NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Vossenplein

Het Vossenplein (Frans: Place du Jeu de Balle) is een plein in de Brusselse Marollenwijk. Het plein is een van de bekendste pleinen van Brussel dankzij de dagelijkse rommelmarkt (officiële naam: markt van de tweedehandszaken) waar Kuifje in het begin van het album Het geheim van de Eenhoorn een scheepsmodel koopt. Geschiedenis Op de plaats van het huidige Vossenplein lagen vroeger verschillende oude straatjes en gangen. Vanaf 1835 was hier ook een grote machine- en locomotievenfabriek gelegen, de Société du Renard. In 1852 kwamen kapucijnen zich terug vestigen in de wijk en begonnen er in 1854 met de bouw van de Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt-Ontvangenkerk (waar prins Laurent zijn huwelijk met Claire Coombs vierde met een dankmis). In 1854 werd gestart met de aanleg van het Vossenplein toen een gedeelte van de Marollenwijk werd gesaneerd voor de aanleg van de Blaesstraat. Het plein was bedoeld voor recreatie en werd in het begin gebruikt als kaatsspelbaan (vandaar de Franse benaming Place du Jeu de Balle). De Nederlandse naam is dan weer een herinnering aan de naam van de oude locomotieffabriek op deze plaats, "La Société du Renard" ofte "Het vossenbedrijf". In 1859-60 werd aan de overzijde van de kapucijnenkerk de brandweerkazerne van Brussel gebouwd naar plannen van architect Joseph Poelaert. In 1863 kreeg het plein zijn definitieve vorm na het slopen van het laatste huizenblok alsmede het voltooien van de bouw van deze kazerne, die dienst deed tot 1982. In 1873 werd de dagelijkse rommelmarkt (meestal voddenmarkt of vlooienmarkt genoemd) verhuisd van het Anneessensplein naar het Vossenplein. In 1902 werd er in het midden van het plein een openbare douchegelegenheid gebouwd die in dienst bleef tot ze in 1949 werd vervangen door het badcomplex aan de Reebokstraat. Onder het plein ligt een met banken, lavabo’s, wc’s en urinoirs uitgeruste gewelfde schuilkelder van zo'n 300 m² die op een plan uit 1941-42 staat aangeduid als abri anti-aérien. Externe links Bijkomende informatie over het Vossenplein "Schieven architek!" Uit de geschiedenis van de Marollen
Blankaart

Blankaart é uma reserva natural situada no oeste da Bélgica. Tem uma área de 400 ha e inclui um lago com abundante vegetação ribeirinha. Entre os mamíferos destaca-se a lontra. Possui uma grande riqueza de aves: garças, abetouros, águias, etc. Ligações externas «Informações sobre o Parque Natural de Blankaart.» (em neerlandês). www.studiokontrast.com «Imagens do Parque Natural de Blankaart.» (em neerlandês). www.studiokontrast.com
Gentbos

Het Gentbos is een provinciaal domein en bosachtig gebied gelegen in Merelbeke en Bottelare, deelgemeenten van de Belgische gemeente Merelbeke-Melle, en is in de lager gelegen delen van nature een moerasbos. Provinciaal domein Het 28 ha grote domein werd door het provinciebestuur van Oost-Vlaanderen in 1990 aangekocht van de adellijke familie Stas de Richelle. Samen met de gemeente Merelbeke werd een bosbeheerplan en taakverdeling opgesteld waarbij men streeft het natuurbos op een zo natuurlijke mogelijke wijze te beheren. Men kiest voor variatie in de samenstelling van de boomsoorten met beuk, zomereik en es, afgewisseld met grasland. Het Gentbos is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Bossen van het zuidoosten van de Zandleemstreek' (BE2300044). Toegang en toegankelijkheid Het Gentbos dagelijks vrij te bezoeken en de toegang is gratis van zonsopkomst tot zonsondergang voor wandelaars. De parkeerplaatsen aan de hoofdingang zijn in augustus 2020 rolstoelvriendelijk gemaakt, en in juni 2021 is vooraan in het bos een eerste knuppelpad van 111 meter lang en met een breedte ven 100cm, aangelegd voor rolstoelgebruik en voor kinderwagens om de modderplekken te overbruggen. Begin 2022 werden er dieper in het bos nog twee extra knuppelpaden aangelegd. Het hart van het Gentbos situeert zich op de kaart vooral bij de kasteelvijver thv het brugje over het water, en zo'n 250 meter verder dan het eindpunt van het houten rolstoelpad. Fietsers worden niet toegelaten in het bos; daarvoor zijn fietsenstallingen voorzien aan alle mogelijke toegangen om af te stappen. Paardrijden is evenmin toegestaan. Afbeeldingen Externe links Website provincie Oost Vlaanderen Artikel Het Laatste Nieuws Artikel Het Nieuwsblad
Perth-temető

A Perth-temető (Perth Cemetery) egy első világháborús nemzetközösségi sírkert a belgiumi Ypres közelében. Tervezője Edwin Lutyens volt. A temető nagyjából három kilométerre fekszik Ypres központjától, a Menen felé vezető úton. A területen a francia alakulatok kezdtek temetkezni 1914. novemberben. 1917. júniusban a 2. skót lövészezred használta a sírkertet, amelyet az alakulat elődjének alapítási helyéről, Perth-ről neveztek el, de ismert volt Kínai fal és Félúti ház (Halfway House Cemetery) temetőként is. Előbbi nevet a Kínai nagy fal nevű kommunikációs árok után kapta. 1917 októberéig 130 sír került a temetőbe, amelyet legközelebb csak a fegyverszünet után használtak ismét, amikor több kisebb sírkertet felszámoltak az Ypres közeli csatamezőkön. A fegyverszünet megkötése után a francia halottakat exhumálták. A temetőben 2791 nemzetközösségi katona nyugszik, közülük 1369 személye ismeretlen. Az azonosított katonák közül 1214 brit, 128 ausztrál, 56 kanadai, 19 új-zélandi, hét dél-afrikai volt. Két emlékmű tiszteleg azon katonák előtt, akik biztosan, vagy valószínűleg a temető valamelyik sírjában nyugszanak azonosítatlanul. Jegyzetek Források ↑ WW1 Cemeteries: Perth Cemetery (China Wall). WW1 Cemeteries.com. Hozzáférés: 2021. november 27..
Bemvoortse Molen

De Bemvoortse Molen is een watermolen op de Dommel aan de Bemvaartstraat in de Belgische gemeente Pelt. Hij werd gebruikt als korenmolen. Geschiedenis De benaming komt voort uit de naam van de plaats, waar een voorde een doorwaadbare plaats is en bem verwijst naar vlechtwerk, mogelijk een versterking met behulp van rijshout. De molen werd reeds in 710 vernoemd, en in 1259 werd deze banmolen, samen met de Wedelse Molen en de Kleine Molen, door Arnold IV van Loon verkocht aan de Abdij van Floreffe, die zojuist in Eksel een grote landbouwontginning was begonnen. Tot het einde van de 18e eeuw bleef de molen in het bezit van deze abdij. Omstreeks 1900 werd de molen herbouwd. Van 1919 tot 1987 was de molen bezit van de familie Theodoor Leijssen, waarna ze werd verkocht aan de familie Withofs. De laatste actieve molenaar was Herman Leijssen (1922-2018) Momenteel is het binnenwerk, dat stamt uit omstreeks 1855, geheel intact en in 1987 nog grondig gerestaureerd. De molen is dus maalvaardig, maar ze is zelden in bedrijf. De zolder is nog een tijd lang als een molenmuseum in gebruik geweest. In augustus 2022 is men gestart met restauratiewerken aan de funderingen. Deze waren nodig omdat in het verleden zand eronder was weggespoeld, waardoor de molen begon te verzakken. Voor deze werken werd het water omgeleid via de Oude Dommel. De molen werd in 1995 beschermd als monument en de omgeving als dorpsgezicht. Folklore Op de Bemvoortse molen werkte ooit een knecht die in een hond veranderde wanneer de politie achter hem aan zat. Nabijgelegen watermolens Stroomafwaarts vindt men op de Dommel de Slagmolen en stroomopwaarts de Wedelse Molen. Externe links Molenechos: Bemvoortse Molen
Sint-Jozefskerk (Tongeren)

De Sint-Jozefskerk is een kerkgebouw in de Belgische gemeente Tongeren in de provincie Limburg. De kerk staat aan de Henisstraat. Het gebouw betreft een zaalkerk met vijf traveeën en een vlakke sluiting. Ze is opgetrokken in baksteen waarbij er overvloedig gebruikgemaakt is van geglazuurde tegels. Het gebouw wordt overwelft door een tongewelf. Het is de parochiekerk en is gewijd aan Sint-Jozef. Geschiedenis In circa 1930 werd de kerk gebouwd door tegelfabriek Francart. Het gebouw is opgetrokken in baksteen.
Sint-Hilariuskerk (Boutersem)

De Sint-Hilariuskerk is een kerkgebouw in Boutersem in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. De kerk is gelegen aan een plein aan de Dorpsstraat met rond de kerk een ommuurd kerkhof. Het gebouw bestaat uit een ingebouwde westtoren, een schip met vier traveeën en een driezijdig gesloten koor met één travee. De ongelede toren heeft aan iedere zijde een rondboogvormig galmgat en wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits. In de westgevel bevinden zich drie rondboogvensters en rechthoekige portaal heeft een fronton. Het schip en het koor hebben beiden rondboogvensters, geen steunberen, maar wel hoekblokken. Tegen de oostgevel is de sacristie aan gebouwd. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Hilarius, de patroonheilige van Boutersem. Geschiedenis In 1843 werd de kerk gebouwd naar het ontwerp van A. van Arenbergh. Externe link Foto's van de kerk
Tumulus de Schinkelsknopf

Le tumulus de Schinkelsknopf (en allemand : Das Hügelgrab in Schinkelsknopf) est un tumulus situé à dans la commune belge de Saint-Vith au sud-est de la province de Liège. Il est repris sur la liste du patrimoine immobilier classé de Saint-Vith depuis 2007. Localisation Ce tumulus se situe à l'ouest du hameau de Galhausen et à environ 4 km au sud du centre de Saint-Vith. Avec le tumulus de Hochtumsknopf à Burg-Reuland, il fait partie des deux tumuli des Cantons de l'est de Belgique Description La butte est difficilement visible car elle fait partie intégrante d'un espace boisé. Références Voir aussi Articles connexes Liste des tumuli de Belgique Liens externes « Saint-Vith », sur st.vith.be (consulté le 1er avril 2017). Portail de la province de Liège Portail de la Rome antique Portail de l’archéologie
Sint-Monulphus en Gondulphuskerk (Sint-Huibrechts-Lille)

De Sint-Monulphus en Gondulphuskerk is de parochiekerk van Sint-Huibrechts-Lille. Geschiedenis De eerste kerk op deze plaats stamt vermoedelijk uit de 11e of 12e eeuw. In de 14e eeuw werd een nieuwe kerk gebouwd, in gotische stijl, en voorzien van een vrijstaande toren. In 1551 werd een Sint-Hubertusaltaar opgericht. In 1651 werd de kerk verwoest, door de troepen van Karel IV van Lotharingen. Hierbij kwamen 30 inwoners om en gingen ook de parochie-archieven verloren. De toren ondervond weinig schade, schip en koor des te meer. In 1656 werd het gebouw hersteld. In 1661 bestond er sinds kort een Broederschap van de Heilige Hubertus, en aldus werd Sint-Huibrechts-Lille een bedevaartsplaats. Pas in 1687 was de kerk volledig hersteld. Vooral in 1828 werd het interieur van de kerk gemoderniseerd, en in 1837 werd de toren gerestaureerd. Echter, in 1845 werd de kerk gesloopt en een nieuwe werd gebouwd in neoclassicistische stijl. Deze werd ingewijd in 1850. De toren werd behouden en in 1895 werd ze verhoogd. Begin 20e eeuw werd de kerk niet alleen te klein, maar ook "stijlloos" bevonden, en een nieuwe werd gebouwd, naar ontwerp van Mathieu Christiaens. Deze, neogotische, kerk werd ingewijd in 1919. In 1922 werden in deze kerk muurschilderingen aangebracht. De Tweede Wereldoorlog bracht, op 14 en 15 september, beschietingen door de zich terugtrekkende Duitse troepen met zich mee: In de toren hadden de Engelsen een observatiepost ingericht. De toren, die zwaar beschadigd was, werd hersteld in 1946, en in 1953 was de kerk weer geheel hersteld. Gebouw De laatgotische, 16e-eeuwse toren is uitgevoerd in baksteen, met enkele ornamenten in ijzerzandsteen. In de toren zijn enkele hardstenen grafkruisen ingemetseld, en ook zijn enkele huismerken te zien. In de noordzijde zijn twee verweerde stenen maskers ingemetseld. De toren heeft vier geledingen en een ingesnoerde, achtkante spits. De kerk is een neogotische kruisbasiliek, in baksteen uitgevoerd op een sokkel van breuksteen. Meubilair Een aantal voorwerpen zijn uit de oude kerk afkomstig: de preekstoel en het doopvont stammen uit de eerste helft van de 19e eeuw. De gepolychromeerde gebeeldhouwde kruiswegstaties stammen uit 1880 en werden vervaardigd door F. de Vriendt. De schenker, Joannes Chrysostomos Cox, werd op de 8e statie uitgebeeld. Een aantal heiligenbeelden stamt uit de 18e eeuw, evenals het doksaal. Het huidige orgel stamt uit 1920 en werd gebouwd door Frater Eggerth uit Paderborn. Foto's Bronnen Onroerend erfgoed Kerken in Limburg
Gwalia Cemetery

Gwalia Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Belgische gemeente Poperinge. De begraafplaats werd ontworpen door Reginald Blomfield en ligt achter een boerderij op 3,5 km ten noordoosten van het centrum van Poperinge. Het terrein is bereikbaar langs een graspad van ongeveer 275 m en heeft een rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 1.427 m². De begraafplaats wordt omgeven door een bakstenen muur en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 470 doden begraven waarvan 454 Britten (waaronder 2 die niet geïdentificeerd konden worden), 2 Australiërs, 5 Canadezen, 5 Nieuw-Zeelanders, 1 Zuid-Afrikaan en 3 Duitsers. Geschiedenis De nabijgelegen hoeve werd door de Britten genoemd naar het plaatsje Gwalia in Wales. Vanaf eind juni 1917 werd de hoeve gebruikt door de 143th Field Ambulance. Later werd deze uitgebouwd tot een 'Corps Main Dressing Station' (M.D.S.), d.i. een hoofdverbandplaats, als voorbereiding van het groot offensief dat eind juli 1917 zou starten (Derde Slag om Ieper). De gewonden die volgens het systeem van medische evacuatie in deze verbandpost terechtkwamen en het niet overleefden, werden achter de hoeve op deze begraafplaats begraven. De omgeving van de hoeve werd op 4 september 1917 beschoten door de Duitse artillerie waarbij 14 manschappen van de 9th Lancashire Fusiliers sneuvelden. Zij liggen nu begraven in perk I rij H. De begraafplaats werd gebruikt van eind juni 1917 tot september 1918 door eenheden van de artillerie, infanterie en verbandploegen (Field Ambulances). Er liggen ook 4 Chinese arbeiders (Chinese Labour Corps). De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Graven Onderscheiden militairen Percy William Beresford, luitenant-kolonel bij het Royal Fusiliers 2nd/3rd Bn. is de hoogste in rang op deze begraafplaats en is drager van de Distinguished Service Order (DSO). de majoors George Henry Wilson en Kenneth Cameron, onderluitenant B. Miller, de kapiteins William St. Clair Grant en James Bliss werden onderscheiden met het Military Cross (MC). Laatstgenoemde ontving deze onderscheiding tweemaal (MC and Bar). J.M. Bennett, soldaat bij het Duke of Wellington's (West Riding Regiment) werd onderscheiden met de Meritorious Service Medal (MSM) sergeant Jonathan Heaton, korporaal Peter Emslie, monteur Henry Ernest Johnson, de kanonniers Michael Murphy en James Lynch, sapper William Andrew Stephen en soldaat Percy Raworth ontvingen de Military Medal (MM). Alias soldaat Henry Reginald Pizzi diende onder het alias H.P. Ferguson bij de Canadian Infantry. Externe links Gwalia Cemetery op de website van de CWGC. Gwalia Cemetery op de website van WO1.be
Sluizencomplex van Evergem

Het Sluizencomplex van Evergem bestaat uit twee sluizen in de Belgische gemeente Evergem. De sluizen zorgen voor het versassen van binnenschepen die varen tussen de Haven van Gent, de Westerschelde, het Kanaal Gent-Brugge en de Ringvaart. Het leeuwenaandeel van de binnenscheepvaart verloopt via het Kanaal Gent-Terneuzen die de Gentse haven verbindt met de Westerschelde en de Noordzee. Het complex wordt beheerd door De Vlaamse Waterweg. De werken voor de eerste sluis in Evergem startten al in 1948 bij de aanleg van de Gentse Ringvaart die in 1969 in bedrijf kwam. Vóór die tijd moesten binnenschippers de Gentse binnenstad doorkruisen. Die vaart werd bemoeilijkt door nauwe bochten, vier sluizen met handbediening en bruggen die men moest opendraaien. Schippers hadden drie tot vier dagen nodig om door Gent te varen. De aanleg van de Ringvaart, 21,6 km lang, duurde twintig jaar. De bouw van 19 wegbruggen en 6 spoorbruggen waren nodig om alle verbindingen in stand te houden. Dit kanaal verbeterde tegelijkertijd het verkeer in de Gentse binnenstad nu openstaande bruggen niet langer de verkeersstroom ophielden. De eerste sluis, de Westbekesluis, kwam in 1965 in dienst, samen met het noordelijk gedeelte van de Ringvaart, het Noordervak. Ze is 16 m breed en 136 m lang. Men hield toen rekening met de bouw van een tweede sluis van dezelfde afmeting. In 2001 telde de Westbekesluis 32.000 scheepsbewegingen, goed voor meer dan 13 miljoen ton vracht. De tweede sluis, opgeleverd in 2009, is berekend op binnenschepen tot 4400 ton, de aangenomen klasse voor de nieuwe Seine-Scheldeverbinding. Ze vormt de toegangspoort tot Frankrijk. De totale lengte van deze sluis bedraagt 230 m en is daarmee de grootste sluis voor binnenscheepvaart in België. De bouw van de nieuwe sluis omvatte ook de afbraak van bestaande kaaimuren en 680 palen en de constructie van 900 m nieuwe, verankerde kaaimuren. De sluis is voorzien van drie paar sluisdeuren met drie schuiven zodat men ook met een half sas kan werken. De deuren hebben 100 seconden nodig om te sluiten en drie minuten om te openen. De schuiven dienen op de waterstand aan weerszijden van de deur op gelijke hoogte te brengen. De bediening gebeurt vanaf het dienstgebouw waar alle verrichtingen gebeuren via computer en muis met de hulp van kleurcamerabeelden, radarpeilmeters en detectie scheepvaartseinen met ledtechnologie. De afgegraven grond, 230 000 m³, werd voor een groot deel gebruikt voor de realisering van het natuurproject Leeuwenhof te Drongen.
Leenderbos

Het Leenderbos is onderdeel van Natura 2000-gebied Leenderbos, Groote Heide & De Plateaux. Het maakt deel uit van een uitgestrekt natuurgebied op een aaneengesloten zandrug tussen Eindhoven en het Belgische Achel. Het Leenderbos wordt in het westen begrensd door de Tongelreep, in het noorden door het natuurgebied Valkenhorst, in het oosten door Leenderstrijp en het dal van de Strijper Aa en in het zuiden door het natuurreservaat Groote Heide. Boswachterij Leende is onderdeel van Staatsbosbeheer en ongeveer 1600 ha groot. Het gebied is voornamelijk beplant met naaldbos, grove den die bestemd was voor mijnhout en douglasspar voor de houtverwerkende industrie. Het ontginningsbos werd in de jaren 30 van de 20e eeuw aangelegd als werkverschaffingsproject op het uitgestrekte heidegebied de Groote Heide. Uit deze episode is nog een houten werkkeet bewaard gebleven. Het Leenderbos is een van de eerste bossen die bewust zo zijn aangelegd dat het tevens een aantrekkelijk recreatiegebied zou worden. Kenmerkend voor zijn de licht gebogen dreven, in tegenstelling tot de meeste ontginningsbossen waar de dreven in een dambordpatroon zijn aangelegd. Daarnaast werden een aantal vennen met omgeving gespaard, en wel de Galberg, de Hasselsvennen, het Klein Hasselsven en het Dorven. Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak is het bebossingswerk gestopt, waardoor een deel van de Groote Heide heide bleef. Op de grens van bos en heide werd nog een zogeheten tobhut nagebouwd, welke in gebruik was ten behoeve van de valkenvangst, waarin de inwoners van Valkenswaard gespecialiseerd waren. Ontwikkelingen Anno 2010 wordt jaarlijks zo'n 6000 kuub hout geoogst. Volgens een nieuw Natura 2000 beheerplan wordt een deel van het naaldbos gekapt en weer omgezet in heide. Daarnaast wordt de dichte houtopstand gedund waardoor inheemse loofbomen en struiken ruimte krijgen. Sedert 2009 worden in het gebied wilde zwijnen afgeschoten. Deze zijn afkomstig uit het Belgische grensgebied, waar reeds in 2007 melding van overlast door in het wild levende zwijnen werd gemaakt. Waarschijnlijk zijn ze daar losgelaten uit een niet florerende fokkerij of opzettelijk uitgezet voor de jacht. Recreatie Er is een netwerk van wandel-, ruiter- en fietsroutes door het gebied. De Kluizerweg, die van noord naar zuid door het bos loopt, is een smalle asfaltweg die ooit voor auto's is bedoeld, maar vanwege het streven naar een stiltegebied nu teruggebracht is tot een rustige fietsroute.
Schoorbakkebrug

De Schoorbakkebrug is een brug over de IJzer in de Belgische provincie West-Vlaanderen. De brug ligt op de grens van Pervijze, deelgemeente van de stad Diksmuide, en Schore, deelgemeenten van de gemeente Middelkerke. De brug ligt ter hoogte van het gehucht Schoorbakke. Via deze brug kruist de N302 tussen Pervijze en Schore de rivier. Geschiedenis Vroeger was er ter hoogte van het gehucht een overzet of "bak" over de IJzer, wat al blijkt uit een vermelding van 1535 als "de straete die loopt naar de backe van Pervijse". De plaats Schoorbakke ontleedde zo zijn naam aan het nabijgelegen dorp Schore en deze bak. De volgende eeuwen speelde de plaats regelmatig een militaire rol, met het optrekken van kleine forten in de buurt, die telkens weer verdwenen. In 1745 bouwde men er een brug, om troepenverplaatsingen te vergemakkelijken. In 1793 brandden Fransen de brug plat. Een stenen brug werd in 1767 opgetrokken. In 1826 kwam er een ophaalbrug omwille van de scheepvaart. De Schoorbakkebrug is samen met de Uniebrug en de Tervatebrug een van de drie bruggen over de IJzer tussen de steden Nieuwpoort en Diksmuide. Die andere twee bruggen liggen respectievelijk vier kilometer verder stroomafwaarts en vier kilometer verder stroomopwaarts. Ook in de Eerste Wereldoorlog werd er gestreden bij de Schoorbakkebrug, net als bij de andere bruggen, tijdens de Slag om de IJzer. De oprukkende Duitsers wilden in oktober 1914 de IJzer oversteken ter hoogte van Nieuwpoort, Diksmuide of de drie tussenliggende bruggen. Van 16 tot 24 oktober werd er in de omgeving zwaar gestreden. Al gauw moesten de Belgen de voorposten op de rechteroever achterlaten. Op 19 oktober werden de Uniebrug en de Tervatebrug vernield. De Belgen probeerden van 19 tot 22 oktober de Duitsers af te weren. Op 23 oktober kon ook Schoorbakke niet meer gehouden worden, werd ook de Schoorbakkebrug opgeblazen en trok men zich terug. Een paar dagen later werd de Duitse opmars uiteindelijk gestopt door de onderwaterzetting van de IJzervlakte. Ook in de Tweede Wereldoorlog werd na de capitulatie eind mei 1940 de brug opgeblazen, ditmaal door de Fransen. Bezienswaardigheden Aan de brug hangen twee herdenkingsplaten die herinneren aan de strijd van oktober 1914. Een plaat herdenkt het 3de en 23ste Linieregiment, de andere plaat het 2de en 22ste Linieregiment. Cultuur In 1995 verscheen op het album Mijn Vlaanderland van Willem Vermandere het instrumentale nummer "Schoorbakkebrug".
Wild Water Slide

Wild Water Slide is een boomstamattractie in het Belgische attractiepark Bobbejaanland en staat in het themagebied Mystery Bay. Geschiedenis De attractie opende in 1980 en is hiermee een van de oudste attracties die nog in het park staan. De baan is 500 meter lang en heeft een maximale hoogte van 13 meter. Het bijzondere aan deze baan is dat beide vallen even hoog zijn. Langs de baan staan kunstrotsen als thematisatie. Vroeger was het stuk tussen de eerste liftheuvel en de tweede liftheuvel een stuk langer, maar doordat er een brand ontstond door kortsluiting, is een deel van de constructie verloren gegaan. De financiële schade liep op tot ongeveer 11 miljoen BEF. De attractie is nog wel in hetzelfde seizoen heropend. De rit Nadat je het station verlaten hebt, volgen enkele bochten die je naar de eerste liftheuvel brengen. Je gaat onder de achtbaan Bob Express door. Wanneer je de top van de liftheuvel bereikt hebt, ga je meteen weer naar beneden. Hierna volgen nog enkele bochten die je naar de tweede liftheuvel brengen. Langs de liftheuvel loopt het spoor van de Bob Express. Aan de top van de heuvel volgt ook meteen weer de val, waar tegelijkertijd ook een actiefoto wordt genomen. Hierna volgen nog wat bochten die je vervolgens weer terug naar het station brengen.