NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Транскордонний парк Зом–Калмтауце Гейде

Транскордонний парк Зом–Калмтауце Гейде є транскордонним парком на бельгійсько-нідерландському кордоні. Це злиття двох колишніх парків, Калмтауце Гейде (Калмтауце Гіт) у Бельгії та Зом у Нідерландах, які разом простягаються на 37,50 квадратного кілометра (14,48 миля2). Значна частина парку вкрита вересом. Парком керує спеціальна комісія, у якій представлені як фламандські, так і голландські організації. Парк належить штату Фландрія, муніципалітету Калмтаут, Управління державного лісового господарства, Natuurmonumenten і кільком приватним власникам. Найвідоміша частина прикордонного парку розташована в Бельгії, на півночі провінції Антверпен (Калмтаут і Ессен). Голландська частина розташована в муніципалітеті Вунсдрехт (провінція Північний Брабант) і тягнеться від кордону до сіл Гайберге і Путте. Історія Спочатку територія була вкрита листяними лісами, типовими для Центральної Європи. Проте багатовікове використання цієї території як пасовиська для великої рогатої худоби та овець призвело до значного зменшення рослинності та появи великих вересових угідь. Видалення дерну, яке практикувалося в Середньовіччі, яке використовувалося разом з екскрементами великої рогатої худоби як добриво для навколишніх полів, призвело до подальшого видалення поживних речовин із ґрунту. Крім того, із 13 століття люди почали осушувати місцеві болота, щоб добувати торф для палива. Починаючи з 1850-х років, люди почали або відновлювати хвойні ліси на вересах регіону Антверпена, або перетворювати їх на сільськогосподарські угіддя. Будучи однією з останніх великих пустощів, бельгійська частина сучасного парку була оголошена охороною ландшафту ще в 1941 році. З 1986 року ця територія є частиною Рамсарської конвенції про охорону важливих водно-болотних угідь. 17 жовтня 1988 року фламандська частина була оголошена пташиним заповідником (гол. Vogelrichtlijngebied), а голландська частина — через кілька років. Незадовго до початку нового тисячоліття виникли міркування щодо об'єднання природних заповідників по обидва боки кордону в один, з'єднаний заповідник. У 2001 році це призвело до створення прикордонного парку Зом–Калмтауце Гейде загальною площею близько 4000 гектарів. Голландська частина в тому ж році отримала офіційний статус національного парку. Через десятиліття територія парку була розширена ще на 2000 гектарів до нинішнього розміру. Список літератури Посилання Офіційний веб-сайт Рамсарський інформаційний лист про Kalmthoutse Heide
Guvelingenmolen

De Guvelingenmolen (ook: Hornemolen of Molen van Meesbroek) is een watermolen op de Melsterbeek, gelegen aan Diestersteenweg 87 te Guvelingen. Deze onderslagmolen fungeerde als korenmolen. Reeds in 1211 was er sprake van een watermolen op deze plaats. Eertijds was het een banmolen voor de ingezetenen van de nabijgelegen stad Sint-Truiden. Tegenwoordig rest een bakstenen gebouw uit omstreeks 1832. De watergevel is in natuursteen uitgevoerd. In 1950 werd het molenbedrijf gestaakt, en in 1965 werd de Melsterbeek omgelegd. Sindsdien raakte het houten onderslagrad in verval, maar de wateras bleef aanwezig, evenals het binnenwerk, met gietijzeren drijfwerk en maalstoelen. In 1963 werd de molen beschermd als monument, en de omgeving ervan werd beschermd als dorpsgezicht. De molen maakt deel uit van een hoeve, die verder bestaat uit een stal, een dwarsschuur en een wagenhuis.
Église Sainte-Croix de Guvelingen

L'église Sainte-Croix (en néerlandais : Heilig-Kruiskerk) est une église de style roman et classique située à Guvelingen, section de la ville belge de Saint-Trond dans la province de Limbourg. Localisation L'église est située dans la partie nord de la ville de Saint-Trond. Elle se dresse dans un vaste espace dégagé, reste de l'ancien cimetière, bordé d'une haie et d'un cercle de peupliers, au milieu des champs et des vergers. Historique L'église est mentionnée pour la première fois en 1169. Il s'agit d'un édifice de style roman construit au XIIe siècle, sauf le chœur en briques, qui a été édifié en 1769 en style classique. Une restauration menée en 1936 sous la direction de l'architecte P. Van Mechelen a consisté en réparations au niveau des murs et des fenêtres, ainsi qu'en l'installation d'un nouveau plafond et le scellage de l'unique fenêtre de la façade. L'église est classée comme monument historique depuis le 19 janvier 1935 et figure à l'Inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 22990. Elle est désacralisée depuis 2005. Architecture Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Limbourg (Belgique) Portail du catholicisme
Heilig-Kruiskerk (Guvelingen)

De Heilig-Kruiskerk (ook: Guvelingenkapel of Guvelingenkerk) was de parochiekerk van Guvelingen, gelegen aan Guvelingen 51 aldaar. Geschiedenis De Heilig-Kruiskerk was vanouds afhankelijk van de Sint-Gangulfuskerk te Sint-Truiden. In 1169 werd de Heilig-Kruisparochie voor het eerst vermeld. Het kerkje stamt uit de eerste helft van de 12e eeuw. Het betreft een eenvoudige, Romaanse kruisbasiliek. Deze kerk werd uitgevoerd in mergelsteen. Later, in de 18e eeuw, werden delen van de muren en de zuidwestgevel hersteld met baksteen, waarbij ook mergelblokken gebruikt werden. Het koor werd in 1769 toegevoegd. Het werd uitgevoerd in classicistische stijl en daarbij werd uitsluitend van baksteen gebruik gemaakt, op een hardstenen plint. De kerk heeft geen echte toren, doch slechts een met leien bedekte vierkante dakruiter die wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits. In 1805 werd de parochie afhankelijk van die van Schurhoven. Vanaf 1951 werd hier de (fruit-)bloesem gewijd. In 2002 besliste het bisdom om er geen erediensten meer te laten plaats vinden en in 2005 werd het ontwijd. Sindsdien staat het bekend als Guvelingenkapel of Guvelingenkerk. Het kerkje wordt sindsdien gebruikt als trouwlocatie en voor culturele doeleinden. Reeds in 1935 werd het kerkje geklasseerd als monument en in 1936 werd het gerestaureerd. In 1939 werd ook de omgeving van dit kerkje beschermd als landschap. Interieur Het interieur is van mergelsteen. Het kerkje bezit een laatgotisch triomfkruis, een deels Romaans wijwatervat, afkomstig van de Abdij van Sint-Truiden, en eiken banken uit het eerste kwart van de 18e eeuw.
Sint-Martinuskerk (Berlare)

De Sint-Martinuskerk in de Belgische gemeente Berlare is een kerk toegewijd aan Martinus van Tours. Van de oude 15e-eeuwse kerk rest enkel nog de toren uit zandsteen aan de westzijde, opgetrokken in Brabantse gotiek. De eerste travee van elke zijbeuk is eveneens bewaard. Op deze plaats stond een nog oudere kerk waarvan het bestaan in 1268 werd opgetekend in een document toen deze parochie nog deel uitmaakte van het bisdom Doornik. Ook deze kerk werd in de loop der eeuwen een aantal keren vernieuwd en verbouwd. In de jaren 1910-1911 werd een gedeelte van de kerk in neogotische stijl opgetrokken met oranjekleurige baksteen waardoor ze haar huidig uitzicht kreeg. Het orgel van Lambertus-Benoit van Peteghem Dit kerkorgel uit 1786 is prominent aanwezig in het interieur. Het werd gebouwd door een telg van de bekende familie Van Peteghem. Een restauratie in de jaren 80 van de 20e eeuw bracht het orgel terug in zijn oorspronkelijke staat, na een verbouwing in het begin van dezelfde eeuw. Externe link Sint-Martinuskerk op Onroerend Erfgoed
Spanbroekmolenkrater

De Spanbroekmolenkrater, ook wel Pool of Peace genoemd, is een mijnkrater in het Belgische dorp Wijtschate. De krater is ontstaan in 1917 gedurende de Eerste Wereldoorlog tijdens de Tweede Slag om Mesen. In totaal zijn er 19 kraters ontstaan door de ontploffingen van een reeks mijnen tijdens deze slag, maar deze krater is de beroemdste. Het gebied van deze slag lag rond de plaats Mesen, ten zuiden van Ieper, en was ter voorbereiding voor de Slag om Passendale, genoemd naar het dorp dat het aanvankelijke doel van de aanval was. Het doel van de geallieerden was om met de slag om Mesen het front bij Ieper rechter te trekken, zodat de aanval op Passendale een grotere kans op succes zou hebben. In januari 1916 werd gestart met het graven van een tunnel van 520 m voor het plaatsen van 41314 kg ammonal. De graafwerken werden uitgevoerd door de 50th Tunnelling Company, de 3rd Canadian Tunnelling Company, de 175th Tunnelling Company en de 71st Tunnelling Company. Op 7 juni 1917 om 04:10 brachten de Britten tussen Hill 60 en The Birdcage ten zuidwesten van Waasten in totaal 19 dieptebommen tot ontploffing. Hier werd een krater geslagen van 27 m diep met een diameter van 129 m. Na bijna 100 jaar erosie is er nu in het landschap een vijver ontstaan van 12 m diep en een diameter van 76 m. Eigenlijk was het de bedoeling om 24 mijnen te laten ontploffen maar één werd door de Duitsers onschadelijk gemaakt. Een tweede ontplofte niet, maar kwam op 17 juli 1955 door blikseminslag tot ontploffing. De drie andere liggen nog altijd in de buurt van The Birdcage onder de grond opgeslagen. Rond de krater liggen een aantal Britse militaire begraafplaatsen, zoals de Lone Tree Cemetery en de Spanbroekmolen British Cemetery. In 1992 werd de krater, genoemd naar de "spanbroekmolen" die ten ZW van Wijtschate stond, als monument beschermd.
Sint-Lievenstunnel

De Sint-Lievenstunnel is een verkeerstunnel in de Belgische stad Gent onder het kruispunt Sint-Lievenspoort. De tunnel is onderdeel van de kleine ring R40 en kruist ondergronds de B401 (niveau +1) en haar opritten (+0). In 1972 werd de tunnel in gebruik genomen. In 2012 en 2013 werd de tunnel geheel gerenoveerd. Het aantal rijstroken werd in beide richtingen van twee naar één gebracht, wat geen echte problemen opleverde. Een groter verkeersknelpunt is het kruispunt boven de grond, omdat een groot deel van het verkeer daar afslaat van en naar de snelwegen.
Sint-Hubertuskapel (Offelken)

De Sint-Hubertuskapel is een kapel in Offelken in de Belgische gemeente Tongeren-Borgloon in de provincie Limburg. De kapel ligt aan de westkant buiten het gehucht in de beemden. Ze wordt omgeven door een kerkhof met grafkruisen die dateren van het einde van de 16e en begin 17e eeuw. De kapel is in barokstijl opgetrokken, met een romaanse kern. Ze heeft een zeszijdige vorm met tegen de achtergevel aan een rechthoekige sacristie. Het gebouw is opgetrokken in baksteen en is verder afgewerkt met mergelsteen voor de hoekblokken. Het gebouw heeft verder in de voorgevel twee bakstenen pilasters, een ovaalronde oculus en een getoogd portaal in een rechthoekige geprofileerde omlijsting van kalksteen met een druiplijst en een sluitsteen. In de andere gevels bevinden zich getoogde vensters voorzien van hardstenen dorpels en vlakke mergelstenen sluitstenen en aanzetstenen. Als dak heeft ze een zeszijdig tentdak gedekt met leien en voorzien van dakruiter. De aangebouwde sacristie is opgetrokken in mergelsteen en silex, resterende van de romaanse kapel, heeft aangepaste muuropeningen, verschillende wijzigingen in de gevels en wordt gedekt door een zadeldak met leien. De kapel is gewijd aan Sint-Hubertus. De legende verhaalt dat hier de ontmoeting plaatsvond tussen Hubertus en het hert. De plek is een bedevaartsoord tegen hondsdolheid en tandpijn. Geschiedenis In de 12e eeuw werd een romaanse kapel gebouwd. Oorspronkelijk was de kapel gewijd aan Sint-Martinus. In 1729 werd er op de plaats van de oude kapel een nieuwe kapel gebouwd, waarbij de oude kern behouden bleef.
Abdij van Nonnenmielen

De Abdij van Nonnenmielen (ook wel gespeld als Nonnen-Mielen en Nonnemielen) was een benedictinessenabdij die zich bevond te Metsteren, en waarvan nog tal van overblijfselen aanwezig zijn. Geschiedenis Deze abdij werd gesticht in de 12e eeuw als Sint-Katelijneklooster (Conventus Sancte Catherine of het Sint-Catharinaklooster van Sint-Truiden). Het bevond zich juist buiten de stadsomwalling van Sint-Truiden, op de plaats van het huidige station. In 1193 werd de Sint-Catharinakerk van het klooster ingewijd. Deze werd in de 18e eeuw afgebroken. In 1231 verhuisden de zusters naar Metsteren, waar ze een uitgebreid complex bouwden, dat in 1543 tot abdij werd verheven. Het goed bevond zich op een omgracht perceel, met in het westen de Melsterbeek. In de 18e eeuw was het klooster een L-vormig gebouwencomplex, waarin zich ook een gasthuis en een kerk bevond. Daarnaast bezat de abdij drie hoeven, waarvan er nog één bewaard is gebleven. Daarnaast bezat ze een watermolen op de Melsterbeek: de Metsterenmolen. De abdij werd in 1796 opgeheven en haar bezittingen publiekelijk verkocht. Kasteel Nonnenmielen Op de plaats van de abdij bevindt zich tegenwoordig een kasteel in neoclassicistische stijl. Het huidige adres is Metsterenweg 133-135. Het dateert deels uit de 2e helft van de 18e eeuw (poortgebouw met toren), en werd omstreeks 1862 uitgebreid tot de huidige vorm. Ook is er een wagenhuis. Het geheel is omringd door een park, en een gekasseide dreef voert erheen. Boerderij Deze, aan Metsterenweg 131 gelegen hoeve maakte oorspronkelijk deel uit van de bezittingen der abdij. Het oudste deel stamt uit de 2e helft van de 17e eeuw, getuige het jaartal 1686. Het is een langgerekt, U-vormig complex Er is een poortgebouw dat door twee torentjes wordt geflankeerd. De monumentale gebouwen bevatten een wapenschild van abdis Mechtildis d'Eynatten de Thys (1678-1719). Eén der vleugels werd in de 18e eeuw aangepast. Uit die tijd zijn ook de stallen en de dwarsschuur. Verder is er een duiventil. In de oostgevel vindt men een fronton met de wapenschilden van Anne de Fraipont de Tilff en Louise de Bormans de Hasselbroeck uit respectievelijk 1755 en 1785.
Heilige Familiekerk (Brugge)

De Heilige Familiekerk is gelegen in het Bilkske in het Langestraatkwartier, in de binnenstad van Brugge. Geschiedenis Op de plaats van de huidige kerk, bevond zich sinds 1710 de godshuizen "Ondermarck". De vijf huisjes van die stichting waren erg bouwvallig, toen ze in 1903 werden gesloopt om plaats te maken voor de neogotische Sint-Jozefkapel, opgericht als hulpkerk van de Sint-Annaparochie en gebouwd naar een ontwerp van architect Alphonse De Pauw. Het godshuis werd overgebracht naar de Van Voldenstraat en de nieuwe huisjes werden in 1905 gebouwd naar een ontwerp van architect Jozef Coucke. Op 8 december 1903 werd de kapel ingewijd en voortaan bediend door een onderpastoor van de Sint-Annaparochie. In 1962 werd de Sint-Jozefkerk een zelfstandige parochiekerk, die de naam Heilige Familie kreeg, naar de naam van de nieuwe parochie. De spitsboogvensters van het bakstenen kerkgebouw met polygonaal koor en dakruiter zijn per travee gevat in een ruime spitsboognis. Dit is de enige decoratie die het eenvoudige kerkgebouw rijk is. Einde Met zijn decreten van 4 november 2014 besliste de bisschop van Brugge om met ingang van 1 januari 2015, de parochie H. Familie op te heffen en te voegen bij de parochie Sint-Anna, het kerkgebouw te onttrekken aan de eredienst en het terug te brengen "tot een profaan en niet onwaardig gebruik". In de daarop volgende maanden werd de kerk volledig leeggehaald. Ook de in de muren ingebouwde afbeeldingen van de staties van de kruisweg, werden verwijderd. In april 2016 werd de kerk publiek te koop aangeboden, met een instelprijs van 440.000 euro. Er meldde zich echter geen enkele koper. Sindsdien werden enkele tijdelijke bestemmingen gegeven. In november/december 2018 werd de voormalige kerk verkocht aan Stefaan Vangheluwe, zaakvoerder van de kledingzaak Lilola. Tijdens de eindejaarsfeesten organiseerde hij er, samen met enkele andere handelaars, een 'Kerstmarkt'. Zie ook Lijst van kerken in Brugge Literatuur J.A. RAU, De Brugse parochies. 1. Het leven in Sint-Anna, H. Familie, H. Magdalena, Brugge, 1987. Marc RYCKAERT, Stedenatlas van België. Brugge, Brussel, 1991. Externe link Beschrijving van de H. Familiekerk op de Inventaris van het Onroerend Erfgoed Voetnota
Villa Clémentine

De Villa Clémentine is een villa gelegen in de Jezus Eiklaan in Tervuren, een gemeente ten zuidoosten van Brussel. De villa is eigendom van de Koninklijke Schenking maar die stelt het gratis ter beschikking van prins Laurent van België en zijn gezin. In tegenstelling tot de andere gebouwen die de Koninklijke Schenking ter beschikking stelt van de Koninklijke familie, is Villa Clémentine speciaal voor prins Laurent gebouwd in 1993. Eind 2006 kwam de villa in het nieuws toen bleek dat de woonst van prins Laurent in de jaren negentig met geld van de marine verfraaid zou zijn. Zie ook Marineschandaal: het artikel over het fraudedossier van de Belgische marine
King Albert I Memorial

The King Albert I Memorial, also named the King Albert I Monument (Dutch: Koning Albert I-monument; French: Monument au Roi Albert Ier), is a memorial at the Belgian coastal city of Nieuwpoort. It is located right outside the old town, on the right bank of the Yser river at the lock complex Ganzepoot. The monument was erected in 1938 after a design of Julien de Ridder and honours both King Albert I of Belgium and the Belgian troops at the time of the First World War. Description The circular monument is 25 metres (82 ft) tall and is 30 metres (98 ft) in diameter. It has ten columns, built out of bricks from the Yser plain. A prominent circular beam caps the structure. On this beam, there is a walkway with orientation tables. On the central square of the monument, there is an equestrian statue of King Albert I, designed by Karel Aubroeck. Inauguration The building was inaugurated on 24 July 1938 in the presence of King Albert of Belgium's son King Leopold III, Elisabeth of Bavaria, Queen of Belgium, Prince Charles, Prince Baudouin, and Princess Josephine-Charlotte of Belgium. The whole complex is protected since 1999 as a monument. Nieuport Memorial A monument for the British troops, the Nieuport Memorial, was erected on the square in front of the Albert Memorial. It consists of a commemorative column and commemorates the names of 566 British officers and soldiers who died during the battles at the Belgian coast during the First World War, particularly in 1917. Westfront Nieuwpoort The memorial was restored and expanded, before the reopening and renaming on 18 October 2014. The renewed Westfront Nieuwpoort was visited by heads of state and government on 28 October, including Belgian King Philippe and German chancellor Angela Merkel. The visitors' centre was designed by the Antwerp architects' workshop (Antwerps Architecten Atelier). A permanent exhibition illustrates the inundation of the Yser plain in 1914 by opening the sluices at the Ganzepoot. The monumental panoramic painting "Panorama of the Battle of the Yser in October 1914" by Alfred Bastien is shown in a downsized, digitised format. The original dimensions are 115 metres (377 ft) by 14 metres (46 ft). References External links Description of the building on the website of the Flemish inventory of immovable heritage Information about the monument on a tourist website about the Great War in the Westhoek Information about the Westfront Nieuwpoort visitors' centre on the official tourism website of Nieuwpoort
Monument au Roi Albert Ier

Le Monument Roi Albert Ier (« Koning Albert I-monument » en néerlandais) dont le nom officiel est « Westfront Nieuwpoort » est un monument commémoratif en forme de rotonde, au centre de laquelle se trouve la statue équestre du Roi Albert Ier de Belgique. Le monument se situe en Belgique, à Nieuport, dans la province de Flandre-Occidentale. Il fut érigé pour commémorer le rôle du Roi lors de la Première Guerre mondiale et notamment de la Bataille de l'Yser, lorsqu'il resta auprès de ses troupes pour défendre le sol national. Situation Le monument est situé à Nieuport le long de l'Yser, à l'entrée (fluviale) du port de la ville. Au sud se situe le Memorial de Nieuport. Description Il s'agit d'une rotonde de 30 mètres de diamètre constituée de 20 colonnes (en briques de la vallée de l'Yser) au-dessus de laquelle se tient un cercle de 100 mètres de circonférence. Le sol est constitué d'une terrasse de 2 500 m2 en forme de croix au centre de laquelle se trouve une statue équestre d'Albert Ier de Belgique. On y trouve un ascenseur ainsi que des escaliers qui permettent d'accéder en haut de l'édifice. Histoire Le monument fut construit en 1938 par l'architecte Julien De Ridder et le sculpteur Karel Aubroeck pour commémorer le rôle du Roi lors de la Première Guerre mondiale et notamment de la Bataille de l'Yser, lorsqu'il resta auprès de ses troupes pour défendre le sol national. Le monument fut inauguré le 24 juillet 1938 en présence du Roi Léopold III, de la Reine Élisabeth, du Prince Charles, du Prince Baudouin et de la Princesse Josephine-Charlotte. L'édifice fut classé en 1999. Accès Le tramway de la côte belge, s'arrête à quelques mètres de l'édifice. Notes et références Voir aussi Albert Ier de Belgique Bataille de l'Yser Nieuport (Belgique) Portail de l’histoire militaire de la Belgique Portail de la Belgique Portail de la Flandre-Occidentale Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la sculpture Portail de la Première Guerre mondiale
Salvator Mundikerk (Melveren)

De Salvator Mundikerk is de parochiekerk van Melveren in de gemeente Sint-Truiden, in de Belgische provincie Limburg, gelegen aan de Sint-Godfriedstraat aldaar. Geschiedenis De eerste kerk werd vermeld in het eerste kwart van de 10e eeuw, en in 1249 werd ze voor het eerst vermeld als zijnde afhankelijk van de Abdij van Sint-Truiden. De kerk was toegewijd aan de Heilige Drievuldigheid, maar vanaf 1513 was ze aan Salvator Mundi toegewijd. De huidige kerk stamt uit 1761, en werd gebouwd in classicistische stijl, in opdracht van abt Jozef van Herck. Onder leiding van architect Hyacinth Martens werden van 1905-1906 twee zijbeuken bijgebouwd. In 1998 werd de kerk beschermd als monument, en de omgeving ervan als dorpsgezicht. Gebouw De voorgevel, met ingebouwde toren, is op het zuidoosten gericht. De toren wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits. Het gebouw is uitgevoerd in baksteen, met gebruik van kalksteen voor de hoekbanden en omlijstingen. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Het interieur is bepleisterd en het stucwerk is in eenvoudige Lodewijk XV-stijl. Tot de bezittingen der kerk behoren een 17e-eeuwse Sint-Rochus in gepolychromeerd hout, en een 17e-eeuwse Sint-Sebastiaan. Het hoofdaltaar is uit de 2e helft van de 18e eeuw, evenals de zijaltaren, die in rococostijl zijn uitgevoerd. Ook de biechtstoelen en het doksaal werden in deze stijl vervaardigd.