NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Begraafplaats Stuiverstraat (Oostende)

Begraafplaats Stuiverstraat is een begraafplaats in de Belgische badstad Oostende. De begraafplaats ligt in het zuiden van het stadscentrum, tussen Oostende en Stene. Geschiedenis De aanleg van de begraafplaats gebeurde in 1918 op een ingedijkt stuk zompige poldergrond langsheen de Stuiverstraat. Alvorens de knoop door te hakken voor deze locatie keek het stadsbestuur ook uit naar gronden langs de dijk op Raversijde en naar weilanden in Bredene. De eerste bijzetting gebeurde in 1918. Het was die van de 12-jarige Georges Thuyn, vandaar de nu vergeten benaming "Thuyntjes kerkhof" destijds in de volksmond. Maar in de omgang werd de begraafplaats al gauw 't Nieuw Kerkhof genoemd, omdat er al een oudere begraafplaats in gebruik was langsheen de Nieuwpoortsesteenweg. De begraafplaats was in het begin slecht ingericht en had bijvoorbeeld geen afwatering. Ze kende na verloop van tijd meerdere uitbreidingen en infrastructurele verbeteringen en werd ook uitgerust met een strooiweide en een columbarium. De omheiningsmuur en de toegangspoort uit 1931-1932 zijn in art deco. Aan beide zijden van de toegangspoort staan op een pijler twee identieke pleurants, gebeeldhouwd door Geo Verbanck. Op de begraafplaats bevinden zich ook een Joodse begraafplaats. In 1937 werd een gedenkteken geplaatst voor de op zee verongelukte vissers wier lijken niet opgevist of aangespoeld zijn. Het bestaat uit twee zuilen met hun namen op. In 1956 werd dit uitgebreid met twee nieuwe zuilen. Op de begraafplaats staat verder een zuilvormig monument met vuurpot waarmee de Oostendse oorlogshelden geëerd worden. Bij de strooiweide werd in 1976 het kunstwerk "Levensboom" van Jacky De Maeyer geplaatst. Militaire begraafplaats Op de begraafplaats liggen enkele tientallen gesneuvelde Belgische soldaten uit de Eerste Wereldoorlog. Daarnaast liggen er nog meer dan 400 gesneuvelde Britse soldaten. Deze CWGC-begraafplaats (Oostende New Communal Cemetery) telt 50 gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, de andere uit de Tweede Wereldoorlog. De Duitse gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog die hier begraven waren na overbrenging van de begraafplaats aan de Nieuwpoortsesteenweg werden naar de Deutscher Soldatenfriedhof Vladslo en de Deutscher Soldatenfriedhof Langemark overgebracht. De gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog werden in 1949 overgebracht naar het Ehrenfriedhof in Lommel. Bekende personen Bekende begravenen zijn: Julius Collen-Turner, kunstschilder Léon Spilliaert, kunstschilder Paul Vermeire (kunstenaar) Lia Timmermans, schrijfster Adolphe Van Glabbeke, burgemeester Léandre Vilain, orgelvirtuoos Literatuur I. VAN HYFTE, Joodse graven op "’t nieuw kerkhof”, in : De Plate, 2000, p. 4-10. K. VERWAERDE, De begraafplaatsen aan de Stuiverstraat en de Nieuwpoortsesteenweg, in : De Plate, 2000, p. 186 ev. en p. 206 ev.
Abbaye de Sinnich

L'abbaye de Sinnich était un monastère qui remonte à 1243, lui-même issu d'un prieuré de chanoinesses régulières fondé un siècle auparavant, vers 1151. L'abbaye était située dans la localité actuelle de Teuven, en Belgique, dans la province de Limbourg. Elle a été vendue comme bien national en 1798 et son bâtiment principal converti en château. Géographie L'abbaye de Sinnich fut établie à Teuven, aujourd'hui section de la commune de Fourons, en Belgique, dans la province de Limbourg. Précisément, Teuven se trouve à 22 km au Nord de Verviers. Histoire L'abbaye de Sinnich était d'abord un prieuré de chanoinesses fondé en 1151 au sein de l'ordre des Chanoines réguliers de saint Augustin. Il fut établi sous la forme d'une abbaye par Marsilius, l'abbé de Rolduc, en 1243. L'abbé de Rolduc nommait la supérieure et le confesseur, ce qui ne se faisait pas toujours sans conflit, car toutes ces dames étaient pourvues de quartiers nobiliaires. Joseph II ne s'est pas opposé à cette communauté lorsqu'il a décrété l'inutilité de tant de monastères et couvents sur son territoire. Par contre, la Révolution française ne l'a pas épargnée, la communauté fut chassée. L'abbaye fut vendue comme bien national en 1798. Aujourd'hui Depuis la vente de 1798, l'abbaye est un château. Le bâtiment principal, à toit mansardé, fronton et perron, porte les armes de la prieure de Bergh et la date 1754. On remarque encore trois galeries du cloître mutilé. Il subsiste aussi des vestiges de la construction du XIIIe siècle. Références Pour compléter Articles connexes Liste des monastères en Belgique Liste des édifices augustins en Belgique Liens externes Portail du monachisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Belgique Portail du Limbourg (Belgique)
Sint-Truiden railway station

Sint-Truiden railway station (Dutch: Station Sint-Truiden; French: Gare de Saint-Trond) is a railway station in Sint-Truiden, Limburg, Belgium. The station opened on 6 October 1839 and is located on railway line 21. The train services are operated by the National Railway Company of Belgium (NMBS/SNCB). History Sint-Truiden used to be located on railway line 23 between Drieslinter and Tongeren. The current station dates from the 1970s and replaced a building dating from 1882, which was demolished in 1975. In 2005, the station and its surrounding area were modernised. On that occasion, extra bicycle parking was created and the comfort for train passengers was increased. The platforms were also renovated and raised between 2020 and 2021. This brings them to a standard height of 76 cm, which should greatly improve accessibility. Train services The station is served by the following services: Intercity services (IC-03) Knokke/Blankenberge - Bruges - Ghent - Brussels - Leuven - Hasselt - Genk Gallery See also List of railway stations in Belgium Rail transport in Belgium References Footnotes Citations External links Media related to Sint-Truiden train station at Wikimedia Commons
Gare de Saint-Trond

La gare de Saint-Trond (en néerlandais : station Sint-Truiden) est une gare ferroviaire belge de la ligne 21, de Hasselt à Landen, située à proximité du centre de la ville de Saint-Trond dans la province de Limbourg en Région flamande. Situation ferroviaire Histoire Afin de donner à la province du Limbourg un accès au rail, le gouvernement belge ajouta en 1837 la construction d'une courte ligne reliant Landen à Saint-Trond au cahier des charges du réseau des Chemins de fer de l’État belge, qui fut réalisé de 1835 à 1843. Cette ligne, ainsi que la gare de Saint-Trond, sont inaugurés le 6 octobre 1839. L’État ne prolongera pas la ligne vers Hasselt, considérant que l'expansion du réseau après 1843 serait le ressort de l'initiative privée. C'est une société à capitaux britanniques, la Société anonyme des chemins de fer de Tournai à Jurbise et de Landen à Hasselt, qui obtint la concession pour prolonger la ligne en 1844. Les travaux ne seront terminés qu'en décembre 1847. Une gravure de 1850 représente le premier bâtiment, une construction basse sans étages avec un toit en zinc. La portion de la ligne construite par l’État est finalement vendue à l'exploitant privé de la ligne, lequel, après plusieurs fusions, intégra le réseau du Grand Central belge. Cette compagnie sera nationalisée en 1897. En 1975, le bâtiment de la gare, qui avait été construit en 1882, est démoli au profit du bâtiment actuel. Service des voyageurs Accueil Gare SNCB, elle dispose de guichets ouverts en début de journée du lundi au samedi ainsi que d'automates de vente de titres de transport. Un buffet est présent en gare. Desserte Saint-Trond est desservie par des trains InterCity (IC) et d'Heure de pointe (P) de la SNCB circulant sur la ligne commerciale 21 : Landen - Genk (voir brochure SNCB de la ligne 21). En semaine, la desserte régulière (un train par heure) est assurée par des trains IC-03 effectuant le trajet Genk - Hasselt - Landen - Louvain - Bruxelles - Gand - Bruges - Blankenberge avec, en renfort, des trains d'Heure de pointe (P) : Le matin, on retrouve deux trains P reliant Genk à Bruxelles-Midi via Hasselt et Landen ; deux de Genk à Hasselt et un de Louvain à Genk. L'après-midi : un train P de Bruxelles-Midi à Genk ; deux de Bruxelles-Midi à Hasselt ; et un de Genk à Louvain. Les week-ends et jours fériés, la desserte se limite aux trains IC-03 : Genk - Blankenberge (un par heure). Intermodalité Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de gares en Belgique Ligne 21, de Hasselt à Landen Relations ferroviaires en Belgique Liens externes Informations sur la Gare de Saint-Trond, sur le site de la SNCB Site SNCB : Fiches horaires (brochures de ligne) Portail du chemin de fer Portail du Limbourg (Belgique)
Station Sint-Truiden

Station Sint-Truiden is een spoorwegstation langs spoorlijn 21 (Landen - Hasselt) in Sint-Truiden. Het station ligt ook langs de voormalige spoorlijn 23 tussen Drieslinter en Tongeren. Bij de opening van het baanvak Landen - Sint-Truiden in 1839 werd een houten stationsgebouw opgetrokken langs de Tiensesteenweg, op de plaats die in de volksmond nog steeds 'de oude statie' wordt genoemd. In de jaren 1858-1861 bouwde de Aken-Maastrichtse spoorwegmaatschappij, die de lijn toen exploiteerde, op dezelfde plaats een nieuw stationsgebouw, waarvan een afbeelding bestaat op een lithografie door Joseph Hoolans uit 1861. Dit station bleef dienst doen tot in 1882, toen de Grand Central Belge een nieuw stationsgebouw optrok op de huidige locatie. Het werd afgebroken in 1975 en vervangen door het huidige stationsgebouw. In 2005 werd het station vernieuwd, samen met het stationsplein en de rest van de stationsomgeving. Er kwamen extra fietsenstallingen en het comfort voor de treinreizigers werd verhoogd. Tussen 2020 en 2021 werden de perrons vernieuwd en verhoogd tot de standaardhoogte van 76 cm, wat de toegankelijkheid sterk verbeterde. Vanaf 2026 wordt een nieuwe onderdoorgang gepland onder de sporen. Hierdoor zal het station volledig autonoom toegankelijk zijn. Sinds 1 maart 2024 zijn de loketten van dit station enkel in de week geopend tussen 7 en 14.15 uur. Treindienst Fotogalerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag. Buurtspoorwegen Behalve een spoorwegknooppunt was Sint-Truiden ook belangrijk knooppunt voor de buurtspoorwegen. Van op het Stationsplein vertrokken tramlijnen in drie richtingen: in oostelijke richting via de Stationsstraat naar Oerle (Oreye) en Luik, met in Brustem een vertakking naar Jeuk en Hannuit; in noordelijke richting via de Prins-Albertlaan naar Herk-de-Stad; in westelijke richting via de stelplaats en de Tiensesteenweg naar Tienen, met in Overhespen een vertakking naar Ezemaal en Geldenaken (Jodoigne). In totaal waren er dus 5 buurtspoorweglijnen: Een elektrische lijn naar Luik via Oerle in provincie Luik Naar Jeuk en Hannuit in provincie Luik Naar Geldenaken in Waals-Brabant Naar Tienen in Vlaams-Brabant (Tijdens de twee wereldoorlogen waren rechtstreekse tramdiensten ingezet tussen Brussel en Luik) Naar Herk-de-Stad in Limburg
Station Kortemark

Station Kortemark is een spoorwegstation langs spoorlijn 73 (Deinze - De Panne) in de gemeente Kortemark. Er was ook een aansluiting naar de voormalige spoorlijn 63 (Torhout - Ieper). Sinds 28 juni 2013 zijn de loketten van dit station gesloten. Voor de aankoop van allerlei vervoerbewijzen kan men bij voorkeur terecht aan de biljettenautomaat die ter beschikking staat, of via andere verkoopskanalen. Sinds 2022 stoppen er tijdens de zomerperiode enkel nog toeristentreinen tijdens de week en niet langer tijdens het weekend in het station van Kortemark. Geschiedenis Begin mei 1858 werd de private spoorlijn Lichtervelde-Veurne ingehuldigd, enkele dagen later werd het eerste, lage stationsgebouw opengesteld. In 1873 legde men een tweede spoorlijn aan, de lijn Oostende-Torhout-Ieper (-Armentières). Deze twee lijnen kruisten elkaar in Kortemark; daarom werd beslist om een nieuw stationsgebouw met twee verdiepen, een depot en een stationsplein te bouwen. Twintig jaar na de opening van de spoorlijn Lichtervelde-Veurne werd ze genationaliseerd. Net als de stations van Handzame en Zarren bleef ook de stationsgebouwen van Kortemark niet gespaard tijdens de geallieerde aanval in 1917. Na de oorlog gebruikte men een tijdelijke barak als station. In de jaren 1920 werd een nieuw stationsgebouw opgericht naar ontwerp van N.Richard en A.Desmet. In 1955 sloot de lijn voor personenvervoer; de rails richting Torhout werden direct verwijderd. Het overblijvende stuk (Kortemark - Vijfwegen) werd tot 2003 behouden voor militair goederenverkeer. In 2005 werd dit stuk opgebroken en omgevormd tot fietspad en in 2011 tot een autoparking. Stationshub Sinds 2018 bevindt er zich een project in het stationsgebouw. Het inclusieproject De Stoasje is een samenwerking tussen Sociaal Huis van Kortemark, Sint-Jan de Deo uit Handzame en Tordale in Torhout, In 'De Statie' voeren mensen met een beperking van Tordale en Sint-Jan De Deo wekelijks eenvoudige taken uit voor inwoners, verenigingen, diensten en treinreizigers. Renovatie Sinds 2013 zijn treinreizigers in Kortemark aangewezen op een ticketautomaat want toen sloot het stationsgebouw zijn deuren. De gemeente heeft het pand in concessie voor 25 jaar. Mensen met een beperking van Sint Jan De Deo uit Handzame en Tordale uit Torhout runnen het op enkele dagen tijdens de week. Via het Interregproject Transmobil ontving Kortemark 189.000 euro subsidies. Het gebouw is gerenoveerd en heeft een nieuwe dynamiek gekregen. De totale kostprijs bedroeg 429.000 euro. De werken begonnen eind mei 2022 en zijn eind oktober 2022 afgerond. Naast de vernieuwde wachtruimte zijn er tien deelfietsen beschikbaar, een ophaalpunt voor pakketjes, openbare toiletten, en een binnenruimte voor workshops en kleinschalige evenementen. Het station kreeg een opknapbeurt door NMBS met nieuwe geluidsinstallatie, infoschermen, camera's, verlichting, zitbanken en vernieuwde stationsborden. Galerij Treindienst Spoorindeling Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Béguinage d'Anderlecht

Le béguinage d'Anderlecht (en néerlandais : Begijnhof van Anderlecht) est un ancien béguinage situé au pied de la Collégiale Saints-Pierre-et-Guidon d'Anderlecht, du côté nord de la rue du Chapelain, à Bruxelles (Belgique). Fondé en 1252 et de taille modeste (huit béguines à partir de la fin du XVe siècle), il a été fermé à la Révolution française. Les bâtiments subsistants sont transformés en musée en 1930. Histoire Le béguinage d'Anderlecht, un des plus petits dont les bâtiments aient été conservés dans les Pays-Bas méridionaux, est fondé en juin 1252. Des statuts de 1611 rappellent que seules huit femmes (d'âge et de mœurs respectables) peuvent y entrer sur présentation d'un des chanoines du chapitre. Les bâtiments visibles actuellement témoignent de toutes les époques de l'histoire de l'institution. Les constructions en briques et pierres blanches sont du XVIIIe siècle (l'aile ouest et le grand bâtiment de l'aile est, parfois appelé "maison de la grand dame", datent des années 1720-1721). Le petit bâtiment de l'aile est remonte quant à lui au milieu du XVIIIe siècle. L'aile ouest renferme des vestiges importants d'un bâtiment en pan-de-bois construit dans les années 1430-1460 (datation C14) et agrandi vers l'ouest dans les années 1510-1514 (datation dendrochronologique). Les diverses constructions ont été altérées, parfois de manière importante, lors des différents travaux de rénovation : lors de la reconversion du béguinage en hospice au XIXe siècle, puis en 1930 à l'ouverture du musée, enfin dans les années 1970 lors d'une grande restauration qui entraina la fermeture du musée durant plusieurs années. La restauration de 2020-2021 a surtout été consacrée à la réfection prudente des parements intérieurs et extérieurs, à l'isolation des toitures et à la rénovation du système électrique. Il a été l'objet d'un suivi minutieux par les autorités muséales et patrimoniales. D'une manière générale, les béguines étaient d'extraction modeste : elles étaient servantes de chanoines, occupaient des offices au sein de la collégiale ou exécutaient des travaux d'aiguilles pour l'église. Dans les années 1780, une béguine, Isabelle de Wit, se mit à dispenser des cours aux jeunes filles pauvres d'Anderlecht et se heurta à l'opposition de l'écôlatre d'Anderlecht. Un procès long de plusieurs années finit par donner raison à la béguine. La Révolution française mit fin à la présence des béguines. Les bâtiments devinrent alors un hospice pour femmes indigentes (un recensement de 1806 indique qu'on y retrouvait encore plusieurs anciennes béguines malgré la suppression de l'institution). En 1930, un musée y est créé pour y faire revivre la vie quotidienne des béguines et l’histoire d’Anderlecht. Voir aussi Articles connexes Liste des monuments classés d'Anderlecht Maison d'Érasme, à proximité immédiate du béguinage Liens externes Site internet du musée - en commun avec celui de la Maison d'Erasme. Notes Portail de Bruxelles Portail des musées Portail du catholicisme
Begijnhof Anderlecht

Begijnhof van Anderlecht (ook bekend als het Klaphuis) is een historisch begijnhof gelegen in de Brusselse gemeente Anderlecht, dicht bij het Erasmushuis. Het werd oorspronkelijk in de 13e eeuw gesticht, met een eerste bewoning door slechts acht begijnen. Tegenwoordig maakt het begijnhof deel uit van een museum dat het leven van de begijnen en hun invloed op de gemeenschap tentoonstelt. Het ligt onder de schaduw van de 14e-eeuwse gotische collegiale Sint-Pieter-en-Sint-Guidokerk, gewijd aan de lokale heilige Sint-Guido, die hier in de 11e eeuw werd begraven. Geschiedenis Het Begijnhof van Anderlecht werd opgericht in 1252, gelijktijdig met het Begijnhof van Brussel, wat het tot een van de oudste begijnhoven van België maakt. Het ontstaan ervan valt samen met een periode van groei voor de begijnenbeweging in de Nederlanden en het Rijnland. Gedurende de middeleeuwen stond het begijnhof onder leiding van een 'Grote Juffrouw', de begijnen legden geen eeuwige geloften af, maar hielden zich wel aan de geloften van kuisheid en gehoorzaamheid. Dit stelde hen in staat om in relatieve vrijheid te leven, terwijl ze toch actief deelnamen aan religieuze diensten. De begijnen waren gewaardeerd binnen de gemeenschap vanwege hun zorg voor zieken, hun aanwezigheid bij stervenden en hun onderwijs van arme kinderen. In de 14e eeuw, toen de begijnenbeweging haar hoogtepunt bereikte, streefden sommige begijnhoven naar meer autonomie van de kerkelijke autoriteiten, wat leidde tot spanningen. In 1311 werd besloten dat de Brabantse begijnen onder rechtstreeks pauselijk toezicht zouden staan, wat later werd bekrachtigd door paus Johannes XXI in 1318. Na de Franse Revolutie werd het begijnhof in 1794 opgeheven, waarbij de bezittingen werden geconfisqueerd en overgedragen aan de gemeentelijke dienst voor openbare liefdadigheid. In de daaropvolgende jaren mochten de begijnen vaak in de gebouwen blijven wonen, hoewel hun levenswijze zich aanpaste aan de nieuwe situatie. In de 20e eeuw werd het Begijnhof beschermd omgevormd tot een museum. Na een sluiting voor restauratiewerkzaamheden in 2021, wordt verwacht dat het vernieuwde museum in 2025 zijn deuren opent, met de focus op de geschiedenis van het begijnhof en de begijnenbeweging. Gebouwen Oorspronkelijk bestond het Begijnhof uit twee huizen rondom een ommuurde binnenhof, waarbij de begijnen hun vaste plaatsen hadden in de nabijgelegen Sint-Pieter-en-Sint-Guidokerk, waar ze dagelijks de kerkdiensten bijwoonden. Na een brand in 1756 werden de gebouwen gerenoveerd en werd het grotere, beter verlichte gedeelte het woonvertrek van de Grote Juffrouw. In tegenstelling tot grotere begijnhoven zoals dat van Brussel, had het Begijnhof van Anderlecht een bescheidener uitstraling, maar het speelde een belangrijke rol in de lokale gemeenschap. Zie ook Lijst van musea in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Paterskerk (Tienen)

Die frühgotische Paterskerk (von Pater (Mönch), auch: Begijnhofkerk) ist die Ruine der Kirche des Beginenhofes zu Tienen in Belgien. Sie steht unter Denkmalschutz. Geschichte Nach Lüttich gilt Tienen als die zweite Gründung eines Beginenhofes im heutigen Belgien. Der Hof zu Tienen galt im Mittelalter als ausgesprochen wohlhabend, hiervon zeugen noch heute die Ausmaße der Kirchenruine. Mit dem Bau der Kirche in Form einer Basilika wurde 1245 begonnen. Der hochgotische Chor und die Seitenkapellen wurden im 14. Jahrhundert hinzugefügt. 1843 wurde der Beginenhof mit der Kirche an die Dominikaner verkauft, die hier ein neues Kloster einrichteten. Hieraus leitet sich auch der Name Paterskerk für den Sakralbau ab. Die Dominikaner entfernten Barockisierungen konsequent in der Kirche und betonten in Wiederherstellungsmaßnahmen die alten gotischen Formen. 1944 wurde das Gotteshaus bei einem Bombardement schwer beschädigt. Ruine ist sie seit einem verheerenden Brand 1976, der das Langhaus vollkommen zerstörte. Architektur Hinter einer flachen Fassade ohne Glockenturm befinden sich drei sechsjochige Schiffe mit einem nicht hervortretendem Pseudoquerschiff und einem Chor, der von rechteckigen Kapellen flankiert wird und in einer siebeneckigen Apsis endet. Das Gebäude besteht aus Quarzit aus Overlaar (die Gesimse und Details aus Gobertange-Kalkstein) und bildet eine bewusst einfache architektonische Komposition; das Bauwerk ist in zwei Bauabschnitten gebaut; die Seitenschiffe und Querschiff stammen aus der zweiten Hälfte des 13. Jahrhunderts; Chor und Kapellen wohl aus der ersten Hälfte des 14. Jahrhunderts. Das Kirchenschiff ruht auf Backsteinpfeilern und war gewölbt mit einem hölzernen Tonnengewölbe und spärlich beleuchtet durch kleine Fenster (restauriert); in den Wänden des oberen Teils hohes Fenster im Westgiebel; oben mit einer Nische verziert und im Erdgeschoss mit einem zentralen Eingang (in seiner heutigen Form 17. oder 18. Jahrhundert). Die Seitenschiffe stammen aus der gleichen Zeit, reichlich beleuchtet durch acht Fenster und überdacht von einem halben Tonnengewölbe aus Holz. Das Querschiff ist ohne eigentliche Vierung gestaltet; die Querschiffe werden durch drei dreibahnige Fenster erhellt (möglicherweise ein Vorbild der St. Christophorus-Kirche in Lüttich, 1241), und Rundfenster über den Dachschrägen im Stil der Maasromanik. Der hoch aufragende Chor wird im Osten von hohen Fenstern zwischen Strebepfeiler imitierenden Bändern erhellt und hatte ein hölzernes Spitzbogengewölbe. Die Nebenchöre sind mit dem Presbyterium und den Kreuzarmen verbunden; zwei Viertelrundbögen stützen den Triumphbogen; dasselbe Schema gilt für die Fenster des Altarraums. Von den Ausstattungsstücken sind im nördlichen Seitenschiff gotische Grabsteine von Gheridt Foet († 1481) und Reynder Caus († 1562) erhalten. Literatur Dienst Toerisme, Stad Tienen (ohne Autor, ohne Jahr) Weblinks Einzelnachweise