NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouw-ten-Brielkerk

De Onze-Lieve-Vrouw-ten-Brielkerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de wijk Briel van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Dendermonde behorende plaats Baasrode, gelegen aan de Provinciale baan. Geschiedenis Briel is in de vroege middeleeuwen wellicht een zelfstandige parochie geweest, daarna echter niet meer. In 1743 werd melding gemaakt van de -nog bestaande- Brielkapel die zich juist over de gemeentegrens in de gemeente Buggenhout bevindt. Deze hing af van de Sint-Ursmarusparochie te Baasrode. Er bestond behoefte aan een eigen parochie voor Briel. In 1938 werd al een stuk grond aangekocht om een kerk te bouwen. In 1942 werd de parochie, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemel-Opgenomen, opgericht. De Brielkapel werd voorlopig als noodkerk gebruikt. In 1949 werd, naar ontwerp van Frans van Severen, een voorlopig kerkgebouw opgericht. Men nam zich voor een definitieve kerk te bouwen en deze kerk tot parochiezaal in te richten, maar zover is het nooit gekomen. Wel werd de -oorspronkelijk eenbeukige- kerk in 1987 vergroot met twee zijbeuken. Gebouw Het witte kerkje heeft een rechthoekige plattegrond. Boven de voorgevel bevindt zich een dakruiter. Het portaal heeft een ingang met drie ronde bogen. Boven de ingang is een rond venster met een glas-in-loodraam van 1981. Het kerkje is wit geschilderd en op de voorgevel is een eenvoudig kruis aangebracht. Voor de kerk staat een Mariabeeld.
Kesterbeekbos

Kesterbeekbos is een helling in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. De voet ligt aan de rand van het Hallerbos. Wielrennen De helling is opgenomen in de Cotacol Encyclopedie met de 1.000 zwaarste beklimmingen van België. Externe link Traject Kesterbeekbos op Google Maps
Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk (Oostham)

De Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk is de parochiekerk van Oostham, gelegen aan het Heldenplein. De kerk is opgedragen aan Onze-Lieve-Vrouw-Geboorte. Geschiedenis Het eerste kerkje ontstond vermoedelijk in het begin van de 8ste eeuw. Omstreeks 900 werd een steviger duurzamer kerk opgetrokken uit ijzerzandsteen. Dit was een eenbeukige kerk met rechthoekig koor. Fundamenten hiervan werden in 1940 aan het licht gebracht. Ook uit de 10e eeuw dateert het -nog bestaande- benedenste deel van de kerktoren, die daarmee tot de oudste van België wordt gerekend. De eerste vergroting stamt uit de 14de eeuw en werd uitgevoerd in opdracht van de Abdij van Averbode, die het patronaatsrecht van de parochie bezat. Het betrof de toevoeging van een laatgotisch koor en transeptarmen. In 1603 werd de kerk uitgebreid tot een pseudobasiliek, waartoe twee zijbeuken werden aangebracht. Ook werd een kapel voor de Heren van Ham ingericht. Grote herstellingen vonden plaats in 1749, 1757 en 1758. Van 1836-1839 werden de kapelgevels afgebroken en werd het geheel onder één dak gebracht. Ook werd een portaal in de toren aangebracht, terwijl de kapel van de Heren van Ham tot sacristie werd verbouwd. In 1934 werd -onder leiding van architect Christiaens- een nieuw, neogotisch schip gebouwd, met neogotisch koor, dat haaks op de oorspronkelijke kerk stond. Hieraan werd de vroegere noordbeuk opgeofferd. De kerk werd echter door brand verwoest op 11 mei 1940. Slechts de buitenmuren en de toren bleven gespaard. Van 1956-1958 werd de kerk, naar de situatie van ná 1934, herbouwd door architect N. van Malleghem. Bouwwerk Het onderste deel van de gedrongen, vierkante kerktoren bestaat nog steeds uit het ijzerzandsteen van de jaren 10e eeuw. Het is uitgevoerd in opus spicatum. Vroeger was de toren geheel gesloten, het portaal werd eerst in 1836 aangebracht. Het bovendeel is van hout en bedekt met leien. Het heeft een gedrongen, ingesnoerde naaldspits. De toren is één der oudste en merkwaardigste van België. Het oorspronkelijke schip is uitgevoerd in baksteen, met zandstenen speklagen, terwijl het neogotische transept in ijzerzandsteen is uitgevoerd. Kunstschatten De kerk bezit een rijke beeldenschat, bestaande uit negentien houten heiligenbeelden die voor het merendeel uit de 16e eeuw stammen. Minstens vier beelden (Lucia, Lambertus, Barbara en Catharina) werden vervaardigd door de zogeheten Meester van Ham. Ook is er een houten 16e-eeuws Christoffelbeeld, een gotische Man van Smarten uit de 15e eeuw, en een processiemadonna uit de 18e eeuw. Galerij Kerkhof Op het naast de kerk gelegen voormalige kerkhof werd in 2004 een monumentenpark ingericht, waar de oorlogsmonumenten uit de gemeente Ham een plaats hebben gekregen. Externe link Onroerend erfgoed De kerkwijding in 1958
Halle aux draps (Tournai)

La halle aux Draps de Tournai est un bâtiment construit en 1610. Historique Une première halle, en bois, avait été construite au XIIIe siècle à la suite d'une intervention de l'évêque de Tournai, Gauthier de Marvis. La ville ayant enfreint le droit d'asile du chapitre cathédral, incapable de payer l’amende, fut contrainte d'abandonner des bâtiments à l’Église. Reconstruite en 1610 après une tempête, la Halle aux draps impose aujourd’hui encore sa silhouette Renaissance sur la Grand-Place de Tournai. L’auteur, le maître maçon Quentin Ratte aurait travaillé selon les plans de Jacques Van den Steen. La bâtisse s’est effondrée à nouveau en 1881 mais fut réédifiée à l’identique. Aujourd'hui, elle accueille des expositions et d'autres événements ponctuels comme le rendez-vous gastronomique « Tournai des Saveurs » ou le festival brassicole. Depuis début 2022, la halle aux draps subit une rénovation importante de l'intérieur. Notes et références Liens externes Ressource relative au spectacle : Kunstenpunt Site officiel de l'office du tourisme de Tournai. Portail du Hainaut Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Mercato dei tessuti (Tournai)

Il Mercato dei Tessuti, in francese Halle aux Draps è un edificio storico di Tournai, in Belgio. Ubicato sul lato meridionale della Grand' Place, venne costruito nel 1610 come sede del mercato dei tessuti. Storia e architettura Un primo edificio di legno venne costruito in questo luogo nel XIII secolo in seguito all'intervento del vescovo di Tournai, Gautier de Marvis. La città che aveva violato il diritto di asilo del capitolo della cattedrale, incapace di pagare la multa, fu costretta a cedere degli edifici alla Chiesa. Nel 1606 si verificò una forte tempesta che distrusse l'edificio ligneo. Venne ricostruito fra il 1610 e il 1611 dal mastro muratore Quentin Rat, che si avvalse del progetto del pittore Jacques Van den Steen. L'edificio si caratterizza da uno stile composito, tipico del Manierismo nelle Fiandre. Il piano terra presenta archi ogivali ancora gotici, le finestre sono tipicamente rinascimentali, mentre i frontoni laterali e gli abbaini appaiono già in veste barocca. Nel 1616 venne realizzato il cortile a gallerie sovrapposte di influsso italiano. Nel 1881 il tetto crollò, ma fu ricostruito uguale al precedente. Anche nel 1940, durante la Seconda guerra mondiale, il mercato dei tessuti venne gravemente danneggiato da bombe incendiarie e successivamente restaurato. Oggi ospita mostre e altri eventi ricorrenti come la mostra gastronomica "La Halle gourmande". Note Voci correlate Grand Place (Tournai) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Halle aux draps
Lakenhalle van Doornik

De Lakenhalle van Doornik (Frans: Halle aux draps) is een voormalige lakenhal op de Grote Markt van de Belgische stad Doornik. Geschiedenis De oorspronkelijke houten lakenhal uit de 13de eeuw werd in 1606 vernield bij een storm. Tussen 1610 en 1611 werd het gebouw opnieuw opgetrokken in verschillende bouwstijlen: gotische spitsbogen op de benedenverdieping, een renaissancistische eerste verdieping en barokke puntgevels. De binnenplaats met galerijen uit 1616 is italianiserend. In 1881 stortte het gebouw van de lakenhandelaren in. Het werd heropgebouwd en werd een stadsmuseum. Na de brandbommen in 1940 moest het gebouw hersteld worden. De voorgevel werd vernieuwd bij stadsrestauratiewerken in 1998. Het gebouw is een ontmoetingscentrum en evenementenhal. Bronnen Stad Doornik Stad Doornik
Halle al'Chair

De Halle al'Chair in de Belgische stad Namen was het gildehuis van de slagers uit de nieuwe tijd. Het gebouw is eigendom van de stad en herbergt anno 2026 een deel van de collectie van het archeologisch museum: Musée Archéologique de Namur en wordt na restauratie het toeristisch infokantoor van de stad. Geschiedenis van het gebouw Als vleeshal (1590-1806) Het was op vraag van koning Filips II van Spanje en zijn regering te Brussel dat er tussen 1588 en 1590 een vleeshuis werd gebouwd aan de oevers van de Samber. Vandaar het wapen van de Spaanse koning boven de toegangspoort van de hal. De Halle al'Chair werd opgetrokken in een traditionele Maaslandse renaissancestijl. Tussen 1590 en 1806 deed het gebouw dienst als vleeshal. Op de kelderverdieping, ter hoogte van de Samber, werd het vee geslacht; op de gelijkvloerse verdieping werd het vlees verhandeld en op de eerste verdieping was het gildehuis gevestigd. Overgangsperiode (1806-1855) Nadat de slagers toestemming kregen om thuis te slachten, verlieten zij in 1806 het pand en werd de Halle al'Chair eigendom van de Stad Namen. Ten tijde van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden werd het gebouw gebruikt als protestantse kerk voor de mannen van het Hollandse garnizoen, dat in Namen gelegerd was. Nadien was er in het gebouw nog een hospitaal en later nog een school gehuisvest. Als archeologisch museum (sinds 1855) Sinds 1855 heeft het gebouw een museumfunctie en herbergt het de collectie van de archeologische vereniging van Namen. In 1936 werd een deel van de collectie verhuisd naar het nieuwe Musée de Groesbeeck de Croix. Vanaf dat moment omvat collectie in de Halle al'Chair enkel nog het prehistorische, het Gallo-Romeinse en het Merovingische deel van de totale collectie. In dat jaar werd het gebouw eveneens beschermd als monument. In 1940 werd het gebouw zwaar beschadigd, waardoor het museum noodgedwongen zijn deuren moest sluiten. Na de Tweede Wereldoorlog werd de Halle al'Chair gerestaureerd en in 1950 werd het museum terug geopend. Toekomst als toeristisch huis Wegens de constante aangroei van de collectie en de behoefte om de verschillende archeologische collecties in elkaars buurt te herbergen, zal de collectie van de Halle al'Chair is de collectie verhuisd naar Les Bateliers Musée Archéologique et des Arts Décoratifs. Hierdoor verloor het gebouw zijn museumfunctie, die het gedurende ruim 150 jaar vervulde. In april 2009 werd er een toeristisch informatiecentrum geopend in de Halle al'Chair. Na de restauratie in 2022 wordt de Halle al'Chair opnieuw het toeristische infokantoor van de stad. Externe links Informatie over de Halle al'Chair Informatie over het archeologisch museum
Halles Saint-Géry

Les halles Saint-Géry (en néerlandais : Sint-Gorikshallen) sont un ancien marché couvert situé sur la place Saint-Géry, au centre de Bruxelles. Aujourd'hui, les salles accueillent des événements et des expositions temporaires. À l'origine : l'île Saint-Géry C'est à cet endroit que se trouvait la plus grande île formée par la Senne, l'île Saint-Géry, nommée en souvenir de saint Géry, évêque de Cambrai qui y aurait bâti une chapelle vers l'an 580. La chapelle, devenue église Saint-Géry, accueille au Xe siècle les reliques de sainte Gudule morte deux siècles plus tôt. Elles seront plus tard transférées dans l'ancienne église Saint-Michel qui deviendra la cathédrale Saints-Michel-et-Gudule. C'est là également que la tradition situe l'emplacement du premier castrum des ducs de Lotharingie qui marque au Xe siècle la naissance de la ville de Bruxelles mais dont aucun vestige n'a été retrouvé. XVIIIe siècle, place publique À la fin du XVIIIe siècle, sous le régime révolutionnaire français, l'église gothique de la fin du Moyen Âge qui avait remplacé l'église primitive est rasée. À son emplacement, la ville de Bruxelles aménage une place publique au centre de laquelle est installée une fontaine, surmontée d'un obélisque datant de 1767, récupérée de la cour de l'abbaye de Grimbergen. XIXe siècle, marché couvert Le lieu est utilisé comme place de marché tout au long du siècle suivant ; il est finalement décidé d'y construire un marché couvert. Œuvre de l'architecte Adolphe Vanderheggen, le bâtiment est inauguré en 1882. Le bâtiment de style néo-Renaissance flamande est un remarquable exemple architectural de la conception de halles. L'intérieur, qui inclut l'ancienne fontaine, comportait quatre rangées de doubles étals de pierre bleue. La structure de l'édifice est métallique. Le marché Saint-Géry prospère ensuite jusqu'au lendemain de la Seconde Guerre mondiale. Délaissé ensuite par les commerçants, il est finalement fermé en 1977. Le quartier pourtant proche du centre-ville périclite, de nombreuses maisons sont à l'abandon. Renaissance Malgré un classement du bâtiment en 1987 et plusieurs tentatives de réaffectation commerciales ou culturelles sans lendemain, il faut plus de vingt ans pour que les halles bénéficient d’une réhabilitation définitive. Depuis 1999, les halles Saint-Géry sont occupées par un centre d’information consacré au patrimoine bruxellois et à la qualité de vie de ses habitants. De nombreuses expositions y sont organisées. Notes et références Voir aussi Articles connexes Place Saint-Géry Église Saint-Géry (Bruxelles) Bibliographie « Sauver le marché Saint-Géry », dans La reconstruction de Bruxelles, Bruxelles, AAM, 1982, p. 152-155 Liens externes Site officiel L'obélisque de Bruxelles, sur ArchivIris Portail de Bruxelles Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Sint-Gorikshallen

De Sint-Gorikshallen (Frans: Halles Saint-Géry) zijn overdekte markthallen in het centrum van Brussel op het Sint-Goriksplein. Op het gelijkvloers is een foodmarket met een tiental verkopers. Op de verdieping worden tijdelijke tentoonstellingen georganiseerd. In de Sint-Gorikshallen vinden ook evenementen plaats. Geschiedenis Een eiland in de Zenne Oorspronkelijk bevonden zich op deze plaats meerdere eilandjes in de Zenne. Op een van die eilandjes, het Groot Eiland of Sint-Gorikseiland, zou Brussel ontstaan zijn. Volgens het 12e-eeuwse heiligenleven van Sint-Goedele richtte Karel van Neder-Lotharingen er een kapel op, gewijd aan de heilige Gorik van Kamerijk, bisschop van Kamerijk. In deze Sint-Gorikskapel werden de relikwieën van Sint-Goedele bewaard tot ze midden elfde eeuw werden overgebracht naar de Sint-Michielskerk. In de 16e eeuw werd op de plaats van de kapel een grotere flamboyante gotiek of laatgotische kerk gebouwd die tijdens de Franse overheersing werd afgebroken (1798-1801). Negentiende eeuw In 1802 liet de stad Brussel op de plaats van de voormalige kerk een marktplein aanleggen met in het midden een fontein in de vorm van een piramide, die een vroegere fontein die in de buurt stond, verving. Deze piramidale fontein, die nu in de hallen staat, dateert van 1767 en was afkomstig van de Abdij van Grimbergen. De stenen sokkel waarop de fontein staat zou dezelfde zijn als die waar in de voormalige kerk het beeld van Sint-Gorik op stond. Op het plein werden verscheidene markten gehouden. Bij de overwelving van de Zenne werd de wijk gereorganiseerd en in 1881 werd begonnen met de bouw van de Sint-Gorikshallen, naar een ontwerp van de architect Adolphe Vanderheggen. Het gebouw, met een façade in Vlaamse neorenaissancestijl en een stalen geraamte, werd een jaar later ingehuldigd en herbergde een toonbank en vier dubbele rijen met kraampjes. Twintigste eeuw Gedurende de 20e eeuw vond de markt in de hallen plaats, maar na de Tweede Wereldoorlog werd de markt meer en meer verwaarloosd, tot de hallen in 1977 werden gesloten. Ook de buurt raakte in verval met meer en meer huizen die leeg stonden. In 1987 werd het gebouw beschermd door het Brussels Hoofdstedelijk Gewest omdat het een mooi voorbeeld vormt van de architectuur van overdekte marktplaatsen. Sinds april 1999 bevindt zich in het gebouw een informatie- en tentoonstellingscentrum van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest dat zich toespitst op het Brussels erfgoed en leefmilieu en -kwaliteit. De buurt rond de hallen is ook geherwaardeerd en is een levendige uitgaansbuurt. Externe links (nl) (fr) Officiële website van de Sint-Gorikshallen (nl) Geschiedenis van het Sint-Goriksplein
Quiosc de música

Un quiosc de música o templet, és un edicle o petita construcció que fa funcions de temple o d'aixopluc d'un altar, imatge sagrada, etc. És molt conegut el templet de San Pietro in Montorio, a Roma, obra de Bramante. A l'aire lliure els templets són freqüents en parcs i jardins. Una variant dels templets és el quiosc o glorieta, construcció elevada, a manera de pavelló, normalment oberta per tots els seus costats i de planta octagonal (vuitavada). Solen estar destinats per celebrar concerts populars i altres expressions artístiques. També s'anomena quiosc a una petita caseta que s'instal·la al carrer o un altre lloc públic i que es dedica a la venda de diaris, flors, begudes, llaminadures, etc. Aquest terme deriva del francès kiosque, aquest del turc köşk, aquest del persa košk, i aquest del pahlavi kōšk, que significa pavelló. De fa uns segles ha anant creixent a Europa la tradició de dotar les ciutats de jardins per a ús públic, semblants als que tenien els palaus de la noblesa. I aviat es va posar de moda construir-hi petites edificacions voltades de columnes i obertes de totes bandes, que servissin per a la recreació i d'aixopluc. Es van fer copiant els kösks turcs, unes glorietes típiques dels seus famosos jardins. Per això hom els va anomenar quioscs. Inicialment als quioscs es venien flors, begudes, diaris. Actualment s'ha estès el significat a qualsevol botiga de diaris situada al carrer. El quiosc disposa d'una plataforma elevada, no té parets, quedant obert per tots els seus costats i la seva coberta es sustenta mitjançant columnes, o pilars. Es construeix normalment en places, parcs o jardins públics de moltes ciutats, s'hi solen dur a terme diversos tipus de manifestacions populars, com concerts musicals, teatre, etc. En general l'arquitectura i estètica de cada un d'aquests quioscs és diferent, abundant els de planta octogonal. En els països de tradició mediterrània és molt comú que cada població, poble o ciutat tingui un quiosc a la plaça central. Essent aquests representatius del lloc, puix que no se'n troben dos d'iguals en tot el país. Vegeu també Belvedere (arquitectura) Capritx (arquitectura) Edicle Quiosc (comerç) Dosser-quiosc Referències
Templete (música)

Un templete o quiosco de música es una construcción festiva, típica del siglo XIX y principios del siglo XX, siendo una estructura circular o semicircular ubicada en un parque, jardín, o embarcadero, diseñado para acomodar la ejecución musical de las bandas en los conciertos al aire libre. Descripción Los templetes son una construcción muy abierta, simétrica con relación al eje central (forma panóptica) y de planta poligonal que consta de un zócalo del que el piso más o menos elevado forma la escena que debe de cumplir con los requisitos acústicos, mientras que proporciona el abrigo necesario para el tiempo variable. Su estructura normalmente en madera o en metal, cuyas columnetas llevan un techo en pabellón de escaso desnivel. Materiales ligeros forman los armazones articulados y adornados. Historia Originariamente esta construcción proviene de la antigua Grecia, inspirada en el Tholos cuya ubicación solía estar junto al ágora (precursora de las Plazas de la actualidad) Muchos templetes en el Reino Unido se construyeron en la era Victoriana cuando el movimiento Británico brass band ganó relevancia. Los templetes más pequeños a menudo no son mucho más que gazebos. Templetes mucho más grandes tales como el Hollywood Bowl pueden ser llamados Conchas de bandas musicales y generalmente tienen una forma similar a un cuarto de una esfera. Véase también Belvedere Gazebo Quiosco Pabellón Folly Sala Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Templete. Deal Memorial Bandstand Eastbourne Bandstand Horsham Carfax Bandstand Herne Bay Central Bandstand Bandstands on Scotland Iron Work website
Kiosque à musique

Un kiosque à musique est une construction pour le divertissement, typique au XIXe siècle et début XXe de l'aménagement des villes et des parcs, très ouverte, symétrique par rapport à l'axe central (forme panoptique) et de plan polygonal ou, plus rarement, circulaire. Le kiosque des places publiques accueille les spectacles d'artistes et les concerts de musiciens. Quoique plus modeste, il est l'héritier des divers kiosques des sociétés de cour. En 1893, le kiosque à musique est bien souvent un simple abri circulaire dans un jardin public ou sur une place publique qui permet d'accueillir des musiciens pour un concert en plein air, en journée ou en nocturne si l'éclairage est offert. Kiosque des champs et kiosque des villes Deux implantations typiques : dans un espace ouvert (kiosque dans une pelouse de parc, sur les terrasses d'un jardin) ou formant clairière (kiosque dans les boisements d'un parc) où se disposent des bancs ou chaises, l'ensemble détermine souvent un axe d'écoute privilégié face auquel se déploient les musiciens et que matérialise l'escalier d'accès ; dans les villes et villages : sur une place publique centrale, une place de gare, dans un square urbain, à destination de fanfares, harmonies, bandes de musiciens locales, de fêtes publiques, etc. Très proche voisin du kiosque public et généralement de dimensions plus modestes, on trouve également dans les jardins ou les parcs à usages privés une très grande similitude avec ce qui se nomme moins communément une « gloriette ». Types, modèles, exemples Musique de kiosque Au XIXe siècle Au début du XXe siècle Utilisation contemporaine L'harmonie des gardiens de la Paix organise toujours des concerts l'été dans les kiosques de jardins publics comme le parc floral de Vincennes ou les jardins du Luxembourg. Mais ces concerts d'harmonie sont encore plus nombreux dans les jardins publics de Londres. Notes et références Voir aussi Bibliographie Jean-Louis Garnell et Alain Jouffray, Kiosques à musique, Toulouse, Angle vif, 1983 Marie–Claire Mussat, La Belle Époque des Kiosques à Musique, Paris, du May, 1992, 150 p. (ISBN 978-2-906450-63-9). Marie-Claire Mussat, « Le kiosque à musique et la place : de l'ornement au symbole républicain », dans Laurence Baudoux-Rousseau, Youri Carbonnier, Philippe Bragard (dir.), La place publique urbaine du Moyen Âge à nos jours, Arras, Artois Presse Université, coll. « Publications d'archéologie et d'histoire de l'art de l'université catholique de Louvain » (no 102), 2007, 371 p. (ISBN 9782848320618, présentation en ligne), p. 247-255. Nathalie de Harlez de Deulin, Les kiosques à musique, Liège, Éditions du Perron, coll. « Héritages de Wallonie », 1992, 117 p. (ISBN 978-2-87114-082-5) Bruno Racalbuto, Les kiosques à musique de la ville de Genève : Étude historique et architecturale, Genève, Conservation du patrimoine architectural, mai 2005, 164 p. Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la musique classique