NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St.-Walburgis-Kirche (Antwerpen)

Die St.-Walburgis-Kirche (niederländisch: Sint-Walburgiskerk) in Antwerpen war eine der heiligen Walburga († 779) gewidmete Kirche, in der sich das Gemälde Kreuzaufrichtung von Peter Paul Rubens befand. Nach der Zerstörung der Kirche gelangte das Werk 1816 in die Liebfrauenkathedrale. Geschichte Mitte des 9. Jahrhunderts ließ Kaiser Otto I. am Ufer der Schelde eine Burg erbauen, in deren Mitte eine neue Kirche zu Ehren der heiligen Walburga errichtet wurde. Um 1500 vergrößerte der Baumeister Domien de Waghemakere (latinisiert: Dominicus, * um 1460 in Antwerpen; † 1542 ebenda) die Kirche. Er war Sohn des Baumeisters Herman de Waghemakere, der auch die Antwerpener Liebfrauenkathedrale erbaute. Ausstattung 1609 beauftragte Cornelis van der Geest (* 1575; † 10. März 1638), ein Gewürzhändler aus Antwerpen und Kirchenvorsteher der Kirche St. Walburgis, den Antwerpener Künstler Peter Paul Rubens, der 1610 für die Kirche das Gemälde „Die Kreuzaufrichtung“ malte. Dieses Kolossalwerk wurde Teil des Hauptaltars. 1661 zeichnete Antoon Gunther Gheringh eine Innenansicht der Kirche, auf der dieser Hauptaltar zu sehen ist. Am 13. Juli 1734 wurde der alte Hochaltar abgebrochen, um einem neuen Altar von Willem Kerricx (* 2. Juli 1652 in Dendermonde; † 20. Juni 1719 in Antwerpen) Platz zu machen. Dabei wurde das große Gemälde zersägt und kleinere Teile von Rubens’ Gemälde gingen dabei verloren, da sie nicht in das neue Triptychon passen. Im Ersten Koalitionskrieg plünderten und zerstörten französische Truppen 1794 die Kirche. Die französischen Besatzer entfernten Rubens’ Triptychon aus der zerstörten Kirche und überführten es nach Paris. Nach der Franzosenzeit wurde das Gemälde nach Antwerpen zurückgebracht und 1816 in der Liebfrauenkathedrale aufgestellt. Literatur Sint-Paulus-Info. Wetenschappelijk tijdschrift van de Sint-Paulusvrienden. Bouwstoffen voor de geschiedenis van de Antwerpse Sint-Pauluskerk. 72 Ausgaben von 1982 bis 2009. Raymond Sirjacobs: Antwerpen Sint-Pauluskerk en Schatkamer. Vijftig hoogtepunten. 2008. Raymond Sirjacobs: Sint-Pauluskerk Antwerpen. Historische Gids. 2., vollständig überarbeitete Aufl. 2001. Weblinks 360°-panorama van de Sint-Walburgiskerk Einzelnachweise
St. Walburga Church, Antwerp

St. Walburga Church (Dutch: Sint-Walburgiskerk) or Burchtkerk was a Roman Catholic parish church in Antwerp, modern-day Belgium. It was demolished in 1817. Early history The church's history predates the 8th century. The very first chapel built within the walls on the right bank of the Scheldt dates from 727, and was destroyed by the Normans in 836. In 900 a new burcht was built on the same spot with a new church, dedicated to Saint Walburga, next to the fortress Het Steen. Under the direction of the Affligem monks the church was rebuilt in 1250, and in 1478 it became a parish church, also receiving a baptismal font and the right to bury. Another renovation, directed by architect Domien de Waghemakere around 1500, further enlarged the church. Interior In 1609 the church council asked Peter Paul Rubens to paint a triptych for the church. His Elevation of the Cross was completed in 1610 and incorporated into the main altar. When in 1734 the old wooden altar was demolished and replaced by a stone altar made by Willem Ignatius Kerricx, smaller parts of Rubens's triptych were sold because they did not fit the new altar. The first mass at the high altar took place on 11 June 1737. The triptych was removed in 1794 by French occupying forces and taken to Paris, and was later returned to Antwerp's Cathedral of Our Lady. Closing, demolition In 1798 the church fell victim to the French urge to close monasteries and churches, and that same year the Antwerp diocese was abolished. The church was used as a warehouse. The choir, including a covered walkway to Het Steen, was retained for a while but in 1816 the church was sold, and demolished the year after. The last remains of it were destroyed by fire. In the meantime the St. Paul's Church had been designated as the parish church. The removal of the St. Walburga Church left an open space, now called the Burchtplein, on which a statue to Peter Paul Rubens was placed. When the banks of the Scheldt river were straightened, the square disappeared and the statue was moved to the Groenplaats. The predella of the main altar representing the Raising of the brass snake made by Willem Ignatius Kerricx was reused for the main altar of the Antwerp Cathedral. The cathedral also holds the two marble medallions represenintg Saint Walburga and Saint Eligius, which Kerricx has produced for the altar in the church. Another altar was moved to the Saint Dionysius church in Tilburg, where it became the high altar. In 1936, a new, modernist church with the same name was built by Flor Van Reeth in the Zuid neighborhood of Antwerp. Burials Joannes I Goubau, Lord of Saint-Fontaine, (1503-1581): marr. Joanne Cossiers. Abrahem van Horne, marr. Barbe van den Gouwen. Michiel Cornelissen Stellenaer, capteyn. Jan Pieter van Baurscheit the Elder. References External links Media related to Sint-Walburgiskerk (Antwerpen) at Wikimedia Commons
Hotton War Cemetery

Hotton War Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog in de Belgische gemeente Hotton. De begraafplaats ligt een halve kilometer ten zuiden van het dorp, langs de Rue de la Libération. Ze werd ontworpen door Philip Hepworth en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Centraal vooraan bevindt zich het Cross of Sacrifice met aan beide zijden een schuilhuisje met open boogvormige doorgangen onder een tentdak. Er zijn twee toegangen met tweedelige metalen hekken. Er worden 670 gesneuvelden herdacht, van wie 21 niet zijn geïdentificeerd. Geschiedenis Hotton werd in mei 1940 door de Duitsers binnengevallen en bezet. Heel wat soldaten van het British Expeditionary Force sneuvelden tijdens de terugtrekking naar Duinkerke als gevolg van de Duitse overmacht in de daaropvolgende maanden. De volgende jaren sneuvelden hier nog verschillende Britse piloten die tijdens hun missie naar Duitsland of op de terugweg naar hun basis werden neergeschoten. In januari 1945 was Hotton de westelijke grens van de Duitse opmars tijdens het Ardennenoffensief. De gesneuvelden op de begraafplaats vielen vooral tijdens het Ardennenoffensief, een aantal ook tijdens gevechten van mei 1940 en de andere oorlogsjaren. Onder de 649 geïdentificeerde doden zijn er 508 Britten, 41 Australiërs, 88 Canadezen, 11 Nieuw-Zeelanders en één Pool. Maurice Hubert Paul Remy was een Belgische onderofficier die als piloot diende bij het 349 (Belgian) Sqdn Royal Air Force Volunteer Reserve. Hij ligt begraven in de begraafplaats van Ciney maar wordt hier met een Special Memorial herdacht. Onderscheiden militairen de Squadron leaders Herbert F. Bickerdike, George J. Laird en Paul W. Rabone, kapitein John F. Griffiths, de luitenants Selwyn H. Alcock, Douglass J. Buchanan, Arthur W. Hirons, Neil D. Mara, Eric W. Sargent en Noel P. Whaley en officier Kenneth Gibbs werden onderscheiden met het Distinguished Flying Cross (DFC). majoor Peter H. Lawless, oorlogscorrespondent en Hugh de Lancy Samwell, majoor bij de Argyll and Sutherland Highlanders werden onderscheiden met het Military Cross (MC). de officieren James D. Aspin, Frank Giles en Gordon L. Hills en sergeant George Boag werden onderscheiden met de Distinguished Flying Medal (DFM). William S. Provan Fraser, luitenant bij de Black Watch (Royal Highlanders) werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). sergeant Thomas K. Roberts en de korporaals Walter Cook en William H. Short ontvingen de Military Medal (MM). Externe link Hotton War Cemetery op de website van de CWGC.
Estación de Court-Saint-Étienne

La estación de Court-Saint-Étienne es una estación de tren belga situada en Court-Saint-Étienne, en la provincia del Brabante Valón, región Valona. Pertenece a la línea de S-Trein Charleroi. Situación ferroviaria La estación se encuentra en la línea 140 (Ottignies-Charleroi). Historia Intermodalidad Véase también S-Trein Charleroi Referencias
Station Court-Saint-Étienne

Station Court-Saint-Étienne is een spoorwegstation langs spoorlijn 140 (Charleroi - Ottignies) in de Waals-Brabantse gemeente Court-Saint-Étienne. Het is nu een stopplaats. Vroeger begon hier spoorlijn 141 (Court-Saint-Étienne - Manage). Treindienst Fotogalerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Brasschaat Airfield

Brasschaat Airfield (Dutch: Vliegveld Brasschaat, (ICAO: EBBT)) is an airfield located 4 km (2 miles) north of Brasschaat, Antwerp, Belgium. Formerly the base of the Belgian Army Flying Service, it is today home to recreational flying, including gliders and microlights. See also List of airports in Belgium References External links Airport record for Military Airport Brasschaat at Landings.com
Vliegveld Brasschaat

Het vliegveld van Brasschaat is een van de oudste vliegvelden in België. Vlakbij ligt het Site Gunfire Brasschaat-Museum. Geschiedenis Sinds 1910 is er non-stop vliegactiviteit geweest. Kiewit is enkele maanden ouder, maar is vanaf de jaren twintig voor bijna vijftig jaar niet actief geweest. Het vliegveld is een onderdeel van de militaire basis van Maria-ter-Heide, die deel uitmaakt van de fortengordel rond Antwerpen. Naast het vliegveld is een uitgebreid oefenterrein, dat nu grotendeels als natuurgebied wordt gebruikt. Er was een militaire spooraansluiting vanuit Kapellen die vlak bij het vliegveld een laadplatform had voor tanks. Op 16 april 1913 werd in Brasschaat het eerste Squadron van de 'Compangie des Aviateurs', de voorloper van de Belgische Luchtmacht, opgericht. Eigenschappen De afkorting (ICAO) van het vliegveld is EBBT en het is de permanente uitvalsbasis voor het vliegveld van Deurne (EBAW). Radiofrequentie: 122.905. Vanuit de lucht is het vliegveld goed herkenbaar aan zijn unieke vorm, het bestaat namelijk uit een lang recht stuk met een betonnen runway en een groot vierkant grasveld waar de taxiway omheen loopt, dit zorgt voor een groot vraagteken als we het vanuit de lucht bekijken. De landingsbaan ligt grotendeels in de noord-zuidrichting (164° - 344°). Activiteiten Het vliegveld is de thuisbasis van de Koninklijke Aeroclub Brasschaat (K.A.C.B.) die er aan zweefvliegen en recreatieluchtvaart doen. Het vliegveld is vrij van landingsrechten maar er werd een vrijwillig landingfee gevraagd van 10 euro per vliegtuig van bezoekers. In de week is er relatief weinig activiteit, maar in het weekend is er wanneer het weer het toelaat private vliegactiviteit. Bij zweefvliegactiviteit moet men rekening houden met lieractiviteit, het veld kruisen onder de tweeduizend vijfhonderd voet is dan afgeraden. In 2016 werd het vliegveld Brasschaat weer voor defensieve doeleinden gebruikt. Onbemande drones stegen vanaf april op vanaf vliegveld Brasschaat. De drie toestellen, type B-Hunter, en hun 35 man grondpersoneel waren gestationeerd op het vliegveld. De zogenaamde Unmanned Aerial Vehicles voerden een opdracht uit ter ondersteuning van de federale politie in het kader van de terrorismebestrijding. Het UAV-detachement werd op 3 mei 2016 in Brasschaat voorgesteld in aanwezigheid van defensieminister Steven Vandeput (N-VA), de Brasschaatse schepen Luc Sevenhans en een deel van de legertop. De toestellen bleven telkens zo'n acht vlieguren in de lucht, en werden al die tijd onafgebroken vanuit een besturingscontainer in Brasschaat geleid door een driekoppige bemanning. Zodoende had Vliegveld Brasschaat, althans gedeeltelijk, terug een defensieve bestemming gekregen. Referentie
Tumulus de Middelwinden

Le tumulus de Middelwinden est une tombe gallo-romaine, située sur le territoire de la commune de Landen, dans la province du Brabant flamand, en Belgique. Le tumulus est situé au nord d'Overwinden. Historique Le tumulus est répertorié sous le nom de tombe Middelwinden sur la carte n° 133B de l'atlas de Ferraris de 1777. Le tumulus a joué un rôle lors de la bataille de Neerwinden (1793). En sont témoins les nombreux boulets de canons trouvés lors des fouilles de 1873. Lors de fouilles organisées en 1864 et en 1873, il fut établi que le tumulus datait du IIe siècle apr. J.-C. Les fouilles n'ont pas permis la découverte d'objets exceptionnels, la tombe ayant été vandalisée au cours de l'occupation française de 1794. Description Les fouilles de 1864 ont mis au jour de grands blocs de pierre entourant la tombe elle-même. Un couloir de 8 mètres fut creusé par les fouilleurs dans le flanc orienté vers Neerwinden. Ce couloir a abouti sur les blocs de pierre, derrière lesquels une cavité de 4,2 m sur 3 m fut découverte juste en dessous du champ. Vestiges Des pièces métalliques de coffres et une sorte de couteau (dague) d'une longueur de 12 cm (dont le manche devait être en bois) furent trouvés, ainsi que des morceaux de vases en bronze, trois anneaux de bronze et six clous en fer de 30 cm, provenant de cercueils en bois. Seul un vase fut retrouvé intact. De nouvelles fouilles furent menées en 1972 au cours desquelles une pierre remarquable fut trouvée. Cette pierre (menhir) est exposée devant l'église de Neerwinden. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des tumuli de Belgique Autres tumuli situés sur le territoire de la commune : Tumulus de Betz Tumulus de Pépin de Landen Tumulus de Waesmont Portail de l’archéologie Portail de la Rome antique Portail du Brabant flamand
Tumulus van Middelwinden

De Tumulus van Middelwinden is een Gallo-Romeinse grafheuvel in de gemeente Landen in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. De tumulus ligt ten noorden van Overwinden. In 1864 en 1873 werden er opgravingen verricht waarna algemeen aanvaard is dat de tumulus stamt uit de 2e eeuw n.Chr. In de tumulus werden geen uitzonderlijke grafgiften gevonden, wat men wijt aan de plundering van Franse soldaten tijdens de Franse overheersing vanaf 1794. Tijdens de opgravingen van 1864 kwamen grote stenen tevoorschijn die het eigenlijke graf omringden, met daarin brokstukken van bronzen vazen, drie bronzen ringen en zes ijzeren nagels van 30 cm afkomstig van houten kisten. Slechts één vaas kwam ongeschonden uit de tumulus tevoorschijn. Bij de Tweede Slag bij Neerwinden in 1793 heeft de grafheuvel een rol gespeeld getuige de verscheidene kanonskogels die tijdens de opgraving van 1873 werden aangetroffen. De opgraving geschiedde vanuit de richting van Neerwinden waarbij er een acht meter lange gang gegraven werd. Toen stootte men op groter stenen met erachter een grote kuil met afmetingen van 4,2 en 3 meter vlak onder het maaiveld. Bij deze opgravingen werden fragmenten van vazen, metalen beslagen van koffers en een soort mes/degen van 12 cm lang dat een houten heft moet hebben gehad gevonden. In 1972 vonden er wegwerkzaamheden plaats waarbij er een opmerkelijke steen werd aangetroffen. Deze menhir werd toen in het plantsoen voor de kerk van Neerwinden geplaatst. Galerij Zie ook Plattetombe, een andere tumulus in de gemeente Tumulus van Betz, een andere tumulus in de gemeente Gallo-Romeinse tumuli in België
Friedhof Dieweg

Der Friedhof Dieweg (französisch: Cimetière du Dieweg; niederländisch: Begraafplaats van Dieweg) ist ein alter Friedhof auf dem Gebiet der Brüsseler Gemeinde Uccle (flämisch: Ukkel), der seit 1958 geschlossen ist und sich zu einem der ungewöhnlichsten Ausflugsziele der belgischen Hauptstadt entwickelt hat. Geschichte Wie viele andere Brüsseler Friedhöfe wurde auch der Dieweg-Friedhof nach der verheerenden Cholera-Epidemie von 1866 geschaffen. Der Friedhof wurde entlang des alten Dieweges in Uccle/Ukkel angelegt und bietet durch seine Hanglage am Nordhang des Geleytsbeek-Tals einen Blick auf den Wald von Soignes. Das Bevölkerungswachstum und die Schließung der Friedhöfe Sint-Job (1871) und Sint-Pieters (1876) führten dazu, dass der Friedhof schnell überfüllt war und die Behörden 1945 den neuen Friedhof von Verrewinkel eröffnen mussten. Seitdem werden auf dem Dieweg nur noch selten Bestattungen vorgenommen und der Friedhof wurde 1958 geschlossen. Der Friedhof wird kaum gepflegt und verändert sich langsam. Die Eisenbeschläge beginnen zu rosten, die Denkmäler verfallen. Die Vegetation überwuchert Wege und Gräber, bis sie einen großen Teil des Friedhofs vollständig bedeckt. Heute ist es ein Refugium für eine große botanische Vielfalt, die Insekten, Vögel und Nagetiere anzieht. Auf einer Fläche von weniger als drei Hektar wurden mehr als zweihundert Pflanzenarten gezählt. Diese Verbindung von Architektur und Natur, von Stein und Pflanzen, strahlt eine sehr romantische Atmosphäre aus. In einigen Teilen des Friedhofs hat man das Gefühl, durch einen Wald zu wandern, der die Überreste einer antiken Zivilisation bedeckt. Aus dem Blätterdach ragen Elemente der Grabdekoration, Schmiedearbeiten, Medaillons mit Gesichtern und Steinplatten, auf denen noch die oft wiederholten Worte Ewigkeit und Perpetuum mobile zu lesen sind. Beeindruckende Denkmäler verschiedener Stilrichtungen (Neogotik, Neoklassizismus, Jugendstil) beherbergen die Grabstätten der Bankiersfamilien Lambert und Allard, des Brauereibesitzers Herinckx sowie von Ministern, Bürgermeistern und Richtern. Das Denkmal auf dem Grab des Ehepaars Stern wurde von Victor Horta entworfen. Außerdem befinden sich hier die Gräber der Architekten Jean-Pierre Cluysenaar und Paul Hankar. Eine weitere Besonderheit von Dieweg ist der große aschkenasisch-jüdische Friedhof, dessen Menschen aus etwa 15 verschiedenen Ländern stammen und dessen Epitaphe und Inschriften Gegenstand von Studien waren. Seit der Schließung des Friedhofs finden noch einige Beisetzungen statt, in der Regel in bestehenden Familiengräbern oder ausnahmsweise mit Sondergenehmigung, wie sie dem Zeichner Hergé (alias Georges Remi) oder dem Violinisten Philippe Hirshhorn erteilt wurde. Seit 1997 steht die gesamte Anlage unter Denkmalschutz. Literatur Brigitte Vermaelen: Le cimetière du Dieweg in: Bruxelles, Ville d'Art et d'Histoire, n° 17, éditions Solibel & Région de Bruxelles-Capitale, 1995. Einzelnachweise
Begraafplaats van Dieweg

De Begraafplaats van Dieweg (ook wel kerkhof van de Dieweg) is een begraafplaats in de Belgische gemeente Ukkel in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, bekend door de vele graven uit de negentiende eeuw. De begraafplaats bevindt zich langs een oude weg, de Dieweg, op de noordelijke valleihelling van de Geleytsbeek, die uitkijkt op het Zoniënwoud. Net als andere begraafplaatsen in Brussel werd de begraafplaats aangelegd bij een cholera-epidemie in 1866. Door een snel groeiende bevolking en door de sluiting van de begraafplaatsen van Sint-Job in 1871 en de Sint-Pieterskerk in 1876 groeide de begraafplaats al gauw uit. In 1877 werd ook de Joodse begraafplaats van Sint-Gillis buiten gebruik gesteld en de Joodse gemeenschap van Brussel kwam voortaan ook naar hier. Er waren uitbreiding in 1902, 1906 en 1923, maar de begraafplaats raakte vol. In 1945 werd een nieuwe begraafplaats in Verrewinkel geopend. Bijzetting werden zeldzaam en de begraafplaats werd buiten dienst gesteld in 1958. Toch werd Hergé hier nog begraven in 1983. In 1996 heeft koningin Fabiola de begraafplaats zelfs verzocht om een uitzondering te maken voor de violist Philipp Hirshhorn, die hier ook begraven ligt. Een aanpalend ereperk werd in 1988 verkaveld en verhuisde ook naar Verrewinkel. Door het weinige onderhoud kon de natuur hier vrij haar gang gaan, wat leidde tot een rijke fauna en flora, gecombineerd met belangrijk funerair erfgoed. Men vindt er werken van onder anderen Victor Horta. Het kerkhof van de Dieweg werd in 1997 in zijn geheel beschermd als monument en als landschap. Bekende personen Men vindt op de begraafplaats het graf van verschillende belangrijke families en bekende personen, waaronder: de bankiersfamilie Lambert de familie Errera, onder wie Giacomo Errera, oprichter van de Bank van Brussel, plantkundige Léo Errera, en Paul Errera Raphaël de Bauer, bankier Franz Philippson, bankier de familie Allard Hergé, striptekenaar Jean-Pierre Cluysenaar, architect Isabelle Gatti de Gamond, pedagoge Paul Hankar, architect Charles Woeste, katholiek volksvertegenwoordiger Philipp Hirshhorn, violist, eerste laureaat Koningin Elisabethwedstrijd 1967 Frans Huygelen, beeldhouwer Auguste Danse, graveur Hubert Dolez, politicus François-Xavier De Bue, politicus Alphonse Asselbergs, kunstschilder Victor de Laveleye, politicus
Pont de Walem

Le pont de Walem est un pont de la route nationale 1 franchissant la Nèthe à hauteur de Walem, au nord de Malines, dans la province d’Anvers, en Belgique. Caractéristiques Histoire Un pont en bois est mentionné à cet emplacement dans la chronique de Malines en 1302. Il a été détruit à plusieurs reprises au cours de l'histoire : en 1576 par les Espagnols lors de la guerre de Quatre-Vingts Ans ; en 1745 lors de la guerre de Succession d'Autriche ; le 21 octobre 1830 lors de la bataille de Walem, pendant la guerre belgo-néerlandaise qui fait suite à la révolution belge. En 1865, un pont en acier a été construit, puis remplacé en 1930 par un pont levant, reposant sur deux piliers en béton. Celui-ci est remplacé par l'actuel pont à poutres en béton dès 1942. Lors de la libération de la Belgique et des Pays-Bas à la fin de la Seconde Guerre mondiale en 1944 également, le pont a été le théâtre de violents combats. Commémorations Une plaque commémorative rend hommage aux « héros du pont de Walem » : les chasseurs Chasteler lors de la bataille de Walem du 21 octobre 1830 ainsi que les combattants de 1944. Voir aussi Bataille de Walem Nèthe Route nationale 1 (Belgique) Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Walembrug » (voir la liste des auteurs). Portail des ponts Portail des routes Portail d'Anvers et de sa province
Walembrug

De Walembrug is een liggerbrug over de Nete in Walem, een deelgemeente van de stad Mechelen. De brug is een deel van de N1 tussen Brussel en Antwerpen. Door de weinige plaatsen waar de Nete gekruist kan worden, is de brug een belangrijk fiets- en wandelknooppunt. Geschiedenis In de kronijk van Mechelen in 1302 is sprake van een houten brug. Omdat de brug deel uitmaakt van de oude verbinding tussen Mechelen en Antwerpen is de Walembrug in het verleden meermaals vernield geworden: in 1576 door de Spaanse troepen, in 1745 bij een treffen tussen Oostenrijk en Frankrijk en bij de Belgische Revolutie in 1830. Ook in 1944 werd er hevig strijd geleverd voor de brug. In 1865 werd er een stalen brug gebouwd, die in 1930 werd vervangen door een hefbrug op twee betonnen pijlers in de Nete. In 1942 werd de hefbrug vervangen door de huidige betonnen liggerbrug. Later werd een gedenksteen geplaatst voor de slachtoffers van 1830 en 1944. In mei 2006 werd de brug betrokken in een aanvaring van een binnenvaartschip, met beschadiging van de langsliggers als gevolg. Een nieuw hogere brug is gepland in 2023, om de doorvaart van grotere containerschepen toe te laten. Zodra de nieuwe brug er ligt, wordt de huidige afgebroken.