NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Servaaskerk (Schaarbeek)

De Sint-Servaaskerk (Frans: Église Saint-Servais) is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Belgische gemeente Schaarbeek, aan Haachtsesteenweg 301. Vroeger stond te Schaarbeek een laatgotische kerk, die echter in 1905 werd afgebroken. Deze kerk, die eeuwenlang de parochiekerk van Schaarbeek is geweest, bevond zich ter hoogte van de tegenwoordige Louis Bertrandlaan. De huidige, grotere, kerk werd gebouwd van 1871-1876 en architect was Gustave Hansotte. Het betreft een grote basilicale kruiskerk waaraan vooral de steunberen en luchtbogen opvallen. Als bouwmateriaal werd natuursteen gebruikt. De voorgevel is symmetrisch met drie ingangsportalen en een hoge portaaltoren. Veel kunstwerken uit de oude kerk, zoals schilderijen en edelsmeedwerk, werden naar de nieuwe kerk overgebracht. Van de schilderwerken kunnen genoemd worden: Ecce homo (laat-16e-eeuws); Onze-Lieve-Vrouw met Kind vereerd door Sint-Servaas (1661); Tenhemelopneming van Maria door Gaspar de Crayer (1663); Aankondiging aan Maria door Jan Boeckhorst (1664) (Vlaamse Meesters in Situ). Er blijft maar een grafsteen vaunuit de oude kerk en haar kerkhof over, degene van de priester Nicolas Most, overleden in 1622. Orgel Het orgel is in 1953 gebouwd door firma Klais (Bonn, Duitsland). De tractuur van het orgel is elektro-pneumatisch. Hieronder volgt de dispositie:
Sint-Vincentiuskerk (Evere)

De Sint-Vincentiuskerk (Frans: Église Saint-Vincent) is een rooms-katholiek kerkgebouw te Evere, gelegen aan Sint-Vincentiusstraat 1. Geschiedenis Reeds in 1120 was er sprake van een bedehuis, daar een document meedeelt dat het patronaatsrecht van het altaar te Everna (Evere) door de Bisschop van Kamerijk geschonken werd aan het kapittel van Zinnik, verbonden aan de Sint-Vincentiuskerk aldaar. De parochie werd voor het eerst genoemd in een document van 1247 en het kerkgebouw in een document van 1527, toen een nieuw koor werd aangebouwd. De kerk heeft te lijden gehad van de Beeldenstorm tussen 1578 en 1585, en daarbij werd ook de kerk beschadigd. Pas in 1602 kreeg de kerk weer een nieuw dak. In 1705 werd de kerk vergroot van een eenbeukige naar een driebeukige kerk. Architect was Edige Vanden Eynde. In 1742 werd de school naast de kerk afgebroken en werd een kleine doopkapel aangebouwd. In 1845-1846 werd de kerk nog vergroot. Het kerkhof rond de kerk werd op het einde van de XIXe eeuw verwijderd, enkele grafstenen blijven nog tegen de muren over, onder andere degene van Jean De Guchteneere. De pastorie werd tijdens de Tweede Wereldoorlog (mei 1944) verwoest en de kerk licht beschadigd. Direct na de Bevrijding werd de kerk gerestaureerd. Gebouw De kerk is opgetrokken in de witte zandsteen die in plaatselijke groeven werd gewonnen. Het betreft een eenvoudige driebeukige kerk in classicistische stijl. De ingebouwde toren is veel ouder. Ze zal omstreeks 1200 gebouwd zijn, in elk geval tussen 1125 en 1250. Het is een vierkante toren, gedekt door een tentdak. Het gebouw staat op een hoogte die eertijds uitzicht bood over de Zenne. Interieur De kerk bezit diverse kunstschatten, zoals zijaltaren, lambrisering, biectstoel, preekstoel en doksaal, alles van 1674. Er zijn beelden, namelijk Madonna met Kind (16e eeuw), Sint-Vincentius van Zinnik en zijn zonen (17e eeuw). Van de schilderijen kunnen worden genoemd: Verrijzenis van Christus van Hendrick de Clerck (omstreeks 1600), en het altaarstuk: Sint-Vincentius neemt de monnikspij aan, uit de 2e helft van de 16e eeuw. De glazenier Pierre Majerus vervaardigde in 1985 vier glas-in-loodramen, welke de Apocalyps verbeelden. Het orgel dateert van 1872 en werd gebouwd door Joseph Merklin van de firma Merklin-Schütze. Pierre Schyven, die later het kathedraalorgel van Antwerpen zou bouwen, had de leiding over diens atelier in die tijd en had mogelijk een groot aandeel in de bouw ervan, gezien Merklin zelf in dat jaar al naar Parijs getrokken was om er een dochterfirma op te richten. Het orgel is in praktisch originele staat bewaard gebleven. Het vertoont qua opzet veel gelijkenissen met het grotere orgel van de Onze-Lieve-Vrouwekerk van Laken dat enkele jaren later door dezelfde firma werd gebouwd.
Sint-Vincentiuskerk (Luik)

De Sint-Vincentiuskerk (Frans: Église Saint-Vincent) is de parochiekerk van de buurt Fétinne in de Belgische stad Luik. De kerk is gelegen aan Avenue Mahiels. Geschiedenis Het is niet bekend wanneer het eerste kerkgebouw in Fétinne werd opgericht. Omstreeks 1300 was er echter al sprake van een zelfstandige parochie. Een grafmonument uit de 14e eeuw, dat zich in de muur van de oude kerk bevond, ondersteunt deze ouderdom. De kerk werd echter vaak geplaagd door overstromingen. De ligging nabij de Forchu Fossé, een zijtak van de Ourthe die over het laaggelegen gebied naar de Maas vloeide, zorgde hiervoor. In 1643 werd de kerk zelfs volledig vernield door het geweld van het water. Pas een twintigtal jaar later werd de kerk weer herbouwd. In 1930 werd een nieuwe kerk gebouwd, naar ontwerp van Robert Toussaint. De dakbedekking met koperplaten werd pas in 1966 gerealiseerd. Gebouw De kerk van 1930 werd gebouwd in gewapend beton. Kenmerkend is de hoge koepel die rust op acht pijlers welke elk een hoogte van drie verdiepingen hebben. Aan de zijkant vindt men nog een viertal straalkapellen en een drietal apsiden, alle met (half-)koepeldaken. Verder is er een langgerekt ingangsportaal.
Église Saints-Martin-et-Adèle d'Orp-le-Grand

L'église Saints-Martin-et-Adèle est une église romane située à Orp-le-Grand, section de la commune d'Orp-Jauche en Brabant wallon (Belgique). L'église est surtout réputée pour la remarquable décoration des parois de la nef. Historique On distingue deux phases dans la construction de l'église Saints-Martin-et-Adèle d'Orp-le-Grand : la crypte, le chœur et le transept ont été édifiés durant la seconde moitié du XIe siècle alors que la nef et l'avant-corps datent environ de l'an 1100. L'église fait l'objet d'un classement comme monument historique depuis le 27 septembre 1937. Architecture extérieure Architecture intérieure Notes et références Ressource relative à l'architecture : Patrimoine classé de Wallonie Liens externes Présentation de l'église, unité pastorale Notre-Dame de la Petite Gette Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant wallon
Église Sainte-Alice

L'église Sainte-Alice (en néerlandais : Sint-Aleydiskerk ou Sint-Aleidiskerk) est un édifice religieux catholique dans la commune de Schaerbeek, à Bruxelles (Belgique). Située au 136 de l'avenue Dailly, et construite en remplacement d'un édifice antérieur, l'église date de 1953. Depuis le début du XXe siècle elle est paroisse catholique. Histoire Du 9 décembre 1905 au 31 mai 1952, au même endroit, se trouvait la première église dédiée à sainte Alice. Celle-ci devint paroissiale par l'arrêté royal du 17 juin 1907 sous le nom de Saintes-Thérèse-et-Alice. En 1932, étant donné la croissance importante du nombre de fidèles de la paroisse, un second lieu de culte, dédié à sainte Thérèse d'Avila fut édifié avenue Rogier. Le 1er juillet 1943 à la suite de la division en deux de la paroisse, cette église devint l'église paroissiale du quartier de la place Meiser. La construction de la nouvelle église débuta en 1952, sur base de plans dressés par l'architecte Willy Van Hove. La première pierre fut posée par le cardinal Van Roey le 13 juin 1953. L'église fut consacrée le 30 septembre 1954 par le cardinal Suenens, à l'époque, évêque auxiliaire du cardinal Van Roey. Elle fut érigée en mémoire de sainte Alice, bienheureuse moniale cistercienne schaerbeekoise décédée de la lèpre le 11 juin 1250 à l'abbaye de la Cambre. La paroisse Sainte-Alice fait partie de l'unité pastorale Meiser, qui fait elle-même partie du doyenné de Bruxelles Nord-Est. Patrimoine Parmi les ouvrages remarquables dans l'église, il faut noter : Le maître-autel en marbre noir de Mazy représentant les sept mystères. Les stations du chemin de croix en cuivre repoussé sont œuvres de M. Lejeune. L'orgue de style moderne date de 1958 et est l'œuvre du facteur Aloys Thunus. Il est retiré vers 2005 car en mauvais état et la paroisse manquant de finances pour le faire réparer. Galerie de photos Références Articles connexes Doyenné de Bruxelles Nord-Est Église Sainte-Thérèse d'Avila Quartier Dailly Liens externes Paroisse Sainte-Alice Église Sainte-Alice sur 1030.be Portail de la Belgique Portail de Bruxelles Portail de l’architecture chrétienne
Sint-Aleydiskerk (Schaarbeek)

De Sint-Aleydiskerk (ook: Sint-Aleidiskerk; Frans: Église Sainte-Alice) is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Belgische gemeente Schaarbeek, gelegen aan Daillylaan 140. De kerk is gewijd aan de heilige Aleidis van Schaarbeek. Geschiedenis In 1905 werd op deze plaats reeds een bescheiden neogotische kerk gebouwd, eveneens aan de heilige Aleidis gewijd. In 1907 werd de bijbehorende parochie opgericht, gewijd aan de heiligen Theresia van Avilla en Aleidis. In 1932 werd in deze parochie een tweede kerk gebouwd, vanwege de sterke bevolkingsgroei. Dit was de Sint-Theresiakerk. De parochie werd in 1943 gesplitst. In 1952 werd met de bouw van de nieuwe Sint-Aleydiskerk begonnen. Architect was Willy van Hove. De kerk werd in 1954 ingezegend. Gebouw Het nieuwe gebouw bevatte neoromaanse elementen maar werd vooral geïnspireerd door de art-decostijl. De symmetrische voorgevel is monumentaal. Boven de ingangspartij, geflankeerd door twee zijgevels, ziet men een groot rondbogig venster, door hoge pilasters verdeeld. De vier centrale pilasters reiken tot voorbij de vierkante toren. Het hoofdaltaar werd ontworpen door Mazy, de kruiswegstaties zijn van M. Lejeune en bestaan uit reliëfs van gedreven metaal.
Церковь Святой Алисы (Брюссель)

Церковь Святой Алисы (фр. Église Sainte-Alice, нид. Sint-Aleydiskerk) — католический храм, находящийся в Брюсселе, Бельгия. Храм освящен в честь святой Алисы из Схарбека. История Строительство храма началось в 1952 году по проекту архитектора Вилли ван Хове. 13 июня 1953 года был заложен первый камень кардиналом Йозефом ван Руем. 30 сентября 1954 года храм был освящен епископом, будущим кардиналом Лео Сюненсом. Храм был воздвигнут в честь святой Алисы, отшельницы из аббатства Камбр, которая умерла в 1259 году в двадцатипятилетнем возрасте от проказы. Современный храм святой Алисы построен на месте одноименной церкви, построенной в 1907 году. Ссылки Сайт прихода святой Алисы Архивная копия от 15 октября 2011 на Wayback Machine
Церква Святої Аліси (Брюссель)

Церква Святої Аліси (фр. Église Sainte-Alice, нід. Sint-Aleydiskerk) — католицький храм, що знаходиться в Брюсселі, Бельгія. Храм освячено на честь святої Аліси. Історія Будівництво храму почалося у 1952 році за проектом архітектора Віллі ван Хове. 13 червня 1953 року був закладений перший камінь кардиналом Йозефом ван Руе. 30 вересня 1954 року храм був освячений . Храм був споруджений на честь святої Аліси, самітниці з абатства Камбр, яка померла у 1259 році в двадцятип'ятирічному віці від прокази. Сучасний храм святої Аліси побудований на місці однойменної церкви 1907 року. Галерея Посилання Сайт парафії святої Аліси
Église Sainte-Anne de Gand

L'église Sainte-Anne (en néerlandais : Sint-Annakerk) est un édifice religieux catholique sis sur la place Sainte-Anne dans la ville de Gand, en Belgique. De style éclectique l'église fut construite de 1853 à 1862 comme église paroissiale pour les quartiers sud de la ville de Gand. Histoire La forte augmentation de population des quartiers sud de Gand, consécutive à la mise en service, en 1837, de la ligne ferroviaire reliant Gand à Malines commandait la construction d’une nouvelle église, en remplacement de la chapelle Sainte-Anne. Louis Roelandt, alors architecte attitré de la municipalité gantoise, et auteur de nombreux ouvrages monumentaux reflétant le goût de la bourgeoisie industrielle montante (opéra, palais de justice etc.) se vit confier le soin de dessiner les plans de la nouvelle église Sainte-Anne. Les travaux commencèrent en 1853. Cependant des contrariétés relativement aux fondations de l’édifice, jugées insuffisamment stables, et les interminables discussions qui s’ensuivirent, portèrent Roelandt à se désister du projet. Il fut remplacé par Jacques Van Hoecke. Les travaux reprirent sous sa direction, et l’église fut inaugurée et ouverte au culte en 1862. Le problème des fondations fit que l'on renonça à l'érection du clocher. En 2023, le chaîne de supermarchés Delhaize devient propriétaire de l'église pour une période de 99 ans avec pour projet d'y installer un magasin de quartier, un bar à vin et un restaurant. L'enseigne s'est engagée à restaurer l'édifice avant d'ouvrir ses commerces. Description Il s’agit d’un ouvrage éclectique, où cependant dominent les éléments néo-romans pour les formes (arcs plein cintre), et néo-gothique pour les ornements (nervures, rosace, ajourages). L’intérieur présente le même mélange de styles. Les fresques du peintre Théodore Canneel, d’allure byzantine, le dallage coloré, les luxuriants vitraux, les soubassements peints des murs, les voûtes bleu foncé parsemées d’étoiles, font de cet intérieur un ensemble bariolé. L’église recèle quelques innovations dans le domaine de l’architecture religieuse. Ainsi, les arceaux des voûtes principales et les arêtes des fenêtres trilobées sont en fonte, et la toiture est sous-tendue par une charpente en acier de type Polonceau. Références Voir aussi Portail de la Flandre-Orientale Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne
Sint-Annakerk (Gent)

De Sint-Annakerk is een kerk in de Belgische stad Gent. De kerk werd in 1980 beschermd als monument en de hele omgeving als stadsgezicht. De kerk werd in 1851 ontworpen door Lodewijk Roelandt en werd, na het ontslag van Roelandt in 1855, in vereenvoudigde vorm uitgevoerd door Jacques Van Hoecke. De bouw begon in 1853 en op 12 juni 1866 werd de onvoltooide Sint-Annakerk plechtig ingewijd door de bisschop van Gent, Hendrik-Frans Bracq. De kerk verving de oude Sint-Annakapel uit 1644 in de Lange Violettestraat. De kerk werd nooit helemaal voltooid. Zo was er oorspronkelijk aan de westzijde een toren voorzien. Het is het belangrijkste gebouw in Gent in Rundbogenstil, een eclectische stijl met romaanse, Byzantijnse en gotische elementen. De muurschilderingen zijn van Théodore-Joseph Canneel en werden na zijn dood afgewerkt door Théophile Lybaert. Koning Leopold I legde op 1 september 1853 de eerste steen, vergezeld door de hertog van Brabant, dat is de latere koning Leopold II, en diens kersverse echtgenote Maria Hendrika. Bij de eerstesteenlegging werd een loden kist met daarin het gebruikte zilveren truweel, de ganzenveer en de schrijfpennen en daarop een koperen plaat met de namen van de aanwezigen ingemetseld. Voor de funderingen gebruikte men stenen gerecupereerd van het afgebroken Spanjaardenkasteel. Herbestemming tot supermarkt Sinds 2018 bestaan er voor het kerkgebouw plannen voor herbestemming tot supermarkt. De violist Michail Bezverchni protesteerde hier tegen en omschreef het Gentse stadsbestuur als 'echte barbaren'. Onder meer Burgerinitiatief SOS Sint-Anna Gent vzw ijverde jarenlang voor een andere, waardige herbestemming. Delhaize verkreeg evenwel in maart 2023 van de Raad voor Vergunningsbetwistingen de definitieve vergunning voor een zelfstandig uitgebate buurtsupermarkt, die met een restaurant en een wijnbar in het kerkgebouw gepland zijn. Met een erfpacht van 99 jaar, en met drie miljoen aan Vlaamse subsidies garandeert Delhaize evenwel tussen 2024 en 2026 de kerk te restaureren vooraleer de supermarkt zal openen.
Église Sainte-Catherine de Humelgem

L'église Sainte-Catherine est une église située à Humelgem, village de la commune belge de Steenokkerzeel, en Brabant flamand. Historique L'église est d'origine romane comme l'attestent les fenêtres romanes qui ornent son clocher. Son portail de style baroque a été ajouté en 1673 comme l'indique le chronogramme intégré dans la dédicace à sainte Catherine qui orne le cartouche situé au-dessus du portail : sCta CatharIna VIrgo et MartIIr eCCLesIae patrona tVteLarIs ora pro CLIentIbVs Architecture La façade occidentale L'église présente une façade occidentale ornée d'un beau portail de style baroque. Ce portail possède des piédroits harpés à imposte saillante supportant un arc cintré à clé et à claveaux saillants, surmonté d'un larmier brisé. Il est encadré de deux colonnes engagées surmontées de chapiteaux ioniques supportant un entablement dont l'architrave est ornée d'un cartouche. Cet entablement porte un fronton courbe brisé enserrant une niche abritant une statue de sainte Catherine d'Alexandrie, représentée avec ses attributs : la roue de son supplice, la palme et le livre. L'encadrement de cette niche est constitué de piédroits à impostes saillantes, d'un arc à clef saillante et de volutes typiquement baroques. La façade méridionale La façade méridionale est percée de deux très grandes fenêtres cintrées à arcs surbaissés. Le clocher L'église, couverte d'ardoises, possède un imposant clocher carré surmonté d'une flèche pyramidale. L'avant-dernier niveau de ce clocher est percé de fenêtres romanes, situées sous les baies campanaires. Note Portail du baroque Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Catharinakerk (Humelgem)

De Sint-Catharinakerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Steenokkerzeel behorende plaats Humelgem, gelegen aan de de Kerchove d'Exaerdestraat. Geschiedenis Het betreft een van oorsprong romaans kerkgebouw uit de 1e helft van de 11e eeuw. Dit was een éénbeukig kerkgebouw met een toren op het priesterkoor en een apsis. Omstreeks 1200 werd de toren gewijzigd. De westgevel werd vernieuwd in de eerste helft van de 13e eeuw. In het eerste kwart van de 14e eeuw werd een vijfzijdig afgesloten koor gebouwd. In de 16e eeuw richtte men een noorderzijbeuk en een noordelijke transeptarm op. Het westportaal is van 1673, en in 1739 werden er nieuwe vensters in de zuidgevel aangebracht. Gebouw De bovenbouw van de toren boven het priesterkoor is van omstreeks 1200, maar de onderbouw is vroegromaans. Het schip heeft een vroegromaanse kern, waarbij breuksteen in de zuidgevel is aan te treffen. De kerk is gebouwd in zandsteen en wordt omringd door een kerkhof. Interieur De kerk bezit 16e-eeuwse gotische heiligenbeelden en ook beelden uit de 17e eeuw. De preekstoel (begin 17e eeuw) is in renaissancestijl. Er is een 17e-eeuwse biechtstoel in barokstijl. Het orgel en de communiebank zijn uit begin 18e eeuw. Verder is er een gotisch doopvont die mogelijk uit de 15e eeuw stamt. Grafstenen uit de 16e en 17e eeuw zijn in de muren ingemetseld.
Église Sainte-Croix de Rixensart

L'église Sainte-Croix est une église de style néo-baroque située à Rixensart dans la province belge du Brabant wallon. Localisation L'église est située rue de l'Église, contre le château de Rixensart dont elle borde l'avant-cour à l'ouest. Historique Initialement se dressait à cet endroit la chapelle castrale du château de Rixensart, érigée en 1711 environ. La chapelle castrale devint l'église paroissiale Sainte-Croix en 1803. Elle fut agrandie en 1910 par le comte Hermann de Merode, marquis de Trélon, et son épouse Amélie de la Rochefoucauld. Elle fut presque complètement détruite par un incendie le 6 juin 1937. L'église actuelle a été reconstruite en 1938 par les soins du prince et de la princesse Félix de Merode, et bénite par le cardinal van Roey le 20 mai 1938. Après trois siècles d'occupation du château, la famille de Merode met le château, son domaine d'environ 130 hectares et l'église en vente publique le 21 juin 2018. Architecture Édifiée en style néo-baroque, l'église présente des matériaux similaires à ceux de la tour-porche du château : soubassement en pierre blanche, maçonnerie de briques rouges, bandes horizontales de pierre blanche et ancres de façade en forme de fleur de lys. La façade principale, orientée au sud, est percée d'un portail et d'une fenêtre à arc cintré et à claveaux saillants. Cette façade est prolongée vers l'ouest par une chapelle éclairée par une belle fenêtre dont l'encadrement de pierre blanche présente un arc surbaissé à clef en saillie, surmonté d'un puissant larmier. Le bras oriental du transept est percé d'une grande rose à encadrement de pierre blanche et claveaux saillants, surmonté d'une niche abritant une statue. Il est orné d'ancres de façade en forme de fleur de lys, comme la façade principale. La croisée du transept est surmontée d'une petite tour entièrement couverte d'ardoises comprenant quatre baies à abat-sons surmontées d'une minuscule flèche à bulbe. Articles connexes Maison de Merode Félix de Merode Château de Rixensart Monument au comte Frédéric de Merode Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant wallon
Église Sainte-Gertrude de Machelen

L'église Sainte-Gertrude (en néerlandais : Sint-Gertrudiskerk) est une église de style gothique et néo-gothique située à Machelen, dans la province du Brabant flamand en Belgique. Elle est dédiée à sainte Gertrude de Nivelles. Historique La première mention d'une paroisse à Machelen remonte à une charte de 1224 dans laquelle Henri Ier, duc de Brabant et de Basse-Lotharingie, mentionne une parochia de Machala. L'église qui précéda l'édifice actuel était une église romane à nef unique, avec un chevet plat et une tour occidentale. Cette église fut détruite par un incendie vers 1488-1490, sauf la tour romane qui a subsisté jusqu'en 1899. L'église actuelle résulte de trois phases de construction : 1500-1550 : construction du chœur et du transept, en style gothique, après l'incendie de 1488-1490 ; ces travaux sont arrêtés par manque de moyens financiers ; 1592-1605 : importantes réparations après les lourdes destructions provoquées en 1584-1592 par les troubles religieux (révolte des Gueux et guerre de Quatre-Vingts Ans) ; 1899-1901 : destruction de l'ancienne tour romane et construction de la nef et de la tour actuelles en style néo-gothique par l'architecte bruxellois Charles De Maeght. L'église agrandie est consacrée le 29 juillet 1901 par le cardinal Goossens. L'église est classée comme monument historique depuis le 19 avril 1937 et figure à l'Inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 77621. Elle a fait l'objet d'une restauration en 2000-2007. Architecture Décoration Le tableau Sainte Gertrude sur son lit de mort au-dessus de l'autel latéral de droite est attribué à Jan Cossiers, peintre flamand de l'époque baroque qui collabora avec Pierre Paul Rubens. Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme