NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gare de Ninove

La gare de Ninove (en néerlandais : station Ninove) est une gare ferroviaire belge de la ligne 90, de Denderleeuw à Jurbise, située à proximité du centre de la ville de Ninove, dans la province de Flandre-Orientale en Région flamande. C'est une gare de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB) desservie par des trains Suburbains (S) et Heure de pointe (P). Situation ferroviaire Établie à 22 mètres d'altitude, la gare de Ninove est située au point kilométrique (PK) 7,200 de la ligne 90, de Denderleeuw à Jurbise, entre les gares de Okegem et d'Eichem. Elle dispose d'un poste de signalisation. Histoire La station de Ninove est mise en service le 1er décembre 1855 par la Compagnie du chemin de fer Dendre-et-Waes lorsqu'elle livre à l'exploitation la ligne de Denderleeuw à Ath. Le bâtiment de la gare, construit selon un plan dû à l'architecte Jean-Pierre Cluysenaar comme toutes les gares de la compagnie Dendre-et-Waes, était une construction symétrique de style néo-renaissance flamande. Il est agrandi en 1889, doublant la longueur de son aile gauche. Les démarches de la ville pour classer le bâtiment de 1855 échouèrent car la démolition débuta un jour avant la publication de l'arrêté de classement, en novembre 1977. Un abri de quai au style similaire et une halle à marchandises moins ancienne font également partie des bâtiments disparus. Service des voyageurs Accueil Gare SNCB, elle dispose d'un bâtiment voyageurs, avec guichet, ouvert uniquement le matin des jours ouvrables. Des aménagements, équipements et services sont à la disposition des personnes à la mobilité réduite. Un buffet est installé en gare. Une passerelle permet la traversée des voies et le passage d'un quai à l'autre. Desserte Ninove est desservie par des trains Suburbains (S6) et d’Heure de pointe (P) de la SNCB, qui effectuent des missions sur la ligne commerciale 90 : Mons - Denderleeuw (voir brochures SNCB). En semaine, la desserte repose sur des trains S6 circulant entre Denderleeuw et Schaerbeek (via Denderleeuw, Grammont et Hal), renforcés par : trois trains P de Grammont à Gand-Saint-Pierre via Denderleeuw (le matin, retour l’après-midi) ; sept trains P ou S6 reliant Grammont à Denderleeuw (cinq le matin, un vers midi, et un l’après midi) ; cinq trains P ou S6 (à arrêts fréquents) reliant Denderleeuw à Grammont (un le matin, et quatre l’après midi) ; des trains P (rapides) reliant Grammont à Denderleeuw à Grammont avec un seul arrêt à Ninove (trois le matin, deux dans l’autre sens l’après-midi). Les week-ends et jours fériés, la desserte est constituée de trains S6 roulant entre Denderleeuw et Schaerbeek via Grammont. Intermodalité Un parc pour les vélos et un parc de stationnement pour les véhicules y sont aménagés. Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de gares en Belgique Ligne 90, de Denderleeuw à Jurbise Transport ferroviaire en Belgique Lien externe Informations sur la Gare de Ninove, sur le site de la SNCB Portail du chemin de fer Portail de la Flandre-Orientale
Essex Farm Cemetery

Essex Farm Cemetery is a World War I, Commonwealth War Graves Commission burial ground within the John McCrae Memorial Site near Ypres, Belgium. There are 1,204 dead commemorated, of which 104 are unidentified. The cemetery was designed by Sir Reginald Blomfield and has an area of 6,032 square metres (64,930 sq ft). Location The cemetery is located within the John McCrae Memorial Site, halfway between the center of Ypres and the center of Boezinge, about 2.5 km from each. The cemetery is located at Site John McCrae, between Diksmuidseweg (N369) and the Ieperlee (Ypres Canal), half a kilometer north of Duhallow ADS Cemetery and half a kilometer south of Bard Cottage Cemetery, also near the Diksmuidseweg and channel. In the northwest corner of the site is the Cross of Sacrifice, on the east side of the Stone of Remembrance. History The cemetery was established next to a dressing station established by the Canadian Field Artillery during the Second Battle of Ypres, on farmland which was unnamed on pre-war maps; the dressing station was operational from early 1915 until 1918. The name "Essex Farm" commemorates the Essex Regiment, perhaps because a soldier of the 2nd Battalion of the Essex Regiment was an early interment there in June 1915. Twenty eight members of the 11th Battalion of the Essex Regiment were also buried there during 1916. A monument in the cemetery commemorates the composition of the war poem In Flanders Fields which is reported to have been written in May 1915 by Lieutenant Colonel John McCrae MD, after witnessing the burial of his friend, Lieutenant Alexis Helmer, of the 2nd Battery, 1st Brigade Canadian Field Artillery, at Essex Farm; Helmer's grave is now lost. Notable burials Thomas Barratt (1895–1917) who was awarded the Victoria Cross in 1917 while on scout patrol. He showed conspicuous bravery, stalking and killing enemy snipers under fire. Valentine Strudwick (1900–1916), who died at the age of 15. His local paper wrote, 'Pte Valentine Joe Strudwick of the 8th Rifle Brigade, joined up twelve months ago, and at the time of his death...had not reached his sixteenth birthday... a fine example to those of maturer years who have not yet joined up...' Gallery References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Essex Farm Cemetery at Find a Grave
Viskopershuis

Het Viskopershuis in Gent was het gildehuis van de viskopers. Het is gelegen aan de Groentenmarkt (voormalige Vismarkt) tegenover de hoofdingang van het Groot Vleeshuis. Het Viskopershuis werd in het begin van de 15de eeuw opgericht in Balegemse steen. De Groentenmarkt was tot 1690 de centrale visaanvoerplaats van Gent. De platte visschuiten konden vanaf de Leie rechtstreeks de Vismarkt bereiken via vier doorsteken onder het Groot Vleeshuis. De gewelven van deze doorsteken zijn aan de zijde van de Leie nog goed zichtbaar. De Vismarkt omvatte talrijke openbare gemeenschappelijk voorzieningen. Tot in de 18de eeuw waren er 51 afzonderlijke toonbanken te huur. Op de noordoosthoek had men het Meynhuis of visveilinghuis, de Meyne en de capbank. Het Viskopershuis herbergde al voor de Eerste Wereldoorlog het restaurant la Grande Boucherie. Dit restaurant bleef bestaan tot de Tweede Wereldoorlog.
Sint-Servatiuskerk (Ophoven)

De Sint-Servatiuskerk is de rooms-katholieke parochiekerk van Ophoven in de Belgische provincie Limburg in de gemeente Kinrooi. Het adres is Venlosesteenweg 90 in Ophoven. De kerk valt onder het dekenaat Maaseik in het bisdom Hasselt. Geschiedenis De Sint-Servatiuskerk was waarschijnlijk een stichting van de Heren van Horn, welke het patronaatsrecht bezaten. Van 1802-1837 was de parochie samengevoegd met die van Geistingen, waarna Ophoven weer een zelfstandige parochie werd. Gebouw De toren stamt uit de eerste helft van de 19e eeuw. In 1905 werd de huidige, neogotische, kerk gebouwd onder architectuur van M. Christiaens. In 1911 werd de toren met één geleding verhoogd, door Karel Gessler. De vierkante toren bevindt zich aan de noordzijde van de voorgevel, terwijl zich aan de zuidzijde een veelhoekig traptorentje bevindt. Meubilair Het meubilair van de kerk is goeddeels 19e-eeuws. Externe links De Sint-Servatiuskerk op Kerken In Vlaanderen De Sint-Servatiuskerk op KerkNet Onroerend erfgoed
Villa Saint-Georges

Villa Saint-Georges (Villa Joire, Villa Max Moreels) is een landhuis in de Belgische stad Waregem. De villa ligt op een landgoed grenzend aan de Waregemse Hippodroom en is een onderdeel van het Waregemse erfgoed rond de paardensport. Geschiedenis In 1904 liet de Noord-Franse Alexander Joire, een paardenfokker, de villa bouwen. Hij is opgetrokken in cottagestijl met Anglo-Normandische invloeden. Het is een toonbeeld van aandacht voor het regionalisme in de architectuur gedurende de periode einde 19de eeuw tot in het interbellum. Deze wat romantische aanpak van cottage-architectuur werd in landelijke omgeving veel gebruik voor woonhuizen van de rijke klasse. Gedurende de Eerste Wereldoorlog was er veel schade aan de villa en Joire verkocht het aan de lokale industrieel Oscar Vindevogel. Deze liet architect Bourgeois uit Gent de villa opknappen. In 2004 werden de villa, park en paardenstallen in de lijst van beschermde monumenten opgenomen. Momenteel is het privé-eigendom.
Collegiate Church of Our Lady, Dinant

The Collegiate Church of Our Lady of Dinant (French: Collégiale Notre-Dame de Dinant) is a Roman Catholic collegiate church located in Dinant, a city in Wallonia (southern Belgium), on the banks of the river Meuse. The 13th-century Gothic building replaced a 10th-century Romanesque church which collapsed in 1228, leaving only the north door. Its most iconic part is the separate 16th-century pear-shaped bell tower. Gallery References External links The Collegiate Church of Our Lady on TripAdvisor The Collegiate Church of Our Lady on Michelin Guides
Colegiata de Nuestra Señora (Dinant)

La colegiata de Nuestra Señora​ (en francés: 'Collégiale Notre Dame de Dinant')​ es un edificio religioso que pertenece a la Iglesia católica y funciona como una iglesia gótica desde el siglo XIII en Dinant,​ una ciudad de la Región Valona​ al sur de Bélgica, a orillas del río Mosa. La colegiata sustituyó un iglesia románica del siglo X que se derrumbó en 1228, dejando sólo la puerta del Norte. Su parte más icónica es el campanario bulboso del siglo XVI. Historia El primer edificio románico construido se derrumbó en 1227 tras la caída de un gran trozo de roca. Fue reconstruido en piedra caliza de Dinant siguiendo modelos importados de Borgoña y Champaña. Varios sucesos dañaron el edificio, como el saqueo de Dinant en 1466, por Felipe el Bueno, o el paso de las tropas del duque de Nevers, en 1554. La colegiata fue restaurada en profundidad en el siglo XIX, bajo la dirección de los arquitectos Jules-Jacques Van Ysendijck y Auguste Van Assche, cuyo trabajos tuvieron como objetivo restituir la unidad estilística del siglo XIII. La iglesia quedó gravemente dañada por los bombardeos y el fuego del ejército imperial alemán durante las atrocidades alemanas en 1914 (véase la masacre de Dinant); la colegiata fue reconstruida por el arquitecto Chrétien Veraart entre 1919 y 1923. Salvo el campanario bulboso que en su debilidad en comparación con la masa rocosa que le sirve de fondo (cuando se le ve desde arriba) dio a Jean Lejeune la idea de que el contraste arquitectónico y paisajístico era una metáfora de la fragilidad humana. Descripción El edificio tiene 50 metros de largo y 30 m de ancho en el transepto.La nave central tiene una altura de 22 m y las laterales unos 14 metros. Las columnas que sustentan los grandes arcos de la nave central son cilíndricas. Galería de imágenes Véase también Iglesia católica Iglesia de Nuestra Señora Referencias
Collégiale Notre-Dame de Dinant

La Collégiale Notre-Dame de Dinant est un édifice religieux catholique sis en bord de Meuse (rive droite) à Dinant (Belgique). Un premier édifice roman s'étant écroulé, il est remplacé au XIIIe siècle par un autre en style gothique. L'église est l'un des monuments les plus représentatifs de l'architecture gothique de style mosan qui s'est répandu dans l'ancienne principauté de Liège au XIIIe siècle. Histoire L'édifice roman construit auparavant s'écroule en 1227 à la suite de la chute d'un énorme pan de rocher. Il est reconstruit en calcaire de Dinant selon des modèles importés de Bourgogne et de Champagne. Plusieurs évènements endommagèrent gravement l'édifice au cours de son histoire, ainsi le Sac de Dinant en 1466 par Philippe le Bon, le passage des troupes du duc de Nevers en 1554. La collégiale a été restaurée en profondeur au XIXe siècle, sous la conduite des architectes Léopold Schoonejans, Jules-Jacques Van Ysendyck et Auguste Van Assche, dont les travaux visent à restituer l'unité stylistique du XIIIe siècle. L'église est gravement endommagée lors des bombardements et de l'incendie par l'armée impériale allemande lors des Atrocités allemandes en 1914 (voir sac de Dinant) ; la collégiale est reconstruite par l'architecte Chrétien Veraart entre 1919 et 1923. Sauf le clocher bulbeux qui dans sa faiblesse par rapport à la masse rocheuse qui lui sert d'arrière-plan (quand on le voit en amont de la vue ci-dessus) a donné à Jean Lejeune l'idée que le contraste architectural et paysager était une métaphore de la fragilité humaine. Description La collégiale est longue de 50 mètres et large de 30 au transept. Le vaisseau central de la nef a une hauteur de 22 mètres, tandis que les bas-côtés ou collatéraux ont environ 14 mètres. Les colonnes des grandes arcades de la nef sont cylindriques. Le chœur est petit, puisque adossé à de hauts rochers. Le clocher bulbeux domine la Meuse de plus de cent mètres. Victor Hugo qualifie un peu vite ce bulbe d'immense pot à eau[réf. nécessaire]. Les bas-reliefs de la chapelle baptismale ainsi que les fonts baptismaux datent du XIe siècle. Malgré les dimensions restreintes imposées par l'exiguïté de l'emplacement, l'intérieur produit une impression de grandeur et de sobriété caractéristiques de l'école mosane. L'unité du plan en croix latine est obtenue grâce à l'ordonnance de l'élévation, identique dans l'ensemble de l'édifice : les colonnes monostyles aux chapiteaux octogonaux à feuilles strictes de style régional soutiennent de grandes arcades moulurées, un triforium à arcades trilobées, et de hautes fenêtres au remplage flamboyant. La collégiale est ornée d'une série de belles peintures de valeur dont les plus jolies toiles sont dues à Antoine Wiertz, enfant du pays, et créateur de l'école romantique en Belgique. Annexes Articles connexes Liste du patrimoine immobilier classé de Dinant Dinant Bibliographie Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la province de Namur
Collegiale kerk Onze-Lieve-Vrouw van Dinant

De collegiale kerk Onze-Lieve-Vrouw van Dinant (Frans: Collégiale Notre-Dame) in de Belgische stad Dinant is een collegiale kerk uit de 13e eeuw. Het is een voorbeeld van de Maasgotiek in het prinsbisdom Luik. Het gebouw is volledig opgetrokken uit de grijze kalksteen van Dinant. In de 10e eeuw werd hier een kerk in romaanse stijl gebouwd, maar die werd vernield in 1227, toen een stuk overhangend rots naar beneden kwam. Hierbij kwamen 36 mensen om het leven. Alleen het romaanse noordportaal bleef bewaard. De kerk werd heropgebouwd in Maasgotische stijl. Een nieuw gotisch koor en transept werden voltooid rond 1250. Het driebeukig schip en de torens volgden omstreeks 1280. In 1566 kreeg de kerk haar nogal aparte, peervormige klokkentoren, die het beeld van Dinant van vandaag kenmerkt. Deze klokkentoren was aanvankelijk bestemd voor het stadhuis. Achter de drie korte beuken springt het transept ver uit. Transept en middenschip kregen op het einde van de 16e eeuw nieuwe gewelven. Het koor heeft een indrukwekkende omgang maar geen kapellen. Zowel in de 19e eeuw als na de verwoesting van de stad in 1914 werden academische restauraties uitgevoerd. Het glasraam in de dwarsbeuk is van de hand van de Gentse glazenier Gustave Ladon (1863-1942) en behoort tot de grootste glasramen van Europa. Er worden taferelen uit de Bijbel afgebeeld.
Gemeentehuis van Zwevegem

Het oude gemeentehuis van Zwevegem is een vroeger kasteel in de Belgische gemeente Zwevegem. Het staat in de Otegemstraat 100. De herenwoning werd door de familie Van Leynseele gebouwd. De neorenaissance- en cottagestijlkenmerken waarin het kasteeltje met koetshuis is opgetrokken, zijn typisch voor de bouwstijl op het eind van de 19de eeuw. De bouw wordt ook gekenmerkt door een zware onderbouw in blauwe hardsteen. De woning van de familie Van Leynseele was in 1940 in het bezit van de brouwer Ceriel Bafcop, tot deze werd aangekocht door de gemeente. In 1941 namen de gemeentediensten hun intrek in het kasteel en het gemeentebestuur vormde de aangrenzende tuinen om tot openbaar park met parkkiosk. Het gemeentepark werd uitgebreid in 1956 en 1957. De kleine hoeve achter het kasteel werd aangekocht in 1952 en later omgevormd tot het gemeentelijk speelplein. Het gemeentepark met vijver heeft als basis de bomen en heestermassieven aangelegd door de familie Van Leynseele en is ongeveer 3 ha groot. In september 2013 namen de gemeentediensten hun intrek in een nieuw gebouw in de Blokkestraat. Het oude gemeentehuis staat leeg. Omgeving Rondom het gemeentehuis en park bevinden zich vandaag de brandweerkazerne, een feesthal en een fontein. De feesthal werd in juni 1960 langs de Kouterstraat gebouwd. In maart 1961 werd de brandweerkazerne langs de beukendreef in de Ommegangstraat gebouwd. In de voortuin van het gemeentehuis werd een fontein gebouwd in 1980.
Station Groenendaal

Station Groenendaal is een spoorwegstation langs spoorlijn 161 (Brussel - Namen) bij de kern Groenendaal in de gemeente Hoeilaart nabij het Zoniënwoud. Het station maakt deel uit van het Gewestelijk ExpresNet rond het Brusselse Gewest. Geschiedenis Tot in 1963 was er een normaalsporige buurtspoorweglijn tot Overijse. De sporen zijn daarna tot 1966 sporadisch particulier gebruikt als spooraansluiting door "Usines Mariën" tot aan Hoeilaart.Het tracé is nu deels fietspad. In 1978 is een aftakking naar de hippodroom van Groenendaal opgebroken. Deze aftakking werd gebruikt voor speciale treinen naar de paardenwedrennen. Treindienst Galerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Gare de Bornem

La gare de Bornem est une gare ferroviaire belge de la ligne 54, de Y Heike (Malines) à Terneuzen située près du centre de la commune de Bornem, en Région flamande dans la province d'Anvers. Elle est mise en service en 1870 par la Société Anonyme du Chemin de Fer International de Malines à Terneuzen et appartient à la SNCB depuis 1948. Depuis 2015, c'est une halte sans guichets desservie par des trains Omnibus (L) et d'Heure de pointe (P). Situation ferroviaire Établie au point kilométrique (PK) 17,5 de la ligne 54, de Y Heike (Malines) à Terneuzen, la gare de Bornem se trouve entre les gares ouvertes de Puurs et Tamise. Histoire La gare de Bornem est ouverte le 28 juillet 1870 par la Société Anonyme du Chemin de Fer International de Malines à Terneuzen. D'abord une gare modeste avec une seule voie, elle possédera plus tard jusqu'à quatre voies, dont deux pour les marchandises, et un second quai central. Durant les années 1930, cette compagnie privée ajoute une extension à toit plat à gauche du bâtiment de 1870, lequel perd un étage. Encore visible en 1958, le bâtiment le plus récent a depuis disparu et celui d'origine a subsisté. La gare a par ailleurs perdu ses voies additionnelles et la ligne a été électrifiée. En 2015, les guichets de la gare de Bornem sont fermés. Service des voyageurs Accueil Halte SNCB, c'est un point d'arrêt non géré (PANG) à entrée libre. L'achat de titres de transport s'effectue au moyen d'un distributeur automatique. La gare dispose d'un seul quai et de deux entrées reliées entre-elles par un tunnel sous l'unique voie. La traversée peut aussi s'effectuer par le passage à niveau. Desserte Bornem est desservie par des trains Omnibus (L), et d'heure de pointe (P) de la SNCB, circulant sur la ligne commerciale 54 (voir brochure SNCB). Semaine La gare de Bornem est desservie par une relation cadencée à l'heure : des trains L de Saint-Nicolas à Louvain via Malines. Aux heures de pointe, dix trains supplémentaires (P) complètent la desserte de la ligne 54 : le matin, un train aller-retour Saint-Nicolas - Malines et un train Saint-Nicolas - Louvain ; le midi, un aller-retour Saint-Nicolas - Malines ; l'après-midi, un train Saint-Nicolas - Malines, trois Malines - Saint-Nicolas et un Saint-Nicolas - Louvain. Week-ends et fériés La desserte est plus restreinte et consiste en une relation L Malines - Saint-Nicolas, cadencée à l'heure. Intermodalité Un parking routier se trouve de l'autre côté des voies. De chaque côté se trouvent des places de stationnement pour les personnes à mobilité réduite et deux aires de parcage pour les vélos. L'arrêt « Bornem station » des bus De Lijn se trouve à côté du passage à niveau. Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Notes et références Voir aussi Articles connexes Ligne 54 (Infrabel) Histoire des chemins de fer belges Liste de gares en Belgique Liens externes Informations sur la Gare de Bornem, sur le site de la SNCB Fiches horaires (brochures) sur le site de la SNCB Portail du chemin de fer Portail d'Anvers et de sa province
Station Bornem

Station Bornem is een spoorwegstation langs spoorlijn 54 (Mechelen - Sint-Niklaas) in de gemeente Bornem. Dit station is recent gedeeltelijk gerenoveerd. Sinds 1 augustus 2015 zijn de loketten van dit station gesloten en is het een stopplaats geworden. Fotogalerij Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Casa Ciamberlani

La casa Ciamberlani fue diseñada en 1897 por el arquitecto Paul Hankar, uno de los principales exponentes del art nouveau en Bélgica. Es un hôtel particulier (casa particular) encargado por el pintor simbolista Albert Ciamberlani, y está situada en Ixelles, municipio de Bruselas. Como todos los autores del estilo Art nouveau, Hankar se distancia de la tradición clásica. Descripción En la casa Ciamberlani se rompe la simetría habitual de los edificios clásicos: en la planta baja, dividida en cuatro tramos, la puerta se encuentra desplazada hacia a un lado de la fachada, en la que se deja a la vista parte de la estructura metálica del edificio. Es el caso de una viga de perfil IPN sobre las ventanas del segundo piso. Son de señalar la original forma de las ventanas. En el primer piso, a cuyo balcón asoma el salón de la vivienda, tienen forma de arco de herradura, con marcos de madera que dividen el vano en cuadros, y con un diseño que recuerda el estilo oriental. El tamaño y la forma de las aberturas también rompen con la arquitectura clásica. La fachada viene dictada por la naturaleza de las habitaciones del interior, lo que la convierte en reflejo de la distribución interior de la casa, consecuencia directa del interés de Hankar por Viollet-le-Duc y su teoría del racionalismo. Esta teoría afirma que la ornamentación debe estar vinculada a la propia estructura del edificio, y la fachada debe estar diseñada en función del plano y la organización interior. En cuanto a la decoración, los esgrafiados concebidos por el mismo Ciamberlani para adornar la parte superior y la zona entre las dos ventanas semicirculares de la primera planta fueron realizados por Adolphe Crespin. La fachada fue restaurada en 2006. Actualmente es la residencia oficial de la embajada de Argentina. Véase también Art nouveau en Bélgica Art nouveau en Bruselas Portal:Arquitectura. Contenido relacionado con Arquitectura. Portal:Bélgica. Contenido relacionado con Bélgica.