NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Damme)

De Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk is een kerkgebouw in de Belgische stad Damme. De kerk is toegewijd aan de tenhemelopneming van Maria. Historiek Rond 1180 verrees aan de zuidzijde van Damme een gebedshuis toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw, in oorsprong waarschijnlijk een kapel van de parochie Oostkerke. De groei van de stad noodzaakte de oprichting van een nieuwe parochie en de bouw van een nieuwe kerk. Het gebedshuis werd rond 1210-1225 omgevormd tot een vroeggotische driebeukige basilicale kruiskerk met westtoren. Uitbreidingen volgden in de 13e en 14e eeuw wegens bevolkingstoename. In 1578 werd de kerk geplunderd door de geuzen maar 14e-eeuwse apostelbeelden en het laatgotische doksaal bleven gespaard. Herstelling volgde tussen 1621 en 1626. De slechte toestand van de kerk, het gebrek aan fondsen voor een grondige restauratie en het verval van de stad dat zorgde voor bevolkingsafname, was de aanleiding voor een gedeeltelijke sloop van de kerk. In 1704 ontstond discussie tussen de kerkelijke en burgerlijke overheid waarvan toelating nodig is. Een compromis werd op 17 maart 1725 ten slotte goedgekeurd door de Grote Raad van Mechelen. Hetzelfde jaar werden het transept en het schip en in 1727 de torenspits gesloopt. Men behield twee muren van de middenbeuk omwille van stabiliteit en steun voor de toren. Men sloot de zijkoren af met nieuwe westmuren en voor het middenkoor werd een groot voorportaal gebouwd dat het onderste gedeelte van het oude doksaal omvatte. In gans het bisdom verzamelde men gelden om de werken te bekostigen. De kerk werd opnieuw gerestaureerd, eerst tussen 1890 en 1895 en later tussen 1902 en 1904. Het pleister werd van de baksteen verwijderd waarbij middeleeuwse muurschilderingen verloren gingen. In deze kerk worden anno 2018 geen erediensten meer gehouden. Galerij Bron Fiche van Onroerend Erfgoed
Citadelpark

Le Citadelpark (en français : parc de la Citadelle) est un parc de la ville belge de Gand. Il est situé au centre de la ville, entre l'Escaut et la Lys. Historique Ce parc municipal a été aménagé en 1875 à l'emplacement de l'ancienne citadelle hollandaise de Gand, construite entre 1819 et 1831, et avant cela du fort de Monterey. Le terrain fut acheté en 1870-1871 par le maire de l'époque, Charles de Kerchove de Denterghem. La citadelle, l'une des plus grandes et des plus modernes de son temps en Europe et utilisée plus tard comme caserne d'infanterie et d'artillerie, a continué à fonctionner jusqu'en 1870. Le parc a été repensé en 1913 et des bâtiments ont été construits pour abriter l'Exposition universelle de 1913. En 1930, l'aspect du parc change à nouveau, cette fois dans le cadre du centenaire de l'indépendance de la Belgique. Sous le parc, juste à côté de la caserne Léopold (nl), un bunker a été construit en 1938 à la veille de la Seconde Guerre mondiale, mais il n'était pas terminé lorsque les Allemands ont envahi le pays. Le parc est un paysage protégé depuis 1984. Le parc a été construit en utilisant les pentes naturelles existantes et les vestiges de l'ancienne citadelle. Ici et là, on retrouve encore des parties de casemates qui ont été démolies à grand peine. 780 arbres, dont quelques spécimens rares, sont une attraction supplémentaire. Le jardin botanique de l'université de Gand (nl) et le campus Ledeganck (nl) sont situés en bordure du parc. Curiosités Le parc abrite différents monuments, statues et bâtiments : Le Palais des Fêtes et des Floralies Le Musée des Beaux-Arts (MSK) Le Musée Municipal d'Art Contemporain (SMAK) Le vélodrome Kuipke La porterie de l'ancienne citadelle Vestiges de l'ancien Bastion 5 de l'ancienne Citadelle Un monument en l'honneur d'Oswald de Kerchove de Denterghem avec Flore et putto, conçu par Gustaaf Van den Meersche (nl), qui se trouvait à l'origine sur le Graaf van Vlaanderenplein (nl) Statues exécutées par Jules Lagae, Jacques de Lalaing et Yvonne Serruys L'ICC Ghent (nl), (International Convention Centre), dans une nouvelle aile de l'ancien Palais des Floralies Le mémorial de guerre pour les victimes du 9e arrondissement pendant la Première et la Seconde Guerre mondiale. L'ancien refuge pour animaux, utilisé par le projet socio-artistique Ensemble entre 2021 et 2024, en attente de rénovation Le kiosque à musique de 1885 Le théâtre en plein air de 1940, conçu par l'architecte Geo Bontinck (nl) Le bunker de commandement belge de 1939, conçu comme centre de commandement pour le suivi de la protection aérienne de la province de Flandre orientale. Galerie Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Citadelpark » (voir la liste des auteurs). Liens externes (nl) Histoire du Citadelpark (nl) Histoire de la citadelle de Gand (nl) Le passé militaire du parc Portail de la Flandre-Orientale Portail des espaces verts
Brouwerij Cornelissen

Brouwerij Cornelissen (voorheen Brouwerij Sint-Jozef) is gesitueerd in Opitter. De huidige eigenaar van de brouwerij is Jef Cornelissen. De brouwerij heeft een capaciteit van 10.000 liter per brouwsel. De jaarproductie van de brouwerij bedraagt ongeveer 40.000 hectoliter of 4.000.000 liter. Geschiedenis Brouwerij Cornelissen is een familiebedrijf. De exacte stichtingsdatum is niet bekend, maar de familie Vissers, oprichters van de brouwerij, zijn terug te traceren tot begin 19e eeuw. De brouwerij werd opgericht onder de naam brouwerij Sint-Jozef. Het betrof hier met name Johannes Vissers, die ook burgemeester van Opitter is geweest, welke een herenhuis bewoonde waaraan ook stallingen en een brouwerij verbonden waren. Zijn dochter Maria Sophia Carolina huwde ene Joseph Cornelissen, en het echtpaar kreeg drie zonen: Jozef, Jaak en Leo. Jozef begon een limonadefabriek, Leo een bottelarij en Jaak was brouwer. In 1934-1935 bouwde hij een nieuwe brouwerij, en sinds 1937 werd daar Ops-Ale gebrouwen, alsmede Pax Pils. Eind jaren 40 van de 20e eeuw nam Jaak de bottelarij en de limonadefabriek van zijn broers over. Later kwam het bedrijf in handen van Jaak's zoons Jan en Leo en in 1980 trad Jef Cornelissen aan als eigenaar van de zaak. Hij breidde de brouwerij sterk uit. De huidige zaakvoerder, Jef Jr. Cornelissen, vijfde generatie, kwam in 2004 voltijds in het bedrijf. In 2013 nam hij het roer over van zijn vader. In 2015 werd besloten de naam van de brouwerij te veranderen in "brouwerij Cornelissen", waardoor het familiale karakter meer op de voorgrond kwam. Bieren Pax Pils Ops-Ale Bosbier Itters Bruin Kriekenbier Limburgse Witte Bokkereyer Sint-Gummarus Tripel Sint-Gummarus Dubbel Bruin Tafelbier Herkenrode Cister Blond Herkenrode Noctis Bruin Herkenrode Vesper Tripel Externe link Website van Brouwerij Cornelissen
Wickie The Battle

Wickie The Battle is een splash battle van attractiebouwer MACK Rides in het Belgische attractiepark Plopsaland Belgium. De attractie opende op 1 juli 2013. Technische gegevens De bezoekers dienen plaats te nemen in een drakkar. Deze legt een afstand van 155 meter af. Inzittenden kunnen tijdens de rit anderen in en om de attractie met een waterkanon nat maken. Ook kan men op verschillende doelwitten spuiten waardoor er speciale effecten geactiveerd worden. Er zijn 6 drakkars, die elk plaats bieden aan 8 personen. De capaciteit van de attractie ligt rond de 500 personen per uur. De minimumlengte bedraagt 85 centimeter. Men dient tot 1 meter 20 begeleid te worden door een persoon van minstens 15 jaar. Thematisatie De attractie staat in de Wickie de Viking-zone. Naast deze attractie telt de zone nog twee attracties (De Grote Golf en Wickie's Wervelwind), twee restaurants en een winkel. In totaal kostte de zone het park zo'n 5,5 miljoen euro. Trivia In Majaland Kownaty en Holiday Park bouwde Plopsa, op enkele details na, gespiegelde kopieën van Wickie The Battle.
Sint-Pieterskerk (Tongerlo)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van Tongerlo. De kerk is toegewijd aan Petrus. Geschiedenis De kerk was de dochterkerk van de Sint-Pieterskerk van Elen, welke gesticht was door de Abdij van Corbie. De Tongerlose kerk werd voor het eerst vermeld in 1295. In 1599 kochten de heren van Grevenbroek de bezittingen van deze abdij, en daarmee ook een deel van het tiendrecht. De huidige kerk in Maaslandse gotiek kwam in plaats van de romaanse voorganger uit de 12e eeuw, waarnaar in 1980 nog opgravingen zijn verricht. Deze was opgetrokken in Maaskeien, waarvan nog enkele muurresten zichtbaar zijn, vooral in het koor. De toren stamt waarschijnlijk uit 1408, maar het zou ook 1508 kunnen zijn, getuige een slechts gedeeltelijk leesbare gevelsteen (duizend .... en acht ben ik hier aangebracht). Ze heeft vier geledingen, waarvan de onderste in kalksteen is uitgevoerd. Aan de zuidkant bevindt zich een traptoren van drie geledingen. De gotische kerk werd in mergelsteen opgetrokken, maar eind 18e eeuw werd het schip met baksteen verhoogd, en de zoldering kreeg classicistische versieringen. Ook de zijbeuken werden toen vergroot en nieuwe scheibogen tussen schip en zijbeuken werden aangebracht. Deze rusten op de oorspronkelijke pilaren, die versierd zijn met waterbladkapitelen. Meubilair De kerk bezit enkele oude beelden, zoals een Piëta in gepolychromeerd hout, en een Onze-Lieve-Vrouw met Kind op Maansikkel, welke laatste aan Jan van Steffenswert wordt toegeschreven. Al deze beelden zijn uit het begin van de 16e eeuw. Het eikenhouten hoofdaltaar en een biechtstoel in rococostijl stammen uit het midden van de 18e eeuw. De communiebank, in barokstijl, werd vervaardigd in dezelfde tijd. Er is een 15e-eeuws wijwatervat, dat in één der zuilen is uitgespaard. Ook is er een 13e-eeuws romaans kalkstenen doopvont, dat vier maskers draagt. Naast dit alles zijn er ook een aantal 19e-eeuwse meubelen in de kerk, in neogotische stijl. Externe link Onroerend erfgoed
Begijnenvest (Brugge)

De Begijnenvest is een straat in Brugge, die deel uitmaakt van de tweede middeleeuwse omwallingsgracht. Beschrijving De Begijnenvest is het deel van de stadsvestingen dat loopt nabij het Begijnhof. Het Begijnhof bestond al in 1244 en rond die tijd werden de stadsvestingen die er aan paalden, aangelegd. De Begijnenvest loopt vanaf het Begijnhof en het Wijngaardplein, langs het Minnewater tot aan de Minnewaterbrug en de Poertoren. Daar draait ze rechts weg en loopt tot aan de Boeveriestraat. Door de aanleg van de Ringweg (R30) is het stukje bij de Boeveriestraat geïsoleerd geraakt van het overige deel van de Begijnenvest. De gronden tussen het Begijnhof en de tweede omwalling werden eeuwenlang als blekerijgrond en moestuin gebruikt. Pas in de tweede helft van de 19de eeuw werden ze aangewend voor de bouw van een nieuw ziekenhuis, de Minnewaterkliniek. Rond dezelfde periode kregen de aanpalende vestingen hun huidig uitzicht. De hele Begijnenvest werd aan de kant van het ziekenhuis ommuurd. De vesting werd een breed wandelpad, dat beplant werd met bomen. Men had het al vlug in de volksmond over de 'Begijnenvest' of 'Bagieneveste' en omstreeks 1830 werd dit de officiële naam. De Begijnenvest loopt langs de muur die rondom de achterzijde loopt van de Minnewaterkliniek. Op de andere kant van de vest staat een perkje met een borstbeeld van de Brugse beeldhouwer Hendrik Pickery. Vlak bij de Poertoren ligt het wat lager gelegen Poertorenpark, dat parallel ligt met de Begijnenvest. Buiten Begijnenvest Er is ook een Buiten Begijnenvest, aan de overkant van de walgracht, die loopt van de Vaartdijkstraat tot aan de Koning Albert I-laan en deel uitmaakt van de stadsring R30. Literatuur Albert SCHOUTEET, De straatnamen van Brugge. Oorsprong en betekenis, Brugge, 1977, ISBN 9789062675036. Brigitte BEERNAERT e. a., Begijnenvest 1, Poertoren, in: Monument en steen, Open monumentendagen Brugge 2003, Brugge, 2003. Brigitte BEERNAERT e. a., Begijnenvest 1, Poertoren en omgeving, in: Van Nature een monument, Open monumentendagen Brugge 2004, Brugge, 2004. Chris WEYMEIS, Brugge van Academiestraat tot Zwijnstraat. Geschiedenis van de straten in de binnenstad, Deel I, A-D, Brugge, 2011, ISBN 9781845886608. Brigitte BEERNAERT e. a., Begijnenvest, Poertoren met de nieuwe moestuin, in: De vier elementen, Open Monumentendag 2010, Brugge, 2010. Brigitte BEERNAERT e. a., Begijnenvest, de Poertoren, in: 'Conflict', Open Monumentendag 2001, Brugge, 2011. Brigitte BEERNAERT e.a. De Poertoren met de mooie tuin en een nieuwe trap, in: Het beste van 25 jaar, Open monumentendagen 2013, Brugge, 2013. Externe link De Begijnenvest in de inventaris van het onroerend erfgoed
Ham-sur-Heure Castle

Ham-sur-Heure Castle (French: Château d'Ham-sur-Heure) is a castle in Ham-sur-Heure, a village in the municipality of Ham-sur-Heure-Nalinnes, province of Hainaut, Wallonia, Belgium. From 1491 to 1941 it belonged to the de Mérode family, and from 1941 to 1952 to the descendants of Charles John d'Oultremont. They sold it to the municipal authorities of Ham-sur-Heure, who used it as their town hall. After the local government reorganisation of 1977 it became the town hall of the present municipality of Ham-sur-Heure-Nalinnes. See also List of castles in Belgium Jean Charles Joseph, Count of Merode, Marquis of Deynze, born and dead in Ham-sur-Heure Castle (1719-1774) External links Château d'Ham-sur-Heur, Tourist office Visit Hainaut
Château de Ham-sur-Heure

Le château d'Ham-sur-Heure est situé dans le village belge d'Ham-sur-Heure (Région wallonne). Histoire Les premières traces écrites connues attestant de la présence du château datent du XIIIe siècle, venant d'Isabeau de Morialmé, propriétaire du château. Il appartient ensuite successivement aux Condé (1209), aux Béthune (1230), Gui de Dampierre (1246), aux Condé (1259), aux Luxembourg, aux Fosseux, aux Bourgogne et aux d'Enghien (1441). En 1473, le château passe à la Maison de Mérode, qui lui donne son aspect actuel et le conserve jusqu'en 1941. C'est, d'ailleurs, Léonie de Rochechouart de Mortemart, comtesse de Mérode, veuve du sénateur Louis Ghislain de Mérode qui effectuera la dernière grande restauration (1898 à 1900), elle y investit 2 millions de francs or. Le château passa alors par héritage à la famille d'Oultremont. En effet, Léonie de Mérode léguera le château à sa fille Victurnienne Renée de Mérode (1859-1941) et à son beau-fils Charles-Jean d'Oultremont dit John d'Oultremont (1848-1917), Grand-Maréchal de la cour, qui le donnera à son tour à son fils Guy et à sa belle fille Raymonde Vitali, comtesse d'Oultremont. À la mort de cette dernière, en 1952, ses héritiers le vendirent à la commune d'Ham-sur-Heure dont il devint le siège de l'administration communale. Connu localement comme 'château communal' il est resté après la réforme communale de 1977 le siège administratif de la nouvelle commune appelée désormais Ham-sur-Heure-Nalinnes. Le château Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des châteaux belges par région Liste du patrimoine immobilier classé de Ham-sur-Heure-Nalinnes Bibliographie Le patrimoine monumental de la Belgique, vol. 10, t. 2 : Wallonie, Hainaut, Thuin (F-T), Liège, Pierre Mardaga, éditeur, 1983, 989 p. (ISBN 2-8021-0045-9, lire en ligne) Astrid Tanghe et Luc-Francis Genicot (dir.), « Ham-sur-Heure », dans Le grand livre des châteaux de Belgique, vol. 1 : Châteaux-forts et châteaux-fermes, Bruxelles, Marc Vokaer, éditeur, 1975, p. 138-139 Portail du Hainaut Portail des châteaux Portail de la protection du patrimoine
Kasteel van Ham-sur-Heure

Het kasteel van Ham-sur-Heure is een kasteel gelegen in het dorp Ham-sur-Heure in de provincie Henegouwen. Geschiedenis In de elfde eeuw behoorde het kasteel toe aan de familie van Florennes, daarna de familie Morialme, vervolgens aan Gwijde van Dampierre, het Huis Condé (1259), de heren van Edingen (1402), het Huis Luxemburg, de familie van Fosseux en de hertogen van Bourgondië . In 1473 tot 1941 was het kasteel eigendom van het Huis Merode. Vervolgens kwam het door vererving aan het Huis Oultremont. Het werd in 1952 verkocht aan de gemeente van Ham-sur-Heure en is nu het gemeentehuis van Ham-sur-Heure-Nalinnes. In 1667 en 1689 werd het kasteel zwaar beschadigd. Het werd in het begin van de achttiende eeuw herbouwd tot een luxueuze residentie en opnieuw vanaf 1776 vonden verbouwingen plaats. Deze zijn echter, vanwege de Franse Revolutie, nooit afgewerkt. Eind negentiende eeuw werd de ruïne herbouwd in huidige staat door de Leuvense architect Pierre Langerock. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Henegouwen Bronnen belgie-toerisme.be Castles.nl
Gedächtniskirche Sankt Hiob (Brüssel)

Die Gedächtniskirche Sankt Hiob ist eine russisch-orthodoxe Kirche in Uccle in der Hauptstadtregion Brüssel in Belgien. Sie ist nicht zu verwechseln mit der katholischen Kirche Saint-Job/Sint-Job im gleichnamigen Stadtviertel. Sie ist Hiob und dem Gedächtnis an Zar Nikolaus II., seine Familie und alle Opfer der russischen Revolution und des anschließenden Bürgerkriegs geweiht (Russisch: Церковь в честь святого праведного Иова Многострадального, Niederländisch: Kerk ter ere van het lijden van de heilige en rechtvaardige Job, Französisch: Eglise mémorial orthodoxe russe de Saint Job le juste aux maintes souffrances). Der Geburtstag von Zar Nikolaus II. war nach dem noch geltenden julianischen Kalender der 6. Mai, der nach dem orthodoxen Kalender der Gedenktag von Hiob ist. Geschichte Nach der russischen Revolution flüchteten viele Russen der alten, zaristischen Eliten und siedelten sich teilweise in Westeuropa an. In Belgien zogen viele Russen nach Ixelles und Uccle, weil es auf dem Grundstück der vormaligen zaristischen Botschaft in Ixelles bereits eine russisch-orthodoxe Kirche gab. Ab 1928 wurden Spenden für eine orthodoxe Kirche gesammelt, und am 2. Februar 1936 konnte der Grundstein gelegt werden. Die Kirche wurde ausschließlich aus Eigenmitteln finanziert. Bereits 1938 war das Bauwerk weitgehend errichtet. Bedingt durch den Zweiten Weltkrieg konnte die Kirche aber erst am 1. Oktober 1950 durch den Metropoliten Anastasius (1873–1965) geweiht werden. Seit 1984 ist die Kirche denkmalgeschützt. Zwischen 2011 und 2014 wurden seitens der Hauptstadtregion Brüssel umfangreiche Restaurierungen durchgeführt. Der Architekt Nicolas Istselenoff (oder: Nicolaj Istselenov) hat sich an der orthodoxen Transfigurationskirche in Ostrov aus dem 16. Jahrhundert orientiert, so dass der Baustil altrussisch ist, einschließlich Zwiebelkuppel. Der Architekt hat auch den Bau überwacht und selbst einige Ikonen in der Kirche gemalt. Während die Kirchenmitglieder und die Kirche anfangs direkt der russisch-orthodoxen Kirche im Ausland unterstellt waren, also „stauropegisch“ waren, wurde am 6. September 1964 eine eigenständige russisch-orthodoxe Gemeinde gegründet. Die Gemeinde blieb Teil der russisch-orthodoxen Kirche im Ausland und gehört weiterhin zur Diözese von Genf und Westeuropa. Mit dieser Organisation wurde sie 2007 dem Patriarchat von Moskau unterstellt. Weblinks Eine Homepage der Kirche Andere Homepage der Kirche Literatur Laurent Vermeersch: Waarom is de Russisch-orthodoxe kerk in Ukkel gelegen? Bruzz Nr. 1606 vom 7. März 2018, Seite 30–31.
Herdenkingskerk Sint-Job

De Herdenkingskerk Sint-Job (Russisch: Церковь в честь святого праведного Иова Многострадального, Kerk ter ere van het lijden van de heilige en rechtvaardige Job) is een Russisch-orthodoxe kerk in Ukkel. Geschiedenis De kerk is gebouwd door emigranten die de Russische Revolutie waren ontvlucht. Ze begonnen fondsen in te zamelen in 1928 en konden de eerste steen leggen op 2 februari 1936. De architect-schilder Nicolaj Istselenov werd bijgestaan door een comité. De patroonheilige Sint-Job is gekozen omdat zijn feestdag, 19 mei, samenvalt met de verjaardag van tsaar Nicolaas II, aan wiens herinnering de kerk is opgedragen. Meer algemeen was ze bedoeld om het lijden van de keizerlijke familie en de slachtoffers van de revolutie te herdenken. Het gebouw was nagenoeg af in 1938, maar werd pas na de Tweede Wereldoorlog, op 1 oktober 1950, ingewijd door de metropoliet Anastasius (1873-1965). In juli 1984 zijn de kerk, de pastorij en aanhorigheden als monument beschermd. Beschrijving Het model voor de kerk waren de zijkapellen van de 16e-eeuwse Transfiguratiekerk van het dorp Ostrov in de oblast Moskou. Het resultaat is een gebouw in oudrussische stijl met een typische uienkoepel. Binnen zijn herdenkingsplaten aangebracht met de namen van bolsjevistische slachtoffers. Zie ook Kathedrale kerk van Sint-Nicolaas de Wonderdoener Sint-Jobkerk, de gelijknamige kerk in Ukkel Externe links Officiële website Église Orthodoxe Russe Saint-Job Literatuur Грезин И.И., Храм-Памятник в Брюсселе. Список мемориальных досок. Русское генеалогическое общество. Серия "Российский некрополь". Выпуск 5. СПб.: ВИРД, 1999
Cerkiew św. Hioba w Brukseli

Cerkiew św. Hioba – cerkiew prawosławna w Uccle, przy alei Defré, obecnie w granicach administracyjnych Brukseli. Historia Cerkiew została wzniesiona z inicjatywy białych emigrantów rosyjskich w celu uczczenia pamięci ofiar rewolucji październikowej z carem Mikołajem II, carycą Aleksandrą Fiodorowną i ich dziećmi na czele. Budynek powstawał od 2 lutego 1936 do 1938, jednak poświęcony został dopiero w 1950. Cerkiew jest siedzibą parafii, wchodzącej w skład eparchii brytyjskiej i zachodnioeuropejskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji. We wnętrzu świątyni przechowywane są relikwie Krzyża Świętego, a także przedmioty związane z zamordowanymi członkami rodziny carskiej: epolety Mikołaja II, egzemplarz Biblii należący do wielkiego księcia Aleksego Nikołajewicza oraz krzyż Elżbiety Fiodorowny. Od 1976 cerkiew posiada dzwonnicę. Nabożeństwa w cerkwi odbywają się w języku cerkiewnosłowiańskim, poza nimi obiekt jest zamknięty. Architektura Budynek jest dokładną repliką cerkwi Przemienienia Pańskiego w Ostrowie, dzielnicy Moskwy. Jest wzniesiony w stylu nowogrodzkim, na planie kwadratu. Wejście do budynku prowadzi przez drzwi bez portalu, z mozaiką z wizerunkiem Chrystusa powyżej wejścia. Całość jest malowana na biało i zwieńczoną pojedynczą cebulastą kopułą z krzyżem prawosławnym wznoszącą się powyżej centrum nawy. Poniżej dachu obiekt zdobią trzy rzędy półkolistych łuków. We wnętrzu umieszczone zostały tablice z nazwiskami ofiar rewolucji październikowej i wojny domowej w Rosji, w tym 122 nazwiska kapłanów umieszczone za głównym ołtarzem. Przypisy Bibliografia Opis w serwisie ebru.be. ebru.be. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-07-17)].
Station Asse

Station Asse is een spoorwegstation in de gemeente Asse op spoorlijn 60 (Jette - Dendermonde). Sinds 1 augustus 2015 zijn de loketten van dit station gesloten en is het een stopplaats geworden. Tegenover het station aan de dorpszijde is er een busstelplaats van De Lijn. Van maart 2018 tot begin 2019 werden de beide perrons verhoogd en volledig vernieuwd. De NMBS investeerde 1,2 miljoen euro in dit project. Er werden ook nieuwe schuilhuisjes en energiezuinige led- verlichting voorzien. Gewestelijk Expresnet Het station is aangesloten op het Gewestelijk Expresnet van Brussel. Momenteel stopt er 2 maal per uur en per richting een S-trein, afwisselend een S3-trein naar Zottegem of Dendermonde, en een S10-trein naar Aalst of Dendermonde, aangevuld met een paar extra treinen in de spits op het traject van de S3 tussen Dendermonde en Brussel-Zuid. In de week stopt er 1 keer per dag een IC-trein naar Dendermonde (de laatste van de dag). De S- diensten worden gereden door Desiro-treinstellen, terwijl op de bijkomende treinen tijdens de spits gewoonlijk getrokken M4-rijtuigen te zien zijn. De laatste IC-trein van de dag naar Dendermonde bestaat uit een MS80-treinstel. Treindienst Galerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag. Buurtspoorweg De buurtspoorweg Aalst Brussel sloeg af vlak voor de overweg bij het station en volgde het spoor, om die een eindje verderop met een brug over te steken. De bedding is nog duidelijk te zien.