NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Bavokerk (Wilrijk)

De Sint-Bavokerk is een parochiekerk in de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Wilrijk, gelegen aan de Sint-Bavostraat 18. Geschiedenis De ouderdom van de parochie is niet bekend. Mogelijk was er aanvankelijk een kapel bij het huis Steytelinck. Een document uit 1003 geeft aan dat het patronaatsrecht en het tiendrecht van de parochie toebehoorde aan de Sint-Baafsabdij te Gent. Tijdens de 11e en/of 12e eeuw werd een romaans kerkje in steen gebouwd. In de loop van de 15e eeuw werd dit vervangen door een gotisch bouwwerk, dat regelmatig beschadigd of verwoest werd, zoals in 1579 door de troepen van Willem van Oranje, toen de kerk vrijwel geheel vernietigd werd. In 1610-1615 werd de kerk herbouwd. In 1841-1842 werd hij vrijwel helemaal gesloopt en een nieuwe werd gebouwd, waarvan het koor pas in 1849 gereed kwam. Gespaard werd de gotische toren, die mogelijk begin 16e eeuw werd gebouwd en in 1729 werd gerestaureerd. De kerk werd beschadigd tijdens de Tweede Wereldoorlog, en hersteld in 1945. Gebouw Het betreft een georiënteerd bakstenen driebeukig kerkgebouw met ingebouwde westtoren en driezijdig afgesloten koor. De 56 meter hoge toren is van zandsteen en heeft zes geledingen. Schip en koor zijn neogotisch. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een tongewelf. Het schilderij 'Calvarie met Maria Magdalena' is door J.P. Ykens in 1701 geschilderd. Uit de 2e helft van de 17e eeuw stammen beelden van Sint-Ambrosius en Sint-Bavo, uitgevoerd in gepolychromeerd hout. Het hoofdaltaar is van 1690-1692. Het noordelijk Onze-Lieve-Vrouwe altaar is van 1724-1725. Het zuidelijk Sint-Jozefsaltaar is van 1738-1739. Twee biechtstoelen zijn van 1729-1730. De preekstoel is van 1701. Het orgel, van 1711, werd vervaardigd door Jean-Baptiste Forceville en meermaals hersteld. In 1937 werd het vervangen door een nieuw orgel met behoud van de oorspronkelijke orgelkast. Dit werd vervaardigd door de firma d'Hondt.
Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Rochuskerk (Boom)

De Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Rochuskerk is een parochiekerk in de Belgische plaats Boom (provincie Antwerpen), gelegen aan de Grote Markt 1. Geschiedenis Al in de 13e eeuw was Boom een zelfstandige parochie die afgesplitst was van die van Kontich. Het patronaatsrecht was in bezit van de Abdij van Lobbes. In 1573-1577 vonden er gevechten plaats tussen Spaansgezinden en Staatsgezinden om het fort te Klein-Willebroek. Hierbij werd Boom vrijwel geheel verwoest en ook de baksteennijverheid liep grote schade op. In 1665 werd een nieuwe kerk gebouwd die midden op de huidige Grote Markt was gelegen. Van 1848-1850 werd een nieuwe kerk gebouwd op de plaats van het voormalig kasteel. Architect was François Drossaert. De oude kerk werd in 1850 gesloopt en de torenspits van de oude kerk werd in 1865 op de toren van de huidige kerk geplaatst. Gebouw Het betreft een georiënteerde kruisbasiliek in neogotische stijl die gebouwd is in neogotische stijl. Als materiaal werd Boomse baksteen gebruikt. De kerk heeft een ingebouwde westtoren welke vier geledingen heeft en getooid wordt met een lantaarn en een naaldspits. Interieur Het interieur wordt overkluisd met een spitsbooggewelf. De kerk bezit enkele schilderijen zoals De verering van Onze-Lieve-Vrouw van Boom met schenker door Peter Weleman (1616); Maria door de engelen gekroond door Jan van den Hoecke (2e kwart 17e eeuw); De vier blijde mysteries door Gummarus Dom (1787). Verder vindt men er een gepolychromeerd en aangekleed beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Boom door Peter Weleman (1616), en tal van 19e-eeuwse beelden. Het kerkmeubilair is voornamelijk 19e-eeuws. Het orgel is van 1902 en werd vervaardigd door orgelbouwer Jos Stevens. Er zijn onderdelen van een ouder orgel uit begin 19e eeuw in verwerkt, mogelijk een Delhaye-orgel.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Niel)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Niel, gelegen aan het Sint-Hubertusplein. Geschiedenis Kerkelijk behoorde Niel aanvankelijk tot de parochie van Kontich, waarvan het patronaatsrecht bij de Abdij van Lobbes berustte. Vermoedelijk werd Niel in de 14e eeuw een zelfstandige parochie. In 1703 werd een georiënteerde bakstenen kruiskerk in classicistische stijl gebouwd. In 1773 werd de kerk verbouwd en in 1860-1861 voorzien van zijbeuken naar ontwerp van Eugeen Gife. Gebouw De kerk heeft een ingebouwde westtoren en een halfronde apsis. Deze toren heeft drie geledingen en is voorzien van een naaldspits. Interieur De scheibogen hebben Toscaanse pilaren. Het schip wordt overkluisd door een gedrukt tongewelf en de ijbeuken worden overkluisd door Boheemse kappen. De kerk bezit schilderijen uit de 17e en de 18e eeuw. Er is een 16e-eeuws gepolychromeerd Sint-Annabeeld. Een Sint-Sebastiaan en een Sint-Ambrosius zijn 18e-eeuws. Ook uit de 18e eeuw zijn enkele portiekaltaren. Twee biechtstoelen uit begin 18e eeuw zijn in barokstijl. Uit 1779 is een Van Peteghem-orgel. Het koorgestoelte en een preekstoel zijn 18e-eeuws. Ook is er enig 19e-eeuws kerkmeubilair in neoclassicistische stijl.
Sint-Catharinakerk (Boom)

De Sint-Catharinakerk is de parochiekerk van de tot de tot de Antwerpse plaats Boom behorende wijk Bosstraat, gelegen aan de Pastorijstraat. In 1913 werden de wijken Bosstraat, Schomme en Kleine Steylen samengevoegd tot een parochie. De sobere georiënteerde bakstenen parochiekerk werd gebouwd in 1938-1939 naar ontwerp van Jos Schaerlaken. Hij heeft een voorgebouwde vlakopgaande zuidoosttoren die gedekt wordt door een overstekend tentdak.
Heilig Hartkerk (Boom)

De Heilig Hartkerk is een parochiekerk in de Antwerpse plaats Boom, gelegen aan de Antwerpsestraat 360. Deze kerk werd gebouwd in 1936-1937 naar ontwerp van Camille Bal en Ernest Lamot. Het is een georiënteerde bakstenen kerk in moderne gotiek en art deco. De kerk wordt gedekt door een geknikt zadeldak en hij heeft een naastgebouwde westtoren. De kerk bezit glas-in-loodramen van 1956.
Sint-Jozefskerk (Hellegat)

De Sint-Jozefskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Niel behorende plaats Hellegat, gelegen aan het Hellegat. Geschiedenis In 1901 werd in Hellegat een noodkerk gebouwd en van 1906-1908 werd een definitieve kerk opgetrokken, waarna de noodkerk tot woonhuizen werd verbouwd. Architect was Louis Gife. Gebouw Het betreft een georiënteerd bakstenen basilicaal kerkgebouw in neogotische stijl. Het hoofdkoor heeft een driezijdige sluiting en het noordelijk zijkoor een vijfzijdige sluiting. De naastgebouwde noordwestelijke toren heeft een tentdak als spits en wordt geflankeerd door een zeskante traptoren. Het middenschip wordt overkluisd door een spitstongewelf en de zijbeuken door kruisribgewelven. Het kerkmeubilair is overwegend neogotisch.
Sint-Leonarduskerk (Aartselaar)

De Sint-Leonarduskerk is een parochiekerk in de plaats Aartselaar in de Belgische provincie Antwerpen. De kerk is gelegen aan het Laar. Geschiedenis In 1308 werd een met stro bedekte, eenvoudige kapel in gebruik genomen, gewijd aan de Heilige Drievuldigheid en aan Onze-Lieve-Vrouw. In 1484 verkreeg de parochie een relikwie van Sint-Leonardus en ontstond een devotie voor deze heilige. Van 1496-1515 werd een nieuwe kerk gebouwd maar deze brandde tijdens de beeldenstorm, in 1566, gedeeltelijk af. Van 1590-1592 werd de kerk versterkt. In 1613 werd de toren hersteld. In 1792 werd een nieuw schip gebouwd in classicistische stijl. Van 1857-1861 werd een nieuw en groter koor en transept gebouwd en werd de toren met één geleding verhoogd, dit alles naar ontwerp van Eugeen Gife. In 1948-1949 werd de schade, ontstaan tijdens de Tweede Wereldoorlog, hersteld. Gebouw Het betreft een driebeukige kruiskerk in classicistische stijl met ingebouwde westtoren. Koor en transept zijn van de 19e eeuw, en het schip heeft in de 18e en 19e eeuw zijn huidige vorm gekregen. De toren is 16e-eeuws. Interieur Een schilderij, Het laatste avondmaal, door Godfried Maes, is van 1693 en is gevat in een portiekaltaar. Verdere schilderijen zijn: bewening van Jezus, aanbidding der herders, aanbidding der wijzen en Sint-Leonardus, alle 17e eeuw en vervaardigd door de Vlaamse school. De preekstoel is van 1687, de 18e-eeuwse communiebank is in Lodewijk XIV-stijl. Het orgel, van 1778-1779, werd vervaardigd door Egidius-Franciscus Van Peteghem.
Borsa de Brussel·les

La Borsa de Brussel·les és un edifici erigit a Brussel·les al passeig Anspach entre 1868 i 1873 segons el disseny de l'arquitecte Léon-Pierre Suys. Aquest edifici imponent respon a la necessitat en aquell temps de crear un centre on tractar els assumptes comercials, llavors en plena expansió. Aquest monument que ajunta grandària i fantasia ocupa l'emplaçament de l'antic mercat de la mantega, ell mateix implantat sobre les restes de l'antic convent dels Récollets. L'edifici eclèctic barreja els estils neorenaixement i Segon imperi en una barreja d'ornamentació i d'escultura degudes a artistes famosos, entre els quals Auguste Rodin.
Palacio de la Bolsa de Bruselas

El Palacio de la Bolsa (en francés: Palais de la Bourse; en neerlandés: Beurspaleis) es un edificio ecléctico, construido entre 1868 y 1873 en Bruselas (Bélgica) por el arquitecto Léon-Pierre Suys. Da su nombre a la Place de la Bourse en el Boulevard Anspach. Historia Se erigió en Bruselas entre 1868 y 1873 según los planos del arquitecto Léon-Pierre Suys. Su construcción forma parte del programa de saneamiento y embellecimiento de la ciudad, la bóveda del Senne y la creación de los bulevares del centro. Responde también a la necesidad imprescindible en ese momento de crear un centro en el que tratar los asuntos comerciales entonces en plena expansión. Este edificio, que combina grandeza y fantasía, ocupa el lugar del antiguo mercado de la mantequilla, ubicado sobre los restos del antiguo convento de los Recoletos.​ Las empresas belgas y el Banco de Bélgica han jugado un papel importante en la historia de las bolsas de valores. Edificio El edificio ecléctico mezcla préstamos de los estilos neorrenacentista y del Segundo Imperio en una gran cantidad de adornos y esculturas de artistas de renombre como Auguste Rodin. Referencias Enlaces externos ADVFN - Precio de la Bolsa de Bruselas
Palazzo della Borsa (Bruxelles)

Il Palazzo della Borsa (in francese Palais de la Bourse, in olandese Beurspaleis) è un edificio che ha ospitato fino al 2015 la Borsa di Bruxelles. Costruito sul Boulevard Anspach tra il 1868 e il 1873 su progetto dell'architetto Léon-Pierre Suys, l'edificio occupa il sito del vecchio mercato del burro, che si trova sui resti dell'ex convento di Récollets. Note Voci correlate Borsa di Bruxelles Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo della Borsa Collegamenti esterni (EN, FR, NL) Sito ufficiale, su beursbourse.be. Palazzo della Borsa, su archINFORM. https://www.bruxelles.be/sites/default/files/bxl/Presse/Palais%2520de%2520la%2520Bourse%2520-%2520BBP%2520PRESSE_FR_150709.pdf
Sint-Petrus en Pauluskerk (Schelle)

De Sint-Petrus en Pauluskerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Schelle, gelegen aan de Fabiolalaan 2. Geschiedenis Schelle behoorde oorspronkelijk tot de parochie van Kontich, waarvan het patronaatsrecht berustte bij de Abdij van Lobbes. Omstreeks de 12e eeuw werd Schelle een zelfstandige parochie, afhankelijk van het Sint-Romboutskapittel van Mechelen. De huidige kerk heeft een toren met een onderbouw uit de 13e eeuw, een middengeleding uit de 15e eeuw en een hoge achtkante klokkenverdieping uit ongeveer 1500. Het kerkschip is 15e-eeuws maar werd in 1844 uitgebreid met twee zijbeuken naar ontwerp van Ferdinand Berckmans. Gebouw De ingebouwde gotische toren is gebouwd in zandsteen en voorzien van een hoge achtkante, met leien bedekte spits, die enigszins scheef staat. Het bakstenen schip is voornamelijk neogotisch en het in zandsteen gebouwde 15e-eeuws gotisch koor is driezijdig afgesloten. Interieur Het kerkmeubilair is deels in barok- en deels in rococostijl. Het hoofdaltaar is een 18e-eeuws portiekaltaar. Ook de noordelijke en zuidelijke portiekaltaren zij van omstreeks 1756. De biechtstoelen zijn van 1660 en van de eerste helft van de 18e eeuw. Het koorgestoelte en de preekstoel zijn 18e-eeuws en de communiebank is van omstreeks 1700. J.P. De Roover vervaardigde in 1719 het schilderij Jezus overhandigt Petrus de sleutels. Van Antoon van Dyck is de Marteldood van Sint-Sebastiaan (eerste helft 17e eeuw). Van de Vlaamse school zijn verder de 17e-eeuwse schilderijen Dode Christus beweend door Onze-Lieve-Vrouw en Heilige familie. De beelden van Sint-Lucia en Sint-Sebastiaan zijn 17e-eeuws. Het Van Peteghem-orgel is van 1777-1779. Achter in de kerk zijn grafstenen te vinden van de 15e tot en met de 18e eeuw.
Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk (Kontich)

De Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Kontich behorende plaats Kontich-Kazerne, gelegen aan de Holle Weg 2. Geschiedenis Deze kerk werd gebouwd van 1931-1933 naar ontwerp van Carlos Van der Voodt. Oorspronkelijk was het een kapelanie, maar in 1952 werd de kerk verheven tot parochiekerk. Gebouw Het is een eenvoudig, op het zuidwesten georiënteerd, bakstenen kerkje onder zadeldak, met een voorgebouwd portaal eveneens onder zadeldak. Aan de noordwestzijde is tegen het koor een torentje aangebouwd dat eveneens door een zadeldak wordt gedekt.
Sint-Antoniuskerk (Edegem)

De Sint-Antoniuskerk is een parochiekerk in de Antwerpse plaats Edegem, gelegen aan de Drie Eikenstraat. Geschiedenis Tegen het jaar 1300 werd een stenen kerk gebouwd, ter vervanging van een eerdere kapel. Deze was gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. In 1350 werd voor het eerst melding gemaakt van een parochie. Omstreeks 1400 werd de toren gebouwd. In 1585 werd de kerk getroffen door brand, maar de muren bleven overeind staan. Eind 16e en begin 17e eeuw vonden herstelwerkzaamheden plaats. Vanaf 1650 werden ook koor en schip hersteld. Vanaf de 17e eeuw werd de kerk gewijd aan Sint-Antonius Abt (Sint-Antonius Eremijt). In 1803 werd de kerk een bijkerk bij de parochie van Kontich. In 1832 werd de toren gerestaureerd. In 1842-1843 werden smalle zijbeuken aangebouwd. In 1888-1889 werden nieuwe, bredere, zijbeuken gebouwd. Gebouw Het betreft een grotendeels laatgotische, georiënteerde kruiskerk met halfingebouwde westtoren. De kerk is uitgevoerd in baksteen met zandstenen speklagen. De zijbeuken zijn van 1888. Het koor is driezijdig afgesloten. De toren is deels in zandsteen uitgevoerd. Interieur De kerk bezit een Sint-Annabeeld met Maria, in gepolychromeerd hout, van 1607-1608. Een soortgelijk beeld van Sint-Lucia is van 1686-1687. Het hoofdaltaar, in gemarmerd hout, is van 1716, met een kopie van de Kruisafneming door Peter Paul Rubens. De zijaltaren zijn van 1722-1723. De lambrisering met koorbanken is van 1663 en de preekstoel van 1692. De biechtstoelen zijn van 1661. De orgelkast is van 1716 en het orgel van 1870, vervaardigd door François-Bernard Loret.
Sint-Bernadettekerk (Mortsel)

De Sint-Bernadettekerk is de parochiekerk in de Antwerpse plaats Mortsel, gelegen aan de Sint-Bernadettestraat 7. Kort na 1958 werd een paviljoen van de Expo 58 aangekocht om, aan de Hof van Riethlaan, te dienen als noodkerk. Dit paviljoen werd in 1995 afgebroken. De definitieve kerk werd in 1966 gebouwd voor de Mortselse wijk Hof van Rieth, naar ontwerp van Jean Van den Bogaerde en Jos Van Driessche. Het doosvormige gebouw, in de stijl van het naoorlogs modernisme, werd opgetrokken in beton en baksteen. In 1968 werd de kerk officieel ingezegend.
Sint-Theresiakerk (Berchem)

De Sint-Theresiakerk is een parochiekerk in het tot de gemeente Antwerpen behorende district Berchem, gelegen in het Berchemse deel van de wijk Luithagen aan de Grotesteenweg 648-652. Vanaf 1919-1920 kerkten de bewoners van de wijk aan de Zilverbeek op de grens van Berchem en Mortsel in een voorlopige kapel. Albert Servaes maakte hier een kruisweg voor in de stijl van het expressionisme, wat hem op veel kritiek kwam te staan aangezien deze stijl in die tijd vernieuwend was. In 1938-1939 werd een nieuwe kerk gebouwd, met daarnaast een karmelietenklooster. De bakstenen kerk heeft een aangebouwde zuidwesttoren en is een driebeukige pseudobasiliek met een zeer breed middenschip dat als een zaalkerk oogt. De toren heeft een helmdak en een soortgelijke koepel is op het schip aangebracht. Het interieur vertoont kenmerken van het expressionisme, zoals parabolische bogen.
Villa Marie-Mirande

La Villa Marie-Mirande est une maison de style Art nouveau édifiée par l'architecte Victor Tinant au numéro 11 de l'avenue de Selliers de Moranville à Berchem-Sainte-Agathe, une commune de Bruxelles en Belgique. Historique La maison est édifiée par Victor Tinant en 1912 pour le faïencier et céramiste berchemois Guillaume Janssens. Sa façade est décorée de céramiques par son propriétaire, Guillaume Janssens, qui lui donne le nom de sa fille Marie-Mirande. Guillaume Janssens fabriqua lui-même les carrelages de la façade avec l'aide de l'ouvrier Henri Kerrels. Elle fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 8 août 1988. Elle est la seule maison classée de la commune. Description La Villa Marie-Mirande présente une façade entièrement couverte de céramiques, une « façade-affiche » qui constitue un catalogue de ce que proposait la manufacture Janssens (enseignes, tableaux, frises, etc.). Le soubassement est couvert de carreaux de céramiques de couleur bleue unie tandis que le reste de la façade est constitué de carreaux historiés et de carreaux verts. La maison est un édifice asymétrique, comme beaucoup d'édifices de style Art nouveau. La travée de gauche intègre une porte d'entrée très simple, sommée d'un arc surbaissé aux claveaux de céramique de couleur alternativement verte et brune. Le rez-de-chaussée présente, au niveau de la travée de droite comporte,une double fenêtre dont les deux parties sont séparées par une colonne en pierre bleue dont le fût porte en son milieu un anneau torique. Séparé du rez-de-chaussée par un puissant cordon de pierre, le premier étage présente, à droite, un oriel (bow-window) en pierre bleue percé de trois fenêtres et, à gauche, une simple fenêtre rectangulaire. Le dernier niveau est orné d'une baie géminée à colonnette de pierre et à arcs cintrés, inscrite sous un grand arc en plein cintre porté par deux pilastres et surmontée d'une flèche pyramidale couverte d'ardoises. L'intérieur, que l'on ne peut pas visiter, est également décoré de panneaux céramiques. Bibliographie Chantal Declève, Guide des décors céramiques à Bruxelles de 1880 à 1940, Bruxelles, 1996. Benoît Schoonbroodt, L'Art nouveau et les maîtres céramistes bruxellois, Hommage aux fabriques d'art Helman, Janssens et Vermeren-Coché, Centre culturel Escale du Nord, Anderlecht, 2002. Articles connexes Art nouveau en Belgique Art nouveau à Bruxelles Guillaume Janssens Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Art nouveau Portail de Bruxelles
Paustenbacher Venn

Das Paustenbacher Venn ist ein circa 49 ha großes Naturschutzgebiet südlich von Lammersdorf unter einer Stromtrasse. Zum Hohen Venn ist es getrennt durch eine ehemalige Bahntrasse, dem heutigen Radweg mit dem Namen Vennbahn. Beschreibung Durch einen Längsgraben wurde vergeblich versucht das Gebiet zu entwässern. Pfeifengrasheiden mit eingestreuten Glockenheide-Torfmoos-Moorrelikten dominieren. Die Entwässerungsmaßnahmen würden im Rahmen der Regenerationsmaßnahmen rückgängig gemacht, in dem die Gräben verstopft wurden. So dass Teilbereiche im Zentrum des Gebietes wieder stärker vernäßt sind. In einer flachen (evtl. neu angelegten) Geländemulde entwickelte sich eine Torfmoosgesellschaft mit Wollgras und Moorlilie. Auf Abschurfflächen im südwestlichen Bereich siedelten sich bislang Krötenbinsen-Pioniergesellschaften, Callunaheiden und Borstgrasrasen an. Daran schließt im Osten ein Gebüsch aus Erle, Moorbirke und Ohrweide an. Dieser enthält auf mehr oder minder schmalen Lichtungen und nicht mehr genutzten Wegeschneisen Pfeifengrasheidereste. Flache Gräben am Rand sind mit Torfmoosen und Sumpfveilchen bewachsen. Im angrenzenden Grünland liegt ein naturnahes Kleingewässer mit Fieberklee und Sumpf-Blutauge im Verlandungsbereich. Schutzzweck Die Ausweisung als Naturschutzgebiet dient der Erhaltung des Lebensraumes für mehrere nach der Roten Liste in NRW gefährdeten Pflanzen- und Tierarten, die in Moor, Zwergstrauchheide, Borstgrasrasen, Bruchwald, Nass- und Feuchtgrünland leben. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete in der Städteregion Aachen Weblinks Naturschutzgebiet „ACK-082 Paustenbacher Venn“ im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen
Wollerscheider Venn

Das Wollerscheider Venn ist ein Naturschutzgebiet in der Gemeinde Simmerath in Nordrhein-Westfalen und gehört geografisch zur Exklave Roetgen/Lammersdorf. Es liegt westlich von Lammersdorf nördlich der B399, die auch die Grenze zu Belgien bildet. Hier befindet sich eine typische, wenn auch degenerierte Vennlandschaft mit allen typischen Biotopen des Hohen Venn, mit großflächigen Hochmoorgesellschaften mir charakteristischen Pflanzenarten. Schutzzweck Zweck der Unterschutzstellung ist die Erhaltung, Entwicklung und Wiederherstellung natürlicher Lebensräume gemäß Anhang I der FFH-Richtlinie. So kommen im Naturschutzgebiet folgende geschützte Biotoptypen vor: Moore, Sümpfe, Quellen, natürliche, stehende Gewässer, Nass- und Feuchtgrünland, Bruch- und Sumpfwälder, Zwergstrauch-, Ginster-, Wacholderheiden, Borstgrasrasen. Das Naturschutzgebiet ist Lebensraum u. a. von Braunkehlchen, Hochmoor-Perlmuttfalter, Braunfleckiger Perlmuttfalter, Blauschillernder Feuerfalter, Kleiner Ampfer-Feuerfalter, Randring-Perlmuttfalter, Torf-Mosaikjungfer, Hochmoor-Mosaikjungfer, Arktische Smaragdlibelle und Kurzflügelige Beißschrecke. Im Gebiet siedeln z. B. Rosmarinheide, Rundblättriger Sonnentau, Gemeine Krähenbeere, Deutscher Ginster, Lungen-Enzian, Gemeiner Moorbärlapp, Kleiner Wasserschlauch und Torfmoose. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete in der Städteregion Aachen Weblinks Naturschutzgebiet „ACK-001 Wollerscheider Venn“ im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen
Château de Rieudotte

Le château de Rieudotte dit aussi château Moncheur est un édifice situé en Wallonie et bâti au XVIIIe siècle à Andenelle (Andenne) par la famille Bouverye. Historique Le château de Rieudotte a initialement appartenu aux Bouverie (olim) Bouverye, famille de maîtres de forges qui exploitaient le haut-fourneau de Rieudotte sur le domaine du château dès le XVIIe siècle. Le château passe à la famille Moncheur à la suite de l'alliance de Pierre Philippe Joseph Moncheur (1765–1839), maître de forges, maître d'une faïencerie et membre des États provinciaux de Namur avec Marie Jeanne Bouverie (1765–1836). De cette alliance est issu, entre autres, François Désiré Moncheur, ministre des travaux public né au château de Rieudotte. De nombreuses modifications de l'édifice eurent lieu sous l'impulsion de Pierre Moncheur au début du XIXe siècle[réf. souhaitée] notamment, en 1824, lorsque les bâtiments proches du châteaux furent détruits quand le haut-fourneau de Rieudotte passa aux mains des Fonderies d'Andenne SA. Une dernière aile fut rajoutée en 1871. Le château resta la propriété de la famille Moncheur pendant 4 générations jusqu'en 1941, lorsqu'Hélène Moncheur (1876-1942), arrière-petite-fille de Pierre Moncheur en fit donation à Léopold de Paul de Barchifontaine, commissaire de l'arrondissement judiciaire de Huy. Architecture Situation Galerie Notes et références Notes Références Voir aussi Articles connexes François Moncheur Andenelle Liens externes Portail de la province de Namur Portail des châteaux