NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Le Canonnier

Le Canonnier is het stadion waar de voormalige Belgische voetbalclub Excelsior Moeskroen zijn thuiswedstrijden speelde. Tijdens het seizoen 2009/10 kampte men met financiële problemen en ging de club uiteindelijk in vereffening. Hierdoor verhuisde RRC Péruwelz naar het stadion en veranderde hun naam in Moeskroen-Péruwelz en verhuisde naar Le Canonnier. Later veranderde men de naam in Royal Excel Moeskroen, maar ook deze club ging failliet. Het stadion is gevestigd in de Stadionstraat te Moeskroen en heeft een capaciteit van 10.800 plaatsen. Het is sinds medio 2023 ook beschikbaar om te huren voor als evenementenlocatie. Het stadion wordt anno 2025 bespeeld door Stade Mouscronnois.
Стад-ле-Канонір

«Стад Ле Канонір» (нід. «Le Canonnier») — футбольний стадіон у місті Мускрон, Бельгія, домашня арена ФК «Мускрон-Перювельз» . Стадіон відкритий 1930 року як футбольне поле ФК «Р. Є. Мускрон», заснованого ще в 1922 році. У 1932 році було споруджено дві трибуни. 1947 року було побудовано перші криті трибуни. У 1973 році було введено в експлуатацію систему освітлення, а у 1979 році впорядковано роздягальні та кафе під трибунами. 1990 року було розпочато капітальну реконструкцію арени, у ході якої було побудовано східну трибуну та встановлено нову систему освітлення. У 1996 році було перебудовано північну трибуну, розширено східну, а під ними розміщено нові роздягальні, кафе, прес-центр і клубний магазин. У результаті капітальної реконструкції 1999 року старі трибуни було цілком знесено, а замість них побудовано сучасні глядацькі трибуни місткістю 10 571 місце. Також навколо стадіону було споруджено цілий спортивний комплекс, який, зокрема, включає тренажерний зал та реабілітаційний басейн, а також дитячу тренувальну базу, здатну прийняти одразу 350 вихованців. Найбільш незвичною для такого типу споруд є встановлена на трибунах каплиця. Після банкрутства та розформування ФК «Р. Є. Мускрона» у 2009 році стадіон став домашньою ареною для створеного у 2010 році «Мускрон-Перювельз», який нині виступає у вищому дивізіоні чемпіонату Бельгії з футболу. Посилання Stadiums in Belgium (англ.) Stade Le Canonnier (англ.) Профіль на soccerway (англ.)
Château de Wodémont

The Château de Wodémont or Walberg Castle is a fortified house immediately east of the Belgian village of Mortroux within the municipality of Dalhem, Wallonia. It is now used as a private residence. The Château de Wodémont lies at the top of an incline, on an outcrop of a plateau, and is close to the Berwinne, lying just to the south of the river. History Around 1063 the castle was variously named as Waldenborch and Waldenberge. The old tower itself dates from the 11th or 12th century. A Latin document from 1143 mentions the tower using the name of Waldemonte. It had a defensive significance for the Duchy of Limburg because the valley below the castle marked the border between the because the county of Dalhem and the Duchy. A southern wing was added to the tower in the 17th century while the eastern wing was added in 1860. In 1513, on the death of John of Neufchâteau, the manor and Château de Wodémont passed to Balthasar van Moir Walde. During the Second World War, the Château was occupied by the Germans and then subsequently by the Americans during the Battle of the Bulge. References
Kasteel van Wodémont

Het Kasteel van Wodémont, is een kasteel in de deelgemeente Neufchâteau van de Belgische gemeente Dalhem, gelegen in de buurtschap Wodémont. Het kasteel ligt dicht bij Mortroux. Het complex ligt in het dal van de Berwijn en omvat naast het kasteel ook een boerderij. Bezitsgeschiedenis Het kasteel was vanouds de zetel der heren van Neufchâteau. Het was van de 11e tot de 16e eeuw in het bezit van diverse families, zoals in de 11e eeuw de familie Waldemont en in de 13e eeuw de familie Wodémont. Van 1527-1731 was het in bezit van de familie Van Gulpen en daarna van de familie Hoen-Neufchâteau. In 1841 werd het bezit verkocht aan de familie De Borchgrave d'Altena. Kasteel Het kasteel is gebouwd in zandsteenblokken met kalkstenen omlijstingen en hoekbanden. Een deel is ook in baksteen uitgevoerd. Van het middeleeuwse kasteel is de vierkante toren overgebleven, die echter meermaals is verbouwd. Hier tegenaan is een traptoren gebouwd. De huidige vensteromlijstingen zijn er in de 15e of 16e eeuw aan toegevoegd. De zuidgevel bevat een toegangspoort, waarboven zich een gevelsteen bevindt met de wapenschilden van J. de Gulpen en M.A. de Draeck, van 1696. Boerderij De boerderij, die zich ten zuidoosten van het kasteel bevindt, is een gesloten hoeve met rechthoekige binnenplaats. Vroeger bevond zich tussen het kasteel en de boerderij nog een kapel, die gewijd was aan Sint-Nicolaas. Deze was afhankelijk van de parochie van Mortroux maar werd, op last van de toenmalige kasteelheer, Maximilien de Hoen-Neufchâteau, in 1787 afgebroken, hetgeen een conflict teweegbracht met de Abdij van Kornelimünster, die het patronaatsrecht van Mortroux bezat.
Maison du Tonlieu

La Maison du Tonlieu (Tolhuisje en néerlandais) est une maison classée de style Renaissance située au centre de la ville de Gand (Gent), dans la province de Flandre-Orientale en Belgique. Localisation La minuscule Maison du Tonlieu est située au n° 11 du quai aux Herbes (Graslei), un quai situé le long de la Lys (affluent de l'Escaut) au bord duquel se dressent de nombreuses autres maisons anciennes, parmi lesquelles la maison romane de Gand, la maison De Beerie, la Maison Den Enghel, la Maison des Mesureurs de grains et la Maison des Francs-Bateliers. Historique Le port Tusschen Brugghen À la fin du XIIe siècle, la ville de Gand, qui était déjà un centre lainier et avait le droit d'entreposer les céréales, reçoit une charte communale du comte Philippe d'Alsace. Ceci favorise le développement du port de commerce sur la Lys appelé Tusschen Brugghen (Entre Ponts), à hauteur des quais aux Herbes (Graslei) et aux Grains (Korenlei) actuels. Le port devient encore plus important au XIIIe siècle grâce au percement en 1251-1269 du canal de la Lieve qui relie Gand à la mer du Nord. La plupart des maisons qui se dressent le long du quai aux Herbes (Graslei) avaient un rapport avec les activités portuaires. La Maison du Tonlieu Comme l'indique le cartouche sur sa façade, la Maison du Tonlieu, la plus petite du marché aux Herbes, a été construite en 1682, en style Renaissance. Elle servait de bureau aux percepteurs municipaux chargés de percevoir les droits d'entreposage. Selon Charles-Louis Diericx, dans ses Mémoires sur la ville de Gand, « La maison était appelée het tol-huus van den coerne parce qu'il falloit y payer le tonlieu établi sur les blés. ». La maison a été rénovée en 1912, comme l'indique la plaque « Hersteld in 1912 » apposée sur la façade entre les deux cartouches « Anno » et « 1682 ». Elle abrite actuellement une taverne appelée simplement « Tolhuisje ». La maison du Tonlieu est classée comme monument historique depuis le 1er avril 1952 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 24759. Architecture La Maison du Tonlieu présente une minuscule façade de deux travées en briques et en pierre blanche. Elle compte trois niveaux de fenêtres, toutes peintes en bleu vif, et huit registres séparés par de puissants cordons de pierre. Le rez-de-chaussée est percé d'une porte d'entrée et d'une fenêtre carrée sur un soubassement en pierre blanche. Le premier étage, à la structure assez similaire, est percé, à droite, d'une porte-fenêtre à balustrade et imposte et, à gauche, d'une fenêtre à croisée, avec une allège en briques agrémentée de la plaque (moderne) portant l'enseigne de la taverne, meneau et traverse en pierre, et imposte. Le registre qui surmonte le premier étage est orné de deux cartouches « Anno » et « 1682 », encadrant la plaque « Hersteld in 1912 » (Rénové en 1912). La façade se termine par un pignon à gradins percé d'une fenêtre axiale et dont les gradins ne font qu'un avec les cordons de pierre blanche. Notes et références Articles connexes Gand Liste des monuments historiques de Gand Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Flandre-Orientale
Tolhuisje (Gent)

Het Tolhuisje is het kleinste huisje van de Belgische stad Gent en staat aan de Graslei. Het trapgeveltje dateert uit de 17de eeuw en had vroeger waarschijnlijk ook een middeleeuwse houten gevel. Vroeger was het tolhuisje een van de drukste plaatsen van de Gentse haven. Dit tolhuisje werd tot 1734 door de stapelheren gebruikt om de stapelrechten of taksen op goederen die in de haven verhandeld werden te innen. In 1912 restaureerde architect J. De Waele het tolhuisje, in de jaren 80 volgde nog een opfrissing en herinrichting. Het is nu een klein cafeetje. Binnen is te zien dat de zijmuren eigenlijk de buitenmuren van de aanliggende panden zijn, links het Korenstapelhuis en rechts het Tweede Korenmetershuis. Het pand is beschermd sinds 1952. Externe link Het tolhuisje op de inventaris van onroerend erfgoed
Tumulus de Ramelot

Le tumulus de Ramelot est un tumulus situé à Ramelot dans la commune belge de Tinlot en province de Liège. Localisation Ce tumulus se situe entre champs cultivés et espace boisé au sud-est du village condrusien de Ramelot en direction de Terwagne. La chaussée romaine de Metz à Tongres passe à environ 200 m à l'ouest. Le tumulus se trouve au lieu-dit Tidge dal Tombe (tige de la Tombe). Historique Un écriteau placé à côté du tumulus indique qu'un fragment de miroir gravé gallo-romain y a été découvert en 1909 et se trouve au musée Grand Curtius à Liège. Le tumulus est planté de quelques arbres dont un tilleul séculaire. Galerie Références Voir aussi Articles connexes Liste des tumuli de Belgique Liste du patrimoine immobilier classé de Tinlot Tilleul de Ramelot Liens externes « Tinlot Patrimoine », sur tinlot.be (consulté le 18 février 2017). Portail de la province de Liège Portail de la Rome antique Portail de l’archéologie
Tumulus van Ramelot

De Tumulus van Ramelot is een Gallo-Romeinse grafheuvel bij Ramelot in de Belgische provincie Luik in de gemeente Tinlot. De heuvel ligt ten zuidoosten van het dorp in de nabijheid van de Chaussée Romaine, de Romeinse weg Tongeren-Aarlen. Zie ook Gallo-Romeinse tumuli in België
Cimetière militaire Underhill Farm

Le cimetière militaire Underhill Farm ou Underhill Farm Cemetery est un cimetière militaire britannique de la Première Guerre mondiale, situé dans le village belge de Ploegsteert. Localisation Il existe dix-sept cimetières du Commonwealth à Ploegsteert, et huit de plus sur le reste du territoire de Comines-Warneton dans la province du Hainaut. Il est situé à 1 700 m au nord du centre du village le long de la rue du Petit Pont, à proximité du bois de Ploegsteert. Le cimetière a été conçu dans sa forme actuelle après la guerre par George Goldsmith et présente un plan rectangulaire d'une superficie de 1 657 m2. Elle est entourée d'un grillage ou d'une haie. La croix du Sacrifice est juste après l'entrée. Le cimetière est entretenu par la Commonwealth War Graves Commission. Histoire Le cimetière a été créé lors de la deuxième bataille de Messines (également connue sous le nom de bataille des mines de Messines) et est resté en service jusqu'en octobre 1918. Il est situé au pied de la colline 63 et a été nommé d'après la ferme voisine surnommée Underhill Farm. Un second complexe de bâtiment, Red Lodge, se situe dans l'angle nord-ouest du bois de Ploegsteert. Ils ont été utilisés comme dortoirs par l'armée et le cimetière est aménagé à proximité à partir de juin 1917. Le site fut alors nommé Military Cemetery at the foot of the Nightingale Hill (Cimetière militaire au pied de la Colline du Rossignol). Elle sera renommée Underhill Farm ultérieurement. Au printemps 1918, la zone tombe aux mains allemandes à la suite de l'offensive de printemps allemande, mais est reprise en septembre. Le cimetière abrite les sépultures de 103 Britanniques, un Canadien, 47 Australiens et 39 Néo-Zélandais. Il y a neuf victimes qui n'ont pas pu être identifiées. Cinq victimes sont commémorées par des Special Memorials car le lieu exact où elles ont été enterrées n'a pas pu être déterminé. Soldats distingués Francis Horward Vercoe, caporal de la Royal Garrison Artillery a reçu deux fois la Médaille de conduite distinguée (DCM et Barrette). Le caporal Robert Walmsley et les soldats Patrick Francis Cassidy, John Thomas Cogan, Robert Lamb Stevenson, I. Thompson et Charles Ernest Vickers ont reçu la Médaille militaire (MM). Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Underhill Farm Cemetery sur le site WW1.be Portail de la mort Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Belgique
Underhill Farm Cemetery

Underhill Farm Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Ploegsteert. De begraafplaats is een van de zeventien Commonwealth-begraafplaatsen die zich bevinden op het grondgebied van de vroegere gemeente Ploegsteert, thans onderdeel van de gemeente Komen-Waasten in de provincie Henegouwen. Ze ligt 1.700 m ten noorden van het dorpscentrum langs de Kleine Brugstraat, vlak bij het Ploegsteertbos. De begraafplaats werd na de oorlog in zijn huidige vorm ontworpen door George Goldsmith en heeft een rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 1.657 m². Ze wordt omsloten door een draadafsluiting of een haag. Het Cross of Sacrifice staat vlak na de toegang. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Geschiedenis De begraafplaats werd aangelegd tijdens de Tweede Slag om Mesen (ook bekend als de Mijnenslag om Mesen) en bleef tot oktober 1918 in gebruik. Ze ligt aan de voet van Hill 63 en is vernoemd naar de nabijgelegen boerderij die de bijnaam Underhill Farm had gekregen. Underhill Farm en Red Lodge waren de namen van twee gebouwencomplexen aan de noordwestelijke hoek van Ploegsteert Wood. Ze werden door het leger gebruikt als verbandplaatsen en in de onmiddellijke nabijheid werd vanaf juni 1917 de begraafplaats aangelegd, waar tot in januari 1918 lichamen werden bijgezet. De plek droeg toen als naam Military Cemetery at the foot of the Nightingale Hill. In de lente van 1918 viel de zone als gevolg van het Duitse lenteoffensief in hun handen maar werd in september weer heroverd. Op de begraafplaats liggen 103 Britten, 1 Canadees, 47 Australiërs en 39 Nieuw-Zeelanders. Er zijn 9 slachtoffers die niet meer geïdentificeerd konden worden. Vijf slachtoffers worden herdacht met Special Memorials omdat de juiste plek waar ze begraven werden niet meer kon worden bepaald. Onderscheiden militairen Francis Horward Vercoe, korporaal bij de Royal Garrison Artillery werd tweemaal onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM and Bar). de korporaal Robert Walmsley en de soldaten Patrick Francis Cassidy, John Thomas Cogan, Robert Lamb Stevenson, I. Thompson en Charles Ernest Vickers ontvingen de Military Medal (MM). Externe links Underhill Farm Cemetery op de website van de CWGC Underhill Farm Cemetery op de website van WO1.be
Vleeshuis (Lier)

Het Vleeshuis in Lier, in de Belgische provincie Antwerpen, is een voormalig gildehuis van de slagers uit 1418. Door de eeuwen heen was het achtereenvolgens een gildehuis, lakenhal (voor de bouw van het huidige stadhuis), gerechtshof en gevangenis. Vandaag de dag is het een tentoonstellingsruimte in afwachting van een nieuwe functie. Het vleeshuis is meerdere malen verbouwd. De huidige gevel werd na de Eerste Wereldoorlog in 1920 gereconstrueerd in neogotische stijl. Voor het Vleeshuis bevindt zich de 'Verloren Kost', een middeleeuwse overwelfde waterput die bij de heraanleg van de Grote Markt in 2012 opnieuw werd blootgelegd. Hierbij bleek ook dat er zich een dichtgemetselde toegang tot de kelders van het Vleeshuis bevond. Sinds 1980 is het Vleeshuis beschermd als monument. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Lier
Vrasenedok

Het Vrasenedok is een zuidwestelijk dok aan het Waaslandkanaal, in de haven van Antwerpen, in Oost-Vlaanderen. het dok ligt iets westelijk van het Zuidelijk Insteekdok en werd bijna gelijkertijd gegraven met het Waaslandkanaal, ongeveer tussen 1981 en 1983. Het dok heeft dienst gedaan als droogdok voor de bouw van de 8 tunnelelementen van de Liefkenshoektunnel. Het Vrasenedok is 1901 meter lang en heeft ongelijkzijdige kaai-afmetingen. De uitgang naar het Waaslandkanaal is 520 meter breed, het tweede deel vanaf nº 1233 (westkaai) en 1211 (oostkaai) is 400 meter breed, en aan het einde is het dok 350 meter breed. Over de gehele lengte is ze 14,50 meter diep. Het dok doet voornamelijk dienst als dok voor containertrafiek. Op de hoek van 1201 tot 1133 ligt de nieuwe concessie van Belgian Scrap Terminal. Dan vanaf 1203 tot rondom dit havendok, tot 1251, eigenlijk al in het Waaslandkanaal, ligt het bedrijf Westerlund, die hier zijn concessie heeft. Gigantisch zijn ook de lange rijen muren van opgestapelde containers, tezamen met de gigantische walkranen voor deze containerverwerking. Met de uitbreiding van de linkeroeverhaven komen de rechteroeverhavenconcessies hier hun nieuwe vestigingen plaatsen. Hun oude vestigingen in de oudere dokken worden overgenomen door andere bedrijven of ze blijven er de kleinere vrachtschepen verwerken. In deze nieuwe linkeroeverhaven komen veel grotere schepen aanleggen met méér laadcapaciteit, waarvan vroeger voor dezelfde lading en tonnenmaat, twee tot drie cargo's nodig waren.
Winge Golf & Country Club

De Winge Golf & Country Club is een Belgische golfclub in Sint-Joris-Winge in Vlaams-Brabant. De golfbaan ligt in de streek van het Hageland. De 18 hole Championship Course heeft een par van 72 en is in 1988 aangelegd door de Britse golfkampioen en golfbaanarchitect Peter Townsend (1946). Hij heeft de baan op zeer natuurlijke wijze aangelegd tussen de bossen, heuvels en kronkelende Wingebeek. Er is ook een 4 hole Compact Course. Externe links Officiële website
Wurfeldermolen

De Wurfeldermolen is een watermolen op de Bosbeek, die zich bevindt aan Wurfeldermolenweg 31 nabij het Maaseikse gehucht Wurfeld. In 1437 was er hier al sprake van een watermolen, aangeduid als Klooster Oliemolen, daar ze in gebruik was door de zusters van het Agnetenklooster te Maaseik. De huidige onderslagmolen werd gebouwd in 1560 als dubbelmolen. Op de ene oever een korenmolen en op de andere een volmolen, ook in gebruik als runmolen. Omstreeks 1818 werd een papiermolen geïnstalleerd door J.J. Titeux, die drukker was te Maaseik. Vanaf 1863 was de molen weer uitsluitend in gebruik als korenmolen. Niet lang na 1960 werd het molenbedrijf stilgelegd. Ondanks de nodige verbouwingen is de molen, voor wat het korengedeelte betreft, nog in maalvaardige staat. De kern van het gebouw is mogelijk origineel. Het rad bevindt zich onder een afdak tussen twee gebouwen in. In het gerestaureerde deel wonen de nazaten van de laatste beroepsmolenaar. De molen en omgeving werden in 1993 geklasseerd als monument.
Tour Sablon

Der Tour Sablon (niederländisch Zaveltoren), auch Tour Blaton genannt, ist ein Hochhaus in der Innenstadt der belgischen Hauptstadt Brüssel. Das Gebäude, das 1968 erbaut wurde, hat eine Höhe von 80 Metern, die sich auf 27 Etagen verteilen, wobei die ersten vier Etagen als Parkhaus dienen. Es zählt zu den höchsten Gebäuden der Stadt und ist ebenfalls eines der höchsten Gebäude des Landes. Der Tour Sablon ist im Laufe der Zeit zu einem Symbol der Brüsselisierung geworden. Siehe auch Liste der Hochhäuser in Brüssel Weblinks Tour Sablon bei SkyscraperPage.com
Tour du Sablon

La tour du Sablon ou tour Sablon (en néerlandais : Zaveltoren), parfois appelée tour Stevens ou tour Blaton, est un gratte-ciel de la ville de Bruxelles, en Belgique, tenant son nom du quartier éponyme du Sablon. La tour fut construite entre 1966 et 1968 à l'endroit où se trouvait la première Maison du Peuple, dessinée par Victor Horta pour le parti ouvrier belge et inaugurée en 1899. Cette dernière fut démontée en 1965 pour laisser place à la tour actuelle, ce qui en fait, à ce titre, un exemple de bruxellisation. Histoire Images Voir aussi Bruxellisation Liste des plus hauts gratte-ciel de Bruxelles Sablon Notes et références Portail de Bruxelles Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Zaveltoren

De Zaveltoren, Blatontoren of Stevenstoren (Frans: Tour Sablon of Tour Blaton) is een hoogbouw in Brussel die dienstdoet als kantoorgebouw. Tot recent was een aantal departementen van de Federale Overheidsdienst Financiën hier gehuisvest. Het gebouw is 80 meter hoog en telt 26 verdiepingen, waarvan de eerste vier dienen als garageruimten. De Zaveltoren werd voltooid in 1968, op de plaats waar voorheen het Volkshuis (Frans: Maison du Peuple) van Victor Horta stond. Hij is het symbool geworden van de sloopwoede en vernieuwingsdrang die Brussel in de jaren 1960 onderging. De informele benaming van het gebouw verwijst naar de aannemer, Blaton, die het gebouw heeft laten bouwen. Vanuit de toren heeft men een zicht op de Marollen, de Zavel en het centrum van Brussel.
Acoz Castle

Acoz Castle, also known as the Château Pirmez, is a château in Acoz in the municipality of Gerpinnes, Hainaut, Wallonia, Belgium. History In 1760 the castle came through inheritance into possession of Michel-Joseph d'Udekem de Guertechin (1684-1761). It was owned by d'Udekem d'Acoz family until 1860, when the château was sold to the Pirmez family. During the 19th century it was the home of Belgian author Octave Pirmez. See also List of castles in Belgium External links Château d’Acoz Castles of Hainault
Château d'Acoz

Le château d'Acoz également connu sous le nom de château Pirmez se situe à Acoz, section de la commune belge de Gerpinnes, dans la province de Hainaut. C'est un édifice en pierre calcaire situé au milieu d’un parc dans la vallée de la Biesme qui alimente les douves. Du vaste quadrilatère fortifié remontant à la fin du XVIe ou au début du XVIIe siècle ne subsistent qu’une tour isolée du nord-ouest et deux ailes à l’est et au sud, fortement transformées aux XVIIIe et XIXe siècles. Histoire Démembrement de l'ancien domaine carolingien de Gerpinnes, la seigneurie d'Acoz appartenait au comte de Namur. Acquise en 1543 par la famille de Marotte, elle passa ensuite aux de Quiévrain en 1727, puis en 1759 par héritage à Jacques d'Udekem (1758-1829) (ancêtre de l'actuelle reine Mathilde de Belgique). Le fils de Jacques d'Udekem, Gérard (1785-1866) vendit la propriété aux Pirmez en 1860. Bien qu'ayant subi des transformations et agrandissements au cours des siècles, le château actuel a gardé quelques parties anciennes datant du XVIe siècle. En 1865, Octave Pirmez, archéologue à ses heures, explora un cimetière mérovingien de vingt-cinq tombes dans le bois du château, au lieu-dit Monplaisir. Y furent trouvés des armes (fer de lance à ailerons, scramasaxes coutelas franc) et divers objets de bronze. En 1876, il y découvrait un trésor monétaire romain de cent cinquante pièces contenues dans une olla aux effigies de Néron, Vespasien, Domitien, Adrien, Antonin, Faustine et Sabine. En 2001, la propriété est rachetée par Tony Cammaert, un antiquaire et restaurateur anversois spécialisé dans l'art japonais. Il la restaure entièrement (8ha de terrain, 800 m2 de bâtisse, 49 pièces). Il existe un bâtiment homonyme, à Gilly, construit en 1876 par l'industriel Eudore Pirmez, administrateur de Solvay, directeur de la Banque nationale de Belgique et plusieurs fois ministre, notamment de l'Intérieur. Notes et références Cet article est partiellement ou en totalité issu de l'article intitulé « Acoz » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Liste des châteaux belges par région Bibliographie Le patrimoine monumental de la Belgique, vol. 20 : Wallonie, Hainaut, Arrondissement de Charleroi, Liège, Pierre Mardaga, éditeur, 1994, 602 p. (ISBN 2-87009-588-0, lire en ligne) Astrid Tanghe et Luc-Francis Genicot (dir.), « Acoz », dans Le grand livre des châteaux de Belgique, vol. 2 : Châteaux de plaisance, Bruxelles, Marc Vokaer, éditeur, 1977, p. 37 Portail de Charleroi Portail du Hainaut Portail des châteaux Portail de la protection du patrimoine