NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Andries-en-Sint-Annakerk

De Sint-Andries en Sint-Annakerk is een parochiekerk in de tot de West-Vlaamse stad Brugge behorende deelgemeente Sint-Andries, gelegen aan de Gistelse Steenweg 493. Geschiedenis De eerste vermelding van een kerkje in Sint-Andries is van 1117. Dit romaanse kerkje was kloosterkerk van de Sint-Andriesabdij, die in 1100 werd gesticht. Tevens fungeerde de kerk als parochiekerk. In de 13e eeuw werd een nieuwe kerk gebouwd en in 1530 volgde een toren. In 1797 werd de abdij opgeheven en de kloosterkerk werd een parochiekerk. De kerk werd in 1839-1843 uitgebreid onder leiding van Pierre Buyck. In 1850 werd ook de toren hersteld. Op 10 augustus 1869 werd de toren getroffen door de bliksem. De kerk werd verwoest door brand, maar van de toren hoefde enkel de spits worden vernieuwd. De kerk werd geheel in neogotische stijl heropgebouwd door de architecten Pierre Buyck en Deshuyser. Gebouw De huidige kerk is een driebeukig bakstenen neogotisch kerkgebouw van 1869 met een naastgebouwde westtoren die grotendeels van 1530 is. De kerk wordt omgeven door een kerkhof. Sinds 2001 is de kerk beschermd als monument en het kerkhof als stadsgezicht. Literatuur F. VANDENBERGHE, Kroniek over het interieur en de kerkschatten van onze Sint-Andrieskerk (I) Het meubilair, in: Kroniek van Sint-Andries, 16, 1989. (II) Schilderijen, glasramen en beelden, in: Kroniek van Sint-Andries, 16, 1989. (III) De 12-apostelenkelk, in: Kroniek van Sint-Andries, 16, 1989. (IV) De grondige opfrissingsbeurt (augustus '88-augustus '89), in: Kroniek van Sint-Andries, 16, 1989. Stanislas VAN OUTRYVE D'YDEWALLE, Beschrijving der gemeente Sint Andries, Brugge, 1930. Stanislas VAN OUTRYVE D'YDEWALLE, Geschiedenis van de parochie Sint Andries, Brugge, 1951. Externe link De beschermde kerk van Sint-Andries op Inventaris Onroerend Erfgoed
Sint-Mauritiuskerk (Varsenare)

De Sint-Mauritiuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Jabbeke behorende plaats Varsenare, gelegen aan de Oude Dorpsweg. De kerk is gewijd aan de heilige Mauritius. Geschiedenis Er waren slotkapellen, onder meer bij het Kasteel Ter Straeten. In 1116 werd een kapel opgericht die in de loop van dezelfde eeuw tot parochiekerk werd verheven. In het eerste kwart van de 13e eeuw werd een toren gebouwd en in de 16e eeuw kwam een laatgotisch kerkgebouw tot stand. Eind 16e eeuw werd de kerk, tijdens de godsdiensttwisten, sterk beschadigd en in de 17e eeuw werd herstel uitgevoerd. In 1895 bleek de kerk echter bouwvallig en er werd een neogotische kerk gebouwd naar ontwerp van Jules Carette. Deze was in 1897 gereed. De vroeggotische toren werd in de kerk opgenomen en gerestaureerd, inclusief de vier hoektorentjes die in 1840 waren verwijderd. Deze toren werd in 1939 geklasseerd als monument. Gebouw Het betreft een bakstenen kerk met driebeukig schip en driezijdig afgesloten koor. De kerk heeft een voorgebouwde toren. Deze heeft vier geledingen, steunberen en op de trans vier hoektorentjes. De kerk wordt omgeven door een kerkhof. Het schip wordt overwelfd door een spitstongewelf. Het kerkmeubilair is neogotisch en stamt uit de tijd van de bouw. Galerij
Sint-Vedastuskerk (Zerkegem)

De Sint-Vedastuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Jabbeke behorende plaats Zerkegem, gelegen aan Vedastusstraat 69. Geschiedenis Het patronaatsrecht van de parochie van Zerkegem berustte aanvankelijk bij de Abdij van Sint-Vaast te Atrecht. Het eerste stenen kerkgebouw werd vermoedelijk omstreeks 1200 gebouwd. De huidige kerk heeft een 14e-eeuwse kern. Ze werd vergroot in de 15e eeuw. Omstreeks 1588 werd de kerk, tijdens de Beeldenstorm, beschadigd. Omstreeks 1620 werd ze herbouwd als driebeukige hallenkerk. In 1871 werd de kerk uitgebreid met twee westelijke traveeën en een toren, naar ontwerp van William Curtis Brangwyn. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met neogotische westgevel en halfingebouwde toren aan de noordwestzijde. Het schip van de kerk toont de bouwnaad tussen het 17e-eeuwse en het neogotische deel. Interieur Het interieur wordt overwelfd door drie spitstongewelven. Het orgel is van 1956 en gebouw door de firma Pels. Het kerkmeubilair is overwegend neogotisch. Zo ontwierp K. Van Robays in 1905 de communiebank, het zijaltaar en het hoogaltaar. Het doopvont is vermoedelijk 16e-eeuws, een gepolychromeerd altaar is 18e-eeuws, en een schilderij, voorstellende de Kroning van Onze-Lieve-Vrouw is eveneens 18e-eeuws. Galerij
Begraafplaats van Ormeignies

De Begraafplaats van Ormeignies is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Ormeignies, een deelgemeente van Aat. De begraafplaats ligt aan de Rue de la Fontaine d'Ormeignies op 440 m ten oosten van het dorpscentrum (Église Saint-Ursmer). Ze heeft een lang rechthoekig grondplan en wordt omgeven door een bakstenen muur. Er loopt een centraal pad waarop naar het einde toe een groot Kristuskruis onder een zadeldakje staat. Een tweedelig metalen traliehek sluit de begraafplaats af. Britse oorlogsgraven Tegen de zuidelijke muur van de begraafplaats ligt een perkje met vier Britse graven met gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog. Zij maakten deel uit van het Royal Armoured Corps en sneuvelden op 19 mei 1940 tijdens de gevechten tegen het oprukkende Duitse leger om de terugtocht van het Britse Expeditieleger naar Duinkerke veilig te stellen. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission waar ze geregistreerd staan onder Ormeignies Communal Cemetery.
Begraafplaats van Ghlin

De Begraafplaats van Ghlin is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Ghlin, een deelgemeente van Bergen. De begraafplaats ligt aan de Rue de Tounai op 300 m ten noordwesten van het dorpscentrum (Église Saint-Martin) en bestaat uit een oud en een jonger gedeelte. Beide delen zijn gescheiden door een muur. Het oorspronkelijke deel heeft een rechthoekig grondplan en wordt omgeven door een bakstenen muur. Een groot toegangsgebouw, eveneens in baksteen heeft een monumentale poortdoorgang onder een kruisdak. Rechts van de toegang is er nog een tweede doorgang dat wordt afgesloten door een tweedelig hek. Belgische oorlogsgraven Ongeveer centraal op de begraafplaats staat een monument voor de gevallen dorpsgenoten en vlakbij liggen twee ereperken met de graven van 180 Belgische gesneuvelden en oud-strijders uit de beide wereldoorlogen. Brits oorlogsgraf Naast het Belgische gedenkteken ligt het graf van de Canadese soldaat W.F. Garvin. Hij diende bij het Canadian Machine Gun Corps en sneuvelde op 10 november 1918. Zijn graf wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staat er geregistreerd onder Ghlin Communal Cemetery.
Sint-Franciscuskerk (Merksem)

De Sint-Franciscuskerk is een parochiekerk in de wijk Oudebareel van de tot de gemeente Antwerpen behorende deelgemeente Merksem, gelegen aan de Bredabaan. De kerk ligt aan de tramhalte Oudebareel. Geschiedenis Deze kerk werd gebouwd in 1893-1896, in een tijd dat Merksem zich enorm uitbreidde en verstedelijkte ten gevolge van de uitbreiding van het Antwerpse havengebied in de richting van Merksem. Vergroting van de Sint-Bartholomeuskerk bracht niet voldoende soelaas en in 1890 werd een tweede parochie in Merksem gesticht. Vanwege de inspanning van toenmalig burgemeester Frans de l’Arbre werd de kerk aan Sint-Franciscus gewijd. De kerk werd gebouwd naar ontwerp van Henri Blomme. In 1940 liep de kerk schade op door beschietingen. Gebouw Het betreft een kerk in eclectische trant, met neobyzantijnse elementen. Het is een naar het zuidoosten georiënteerde kruisbasiliek met voorgebouwde toren. De kerk is uitgevoerd in baksteen met blauwe natuursteen voor de decoratieve elementen waaronder de horizontale speklagen op de toren. De viering draagt een vierkante koepel. De kerk heeft een halfronde apsis.
Sint-Jozefskerk (Merksem)

De Sint-Jozefskerk is een parochiekerk in de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Merksem, gelegen aan Jos de Swertsstraat 1. De parochie werd opgericht in 1938. Aanvankelijk kerkte men in een noodkerk. In 1939 ontwierp Gustaaf Van Meel de definitieve kerk. De eerste steen werd in 1942 gelegd, maar vanwege de oorlogsomstandigheden kwam de kerk pas in 1953 gereed. Het is een sobere bakstenen kruiskerk met voorgebouwde westtoren die enigszins naar art deco neigt. Voor de toren vindt men nog een vrij breed portaal onder zadeldak.
Begraafplaats van Jemappes

De Begraafplaats van Jemappes is een gemeentelijke begraafplaats in de Belgische plaats Jemappes, een deelgemeente van Bergen. De begraafplaats ligt aan het einde van de Allée du Cimetière op ruim 600 m ten zuidoosten van het centrum (Église Saint-Martin). Het terrein heeft een onregelmatig grondplan en een licht golvend profiel met een bakstenen muur of een rasterafsluiting als omheining. Vanaf de Rue de l'Argilière voert een beboomde weg van 125 m naar de ingang. Op de begraafplaats staat niet ver van de ingang een monument voor de 26 gemeentenaren die stierven als gevolg van de vijandelijkheden tijdens de Eerste Wereldoorlog. Belgische oorlogsgraven Dicht bij de noordelijke rand van de begraafplaats ligt een ereperk met de graven van meer dan 300 gesneuvelden, weggevoerden, politieke gevangenen en oud-strijders uit de beide wereldoorlogen. Daarbij staat ook een gedenksteen voor de gesneuvelde en gefusilleerde gemeentenaren uit de Tweede Wereldoorlog. Britse oorlogsgraven Op de begraafplaats ligt een perk met 18 Britse gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Daarbij zijn er 9 niet geïdentificeerde en enkele van hen liggen per twee onder één grafzerk. De meeste slachtoffers sneuvelden in november 1918 en werden pas na de wapenstilstand hier begraven. Onder de geïdentificeerde doden zijn er 5 Britten en 4 Canadezen. Frederick John Longworth, luitenant bij de Canadian Field Artillery werd onderscheiden met het Military Cross (MC). De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd onder Jemappes Communal Cemetery.
Fluvius

Fluvius is de Belgische netbeheerder van elektriciteit en aardgas in alle gemeenten van het Vlaams Gewest. Naast het beheer van de openbare verlichting, verzorgt het ook het kabeltelevisie- en rioleringsnet in een honderdtal gemeenten. In 15 gemeentes wordt een warmtenet beheerd door het nutsbedrijf. Het bedrijf telt ruim 6000 medewerkers. Toezicht over Fluvius gebeurt door de Vlaamse Nutsregulator. Structuur Fluvius is eigendom van elf Vlaamse intergemeentelijke samenwerkingen - Fluvius Antwerpen, Fluvius Limburg, Fluvius West, Gaselwest, Imewo, Intergem, Iveka, Iverlek, PBE, Riobra en Sibelgas - elk op hun beurt volledig eigendom van de 300 Vlaamse gemeenten. Geschiedenis Op 1 juli 2018 ontstond Fluvius uit de fusie van Eandis en Infrax. Vanaf 7 februari 2019 verdwenen de namen “Eandis” en “Infrax” uit het straatbeeld, en blijft enkel “Fluvius” zichtbaar. Vanaf eind 2021 kampte Fluvius met een hardnekkig probleem van geblokkeerde energiefacturen, als gevolg van de introductie van het nieuwe Atrias-dataplatform. Eind 2024 legde de Vlaamse Nutsregulator daarom aan Fluvius een boete op, met een dwangsom van 2.500 euro per dag. Op 1 mei 2025 liepen de dwangsommen nog steeds op, vanwege aanhoudende blokkering van een aantal facturen. Sommige huishoudens wachtten toen al meer dan drie jaar op hun energiefacturen. 2025 Fluvius is in 2025 op zoek naar een kapitaalinjectie om de investeringen in het elektriciteitsnet aan te kunnen. De netbeheerder heeft in 2026 al 1 miljard euro extra nodig en tegen 2030 zelfs 1,7 à 2 miljard. Dat kapitaal is nodig om het net klaar te krijgen voor de komst van onder andere meer zonnepanelen, elektrische wagens en warmtepompen. De Vlaamse regering wil in 2025 via haar investeringsvehikel PMV 1,56 miljard euro investeren in het elektriciteitsnet, al dan niet rechtstreeks in de netbeheerder Fluvius zelf. Fluvius had in juni nog laten weten dat het dringend extra geld nodig had, via hogere nettarieven of privé-investeerders. Maar de Vlaamse regering heeft beslist te depanneren met Vlaams belastinggeld. Anders riskeerde de netbeheerder in augustus een lagere kredietwaardigheidsbeoordeling door het ratingagentschap Moody's. Een opmerkelijke zet, want de acht energie-intercommunales die onder de koepel Fluvius zitten, zijn voor 100% in handen van de gemeenten. In ruil voor 1,5 miljard euro vers kapitaal wil Vlaams minister van Energie Melissa Depraetere snoeien in de intercommunale tussenstructuren van netbeheerder Fluvius. Er zou één distributienettarief voor heel Vlaanderen komen. Melissa Depraetere is ondertussen vervangen door Hans Bonte als Vlaamse Minister van Energie die ook in de beheerraad was van Fluvius, Sibelgas en IBEG tot 2024. Kritiek Peter Reekmans, burgemeester van Glabbeek, klaagde in 2025 in een opiniestuk de veelheid aan intercommunales aan en de politieke benoemingen, wat de kost opdrijft. Bestuur Externe link Fluvius.be
Gueuzerie De Cam

La Gueuzerie De Cam (en néerlandais : Geustekerij De Cam) est une entreprise située à Gooik en province du Brabant flamand en Belgique. Elle produit des bières de type lambic caractéristiques du Pajottenland. Situation La gueuzerie se trouve le long de la Dorpstraat à Gooik, village et commune du Pajottenland et de l'ouest de la province du Brabant flamand. Histoire Si le passé de la gueuzerie ne remonte qu'à la fin du XXe siècle, les bâtiments dans lesquelles elle se trouve sont beaucoup plus anciens. Il s'agit d'une ferme (Cam en vieux néerlandais signifie ferme) construite en 1515 par les seigneurs de Gooik. Cette ferme est transformée au début des années 1990 en un centre communal comprenant une brasserie, un café, un musée des instruments de musique, une collection de charriots et une guilde de musique folklorique. Willem Van Herreweghen, fils du poète Hubert van Herreweghen, à cette époque directeur de production chez Palm Breweries, installe une gueuzerie dans les dépendances en 1992. Le 7 juin 1997, la première gueuze est commercialisée. Depuis 2000, la production est confiée à Karel Goddeau, ancien maître brasseur de la brasserie Slaghmuylder de Ninove. Production Une gueuzerie appelée aussi entreprise de coupage de gueuze n'est pas une brasserie proprement dite car l'entreprise achète des moûts fraichement brassés chez trois producteurs de la région : les brasseries Boon, Lindemans et Girardin. Ces moûts vieillissent alors parfois pendant plusieurs années dans les 45 fûts de bois d'une capacité de 1 000 litres provenant de la brasserie tchèque Plzeňský Prazdroj brassant la Pilsner Urquell. Certains lambics sont également brassés à la brasserie Drie Fonteinen. Il existe trois autres gueuzeries : Oud Beersel, Tilquin et Hanssens. La gueuzerie De Cam ne produit annuellement qu'une centaine d'hectolitres de bières à fermentation spontanée de type lambic. Ce qui en fait la plus petite entreprise de production de lambics de Belgique et, de facto, du monde. L'entreprise est membre du Haut conseil pour lambiques artisanales (HORAL) depuis 1997. Principales bières La gueuzerie produit uniquement des bières à fermentation spontanée : De Cam Oude Geuze 6,5 % vol alc De Cam Oude Kriek 7,5 % vol alc De Cam Oude Lambic 4,5 % vol alc De Cam Oude Faro 4,5 % vol alc De Cam Oude Framboise 6 % vol alc De Cam Kriekenlambiek 6 % vol alc De Cam Lambiek Special 6 % vol alc Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Geuzestekerij De Cam » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Liste des gueuzeries et des brasseries productrices de lambics Liste des brasseries belges Liste des bières belges Source et lien externe (nl)http://www.lambicland.be/De_Cam Portail de la bière Portail des entreprises Portail du Brabant flamand
Guirsch Castle

Guirsch Castle (French: Château de Guirsch) is a château in the village of Guirsch near Arlon, in the Province of Luxembourg, Wallonia, Belgium. The present buildings, surrounded by a large formal garden, were constructed between 1749 and 1763 and are the property of the de Wykerslooth de Rooyesteyn family. There is no public access. See also List of castles in Belgium
Oostkerke Castle

Oostkerke Castle is a castle in Damme, Belgium. The castle can be found south of the village Oostkerke, and was constructed in the 14th century. History The first mention of a Lord of Oostkerke, Dodinus van Oostkerke, dates back to 1089. A building, possibly a wooden keep, already existed on this site from the 10th or 11th century. In the 13th century, a brick keep with a rectangular plan stood here. The first written mention of Den Hove van Oostkerke dates back to 1358. In the 14th century, a walled castle was built with an upper courtyard, which contained the actual feudal residence, and a lower courtyard. The upper courtyard was walled and had three towers. The lower courtyard was flanked by two large towers and included a dovecote and an icehouse. In 1462, Margaretha van Oostkerke died, marking the end of the Van Oostkerke family. The estate passed through inheritance to the de Fever-de Baens family, and in 1529 to the Croÿ family. They didn't live there permanently, and the castle fell into disrepair, ravaged by religious disputes and a storm (1606). In 1623, the De Corte family became the owners. Filips de Corte restored the castle, incorporating elements of the Bruges Renaissance style. Around 1700, however, the upper courtyard was demolished, and the lower courtyard was subsequently used as a castle. An orchard appeared on the site of the upper courtyard. In 1799, the castle was sold at public auction by the French government, but was repurchased by the former owner. After several changes of ownership, it passed to the Mabesoone family, who were farmers and millers. The castle again fell into disrepair, and in 1908 it was sold to the Van der Borght family. Robert van der Borght commissioned restorations in a historicist style, but the castle was severely damaged during the First World War. He had it restored again in 1922. In 1937, the castle was sold to Jozef van der Elst, who purchased estate land and commissioned a garden design by Dutch landscape and garden architect Mien Ruys. A Neo-Renaissance building, designed by Luc Viérin, was built. During the Second World War, at the end of 1944, the castle again suffered greatly from artillery bombardment and flooding. In the 1950s, the gardens were redesigned and the castle restored. Today The current castle is located in the northeast corner of the former farmyard. The gatehouse with its two round towers dates from the 14th century. In addition to some 18th-century sections, there are many buildings from the first half of the 20th century (1922, 1950) that were built in a historicist style. The gardens, designed by Mien Ruys and laid out in the early 1950s, are particularly significant. They blend seamlessly with the surrounding polder landscape, and historical elements (canals and remnants of walls) were also integrated into the design. References See also List of castles in Belgium
Kasteel van Oostkerke

Het Kasteel van Oostkerke is een kasteel in het polderslandschap van Oostkerke, deelgemeente van Damme, gelegen aan de Spegelsweg 3. Geschiedenis Op deze plaats lag het kasteel van de Heren van Oostkerke. In 1089 werd voor het eerst melding gemaakt van een Heer van Oostkerke, en wel Dodinus van Oostkerke. Vanaf de 10e of 11e eeuw was er op deze plaats al een bouwwerk, mogelijk een houten donjon. In de 13e eeuw stond er een bakstenen donjon op rechthoekige plattegrond. In 1358 werd Den Hove van Oostkerke voor het eerst schriftelijk vermeld. In de 14e eeuw werd namelijk een omwald kasteel gebouwd met een opperhof, die de eigenlijke feodale woning bevatte, en een neerhof. Het opperhof was ommuurd en bezat drie torens. Het neerhof werd geflankeerd door twee forse torens en omvatte onder meer een duiventoren en een ijskelder. In 1462 overleed Margaretha van Oostkerke, waarmee het geslacht Van Oostkerke uitstierf. Door vererving kwam het domein in handen van de familie de Fever-de Baens, in 1529 van de familie Croÿ. Dezen woonden er lang niet altijd, het kasteel raakte in verval, de Godsdiensttwisten en een storm (1606) deden de rest. In 1623 werd de familie De Corte de eigenaar. Filips de Corte herstelde het kasteel, zodat het elementen in Brugse renaissancestijl ging bevatten. Omstreeks 1700 werd het opperhof echter gesloopt en werd het neerhof in het vervolg als kasteel gebruikt. Op de plaats van het opperhof verscheen een boomgaard. In 1799 werd het kasteel door het Franse bewind openbaar verkocht, maar werd door de voormalige eigenaar teruggekocht. Na enige wisselingen van eigenaar kwam het aan de familie Mabesoone, feitelijk boeren en molenaars. Het kasteel raakte weer enigszins vervallen, en in 1908 werd het verkocht aan de familie Van der Borght. Robert van der Borght liet restauraties uitvoeren in historiserende stijl, maar tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het kasteel zwaar beschadigd. In 1922 liet hij het opnieuw restaureren. In 1937 werd het kasteel verkocht aan Jozef van der Elst. Deze kocht domeingronden aan en liet een tuin ontwerpen door Mien Ruys. Een neorenaissancegebouw, ontworpen door Luc Viérin, werd gerealiseerd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, einde 1944, had het kasteel opnieuw zwaar te lijden door artilleriebeschietingen en inundaties. In de jaren '50 van de 20e eeuw werden tuinen heraangelegd en het kasteel hersteld. Gebouw Het huidige kasteel ligt in de noordoostelijke hoek van het vroegere neerhof. Het poortgebouw met de twee ronde torens is 14e-eeuws. Naast enkele 18e-eeuwse delen zijn er veel gebouwen uit de eerste helft van de 20e eeuw (1922, 1950) welke in historiserende stijl werden uitgevoerd. Domein Vooral de door Mien Ruys ontworpen, en in het begin van de jaren '50 van de 20e eeuw aangelegde, tuinen zijn van belang. Er is harmonie met het omringende polderlandschap gerealiseerd, en ook de historische elementen (grachten, muurresten) werden in het ontwerp geïntegreerd. De romp van de Oude Molen werd eveneens aangekocht en fungeert als uitkijktoren.
Oude Molen (Oostkerke)

De Oude Molen (ook: Molen Mengé) is een molenrestant in de tot de West-Vlaamse gemeente Damme behorende plaats Oostkerke, gelegen nabij de Zuidbroekstraat. Het betreft een ronde stenen molen van het type grondzeiler, die fungeerde als korenmolen en oliemolen. Geschiedenis Deze molen werd gebouwd in 1854 en heeft slechts gewerkt tot 1889 en in 1890 werd het wiekenkruis verwijderd. De molen werd tot een woonhuis. In 1920 werden ook de molenstenen verwijderd. In 1937 werd de molen aangekocht door Joseph van der Elst, Kasteelheer van Oostkerke. Deze bouwde de molenromp om tot uitkijktoren, waartoe een betonnen platform en een reling werd aangebracht. Nadat de molen in de nadagen van de Duitse bezetting (eind 1944) beschadigd was, werd hij hersteld en via een dreef met het kasteeldomein verbonden. In 2002 werd de molenromp geklasseerd als monument.
Wintershovenmolen

De Wintershovenmolen (ook Coenegrachtsmolen genoemd, naar de vroegere eigenaar-molenaar) is een vervallen watermolen in Wintershoven in de Belgische gemeente Kortessem. De molen staat op de Mombeek aan de noordoostkant van het dorp aan de Molenstraat. De watermolen is een onderslagmolen en werd gebruikt om graan te malen. Geschiedenis In 1500 was er op die plaats al sprake van een molen. Er was een jaarsteen in een schoorsteen met vermelding van het jaar 1775. Het molengebouw was oorspronkelijk in vakwerk en werd in 1934 en 1941-1942 versteend. In die tijd werd ook het sluiswerk in beton gemaakt en de draagstoel vernieuwd. In 1949 werd een nieuw molenrad aangebracht. Dat molenrad met metalen schoepen en houten spaken is nog steeds aanwezig. In 1979 viel de molenactiviteit stil. De gebouwen zelf zijn sindsdien in verval. Circa 1993 brandde bovendien het binnenwerk uit. Er waren plannen om de site terug op te bouwen voor bewoning en verblijfstoerisme met reactivatie van het molenrad, maar daarover werd geen overstemming bereikt met de lokale overheid.