NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lac de Nisramont

Lac de Nisramont är en reservoar i Belgien. Den ligger i provinsen Luxemburg och regionen Vallonien, i den sydöstra delen av landet, 120 km sydost om huvudstaden Bryssel. Lac de Nisramont ligger 285 meter över havet. Arean är 0,47 kvadratkilometer. Omgivningarna runt Lac de Nisramont är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Runt Lac de Nisramont är det ganska tätbefolkat, med 80 invånare per kvadratkilometer. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Lac de Nisramont.
Kasteel de Meeus d'Argenteuil

Kasteel de Meeus d'Argenteuil, ook bekend als Hof ter Bruelen en Kasteel de Trannoy, is een kasteel met landgoed in de tot de Antwerpse gemeente Westerlo behorende plaats Tongerlo, gelegen aan het de Trannoyplein 24. De familie de Meeus d'Argenteuil verkreeg het kasteel bij erfenis. Het is niet toegankelijk voor publiek. Gebouw Het bouwwerk, naar ontwerp van Jules Ghobert, is deels opgetrokken in bakstenen die van het 16e-eeuwse Egmontpaleis te Brussel afkomstig zijn en kalkzandsteen die afkomstig is van de gesloopte vestingmuren van de stad Antwerpen. Hoewel het geheel mede daardoor een historische indruk maakt, zijn de fundamenten van dit 20e-eeuwse bouwwerk van beton. Het kasteel heeft een zuidwestelijke, natuurstenen woontoren op vierkante plattegrond met uivormige spits. Verder bestaat het uit een aantal bouwvolumes met trapgevels, een zeskante traptoren, een bordestrap en dergelijke, in neorenaissancestijl. De gevels tonen 17e-eeuwse jaartallen, in muurankers en dergelijke, maar deze zijn gefingeerd. Uit dezelfde tijd als de bouw van het kasteel is een hoveniershuis alias toegangsgebouw, eveneens in baksteen en uitgevoerd met trapgevels. Het langgerekte gebouw heeft ook een toegangspoort met daarboven een duiventoren. Daarbij is ook een tuinpaviljoen. Ook deze gebouwen zijn in historiserende stijl gebouwd. Het geheel is omringd door een park met een dreef, een Franse tuin, een boomgaard en een landschapstuin waarin zich een vijver bevindt. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Antwerpen
Shankheshwar Parshvanath Jain Temple

The Shankheshwar Parshvanath Jain Temple is a Jain temple located in the district Wilrijk of the city of Antwerp, Antwerp Province, Belgium. It is currently the only Jain temple in continental Europe. History The building has a surface area of 1,000 m2 and has been in use since 2010. Construction started in 1990 in India. After it was completed in 2000, the building was dismantled piece by piece, shipped to Belgium and rebuilt on its current location. The white marble design is inspired by traditional Jain temples. About temple It is the biggest Jain temple outside of India. The temple houses an information centre about Jainism. See also Jainism in Belgium References Citations Sources Kampen, Anouk van (20 August 2021). "Villa Gandhi en Villa Shanti: duurste huizen zijn in handen van Indiërs". NRC Handelsblad. Chris De Lauwer, "Een Indiase tempel in België", in: Idesbald Goddeeris (red.), Het wiel van Ashoka. Belgisch-Indiase contacten in historisch perspectief, 2013, p. 233-240 External links Media related to Jain temple in Antwerp at Wikimedia Commons
Temple jaïn d'Anvers

Le temple jaïn d'Anvers est un temple jaïn. Il s'agit du plus grand temple jaïn en dehors de l'Inde. Situé dans le district de Wilrijk à Anvers pour un budget estimé de 15 à 25 millions d'euros, il est financé par la communauté jaïne de la ville, bien représentée parmi les ressortissants indiens de la ville actifs dans l'industrie et le commerce du diamant (environ 400 familles). Cette activité diamantaire fait de la Belgique le premier partenaire économique européen de l'Inde (avant même le Royaume-Uni). Description Le bâtiment a une superficie de 1 000 m 2 et est utilisé depuis 2010. La construction a commencé en 1990 en Inde et ses différents éléments façonnés en Inde avant d'être acheminés pièce par pièce au port d'Anvers. Il a alors été reconstruit à son emplacement actuel. Le design en marbre blanc s'inspire des temples jaïns traditionnels. D'inspiration classique, le temple est cependant adapté aux conditions météorologiques locales, donc fermé et avec un système de chauffage par le sol. Le temple accueille aussi un centre d'information sur le jaïnisme. Article connexe Influence du jaïnisme dans les arts et l'architecture Liens externes (en) The largest jain temple in Europe, 25 novembre 2009 (en) Le temple jaïn d'Anvers sur le magazine de la branche jaïne térapanth. Portail d'Anvers et de sa province Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du jaïnisme
Boerekreek

De Boerekreek is de grootste (39 ha) kreek van het Meetjesland (Meetjeslands krekengebied). Bij haar ontstaan in de zestiende eeuw werd ze de Grote Geule genoemd. Ze heeft een zeer grillige vorm en nadert dicht het centrum van Sint-Jan-in-Eremo. Ze is slechts door een landbouwweg gescheiden van de Mazurekreek. Een gedeelte ervan is natuurreservaat en wordt beheerd door Natuurpunt. Een ander deel, dicht bij het centrum van Sint-Jan-in-Eremo, wordt vanaf 1999 door de provincie uitgebaat als sportcentrum. Dit deel werd daarvoor vanaf 1970 uitgebaat door Bloso. Het gebied is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Polders' (BE2500002). In 2008 werd de nieuwbouw aan Sint-Jansstraat 132 voltooid. Sindsdien worden de sportkampen/lessen vanaf deze locatie georganiseerd. Externe links Provinciaal sportcentrum De Boerekreek Referenties
Het Lombardenhuys (Kapelstraat)

Het Lombardenhuys is een huis aan de Kapelstraat 51 te Hasselt. Geschiedenis In de 14e eeuw woonden hier de gebroeders Lombarden, mogelijk afkomstig uit Lombardije, die hier als geldschieter optraden. In 1758 kwam advocaat Hendrik Balthasar de Borman hier te wonen. Uit deze tijd stamt de huidige, in Maaslandse stijl opgetrokken, voorgevel. De kern van het gebouw is echter 17e-eeuws, wat blijkt uit de dakhelling en de muurankers. In 1980 werd het huis geklasseerd als monument. Tot 2011 was het gebouw een woonhuis, daarna kwam er een winkel in.
Maximiliaanpark

Het Maximiliaanpark (Frans: Parc Maximilien) is een stadspark met een kinderboerderij in de Noordwijk van Brussel. Het park heeft ingangen aan de Koning Albert II-laan, Willebroekkaai, Helihavenlaan, Gaucheretstraat, Antwerpsesteenweg en de Willem De Molstraat. Geschiedenis Het Maximiliaanpark is vernoemd naar Maximiliaan van Mexico, die kortstondig Keizer was van het Tweede Mexicaanse Keizerrijk en tevens de echtgenoot van Charlotte van België, de enige dochter van Koning Leopold I. Maximiliaan was een aartshertog van Oostenrijk die in de jaren 1860 door de Franse keizer Napoleon III werd aangemoedigd om keizer van Mexico te worden. Hij regeerde van 1864 tot 1867 over Mexico, voordat hij werd geëxecuteerd door het republikeinse troepen van Benito Juárez. Het Maximiliaanpark werd in 1865 aangelegd ter ere van Maximiliaan, die op dat moment nog keizer van Mexico was. De site van het park was gedeeltelijk gebruikt voor het goederenstation Brussel-Groendreef tussen 1835 en 1954. Tussen 1953 en 1966 was er een helihaven gevestigd in het park. Kinderboerderij De boerderij van het Maximiliaanpark (Frans: La Ferme du Parc Maximilien) bevindt zich vlak bij metrohalte IJzer. In het park lopen onder andere kippen, schapen, geiten, konijnen en ezels. Vluchtelingencrisis 2015 Het park kreeg in 2015 heel wat media-aandacht tijdens de massale instroom van vluchtelingen uit onder andere Irak, Syrië en Afghanistan. In het park tegenover de Dienst Vreemdelingenzaken ontstond een tentenkamp waar meer dan 5.000 vluchtelingen een onderkomen vonden. In oktober 2015 werd het kamp ontruimd, ondanks protest. Heraanleg Eind 2020 presenteerden de stad en het gewest Brussel het plan van de winnaar van een projectoproep voor de complete heraanleg van het park tegen 2025. Daarbij zou de Zenne over een afstand van 650 meter weer worden opengelegd. Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Van Helmontmolen

De Van Helmontmolen (ook: Getemolen of Watermolen op de Gete) is een voormalige watermolen op de Gete, gelegen aan de Zwarte Duivelsstraat 35 te Halen. De molen werd in de 17e eeuw gebouwd, en fungeerde als korenmolen. Uit deze tijd dateert de kern van het huidige gebouw. Het is uitgevoerd in baksteen en zandsteen. In de 2e helft van de 19e eeuw werd het sterk gewijzigd. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het gebouw beschadigd en daarna hersteld, en ook in 1974 vond restauratie plaats. Omstreeks 1911 werd het waterrad door een turbine vervangen. Later werd het molenhuis tot woonhuis verbouwd, maar het gaande werk bleef behouden en werd in het interieur ingepast. Ook de sluisbrug bleef bewaard. Het geheel is een complex, bestaande uit het molenhuis, het molenaarshuis, en dienstgebouwen. Het westelijke aanzicht bleef het beste bewaard. De molen vormt, samen met de in de nabijheid gelegen brouwerij en stokerij, een belangrijk industrieel-historisch complex.
Zelkermolen

De Zelkermolen is een watermolen op de Velpe, gelegen aan de Zelemstraat 7 in het Halense gehucht Zelk. De molen fungeerde als korenmolen. Geschiedenis Reeds in 1322 werd melding gemaakt van een molen op deze plaats. Het was een banmolen, toebehorend aan het Sint-Jansbergklooster dat zich te Zelem bevond. Aangezien ook in Halen enkele molens stonden die toebehoorden aan de heren van Halen, gaf dit problemen, aangezien ook dit banmolens waren. In 1411 werden de boeren ontslagen van de verplichting om hun graan in Halen te laten malen. De molen werd herhaaldelijk herbouwd. In 1902 werd ze uit wraak in brand gestoken door een bedelaar die weggezonden werd bij de molen. Het huidige gebouw dateert van 1904, toen de molen was herbouwd. In 1945 werd de molen nog vergroot. Omstreeks 1960 werd een elektromotor geïnstalleerd. De molen, sinds 1853 in bezit van de familie Decoster, werd in 1976 buiten bedrijf gesteld maar werd sindsdien goed onderhouden. In 2008 werd een vistrap aangelegd. Gebouw Het sluiswerk is nog aanwezig, maar de sluis werd in 1975 verwijderd. De molengebouwen zijn in baksteen uitgevoerd. Het metalen onderslagrad, van omstreeks 1940, is nog aanwezig, maar het is vastgemetseld en kan niet meer draaien. Het binnenwerk is echter nog aanwezig.
Rotemse Molen

De Rotemse Molen is een watermolen op de Velpe, gelegen aan de Gidsenstraat 24 te Rotem, een gehucht van Halen. Deze onderslagmolen fungeerde als korenmolen. Geschiedenis De molen werd gebouwd in opdracht van de zusters van de Abdij van Mariënrode, vermoedelijk kort na 1422. Onderzoek toonde aan dat de oorspronkelijke molen vernield was en dat de oudste delen van de huidige molen uit 1646 stammen. Er werd tot 1715 aan gebouwd. In 1777 werd een nieuwe zuidgevel gebouwd. In 1924 werd een toren tegen de molen gebouwd die tot zomerverblijf van de eigenaar zou dienen. Zijn zoon ging er permanent wonen en bouwde er een vleugel aan. Het bedrijf werd voortgezet tot 1961, toen de as van het rad brak. De inrichting bleef gehandhaafd en in 2005 werd de molen en zijn omgeving beschermd als monument respectievelijk dorpsgezicht. In 2009 werd een vistrap bij de molen aangelegd. Bij deze gelegenheid werd het molenrad verwijderd. Gebouw Het bakstenen molenhuis is nog origineel. Op verschillende plaatsen is er ijzerzandsteen in verwerkt. Het gaande werk is nog intact. Een balk draagt het jaartal 1760. Het overbrengingsmechanisme is uniek, daar de technologie van de windmolen werd toegepast: Het maalwerk wordt van boven aangedreven, wat bij watermolens ongebruikelijk is. Het torenachtig bouwsel is 20e-eeuws. Het dienstgebouw aan de overzijde van de straat bestaat uit versteende vakwerkbouw.
Abbey Church of Saint Peter, Hastière

The Abbey Church of Saint Peter (French: Église abbatiale Saint-Pierre d'Hastière) is a well-preserved Romanesque church in Hastière, Belgium. It was built c. 1033–1035, but traces its history back to the 900s. From 969 until the French Revolution, it was a priory under Waulsort Abbey. Since 1912 it serves as a parish church. History The church traces its history back to a Benedictine monastery, founded in this location around the year 900 by Wigeric of Lotharingia. In 969 it was united with Waulsort Abbey and reduced to the status of a priory. The priory was disbanded during the French Revolution. In 1901, the parish was re-established and the church re-inaugurated as the parish church in 1912. The currently visible church was built c. 1033–1035. In the 1260s, the original chancel was demolished and replaced with the currently visible, Gothic chancel. The church was damaged in 1793. Between 1882 and 1909 restoration works were carried out to plans by architect Auguste Van Assche, who had parts of the tower and the nave renewed. In 1882, the Romanesque crypt was also discovered under the chancel; it was restored by architect Chrétien Veraart. Following damage during World War II, the church was renovated again. Architecture From the outset, the church had a western tower (since heavily rebuilt), a nave and two aisles five bays long, a transept and a chancel with an apse. It retains much of its original plan, with the exception of the chancel which was replaced by the current three-sided Gothic structure with lancet windows in the 13th century. Originally, the ground floor of the tower, open to the nave, also contained a chancel which could be used for celebrating mass; an unusual feature particular for churches influenced by the architecture of the former Saint Lambert's Cathedral in Liège, which had a "counter-chancel" in its west end. A peculiarity is also the tribune on the first floor of the tower, open to the nave through three arches. During the Middle Ages an altar dedicated to Saint Michael was displayed here. Overall, the church displays strict geometrical volumes. Together with the Collegiate Church of Saint Hadelin in Celles, Houyet, the church is one of the best examples of Belgian Romanesque churches built with clear inspiration from Saint Lambert's Cathedral in Liège. Among the furnishings of the church, the Gothic choir stalls with decorated misericords date from 1443. The baptismal font is also from the late Middle Ages, dated to the 14th or 15th century. The stoup is older, from the 13th century. The rood with John the Evangelist and Mary is from the 15th century. References External links Media related to Abbatiale Saint-Pierre (Hastière-par-delà) at Wikimedia Commons
Église abbatiale Saint-Pierre d'Hastière

L’église abbatiale Saint-Pierre d’Hastière (ou simplement: Abbatiale d’Hastière) est un édifice religieux catholique sis en bord de Meuse, à Hastière-par-delà, en Belgique. De style roman du XIe siècle l’église fait à l’origine partie d’un ensemble monastique. L’abbaye disparut en 1793 et sous le vocable de Saint-Pierre l’église devint église paroissiale. Elle est considérée comme une des plus belles églises romanes de Belgique. Histoire Au XIe siècle, une abbaye bénédictine est fondée en bord de Meuse par des moines irlandais, venus évangéliser la région. L’église du monastère, de style roman mosan, est construite de 1033 à 1035. Entre 1260 et 1264 l’abside romane, détruite ou écroulée, est remplacée par un sanctuaire gothique plus vaste. L’église abbatiale est ainsi agrandie. Elle est telle qu’on la voit encore aujourd’hui. L’abbaye se remet d’un incendie provoqué en 1568 par des vandales Huguenots mais elle est emportée par la furie révolutionnaire de la fin du XVIIIe siècle. En 1793 les moines sont chassés de leur monastère et celui-ci est complètement détruit. Il n’en reste que son église abbatiale. Devenue église paroissiale elle est restaurée au XIXe siècle. Avec sa nef romane prolongée d’un chœur gothique légèrement surélevé auquel elle est harmonieusement reliée, et flanquée d’une solide tour romane bien proportionnée, l’église est aujourd’hui un des plus beaux témoignages d’art roman ecclésial en Belgique. Patrimoine Dans la crypte d’exceptionnelle dimension se trouvent des sarcophages mérovingiens, des graffitis du XIIe siècle, des reliquaires et autres vestiges de l’ancienne abbaye (comme d’ailleurs dans le jardin entourant l’église). De très anciennes pierres tombales. Les stalles du chœur qui datent de 1443, sont agrémentées de miséricordes aux thèmes satiriques. Elles sont classées parmi les plus anciennes de Belgique. Un calvaire gothique du XVIe siècle, et un autre sous la voûte, à la jonction de la nef et du chœur. . Un triptyque du XIXe siècle est œuvre de Auguste Donnay. Des sculptures attribuées à Lambert Lombard (XVIe siècle). Un chemin de croix vietnamien (XXe siècle). Portail de l’architecture chrétienne Portail de la province de Namur
Sint-Pietersbandenkerk (Halen)

De Sint-Pietersbandenkerk of Sint-Pieter-in-banden is de parochiekerk van Halen in Limburg (Belgische provincie), gelegen aan de Markt aldaar. Het betreft een gotische kruisbasiliek met ingebouwde westtoren. De middenbeuk dateert van einde 14e eeuw, de zijbeuken uit midden 16e eeuw, en het dwarspand is van 1552. Wanneer het koor gebouwd werd, is niet bekend, maar aannemelijk is dat het tegelijk met het middenschip is gebouwd. In de 19e eeuw werd de noorderzijbeuk en -transeptarm vervangen, en werd de zuidertranseptarm verhoogd. In 1940 liep de toren schade op, maar deze werd nog tijdens de oorlog hersteld. De vierkante westtoren stamt uit de 13e eeuw en is gebouwd in ijzerzandsteen. Deze had oorspronkelijk drie geledingen, later is er nog een geleding aan toegevoegd. De toren wordt door twee zware steunberen ondersteund. Het korfboogportaal is uit 1554. Ook het schip en het koor zijn in ijzerzandsteen opgetrokken. De zijbeuken zijn in baksteen uitgevoerd, en de steunberen werden in de 19e eeuw toegevoegd. Interieur De kerk bezit een gepolychromeerd houten Madonna uit de 16e eeuw, en een dito kruisbeeld uit einde 16e eeuw. Uit de 17e eeuw is een schilderij van de Tenhemelopneming van Maria, en een biechtstoel in barokstijl. Het koorgestoelte is in 18e-eeuwse rococostijl en een schilderij voorstellende Ecce Homo is uit het begin van de 18e eeuw. Het doksaal is uit 1762.
Sint-Pancratiuskerk (Zelk)

De Sint-Pancratiuskerk is de parochiekerk van Zelk, gelegen aan de Kerkstraat. Gebouw Deze kerk werd gebouwd in 1767 en werd bediend door het Sint-Jansbergklooster te Zelem. Het betreft een classicistische bakstenen zaalkerk met ingebouwde, vierkante, westtoren, die gedekt wordt door een ingesnoerde naaldspits. Naast baksteen werd ijzerzandsteen voor de basis gebruikt en kalksteen voor het portaal, dorpels en dergelijke. In 1938-1939 werden twee zijkapellen bijgebouwd. Interieur De ruimte wordt door een vlak plafond overdekt dat door een aantal pilasters schijnbaar wordt ondersteund. De kerk bezit een piëta en een Madonna, beide 18e-eeuws en uitgevoerd in gepolychromeerd hout. Hetzelfde geldt voor de beelden van Sint-Catharina en de Heilige Magdalena, die het classicistisch 18e-eeuws altaar sieren. Ook de twee eiken biechtstoelen zijn 18e-eeuws. De eerste pastoor, A. Stockmans (†1779), heeft een grafsteen in de kerk.
Westpoort (Lo)

De Westpoort is een oude stadspoort van het Belgische stadje Lo. Het is een gotische poort, die van rond 1250 dateert. In de 14de eeuw werd de poort sterk verbouwd. De Westpoort is het enige overblijvende restant van de oude stadsomwalling van Lo. Ze stond voor de omwalling, aan de binnenzijde van de stadsgracht. Ervoor lag een houten ophaalbrug. De omwalling telde vier toegangspoorten, maar werd in 1581-1582 gesloopt. Vlak bij de Westpoort bevindt zich de Caesarsboom. Nog steeds loopt een weg door de Westpoort. Door de smalle breedte loopt slechts één rijrichting van de weg door de poort, de andere rijstrook loopt naast de poort. Externe link Westpoort (Lo) in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
Loboskasteel

Het Loboskasteel of Loboshoeve is een kasteel met hoeve, gelegen aan Lobosstraat 2 te Zelem. Het ligt in de vallei van de Zwarte Beek. Oorspronkelijk was hier de zetel van een allodiale heerlijkheid. Er stond een omgracht kasteel. In 1465 was de toenmalige heer van Lobos, Jan Vilters, garnizoensoverste te Herk-de-Stad dat werd belegerd door Karel de Stoute. Hij weigerde zich over te geven, waarop zijn kasteel werd verwoest. Slechts resten van de gracht zijn overgebleven. Het huidige kasteel is een 19e-eeuws, witgeverfd bakstenen herenhuis. Ook de hoeve is 19e-eeuws, maar heeft mogelijk een oudere kern. De hoeve bestaat uit een woonhuis, een stal en een dwarsschuur. Het geheel bevindt zich in een park met enkele merkwaardige bomen. Een dreef, geflankeerd door Amerikaanse eiken leidt naar het kasteel. Via een brugje over de Zwarte Beek kan men de Bossen van Hees bereiken.
Kasteel Ravenhof (Stabroek)

Het Kasteel Ravenhof is een kasteel ten westen van het Belgische dorp Putte-Stabroek, gelegen in het gelijknamige landgoed aan Oud Broek 2 en het Moretusbos. Het huidige kasteel dateert uit de 19e en begin 20e eeuw, maar heeft een oudere geschiedenis. Geschiedenis Reeds in de 13e of 14e eeuw stond op deze plaats vermoedelijk een hoeve. Gedurende de 14e en het begin van de 15e eeuw was het landgoed in het bezit van de familie Van Steenland. Toen droeg het de naam: Goet van Steenlant. In de 15e eeuw kwam het goed aan de familie Van Immerzeel en in 1552 werd het verkocht aan Cornelis van Tongerlo. Kasteel Onder eigenaar Cornelis van Tongerlo werd er een kasteel gebouwd. In 1569 werd dit omschreven als een omgracht speelhuis. Na Cornelis waren er nog diverse eigenaren: Petronella Rompaerts, Johanna Hujoel, de familie Van der Goes, en Hendrik Hillewerve. De laatste stond het goed in 1679 af aan Balthasar Moretus, afstammeling van de beroemde Antwerpse drukker Jan Moretus. Het goed stond voortaan bekend als Moretushof, ook wel Crayenhof genaamd. In 1716 werd het kasteel beschreven als een soort woontoren met hoeve. In de tweede helft van de 18e eeuw liet Johannes Josephus Moretus een park aanleggen, dat tegenwoordig vooral op Nederlands grondgebied ligt en daar Moretusbos heet, en van het Grenspark De Zoom-Kalmthoutse Heide deel uitmaakt. Daar ligt ook de theekoepel Gloriëtte in Lodewijk XV-stijl. Oorspronkelijk was het een dor heidegebied en Moretus huurde de plaatselijke bevolking om de 25 hectare heide te ontginnen en om te vormen tot het bosrijke park in barokstijl met kunstmatige hoogteverschillen. Als inspiratie voor het park dienden de tuinen van het Franse paleis Versailles. Het park kwam gereed in 1770. Herbouw In 1810 werd het kasteel herbouwd in neo-Lodewijk XV-stijl door Johannes' neef, Philippe Antoine Joseph de Pret. Dit deel is behouden gebleven als het middenrisaliet van het huidige kasteel. Rond deze tijd kwam ook de naam Ravenhof in zwang. Van 1911-1920 liet de toenmalige eigenaar Charles Moretus Plantin twee zijvleugels bijbouwen. Charles was, tot zijn dood in 1960, burgemeester van Stabroek. Enige tijd na de uitbreiding kwam het kasteel in bezit van de Paters Assumptionisten en kreeg de naam Assumptiehof. Er maakten diverse katholieke organisaties gebruik van het kasteel. In 1979 kwam het kasteel aan de gemeente Stabroek, en vanaf 1982 huizen er tal van sociaal-culturele verenigingen in. Het koetshuis - gebouwd in het eerste kwart van de 20e eeuw - werd omgebouwd tot café-restaurant. Park Tot het kasteel behoort, op Belgisch grondgebied, een 25 ha groot, vrij toegankelijk park. Het park herbergt een rijke en bijzondere dendrologische collectie, waaronder een monumentale Atlasceder (Cedrus Atlantica).