NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St. Andrew's Church (Bruxelles)

St Andrew's Church est la seule église écossaise en Belgique. Elle est située au 181 chaussée de Vleurgat à Ixelles. C'est une église presbytérienne : elle est également membre de l'Église d'Écosse et de l'Église protestante unie de Belgique. Cultes en anglais chaque semaine - dimanche à 11h00. Pasteur : Andrew Gardner[Quand ?]. Articles connexes Église protestante de Bruxelles (Chapelle royale) Église protestante de Bruxelles-Botanique Liens externes Site officiel Portail du protestantisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de Bruxelles Portail de l’Écosse
Saint Andrews Church (Elsene)

De Saint Andrew's Church of Scotland is een Engelstalige kerk in de Brusselse gemeente Elsene en maakt deel uit van de Kerk van Schotland en de Verenigde Protestantse Kerk in België. Geschiedenis De Schotse presbyteriaanse gemeenschap was reeds sinds 1898 aanwezig in Brussel. De kerk werd opgetrokken in 1925 op de hoek van de Vleurgatse Steenweg en de Bucholtzstraat, ter herinnering aan de presbyteriaanse soldaten die waren omgekomen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Externe links Saint Andrew's Church of Scotland St. Andrew’s Church (Inventaris Bouwkundig Erfgoed)
Церковь Святого Андрея (Брюссель)

Церковь Святого Андрея в Брюсселе — протестантская церковь, которую используют как Церкви Шотландии, так и Объединенная протестантская церковь в Бельгии. Службы проводятся на английском языке. Миссия конгрегации звучит так: «Мы стремимся следовать за Иисусом, неся знание о Божьей любви всем» В 1830 году в Бельгии была основана пресвитерианская шотландская кирха, и преподобный Чарльз Сиверайт стал первым священником. Однако после бельгийской революции больше нет письменных упоминаний об этой церкви. В 1898 году преподобный Фрэнсис Гордон был направлен в Бельгию и проводил пресвитерианские церковные службы в различных местах Брюсселя. Такая организация богослужений в разных местах продолжалась в течение 27 лет. Преподобный Джордж Р. С. Рид сменил Гордона на посту священника в 1899 году, и в том году собрание общины посетило 150 человек. В 1900 году были рукоположены первые старейшины, была учреждена сессия церкви и специальный фонд для сбора денег на её строительство. В 1900 году брюссельская конгрегация была включена в состав пресвитерии Церкви Шотландии в Эдинбурге. По состоянию на 2016 год она является частью Международной пресвитерии Церкви Шотландии (ранее известной как пресвитерия Европы). Нынешние церковные здания были построены в 1925 году как мемориал шотландским солдатам, погибшим в Бельгии во время Первой мировой войны, и вмещают 200 человек. Территория, окружающая церковь, является примечательна своими характерными домами в стиле модерн начала XX века, в частности близлежащим домом архитектора Виктора Орты. Некогда небольшая община значительно выросла за последние годы, особенно в результате присоединения Великобритании к Общему рынку в 1973 году и размещения в Брюсселе базы многочисленных международных организаций, включая Европейский союз и НАТО. Община в 2013 году была очень многонациональной, в ней было представлено более 30 различных национальностей. Наибольшее количество людей прибыло из Великобритании и Ганы. По состоянию на 2014 год священником (с 2004 года) является преподобный доктор Эндрю Гарднер, бакалавр философии, ранее служивший в приходской церкви Флауэрхилл, Эйрдри, Ланаркшир, Шотландия. Примечания
Rameyen Castle

Rameyen Castle (Dutch: Hof van Rameyen) is a castle on a lake in Gestel, part of the municipality of Berlaar, in the province of Antwerp, Belgium. It was once owned by Nicolaas Rubens, Lord of Rameyen, who died in the castle. Nicolaas was the second son of Peter Paul Rubens. The first known owner of Rameyen castle in Gestel was Jan II Berthout van Berlaer who lived in the castle in 1303. The oldest part of the castle is the square keep. This heavy tower dates to the 13th century. The keep was fitted with cannon holes in the 16th century. A beautiful castle was built around the keep by Van Immerseele and de Cock families. Boudewijn de Cock sold the castle in 1643 to Nicolaas Rubens, Lord of Rameyen, the second son of the famous painter Pieter Paul Rubens. The castle stayed as a property of the Rubens family until 1759. During the 17th century the castle underwent major restorations and remodelling but at the end of the same century the castle stood empty and decay started. The restoration took place in the 19th century when Esquire Nicolaas Joseph Alphonse de Cock came in possession of the castle. The Esquire lived in the castle until 1888. Other restorations took place in 1906. During WWI the castle was damaged but the restorations were already finished before the war ended. The last restorations took place in 1960. Joseph and Claartje de Gruyter bought the 700-year-old castle in 1995. “It was love at first sight,” Mrs. de Gruyter recalled of the castle, situated near Antwerp in northern Belgium. But the moated chateau, while livable, desperately needed modernizing. So shortly after moving in, the couple sought help from Rutger Steenmeijer, of R. Steenmeijer & H. Baksteen architects, and Axel Vervoordt. For the first three years, the de Gruyters set up house in the main part of the castle to familiarize themselves with the space while the renovation team worked on the outlying buildings, which included private stables, a coach house and caretaker's cottage. They then moved into the coach house while Mr. Steenmeijer and Mr. Vervoordt turned to the main dwelling. The renovation took over 6 years with a budget over 12 M. Euro In November 2015, Family de Gruyter sold the property to NV Hof Van Rameyen a Belgian investment company. See also List of castles in Belgium Some kite aerial pictures of the Castle Some aerial pictures of the castle in wintertime Sources Inventaris onroerend erfgoed: Hof van Rameyen (in Dutch)
Château de Rameyen

Le château de Rameyen (en néerlandais : Hof van Rameyen) est un château à douves situé à Gestel, une section de Berlaar, dans la province belge d'Anvers. Historique Le château, dont le noyau remonte probablement à un château à douves du XIIIe ou XIVe siècle, s'est transformé en un château Renaissance du XVIe siècle, qui a été reconstruit et restauré plusieurs fois au cours des siècles suivants. L'un de ses résidents les plus célèbres était Nicolaas Rubens (en), le deuxième fils de Peter Paul Rubens, qui y passa ses dernières années. Description Une porte d'entrée monumentale en fer forgé sur la Rameyenstraat mène à travers une allée de châtaigniers via la guérite à une cour triangulaire avec la ferme du château du XVIIIe siècle et les dépendances. Le château lui-même est une résidence luxueuse de près de 4 000 m2 avec 10 chambres avec salle de bain, et dispose d'espaces d'exposition et de bureaux, et d'installations de détente telles qu'un fitness, une piscine et des courts de tennis. Dans la chapelle du château, il y a un sol en faïence unique du XVIe siècle, probablement le plus ancien sol de ce type au Benelux. Le château est situé dans un grand parc paysager de 72 hectares avec des plantations de séquoias, magnolias, cyprès, châtaigniers, tilleuls et plusieurs vases ornementaux monumentaux. Restaurations Le château a été restauré vers 1850, entre autres. Des travaux de restauration suivirent au début du xxe siècle. En 1996-2001, le château et ses dépendances ont été entièrement restaurés par l'architecte Rutger Steenmeijer et l'architecte d'intérieur Axel Vervoordt. Lors d'une rénovation en profondeur en 2015-2020, le bâtiment a été repeint en jaune ocre. Propriétaires Jan II Berthout van Berlaer (nl) est déjà mentionné comme premier propriétaire en 1303. Les propriétaires suivants comprenaient la famille Van Immerseel, jonkheer B. Le Cocq (1635-1643), la famille de Nicolaas Rubens (en) (1643-1759), le baron de Celles (1759-1815), P. J. A. Le Grelle (1816-1896), N. J. A. de Cock (1896-? ). Les propriétaires au XXIe siècle étaient la société N. V. De Groene Nete, avec des actions détenues par la famille De Gruyter (1995-2015), et depuis 2015 NV Hof van Rameyen, avec des actions détenues par la famille Van Gansewinkel. Après le décès de Leo Van Gansewinkel en 2019, la famille a décidé de revendre la propriété. Ferme du château La ferme appartenant au domaine est elle-même un patrimoine architectural. Elle date du XVIIIe siècle et comprend une écurie, une grange avec écurie et remise pour chevaux, fournil et potager. Voir aussi Articles connexes Liste des châteaux belges par région Liste des monuments historiques de Berlaar Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Hof van Rameyen » (voir la liste des auteurs). Portail des châteaux Portail d'Anvers et de sa province
Hof van Rameyen

Het Hof van Rameyen is een waterkasteel in Gestel, een deelgemeente van Berlaar in de Belgische provincie Antwerpen. Het kasteel, waarvan de kern vermoedelijk teruggaat tot een waterburcht uit de 13e-14e eeuw, evolueerde tot een 16e-eeuws renaissancekasteel, dat in latere eeuwen meerdere malen verbouwd en gerestaureerd werd. Een van zijn bekendste bewoners was Nicolaas Rubens, de tweede zoon van Peter Paul Rubens, die er zijn laatste jaren sleet. Een monumentale smeedijzeren ingangspoort aan de Rameyenstraat leidt doorheen een kastanjedreef via het poortgebouw naar een driehoekig binnenplein met de 18e-eeuwse kasteelhoeve en dienstgebouwen. Het kasteel zelf is een luxueus verblijf van bijna 4.000 m2 met 10 slaapkamers-met-badkamer, en beschikt over expositie- en kantoorruimtes, en ontspanningsfaciliteiten zoals een fitness, zwembad en tennisterreinen. In de kapel van het kasteel ligt een unieke majolica-tegelvloer uit de 16e eeuw, wellicht de oudste dergelijke vloer in de Benelux. Het kasteel staat in een 72 hectare (720.000 m2) groot landschapspark met aanplantingen van onder meer sequoia's, magnolia's, cipressen, kastanjelaars, linden, en enkele monumentale siervazen. Verder op het domein nog bos, velden en weilanden. Restauraties Het kasteel werd onder meer gerestaureerd rond 1850. Herstellingswerken volgden begin 20e eeuw. door bouwmeester Jules Bilmeyer. In 1996-2001 werden kasteel en bijgebouwen grondig gerestaureerd door architect Rutger Steenmeijer en interieurvormgever Axel Vervoordt. Bij een grondige opfrissing in 2015-2020 werd het gebouw herschilderd in okergeel. Eigenaars Als eerste eigenaar wordt reeds in 1303 Jan II Berthout genoemd. Latere eigenaars waren onder meer de familie van Immerseel, jonkheer B. Le Cocq (1635-1643), familie Nicolaas Rubens (1643-1759), baron De Celles (1759-1815), P.J.A. Le Grelle (1816-1896), N.J.A. de Cock (1896-?). Eigenaars in de 21e eeuw waren de N.V. De Groene Nete, met aandelen in handen van de familie De Gruyter (1995-2015), en sedert 2015 de N.V. Hof van Rameyen, met aandelen in bezit van de familie Van Gansewinkel. Na de dood van Leo Van Gansewinkel in 2019 besloot de familie het goed opnieuw te verkopen. Kasteelhoeve De kasteelhoeve die tot het domein behoort, is zelf bouwkundig erfgoed. De hoeve dateert uit het 2e kwart 18e eeuw, en omvat een woonstalhuis, schuur met paardenstal en koetshuis, bakhuis en moestuin. Externe link Inventaris onroerend erfgoed
Ramparts (Lille Gate) Cemetery

Ramparts Cemetery (Lille Gate) is a Commonwealth War Graves Commission (CWGC) burial ground for the dead of the First World War located in the Ypres Salient on the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation This small cemetery is the only CWGC burial ground within the ancient walls of Ypres. The cemetery was begun in November 1914 by French troops defending the city and was used by Commonwealth troops from February 1915 until April 1918, by which time the Western Front had moved away from Ypres. At the end of the war, the French graves were removed and concentrated in the nearby Ypres Necropole National French cemetery. Of the British and Commonwealth troops buried here, all but ten are named; in the case of five of the unidentified, the nationality could not be ascertained. The cemetery was designed by Sir Reginald Blomfield who was also responsible for the nearby Menin Gate memorial. Notable graves The cemetery contains the graves of 198 soldiers. Amongst these are the graves of six New Zealand troops killed simultaneously by the same shell. These graves are symbolically grouped together. Rose Coombs, who did much to popularise Ypres and the Salient for tourists and pilgrims through her book "Before Endeavours Fade" (ISBN 0-900913-85-1), had her ashes scattered in this cemetery in 1991. References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Ramparts (Lille Gate) Cemetery at Find a Grave Silent Cities
Ramparts katonai temető

A Ramparts katonai temető (Ramparts Cemetery, Lille Gate) az egyetlen első világháborús nemzetközösségi sírkert, amely a belgiumi Ypres városban van. Története Ypres városa a központja volt annak a kiszögellésnek, amelyet a francia és nemzetközösségi csapatok 1914 októbere és 1918 nyara között tartottak. 1915 áprilisától kezdve a németek rommá lőtték a várost. A temető a lille-i kapuhoz közel, az egykori erődfal helyén, közvetlenül a várárok mellett fekszik, innen kapta a nevét is (szabad fordításbanː Erődfal temető). Először a francia csapatok használták temetésre a területét 1914. novemberben. A nemzetközösségi alakulatok halottai 1915. február és 1918. április között kerültek a földjébe. Az első világháborúban elesett nemzetközösségi katonák közül 197 nyugszik a Ramparts temetőben, a franciákat exhumálták. Hét kivételével valamennyi katonát sikerült azonosítani, 155-en britek, 14-en új-zélandiak, 11-en ausztrálok, tízen kanadaiak voltak. A temetőt Sir Reginald Blomfield és George Hartley Goldsmith tervezte. Előbbi nevéhez fűződik a sírkerthez közel fekvő Menin Gate-emlékhely megtervezése is. Jegyzetek Források ↑ WW1 Cemeteries: Ramparts Cemetery (Lille Gate). WW1 Cemeteries.com. Hozzáférés: 2021. december 3..
Ramparts Cemetery, Lille Gate

Ramparts Cemetery, Lille Gate is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Belgische stad Ieper. De begraafplaats ligt op de Ieperse vestingen, naast de Rijselpoort en is 1.871 m² groot. Ze werd ontworpen door Reginald Blomfield en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Geschiedenis Franse troepen begonnen reeds in 1914 met de aanleg van de begraafplaats. Van februari 1915 tot april 1918 werd het verder door de Britten gebruikt. De Franse graven werden na de oorlog verwijderd. Aanvankelijk lagen veel meer doden begraven op de vestingen maar deze werden na de oorlog overgebracht naar andere begraafplaatsen. Enkel de 197 op de Ramparts Cemetery bleven over, waaronder 9 niet geïdentificeerde. Onder de geïdentificeerde slachtoffers zijn er 153 Britten, 10 Canadezen, 11 Australiërs en 14 Nieuw-Zeelanders (waarvan er 10 tot het New Zealand (Maori) Pioneer Battalion behoorden). Vier lichamen van militairen die werden opgegraven bij de Sint-Jacobskerk werden hier op 11 oktober 1999 bijgezet. In 1986 werd de begraafplaats als monument beschermd. Graven Onderscheiden militair William Cecil Kennedy Megaw, kapitein bij het Norfolk Regiment werd onderscheiden met het Military Cross (MC). Minderjarige militairen pionier W.J. Scholz van de Royal Engineers, soldaat Charles Williams van het Cheshire Regiment en soldaat Cecil William Wright van het Lincolnshire Regiment waren 17 jaar toen ze sneuvelden. Aliassen sergeant Edward Duffy diende onder het alias T. Price bij het Leinster Regiment. schutter Hugh William Ching diende onder het alias Hugh William Power bij het London Regiment (Queen Victoria's Rifles).
Station Deinze

Station Deinze is een spoorwegstation langs spoorlijn 75 (Gent - Kortrijk - Rijsel) in de stad Deinze. Van hier vertrekt ook spoorlijn 73 (Deinze - De Panne) naar de kust. Het station is gelegen in de vroegere gemeente Petegem-aan-de-Leie en heette aanvankelijk dan ook Deinze-Petegem. Het huidige station is ontworpen door Dirk Servaes en werd geopend op 25 maart 1983. Het bestaat uit een grote luifel waaronder op het eerste verdiep de perrons gelegen zijn. Op de begane grond bevinden zich de loketten. Net zoals bij veel stations loopt vervolgens een verbindingsgang loodrecht onder de sporen waarop men dan met een roltrap of reguliere trap de sporen kan bereiken. Het concept is afgekeken van het Nederlandse station Breda. In de jaren 70 en 80 is het door de NMBS in België op enkele plaatsen toegepast (onder andere Genk en Roeselare). Het is evenwel vlug afgevoerd omdat reizigers vaak klaagden over de tocht (de wind heeft in zulke hallen vaak vrij spel). Ook vinden velen dergelijke stations donkere oorden. De sporen bevinden zich zoals gezegd verhoogd, dat is gedaan uit praktische overwegingen. Het station ligt namelijk in een verstedelijkte omgeving en om geen overwegen te hebben loopt de spoorlijn in Deinze over een talud of viaduct. Naast het station bevinden zich onder het spoorwegviaduct bovendien het parkeerterrein, de busterminal en een afzetstrook. Deinze beschikt ook over een seinhuis (blok 12). Door het nieuwe concentratieplan, dat het aantal seinhuizen in België tot 31 moet terugdringen, zal het seinhuis in Deinze in de nabije toekomst verdwijnen. In 2013 werd het station opgefrist. De overkapping werd herschilderd en oogt lichter, de perrons werden verhoogd en vernieuwd. Deze werden afgewerkt in beton, wat de perrons luxueuzer doet ogen en er werden ook nieuwe trappen en roltrappen geplaatst. In de toekomst zal ook het stationsplein vernieuwd worden. Er loopt een tweede gang onder de sporen, waar zich grote liften bevinden. Ze meten 2 op 1 meter en bereiken elk perron. Deze gang is bereikbaar via een helling binnen in het station. Of van op straat aan de zuidzijde is deze gang bereikbaar met de lift naar spoor 1, die in die gang een tussenstop maakt. Sinds 2022 stoppen de toeristentreinen tijdens de zomerperiode enkel nog tijdens de week en niet langer tijdens het weekend in het station van Deinze. Sinds 1 maart 2024 zijn de loketten van dit station enkel geopend tussen 7 en 14.15 uur. Galerij Treindienst Busdienst Bij het station rijden verschillende buslijnen van De Lijn, onder meer naar Kortrijk, Gent, Tielt, Zottegem en Oudenaarde. Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Sportpaleis (Antwerpen)

Der Sportpaleis (auch Sportpaleis Antwerpen oder Antwerpens Sportpalast) ist eine Multifunktionshalle im Stadtteil Merksem der belgischen Stadt Antwerpen, Region Flandern. Direkt neben dem Sportpaleis liegt die Lotto Arena, eine Mehrzweckhalle mit 5218 Plätzen beim Sport und maximal 8050 Plätzen bei Konzerten. Geschichte In der 1933 eröffneten Arena finden hauptsächlich Konzerte, Sport- und Festivalveranstaltungen statt. Unter anderem traten dort Künstler wie Beyoncé, Britney Spears, Cher, Dimitri Vegas & Like Mike, Janet Jackson, Muse, Prince, Rihanna und Sting auf. Den Zuschauerrekord hat Metallica 2017 gleich zweimal gebrochen: Am 1. November 2017 waren 22.616 Zuschauer auf dem Konzert anwesend, auf dem nachfolgenden am 3. November 2017 dann 22.626. Im Herbst 2024 wurde bekannt, dass der Hallenbetreiber be•at einen Sponsoringvertrag über zunächst zehn Jahre mit dem niederländischen Softwareunternehmen AFAS abgeschlossen hat. Mit den finanziellen Mitteln soll ein Renovierungsprojekt vor seinem 100-jährigen Jubiläum unterstützt werden. Ein Wettbewerb über den Namen wurde gestartet. Seit dem 1. September 2025 trägt die Veranstaltungshalle den Namen AFAS Dome. Auszeichnungen Das Billboard Magazin teilte mit, dass der Sportpaleis mit über 1,3 Millionen Zuschauern die am zweitmeisten besuchte Arena der Welt ist (im Zeitraum von November 2007 bis November 2008). Platz eins belegte der Madison Square Garden in New York City. Weblinks sportpaleis.be: Website des Sportpaleis (niederländisch) setlist.fm: Konzertliste des Sportpaleis (englisch) Einzelnachweise
Sportpaleis

L'Antwerps Sportpaleis, meglio noto con il semplice nome di Sportpaleis, è un'arena situata ad Anversa in Belgio. Inaugurata nel 1933 e successivamente dal 2010 al 2013 è stata ristrutturata ed ampliata, è una struttura polifunzionale dove vengono organizzati concerti, eventi sportivi, festival e fiere e può contenere massimo 23000 persone includendo la parte centrale dell'arena. L'impianto è stato inizialmente costruito per lo sport, in particolare il ciclismo su pista, ma ora esso è venuto meno, ad eccezione del Proximus Diamond Games, un torneo annuale di tennis femminile. Secondo Billboard, l'arena è la seconda più visitata al mondo, dietro solo al Madison Square Garden. È molto nota principalmente per le performance di artisti internazionali: infatti è frequentemente scelta come sede di concerti da essi. Fra i tantissimi ospiti ricevuti, spiccano i nomi di: Ariana Grande, Dimitri Vegas & Like Mike, Britney Spears, Rihanna, Shakira, i Coldplay, Anastacia, i Muse, Beyoncé, Madonna, Iron Maiden, Metallica, Sting, Céline Dion, Lady Gaga, Justin Bieber e i Pink Floyd. È nota per essere l'arena coperta più grande d'Europa e per aver ospitato, dal 2013 al 2022 l'evento targato Tomorrowland dei noti DJ Dimitri Vegas & Like Mike Accanto allo Sportpaleis c'è la Lotto Arena, che può contenere 8000 persone, sorella minore dello Sportpaleis e collegata con quest'ultima. Molti eventi usano entrambe le strutture. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su AFAS Dome Collegamenti esterni Sito ufficiale, su afas-dome.be. (EN) Sportpaleis, su setlist.fm.
Sportpaleis Antwerp

Sportpaleis Antwerp – arena w Antwerpii w Belgii. Została otwarta w 1933 roku, a jej pojemność wynosi 17 000. W latach 2002–2008 odbywał się tutaj turniej tenisowy Diamond Games, a w 2001 zorganizowano tutaj mistrzostwa świata w kolarstwie torowym. W 2007 roku Sportpaleis została umieszczona na 10. miejscu najlepszych aren w zestawieniu Billboardu. 10 marca 2007 roku tuż obok Sportpaleis oddano do użytku mniejszą halę widowiskowo-sportową Lotto Arena. Artyści występujący w Sportpaleis Antwerp W Sportpaleis Antwerp występowały następujące gwiazdy światowego formatu: 2 Unlimited, AC/DC, Adele, Alice Cooper, Alicia Keys, Anastacia, André Rieu, Ariana Grande, Bastille, Beyoncé Knowles, The Black Eyed Peas, Bob Dylan, Bon Jovi, Boy George, Britney Spears, Bruce Springsteen, Bruno Mars, Bryan Adams, Céline Dion, Coldplay, Deep Purple, Depeche Mode, Dimitri Vegas & Like Mike, Eagles, Ellie Goulding, Eric Clapton, Faithless, Fleetwood Mac, Gotye, Green Day, Guns N’ Roses, Gwen Stefani, Il Divo, Iron Maiden, Jean-Michel Jarre, Jennifer Lopez, John Fogerty, Jonas Brothers, Justin Bieber, Kings of Leon, Kylie Minogue, Lady Gaga, Lenny Kravitz, Leonard Cohen, Lionel Richie, Madonna, Mark Knopfler, Massive Attack, Metallica, Michael Bublé, Mika, Miley Cyrus, Muse, Neil Diamond, One Direction, Ozzy Osbourne, Paul McCartney, Pink Floyd, Pink, Milk Inc., Placebo, Prince, Queen + Adam Lambert, Queen + Paul Rodgers, Queens of the Stone Age, Rage Against the Machine, Rammstein, Rihanna, The Rolling Stones, Roy Orbison, Sade, Santana, Scorpions, Shakira, Simply Red, Sting, Supertramp, Tiësto, Tina Turner, U2, Whitney Houston, Within Temptation, Hans Zimmer. Linki zewnętrzne Oficjalna strona (niderl. • fr.)