NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gare de Varssenaere

La gare de Varssenaere, ou gare de Varsenare, est une ancienne halte ferroviaire belge de la ligne 50A, de Bruxelles à Ostende située à Varsenare, dans la commune de Jabbeke, en Région flamande dans la province de Flandre-Occidentale. Elle est mise en service en 1887 par les Chemins de fer de l’État belge et ferme à tous trafics en 1984. Aujourd'hui, elle est utilisée comme salle des fêtes. Situation ferroviaire La gare de Varsenaere se trouvait au point kilométrique (PK) 98,90 de la ligne 50A, de Bruxelles à Ostende, entre la gare de Bruges et celle, fermée, de Jabbeke. Histoire La ligne de Bruges à Ostende est mise en service le 28 août 1838 par l’Administration des chemins de fer de l’État belge (future SNCB). Jusqu'en 1887, la seule gare sur la commune est celle de Jabbeke. En 1887, un point d'arrêt voit le jour à Varssenaere (désormais orthographié Varsenare). Établi au passage à niveau de la Westernieuwweg, qui portera un temps le nom de Stationsstraat en français : « rue de la Gare ». C'est alors un petit point d’arrêt avec une caisse de wagon en bois comme salle d’attente. Elle finit par devenir une gare à part entière dotée d'un bâtiment des recettes, sorti de terre en 1909. Inauguré en 1910, il appartient au plan type 1893 doté d'une aile de six travées à gauche. La SNCB, arguant du déclin du trafic des voyageurs, décide de fermer toutes les gares de la ligne 50A entre Bruges et Ostende avant l'instauration du Plan IC-IR, le 3 juin 1984. Un particulier a racheté le bâtiment de la gare ainsi qu’une Voiture K1 de première classe datant des années 1930. Il s'agit d'une A9, ex B9 de seconde classe avant la disparition de la 3e classe en 1956, dotée de nouvelles fenêtres et bogies dans les années 1960. L'ancienne salle des guichets rénovée, la voiture K1 et le jardin font partie d'un bar / salle des fêtes. Nom de la gare Elle portait le nom de Varssenaere (ancienne orthographe de Varsenare) ; ce nom est encore visible sur la façade et a été repris tel quel pour le nom de la salle des fêtes. Notes et références Voir aussi Articles connexes Ligne 50A (Infrabel) Histoire des chemins de fer belges Gare de Jabbeke Liens externes Portail du chemin de fer Portail de la Flandre-Occidentale
Station Varsenare

Station Varsenare was een spoorwegstation langs spoorlijn 50A (Brussel - Oostende) in Varsenare, een deelgemeente van de gemeente Jabbeke. De bediening van het station stopte in 1984 bij de invoering van het IC/IR-plan. Het voormalige stationsgebouw doet dienst als feest- en evenementenzaal onder de naam Station Varssenaere. Aantal instappende reizigers De grafiek geeft het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
St Martin's Cathedral, Ypres

St Martin's Church (Dutch: Sint-Maartenskerk), also called St Martin's Cathedral (Dutch: Sint-Maartenskathedraal), is a church and former cathedral in the Belgian city of Ypres. It was a cathedral and the seat of the former diocese of Ypres from 1561 to 1801, and is still commonly referred to as such. At 102 metres (335 ft) tall, it is among the tallest buildings in Belgium. History Construction started on the church in 1230, and was finished in 1370. There had previously been a Romanesque church in the area, dating from the 10th or 11th century. The diocese was originally part of the Diocese of Thérouanne, which had been established in the 7th or 8th century. In 1553 Charles V besieged the city of Thérouanne, then a French enclave in the Holy Roman Empire, in revenge for a defeat by the French at Metz. After he captured the city he razed it. In 1557, as a result of the war damage to its see, the diocese was abolished. This led to a reform of sees at the Council of Trent, and the bishopric of Thérouanne was split between the Diocese of Saint-Omer, the diocese of Boulogne and the Diocese of Ypres. With this, Saint Martin's Church was elevated to cathedral status, as it became the see of the new diocese. In 1656 the secular and religious authorities of the then Spanish Netherlands destroyed the monument to Bishop Cornelius Jansen in St Martin's Cathedral – a symbolic act as part of the increasing persecution of Jansen's disciples, the Jansenists. As noted by Jonathan Israel many of the Ypres citizens were angry and distressed at this demolition. After the Concordat of 1801 between Napoleon and Pope Pius VII, Ypres was incorporated into the diocese of Ghent, and Saint Martin's lost its status as a cathedral. As with many former cathedrals (proto-cathedrals), it is often still referred to as a cathedral by locals. It was heavily damaged during the First World War. Subsequently (1922–1930) the ruin was cleared and the church was entirely rebuilt following the original plans, although the tower was built with a higher spire than the original. Tombs Cornelius Jansen, the father of the theological movement Jansenism, was Bishop of Ypres from 1635 to 1638. He is buried in the cathedral. Count Robert III of Flanders, popularly known as The Lion of Flanders, is also buried in the cathedral. Gallery See also List of tallest structures built before the 20th century References
Antigua catedral de San Martín (Ypres)

La antigua catedral de San Martín​ o simplemente catedral de San Martín​ y también llamada iglesia de San Martín​ (en francés: Cathédrale Saint-Martin; en neerlandés: Sint-Maartenskathedraal) es una iglesia y antigua catedral en la ciudad de Ypres​ en el norte de Bélgica. Desde 1561 a 1801, fue la catedral y la sede de la antigua diócesis de Ypres y todavía se la conoce comúnmente como tal. Con 102 metros de altura, es uno de los edificios más altos de Bélgica. La construcción se inició en 1230, y se terminó en 1370. Se había edificado previamente una iglesia románica en la zona, que databa del siglo X u XII. La diócesis fue originalmente parte de la diócesis de Thérouanne, que se había establecido en el siglo VII u VIII. En 1553 Carlos V sitió la ciudad de Thérouanne, entonces un enclave francés en el Sacro Imperio Romano, en venganza por la derrota de los franceses en Metz. Después de que él capturó la ciudad esta quedó arrasada. En 1557, como resultado de los daños de guerra a su sede, se abolió la diócesis. Pero tras cambios en el Concilio de Trento, el obispado de Thérouanne se dividió entre la diócesis de Saint-Omer, la diócesis de Boulogne y la diócesis de Ypres. Con esto, la iglesia de San Martín fue elevada a la condición de catedral, ya que se convirtió en la sede de la nueva diócesis. Después de que firmase el Concordato de 1801 entre Napoleón Bonaparte y el papa Pío VII, Ypres se incorporó a la diócesis de Gante, y San Martín perdió su estatus de catedral. Galería de imágenes Véase también Iglesia católica en Bélgica Arquitectura de las catedrales y las grandes iglesias Anexo:Iglesias más altas del mundo Referencias
Cattedrale di San Martino (Ypres)

La cattedrale di San Martino, in neerlandese Sint-Maartenskathedraal, anche chiesa di San Martino (Sint-Maartenskerk), è la chiesa principale della città di Ypres (Ieper), nelle Fiandre (Belgio). Fu sede della Diocesi di Ypres dal 1561 alla sua soppressione nell'Età napoleonica, nel 1801. Tuttavia ancora continua ad essere chiamata Cattedrale (Kathedraal). Storia e descrizione Una prima chiesa romanica sorgeva già in questo luogo nel X-XI secolo. Ypres dall'VIII secolo si trovava nella Diocesi di Thérouanne. Gli abati di Thérouanne erano molto fedeli al re di Francia e ciò non piacque molto all'imperatore Carlo V, che nel 1556 ne distrusse i monasteri e la cattedrale e nel 1561 scorporò la diocesi in tre differenti: quella di Boulogne, Saint-Omer e quella di Ypres. Fu in questo momento che la chiesa del Monastero di San Martino, retto dai Canonici Regolari di Sant'Agostino, venne elevata a cattedrale. Cornelio Giansenio ne fu il più noto vescovo della Diocesi, fra il 1635 e il 1638. Il Concordato del 1801 tra Napoleone Bonaparte e il Papa Pio VII abolì la Diocesi di Ypres, che venne accorpata a quella di Gent. Nel 1833, la Diocesi di Bruges annesse i territori di Ypres. La costruzione dell'edificio iniziò nel 1230 e venne terminato nel 1370 secondo i canoni allora vigenti dell'Architettura gotica secondo il gusto brabantino della regione. Si presenta come un imponente edificio con torre-portico sulla facciata, transetto a fronti opposte e grande coro. È una delle più armoniose costruzioni gotiche del Belgio, vicina agli esempi della Francia del nord (soprattutto Reims). Purtroppo la chiesa originale andò completamente distrutta, come del resto l'intera città di Ypres, durante la prima guerra mondiale. Venne scrupolosamente ricostruita utilizzando anche gran parte del materiale autentico durante la lunga campagna di restauro dal 1922 al 1930. Solo la torre venne modificata durante la ricostruzione, infatti vi venne aggiunta la guglia di coronamento che portò la torre ad un'altezza di 100 metri e la inserì fra le più alte del Belgio. L'interno, diviso in tre navate da pilastri cilindrici, raccoglie ancora diverse opere d'arte come il fonte battesimale di Taillebert, della fine del XVI secolo, e le tombe di Cornelio Giansenio e del conte Roberto III di Béthune, detto il Leone delle Fiandre. Galleria d'immagini Note Voci correlate Gotico brabantino Diocesi di Ypres Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di San Martino Collegamenti esterni (EN) Cattedrale di San Martino, in GCatholic.org. Cattedrale di San Martino, su archINFORM. (EN) Cattedrale di San Martino, su Structurae.
Sint-Maartenskerk (Ieper)

De Sint-Maartenskerk, gemeenzaam Sint-Maartenskathedraal, is een kerk in de Belgische stad Ieper. Deze kerk was de kathedraal van het voormalige bisdom Ieper dat bestond van 1561 tot 1801. Geschiedenis Aanvankelijk stond in deze omgeving een Romaanse kerk, waarschijnlijk uit de 10e of 11e eeuw. In de achtste eeuw ontstond het bisdom Terwaan (nu Thérouanne, op de Leie en ten zuiden van Sint-Omaars). Keizer Karel V verwoestte de abdijen van Terwaan omdat de abten te loyaal waren aan de Franse koning. In 1561 werd het bisdom Terwaan ontbonden in drie bisdommen: Boulogne-sur-Mer, Sint-Omaars en Ieper. De kerk van het St.-Maartensklooster (reguliere kanunniken van Sint-Augustinus) werd toen tot kathedraal verheven. Cornelius Jansenius is de bekendste bisschop geweest van het bisdom Ieper. Het concordaat tussen Napoleon Bonaparte en paus Pius VII van 1801 schafte het bisdom Ieper terug af en vanaf toen behoorden de parochies tot het bisdom Gent. In 1833 werd het bisdom Brugge heropgericht, waar Ieper sindsdien onder valt. De Sint-Maartenskerk werd tijdens de Eerste Wereldoorlog helemaal vernield en nadien (1922-1930) herbouwd. De kerk had voor de Eerste Wereldoorlog een lagere spits dan de huidige. De torenspits werd tijdens de oorlog verwoest en later herbouwd, maar dan met een iets andere, hogere spits. Interieur In de kerk hangen ruim twintig schilderijen. Het bekendste is een groot doek van Joris Liebaert uit 1657 over het Beleg van Ieper (1383). Voorts is er werk te zien van de kunstenaars: Jozef Beke (De Dood van Maria, 1768) Joseph-Benoît Suvée (drie doeken uit 1772-1777) Matthijs De Visch Victor Boucquet Niklaas van de Velde (Heilige Familie bij Sint-Anna, Doopsel van Clovis en Kruisdraging) Ernest Wante (Laatste Avondmaal, 1931) Het roosvenster in het zuidtransept, een geschenk van de Britse troepen aan koning Albert I, is gemaakt door de Ierse kunstenares Wilhelmina Geddes in 1935-1938. Het thema is de lof aan God van het Te Deum. Onder het beeldhouwwerk vallen de grafmonumenten op, voornamelijk van Ieperse bisschoppen uit de 16e en 17e eeuw. De begraafplek van Jansenius († 1638) in de tweede koortravee is discreet gemarkeerd met een naamloze vloersteen die zijn stervensjaar aangeeft. Louise de Laye († 1506), weduwe van kanselier Willem Hugonet, heeft een zwartmarmeren graf. Voor de tombe van deken Camille Delaere, die tijdens de Eerste Wereldoorlog redde wat er te redden viel, zijn 17e-eeuwse sculpturen van Artus Quellinus de Jonge gebruikt. Trivia In de kerk liggen Cornelius Jansenius en Robrecht III van Bethune begraven. De toren is 102 meter hoog. Het postromantisch orgel uit 1931 is van Jules Anneessens. Externe link Sint-Maartenskerk (Ieper) in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed Referenties
Catedral de São Martinho (Ypres)

Catedral de São Martinho (em neerlandês: Sint-Maartenskathedraal), também chamada de Igreja de São Martinho (em neerlandês: Sint-Maartenskerk), é uma igreja e antiga catedral em Ypres, na Bélgica. Foi uma catedral e a sede da antiga diocese de Ypres, de 1561 a 1801, e ainda é comumente referida como tal. Com 102 metros de altura, ele está entre os edifícios mais altos na Bélgica. História A construção da igreja iniciou-se em 1230, e foi terminada em 1370. Não havia anteriormente uma igreja românica na área, que datem do século X ou XI. A igreja foi originalmente parte da diocese de Thérouanne, que tinha sido estabelecido no século VII ou VIII. Em 1553, o imperador Carlos V cercou a cidade de Thérouanne, um enclave francês no Sacro Império Romano-Germânico, em vingança por uma derrota para o exército francês em Metz. Depois que capturou a cidade, ele a arrasou. Em 1557, como resultado da guerra, a diocese foi abolida. Isto levou a uma reforma administrativa no Concílio de Trento, e o bispado de Thérouanne foi dividido entre a diocese de Saint-Omer, a diocese de Bolonha e a diocese de Ypres. Com isso, a igreja de São Martinho foi elevada a catedral, pois tornou-se a sede da nova diocese. Após a Concordata de 1801 entre Napoleão e o papa Pio VII, Ypres foi incorporada à diocese de Gante e São Martinho perdeu o seu status como uma catedral. Como muitos ex-catedrais, é muitas vezes referida como uma catedral por moradores. Ela foi fortemente danificada durante a Primeira Guerra Mundial. Posteriormente (1922-1930) a ruína foi limpa e a igreja foi inteiramente reconstruída seguindo os planos originais, embora a torre fosse construída maior do que a original. Túmulos Cornelius Jansen, o pai do movimento teológico Jansenista, foi bispo de Ipres de 1635 a 1638. Ele está enterrado na catedral. O conde Roberto III de Flandres, popularmente conhecido como O Leão da Flandres, também está enterrado na catedral. Galeria Referências
Sint-Jan-de-Doperkerk (Herstappe)

De Sint-Jan-de-Doperkerk of Sint-Jan-Baptistkerk is een kerkgebouw in Herstappe in de Belgische provincie Limburg. De kerk staat aan de Kerkstraat. Het bakstenen neogotische gebouw bestaat uit een ingebouwde westtoren met ingesnoerde achtzijdige naaldspits, een eenbeukig schip met drie traveeën en met summiere westbouw van één travee, en een koor met een rechte travee en een driezijdige sluiting. Aan de zuidzijde van het koor bevindt zich de sacristie. De westgevel bevat een geprofileerd hardstenen spitsboogportaal met erboven een natuurstenen spitsboogvenster met maaswerk en een oculus. Het schip heeft ter hoogte van de toren aan beide zijkanten twee steunberen met hardstenen afwerking en in de westgevel zelf zitten er ook twee verwerkt. Het schip en het koor hebben spitsboogvensters. Aan iedere zijde heeft de toren een spitsboogvormig galmgat. Het gebouw is gedekt door een zadeldak van leien. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Johannes de Doper. Geschiedenis In 1711 was de oorspronkelijke kerk in slechte staat. In 1712 worden de toren en het dak hersteld. In 1858-1859 wordt deze kerk afgebroken. In 1869 wordt de nieuwe kerk gebouwd naar het ontwerp van Herman Jaminé.
Zantvoorde British Cemetery

Zantvoorde British Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission burial ground for the dead of the First World War located in the Ypres Salient in Belgium on the Western Front. It also contains the remains of a British airman killed during the Second World War. History During the early stages of the First World War, the village of Zandvoorde, now known as Zantvoorde, and surrounding area was the scene of severe fighting. The village itself was defended by the Life Guards. The German forces captured it in late 30 October 1914 and buried the 350-odd British who had been killed there. The area remained under German control until late September 1918. Foundation Zantevoorde British Cemetery was established after the First World War for the remains of soldiers killed in the area, mostly from 1914. It also contained bodies collected from several smaller cemeteries in the area. These included 138 British soldiers, most of whom were killed during late 1914, from the Kruiseeke German Cemetery, and Wervik German Cemetery. Cemetery The cemetery, designed by the English architect Charles Holden and administered by the Commonwealth War Graves Commission, is located on the Kruisekestraat Road, to the east of Ypres. A Cross of Sacrifice is positioned in the southeast corner of the cemetery while a Stone of Remembrance is midway along the east wall. The cemetery also contains a memorial to 32 British soldiers originally buried in German military cemeteries but whose graves were unable to be located in the postwar period. It holds the remains of 1,583 Allied soldiers who died during the First World War. Of these, 1,524 were British, 22 were from Canada, two from Australia and a sole Indian is interred in the cemetery. Most were buried by the Germans in the aftermath of the fighting in October 1914 and their identities were lost; 1,135 of them are recorded as being unknown. The cemetery also holds the remains of a British airman killed in 1941, during the Second World War. Two Victoria Cross recipients are buried at the cemetery; James Brooke, killed on 29 October 1914, and Louis McGuffie, who died on 4 October 1918. Notes References External links Media related to Zantvoorde British Cemetery at Wikimedia Commons
Kaasstrooimolen

De Kaasstrooimolen in de Antwerpse gemeente Heist-op-den-Berg is een staakmolen met gesloten voet die als korenmolen is ingericht. Hij staat in Bruggeneinde, op de grens tussen Heist-op-den-Berg en Hulshout. Op deze plaats stond reeds in 1418 een korenmolen, die in 1611 werd vervangen door een nieuw exemplaar. Er is tot aan begin van de jaren 60 van de twintigste eeuw met de molen gemalen. Sinds 1955 is de Kaasstrooimolen een beschermd monument. De naam van de molen is vermoedelijk in de zestiende eeuw ontstaan en is afgeleid van de in die tijd gangbare naam voor buntgras, het gewas dat op het perceel groeide. De molen is in de jaren 60 en in 1990 maalvaardig gerestaureerd en is in de regel op zondag te bezoeken. In de molen bevinden zich twee koppels stenen, waarmee op vrijwillige basis graan wordt gemalen.
Oude gemeentehuis (Wuustwezel)

Het oude gemeentehuis is een bouwkundig relict in de gemeente Wuustwezel. In 1837 moest een ander perceel worden verkocht om de afwerking van het gebouw te kunnen betalen. Het gemeentehuis bleef tot 1926 in gebruik waarna werd geopteerd voor Kasteel Hens als nieuw gemeentehuis. Daarna werd het gebruikt om onder meer de bibliotheek en de heemkundige kring te huisvesten. Het voormalige gemeentehuis werd in 1993 een beschermd monument. In augustus 2015 werd bekendgemaakt dat de gemeente Wuustwezel het gebouw, waarvoor het geen bestemming meer vond, zou verkopen. Eind 2015 is het gebouw voor 95.000 euro verkocht aan een architectenbureau.
Heilig Hartkerk (Belzele)

De Heilig Hartkerk is een kerk in het Belgische dorp Belzele. De neogotische kerk werd in het begin van de 20ste eeuw gebouwd. Geschiedenis De kerk werd gebouwd naar de ontwerpen van architecten Van Hoecke en Peeters in 1901 en 1903. In 1900 werd er al een houten kapel, gewijd aan het Heilig Hart, gebouwd aan de Kuitenbergstraat achter de kerk waar nu het klooster en de Vrije Basisschool Belzele gelegen is. De eerste prior werd ingehuldigd op 14 juni 1900, Sacramentsdag. Ook op die dag werden de beelden van het Heilig Hart en Sint-Antonius gewijd. Doordat de kistenfabriek Usines d'Evergem een 1200-tal werknemers had en de bevolkingspopulatie toenam, werd de kapel te klein en mocht men in Belzele een grote kerk bouwen voor een zelfstandige parochie (1907). Gebouw De kerk is naar het noorden gericht. De bouw verliep in twee fasen: eerst werd het lage gedeelte, zoals het schip (20 m breed en 30 m lang), het koor (12m lang en 8m breed) en de 24 m hoge toren gebouwd. In 1913 ging de tweede fase van start met de bouw van een 41 m hoge toren met één klok. De middenbeuk scheidt zich van de zijbeuken door vier (langs elke kant) Korinthische zuilen in arduin en witte steen. In het koor zijn vijf ramen, met daarin telkens taferelen van de patronen van de schenkers. De altaars, twee zijaltaren en één hoofdaltaar, werden geplaatst in 1903. Het hoofdaltaar is in gotische stijl met bovenaan een in hout gesneden kruisbeeld met daaronder Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Johannes. Onderaan in steen is het altaar verdeeld in vijf compartimenten met daarin de Emmaüsgangers en de Heilig Hartverschijning aan Margaretha-Maria Alacoque. In het koor zijn vier taferelen geschilderd op de muren: het offer van Melchisedech, het manna in de woestijn, het Laatste Avondmaal en Jezus de kindervriend. Het zijaltaar in de rechterzijbeuk is gewijd aan Sint-Jozef. Een stenen beeld van Sint-Jozef met daaronder in hout gesneden taferelen van de Heilige Familie en Sint-Jozef op zijn sterfbed. Het zijaltaar in de linkerzijbeuk is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. Hier staat een stenen beeld van Onze-Lieve-Vrouw met daaronder in hout gesneden taferelen van de verschijning van Maria die het scapulier overhandigt aan Sint-Simon Stock en de verschijning van Onze-Lieve-Vrouw die de rozenkrans overhandigt aan Sint-Dominicus. Boven het koor bevindt zich een opgehangen kruis van 3 m hoog. De preekstoel uit 1904 bevindt zich aan het derde travee langs de kant van de rechterzijbeuk. Hierop bevinden zich de in hout gesneden vier evangelisten. De doopvont uit 1905 achteraan de kerk, rechts in de middenbeuk, is gedekt met een koperen deksel. Klokken De eerste klok werd geplaatst in 1903 en weegt 1075 kg. Op de klok staat een kruisteken afgebeeld en de tekst "Ik roep, ik juich, ik ween". Na de restauratie van de gehele kerk in 2011-2012 worden er twee nieuwe klokken bij gehangen. Deze klokken zullen traditioneel een vrouwennaam krijgen en elk een meter en een peter. Externe link Heilig Hartkerk op Onroerend Erfgoed
Museum Arnold Vander Haeghen

Het Museum Arnold Vander Haeghen in herenhuis Hotel Clemmen (Hotel Vander Haeghen) is een museum in de Veldstraat in de Vlaamse stad Gent. Hoogtepunten van de collectie zijn onder meer een reconstructie van de werkkamer en de bibliotheek van de Belgische nobelprijswinnaar Maurice Maeterlinck, de kabinetten van Charles Doudelet en Victor Stuyvaert en een Chinese salon. Het museum in beheer van Historische Huizen Gent is gevestigd in het pand van het voormalige Hotel Clemmen, een patriciërswoning die in 1746 werd gebouwd naar ontwerp van David 't Kindt. In 1771 werd het pand aangekocht door de Gentse textielbaron Josse Clemmen, naar wie het vernoemd werd. Hij liet de voorgevel verrijken met classicistische en barokke decoratieve elementen. Ook liet hij het pand aan de achterzijde uitbreiden met een extra vleugel, waarin hij een katoendrukkerij vestigde. Het interieur van het gebouw omvat onder meer een opvallende Chinese salon met 18e-eeuwse wandbekleding van Chinese zijde en muurschilderingen uit de 18e en 19e eeuw. In 1836 werd het herenhuis eigendom van de Gentse familie Vander Haeghen. Deze familie liet het gebouw bij testament na aan de stad Gent, maar op voorwaarde dat er een museumfunctie aan zou worden gegeven. In 1953 werd het pand dan ook als museum toegankelijk en werd genoemd naar Arnold Vander Haeghen (1869-1942). Sinds 1997 is in het gebouw eveneens in gebruik door de Diensten Cultuur en Kunsten van de stad Gent. Afbeeldingen