NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Domaine provincial de Hofstade

Le domaine de Hofstade (Domein Hofstade en néerlandais) est un domaine provincial combinant centre sportif et récréatif belge du BLOSO situé à Hofstade dans la commune de Zemst dans le Brabant flamand. Il est situé à une quinzaine de kilomètres au nord-est de Bruxelles et juste au sud de Malines et du parc Planckendael. Le domaine s’étend sur 160 ha et possède des lacs de 35 ha et 25 ha avec une grande plage de sable ouverte aux nageurs et des pédalos en location, une plaine de jeux, quelques restaurants, et des espaces naturels préservés. Le domaine est équipé pour accueillir les camps sportifs ou les stages sportifs. Le domaine est divisé en deux parties : Hofstade-Strand (plage et lacs) et Hofstade-Heide (complexe sportif). Le domaine est ouvert au public toute l’année et l’entrée, qui était gratuite avant 2012, coute désormais 5 euros par adulte et 1 euro par enfant d’avril à septembre. Histoire En 1907, lors de travaux de construction d'une nouvelle voie de chemin de fer élevée au sud d’Hofstade, les travaux de terrassement déplacent des déblais pour former un talus sur lequel est placée la voie. En 1912, les travaux sont interrompus[réf. nécessaire] et les emplacements où le sol a été creusé se remplissent d’eau et forment peu à peu deux lacs. Après la Première Guerre mondiale, les travaux reprennent et les lacs s’élargissent. En 1920, le site connaît un succès spontané, les gens y viennent pour se baigner dans l’eau. En 1925, la ville de Malines prend possession des lacs, pour approvisionner la ville en eau ; les lacs sont alors fermés au public. C’est en 1932 que Hofstade-Plage est ouvert au public, une compagnie privée s’occupe de l’administration et ouvre un plage et quelques restaurants à ses côtés. Le domaine est fermé durant la Seconde guerre mondiale et est rouvert en 1947. Le domaine voit plus de visiteurs d’année en année, jusqu’à 35 000 personnes par jour d’été ensoleillé. Une piscine à ciel ouvert, une des plus grandes de l’époque, de 100 m sur 50 m et de 1,6 m de profondeur, est ouverte près de la plage. La piscine et la plage sont abandonnées en 1990, mais une nouvelle plage est ouverte, lorsque le domaine est géré par l’INEPS. Aujourd’hui le domaine est géré par BLOSO, mais a baissé en popularité. Notes et références Liens externes (nl) BLOSO Domein Hofstade, Toerisme Vlaanderen (Flandre Tourisme) Domaine BLOSO Hofstade, Le petit moutard. Le Domaine provincial de Hofstade, Ferrosteph.net. La petite Venise..proche de Bruxelles...Hofstade..la suite', C'était au temps où Bruxelles brussellait. Portail du sport Portail du Brabant flamand
Domaine provincial de Huizingen

Le domaine provincial de Huizingen (Provinciedomein Huizingen en néerlandais) est un centre sportif et récréatif du Brabant flamand situé à Huizingen dans la commune de Beersel en Belgique. Ce parc familial est équipé d’une piste d'athlétisme, de plusieurs terrains de tennis, d’une plaine de jeux, d’un parc animalier, d’un étang au pied du château d’Huizingen où l’on peut faire de la barque ou du pédalo. Il est accessible en transports publics par le bus De Lijn 153. La piscine en plein air est définitivement fermée depuis 2022. Voir aussi Hanenbos Liens externes (nl) Provinciedomein Huizingen, Provincie Vlaams Brabant Domaine provincial de Huizingen, le Petit Moutard. Communiqué de presse, Province du Brabant flamand Portail du sport Portail du Brabant flamand
Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk (Lint)

De Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk is een rooms-katholieke kerk gelegen in de gemeente Lint in de Belgische provincie Antwerpen. Geschiedenis Lint was tot 1870 een gehucht van Kontich en had tot 1823 ook geen eigen parochiekerk. Na een verzoek aan de Raad van Brabant kreeg het in 1770 een eigen kapel waar een onderpastoor van Kontich dienst deed. Op 18 augustus 1823 werd deze kapel verheven tot parochiekerk. Tussen 1842 en 1843 werd de kapel uitgebreid tot het huidige kerkgebouw naar het ontwerp van Ferdinand Berckmans. Het gebouw had echter nog geen toren en in 1847 werd een voorgevel met een toren aangebouwd naar het ontwerp van Paul Stoop. In 1950 en 1951 werden er nieuwe glasramen gezet. Deze waren afkomstig van de Sint-Laurentiuskerk in Antwerpen die afgebroken werd. Tien glasramen zijn gemaakt door het Antwerpse atelier van Auguste Stalins. Het elfde glasraam, dat zich achter het hoofdaltaar bevindt, is het werk van Jean-Baptiste Capronnier. Interieur Het kerkgebouw heeft een tongewelf. Bij de kruising is er een kruisgewelf. In de kerk bevindt zich een eiken preekstoel uit 1846 en een orgel uit 1831. Zie ook Lijst van kerkgebouwen in België Lijst van onroerend erfgoed in Lint Externe link O.L.Vr. Geboortekerk Lint, Kerkeninvlaanderen.be
Lauwe-Aalbeke-Rekkem

Lauwe-Aalbeke-Rekkem (LAR) is een industriegebied dat de West-Vlaamse dorpen Lauwe, Aalbeke en Rekkem met elkaar verbindt. Het gebied is vooral gebruikt voor het invoeren van voedingstransportvrachtwagens die op hun beurt tot in Ieper gaan om vleeswaren te vervoeren. Het gebied heeft een oppervlakte van ong. 2,3 km². Het gebied wordt dagelijks door meer dan 72000 voertuigen gekruist doordat de E17 er dwars doorloopt. Naast die snelweg staat de legendarische "Sjouwer" dat een standbeeld is ter herdenking aan de Vlaamse arbeiders die in de jaren 1940 iedere dag kilometers naar Frankrijk moesten lopen om te werken. Het standbeeld "wijst" de weg naar de Franse staalfabriek. Er is een plan de LAR uit te breiden in zuidelijke richting, maar bewoners in het betreffende gebied protesteren hier heftig tegen.
Sint-Stefanuskerk (Millen)

De Sint-Stefanuskerk is een kerkgebouw in Millen in de Belgische gemeente Riemst in Limburg. Rond de kerk ligt het ommuurde kerkhof en het gebouw staat aan de Sint-Stefanusstraat. Het gebouw is een in neogotische stijl opgetrokken kruisbasiliek die bestaat uit een driebeukig schip met drie traveeën en een ingebouwde westtoren, een transept en een koor met vijfzijdige sluiting en rechte travee. Aan weerszijden bevinden zich de sacristieën. De vierkante mergelstenen toren heeft drie geledingen, een neogotisch portaal, neogotisch venster in de westgevel, een rondboogvormig galmgat aan iedere zijde van de bovenste geleding en een met leien gedekte ingesnoerde naaldspits. Het schip en koor zijn in baksteen opgetrokken onder zadeldaken met leien en hebben hardstenen steunberen en spitsboogvensters. De zijbeuken hebben mergelstenen westgevels. Tussen de middenbeuk en de zijbeuken bevinden zich spitsboogarcades die worden geflankeerd door schalken. De ruimtes worden overwelft door kruisribgewelven met ribben opgevangen door colonnetten en het koor door een stergewelf op schalken. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Stefanus. Geschiedenis In de 16e eeuw werd er een gotische toren gebouwd. In 1861 werd de huidige kerk gebouwd die de vorige kerk verving, waarbij de toren behouden werd. Het ontwerp van de kerk was van Herman Jaminé.
Torre del homenaje Ter Heiden

La Torre del homenaje Ter Heiden (toren Ter Heiden en neerlandés) se encuentra en el concejo de Rotselaar, en la provincia del Brabante Flamenco, Bélgica. La torre está en el cruce de las calles Terheidelaan y Torenhoflaan, al noreste de la ciudad de Rotselaar. Fue edificada en el siglo XIV por el caballero Gerard Vander Heiden, vasallo del Señor de Rostelaar. El último piso y el tejado fueron añadidos en 1620. La torre Ter Heiden figura en la lista de monumentos históricos desde el 3 de julio de 1942.​ Referencias
Donjon Ter Heyden

Le donjon Ter Heyden (toren Ter Heyden en néerlandais) est un donjon du XIVe siècle situé sur le territoire de la commune belge de Rotselaar, en Brabant flamand. Il est également appelé donjon Ter Heiden, donjon Ter Heide, voire simplement donjon de Rotselaer ou donjon de Rotselaar. Localisation Le donjon se dresse à l'intersection des rues Terheidelaan et Torenhoflaan, au nord-est du centre du village de Rotselaar. Historique Le donjon Ter Heiden est érigé au XIVe siècle par le chevalier Gerard Vander Heiden, bailli du Brabant et vassal du seigneur de Rotselaar. Le dernier étage et le toit à bulbe sont ajoutés en 1620. Le parement en grès blanc et en grès ferrugineux est récent puisqu'il ne date que de 1870. La cheminée qui se dresse à côté du donjon est un vestige de la brasserie « De Toren » qui fut active de 1870 à 1939. La tour connaît une restauration importante en 1948. Statut patrimonial Le donjon fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 3 juillet 1942. La tour et les abords du château ont ensuite été classés comme paysage protégé le 18 février 1949. Architecture Le donjon de 30 m de haut, qui présente un plan en croix grecque, comporte sept étages et se termine par un toit central couvert d'ardoises et surmonté d'une flèche piriforme, qui rejoint les toits en bâtière des ailes latérales. Le donjon consiste en une base en pierre depuis laquelle s'élance une tour haute et étroite combinant la brique, la pierre calcaire et le grès ferrugineux. Les murs d'angle sont revêtus, du deuxième au cinquième étage, d'un parement en grès blanc interrompu par des bandes de grès ferrugineux. Les ailes latérales sont reliées au niveau du cinquième étage par de grandes bretèches cintrées. La tour, qui était autrefois doté d'un pont-levis, est entourée de douves et est reliée au manoir du XVIIe siècle par une passerelle en bois. Références Articles connexes Rotselaar Liste des monuments historiques de Rotselaer Portail du Moyen Âge Portail de l’histoire militaire de la Belgique Portail des châteaux Portail du Brabant flamand
Donjon Ter Heyden

De Donjon Ter Heyden, ook bekend als toren van Ter Heyden, is een woontoren in de Belgische plaats Rotselaar (provincie Vlaams-Brabant) uit het midden van de veertiende eeuw. De donjon werd tussen 1350 en 1363 gebouwd in opdracht van Gerard van der Heyden, de toenmalige drossaard van het hertogdom Brabant, toen deze door een huwelijk met een edeldame de status en de fondsen verwierf om een bouwwerk van dergelijk kaliber neer te poten. Grondplan en uitzicht Hoewel donjons in oorsprong een militaire functie hadden, werden ze in de late middeleeuwen vooral gebouwd als statussymbool, omwille van de associaties met adeldom en ridderlijkheid. De donjon Ter Heyden was dus in eerste instantie bedoeld om er in te wonen. De donjon verschilt van andere donjons, die meestal op een motte zijn gebouwd, in die zin dat hij rechtstreeks door een slotgracht is omgeven. De toren rust op een sokkel van witte zandsteen, is opgetrokken uit baksteen, is 30 meter hoog en telt zes verdiepingen in de vorm van een Grieks kruis. Op het gelijkvloers bevond zich de ontvangstruimte van de heer. Daaronder bevinden zich twee kelderverdiepingen en daarboven twee ruime woonvertrekken. De bovenste verdieping fungeerde als slaapkamer. Oorspronkelijk had de toren een plat dak met een weergang. De spits met het peervormige torentje werd er pas in de zeventiende eeuw bijgebouwd door de adellijke familie Eynatten, die het domein verwierf in 1619. In 1870 werd de donjon gekocht door de hertog van Arenberg, die er verkeerdelijk van uitging dat het een restant was van het kasteel van Roselaar, dat toebehoord had aan zijn voorouders. Het domein werd gepacht door de brouwersfamilie Smedts, die een brouwerij installeerde in het aanpalende herenhuis. De schouw naast het herenhuis herinnert nog aan die economische activiteit. De huidige eigenaars zijn telgen uit die brouwersfamilie. Referenties
Donjon d'Amay

Le Donjon d'Amay, dit Tour romane, tour des avoués ou tour des Waroux, est un bâtiment administratif et militaire de l'avouerie d'Amay, construit au XIIe siècle. Il relève du Patrimoine majeur de Wallonie. Description La tour est construite sur plan carré, en moellons de grès houiller, autrefois enduits ou badigeonnés. Les pierres d'angle et les encadrement d'ouvertures sont en calcaire mosan taillé plus finement. La tour mesure 15,60 mètres de haut sous toiture pour 117 m2 utiles. Chacun des 3 niveaux ne comportait qu'une seule pièce (cloisonnée à certaines époques). À la base de la tour, au niveau sol, se trouvait une cave qui comprenait un puits. Cette cave n'était accessible que depuis une trappe au premier étage ; elle n'avait donc aucun accès direct vers l'extérieur pour éviter les intrusions. Jadis entourée de douves, on accédait au premier étage de la tour par un pont-levis. Un escalier intrapariétal assurait la communication aux étages. Dans une embrasure du premier étage on voit encore quelques graffiti : un voilier glissant sur le fleuve, un édifice religieux à trois tours… Histoire La tour fut construite sur instruction du prince-évêque Henri II de Leez, désireux de consolider son territoire et de faire face à une éventuelle agression du comté de Namur. La tour était en fait le bâtiment de fonction de l'avouerie d'Amay, fief de Grand-Modave qui relevait de la cour féodale de Huy. L'avouerie avait pratiquement disparu au Moyen Âge mais subsista à Amay. La fonction, héréditaire, fut occupée à Amay par des représentants des familles Waroux, Ciplet, Hosden et, de 1473 à 1789, par la famille Périlleux de Rochelée. Les droits et les devoirs des avoués d'Amay étaient définis entre autres dans deux chartes datées de 1411 et 1414. Représentation du pouvoir, la tour manquait sans doute de confort pour être habitée par un notable. Ainsi, l'avoué posséda bientôt une maison plus au centre de la ville et la tour fut sans doute occupée par une petite garnison. Notes Voir aussi Bibliographie Edith Micha, « Amay. Rue de l'industrie, 38. La Tour romane », dans Jean-Patrick Duchesne et Pierre Henrion, Patrimoine et réaffectation en Wallonie, Namur, Division du Patrimoine D.G.A.T.L.P, 2005, 124-126 p. La tour romane : Amay (plaquette touristique publiée par le Collège des bourgmestre et échevins, illustrée par Ph. Colin). Luc-Francis Genicot, « La "Vieille tour" d'Amay : maison forte de l'avoué du Prince-évêque au XIIe siècle ? », Bulletin de la Commission royale des Monuments et des Sites, Commission royale des Monuments et des Sites, t. 3,‎ 1973, p. 59-85 (lire en ligne) Luc Francis Genicot, « Le donjon dit Tour romane », Le Patrimoine majeur de Wallonie, Namur,‎ 1993, p. 199 Article connexe Liste du patrimoine immobilier exceptionnel de la Wallonie Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Wallonie Portail de la province de Liège
Romaanse toren van Amay

De Romaanse toren van Amay, Donjon van Amay of Toren van Waroux (Frans: Tour Romane, Donjon d'Amay, Tour des Waroux) is een middeleeuwse toren in de Belgische plaats Amay, provincie Luik. De toren is sinds 1965 geclassificeerd als monument en behoort tot het Patrimoine immobilier exceptionnel de la Région wallonne. In de toren is een toeristenbureau gevestigd. Geschiedenis De toren is vermoedelijk in de 12e eeuw gebouwd op aangeven van de Luikse bisschop Hendrik van Leyen om het prinsbisdom Luik te beschermen. Als bewaker werd een procureur aangesteld. In de 13e eeuw ging het om de vazallen Radou en Arnould, terwijl in de 14e eeuw ridder Rasse de Waroux-Warfuzée de functie in handen had. Hierna volgde de familie Hosden en van 1465 tot 1789 de familie Périlheux de Rochelée. De bewakers ontwikkelden zich in de loop der eeuwen steeds meer tot lokale edelen met grootgrondbezit. In de 16e-17e eeuw werd naast de toren een comfortabel herenhuis gebouwd, waardoor de toren zijn woonfunctie verloor. Dit herenhuis - ook wel vieux chateau genoemd - is in 1928 afgebroken. In de jaren 80 van de 20e eeuw is de toren gerestaureerd. Beschrijving De rechthoekige toren is 15,6 meter hoog en heeft een afmeting van 10,3 bij 8,2 meter. Er zijn drie bouwlagen boven een kelder. Oorspronkelijk lag er rondom de toren een slotgracht. De muren zijn opgetrokken in kolenzandsteen en kalksteen en zijn 1,55 tot 2,05 meter dik.
Donjon de Villeret

De Donjon de Villeret is een middeleeuwse donjon in de Belgische plaats Saint-Martin, provincie Namen. Het gebouw is sinds 1978 een monument en behoort tot het Patrimoine immobilier exceptionnel de la Région wallonne. Geschiedenis De toren is in de eerste helft van de 13e eeuw gebouwd door ridder Ybert de Villeret. De eerste schriftelijke vermelding dateert uit 1278. Oorspronkelijk viel het gebied onder het graafschap Namen en de toren was een onderdeel van de verdediging van dit graafschap. Zo diende het als uitkijkpunt om het nabijgelegen kasteel van Corroy-le-Château in de gaten te houden. Toen Filips de Goede in 1429 werd ingehuldigd als graaf van Namen, verdween de militaire functie van de toren. Tussen 1449 en 1494 werden naast de toren een boerderij, stallen, schuren en een bakhuis gebouwd. Het complex kreeg de naam Haute Tour. Van 1524 tot 1857 was de Haute Tour de woonplek van de tollenaar. Zowel de toren als de bijgebouwen waren begin 20e eeuw in een vervallen staat geraakt en de toren was in gebruik als schuilplaats voor het vee. Van 1995 tot 1997 werd de torenruïne hersteld en voor bewoning geschikt gemaakt. Beschrijving De 13 meter hoge rechthoekige toren heeft een afmeting van 12,2 bij 8,9 meter en is gebouwd van kalksteen, zandsteen en dolomiet. Oorspronkelijk waren er alleen drie bouwlagen, maar later is er een gewelfde kelder aan de toren toegevoegd. In de toren is een huiskapel ondergebracht. Rondom de toren lag een droge gracht. De woontoren valt op dankzij het comfort en de lichte ruimtes, wat voor de middeleeuwen weinig gebruikelijk was. Het gebouw behoort tot de best bewaarde middeleeuwse adellijke landhuizen van Wallonië.
Great Beguinage, Sint-Amandsberg

The Great Beguinage of Sint-Amandsberg (Dutch: Groot Begijnhof van Sint-Amandsberg) is an eight-hectare beguinage in the Sint-Amandsberg suburb, just outside the centre of Ghent, Belgium. It was built between 1873 and 1874 on the abandonment of the Old St. Elizabeth Beguinage in the city centre. There is also a third beguinage in Ghent, that of Our-Lady Ter Hooyen. History Around 1234, Joanne of Constantinople founded a small and large beguinage in Ghent, both dedicated to Elizabeth of Hungary, also known as Saint Elizabeth of Thuringia. In the second half of the 19th century, these fell into difficulties with the city authorities, since they were on sites needed for urban expansion. New streets were being built and new canals cut, so their isolated nature was lost. Eventually, the city sought an alternative site for the beguinages outside the city centre. Engelbert, 8th Duke of Arenberg had already bought the large and small beguinages and he also bought a site on the Sint-Baafskouter, where construction of a new beguinage began in 1873. It was fully planned by the architect Arthur Verhaegen and with a large central aisled church by Jean-Baptiste de Bethune, dedicated to Saint Elizabeth, Saint Michael and the Holy Angels. It has a curtain wall with two entrance gates. Each house and convent except the Groothuis has a front lawn and is enclosed by walls, with niches holding saints above or beside gates in the garden walls. It is the only neo-Gothic beguinage in Flanders. The beguinage was completed in only two years with eighteen builders working on it simultaneously. It became operational on 29 September 1874 with about 600 beguines and its church was opened on 28 September the following year, with more decoration added the year after. It was classed as a monument in 1994 and listed as part of the Flanders Beguinages World Heritage Site in 1998. The last beguines died in January and August 2003 and the buildings were gradually converted to other functions, particularly for charities. References
Groot Begijnhof Sint-Amandsberg

Het Groot Begijnhof van Sint-Amandsberg is een begijnhof in Sint-Amandsberg, bij de Belgische stad Gent. Het begijnhof werd net buiten het centrum opgetrokken in 1873-1876 toen het Oud Groot Begijnhof Sint-Elisabeth in het centrum van Gent werd verlaten. Het begijnhof beslaat een gebied van 6,11 hectare. Naast dit begijnhof net buiten Gent-centrum, liggen in de stad zelf nog de sites van het Oud Groot Begijnhof en die van het Klein Begijnhof. Geschiedenis Rond 1234 had Johanna van Constantinopel zowel het Klein als het oud Groot Begijnhof Sint-Elisabeth gesticht in de stad. In de tweede helft van de 19de eeuw kreeg Sint-Elisabethbegijnhof echter moeilijkheden met de stedelijke, liberaalgezinde overheid van Gent. De stad breidde uit en het begijnhof lag op een plek die geschikt was voor stadsuitbreidingen. Zo werden er onder andere de grachten gedempt en werden er nieuwe straten aangelegd, waardoor het begijnhof zijn gesloten karakter verloor. Uiteindelijk zocht men een oplossing buiten het stadscentrum. Hertog Engelbert August van Arenberg, die jaren eerder ook het Klein Begijnhof had gekocht en gered, trad op als redder. Hij kocht een terrein op de Sint-Baafskouter, waar men in 1873 begon met de bouw van een volledig nieuw begijnhof. Het is volledig planmatig aangelegd, ontworpen door architect Arthur Verhaegen. Baron Jean-Baptiste de Bethune ontwierp de begijnhofkerk. Het werd in twee jaar tijd in sneltempo opgetrokken. Het is het enige neogotische begijnhof in Vlaanderen. Achttien ondernemers werkten er gelijktijdig aan. Op 29 september 1874 werd het begijnhof in gebruik genomen; de kerk was klaar op 28 september 1875 en werd de volgende jaren verder ingericht. Ongeveer 600 begijnen namen er hun intrek. In 1994 werd het begijnhof als monument en als stadsgezicht beschermd. In 1998 werd het een van de begijnhoven van Vlaanderen op de werelderfgoedlijst van UNESCO. De laatste begijnen stierven in januari en augustus 2003. De gebouwen kregen geleidelijk aan andere functies bij particulieren. Zo vinden ook diverse verenigingen en instellingen, vooral uit de maatschappelijke sector, er een onderkomen. Indeling Opvallend aanwezig in het begijnhof zijn de: Begijnhofkerk Heilige Elisabeth van Hongarije, Heilige Michael en Heilige Engelen Kapel Sint-Antonius van Padua Het begijnhof werd aangelegd op een terrein van 6,11 hectare. Het telt drie pleinen met er rond acht straten waarlangs tachtig huizen en veertien conventen werden gebouwd. Daarnaast heeft het begijnhof nog een groothuis voor de grootjuffrouw, een infirmerie, een kapel gewijd aan Sint-Antonius van Padua en centraal een grote neogotische driebeukige begijnhofkerk, gewijd aan de Heilige Elisabeth, Heilige Michael en de Heilige Engelen. Het begijnhof is ommuurd en heeft twee toegangspoorten. Alle huizen en conventen, met uitzondering van het groothuis, beschikken over een voortuin en zijn omsloten door een muur. In nissen boven of naast de poortjes in deze tuinmuren staan heiligenbeelden. Externe link https://grootbegijnhof.wixsite.com/home