NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Domein de Ghellinck

Het Domein de Ghellinck is een kasteeldomein in de Belgische voormalige gemeente Elsegem, thans een deelgemeente van de Oost-Vlaamse Wortegem-Petegem. Het situeert zich langs de Kortrijkstraat, een onderdeel van de N453. Het kasteel brandde af in 1973, maar het domein zelf kreeg later een openbare functie. Verschillende bouwfasen Eerder was het domein de Ghellinck bekend als het leen Ten Doorne. Op dit leen was een kasteel gelegen dat sinds 1331 bekend was en later Rockegem genoemd werd. In 1718 kwam het kasteeldomein in bezit van de familie de Ghellinck, toen Jean-Baptiste De Ghellinck het kasteel en omgeving kocht van Pierre de Berghes Saint Winnoc. De familie bleef er nadien meer dan 2 eeuwen wonen en leverde meestal de burgemeester aan de gemeente Elsegem. Zijn kleinzoon en naamgenoot Jean-Baptiste de Ghellinck liet het kasteel in 1786-1789 verbouwen. Gedurende de jaren 1864-1866 werd op het eiland in de parkvijver een nieuw exemplaar gebouwd in de neo-Lodewijk XIII-stijl ,naar ontwerp van architect Limbourg uit Ath. Meteen het derde kasteel op die plaats. In 1973 brandde het kasteel af (zonder dat de oorzaak ooit werd gevonden) en in 1975 werd het 28 ha grote goed aangekocht door de gemeente Wortegem-Petegem. Het kreeg een openbare functie en het koetshuis, stallingen en bibliotheek werden decennia later grondig gerestaureerd. De ondertussen al bouwvallige bijgebouwen gingen aan hun functie voorbij en hadden bovendien tijdens de beide wereldoorlogen veel schade opgelopen. De restauratie kostte € 2,75 miljoen en was volledig afgewerkt in 2011. De stallingen en koetshuis worden thans uitgebaat als restaurant en congrescentrum. De bibliotheek, oorspronkelijk uit 1895, fungeert nu als vergader- en ontvangstruimte, en heeft een dakterras dat uitzicht geeft op de Vlaamse Ardennen. Het park dat ligt nabij de (oude) Schelde werd grondig onder handen genomen en is vrij toegankelijk. Het was destijds aangelegd in landschappelijk stijl maar had tijdens diezelfde oorlogen fel te lijden onder de houtkap. Het verbrande kasteel zelf werd afgebroken, maar de met balustrades omringde plaats en toegangsbrug zijn nog duidelijk aanwezig. Ook goed zichtbaar in de park is een arm van de oude loop van de Schelde. Galerij Externe link Historiek van het domein
Kasteel Borluut

Het Kasteel Borluut is een kasteel in het Belgisch dorp Sint-Denijs-Westrem, een deelgemeente van Gent. Het kasteel bevindt zich in de Kleine Gentstraat, vlak bij het dorpscentrum. Sinds 1997 is het kasteel samen met het park en bijgebouwen en de kasteeldreef een beschermd monument. Het gebied Borluut wordt voor het eerst vermeld in het leenboek van Sint-Pieters in 1411. Het was van Jakob Borluut en bleef in handen van de familie Borluut tot 1744. Op de Ferrariskaart staat het domein vermeld als ‘Wit Kasteel’. Het huidige Kasteel Borluut kwam na verkoop in 1858 in bezit van de familie van graaf Balthazar Borluut d'Hoogstraete. Hij liet het door architect Joseph Van Damme verbouwen tot zomerverblijf. De toren kwam er pas in 1914 door de toenmalige eigenaar Lucien Morel de Boucle Saint-Denis. De laatste particuliere eigenaars, jonkheer Mertens de Wilmars en zijn echtgenote Suzanne Morel de Boucle Saint-Denis (1920-2013), verkochten het kasteel met park en Lindendreef (richting Kortrijksesteenweg) aan de gemeente Sint-Denijs-Westrem. Na de fusie van de gemeenten kwam het in het bezit van de stad Gent. Die stelde het voormalige Château Blanc open voor het publiek en gaf het een culturele functie. De benedenverdieping wordt verhuurd aan culturele verenigingen. Op de eerste en tweede verdieping bevinden zich enkele ateliers van kunstenaars. Aan de inrichting is eigenlijk weinig veranderd en bij gebruik waant men zich 100 jaar terug in de tijd. Fotogalerij Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Oost-Vlaanderen
Kezelberg Military Cemetery

Kezelberg Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Moorsele, een deelgemeente van Wevelgem. De begraafplaats ligt aan de Kortewaagstraat op 2,7 km ten westen van het centrum van Moorsele en werd ontworpen door William Cowlishaw. Ze heeft een trapeziumvormig grondplan met een oppervlakte van 433 m² en is omgeven door een lage bakstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat tegen de westelijke muur. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 161 doden begraven. Geschiedenis Nadat Moorsele het grootste deel van de oorlog in handen was van de Duitse troepen werd het op 14 oktober 1918 door de 15th Royal Irish Rifles veroverd. De begraafplaats werd gebruikt van oktober tot november 1918. Vijf Amerikaanse militairen die hier oorspronkelijk begraven waren zijn later overgebracht naar de Amerikaanse begraafplaats in Waregem. Er liggen 145 Britten, 1 Canadees, 1 Chinees (was werkzaam bij het Chinese Labour Corps) en 14 Duitsers begraven. Deze begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Onderscheiden militairen P.E. Buckingham, luitenant bij de Royal Air Force en John Darling, onderluitenant bij de Royal Irish Fusiliers werden onderscheiden met het Military Cross (MC). luitenant Donald Alvin MacKenzie, sergeant S. Robinson en de soldaten James Murdoch en James McGowan ontvingen de Military Medal (MM). Externe link Kezelberg Military Cemetery op de website van de CWGC.
Koortskapel (Dentergem)

De Koortskapel of Sint-Annakapel (in de volksmond ook wel Kutskapel genoemd), is een bakstenen, wit geschilderde kapel gelegen aan de rand van het Hoenderveld, langs de weg van Dentergem naar de Poelberg (nu Tieltseweg). Het heeft een leien zadeldak waarop een dakruiter met ijzeren kruis. Boven de deur hangt een metalen opschrift: De Koortskappel (!). Daarboven hangt een kruisbeeld onder een zadelvormig afdakje. Tegen de zijmuren zijn steunberen gemetseld. Binnen bevindt zich een houten altaar met een tabernakel en het beeld van de Heilige Anna met kind, dit alles achter een smeedijzeren hek. De kapel is toegewijd aan de Heilige Anna, patrones van de huisvrouwen en het gezin. Zij wordt o.a. aangeroepen tegen ziekten als buikpijn, fijt, hoofdpijn, huiduitslag, kiespijn, koorts, oogziekten, pest en zweren. Geschiedenis In een kerkrekening uit 1643 is reeds sprake van een kapel langs de voetweg naar de Poelberg. Waarschijnlijk was het toen een pilaarkapelletje aangezien in 1739 de Tieltse chirurgijn Joris Abel Regelbrugge het wil vervangen door een kapel van “12 voeten lang en 8 voeten breed”. Een strook van 5 voeten breed rond de kapel moest de bedevaarders toelaten een ommegang te maken ter meerdere glorie van de heijlijge famielie. Door oorlogsomstandigheden werden de werken pas in 1752 uitgevoerd. Op de Ferrariskaart uit 1771 wordt de kapel als Hoender Veldt Capelle aangeduid. In de tweede helft van de 19e eeuw wordt het ernaast liggende "cabaret" of herberg de Koortskapelle of De Capelle genoemd. De herberg en de kapel is dan eigendom van landbouwer Kamiel van Eenoo. In 1897 verkocht hij beide aan de Tieltse brouwer Hendrik Loosveldt-Vandevyver. In 1935 werd de erg vervallen kapel hersteld. In 1941 werd dit herhaald omdat de kapel schade had opgelopen door de oorlogsomstandigheden in mei 1940. In november 1976 liet pastoor Louis Van Houtte de kapel opnieuw restaureren. Via erfenis kwam ze in 1987 in het bezit van Marie-Joseph Loosveldt. Omdat de kapel in verval was geraakt - er waren scheuren en verzakkingen vastgesteld – werd de herstelling door de nieuwe eigenaar grondig aangepakt. Ze werd nagenoeg herbouwd en voorzien van een nieuw dak en klokkentorentje. In maart 2004 kon het terug als bedehuisje in gebruik worden genomen. De kapel is opgenomen in de Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed. Zie ook Koortsboom
Moorseele Military Cemetery

Moorseele Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Moorsele, een deelgemeente van Wevelgem in de provincie West-Vlaanderen. Ze ligt achter het voormalige Klooster van de H. Familie, nu een middelbare school. De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en heeft een rechthoekig grondplan, omgeven door een haag. De toegang bestaat uit een tweedelig metalen hek. Het Cross of Sacrifice staat bij de oostelijke rand en wordt geflankeerd door twee witte stenen zitbanken. Geschiedenis Duitse medische eenheden hadden in 1914 in het klooster een ziekenhuis ingericht. De begraafplaats werd ook door hen in 1915 gestart en bleef in gebruik tot aan de inname van het dorp door de 15th Royal Irish Rifles op 14 oktober 1918. Daarna werden Britse slachtoffers hier begraven door de XIX Corps Burial Officer (dit is de officier die verantwoordelijk was voor het registreren en begraven van de slachtoffers), de 3rd Australian en de 64th Casualty Clearing Station. Ook het kerkhof van Moorsele werd door de Duitse troepen gebruikt. Van daaruit werden 4 Canadese officieren en 1 soldaat naar hier overgebracht. In 1929 werd nog 1 graf vanuit Cuerne Churchyard in Kuurne hier bijgezet. Onder de geïdentificeerde doden zijn er 89 Britten en 8 Canadezen. In 1930 werden meer dan 800 Duitse graven naar Menen verplaatst. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Onderscheiden militairen C.M. Carbert, kapitein bij de Canadian Canadian Infantry, luitenant Alfred Ernest Chambers en onderluitenant A. Fielding van de Royal Fusiliers en luitenant George Hatcher Seal van het Hampshire Regiment werden onderscheiden met het Military Cross (MC). John Pullar Peatie, korporaal bij de Royal Scots ontving de Distinguished Conduct Medal (DCM). Terence Lawler, soldaat bij het Machine Gun Corps (Infantry) werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal en tweemaal met de Military Medal (DCM, MM and Bar). compagnie sergeant-majoor George William Fisher, sergeant H. Christie, de korporaals D. Main en J. Graham en de soldaten W.H. Bryant en Fred Norman Watson ontvingen de Military Medal (MM). Soldaat James Martin (dienend onder het alias James Morton) ontving deze onderscheiding tweemaal (MM and Bar). Externe link Moorseele Military Cemetery op de website van de CWGC.
Potijze Chateau Lawn Cemetery

Potijze Chateau Lawn Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Belgische stad Ieper, ongeveer 2.200 m ten noordoosten van de Grote Markt, in het gehucht Potyze. De begraafplaats werd ontworpen door Reginald Blomfield en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Deze begraafplaats vormt samen met de ernaast liggende Potijze Chateau Grounds Cemetery één geheel, enkel gescheiden door een niveauverschil en een pad. De gezamenlijke oppervlakte van beide begraafplaatsen is ongeveer 3.985 m² en ze worden rondom begrensd door een bakstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat op de scheiding tussen de twee terreinen en de Stone of Remembrance staat tegen de oostelijke muur van de Potijze Chateau Grounds Cemetery. De begraafplaats is bereikbaar langs een pad van 55 m, dat tussen de huizen verscholen ligt. Langs dit pad bereik je ook het 150 m noordwestelijker gelegen Potijze Chateau Wood Cemetery. Er liggen 229 slachtoffers begraven. Geschiedenis Het gehucht Potyze was bijna de hele oorlog in Britse handen. De begraafplaats lag in het domein van het kasteel dat de Britten White Château noemden. Niettegenstaande dat het kasteel dikwijls artilleriebeschietingen te verduren had, was het ingericht als een Advanced Dressing Station (medische post). De gewonden die het niet haalden werden hier dan begraven. Tijdens de Tweede Slag om Ieper (voorjaar 1915) waren er ook de hoofdkwartieren van de 27ste divisie gevestigd. Op de eerste verdieping was een observatiepost ingericht. Als gevolg van het Duitse lenteoffensief werd het kasteel in de zomer van 1918 grondig vernield. De begraafplaats werd gebruikt tussen mei en december 1915 en tussen juli 1917 en oktober 1918. Er liggen 229 doden begraven, waaronder 191 Britten (waaronder 29 niet geïdentificeerde), 4 Australiërs, 22 Canadezen, 9 Zuid-Afrikanen en 3 Duitsers. Eén Brit wordt herdacht met een Special Memorial. Men neemt aan dat hij zich onder een naamloze grafsteen bevindt. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Onderscheiden militairen sergeant J. Forrester en soldaat A. Bruce, beide van de King's Own Scottish Borderers en korporaal E. Dowling van het Leinster Regiment werden onderscheiden met de Military Medal (MM). Trivia De dichter Edmund Blunden, tevens officier bij de Britse troepen, schreef over de vernieling van het kasteel en de omgeving in "Undertones of War"; in het Nederlands uitgegeven onder de titel: "Oorlogsgedruis". Externe links Potijze Chateau Lawn Cemetery op de website van de CWGC. Potijze Chateau Lawn Cemetery op de website van WO1.be
Бегинаж святого Алексиса

Бегинаж святого Алексиса (нид. Sint-Alexiusbegijnhof) — бегинаж, расположенный в бельгийском городе Дендермонде. Появился в 1288 году, в настоящее время представляет собой комплекс из 61 дома, которые расположены вокруг трапециевидного внутреннего двора. В течение нескольких лет в бегинаже проводились музыкальные фестивали, изначально организованные для сбора средств на реставрацию монастыря. История Появление бегинок в Дендермонде относят примерно к 1260—1272 году. В 1288 году большинство из них переезжает на новую территорию, обнесённую стеной. В 1578 году в городе вспыхнуло восстание иконоборцев, которые разграбили и сожгли церковь бегинажа. После 1584 года началось восстановление бегинажа. Пик расцвета пришёлся на 1691 год, когда в нём находилось 250 бегинок. После этого началось медленное угасание. После Великой французской революции бегинаж был преобразован в светский хоспис, в 1866 году территория была продана городским советом Фредерику Шарлю, барону Гента, который предоставил её в аренду бегинкам. Во второй четверти XIX века проведена масштабная реконструкция, но с 1866 года бегинки более не могли содержать свои дома, и началось их стремительное ветшание. В 1914 году церковь была разрушена и заменена на современную в 1927—1928 годах. В 1942 году бегинаж получил охранный статус. Последняя бегинка умерла в 1975 году, и бегинаж прекратил своё существование. В том же году власти предприняли шаги по сохранению памятника. Была проведена реставрация, заменены крыши и внутренние системы домов, многие из которых были построены в 1604—1610 годах. В 1980 году основан мемориальный музей бегинажа. В 1998 году вместе с другими фламандскими бегинажами он был включён в список Всемирного наследия ЮНЕСКО. Примечания Ссылки Бегинаж святого Алексиса на сайте города Дендермонде.
Sint-Niklaaskerk (Diksmuide)

De Sint-Niklaaskerk is de kerk in het stadscentrum van Diksmuide in de Belgische provincie West-Vlaanderen. De gotische kerk staat vlak bij de Grote Markt, achter het stadhuis. De kerk werd in 1939 beschermd als monument. De Sint-Niklaaskerk is de decanale kerk voor het decanaat Diksmuide, dat vier federaties omvat, bestaande uit 23 parochies op het grondgebied van de gemeenten Diksmuide, Houthulst en Lo-Reninge. Huidig deken is E.H. Wilfried Jonckheere. Geschiedenis De oorspronkelijke kerk werd in 1144 gewijd door bisschop Milo van Terwaan en in de loop van de dertiende eeuw geleidelijk aan uitgebreid. In 1333 werd de kerk door brand in de as gelegd. Restanten van het oorspronkelijke gebouw worden in de nieuwe constructie verwerkt. Ook in 1573 en 1672 werd de kerk door brand geteisterd, met de nodige restauratie- en herstellingswerken tot gevolg. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk volledig verwoest. De Duitse artillerie, die opereerde vanuit Klerken, gebruikte de torenspits als oriëntatiepunt voor de beschieting van Diksmuide. De Brugse architect Jozef Viérin leidde van 1923 tot 1925 de heropbouw naar vooroorlogs model. Op 27 mei 1940, een dag voor de capitulatie van het Belgische leger, werd de kerk opnieuw verwoest toen de Duitsers haar met brandbommen bestookten. De daaropvolgende restauratiewerken onder leiding van de architecten Jozef en Luc Viérin sleepten aan tot het begin van de jaren 50. Interieur Voor de Eerste Wereldoorlog Van het oorspronkelijke interieur bleef na de vernielingen door oorlogsgeweld niets meer over. Pronkstuk van de verwoeste kerk was het laatgotisch doksaal, tussen 1535 en 1542 vervaardigd door steenhouwer J. Bertet. Tot de andere verloren gegane kunstwerken behoren een "Aanbidding der Wijzen" uit 1644 van Jacob Jordaens, een eikenhouten koorgestoelte uit 1600 gesneden door U. Taillebert (Ieper), een marmeren tabernakel uit de periode 1611-1613 naar een ontwerp van de Bruggeling H. Stalpaert, een eikenhouten kerkmeestersbank uit 1542 waarvan een replica werd gemaakt dat zich thans in de narthex van de kerk bevindt, en een doopvont in koper en marmer uit 1626. Na de wederopbouw Het interieur van de naoorlogse kerk wordt gekenmerkt door sobere moderne stijlelementen en kunstwerken, die de geschiedenis van het gebouw respecteren. Tot de kunstschatten behoren onder meer: Reconstructie van de 17de-eeuwse doopvont door Oscar Sinia (1925) Bronzen kruisweg van veertien staties (ca. 1931-1933) en bronzen Piëta (Nood-Gods) (1932) naar ontwerp van Oscar Sinia en gegoten door de gebroeders Minne uit Gent Glasramen onder andere in koor, zijkoren en doopkapel naar ontwerp van M. Martens uit Brugge (1963) Reeks olieverfschilderijen 'De zeven weeën van Maria' door de Gentse pater Andreas Bosteels Verder zijn in de zijbeuken voorwerpen te zien die na de Eerste Wereldoorlog uit de ruïne van de kerk zijn gered, zoals fragmenten van kapitelen, kandelaars en een gepolychromeerd beeld van een ongeïdentificeerde vrouwelijke heilige. Trivia Volgens Antonius Sanderus ligt Jacobus Clemens non Papa begraven in de Sint-Niklaaskerk.
Soldatenfriedhof Saint-Symphorien

Der Soldatenfriedhof Saint-Symphorien befindet sich etwa zwei Kilometer östlich von Mons in der belgischen Provinz Hainaut. Der Friedhof wurde von deutschen Truppen im August 1914 nach der Schlacht bei Mons angelegt und bis November 1918 auch von diesen betrieben. Bei Kriegsende im November 1918 befanden sich 245 deutsche und 188 alliierte Gräber auf dem Friedhof. Durch Umbettungen aus umliegenden Friedhöfen stieg die Zahl der Gräber auf heute 284 deutsche Gräber und 229 alliierte Soldaten, darunter 65 Unbekannte. Die Gräber der beiden Kriegsparteien sind durch unterschiedlich gestaltete Grabsteine gekennzeichnet. Der Friedhof wird von einem Obelisken überragt, den die Deutschen nach der Schlacht bei Mons für die Toten beider Kriegsparteien errichteten. Auf dem Friedhof befinden sich die Gräber von John Parr – dem ersten alliierten Soldaten, der im Ersten Weltkrieg starb – und George Edwin Ellison und George Lawrence Price, den letzten beiden alliierten Soldaten, die im Ersten Weltkrieg fielen. UNESCO-Weltkulturerbe Als Grab- und Gedenkstätte des Ersten Weltkriegs gehört der „Soldatenfriedhof Saint-Symphorien“ seit 2023 zum UNESCO-Welterbe in Frankreich. Weblinks @1@2Vorlage:Toter Link/www.cwgc.orgCemetery Details St Symphorien Military Cemetery (Seite nicht mehr abrufbar, festgestellt im August 2024. Suche im Internet Archive) auf der Website der Commonwealth War Graves Commission Saint-Symphorien Kriegsgräberstätte auf der Website des Volksbundes Deutsche Kriegsgräberfürsorge
Hôtel de ville de Roulers

L'hôtel de ville de Roulers est un édifice civil situé dans la ville belge de Roulers. Façade L'hôtel de ville peut être divisé en deux parties : la partie ancienne et la nouvelle aile. La partie la plus ancienne a été construite en trois ans, entre 1769 et 1771, dans le style Louis XV. C'est un style baroque (plutôt rococo) et par conséquent l'hôtel de ville se caractérise par sa légèreté, son enjouement et son asymétrie. Déjà à cette époque, Roulers faisait partie de la seigneurie de Wijnendale. C'est pourquoi en haut de la façade se trouvent les armoiries de Charles-Théodore de Bavière, qui en était le seigneur à l'époque. Une aile plus moderne a été ajoutée en 1924. Dans cette partie, on trouve la tour du beffroi qui, à côté de l'église Saint-Michel (nl), fait partie de la ligne d'horizon de Roulers. Intérieur L'entrée rénovée, sur le côté gauche du bâtiment, mène aux espaces publics où se trouvent les services administratifs. Dans les salles non accessibles au public sont conservées toutes sortes d'œuvres d'art. Les portraits de tous les bourgmestres de Roulers de 1830 à nos jours sont accrochés dans la salle des échevins. La salle du conseil, qui est encore entièrement meublée dans le style Louis XV, présente des peintures de divers personnages historiques liés à l'histoire de Roulers. Enfin, dans la salle de conférence, un tableau représente le plan de la ville au xviie siècle. Patrimoine universel Le beffroi, avec 55 autres beffrois en Belgique et en France, est reconnu au patrimoine mondial de l'UNESCO depuis 1999. L'UNESCO a inscrit les beffrois sur sa liste parce qu'ils étaient « typiques de la puissance médiévale des villes flamandes ». Le beffroi de Roulers, cependant, date de 1924, mais a été conservé, non pas tant à cause du bâtiment lui-même, mais en raison de la « valeur symbolique » de la présence d'un beffroi. Voir aussi Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Stadhuis van Roeselare » (voir la liste des auteurs). Articles connexes Beffrois de Belgique et de France Liste des monuments historiques de Roulers Liens externes Fiche sur beffrois.blogg.org Beffrois de Belgique et de France, valeur universelle exceptionnelle Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Flandre-Occidentale Portail de la protection du patrimoine
Stadhuis van Roeselare

Het stadhuis van Roeselare met de belangrijkste administratieve functies voor de stad Roeselare, heeft een grote historische waarde. Het combineert geschiedenis met moderne architectuur. Geschiedenis In de periode 2022-2024 werden verouderde gebouwen met slechte energiescore en toegankelijkheid gesloopt en werd op de plaats een nieuw stadhuis gebouwd, voortaan met ingang op de Markt. Er is een centrale ruimte met de loketten en het onthaal, en zicht op het belfort, het historische stadhuis en een kunstwerk. Gevel Het stadhuis valt op te delen in twee delen. Enerzijds is er het ‘oude’ gedeelte en anderzijds is er de nieuwere vleugel. Het oudere gedeelte werd gebouwd in drie jaar tijd, tussen 1769 en 1771, in Louis XV-stijl. Dat is een barokstijl (eerder rococo) en daardoor is het stadhuis gekenmerkt door zijn lichtheid, speelsheid en asymmetrie. Ook nog in die periode was Roeselare een onderdeel van de heerlijkheid van Wijnendale. Daarom staat boven op de gevel het wapenschild van Karel Theodoor van Beieren, die op dat moment daar de heer was. In 1924 werd een modernere vleugel toegevoegd. In dit gedeelte vinden we de belforttoren terug die, naast de Sint-Michielskerk een kenmerk is aan de skyline van Roeselare. Binnenin De vernieuwde ingang, rechts van het historisch stadhuis, leidt naar het atrium waar men de loketten van de eerstelijnsdiensten terugvindt. Op de eerste verdieping bevinden zich onder andere vergaderzalen en de kantoren van de burgemeester en schepenen. In de zalen van het historisch stadhuis, die niet zomaar toegankelijk zijn, vindt men allerhande kunstwerken terug. In de schepenzaal hangen de portretten van alle burgemeesters van Roeselare van 1830 tot nu. De gemeenteraadzaal, die nog volledig in Louis XV-stijl is ingericht heeft schilderijen van verschillende bekende historische personen die iets met Roeselare hadden. In de conferentiezaal ten slotte vind je een schilderij terug die het stadsplan in de 17de eeuw moet voorstellen. Werelderfgoed De belforttoren is sinds 1999 samen met 55 andere belforten in België en Frankrijk erkend als werelderfgoed door UNESCO. UNESCO plaatste de belforten op haar lijst omdat ze 'typisch waren voor de middeleeuwse macht van de Vlaamse steden'. Het belfort van Roeselare dateert echter uit 1924 maar werd toch weerhouden, niet zozeer omwille van het gebouw op zich maar wel wegens het hebben van een belfort en de 'symbolische waarde' die een belforttoren bezit.