NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Oostakker Basilica

The Basilica of Our Lady of Lourdes is a Roman Catholic church at Oostakker, near Ghent in Belgium. Built in neogothic style at the end of the XIXe century it is the most important centre of Marian pilgrimage in Flanders. In 1873 the Marquise of Courtebourne-de Nédonchel had a Lourdes grotto built in the gardens of her château at Slotendries. People from Ghent and other nearby locations asked to be allowed to visit the grotto and pray there, and it was claimed that in 1875 Pieter De Rudder was miraculously healed of a compound fracture. To accommodate the resulting increase in the number of pilgrims, a neo-Gothic church based on plans by E. Van Hoecke-Peeters (slightly modified by J. B. Bethune) was completed in 1876 and consecrated in 1877. It was entrusted to the Jesuits, to which the Marquis's late son had belonged. In one of the towers there is a carillon made up of 49 bells, cast by the Michiels Foundries in the 1950s. The keyboard was temporarily removed during renovation works in the 1970s but has not yet been replaced to this date. See also List of Catholic churches in Belgium References Media related to Onze-Lieve-Vrouw van Lourdesbasiliek (Oostakker) at Wikimedia Commons
Basiliek van Oostakker-Lourdes

De Basiliek van Oostakker-Lourdes is de kerk van een belangrijk bedevaartsoord in Oostakker, een deelgemeente van Gent. Het bedevaartsoord kwam er op initiatief van een adellijke vrouw: markiezin de Courtebourne-de Nédonchel, die toen op het naburige kasteel Slotendries woonde. In 1873 bouwde zij in haar tuin een grot ter ere van Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes. Na de inzegening van het beeld aan de grot op 29 juni 1873 vroegen omwonenden en bewoners van het Gentse om te mogen komen bidden aan de grot. Een jaar later is Pieter De Rudder aan de Lourdesgrot op miraculeuze wijze genezen van een open beenbreuk. Door deze genezing ontstond er een grote toeloop van gelovigen. Om de bedevaarders te ontvangen bouwde men in 1876 een kerk in neogotische stijl naar de plannen van architect E. Van Hoecke-Peeters met een lichte aanpassing door architect Jean-Baptiste Bethune in 1875. Ze werd in 1877 ingezegend door de Gentse bisschop Hendrik Frans Bracq en bij het 50-jarig bestaan van het bedevaartsoord in 1924 verheven tot basiliek. Het meubilair is ook neogotisch en ontworpen door J.B. Bethune. De basiliek is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekte Ontvangenis, de naam waarmee Maria zich bekendmaakte aan Bernadette op 25 maart 1858. Achteraan rechts in de kerk vindt men een foto en enige informatie over Pieter De Rudder en links een beeld van Bernadette. Links vooraan in de kerk staat het gekroonde beeld van Maria, Onbevlekt Ontvangen. Haar beeld werd gekroond op 5 augustus 1888 in opdracht van Paus Leo XIII. Boven het hoofdaltaar stelt een retabel drie grotten voor: de grot van Jezus' geboorte te Bethlehem, de grot van Jezus' verrijzenis en deze van Lourdes. Op een van de glasramen boven het hoogzaal staat de H. Alfonsus van Liguori afgebeeld. Een kleindochter van markiezin De Courtebourne werd immers redemptoristin. Zeer mooi is de afbeelding van het H. Hart in de voorste zijkapel links. Door toedoen van onder anderen markiezin de Courtebourne, werd Oostakker-Lourdes ook de bakermat van een indrukwekkende onderwijscampus. In een van de 2 torens hangt ook een beiaard met 49 klokken, gegoten door Klokkengieterij Michiels in 1954. Maar het klavier is tijdelijk weggehaald bij een restauratie in 1978 en is nog niet teruggeplaatst tot op heden.
Onze-Lieve-Vrouw-ten-Troostkerk

De Onze-Lieve-Vrouw-ten-Troostkerk is een kerk in het Belgische dorp Wippelgem. De parochie maakt deel uit van het dekenaat Evergem. De neoclassicistische kerk is gebouwd midden de 19de eeuw. De kerk wordt in de volksmond "De Boskapel" genoemd omdat de kerk aan de rand van Wippelgem gelegen is, aan de bossen. Geschiedenis Al sinds 1844 probeerden de inwoners van Wippelgem een eigen kerk te krijgen, want naar de kerk van Evergem was het al een zes kilometer stappen. Z.E.H. Deken Van der Schaeghe, pastoor-deken van Evergem, was het daar niet mee eens. Een elftal jaar later, op 21 april 1855, overleed Z.E.H. Van der Schaeghe en konden de adellijke families Maertens-Pelckmans en De Neve-De Roden de kerk financieren. De familie Maertens-Pelckmans schonk de grond. De kerk kwam vlak tegenover het Kasteel Van Crombrugghe, gekend als het Kasteel van Wippelgem, te liggen. De kerk werd gebouwd in 1856 naar de plannen van architect J. Dauchot. De eerstesteenlegging gebeurde op 26 juni 1856 en de kerk werd op 1 oktober 1856 in gebruik genomen door E.H. proost Joannes B.C. Peeters. Wippelgem was toen een proosdij. Op 26 september 1907 werd Wippelgem een zelfstandige parochie. Gebouw Aan weerszijden van de kerk staat er een kapel. Links staat een kapel ter ere van Antonius van Padua (1894) en rechts één ter ere van Apollonia van Alexandrië (1893). De kerk is naar het noorden gericht en ten zuiden bevindt zich een vierkante toren met één klok. Boven de ingang van de kerk wordt de gevel bekroond met een attiek driehoekig fronton met net boven de ingang een rondboognis met een Onze-Lieve-Vrouwebeeld. Op de gevelsteen staat vermeld: "Antonius Episcopus Gandavensis consecravit 16 julli 1906" en "Ludov. Maertens-Pelckmans aedificavit A° MDCCCLVI". Aan het koor van de eenbeukige kerk hangt een groot kruis uit 1897 door M. Zens. Er hangen ook zeven schilderijen op paneel met de Zeven Smarten van Onze-Lieve-Vrouw door J. Van der Plaetsen en zoon, geschilderd in 1857-58. Tot het kerkmeubilair en kunstwerken behoren: drie houten heiligenbeelden van J.G. De Rycke Eiken koorgestoelte, eiken kansel uit de 19de eeuw en twee biechtstoelen Orgel door L. Lovaert uit 1865, gewijzigd door L. Daem in 1938 en door Loncke in 1970. De orgelkast werd volledig vernieuwd. Neogotische arduinen doopvont van 1872 met koperen deksel van 1908 Twee glasramen in koor van Van Crombrugghe van 1899 en twaalf glasramen in schip van H. Coppejans van 1932 Op doek geschilderde kruisweg afkomstig uit de Sint-Jacobskerk te Gent, herschilderd door H. Verwilghen in 1895.
Dieleghem Abbey

Dieleghem Abbey (French: Abbaye de Dieleghem) or Dielegem Abbey (Dutch: Abdij van Dielegem) is a former abbey located in the Brussels municipality of Jette, Belgium. It was abolished in 1796. History The oldest reference to the abbey dates from 1095, when the Bishop of Cambrai issued a charter in its favour. Initially administered by Augustinian canons, in 1140, the abbey's monks switched to the rules of the Premonstratensian order. In the 13th century, the abbey now called Dieleghem possessed half of the municipality's territory and played an important social and economic role until the French Revolution. The abbots, mitred from 1532, sat in the States of Brabant, the representation of the three estates (nobility, clergy and commoners) to the court of the Duke of Brabant. In November 1796, the canons regular were evicted and deported to an island off the shores of Brittany, France. Dieleghem Abbey was looted and subsequently destroyed, sparing only the abbot's residence. Other abbeys in Flanders, like Afflighem, Grimbergen and Groot-Bijgaarden, shared a similar fate. The abbey and the site were classified as a historic monument on 3 February 1953. The abbot's former residence now houses the collections of the museum of the County of Jette. See also Laerbeek Wood Roman Catholicism in Belgium Neoclassical architecture in Belgium History of Brussels Culture of Belgium Belgium in the long nineteenth century References Further reading G. Paulus, De abdij van Dielegem, in the series Brussel, stad van kunst en geschiendenis, 41 (Brussels, 2005), 48 p. ISBN 978-2-96005-028-8 G. Paulus, L'abbaye de Dieleghem, in the series Bruxelles, ville d'art et d'histoire (Brussels, 2005), 48 p. G. Paulus, Jette, in the series Guides des communes de la Région bruxelloise (Brussels, 2000), 83 p. External links Media related to Dieleghem Abbey at Wikimedia Commons County of Jette Communal Museum, brusselsmuseums.be De abdij van Dielegem, erfgoed.brussels Abdij van Dielegem, irisnet.be
Sint-Martinuskerk (Overpelt)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Overpelt in de Belgische provincie Limburg. De kerk is gelegen aan de Kerkdijk. Geschiedenis De parochie is waarschijnlijk in de 13e eeuw gesticht. In 1277 kwam het patronaatsrecht aan de Abdij van Floreffe. Het kerkterrein diende het vanaf de 16e eeuw als schans. Daartoe was het kerkterrein omgracht en slechts met een ophaalbrug bereikbaar. In 1568 bijvoorbeeld, zocht de bevolking meermaals haar toevlucht in de kerktoren, toen de omgeving door allerlei troepen onveilig werd gemaakt. De kerk liep schade op, die in 1600 werd hersteld. In 1614 werd een nieuwe sacristie gebouwd en een nieuw portiek. In 1865 werd de gracht gedempt. In 1912 werd de oude, ommuurde, kerk gesloopt en werd een nieuwe gebouwd. Deze werd uitgevoerd in neoromaanse stijl. Architecten waren Hyacinth Martens en Vincent Lenertz. In 1928 en 1935 werden muurschilderingen aangebracht door Peter Heidbüchel, die later weer overschilderd werden. Gebouw Het betreft een georiënteerd, bakstenen kerkgebouw, met een ingebouwde, vierkante westtoren. Deze toren heeft vier geledingen en een licht ingesnoerde naaldspits. Het portaal wordt gesierd door een Sint-Martinusgroep. Meubilair Enkele voorwerpen zijn uit de oude kerk afkomstig: Een schilderij van Sint-Maarten die zijn mantel deelt, door Willem-Jacob Herreyns, uit 1761; Een gepolychromeerd houten beeld van Sint-Antonius Abt uit begin 16e eeuw, Johannes in disco (eind 18e eeuw); houten beeld van Sint-Genoveva (16e eeuw). Ook uit de eerste helft van de 19e eeuw zijn een aantal beelden aanwezig. Voor de nieuwe kerk werden vervaardigd: Het hoofdaltaar, de zijaltaren, de preekstoel. Buiten de kerk zijn enkele 17e-eeuwse grafkruisen te zien. Externe links Sint-Martinuskerk Onroerend erfgoed
Onze-Lieve-Vrouw Bezoeking en Sint-Leokerk

De Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Leokerk is de kerk van de parochie Onze-Lieve-Vrouw Bezoeking en Sint-Leo in Marialoop, een gehucht in de Belgische gemeente Meulebeke. Opbouw In Marialoop stond als sinds de 17de eeuw de Onze-Lieve-Vrouw Bezoekingkapel. Er werd aanvraag ingediend bij de gemeente Meulebeke om de kapel als wijkkerk te aanvaarden. Dit werd geweigerd. De Marialopenaren eisten een pastoor én een kerk. In 1835 verwelkomde Marialoop zijn eerste pastoor E.H. Leo Dujardin. In 1837 kreeg hij van het bisdom Brugge de toelating om een steenbakkerij op te richten en een kerk te bouwen. De steenbakkerij was gelegen op de grens tussen Meulebeke en Oostrozebeke, in de huidige Steenovenstraat. Iedereen van Marialoop hielp mee bij het bouwen van "hun" kerk. De stenen werden met kruiwagens en boerenkarren naar Marialoopplaats gebracht. De mensen werkten ijverig door, terwijl pastoor Leo Dujardin het nodige geld probeerde bijeen te krijgen voor de financiering van de bouw. De eerstesteenlegging gebeurde op 11 april 1837, dezelfde dag als het feest van de heilige Leo. Anderhalf jaar later, op 24 september 1838, werd de kerk ingewijd door Mgr. Boussen, bisschop van Brugge. De kerk werd genoemd naar de Heilige Leo, de patroonheilige van de pastoor-bouwer. Niet veel later kreeg de kerk ook de titel van Onze-Lieve-Vrouw Bezoeking. In januari 1839 werd Marialoop een onafhankelijke parochie. De kerk was gebouwd, maar had nog geen toren. Pastoor Leo Dujardin ging weer geld inzamelen, ditmaal voor de financiering van de toren. De toren kwam er uiteindelijk, maar pas na de dood van de EH. Leo Dujardin, 9 oktober 1844, te Marialoop. Overdracht en 20e eeuw In 1840 werd de nieuwgebouwde kerk, het pastoriehuis en de bijhorende grond aan de kerkfabriek van Marialoop overgedragen. Tot in 1846 weigerde de gemeente Meulebeke subsidies te betalen omdat het bouwen van de pastorie en de kerk buiten het medeweten van het gemeentebestuur gebeurd was. De kerk bleef in de twee grote oorlogen bespaard van grote schade. Begin jaren negentig was er toch een grondige renovatiebeurt nodig om het verval tegen te gaan. Orgel De kerk bevat een orgel van orgelbouwer Leon Lovaert uit 1846. Het orgel was een gift van Leonard Anthone Loncke, bewoner van het kasteel Ter Borcht, die ook een deel van de bouwgrond voor de kerk geschonken had.
Huis Braem - Severin

Huis Braem - Severin is de atelierwoning en later museum ontworpen door architect Renaat Braem. Toelichting Dit gebouw was zijn eigen verblijfswoning van de afwerking in 1958 tot 1997. Op 3 april 1995 werd de woning beschermd als onroerend erfgoed. De woning "Het Schoonste land ter wereld" is gebouwd van 1957 tot 1958, en bevindt zich in de Menegemlei te Deurne (Antwerpen). In april 1999 besloot Braem wegens gezondheidsproblemen de woning te schenken aan de Vlaamse Gemeenschap. Van 2000 tot 2002 werd het huis gerenoveerd onder leiding van de architecten Walter Slock en Willem Hulstaert. Sinds 2003 is de woning een huismuseum geworden. Heel het interieur, het architectuurarchief, maar ook persoonlijke briefuitwisselingen en foto’s zijn daar te bezichtigen. Kenmerken Braem is het huis beginnen ontwerpen in 1955. De bouw is begonnen in 1957 en duurde tot januari 1958. Het is een bijzonder voorbeeld van naoorlogse residentiële architectuur. De woning is sober en strak uitgewerkt, het is een halfopen bebouwing. Bij het ontwerp hield Braem rekening met geometrische schema’s en de verhoudingen die ook in de natuur voorkomen zoals de gulden snede. Het ontwerp is een uiting van zijn rationele levensstijl. Er zijn geen donkere hoeken in de woning, het buitenlicht wordt overal toegelaten. De bedoeling was om te bouwen naar de natuur, waarbij het ontwerp van de woning en het uitzonderlijke karakter van het interieur één geheel vormt.
Сенефский дворец

Сенефский дворец (фр. Château de Seneffe) — дворец, расположенный в бельгийском городе Сенеф, на территории провинции Эно, в помещениях которого находится Музей ювелирного искусства Валлонии (Centre de l’orfèvrerie de la communauté française). История Дворец Сенёф был спроектирован в 1758 году для крупного валлонского торговца Жозефа Депестра, интенданта расположенных на территории нынешней Бельгии австрийских войск (тогда — Австрийские Нидерланды), и получившего аристократические титулы синьора Сенефа и графа Турне. Возведён в период с 1763 по 1768 год в неоклассическом стиле, по примеру дворцов середины XVIII столетия во Франции. Построен и украшен дворец был архитектором Лораном-Бенуа Девезом. После смерти Ж. Депестра в 1774 году декоративные работы во дворце и по разбивке парка были продолжены его вдовой и старшим сыном Жозефом II Депестром. После Французской революции и оккупации Австрийских Нидерландов французскими войсками дворец был конфискован (1799). В 1837 он был возвращён семье Депестр (сыну Жозефа II, Оноре). В 1888 году его приобрёл у Оноре барон Жоффине. Последним его частным владельцем был бельгийский банкир еврейского происхождения Франц Филипсон, купивший дворец в 1909 году. Перед началом Второй мировой войны семья Филипсона бежала в США, а во время оккупации Бельгии немецкими войсками дворец Сенеф был конфискован и использован как резиденция германского военного коменданта в Бельгии генерала Александра фон Фалькенхаузена. После освобождения Бельгии использовался американскими войсками. В 1952 был выкуплен у Филипсонов; здесь был открыт Коллеж Сакре-Кёр (1952—1963). Затем дворец в течение 7 лет не использовался, после чего перешёл в собственность бельгийского государства (1970). В период с 1978 по 1995 здесь была проведена всеобъемлющая реставрация помещений, обновление интерьеров и парковый дизайн. Архитектура Сенефский дворец с окружающим его парком является замечательным образцом аристократической резиденции середины XVIII века. Выполнен по проекту, сходному с тем, по которому создавался дворец Малый Трианон в Париже. В то же время в построении коллоннад, возведённых учившимся в Италии архитектором Девезом, чувствуется также влияние английского неоклассического стиля, принятого в то время. Дворцовый комплекс состоит из основного здания, окружённого с обеих сторон галереями с колоннадами (длиной в 70 метров) и монументальным павильоном. От города Сенеф к дворцу ведёт высаженная деревьями аллея. В XIX веке дворцовый парк был разбит на манер английского. В 2000 году были начаты работы по приданию ему облика, который он имел в XVIII столетии. В расположенном во дворце музее ювелирного искусства можно увидеть большую коллекцию старинных серебряных изделий, большая часть которых относится в XVIII веку. Примечания Литература Xavier Duquenne, Le Château de Seneffe, Brussels, 1978. Véronique Bücken, Le Château de Seneffe — Centre de l’orfèvrerie de la communauté française, series: Musea Nostra Brussels, 2003 edition.
Сенефський замок

Сенефський замок (фр. Château de Seneffe) — палац, розташований в бельгійському місті Сенеф, на території провінції Ено, в приміщенні якого розташований Музей ювелірного мистецтва Валлонії (фр. Centre de l'orfèvrerie de la communauté française). Історія Сенефський замок був спроєктований в 1758 році для великого валлонського торговця Жозефа Депестра, інтенданта розташованих на території нинішньої Бельгії австрійських військ (тоді — Австрійські Нідерланди), який отримав аристократичні титули синьйора Сенефа і графа Турне. Споруджений у період з 1763 по 1768 рік у неокласичному стилі, за зразком палаців середини XVIII століття у Франції. Замок спорудив архітектор Лоран-Бенуа Девез. Після смерті Ж. Депестра в 1774 році декоративними роботами в палаці та розбивкою парку займалася його вдова і старший син Жозеф II Депестр. Після Французької революції та окупації Австрійських Нідерландів французькими військами палац було конфісковано (1799). У 1837 повернений родині Депестр (синові Жозефа II, Оноре). У 1888 його придбав у Оноре барон Жоффіне. Останнім його приватним власником був бельгійський банкір єврейського походження Франц Філіпсон, що купив палац у 1909. Перед початком Другої світової війни сім'я Філіпсон виїхала до США, а під час окупації Бельгії німецькими військами замок був конфіскований та використовувався як резиденція німецького військового коменданта в Бельгії генерала Олександра фон Фалькенхаузена. Після звільнення Бельгії використовувався американськими військами. У 1952 викуплений у Філіпсона; тут було відкрито «Колеж Сакре-Кер» (1952—1963). Потім палац протягом 7 років не використовувався, після чого перейшов у власність бельгійської держави (1970). У 1978-1995 проведена всеосяжна реставрація приміщень, оновлення інтер'єрів і парковий дизайн. Архітектура Сенефський замок з парком є чудовим зразком аристократичної резиденції середини XVIII століття. Його було виконано за проєкт, схожим з тим, за яким створювався палац Малий Тріанон у Парижі. Водночас у побудові колонад, які звів архітектор Девез, що навчався в Італії, відчувається також вплив англійської неокласичного стилю, прийнятого в той час. Палацовий комплекс складається з основної будівлі, оточеної з обох сторін галереями з колонадами (завдовжки 70 метрів) і монументальним павільйоном. Від міста Сенеф до палацу веде алея, висаджена деревами. У XIX столітті розбили палацовий парк в англійському стилі. У 2000 розпочаті роботи з відновлення первісного вигляду, який замок мав у XVIII столітті. У розташованому в палаці музеї ювелірного мистецтва можна побачити велику колекцію старовинних срібних виробів, більша частина яких відноситься до XVIII століття. Література Xavier Duquenne, Le Château de Seneffe, Brussels, 1978. Véronique Bücken, Le Château de Seneffe — Centre de l'orfèvrerie de la communauté française, series: Musea Nostra Brussels, 2003 edition. Посилання Офіційний сайт Примітки
Sint-Medarduskerk (Ursel)

De Sint-Medarduskerk is een rooms-katholieke kerk in het Oost-Vlaamse Ursel (Aalter). Ze is gebouwd in het dorp en ligt aan de weg die Aalter met Eeklo verbindt, de N499. Verbouwingen Waarschijnlijk bestond er reeds in 1171 een kerk in Ursel en het was de bisschop van Doornik, Walter van Marvis, die in 1242 de grenzen van de verschillende parochies had aangeduid. Oorspronkelijk moet het een kruiskerkje met een achtkantige vieringtoren geweest zijn. De kerk werd gespaard van het geweld tijdens de Beeldenstorm in de 16e eeuw. De eerste grote verbouwingen kwamen er in 1664, toen aan beide kanten van de bestaande eenbeukige kerk afdaken werden bijgebouwd. In 1760 en 1781 werden deze afdaken vervangen door de huidige zijbeuken. In 1840 werd het kerkschip verhoogd en in 1865 werd de parochiekerk in westelijke richting voorzien van een nieuwe voorgevel. In 1872 vormde men de veertien vensters om tot neogotische spitsbogen. Die ingreep is nu nog altijd goed zichtbaar. Beeldenstorm De laatste grondige restauratie had plaats in 1966 en daarbij werd met de geest van het Tweede Vaticaans Concilie rekening gehouden. De heiligen verdwenen aan de pilaren, de communiebank werd uitgebroken en het kerkhof verhuisde naar de Schaperstraat. In Ursel sprak men van een nieuwe beeldenstorm. Door de talrijke verbouwingen in de loop der eeuwen en het ontbreken van beeldend materiaal, is het onmogelijk een beeld te vormen van hoe de kerk er in haar beginfase heeft uitgezien. Geklasseerd In maart 2013 werd de kerk volledig geklasseerd als monument door de Vlaamse Gemeenschap. Het besluit werd als volgt geformuleerd: "De artistieke waarde van het kerkgebouw ligt vooral in het nog deels 17e- en 18e-eeuwse meubilair met rijkelijk gebeeldhouwde barokke preekstoel uit 1667, 18e-eeuwse portiekaltaren, koorlambrisering en -banken en drie biechtstoelen waarvan één gedateerd uit 1726. Het 18e-eeuwse orgel van Pieter van Peteghem met bijhorende stijlvolle orgelkast getuigt van een grote kunstwaarde. Dit oorspronkelijke balustrade-orgel is een zeldzaam voorbeeld van een orgel uit de beginperiode van de stamvader van de internationaal gerenommeerde orgelmakerdynastie." Externe links De Sint-Medarduskerk van Ursel op Google Street View Fiche Onroerend Erfgoed