NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Martinuskerk (Gent)

De Sint-Martinuskerk is een kerk in de Belgische stad Gent. De kerk staat in de wijk Ekkergem en is een van de oudste parochiekerken van Gent. Ze wordt het eerst vermeld in een oorkonde van Lotharius uit 966. Bouwgeschiedenis De huidige Sint-Martinuskerk is een gotische hallenkerk met transept uit de zestiende eeuw. Haar voorganger was een romaanse kerk. Restanten van deze oude kerk zijn terug te vinden in de basis van de kerk, van het transept in Doornikse kalksteen en het onderste gedeelte van de vieringtoren. Het bovenste gedeelte van de toren in Balegemse steen en de spits zijn van 1502-1509. Ook deze kerk had te lijden van de Beeldenstorm en werd ernstig beschadigd tussen 1577 en 1578. In de 17e eeuw werd ze heropgebouwd. Het hoofdaltaar is versierd met een schilderij Verrijzenis van Christus van Gaspar de Crayer. Er hangen nog vier andere werken van deze schilder in de kerk. Een houten spitstongewelf dat het stenen gewelf van het kerkschip bedekt stamt uit 1875. Van 1903 tot 1907 werd de kerk grondig gerestaureerd door architect Modeste de Noyette van Gent. De scheve torenspits Zij die iets weten over deze kerk vertellen dat de architect zelfmoord heeft gepleegd door zich van de toren te werpen. Hij kreeg de toren niet recht. Hoogstwaarschijnlijk is dat een legende zoals die ook ontstond voor de kerk van Verchin in Frankrijk om deze eigenaardigheid te illustreren. Een verhaal dat de scheve torenspits moet verklaren is het leveren door de abt van de Sint-Baafsabdij in Gent van balken die onvoldoende gedroogd waren. Ze werden gebruikt voor de herstelling van de toren zodat de constructie bij het drogen van het hout krom trok, onder druk van de overheersende westenwinden. Een ander verhaal spreekt over een groot onweer en een blikseminslag op de toren.
Sint-Cyriacuskerk (Budingen)

De Sint-Cyriacuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Zoutleeuw behorende plaats Budingen, gelegen aan de Pastorijstraat 7. Het betreft een classicistisch bouwwerk, ontworpen door Jean-François Wincqz en gebouwd in 1788. De kerk is gebouwd in baksteen met zandstenen sierelementen. De onderbouw van de ingebouwde westtoren dateert van begin 18e eeuw en bevat onder meer ijzerzandsteen. De kerk bezit een 17e-eeuws barokaltaar met een altaarstuk: Visioen van Sint-Bernardus. Er zijn enkele heiligenbeelden uit de 16e tot de 18e eeuw. Het doopvont is van 1777.
Sint-Petrus en Pauluskerk (Geetbets)

De Sint-Petrus en Pauluskerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Geetbets, gelegen aan de Dorpsstraat 43. Geschiedenis Ten oorsprong aan de kerk zou de hofkerk van het nabijgelegen Hof ten Hove zijn. Dit was de Sint-Pauluskapel. Deze was afhankelijk van de parochie van Zoutleeuw. In 1236 werd Geetbets een zelfstandige parochie. De kerk, waarover weinig bekend is, werd in 1763 gesloopt en een nieuwe kerk, naar ontwerp van Jan Hustin, werd in 1769 ingewijd. De toren van de oude kerk bleef daarbij behouden. Tussen 1855 en 1859 werd de kerk vergroot en werd de oude toren gesloopt. Deze werd vervangen door een ingebouwde westtoren. Gebouw Het betreft een driebeukig bakstenen kerkgebouw met gebruik van gobertangesteen. In de toren bevindt zich een korfboogportaal met daarboven een rondboogvenster. Links en rechts daarvan zijn nissen met daarin de beelden van respectievelijk Sint-Petrus en Sint-Paulus. Interieur De zijaltaren zijn van 1772 en gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw (noord) en Sint-Anna (zuid). Het hoofdaltaar is van 1774. Biechtstoelen, tochtportaal en preekstoel zijn van 1777. Het orgel, van 1863, werd vervaardigd door Arnold Clerinx. Uit de 2e helft van de 17e eeuw is een schilderij dat een visioen van Sint-Norbertus voorstelt. Uit de 18e eeuw zijn twee grote houten beelden die respectievelijk Petrus en Paulus voorstellen. Het marmeren doopvont is uit het 4e kwart van de 18e eeuw.
Sint-Ambrosiuskerk (Rummen)

De Sint-Ambrosiuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Geetbets behorende plaats Rummen, gelegen aan de Ketelstraat. Geschiedenis De Sint-Ambrosiuskerk stond vanouds in de Kapelstraat maar in 1760 werd een nieuwe kerk in classicistische stijl opgetrokken. In 1924 werd een transept toegevoegd. Ook werden toen een driezijdig afgesloten koor en twee zijkoren toegevoegd, dit alles met neoromaanse stijlelementen. Gebouw De kerk heeft een voorgebouwde classicistische toren waarvan de basis in ijzerzandsteen werd uitgevoerd en de rest in baksteen. De sierelementen en de omlijstingen van de segmentboogvensters zijn in natuursteen. Ook het eenbeukig schip is in classicistische stijl. Interieur De kerk heeft een aantal 18e-eeuwse kerkmeubelen zoals een portiekaltaar, twee biechtstoelen en een marmeren doopvont. Er zijn in de kerk een aantal heiligenbeelden uit de 16e, 17e en 18e eeuw.
Basilika Unserer Lieben Frau von Basse-Wavre

Die Basilika Unserer Lieben Frau des Friedens und der Eintracht (französisch Basilique Notre-Dame de Paix et de Concorde) oder Basilika von Basse-Wavre ist eine römisch-katholische Kirche in der Stadt Wavre der belgischen Provinz Wallonisch-Brabant. Die Basilica minor des Erzbistums Mechelen-Brüssel ist eine ehemalige Prioratskirche und denkmalgeschützt. Geschichte Die Kirche geht auf eine Kapelle von Basse-Wavre zurück, bei der die Abtei Affligem mit Genehmigung von Heinrich III. von Löwen und seines Bruders Gottfried VI. vor 1105 ein Benediktiner-Priorat gründete. Die Kirche besteht aus Bauabschnitten vom 12. bis zum 18. Jahrhundert. Der Klosterkomplex wurde 1797 geschlossen und beherbergt heute Bildungseinrichtungen des Collège Notre-Dame. Die Statue der Notre-Dame de Basse-Wavre wurde nach einem Beschluss am 26. Juni 1897 von Papst Leo XIII. durch Kardinal Pierre-Lambert Goossens am 8. September feierlich gekrönt. Die Kirche wurde durch einen königlichen Erlass vom 8. März 1938 unter Denkmalschutz gestellt. Im Dezember 1999 erhob Papst Johannes Paul II. sie in den Rang einer Basilica minor. Architektur Die Kirche steht im Süden des ehemaligen Klosterkomplexes. Ihre Bauform ist ein Mittelding aus Pseudobasilika und echter Basilika; die Hochschiffswände im Inneren haben kleine liegend-ovale Fenster, ihr schwaches Tageslicht gelangt durch neuzeitliche Dachflächenfenster unter das Dach, dessen Dachschrägen äußerlich nicht durch die für echte Basilikan unabdingbare (und auch in manchen Pseudobasiliken vorhandene) Stufe unterbrochen sind. Der gotische Chor stammt aus dem 16. Jahrhundert, das dreischiffige Langhaus aus dem 17. Jahrhundert. Die Marienkapelle als erhaltener Teil der Vorgängerkirche stammt im Kern aus dem 12. Jahrhundert und ist durch ein elegantes schmiedeeisernes Tor im Stil Louis-quatorze in Verlängerung des linken Seitenschiffes zugänglich. Der Turm aus Ziegelstein und Blaustein mit Zwiebelturmspitze wurde 1710 fertiggestellt. Ausstattung In der Marienkapelle stehen die Statue Notre-Dame de Basse-Wavre, eine Statue der Jungfrau mit dem Kinde von Farcy Faydherbe aus dem Jahr 1642, und der Reliquienschrein. Nachdem Teile der Innenausstattung der Kirche wie die Reliquientruhe von 1152 bei den Ikonoklasten 1590 durch Brand verloren gingen, stiftete der Erzbischof von Mechelen, Jacobus Boonen, als Ersatz einen Schrein. Auf dem kupfergetriebenen und vergoldeten Kunstwerk sind die Seiten mit Medaillons verziert, die die Legende von Marse de Basse-Wavre darstellen. Heute ist er immer noch Gegenstand einer jährlichen Prozession Le Grand Tour, die die Region auf einem Weg von 7,5 km durchquert. Die Kirche besitzt alte Buntglasfenster. Weblinks Internetauftritt der Pfarrgemeinde (französisch) Einzelnachweise
Basilika Unserer Lieben Frau der Guten Hoffnung

Die Basilika Unserer Lieben Frau der Guten Hoffnung (französisch Basilique Notre-Dame de Bonne-Espérance) ist eine Kirche im Ortsteil Vellereille-les-Brayeux der Gemeinde Estinnes in der belgischen Provinz Hennegau. Die Kirche der ehemaligen Abtei von Bonne-Espérance trägt den Titel einer Basilica minor und ist ein in der Kategorie Monument geschütztes Kulturdenkmal Walloniens. Geschichte Die Abtei der Prämonstratenser wurde im 12. Jahrhundert errichtet, von ihrer ersten Kirche aus dem Jahr 1132 ist nichts erhalten. Ihr Turm wurde noch für die zwischen 1266 und 1274 erbaute gotische Kirche verwendet, brach aber dann bereits 1277 ein. Die gotische Kirche war anfangs 100 Meter lang und 23 Meter breit, wurde aber beim Bau des neuen Turmes bis 1495 auf 64 Meter verkürzt. Die Kirche wurde während der Religionskriege des 16. Jahrhunderts verwüstet. Die Abtei und ihre Kirche wurden im 17. Jahrhundert renoviert, insbesondere dank der Unterstützung der Erzherzöge Albrecht VII. von Österreich und Isabella. Ende des 18. Jahrhunderts wurde ein Neubau beschlossen, die klassizistische Abteikirche ist das Werk des Architekten aus den österreichischen Niederlanden, Laurent-Benoît Dewez. Die Kirche wurde von 1770 bis 1776 unter Verwendung des gotischen Turmes in geänderter Ausrichtung gebaut. Nachdem die Abtei die Folgen der Französischen Revolution als einzige im Hennegau gut überstanden hatte, wandelte das Seminar von Tournai sie 1829 in eine Bildungseinrichtung um. Im Jahr 1957 verlieh Papst Pius XII. der Abteikirche Unserer Lieben Frau der Guten Hoffnung den Rang einer Basilica minor. Bauwerk Die klassizistische Kirche ist als dreischiffige Basilika ausgeführt. Vom Tonnengewölbe des Mittelschiffs gehen Stichkappen mit den Obergadenfenstern ab. Der Chorraum schließt mit einer runden, säulengeschmückten Apsis. Bedeutsam sind neben der Statue Unserer Lieben Frau zur Guten Hoffnung aus dem 14. Jahrhundert die 2,5 Meter hohen Steinfiguren in den Mauern der schmalen Seitenschiffe und im Chor, deren Heilige besonders für die Prämonstratenser bedeutsam waren. Weblinks Internetpräsenz der Basilika (französisch) Einzelnachweise
Halle aux blés de Durbuy

La halle aux blés appelée aussi ancienne halle d’Ursel, vieille dîmière ou maison espagnole est un immeuble du XVIe siècle situé dans le centre de la petite ville de Durbuy dans le nord de la province de Luxembourg en Belgique. Localisation La halle aux blés est située rue du Comte d'Ursel, la rue principale traversant Durbuy. Historique et description Mentionnée dès 1380, la halle date dans son état actuel du XVIe siècle (vers 1530-1540). Toutefois, elle a perdu environ la moitié arrière de sa structure en 1639. Parmi un ensemble homogène et pittoresque de maisons anciennes, la halle se distingue par son pignon à colombage alors que le soubassement et les autres façades sont bâties en pierres calcaires typiques de la région de la Calestienne. Ce colombage est formé de dix niveaux alignant le plus souvent des croix de Saint-André (treize au maximum par niveau). Entre ces colombages, du crépi de couleur rouge a été utilisé. La halle témoigne de la prospérité de Durbuy à cette époque, grâce au développement de la métallurgie. Tout à la fois marché couvert et maison de la magistrature, elle tenait le rôle de « maison communale » : la Haute Cour, la Cour féodale et la Cour d’échevinage de Durbuy s’y réunissaient. L'appellation de halle aux blés apparue au XIXe siècle est réductrice : beaucoup d'autres denrées (et assez rarement du blé) étaient entreposées dans ce marché couvert. Le bâtiment actuel (classé depuis le 23/11/1976 au patrimoine majeur de la Région wallonne et depuis le 27/05/2009 sur la liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne) a été restauré en 2005 et accueille des expositions culturelles. Références Voir aussi Articles connexes Liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne Liste du patrimoine immobilier classé de Durbuy Maison Legros Maison de Nonancourt Liens externes Site officiel de la ville Portail de la province de Luxembourg Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la protection du patrimoine
Galerie Léopold II

La galerie Léopold II est une construction située dans le centre de la ville de Spa en province de Liège (Belgique). Elle fait partie du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne. Localisation La galerie se situe à l'intérieur du parc des Sept-Heures implanté dans le centre de Spa. Historique Le parc de Sept-Heures est un lieu de promenade créé en 1758 pour les curistes qui affluent à cette époque dans la station thermale de Spa. Après une phase de déclin, Léopold II, le deuxième roi des Belges, relance la station thermale en faisant construire plusieurs bâtiments dont une galerie couverte en 1878. La construction de cette galerie est réalisée d'après les plans de l'architecte William Hansen. Description Trois avant-corps d'une largeur de 20 m au centre et de 15 m aux extrémités ponctuent ce promenoir couvert d'une longueur de 130 m. La galerie est surmontée d’un plafond en bois compartimenté supporté par des colonnes en fonte et orné d’éléments décoratifs en fer forgé. Ce passage couvert est prolongé à ses extrémités par deux pavillons. Un ovale prenant le nom de Pavillon des Petits Jeux est situé au-dessus de quelques marches du côté de la rue Royale. L'autre, carré, est dédié à l’épouse de Léopold II, la reine Marie-Henriette qui fréquenta beaucoup la ville de Spa et y mourut en 1902. La galerie est reprise sur la liste du patrimoine immobilier classé de Spa et fait partie des biens inscrits à la liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne. Activités La galerie Léopold II est le cadre d'une brocante chaque dimanche matin. Références Voir aussi Articles connexes Liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne Anciens thermes de Spa Casino de Spa Léopold II de Belgique (toponymie) Liens externes « La galerie Léopold II », sur Cirkwi, 1er janvier 1970 (consulté le 23 août 2020) Portail de la province de Liège Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Leopold II-galerij

De Leopold II-galerij (Frans: Galerie Léopold II) is een overdekte wandelgang uit 1878 in het Parc de Sept-Heures in de stad Spa (België). Het is erkend als uitzonderlijk erfgoed van Wallonië. Historiek Prinsbisdom Luik In de jaren 1758 liet de prins-bisschop van Luik het Parc de Sept-Heures aanleggen voor de kuurgasten in Spa. Spa lag in het prinsbisdom Luik. Er werd eveneens het Parc de Quatre-Heures aangelegd. Voor beide parken moesten velden wijken om de kuurgasten een wandelingetje te laten maken, naargelang de naam, om 4 uur in de namiddag of 7 uur in de avond. Deze parken werden na de Luikse Revolutie verwaarloosd. Koning Leopold II Koning Leopold II van België liet het kuuroord Spa nieuw leven inblazen. Hiertoe liet hij, onder meer, in het Parc de Sept-Heures een galerij aanleggen die zijn naam draagt. Kuurgasten moesten kunnen wandelen in het park, in weer en wind, alsook in de schaduw bij zonnig weer. Architect Louis-Guillaume Hansen, ook William Hansen genoemd, tekende de plannen. De rivier Wayai in het Parc Sept-Heures werd overkapt voor de galerij; ook werden huizen aan de rand van het park onteigend en gesloopt. De firma Rouvroy uit Verviers voerde de bouwwerken uit (1878-1880)). Het werd één lange gietijzeren galerij met houten dakconstructie; aan beide uiteinden kwam een bakstenen paviljoen. Beide paviljoenen geven de indruk dat er een eerste verdieping bestaat doch dit is bewust gezichtsbedrog door de architect. Aan het ene uiteinde staat het paviljoen Pavillon des Petits Jeux, nabij de Place Royale. De naam verwijst naar gezelschapsspelen die de kuurgasten er konden spelen; het diende tevens als leeszaal en uitkijkplaats op de jachtpartijen die vertrokken op het plein. Aan het andere uiteinde staat het kleinere paviljoen Pavillon Marie Henriette, genoemd naar koningin Maria-Hendrika, echtgenote van Leopold II. Dit paviljoen bezit minder versieringen dan het grotere paviljoen. De wandelgalerij is 130 m lang en was aanvankelijk 6 m breed. Omwille van de toeloop van badgasten besloot het stadsbestuur de galerij te verbreden naar 12 m. In totaal staan er 160 metalen pilaren. Op sommige plaatsen stonden er glazen vensters om de kuurgasten te beschermen tegen de wind. De zuilen van de galerijen zijn versierd met balustraden en dragen bovenaan kleine kapitelen. In de jaren 1900 hingen er gaslampen. Nadien Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de Leopold II-galerij als lazaret gebruikt. Van augustus tot december 1914 organiseerden Belgische artsen er een post van het Belgische Rode Kruis. De Duitse bezetter stuurde hen weg en organiseerde zelf een Pruisisch lazaret, met de Pavillon des Petits Jeux als operatiezaal. In 1977 werd het Parc des Sept-Heures geklasseerd erfgoed. In 1982 erkende de Franse Gemeenschap de Leopold II-galerij als uitzonderlijk Waals erfgoed. Dit ging gepaard met restauratiewerken, zodat de Toeristische Dienst van de stad Spa tijdelijk verbleef in de Pavillon des Petits Jeux (tot 2009). Nadien ving een tweede periode aan van restauratiewerken.
Sint-Hubertuskerk (Schaffen)

De Sint-Hubertuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Diest behorende plaats Schaffen, gelegen aan het Sint-Hubertusplein. Gebouw De kerk heeft een voorgebouwde gotische westtoren in baksteen en ijzerzandsteen van omstreeks 1600 met daarop een achtkante klokkenverdieping die in de 19e eeuw werd herbouwd. Het gotisch koor werd in de 15e eeuw opgericht en bestaat uit ijzerzandsteen. De bakstenen zijbeuken, het transept en de zijkoren zijn neogotisch en werden in 1887 gebouwd naar ontwerp van Joris Helleputte. Interieur Het kerkinterieur is hoofdzakelijk neogotisch. Het arduinen doopvont is van omstreeks 1500. Er zijn 17e-eeuwse beelden van Sint-Hubertus en Sint-Brigitta, een Mariabeeld is van eind 18e eeuw. Schilderijen zijn De keizerspenning (18e eeuw) en Jezus en de overspelige vrouw (omstreeks 1700).
Sint-Trudokerk (Webbekom)

De Sint-Trudokerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Diest behorende plaats Webbekom, gelegen aan de Webbekomstraat. De kerk is gebouwd in 1790 in de stijl van het classicisme. De sokkel van de kerk is van ijzerzandsteen en het eigenlijke gebouw is opgetrokken in baksteen met sierelementen in arduin. Het eenbeukig gebouw heeft een halfingebouwde westtoren en een driezijdig afgesloten koor. Een groot deel van het kerkmeubilair is uit het eind van de 18e eeuw, zoals het hoofdaltaar, biechtstoelen, de preekstoel, de koorbanken en het doksaal met orgel. De kerk heeft een 16e-eeuws beeld van Madonna met Kind, een 17e-eeuws beeld van Sint-Cornelius en een 18e-eeuws beeld van Sint-Sebastiaan in terracotta.
Kruisabele

Kruisabele is een woonwijk in de West-Vlaamse stad Brugge, behorend tot de stadswijk Sint-Jozef. Het werd in het laatste kwart van de 20e eeuw aangelegd als een wat afgezonderde woonwijk tussen Koolkerke, Dudzele en de Brugse binnenhaven. De naam is in gebruik sinds circa 1800 en verwijst naar een toen in die omgeving gesitueerde herberg.
Heilig Kind Jezuskerk (Kaggevinne)

De Heilig Kind Jezuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Diest behorende plaats Kaggevinne, gelegen aan Ketelwinning 2. Geschiedenis In de middeleeuwen behoorde een deel van de gelovigen van Webbekom tot de Sint-Sulpitiusparochie van Diest, terwijl een ander deel behoorde tot de parochies van Webbekom en Schaffen. In 1803 werd Kaggevinne geheel afhankelijk van de parochie van Diest en pas in 1913 werd een noodkerk opgericht die gewijd was aan Sint-Jan Berchmans. Van 1922-1923 werd een definitieve kerk gebouwd, naar ontwerp van A. Verheyden. Vanaf 1963 werd de kerk gewijd aan het Heilig Kind Jezus. Gebouw Het betreft een georiënteerd basilicaal kerkgebouw met voorgebouwde toren en driezijdig afgesloten koor. De neogotische kerk is gebouwd in baksteen met natuurstenen sierelementen. Interieur Het kerkmeubilair is 20e-eeuws.
Sint-Franciscuskerk (Heverlee)

De Sint-Franciscuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Leuven behorende plaats Heverlee, gelegen aan de Tiensesteenweg. Geschiedenis In 1912 werd een parochie opgericht in de wijk Spaanse Kroon ten zuidoosten van de stad Leuven. Deze was aanvankelijk gewijd aan het Heilig Hart. Ook werd een meisjesschool opgericht waarin zich ook een noodkerk bevond. De definitieve kerk kwam mede tot stand onder invloed van de Liturgische Beweging. Het ontwerp van Albert Peynsaert, later toegeschreven aan Alexander Kropholler. Gebouw Het betreft een zaalkerk met smalle zijgangen en een naastgebouwde toren. Het is een voorbeeld van typische baksteenarchitectuur. De nadruk binnen de kerkruimte ligt op het altaar, waar de eucharistieviering plaatsvindt.
Летище Брюксел

Летище Брюксел (на нидерландски: Luchthaven Brussel-Nationaal; на френски: L’aéroport de Bruxelles-National; на английски: Brussels Airport; известно и като Брюксел-Завентем) е най-голямото международно летище в Белгия, разположено на 12 км североизточно от Брюксел. Разположено е частично в Завентем, частично в Диегем. През 2019 година летището е обслужило 26,3 милиона пътници, което го прави 24-тото най-натоварено в Европа. Дестинации Информацията е актуална към февруари 2020 г. Терминал „А“ Терминал „А“ е най-новият. Той обслужва полетите от шенгенското пространство, както и полетите от и за Африка на Брюкселските авиолинии. Терминалът е свързан с главната сграда чрез 400-метров тунел. Някои от полетите, които се обслужват от терминала са дадени в таблицата. Терминал „B“ Терминал „B“ е по-старият терминал, но все още е в употреба. Използва се от полетите, които са от извъншенгенското пространство. Той е свързан със залата за заминаващи и се състои от 2 „платформи“: на горното ниво 3 се намира залата за заминаващи, а на долното (2) – залата за пристигащи, както и багажното. Статистики Натовареност Източници Външни препратки ((en)) Официална страница
Letiště Brusel

Letiště Brusel (také zvané Brussel-Nationaal/Bruxelles-National nebo Zaventem, IATA: BRU, ICAO: EBBR) je mezinárodní letiště 12 km severovýchodně od Bruselu, hlavního města Belgie. V roce 2015 odbavilo více než 23 milionů cestujících, čímž bylo 21. nejvytíženějším letištěm v Evropě. Leží částečně na území města Zaventem a částečně v Diegem, území města Machelen a částečně v Steenokkerzeel ve Vlámském regionu Belgie. Sídlí zde k asi 260 společností, přímo je tu zaměstnáno 20 000 osob a slouží jako domovská základna pro letecké společnosti Brussels Airlines a TUIfly Belgium. V roce 2005 bylo oceněno jako nejlepší letiště v Evropě. V roce 2018 letiště odbavilo zhruba 25,7 milionu cestujících a bylo tak 24. nejrušnějším letištěm v Evropě. Historie Počátky bruselského letiště v Zaventem sahají až do roku 1940, kdy bylo německými okupačními silami vybudováno 6 drah ve tvaru písmene „Z“. Letištní budovy byly však postaveny později v nedaleké vesnici Melsbroek (dnes část obce Steenokkerzeel). V roce 1956 byla postavena nová letištní dráha o délce 3000 m. V roce 2007 prošlo letištěm 17,8 milionu cestujících, což představuje nárůst o 7 % oproti roku 2006. Za rok 2015 odbavilo 23 mil osob a v roce 2016 21,8 miliónů osob. Mimořádné události Vážná nehoda se stala dne 15. února 1961, když havaroval Boeing 707, let 548 letecké společnosti Sabena. Všech 72 lidí zemřelo. Dne 25. května 2008 Boeing 747 'Jumbo Jet' společnosti Kalitta Air vjel do pole a byl roztržen na tři části. Nikomu z cestujících, ani posádky se naštěstí nic vážného nestalo. Dne 22. března 2016 okolo 8.00 hod. došlo v odletové hale letiště k sebevražedným teroristickým útokům, při kterých přišlo o život nejméně 14 osob. K činu se přihlásil Islámský stát. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Brussels Airport na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Letiště Brusel na Wikimedia Commons Oficiální stránky