NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Boudewijnsluis (Antwerpen)

De Boudewijnsluis is een sluis in de haven van Antwerpen. Ze is 360 meter lang en 45 meter breed en heeft een TAW diepte van 10,33 meter. Zij werd in bedrijf gesteld in 1955 en ingehuldigd door koning Boudewijn. Zij moest toen de opkomende toevloed van grotere schepen opvangen. Het werkkanaal is hetzelfde als haar oudere buur, de Van Cauwelaertsluis. Antwerpen had toen zijn Van Cauwelaertsluis die naast de nieuwe sluis lag en het leeuwendeel van de trafiek opnam. De Royerssluis kon maar één groot schip (max. 120 tot 130 meter, of ten zeerste 140 meter, per schutting) innemen, of kleinere kustvaarders van 70, 80 à 90 meter lang. De Royerssluis was ook merendeels gericht op binnenvaart. De Kattendijksluis was toen alleen voor binnenvaart bestemd. De Boudewijnsluis was de drukste sluis in jaren 60 en 70. Twee tot drie schuttingen lagen soms te wachten, zowel van buiten als van binnen. Uiteindelijk kwam de Zandvlietsluis in 1967 in "bedrijf", en waren de wachttijden aan de Boudewijnsluis beduidend minder.
Kasteel van Mesen

Das Kasteel van Mesen war ein Schloss im belgischen Lede, das im frühen 17. Jahrhundert errichtet und in den Jahren 2010 bis 2015 abgerissen wurde. Geschichte Das Kasteel van Mesen wurde um 1628 in einem sieben Hektar großen Parkareal errichtet und in den folgenden 178 Jahren von der in Lede ansässigen Familie Bette bewohnt. Nach 1796 wurde der Gebäudekomplex von der lokalen Industrie genutzt. Im Laufe der Jahre befanden sich so eine Brennerei, eine Zucker- sowie eine Tabakfabrik in den Kellern der Gebäude. 1897 kaufte eine religiöse Organisation das Schloss, um es zuerst als Internat und ab 1914 als Mädchenschule für bis zu 150 Schülerinnen zwischen acht und achtzehn Jahren zu nutzen. Zu diesem Zweck baute man im selben Jahr eine neugotische Kapelle, einen Pavillon sowie ein Schulgebäude an den bestehenden Komplex an. Wegen finanzieller Schwierigkeiten wurde die Schule im Jahre 1970 geschlossen. Das Kasteel van Mesen ging in den Besitz des belgischen Verteidigungsministeriums über, welches das Gelände sich selbst überließ. Teile der Gebäude stürzten in den folgenden Jahren ein. 2007 wurde der öffentliche Park auf dem Schlossgelände abgesperrt. Trotz Proteste seitens der Bevölkerung begann im Juni 2010 der Abriss der Kapelle und der angrenzenden Gebäudeflügel. Im Dezember 2013 wurde der Abriss der restlichen Gebäude beschlossen. 2015 war das Kasteel van Mesen aus dem Stadtbild von Lede verschwunden. Weblinks Bildergalerie auf boreally.org (französisch) Einzelnachweise
Mesen Castle

Mesen Castle was an important noble residence in Lede, Belgium, today partly ruined and completely abandoned. The castle is considered to have been one of the most important aristocratic estates of the 18th century. History Originally the vast estate and castle were private owned by the Marquess of Lede. Among the castle's residents were Françoise de Bette and Jean François de Bette, 3rd Marquess of Lede. The 18th-century facade was designed by the Italian architect Giovanni Niccolò Servandoni for the 4th Marquess, Emmanuel de Bette. It is considered one of this architect's major works. The main facade has a dorian colonnade with balustrade and large pediment, with heraldic crest of the house of Bette, holding lions. After the noble house became extinct, the property was bought in 1897 by a Catholic institution and had an important social function. New buildings were added in Neogothic style. From 1914 to 1970, the castle became a boarding school for girls. Institution Royale de Messines moved to the Mesen Castle after the First World War. There were approximately 150 girls from 5 years old to 18 years old that studied in French at the "Pensionnat de Lede" from 1914 to 1970. The school was for daughters of men in the military after the First World War. It was a very good school managed by very strict laic ladies where girls learned French, Flemish Dutch, arithmetic, gymnastics, theatre, cooking, good manners, painting, and sewing. The girls and ladies lived together in a very close community, leaving only for Christmas, Easter and summer vacations, and having visitors once a month. Before the final demolition in 2011, the ruins were popular for urban exploration. Status The local authorities refused to protect the castle or to classify it as a monument and let it fall into complete ruin. By 2015 the town council of Lede, Belgium, decided to demolish the remaining buildings after prior partial demolition to make place for a new sanatorium in 2010. All remaining ruins were demolished shortly after this decision. A small part of the main facade was cleaned, stabilized and displayed in the park along with the foundations of another wing. References External links Media related to Kasteel van Mesen at Wikimedia Commons www.markizaatlede.be
Kasteel van Mesen

Het Kasteel van Mesen was tot de sloop in 2015 een kasteel gelegen in de gemeente Lede, Oost-Vlaanderen. Het maakte deel uit van een van de vier cirkelvormige versterkingen, gebouwd door de vorsten tijdens de negende en de tiende eeuw ter bescherming tegen de Noormannen. Het was een rechthoekig hoog gebouw, gesitueerd ten zuiden van de versterking en gelegen rond een binnenplaats met aan de zuidwesthoek een kapel-aanbouw. Door het huwelijk van Jaak Bette met Isabelle, de enige dochter van de plaatselijke heer Jan de Gruutere, kwam deze rijke Gentse familie in het bezit van Lede en van het kasteel, die zich sindsdien de Heeren van Lede noemen. Jean-François Bette schopte het zelfs tot onderkoning van het eiland Sicilië. De heerlijkheid Lede werd in 1607 tot baronie verheven door de Prins der Nederlanden omdat Jan Bette de titel van baron verwierf. In 1635 behaalde Lede de status van markiezaat, met leden van de familie Bette als markiezen. Eind negentiende eeuw werd het een kostschool voor meisjes die na de Eerste Wereldoorlog in handen kwam van het Koninklijk Gesticht van Mesen, waaraan het zijn huidige naam ontleent. Omdat onderwijs in het Frans in het Vlaamse gewest verboden werd, staakte de stichting in 1971 alle activiteiten en ontruimde het terrein. Totale verwaarlozing van de gebouwen en een klassering als parkzone in 1999 laten een ruïne ontstaan. In sommige kranten was er sprake van het opzettelijk verwijderen van dakpannen en vensters om de verkrotting in de hand te werken. In 2010 werd, na een jarenlange en vergeefse strijd van allerhande monumentenorganisaties en architectuurliefhebbers, overgegaan tot sloop. In de plaats zouden serviceflats komen. Hierop werd op Facebook een groep opgericht, waar diverse liefhebbers hun ongenoegen over de vernietiging van het kasteel uitten. De vraag naar een sluitende wet die het verbiedt om historisch erfgoed in Vlaanderen te slopen of te verwaarlozen is groot. Maar ondanks alle pogingen om dit erfgoed te bewaren is de kapel en de aanliggende vleugel afgebroken voor de bouw van het nieuwe rusthuis. De toekomst van de overgebleven vleugel, de markizaat en de boerderij lijkt anno 2019 onzeker. De strijd om de overgebleven delen gaat nog steeds verder. Galerij Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Oost-Vlaanderen Externe links Kasteel van Mesen in de inventaris van het bouwkundig erfgoed Geschiedenis en foto's van het kasteel Mesen Lede
Hôtel van Eetvelde

Hôtel van Eetvelde (nizozemski: Hotel van Eetvelde) je gradski dvorac kojega je od 1895. do 1898. izgradio Victor Horta u Bruxellesu u Belgiji za Edmonda van Eetveldea, upravitelja Slobodne Države Kongo (1885.-1905.). Horta je ovom zdanju dodao još zgrada u art nouveau stilu od 1898.-1901. godine. Nalazi se na adresi Avenue Palmerston/Palmerstonlaan 4 u tzv. „Četvrti trgova” (fr. Quartier des Squares, niz. Squareswijk ). Zajedno s tri druge gradske kuće Victora Horte, uključujući Hortinu osobnu kuću i radionicu, upisana je na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Europi 2000. godine kao jezgra epohalnih urbanih rezidencija koje je Horta projektirao prije 1900., poznatih kao „Građevine Victora Horte u Bruxellesu”. U hotelu van Eetvelde, Victor Horta je koristio viseću čeličnu konstrukciju za pročelje, Vidljiva primjena „industrijskih” materijala, poput čelika i stakla, bila je u to vrijeme novost za prestižne privatne stanove. Kao i u sličnim projektima Horta je uspio da svoje odvažne i originlane nacrte ugura u uski, skučeni prostor. Hotel van Eetvelde izvanredan je primjer načina na koji je Horta riješio situaciju i iskoristio je za isticanje impozantnog stubišta koje vodi do prijemnih soba na prvom katu. Stubište tako postaje važno kao izvorište svjetlosti koja prodire kroz filigranske kupole i krovne prozore u samom središtu zgrade. Prvu dogradnju kuće projektirao je Horta 1898. godine s konvencionalnijom, lijepo detaljnom fasadom od pješčenjaka. Projektirana je za garažu i ured za van Eetveldea, kao i pomoćne stanove, te je stoga imala zaseban ulaz na adresi Avenija Palmerston / Palmerstonlaan 2. Ova kuća je kasnije postala dom arhitekta Jeana Delhayea, Hortinog suradnika koji je nakon Hortine smrti postao veliki branitelj njegova djela. Godine 1901. Horta je kući dodao drugi proširenje, ovaj put s njezine desne strane, na polovici parcele koju je kupio van Eetvelde, a drugu polovicu je izravno prodao svom susjedu. Unutrašnjost središnje zgrade vrti se oko osmerokutne rotunde s krovnim prozorom. Horta je ovdje kombinirao prostor za odmor i prostor za kretanje, te rotunda ima funkciju malog dnevnog boravka ili zimskog vrta, ali je okružena prostorom za cirkulaciju koji omogućuje vezu s dnevnim boravkom, blagovaonicom i stubištem. Kupolu s vitrajima podupire osam čeličnih stupova koji su „integrirani u ovaj biljni svijet poput šipki”. Vrata blagovaonice ukrašena su opalescentnim staklom čija se nijansa mijenja ovisno o intenzitetu i kutu svjetlosti. Poveznice Hôtel Solvay i Hôtel Tassel Muzej Horta Palača Stoclet Literatura Sigfried Giedion, Space Time and Architecture, MA: Harvard University Press, Cambridge, 1941. ISBN 978-0-67403-047-3 Françoise Aubry i Jos Vandenbreeden, L'architecture en Belgique : Art nouveau, art déco et modernisme, Éditions Racine, Bruxelles, 2006. (fr.) ISBN 978-2-87386-467-5 Izvori
Casa van Eetvelde

A Casa van Eetvelde é uma mansão projetada em 1895, por Victor Horta para Edmond van Eetvelde, administrador do Congo. Em conjunto com a Casa Tassel, a Casa Solvay e a própria Casa Horta foi adicionada à lista de Patrimônio Mundial da UNESCO em 2000. A casa encontra-se em Bruxelas, Bélgica na Avenida Palmerston, 4. A aplicação visível de materiais "industriais" como aço e vidro são uma inovação para esta prestigiada residência privada. Na Casa van Eetvelde, Horta também usou aço na fachada. O interior recebeu iluminação adicional através de uma recepção central coberta por uma cúpula de vidro temperado. Uma extensão para a casa foi projetada por Horta em 1898. Esta construção tinha uma fachada mais convencional, ricamente detalhada em arenito. Foi desenhada como uma garagem, escritório para van Eetvelde, bem como quartos para hóspedes, tanto que há duas entradas (Avenida Palmerston, 2) Coordenadas 50° 50′ 49,94″ N, 4° 22′ 50,11″ L Ver também Victor Horta Casa Tassel Casa Solvay Casa Horta Referências Jos Françoise Aubry Vanderbreeden (1996). Horta — Art Nouveau to Modernism. [S.l.]: Ludion Press. ISBN 0810963337 Gordon Campbell (2006). The Grove Encyclopedia of Decorative Arts. [S.l.]: Oxford University Press. p. 490. ISBN 0195189485 Ligações externas «Great buildings»
Особняк ван Этвельде

Особняк ван Этвельде (фр. Hôtel van Eetvelde, нид. Hotel van Eetvelde) — здание в Брюсселе, построенное бельгийским архитектором Виктором Орта в стиле Арт нуво в 1895 г. с последующими пристройками в 1899 и 1901 годах. История здания Здание было построено по заказу Эдмона ван Этвельде (1853—1925), одного из ближайших доверенных лиц короля Леопольда II и ставшего с 1885 по 1906 гг. фактически главным администратором Бельгийского Конго, занимая номинально разные должности. Таким образом, дом создавался для богатого заказчика и должен был совмещать представительские и личные функции. Заказчик хотел подчеркнуть собственные прогрессивные и новаторские взгляды, предложив заказ на строительство дома архитектору Виктору Орта. Заказчик имел пожелание — сделать большое помещение для столовой, которое Орта блестяще воплотил. Федерация газовой промышленности Бельгии приобрела здание в 1950 году с целью переоборудовать под офисы. При модификации здания ученик Орта архитектор Жан Делэ спас витражи от разрушения и разместил их внутри здания. В 1988 году эти офисы были демонтированы, и крыша восстановлена в первоначальном варианте, предусмотренном Орта. В 2022—2023 гг. в здании проводились восстановительные работы. Описание и особенности Для интерьера Виктор Орта использовал ценные породы дерева из Конго и несколько мотивов, относящихся к Африке. Посетителей в зале встречала мозаика с виноградными лозами. Подобно стеблям растений, изящные колонны поддерживают прожилковый купол, витражи которого изображают стилизованные листья и цветущие стебли, окрашивающие падающий дневной свет. В столовой, украшенной декоративными кустарниками, сохранился рельефный гобелен в охристых, зеленых и коричневых тонах с изображением растений, слонов и звезд. Значение Помимо характерного для Арт нуво и модерна внешнего и внутреннего оформления в здании использовался ряд инновационных для своего времени решений по распределению внутреннего объёма и света в том числе за счет использования стальных балок, металлоконструкций и рассеивающегося света. Новаторской была система вентиляции комнат. Здание с 1971 года внесено в бельгийский список культурного наследия, а с 2000 года внесено в список объектов Всемирного культурного наследия. Ссылки Сайт культурного наследия Брюсселя. Примечания
Hôtel van Eetvelde

Hôtel van Eetvelde är ett bostadshus i Bryssel som ritades 1895 av Victor Horta för Kongostatens administratör Edmond van Eetvelde. Tillsammans med Hôtel Tassel, the Hôtel Solvay och hans eget Hortamuseet fick det världsarvsstatus år 2000 som de viktigaste epokgörande urbana bostadshusen ritade av Victor Horta före år 1900. Huset ligger på Avenue Palmerston 4. Byggnaden Den synliga tillämpningen av industriella material som stål och glas var en nyhet för prestigefyllda privata bostadshus. I Hôtel van Eetvelde använde Victor Horta även en hängande stålkonstruktion för fasaden. Interiören får extra ljus genom ett centralt mottagningsrum täckt av en glaskupol. En utvidgning av huset ritades av Horta 1898. Byggnaden har en mer konventionell, vackert detaljerad sandstensfasad. Den gjordes för att innehålla ett garage, ett kontor för van Eetvelde liksom bostadslägenheter och hade därför även en separat entré (Avenue Palmerston 2). Världsarvsstatus År 2000 gav världsarvskommittén Hôtel van Eetvelde världsarvsstatus. Se även Världsarvet betydande verk av arkitekten Victor Horta i Bryssel Hôtel Tassel Hôtel Solvay Maison & Atelier Horta (Hortamuseet) Referenser Noter Tryckta källor Aubry, Françoise; Vandenbreeden, Jos (1996). Horta — Art Nouveau to Modernism. Ghent: Ludion Press. ISBN 0810963337 Campbell, Gordon (2006). The Grove Encyclopedia of Decorative Arts. Oxford: Oxford University Press. sid. 490. ISBN 0195189485. http://books.google.be/books?id=jGsVHV098K0C&pg=RA1-PA490 Sembach, Klaus-Jurgen (2002). Art Nouveau. Köln: Taschen. sid. 47. ISBN 3822820229. http://books.google.be/books?id=dgsFkaeksJEC&pg=PA47 Cuito, Aurora (2003). Victor Horta. City: Te Neues Publishing Company. ISBN 3823855425 Externa länkar Hôtel van Eetvelde on www.greatbuildings.com
Station Landegem

Station Landegem is een spoorwegstation langs spoorlijn 50A (Brussel - Oostende) in Landegem (tussen het station van Drongen en Hansbeke), een deelgemeente van Deinze (Nevele). Het is een station, kaartjes kunnen aan de naastgelegen automaat gekocht worden. Het station ligt boven op een brug. Het is ontworpen door Noël De Bondt en ingehuldigd in 1998. Parallel met de onderdoorgang van de brug bevindt zich een reizigerstunnel alwaar de perrons kunnen bereikt worden. De beide perrons zijn voorzien van een lift(175 cm diep) zodat ook rolstoelgebruikers en fietsers zonder drempel de trein kunnen nemen. De tunnel lijkt een beetje op diegene van station Aalter, met dat verschil dat het bruut beton hier in fel-geelgekleurde platen is aangekleed. Hierdoor doet de tunnel, in tegenstelling tot de reizigerstunnel van Aalter, helemaal niet donker aan. Er is een gratis parkeerterrein rond het station, maar die is vaak vol. Er bevindt zich een fietsenstalling onder de spoorwegbrug. Tijdens de bouw van het nieuwe station is rekening gehouden met de toekomstige verdubbeling van lijn 50A zodat er aan station Landegem geen aanpassingswerken behoefden te worden uitgevoerd. Ter plaatse is de spoorlijn nu viersporig met twee eilandperrons. Landegem werd door Het Grote Treinrapport 2009 van de krant Het Nieuwsblad uitgeroepen tot het beste station van Oost-Vlaanderen. Sinds 1 juli 2015 zijn de loketten van dit station gesloten en is het een stopplaats geworden. Voor de aankoop van allerlei vervoerbewijzen kan men bij voorkeur terecht aan de automaat die ter beschikking staat, of via andere verkoopkanalen. Galerij Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Grote Geule

De Grote Geule of Kieldrechtse Kreek is een waardevol erkend natuurgebied in de Belgische gemeente Beveren. Het is landschappelijk gunstig gelegen bij de dorpskom van Kieldrecht en het landelijke Meerdonk. Het wordt beheerd door Natuurpunt Waasland-Noord. Zij kochten het aan in mei 2003. Daarvoor was het in particulier bezit. Het werd op 6 maart 2006 erkend als natuurreservaat. Beschrijving Het is een oude overstromingsgeul uit de 16e en 17e eeuw. Ze heeft een steile en zachte oever waar nog brakke invloeden op de plantengroei te zien zijn. Enkele veenpartijen maken het gebied heel bijzonder. Ook veel vogels, zoals de blauwborst en kleine karekiet, vinden er rust en broedgelegenheid. In de winter treft men er heel wat soorten eenden en ganzen aan. De veenlens, centraal in de Grote Geule, heeft een eigen typische plantengroei. Men vindt er onder meer veenmos, veenpluis en het in België zeldzame kamvaren. In de zomermaanden treft men er ook vleermuizen aan. Men vindt er in de zomermaanden onder meer de dwergvleermuis, de watervleermuis en een aantal andere soorten. De Grote Geule en zijn typische bootshuisje zijn de meest gefotografeerde items in Kieldrecht. De Grote Geule maakt deel uit van het Saleghem Krekengebied. Natuurpunt en het CVN organiseren er regelmatig activiteiten zoals begeleide natuurwandelingen en vogelobservaties. De Grote Geule mag niet verward worden met de Grote Geul die zich situeert tussen Boekhoute en Assenede. Externe links Natuurpunt Waasland Noord CVN, Centrum Voor Natuur- en Milieueducatie
Grote Geule

Grote Geule är en sjö i Belgien. Den ligger i provinsen Antwerpen och regionen Flandern, i den norra delen av landet, 50 km norr om huvudstaden Bryssel. Grote Geule ligger 2 meter över havet. Runt Grote Geule är det i huvudsak tätbebyggt. Runt Grote Geule är det tätbefolkat, med 297 invånare per kvadratkilometer. Kommentarer Källor
Kasteel Hoogveld

Kasteel Hoogveld is een kasteeltje te Vliermaal, gelegen aan Hoogveldstraat 21. Het kasteeltje is gelegen ten zuidoosten van Vliermaal. Het werd gebouwd door de familie Du Vivier in het begin van de 19e eeuw en na een brand herbouwd aan het einde van de 19e eeuw. Het jaartal 1892 op de windvaan zou verwijzen naar het jaar dat het, door huwelijk, in bezit kwam van de familie De Ghelin. Fernand Julien Joseph Marie Fontaine de Ghelin, burgemeester van Vliermaal, liet het kasteel herbouwen in een stijl met elementen uit de neo-Vlaamse Renaissancestijl. In de loop der tijd waren er perioden dat het kasteel onbewoond was. In 1970 werd de buitenzijde gestuct. Het kasteel is momenteel opgedeeld in appartementen en gerestaureerd door de huidige bewoners. Kasteel Hoogveld ligt op een heuvel van ruim 100 m hoog, vandaar de naam. Het wordt omringd door een kasteelpark. In de nabijheid ligt de Hoogveldkapel, welke omstreeks 1900 in opdracht van Fernand Fontaine de Ghelin werd gebouwd, op de plaats van een oudere kapel. Nabij het kasteel is het restant van Windmolen Hoogveld, die omgebouwd werd tot woning. Externe link Agentschap Onroerend Erfgoed: Kasteel Hoogveld
Estación de Puurs

La estación de Puurs es una estación de tren belga situada en Puurs-Sint-Amands, en la provincia de Amberes, región Flamenca. Pertenece a la línea de S-Trein Antwerpen. Situación ferroviaria La estación se encuentra en la línea línea 52 (Amberes-Dendermonde). Historia Intermodalidad Véase también Referencias
Station Puurs

Het station Puurs is een station in de gemeente Puurs-Sint-Amands en ligt op de spoorlijnen 52 en 54. Het wordt bediend door NMBS-treinen. Op een boogscheut van dit station, aan de seinhuiskaai in centrum Puurs, ligt een gelijknamige halte van de Stoomtrein Dendermonde-Puurs. Deze halte ligt op het in de jaren '80 buiten dienst genomen deel van spoorlijn 52. Geschiedenis Het station werd op 28 juli 1870 te Puurs samen met het Baanvak Mechelen - Bornem door de maatschappij Mechelen - Terneuzen (MT) op spoorlijn 54 geopend. Op 22 juli 1880 werd het via spoorlijn 52 met het station Dendermonde en op 8 augustus 1881 op dezelfde lijn met het station Boom verbonden. In 1948 werd het station door de NMBS overgenomen. In 1980 werd het reizigersverkeer op spoorlijn 52 tussen Boom-Puurs en Puurs-Dendermonde stopgezet. Twee jaar later werd in mei 1982 het gedeelte van lijn 52 tussen Dendermonde en Puurs gesloten. Niet lang daarna werd de wisselverbinding richting Dendermonde uitgebroken. In 1986 werd deze sectie door de Belgische Vrienden van de Stoomlocomotief (BVS) overgenomen om er een toeristische stoomspoorlijn Dendermonde-Puurs te openen. Op 15 oktober 2007 brak er in het seinhuis dat in het station gevestigd is, brand uit door een kortsluiting: Bij een poging tot diefstal van koperdraad langsheen de lijn, kwam een aardingskabel in contact met een stroomkabel. De schade was aanzienlijk en het treinverkeer op beide spoorlijnen was enkele dagen verstoord. Sinds 1 maart 2024 zijn de loketten van dit station enkel in de week geopend tussen 7.15 en 10.30 uur. Museumhalte Nadat de BVS de sectie Dendermonde-Puurs overnam voor museumdoeleinden werd gestart met het aanleggen van een halte. Deze bevond zich ter hoogte van de latere seinhuiskaai in het centrum van Puurs. De uitvoering van de halte was spartaans en het perron bestond uit opgehoogd grind. Begin jaren '90 werd de seinhuiskaai aangelegd en werd de halte opgewaardeerd. Het perronoppervlak bestaat sindsdien uit klinkers en wordt afgewisseld met groenvoorzieningen zoals bloembakken en aangeplante bomen. Buiten het ritseizoen doet het perron dienst als parking. Galerij Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Ghen-Aamolen

De Ghen-Aamolen is een watermolen op de Abeek, die zich bevindt aan de Genattestraat 39 te Beek (B). De molen fungeerde als korenmolen en was een banmolen van de Graaf van Loon. De molen werd voor het eerst vermeld in 1296 maar bestond al veel eerder, want een document uit 1078 maakt gewag van een verdeling waarbij de pachters ten zuiden van de Boneputterbeek hun graan op de Pollismolen moesten malen, de -zuidelijker gelegen- banmolen van het kapittel van de Sint-Bartolomeüskerk te Luik. Niettemin dwong de Graaf ook de boeren uit het gebied van de Pollismolen regelmatig om hun graan op de Ghen-Aamolen te laten malen. Pas in 1316 werd het geschil opgelost. In 1710 brandde de molen af, waarschijnlijk door brandstichting, maar ze werd herbouwd. In 1882 werd een stenen molenhuis opgericht dat in 1912 nog werd verbouwd. Tegenwoordig is de molen nog steeds maalvaardig, maar ze is nog zelden in bedrijf. Ze heeft een metalen rad.