne 161 de pénétrer dans Bruxelles par le nord-est de manière partiellement souterraine. Localisation des entrées Entrée nord : 50° 52′ 06″ N, 4° 22′ 53″ E Entrée sud : 50° 51′ 54″ N, 4° 22′ 55″ E Notes et références Voir aussi Articles connexes Ligne 161 Schaerbeek – Namur Schéma de la ligne 161 Liste des tunnels de Bruxelles Avenue du Suffrage Universel Tunnel Deschanel Tunnel Schuman Liens externes Carte technique du réseau Infrabel Portail du chemin de fer Portail de Bruxelles Portail des tunnels
Brielpoort

De Brielpoort is een concertzaal met een zaaloppervlakte van 1800 m², gelegen net buiten het stadscentrum van Deinze. Talrijke artiesten en groepen passeerden al de revue in de Deinse Brielpoort. Groepen zoals Level 42, Dire Straits, U2, Simple Minds, The Cure, AC/DC en Scorpions deden in Deinze hun allereerste acts op het vasteland. De populariteit van de Brielpoort als concertzaal begon aan het einde van de 20e eeuw langzaamaan te tanen. De Brielpoort staat tegenwoordig vooral bekend als zaal voor het organiseren van grote evenementen, zoals job-, landbouw-, handelsbeurzen, modeshows, tentoonstellingen, rommelmarkten en fuiven. De Brielpoort ligt vlak bij het Museum van Deinze en de Leiestreek en De Brielmeersen.
La Pharmacie Anglaise

De La Pharmacie Anglaise ook Apotheek Delacre genoemd is een gebouw op de Brusselse Koudenberg. Het werd gebouwd in opdracht van de bekende Franse chocoladeproducent Charles Delacre, die in de omgeving reeds een apotheek en een chocoladefabriek geopend had. Het ontwerp dateert uit 1898 en is van de hand van de bekende Brusselse architect Paul Saintenoy, die enkele huizen verderop ook het beroemde art-nouveau gebouw 'Old England' had uitgetekend. Ontwerp Het gebouw is opgetrokken in neogotische stijl. Ook zijn er enkele kenmerken terug te vinden uit de Spaanse stijl. De gevel is versierd met smeedwerk en mozaïeken. Zo zijn er verschillende taferelen op te zien, is er een zonnewijzer en is in vergulde letters 'Pharmacie anglaise Ch. Delacre' te lezen. Dit geeft de apotheek een romantisch, historisch uiterlijk. In de 19de eeuw grepen wel meer kunstenaars en architecten terug naar een romantische voorstelling van de middeleeuwse periode bij het ontwerpen van gebouwen. Een ander bekend voorbeeld hiervan is de Brusselse Hallepoort, die bij zijn restauratie ook een neogotisch uiterlijk kreeg. Door het neogotische uiterlijk sluit de apotheek goed aan bij het aanpalende 'De Clèves-Ravensteinhuis', een gebouw dat dateert uit de 16de eeuw. Het apothekersmeubilair is ontworpen in neo-Vlaamse-renaissancestijl en in de oorspronkelijke staat bewaard. Huidige functie De benedenverdieping van het gebouw huist nu en dan pop-up-bars die zich doorgaans aanpassen aan het historisch interieur. De rest van het gebouw bevat appartementen, die evenwel zijn aangepast aan de modernste noden.