NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lambermont (gebouw)

Lambermont wordt dikwijls gebruikt als aanduiding van de ambtswoning van de premier van België, vergelijkbaar met het Catshuis in Den Haag en 10 Downing Street in Londen. Deze ambtswoning is niet te verwarren met de Wetstraat 16, waar het kabinet van de eerste minister is gevestigd. Het classicistische pand is gelegen op de hoek van de Lambermontstraat en de Hertogstraat in Brussel, op een hoekje van het park waarin het Academiënpaleis ligt, niet ver van het Koninklijk Paleis en het Paleis der Natie en tegenover het Warandepark. Het gebouw is genoemd naar baron Auguste Lambermont (1819-1905), de secretaris-generaal van het ministerie van Buitenlandse Zaken die een belangrijke rol speelde bij de afkoop van de Scheldetol van Nederland in 1863 en in 1885 een belangrijk aandeel had in de verwerving van Kongo-Vrijstaat door koning Leopold II. Het gebouw gaf ook zijn naam aan het Lambermontakkoord, de staatshervorming van 2001. Geschiedenis Het pand werd in 1778-1779 gebouwd voor Pierre-Julien Pruvost, kamerheer van Karel van Lotharingen, gouverneur-generaal van de Oostenrijkse Nederlanden, op een perceel dat zich uitstrekte tot het refugehuis van de Parkabdij (thans het Academiënpaleis). Het werd verhuurd aan George Beauclerk, hertog van St Albans, die er in 1787 overleed. In 1805 kocht markies Georges de Trazegnies het gebouw. Zijn erfgenamen verkochten het in 1860 aan de Belgische Staat, die er diverse ministeriële diensten onderbracht. In 1897 werd het de ambtswoning van de minister van Arbeid en Nijverheid, sinds 1945 die van de eerste minister. Galerij
Sint-Jan-de-Doperkerk (Wellen)

De Sint-Jan-de-Doperkerk in Wellen, een gemeente in de Belgische provincie Limburg, is een kerk toegewijd aan Johannes de Doper. De oorspronkelijke romaanse kerk werd in de 12e eeuw gebouwd. Brandstichting door manschappen van Jehannot-le-Bâtard verwoestten de kerk in 1490; enkel de toren bleef overeind. Herstelling en wederopbouw gebeurde in gotische stijl. De romaanse kerktoren met kleine rondboogvensters diende in de loop van de jaren ook als schuilplaats. Haar muren zijn 1,80 m dik. Natuurstenen van allerlei aard werden gebruikt bij de bouw. Ze zijn afkomstig uit de 4,5 km lange ommuring uit de 2e eeuw van de naburige stad Tongeren. De kerk is sinds 1936 een beschermd monument. Interieur Opvallend in de kerk is het oksaal in laat-renaissancestijl. De kerk bezit een aantal gepolychromeerde houten beelden uit de eerste helft van de 16e eeuw. Er is een 18e-eeuws schilderij van de Heilige Landrada met engelen. Er zijn twee eikenhouten biechtstoelen uit 1766 in Lodewijk XIV-stijl. Op de begraafplaats vindt men een aantal 17e- en 18e-eeuwse grafkruisen.
Gevangenis van Itter

De gevangenis van Itter is strafinrichting in de Belgische gemeente Itter in de provincie Waals-Brabant. De gevangenis staat ten zuidoosten van Tubeke, ten zuiden van Halle en ongeveer 14 kilometer ten zuidwesten van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De gevangenis is van het gesloten type en heeft een strafhuis. Geschiedenis Op 20 december 1996 besliste de regering om een gevangenis te bouwen in Waals-Brabant. Na een studie begonnen de bouwwerkzaamheden op 29 november 1999. Op 31 mei 2002 kwam de gevangenis gereed. Zie ook Gevangenissen in België
Houtsaegerduinen en het Kerkepannebos

De Houtsaegerduinen en het aansluitende Kerkepannebos (samen 86 ha) zijn een duin- en bosgebied in de Belgische kustgemeente De Panne. Het ligt ingesloten in de bewoning van De Panne en Sint-Idesbald. De eigenlijke Houtsaegerduinen (80 ha) werden in 1981 een beschermd landschap en hebben sinds 1989 het statuut van Vlaams natuurreservaat. Het aansluitende Kerkepannebos (6 ha) bleef door het Duinendecreet gespaard van bebouwing en werd in 2001 opgenomen in het reservaat. Tot slot maakt ook het private parkbos van het domein Houtsaeger deel uit van het natuurgebied. Het gebied is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Duingebieden inclusief IJzermonding en Zwin' (BE2500001). Het voormalige hoofdzakelijk open en vochtige duingebied is tegenwoordig sterk verdroogd en dichtgegroeid met natuurlijk duinstruweel. Plaatselijk zijn er nog restanten van de vroegere duingraslanden, mosduinen en vochtige duinvalleien aanwezig. De meeste oude duinakkers zijn nu bebost met elzen. Het beheer richt zich op het behoud van een gevarieerd landschap, door begrazing met historisch aanwezig huisvee (onder andere ezels). Ook oude poelen worden hersteld, vochtige duinvalleien gemaaid en woekerende ingeplante bomen verwijderd. De uitgediepte poelen herbergen momenteel opnieuw een rijke water- en oevervegetatie met onder andere kranswieren, paarbladig fonteinkruid en het zeldzame kruipend moerasscherm.
Kleiner Beginenhof ter Hoye

Der Kleine Beginenhof ter Hoye (in Flandern auch als Klein Begijnhof Onze-Lieve-Vrouw ter Hoyen oder kurz Klein Begijnhof bekannt) ist ein Beginenhof in der belgischen Stadt Gent; zusammen mit zwölf weiteren flämischen Beginenhöfen gehört er seit 1998 zum Weltkulturerbe der UNESCO. In Gent entstand 1242 die erste Beginensiedlung. Diese ging aus einer bereits 1236 entstandenen Gemeinschaft hervor. Neben dem Sint Elisabeth-Beginenhof als der ersten dieser Einrichtungen entstand fast zeitgleich, der sogenannte kleine Beginenhof, der sich von der Größe her nicht nennenswert von dem Sint Elisabeth-Beginenhof unterschied. Er liegt in der Lange Violettenstraat und ist noch als Gesamtanlage erhalten. Erstmals urkundlich erwähnt wurde der Beginenhof 1260. Im Jahr 1281 war der Gebäudekomplex vollständig ummauert. Die Mauern schirmten die Anlage von der Umgebung ab. Im Zentrum steht die zugehörige Kirche im Stil des Barock und liegt der Friedhof der Bewohnerinnen. Drumherum liegen die Wohnhäuser und Konventsgebäude. Die Beginen entstammten dem niederen Adel, dem städtischen Bürgertum und wohlhabenden Bauernfamilien. Im 17. Jahrhundert umfasste die Anlage 90 Holzhäuser und zehn Konventsgebäude. Später wurden die alten Häuser durch Backstein- oder Steinbauten ersetzt. Im Jahr 1963 wurde die Anlage unter Schutz gestellt. Seit 1994 wurde die renoviert. Einzelnachweise Weblinks http://kleinbegijnhof-gent.wix.com/home http://www.gent.be/eCache/THE/1/942.cmVjPTQxMDQ4.html http://www.belocal.de/gent/sehenswuerdigkeiten/kleiner-beginenhof-ter-hoye/136614 http://www.belgiumview.com/belgiumview/tl1/view0004564.php4 http://tradeflandern.com/stepone/data/pdf/2f/00/00/Beginenhoefe2009.pdf
Our-Lady Ter Hooyen

The small beguinage of Our-Lady Ter Hooyen is situated in southern area of Ghent, Belgium. This beguinage was built on the 'Groene Hooie', between the 'Hooipoort' and the 'Vijfwindgatenpoort'. That is how this little beguinage got its name. The history of the small beguinage O.L.V. Ter Hooyen in Ghent In Western Europe the era of the beguinages started in the 12th century. In Ghent they started building 2 beguinages in 1234. They were founded by the countesses Johanna and Margaretha of Flanders. A large part of the beguinage leaned against the city wall. It gave shelter to the beguines coming from small nobility and the newly formed middle class. The beguinage as it is now dates mostly of the 17th and 18th century. In the 19th and 20th centuries it was partly restored, but the restorations are hardly noticeable. With the French occupation of Belgium the beguinage with all it possessions became property of the Commissie der Burgerlijke Godshuizen van de Stad Gent. And in 1801 it was a legitimately acknowledged religious community. In the year 1862 the Duke of Arenberg bought the entire beguinage from the Commission. After World War I the duke had to relinquish his rights because he was a German citizen. In 1925, the newly founded non-profit organisation Begijnhof O.L.V. Ter Hoyen bought the entire beguinage complex. The beguinage became a protected monument on October 30, 1963. The architecture of the beguinage The gate is neoclassical and dates from 1819. It is the only point of entrance and exit. All the buildings are situated within the walls of the beguinage. The lawn in the courtyard is surrounded by lime trees and beech trees. The surrounding buildings have white walls and green little gates. The church is a dedicated to our Lady. It was built between 1654-1658 and in 1716 it was given a baroque façade. The image of the horsemen refers to the Apocalypse and is situated against the south wall. The seven stations of the circumambulation in honour of our Lady of the Seven Sorrows testify to the devotion of the citizens. The building where the Mistress of the beguines and her staff lived is situated in the northern corner of the beguinage. There you also find the farm and the hospital with the chapel dedicated to Saint Godelieve. Around the beguinage pasture and the ‘Achterstraat’ are about 100 houses and 7 convents, all of which bear the name of a saint. Most of the houses have a little front yard, enclosed by a high wall and a gate with a peephole. All the houses have one storey and an attic, some of them also have a basement and a little back yard. External links https://web.archive.org/web/20090512042030/http://users.telenet.be/kleinbegijnhof/ nl:Klein Begijnhof (Gent) http://www.samsongilbert.be/KleinBegynhof.html http://www.belgiumview.com/belgiumview/tl1/view0004564.php4 Footnotes
Малый бегинаж (Гент)

Малый бегинаж в Генте — бегинаж в южной части бельгийского города Гента. В 1998 году включён в список Всемирного наследия ЮНЕСКО. История Бегинки начали появляться в Западной Европе в XII веке. В 1234 году они основали в Генте два бегинажа. Здесь находили приют бегинки из числа мелких аристократок и недавно возникшего среднего класса. Первые деревянные здания бегинажа пристраивались к городской стене. Начиная с XVII века деревянные постройки постепенно заменялись каменными. Большинство из сохранившихся до настоящего времени построек относится к XVII и XVIII векам. В XIX и XX веках они были частично подвергнуты реставрации, но её следы малозаметны. Во время французской оккупации Бельгии бегинаж со всей собственностью перешёл в собственность Commissie der Burgerlijke Godshuizen van de Stad Gent. В 1801 году его официально признали религиозной общиной. В 1862 году бегинаж был выкуплен герцогом Аренбергом. После Первой мировой войны герцог был вынужден отказаться от своих прав, поскольку являлся гражданином Германии. В 1925 бегинаж выкупила только что образованная некоммерческая организация Begijnhof O.L.V. Ter Hoyen. В 30 октября 1963 года бегинаж получил государственную защиту. Архитектура Ворота бегинажа относят к неоклассицизму и датируют 1819 годом. Они являются единственным входом в бегинаж, где за стенами расположены все остальные постройки. Лужайка во дворе обсажена деревьями. Здания покрашены в белый цвет и имеют зелёные двери. Главный храм бегинажа посвящён Богоматери. Он был построен в 1654—1658 годах, а в 1716 получил фасад в стиле барокко. Жилое здание находится в северной части бегинажа. Здесь также расположены хозяйственные постройки, лазарет и часовня, посвящённая Св. Годелине. Примечания Ссылки https://web.archive.org/web/20090512042030/http://users.telenet.be/kleinbegijnhof/ http://www.samsongilbert.be/KleinBegynhof.html (недоступная ссылка) http://www.belgiumview.com/belgiumview/tl1/view0004564.php4
Маленький бегінаж (Гент)

Маленький бегінаж OLV Ter Hooyen розташований у південній частині Гента. Цей бегінаж був побудований на «Groene Hooie», між «Hooipoort» і «Vijfwindgatenpoort». Так цей маленький бегінаж отримав свою назву. Історія малого бегінажу OLV Ter Hooyen у Генті У Західній Європі ера бегінажів почалася у 12 столітті. У Генті в 1234 році почали будувати 2 бегінажі. Їх заснували графині Йоганна та Маргарета Фландрська. Значна частина бегінажу притулена до міської стіни. Він дав притулок бегінкам із дрібної знаті та новоствореного середнього класу. Бегінаж, яким він є зараз, датується переважно 17-м і 18-м століттями. У 19-20 століттях його частково реставрували, але реставрації малопомітні. Після французької окупації Бельгії бегінаж з усім майном став власністю Commissie der Burgerlijke Godshuizen van de Stad Gent. А в 1801 році це була законно визнана релігійна громада. У 1862 році герцог Аренберг викупив у Комісії весь бегінаж. Після Першої світової війни герцог був змушений відмовитися від своїх прав, оскільки він був громадянином Німеччини. І нарешті в 1925 році нещодавно заснована некомерційна організація Begijnhof OLV Ter Hoyen купила весь комплекс бегінажів. 30 жовтня 1963 року бегінаж став охоронюваною пам'яткою. Архітектура бегінажу Ворота є неокласичними і датуються 1819 роком. Це єдиний пункт входу і виходу. Усі будівлі розташовані в стінах бегінажу. Газон у дворі оточений липами та буками. Навколишні будівлі мають білі стіни та зелені маленькі ворота. geheel mee. Церква присвячена Богоматері. Вона була побудована між 1654—1658 роками, а в 1716 році вона отримала бароковий фасад. Зображення вершників відноситься до Апокаліпсису і розташоване біля південної стіни. Сім стацій обходу на честь Богоматері Семи Скорбот свідчать про відданість громадян. У північному куті бегінажу розташована будівля, у якій жила Володарка бегінів та її обслуга. Там також є ферма та лікарня з каплицею, присвячена святому Годеліву. Навколо випусту для бегінажів і «Achterstraat» розташовано близько 100 будинків і 7 монастирів, кожен із яких названо ім'ям святого. Більшість будинків мають невелике переднє подвір'я, обнесене високим муром і хвірткою з вічком. Усі будинки одноповерхові та мансардні, у деяких з них також є підвал та невеликий двір. Посилання https://web.archive.org/web/20090512042030/http://users.telenet.be/kleinbegijnhof/ nl: Кляйн Бегійнхоф (Гент) http://www.samsongilbert.be/KleinBegynhof.html[недоступне посилання з 01.04.2020] http://www.belgiumview.com/belgiumview/tl1/view0004564.php4 Виноски
Blaarmolen

De Blaarmolen is een watermolen op de Jeker in de Belgische gemeente Tongeren-Borgloon. Het is een onderslagmolen. Ze fungeerde als korenmolen, maar de laatste decennia van haar bestaan werd ze ingezet voor het malen van veevoederingrediënten. Onder het ancien régime was het een dwangmolen. De molen is vernoemd naar het gehucht Blaar dat zich ten oosten van Tongeren bevindt. Het was een dorp dat deel uitmaakte van de Stadsvrijheid Tongeren, maar omstreeks 1800 bij de stad Tongeren werd gevoegd. De oudste vermelding stamt uit 1235, als molendinum de Blale. In de daarna volgende eeuwen werd de molen herhaaldelijk vermeld. In 1970 werd de Jeker gekanaliseerd, waarbij de bedding werd verplaatst, zodat de molen niet meer kan werken. De molenvijver bleef behouden. Sindsdien werd elektrisch gemalen. Sedert 1995 is de molen nog slechts als woonhuis in gebruik. In de huidige staat is de molen een langwerpig gebouw met de smalle zijde naar het water gekeerd. Deze zijde is uit zandsteen opgetrokken. In 1966 werd er een moderne molenaarswoning tegenaan gebouwd. De westelijke gevel dateert uit de 1te eeuw, maar in de 18e en 19e eeuw vonden verbouwingen plaats. Het rad is van ijzer en werd in 1880 aangebracht. Eigenaars De oorspronkelijke eigenaar was de Heer van Hamal, die woonde op het Kasteel van Hamal bij Rutten. Deze was leenplichtig aan het Graafschap Loon. Aangezien het geslacht zich opgesplitst heeft en er een tak te 's Herenelderen woonde, ontstond er een geschil aangaande het bezit van de woning, dat speelde in de tweede helft van de 15e eeuw. Uiteindelijk werd het pleit in het voordeel van de Heer van 's-Herenelderen beslist. In 1540 was de molen in bezit van Anna van Hamal vrouwe van 's-Herenelderen en weduwe van Frederik van Renesse. Zij was ook vrouwe van Hern, Schalkhoven en Warfusée. In 1544 werden al deze bezittingen, inclusief de molen, overgedragen aan Anna's zoon, Jan van Renesse. In 1571 ging de molen over op Jans zoon, Renaat van Renesse. In 1777 ging de molen naar Graaf Jean-Lodewijk van Renesse. In 1780 ging de molen van heerlijk bezit over naar de molenaar, Jan Hermans, via verkoop en een eeuwigdurende rente. Voordien werd de molen gepacht. In 1855 stierf Anna-Gertrudis Hermans en werd de molen verkocht aan de adellijke familie De Becker Remy. In 1930 werd de molen weer aan een molenaar, Lambert Jorissen, verkocht. Deze familie bezat ook in 2008 de molen nog.
Damiaaninstituut

Het Damiaaninstituut (Damiaaninstituut Aarschot; DIA) is een secundaire school in de Belgische stad Aarschot. Anno 2021 werken er 180 personeelsleden en studeren er ongeveer 950 leerlingen. Priesteropleiding De rooms-katholieke school werd gesticht in 1890, een jaar na de dood van Pater Damiaan, die er zijn naam aan gaf. De school was in de eerste plaats een apostolische school. Dit betekent dat ze tot doel had het opleiden van jonge mannen tot priesters die missionaris wilden worden naar het voorbeeld van Pater Damiaan. Onderwijs In 1959 stichtten de paters picpussen een technische school op de campus van het Damiaaninstituut. Sindsdien biedt de school allerlei richtingen in algemeen vormend, technisch en beroepssecundair onderwijs. Binnen het studiedomein STEM onderscheidt DIA drie leerlingenprofielen: van de pionier die zich baseert op wiskundige modellen en fysische wetten tot de innovator die de wetenschappen gebruikt om toegepaste problemen op te lossen en ten slotte de expert die praktijkgericht projecten realiseert. Heiligverklaring In 2009 werd Pater Damiaan heilig verklaard, daarom namen alle leerlingen hun fiets om een voetwortelbeentje en een haarlok van de pater in Leuven te overhandigen. Deze relikwieën werden vervolgens naar Vaticaanstad gebracht, waar ze een rol speelden bij de inhuldiging van Damiaan tot heilige. In 2019 werd de tiende verjaardag van de heiligverklaring van Pater Damiaan uitgebreid gevierd in het Damiaaninstituut. Herman Verbruggen (alias Marc Vertongen van FC Kampioenen) bracht een bezoek aan de campus. Hij is immers oud-leerling en tevens familie van Pater Damiaan. Externe link Website Damiaaninstituut
Watermill Sint-Gertrudis-Pede

The watermill at Sint-Gertrudis-Pede (Pedemolen) in the municipality of Dilbeek is the only working watermill in the Pajottenland, and is protected as a monument since 1975 History The original mill, built in 1392 was one of the five mills in the Land of Gaasbeek. After being destroyed by a fire in 1763, the mill was restored. Also living quarters were added. Until 1963, they kept milling with water power, after that they used an electric engine. The mill was completely shut down in 1970. In 1990 restoration was begun, so nowadays it still can be used as a mill. Current use Today the monument only is used as a tourist attraction, with volunteers milling two Sundays every month. Apart from the mill, there are several ponds and an orchard located on the domain. The first depictions of the mill date back to the 16th century, after Pieter Bruegel the Elder used the mill as a model for his paintings The Return of the Herd and The Magpie on the Gallows. References
Watermolen Sint-Gertrudis-Pede

De watermolen te Sint-Gertrudis-Pede (Pedemolen), gesitueerd op de Molenbeek, in de Vlaams-Brabantse gemeente Dilbeek is een van de twee maalvaardige korenwatermolens uit het Pajottenland, naast de Heetveldemolen, en is sinds 1975 erkend als beschermd monument. De oorspronkelijke molen uit 1392 maakte deel uit van de vijf banmolens van het Land van Gaasbeek. De huidige molen werd in 1763 gerestaureerd en uitgebreid met een woonhuis, nadat hij door een brand werd verwoest, en bleef tot 1963 met waterkracht malen. Daarna schakelde men over op een elektromotor. In 1970 werd de maalderij volledig stilgelegd. In 1989 werd de molen eigendom van de gemeente Dilbeek. Eind 1990 werd, dankzij de samenwerking van verschillende werkgroepen, de molen door Dilbeek opnieuw gerestaureerd zodat hij weer maalvaardig is. Het hoofdgebouw is opgetrokken in baksteen met een bovenslag waterrad. Verder werd het molendomein uitgebreid met spaarvijvers, een boomgaard, een waterzuivering en weiden en werd op het erf ook een hondenkarnmolen toegevoegd. Vandaag doet het monument enkel nog dienst als toeristische attractie en malen vrijwillige molenaars elke tweede en vierde zondag van de maand voor het publiek. De eerste afbeeldingen van de molen dateren uit de zestiende eeuw nadat Bruegel de molen als model nam voor zijn schilderijen De terugkeer van de kudde en De ekster op de galg (schildering in spiegelbeeld). Externe links Visit Dilbeek Foto van de watermolen van Pede De ekster op de galg van Pieter Bruegel de Oude
Kasteel van Moha

Het kasteel van Moha of Sint-Gertrudiskasteel was een kasteel te Moha in de Belgische gemeente Wanze in de provincie Luik. Het kasteel was een hoogteburcht en ligt ten noorden van Moha op een rotspunt. Op een ander hoog punt ligt aan de zuidzijde van het dorp de Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkranskerk. Geschiedenis In 1031 wordt het kasteel voor het eerst genoemd. Het werd gebouwd ter bescherming tegen binnenvallende Noormannen. Door de geografische ligging van het kasteel lag het in de bufferzone van drie grote machten, het graafschap Namen, het graafschap Hoei in het prinsbisdom Luik en het hertogdom Brabant. Dat leverde een aantal moeilijke perioden op. In 1225 stond het graafschap Moha onder het gezag van de prins-bisschop van Luik, Hugo II van Pierrepont. Het kasteel werd een fort en gebruikt als een gevangenis. Voor de prelaat was Moha het enige kasteel waar hij zich kon terugtrekken in het geval van opstand in Hoei of Luik, niet ver van de hoofdstad. In 1345 werd Engelbert van der Mark ingewijd als bisschop van Luik. In 1376 belegeren de opstandige inwoners van Hoei het kasteel. Dat werd het begin van het verval. Ze werd een kazerne en in de loop van de zeventiende eeuw werd ze verlaten. Omstreeks 1890 kocht de Belgische staat de ruïne en gebruikte deze als steengroeve voor gebouwen in de omgeving. Sinds 1981 wordt de ruïne opgeknapt. Klimmen Op de rotsen aan de noordkant van het kasteel kan er geklommen worden. Er bevinden zich vooral 4de- en 5degraads routes en de rotsen zijn ongeveer 18m hoog. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Luik Externe link Website van het kasteel
Pont Kennedy (Liège)

Le pont Kennedy est un pont de la ville de Liège. Il traverse la Meuse au niveau du centre de Liège, qu'il relie au quartier de Longdoz. Historique Le premier pont date de 1837, et s'écroule après seulement 5 mois. Un deuxième pont est reconstruit entre 1841 et 1843, il était alors appelé Pont de la Boverie ou Pont Neuf. Construit environ huit siècles après l'historique pont des Arches, il s'agit du deuxième pont le plus ancien franchissant la Meuse à Liège. Épargné lors de la Première Guerre mondiale, il est dynamité en 1940. Un pont provisoire est mis en place en 1946. Le nouveau pont ne sera reconstruit qu'en 1958, réalisation de l'architecte Georges Dedoyard, et inauguré en 1960. Après l'assassinat du président John Fitzgerald Kennedy en 1963, il est rebaptisé. Ce pont est aujourd'hui un point de passage sur la Meuse très fréquenté avec pas moins de 15 000 véhicules par jour. Rues adjacentes Quai Paul van Hoegaerden Quai Édouard van Beneden Rue Grétry Quai Churchill Galerie Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des ponts de Liège Liens externes Pont Kennedy sur Structurae. Portail de Liège Portail des routes Portail des ponts
J.F. Kennedybrug (Luik)

De J.F. Kennedybrug (Frans: Pont Kennedy) is een kokerbrug over de Maas in de Belgische stad Luik die de wijk Longdoz verbindt met het centrum van de stad. De brug is vernoemd naar de in 1963 vermoorde John F. Kennedy, president van de Verenigde Staten. Geschiedenis De eerste brug werd in 1837 gebouwd, maar deze stortte slechts 5 maanden later in. Een tweede brug (de Boveriebrug of Pont Neuf) werd gebouwd tussen 1841 en 1843. Deze laatste brug bleef gespaard tijdens de Eerste Wereldoorlog, maar werd aan het begin van de Tweede Wereldoorlog opgeblazen door het Belgisch leger. Een nieuwe tijdelijke brug werd geopend in 1946. In 1958 werd ten slotte de huidige brug gebouwd, onder architecturale leiding van Georges Dedoyard. De betonnen brug rust op twee pijlers. De brug werd ingehuldigd in 1960. Na de moord op president John F. Kennedy in november 1963 werd de brug omgedoopt. Zie ook John F. Kennedybrug, brug over de Maas in Maastricht