NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Norther Offshore Wind Farm

Norther is an offshore wind farm in the Belgian North Sea, within the Exclusive Economic Zone of Belgium, approximately 23 kilometres from the Belgian port of Ostend. The concession was granted at the end of 2009, which is when the actual development of the project began. The wind farm has a total of 44 Vestas V164-8.4 MW turbines on monopile foundations for a nameplate capacity of 369.6 MW with a projected annual production of 1,394 GWh, corresponding to a capacity factor of 43.1% and the average consumption of almost 400,000 households. The wind farm spans an area of 38 km2 with water depths up to 33 m. A seaweed farm is planned between the turbines. The Norther offshore wind farm was developed through a joint venture between Elicio NV, a Belgian renewable energy producer operating internationally; and the Dutch utility company Eneco, who is a major producer and supplier of renewable electricity, natural gas and heat in the Netherlands and Belgium; and Diamond Generating Europe Ltd, is a fully owned subsidiary of Mitsubishi Corporation and cover power and water generation projects, as well as power downstream business in Europe, Middle East and Africa. Offshore wind is expected to be a key element of Belgium's future energy mix and is projected to represent around 10% of total generated electricity by 2025. Norther Wind is operational since 2019. See also Wind power in Belgium Energy in Belgium List of offshore wind farms References External links Official website Elicio Eneco
Volkskundemuseum (Brugge)

Het Volkskundemuseum of Museum voor Volkskunde is een volkskundig museum in de Balstraat te Brugge en maakt onderdeel uit van Musea Brugge. Ontstaan De dichter Guido Gezelle legde al in 1865 de basis voor een Brugs volkskundig museum. In 1936 werd de Bond der Westvlaamsche Folkloristen opgericht, onder impuls van kunstenaar Guillaume Michiels, apotheker Karel De Wolf en Evarist Vanheulenbrouck. De Bond opende op 27 maart 1937 zijn eerste Folkloretentoonstelling in de Concertzaal in de Sint-Jakobsstraat. De tentoonstelling bleef hier twee jaar te bekijken. In 1939 verhuisde de Bond zijn collectie naar de Schermzaal op de eerste verdieping van de Brugse Stadshallen. Door de Tweede Wereldoorlog moest de collectie weer wijken, maar vanaf 1948 was het Folkloremuseum hier zijn vaste plaats, met Michiels als jarenlange, onbezoldigde conservator. Eind jaren '60 besloot het Brugse stadsbestuur de collectie elders onder te brengen en kocht het hiervoor de zogenaamde Schoenmakersrente aan, een rij bescheiden werkmanshuizen in de Balstraat. Na grondige renovatie van de huisjes en overdracht van de collectie aan de stad, opende het Museum voor Volkskunde hier op 29 juni 1973. In 1982 werd het geheel uitgebreid met het nieuwbouw hoekhuis De Zwarte Kat, en in 2003 werden nog drie aanpalende woningen in de Rolweg geïntegreerd. Collectie De collectie bevat allerlei oude voorwerpen uit het alledaagse leven en ambachten van weleer. De vaste collectie is gepresenteerd in verschillende thematische decors: de klas, met houten lessenaars en wandplaten voor aanschouwelijk onderricht de schoenmaker de klompenmaker de kruidenierswinkel devotie, met onder meer confrérieschildjes en bedevaartvaantjes de kuiper spel en vermaak pijp en tabak, met een collectie pijpen verzameld door Achiel Van Acker de collectie van poppenspel Den Uyl de woonkamer de spekkenbakker: interieur van suikerbakker Thange patacons, gebak en chocolade de apotheek - het betreft het interieur van apotheek Vande Vyvere uit de Hoogstraat de hoedenmaker de kleermaker de herberg De Zwarte Kat met verwijzingen naar de culturele club Chat Noir. Een rondleiding eindigt steevast met een drankje in dit estaminet. Immaterieel erfgoed De werking van het museum beperkt zich niet tot het tonen van de voorwerpen van weleer, maar wil de bezoeker de tijd van toen laten herbeleven. Zo worden er volksspelen gehouden in de tuin, en tweemaal per maand wordt er op donderdagnamiddag op ambachtelijke wijze snoep bereid. In de aanloop naar Kerstmis organiseert het Volkskundemuseum jaarlijks een Midwinterfeest. Sinds de opening van de Zwarte Kat in 1982 is er steeds een zwarte kater thuis in het museum geweest met de naam Aristide. Dit was een idee van Willy Dezutter, die van 1973 tot 2007 directeur was. Externe link Volkskundemuseum, pagina op de site Musea Brugge
Koksijde Golf ter Hille

Koksijde Golf ter Hille is een Belgische golfclub in Koksijde (deelgemeente Oostduinkerke) in West-Vlaanderen. Het golfcomplex van 84 hectare sluit aan bij een zone waar ook andere sportactiviteiten plaatsvinden. Naast het terrein bevindt zich een sportcentrum en een fitness. De club ontleent zijn naam aan Hof ter Hille, een voormalige hoeve palend aan de golfbaan. Hof ter Hille was een omgrachte pachthoeve, gekocht in de 14e eeuw door de duinheren. Op deze site bevindt zich het huidige clubhuis. Baan Koksijde Golf ter Hille bevindt zich in het poldergebied tussen Oostduinkerke en Wulpen. De golfbaan is daarom, ondanks de ligging in een kustgemeente, ook geen echte linksbaan, maar een zogenaamde inlandlinkcourse. De grotendeels overdekte drivingrange werd samen met een chipping green, enkele oefenbunkers en een putting green geopend in september 2012. De eerste 9 holes (de Short course) werden in gebruik genomen op 14 april 2013. In juni 2014 werden het clubhuis en de 18 holes Langeleed Championshipcourse feestelijk geopend. Langs het clubhuis ligt daarenboven een croquetterrein. Golf in Oostduinkerke Reeds in het begin van de twintigste eeuw beschikte Oostduinkerke over een golfbaan. Deze baan bevond zich waar nu het natuurgebied Doornpanne ligt. Het golfterrein was ontworpen door de Britse golfarchitect Harry Colt. Het was toentertijd een van de meest gerenommeerde golfbanen van Europa. De baan werd later echter verkaveld vanwege de exclusieve ligging en is vandaag een van de duurste buurten van Koksijde. Begin deze eeuw werd geopperd de golfsport opnieuw in Oostduinkerke te introduceren. De realisatie van de huidige golfbaan had heel wat voeten in de aarde. Een en ander had te maken met de regelgeving aangaande ruimtelijke ordening in Vlaanderen. Desalniettemin kon de gemeente voor de aanleg rekenen op steun vanwege de Vlaamse overheid. De befaamde Britse architect Jeremy Pern werd aangetrokken om de baan te ontwerpen. Externe link Officiële website
Ancien hôtel de ville de Jodoigne

L'ancien hôtel de ville de Jodoigne est un édifice de style classique situé sur le territoire de la ville belge de Jodoigne, en Brabant wallon. Localisation L'ancien hôtel de ville de Jodoigne est situé sur la Grand'Place de Jodoigne, à quelques dizaines de mètres de la chapelle Notre-Dame-du-Marché et à cent mètres au nord du Château Pastur, l'actuel hôtel de ville. Historique L'ancien hôtel de ville de Jodoigne fut bâti en 1733 par l'architecte Verreuken en style classique. Il fut édifié sur le site de l'ancienne halle aux viandes incendiée en 1710. Le bâtiment fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 26 novembre 1973. Il fit l'objet d'une restauration dans l'entre-deux-guerres par J.Clément Le bâtiment fut victime d'un incendie sans réelle gravité dans la nuit du 26 au 27 décembre 1992 . En 1994, le bâtiment cessa d'être l'hôtel de ville de Jodoigne, au profit du Château Pastur, une ancienne école Architecture La façade de l'ancien hôtel de ville est entièrement réalisée en pierre de Gobertange. Articles connexes Jodoigne Château Pastur Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du Brabant wallon
Ancien observatoire royal de Bruxelles

L'ancien observatoire royal de Bruxelles est un témoin de l'architecture néo-classique en Belgique à la fin de la période hollandaise, situé place Quetelet à Saint-Josse-ten-Noode, sur la petite ceinture de Bruxelles. Historique L'ancien observatoire royal est érigé entre 1826 et 1832 par l'architecte de la ville de Bruxelles Nicolas Roget et son collaborateur Auguste Payen. Il est le premier siège de l'Observatoire royal de Belgique, fondé par Adolphe Quetelet qui en est le premier directeur. Lors de la révolution belge, le bâtiment se trouve au cœur des combats des Quatre Jours de Bruxelles le jour de l'attaque de la porte de Louvain par les forces armées du Royaume uni des Pays-Bas, le 23 septembre 1830. Une cinquantaine de défenseurs volontaires, majoritairement issus du corps franc liégeois de 1830, s'y retranchent et y stoppent l'avancée des dragons légers, tuant 40 hommes et 25 chevaux en quelques instants. Les Liégeois encaissent le siège du bâtiment pendant près de douze heures jusqu'à épuisement de leurs munitions. En 1890, l'observatoire fut transféré à Uccle, ce qui entraina l'abandon du bâtiment. Il abrita ultérieurement les bureaux d'une administration et fut restauré en 1990. Architecture Situé dans un petit parc délimité par la place Quetelet, l'avenue de l'Astronomie et l'avenue des Arts (entrée du tunnel Botanique) (square Frick), l'ancien observatoire est constitué de deux ailes orientées nord-sud, reliées par une aile plus basse orientée est-ouest, avec un petit pavillon et une entrée situés au nord. D'un style néo-classique épuré, ces trois ailes présentent des façades enduites et peintes en blanc. Chaque façade présente un rez-de-chaussée rythmé par une succession de baies cintrées à imposte. Séparé du rez-de-chaussée par un puissant cordon de pierre, le premier étage des deux ailes latérales présente une succession de fenêtres rectangulaires séparées par des pilastres à chapiteaux toscans. Sur les façades est et ouest (qui comptent cinq travées), les fenêtres de la première et de la dernière travée sont bordées de pilastres doubles. Les pilastres de l'étage supportent un grand entablement sans ornements surmonté d'une corniche en forte saillie et de toitures à la Mansart qui ne sont pas d'époque : originellement (comme le montrent les photographies anciennes) ces toitures portaient une tourelle abritant les instruments d'observation du ciel. Faisant écho à la teinte grise des ardoises, les appuis de fenêtre en pierre bleue sont les seuls éléments à rompre avec la couleur blanche des façades. L'aile droite affiche une plaque commémorative saluant la mémoire d'Adolphe Quetelet, fondateur de l'observatoire. L'aile centrale, plus basse, présente une entrée en forme de triplet, constituée d'une baie cintrée encadrée de deux baies rectangulaires. Son premier étage est constitué d'une galerie ornée de fines colonnes, ajoutée lors de la restauration de 1990. Voir aussi Articles connexes Nicolas Roget Auguste Payen Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du néo-classicisme Portail de Bruxelles Portail de l’astronomie
Voormalige sterrenwacht van Brussel

De Voormalige Koninklijke Sterrenwacht van Brussel is een neoclassicistisch gebouw en dateert uit het einde van het tijdperk van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. Het gebouw ligt op het Queteletplein in de gemeente St-Joost-ten-Node net naast de Kleine ring van Brussel. Geschiedenis De Voormalige Koninklijke Sterrenwacht van Brussel werd tussen 1826 en 1832 gebouwd door de stadsarchitect van Brussel Nicolas Roget en zijn medewerker Auguste Payen. Het gebouw huisvestte de eerste zetel van de Koninklijke Sterrenwacht van België, die gesticht werd door Adolphe Quetelet. Hij werd er eveneens de eerste directeur van. In 1890 verhuisde de Sterrenwacht naar Ukkel en raakte het leegstaande gebouw in verval. Later werd het in gebruik genomen door administratieve diensten en in 1990 werd het gerestaureerd. Architectuur Het gebouw ligt in een klein park tussen het Queteletplein, de Sterrenkundelaan en de Kunstlaan (ingang Kruidtuintunnel). Het voormalige observatorium bestaat uit twee vleugels die noord-zuid zijn georiënteerd en verbonden met een vleugel die lager ligt en oost-west is georiënteerd. Er is een klein paviljoentje waarvan de ingang aan de noordzijde ligt. De drie vleugels zijn allen in een neoclassicistische stijl met grote rondboogvensters op de begane grond. De eerste verdieping wordt van het gelijkvloers gescheiden door een stevig omhulsel van steen. De twee zijvleugels hebben op de eerste verdieping grote rechthoekige ramen gescheiden met halfzuilen. De halfzuilen van de bovenverdieping ondersteunen een groot hoofdgestel zonder enige versiering met daarop een dakgoot. Deze dakgoot is echter niet origineel: zoals je op oude foto’s kan zien was er voorheen een toren waarin de toestellen waren ondergebracht. De vensterbanken in blauwe steen zijn het enige contrasterende kleur voor de volledig witte gevels. Op de rechtervleugel vind je een gedenkplaat ter ere van Adolphe Quetelet, stichter van het observatorium. In de lager gelegen centrale vleugel ligt er op de eerste verdieping een gaanderij versierd met kleine zuilen. Deze werden tijdens de restauratie van 1990 toegevoegd. Externe link Website over dit gebouw
Magasins Waucquez

Magasins Waucquez was een Brussels warenhuis gelegen aan de Zandstraat 20. Het warenhuis werd opgericht door Charles Waucquez in 1906 en sloot zijn deuren in 1970. Het was gevestigd in een pand, ontworpen door de architect Victor Horta in opdracht van Waucquez. Later werd in het pand het Belgisch Stripcentrum gevestigd. Zie ook Art nouveau in Brussel Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Brussel
Anciens magasins Wolf

Le siège des anciens magasins Wolf est un bâtiment de style « Art nouveau » édifié par l'architecte belge Louis Bral aux numéros 11-13 de la rue du Canal à Bruxelles-ville en Belgique. Historique Le bâtiment fut édifié par Louis Bral entre 1902 et 1905 pour les anciens magasins « B.Wolf - Draperies et Nouveautés » également connus sous le nom de magasins « B.Wolf aîné ». Le bâtiment a été réaménagé en 1988 par les architectes Hilde Daem et Paul Robbrecht qui l'ont converti en galerie d'art et habitation, en tirant un habile parti des colonnes de fonte situées à l'intérieur. Statut patrimonial Non classés, les anciens magasins Wolf font cependant l'objet d'une inscription à l'Inventaire légal du patrimoine architectural de la Région de Bruxelles-Capitale depuis le 19 août 2024. Architecture Structure et matériaux Ce bâtiment de style « Art nouveau floral » présente une façade en pierre d'Euville sur soubassement de pierre bleue. Cette large façade de quatre travées fait la part belle aux surfaces vitrées et aux structures en fer. Comme beaucoup de bâtiments Art nouveau, l'édifice présente une composition à l'asymétrie très marquée comportant une travée d'entrée étroite et trois travées larges. Travée de gauche La travée de gauche, plus étroite, intègre la porte d'entrée surmontée de deux oculi ovales et d'une console en pierre ornée d'un décor « en coup de fouet» typique du style Art nouveau floral. Cette console supporte un oriel de deux étages en forme d'angle, percé de fenêtres au linteau chantourné au premier étage et de fenêtres cintrées au deuxième étage. Cet oriel est surmonté de deux fenêtres géminées à linteau droit et pilastres, précédées d'un élégant balcon en pierre. La travée de gauche est couronnée par un petit pignon qui dépasse le niveau des autres travées et qui est percé de deux fenêtres géminées unies sous un même arc surbaissé. Trois travées de droite Les trois travées de droite sont percées de baies très larges. Ici aussi, l'asymétrie règne en maître : linteaux cintrés au rez-de-chaussée et au deuxième étage, linteaux droits aux autres niveaux ; linteaux en fer au rez-de-chaussée et au premier étage, linteaux en pierre aux autres niveaux ; fenêtres tripartites compartimentées par des colonnettes en fonte au premier et au deuxième étage et par des pilastres en pierre au troisième étage Ces trois travées sont surmontées d'une balustrade en ferronnerie. Références Articles connexes Louis Bral Art nouveau en Belgique Art nouveau à Bruxelles Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Art nouveau Portail de Bruxelles
Maria Magdalenakerk (Reet)

De Maria Magdalenakerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Rumst behorende plaats Reet, gelegen aan de Rumstsestraat. Geschiedenis In 1309 werd Reet een zelfstandige parochie. Het patronaatsrecht was in handen van de Abdij van Lobbes. Door oorlogen en brandstichtingen is het meeste archiefmateriaal uit de vroegste geschiedenis verloren gegaan. In de 15e eeuw was er sprake van een gotische kruiskerk met een zandstenen westtoren. In 1632 werd de kerk hersteld: de middenbeuk en het transept zijn 17e-eeuws. In 1833 werden de zijbeuken aangebracht en 1895 werd een koor gebouwd met twee zijkapellen naar ontwerp van Frans Stuyck. Gebouw Het huidige gebouw is een georiënteerde bakstenen kruiskerk met ingebouwde 15e-eeuwse zandstenen westtoren, 17e-eeuws transept en middenbeuk in gotische stijl, en met koor en zijbeuken in neogotische stijl. Interieur De middenbeuk wordt overkluisd door een spitstongewelf. Het kerkmeubilair is voornamelijk 19e-eeuws en neogotisch. Het orgel is van 1779 en werd herhaaldelijk aangepast. Het arduinen doopvont is 15e-eeuws. Uit begin 18e eeuw is een grafsteen van Jean-Baptiste della Faille en zijn echtgenote Isabella van de Werve. Deze overleden in respectievelijk 1709 en 1702.
Sint-Pieterskerk (Rumst)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Rumst, gelegen aan de Kerkstraat. Geschiedenis Vanaf de 12e eeuw stond op deze plaats al een kerk die echter in 1861-1865 werd vervangen door een neogotisch bouwwerk naar ontwerp van Eugeen Gife. Gebouw Het betreft een neogotische georiënteerde bakstenen kruisbasiliek met ingebouwde westtoren. Het koor is vijfzijdig gesloten. De toren heeft vijf geledingen en een ingesnoerde naaldspits. Interieur De kerk bezit een 16e-eeuws drieluik: Aanbidding der wijzen. Verder zijn er schilderijen als: Onze-Lieve-Vrouw met Kind (16e eeuw), Heilige familie met kleine Johannes (17e eeuw) en Jezus overhandigt de sleutels aan Petrus door Jan Swerts (1841). Er is een 16e-eeuws houten kruisbeeld. Het koorgestoelte is uit de 2e helft van de 17e eeuw. Ook uit de 17e eeuw is de barokke preekstoel. Het arduinen doopvont stamt uit de 12e eeuw. Verder is er veel kerkmeubilair uit de 19e eeuw. Het orgel is van 1879 en werd vervaardigd door Jan Vergaert. Grafstenen Van de oude kerk zijn verscheidene oude grafstenen ingemetseld in de zij- en achtergevel van de kerk. Zoals deze van Priester Adrianus van Dievoet (Brussel, 25 november 1670 - Rumst, 17 juni 1711): D. O. M. HIER LEEDT BEGRAEVEN DEN EERWERDIGHEN HEEREN ADRIANNUS VAN DIEVOET DIE IN SYN LEVEN GEWEEST HEEFT 9 IAER ENDE 2 MAENT ONDERPASTOOR ENDE 5 IAER EN 7 MAENT PASTOOR IN RUMST GESTORVEN DEN 17 JUNI ANNO 1711 OUDT 40 JAEREN BITD VOOR DE SIELE Referenties Inventaris Onroerend Erfgoed
Sint-Jozefskerk (Terhagen)

De Sint-Jozefskerk is de vroegere parochiekerk van de Rumstse deelgemeente Terhagen, gelegen aan de Kardinaal Cardijnstraat. Geschiedenis De parochie werd gesticht in 1875, nadat Terhagen in 1874 een zelfstandige gemeente was geworden. Een kerk werd in 1881-1884 gebouwd naar ontwerp van Eugeen Gife. De kerk is in 2021 onttrokken aan de eredienst. De gemeente verbouwt het tot het nieuwe gemeenschapscentrum van Rumst, genaamd Gam. Gebouw Het betreft een naar het zuiden georiënteerde bakstenen kruisbasiliek in neogotische stijl. De kerk heeft een driezijdig gesloten koor en een voorgebouwde toren. Deze heeft vier geledingen en wordt geflankeerd door een achthoekige traptoren. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een kruisribgewelf. Het kerkmeubilair is neogotisch. De glas-in-loodramen zijn van omstreeks 1890, 1930 en 1950.
Pius X-kerk (Wilrijk)

De Pius X-kerk is een kerkgebouw in de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Wilrijk, gelegen aan de Groenenborgerlaan 216. De parochie werd in 1960 opgericht en de kerk kwam in 1967 gereed. Het is een ontwerp van Paul Meekels en is gebouwd in brutalistische stijl. De kerk heeft een rechthoekige plattegrond en een plat dak, gedragen door betonnen balken waartussen zich de vensteropeningen bevinden die voor lichtinval zorgen. De wanden zijn van rode baksteen. De losstaande klokkentoren is 30 meter hoog en bestaat uit drie enigszins getordeerde betonvlakken. Het kerkmeubilair werd voornamelijk ontworpen door Paul Meekels en Lode Wouters. De kerk werd in 2019 voorlopig beschermd als monument, maar het kwam niet tot een definitieve bescherming.
Golf du Château de la Bawette

Le Golf du Château de la Bawette a été érigé en 1988, à Wavre, sur le domaine du Château de la Bawette. Le parcours 18 trous « Le Parc » a été dessiné par l’architecte de golf irlandais Tom McAuley. Historique Officiellement inauguré le 6 juin 1988, le golf du Château de la Bawette est situé en plein cœur du Brabant Wallon, à quelques kilomètres du Sud de Bruxelles. Il s’étend dans un parc de 65 hectares, parsemé de coteaux boisés, de ruisseaux et de pièces d’eau. Voir aussi Articles connexes Liste des golfs belges par région Liens externes Site officiel Notes et références Portail du golf Portail du Brabant wallon
Golf du Château de la Bawette

De Golf du Château de la Bawette is een Belgische golfclub in Waver ten zuiden van Brussel. De club is bekend om haar heuvelachtige en bosrijke parcours op het domein van het Château de la Bawette. De club beschilkt over 18 holes. 'Le Parc' heeft 18 holes en een par van 72. De baan is in 1988 aangelegd door golfbaanarchitect Tom McAuley. Geschiedenis Golf Club de La Bawette werd opgericht in 1987. De aanleg van de eerste golfbanen begon eind jaren '80 op het terrein van het Château de la Bawette. De eerste baan bestond uit een 9-holes parcours, aangelegd op de meer open delen van het landgoed. Kort daarna volgde de aanleg van de 18-holes baan, die werd ontworpen door de Ierse golfbaanarchitect Tom McAuley. Beide banen werden officieel ingehuldigd op 6 juni 1988. Het oorspronkelijke clubhuis bevond zich in een kleine hoeve, die als tijdelijk onderkomen voor de leden fungeerde. Op 14 oktober 1989 werd het huidige clubhuis geopend, ontworpen door de Belgische architect André Jacqmain. In 2011 werd het terrein van de oorspronkelijke 9-holes baan verkocht aan de stad Waver. Ter compensatie werd de 18-holes baan 'Le Parc' volledig herontworpen en gerenoveerd, waarbij onder andere een nieuw drainagesysteem werd aangelegd om de kwaliteit van de baan te verbeteren. In eind april 2024 werd de Brasserie Beaulieu in het clubhuis van Golf du Château de la Bawette volledig gerenoveerd. Externe link Officiële website