NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Ursmaruskerk (Baasrode)

De Sint-Ursmaruskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Dendermonde behorende plaats Baasrode, gelegen aan de Sint-Ursmarusstraat. Geschiedenis In 1139 werd het grondgebied van Baasrode door de bisschop van Kamerijk aan de Abdij van Affligem geschonken. Vermoedelijk bouwden de monniken er een kerkje. Deze kerk werd te klein en omstreeks 1500 werd een nieuwe, gotische kerk gebouwd met een dubbele kruisbeuk en een westtoren. De kerk werd zwaar beschadigd tijdens de beeldenstorm in 1567, maar tijdens de Slag om Baasrode, in 1579, werd het hele dorp, inclusief de kerk, verwoest door de Malcontenten. De toren bleef staan. Door opvolgende oorlogen kon de kerk niet eerder dan in 1677 worden hersteld. De toren kreeg toen een nieuwe spits in renaissancestijl. De kerk werd opnieuw vergroot in 1779 en in 1830 werd een nieuw koor gebouwd. In 1837 werd het kerkhof vervangen door een begraafplaats buiten de dorpskern. In 1912 wilde men een geheel nieuwe kerk bouwen, verder van de Schelde gelegen. Vanwege de Eerste Wereldoorlog gingen de plannen niet door. Gebouw Het betreft een driebeukige kerk op rechthoekige plattegrond met halfronde apsis. De zandstenen onderbouw van de ingebouwde westtoren is van omstreeks 1500 en het portaal is van 1779. De spits is van 1677 en omvat achtkante basis, een lantaarn en een peervormige spits. Naast de toren bevindt zich een calvarie, waarvan het Christusbeeld mogelijk eind 17e-eeuws is. Het schip, de zijbeuken en het koor werden in baksteen uitgevoerd. Interieur Het tochtportaal, in Lodewijk XVI-stijl, is van 1779 en de balustrade van het doksaal is van 1739. De glas-in-loodramen zijn geplaatst tijdens het interbellum. Het altaarstuk van het hoofdaltaar, Golgotha voorstellende, is 17e-eeuws. Daarnaast zijn er enkele 19e-eeuwse schilderijen. Ook uit de 17e eeuw is een Sint-Rochusbeeld. Het hoofdaltaar is in late barokstijl en het koorgestoelte in Lodewijk XVI-stijl van 1779. Ook de preekstoel is in dit jaar vervaardigd. Er is een 17e-eeuwse biechtstoel en een biechtstoel uit 1779. ook de armenmeestersbank is van einde 18e eeuw. Het Van Peteghem-orgel is van 1739 en de orgelkast is in renaissancestijl. Het doopvont is van 1650.
Sint-Gerardus Majellakerk (Opstal)

De Sint-Gerardus Majellakerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Buggenhout behorende plaats Opstal, gelegen aan de Broekstraat 23. Geschiedenis Opstal werd in 1905 verheven tot zelfstandige parochie en in 1906 werd een kerk gebouwd naar ontwerp van Henri Valcke. Rond dezelfde tijd werd een pastorie en klooster annex meisjesschool gebouwd. In 1907 werd een voorlopig kerkhof aangelegd en in 1925 kwam er een definitief kerkhof. Gebouw Het neogotisch bakstenen basilicaal kerkgebouw is naar het noordoosten georiënteerd. Het is een driebeukige kruiskerk met driezijdig afgesloten koor en een links van de voorgevel naastgebouwde toren. Deze toren heeft vier geledingen en wordt gedekt door een tentdak. Aan de toren bevindt zich een traptorentje dat tot de derde geleding reikt. De kerk heeft een vijfzijdige doopkapel en een zijkapel. Rondom de kerk zijn zeven beeldengroepen in terracotta opgesteld die evenzovele episoden uit het leven van de heilige Theresia verbeelden. De kunstwerken en het kerkmeubilair dateren hoofdzakelijk uit het eerste kwart van de 20e eeuw. De glas-in-loodramen zijn van 1961-1965.
Cataloniëstraat

El carrer Cataloniëstraat, neerlandès per a «carrer de Catalunya», és un carrer curt al centre de la ciutat de Gant a Bèlgica, entre el pont al Leie «Sint-Michielsbrug» i la plaça Émile Braun. Es troba al bressol de la ciutat, prop de la casa de la vila. A l'edat mitjana es deia Cattesteghe (carreró del gat) i era un curt carreró estret amb cases a banda i banda. El 1542 és mencionada com a Catteloegnestrate (pronúncia [catelúnyestrate]). Catteloen es troba en texts en neerlandès medieval (1414) en lloc del modern Catalonië. També és un cognom de la zona, avui extingit. Crespó el tradueix com a «carrer llarg dels gats», cosa que no és possible en neerlandès gantenc, hauria sigut «Lange Kattestrate», l'adjectiu sempre precedeix el substantiu, i el carrer és més aviat curtet. Al mapa de B.J. Saurel del 1841 est diu Catalognestraat. Com i quan s'ha fet la transició de carrer del gat a carrer de Catalunya no és clar. En l'època calvinista, al segle xvi es van enderrocar les cases ajuntades a l'església a la façana nord del carrer. Al segle xvii s'hi van tornar a construir cases, per a compensar la inestabilitat de les parets de l'església. Des de mitjan segle xix es va començar a eixamplar el carrer i enderrocar i rectificar el patró sinuós i estret dels carrers medievals. Les cases al costat meridional del carrer van ser modernitzades en l'estil de l'època, amb edificis més aviat banals. Les petites cases enganxades a l'església de Nicolau es van enderrocar de nou a principi del segle xx per a alliberar la vista a l'església. A les antigues Disset Províncies hi ha encara dos Cataloniëstraat més: un a Lent, un poble de Nijmegen i un a Alkmaar així com un carrer rue de Catalogne a Villers-la-Ville. Llocs d'interés Església de Sant Nicolau Metselaarshuis: casa del gremi dels maçons amb molts elements del segle xiii i segle xv redescoberta sota l'arrebossat d'una casa del segle xix, restaurada i reconstruïda als anys 1980. Referències
Cataloniëstraat

La calle Cataloniëstraat (calle Cataluña en neerlandés) es una calle corta en el centro de la ciudad de Gante, Bélgica, entre el puente Sint-Michielsbrug y la plaza Émile Braun.​​ Se encuentra en la cuna de la ciudad, cerca del Ayuntamiento. En la Edad Media se llamaba Cattesteghe (calle del gato)​ y era un corto callejón estrecho con casas a ambos lados. En 1542 es mencionada como Catteloegnestrate (pronunciado [catelúnyestrate]). Catteloen se encuentra en textos en neerlandés medieval (1414) en lugar del moderno Catalonië.​ También es un apellido de la zona, hoy extinguido.​ Crespó lo traduce como «calle larga de los gatos»,​ lo que no es posible en neerlandés gantense, habría sido «Lange Kattestrate», el adjetivo siempre precede al sustantivo, y la calle es más bien corta. En el mapa de B. J. Saurel de 1841 este llama Catalognestraat.​ Cómo y cuándo se ha hecho la transición de calle del gato a calle de Cataluña no está claro. En la época calvinista, en el XVI se derribaron las casas junto la iglesia en la fachada norte de la calle. En XVII se volvieron​ casas, para compensar la inestabilidad de las paredes de la iglesia. Desde mediados XIX se empezó a ensanchar la calle y derribar y rectificar el patrón sinuoso y estrecho de las calles medievales. Las casas en el lado​ la calle fue modernizada en el estilo de la época, con edificios más bien banales. Las pequeñas casas enganchadas a la iglesia de Nicolás se derribaron de nuevo a principios del XX para liberar la vista en la iglesia.​ En las antiguas Diecisiete Provincias hay todavía dos Cataloniëstraat más: uno en Lente, un pueblo de Nimega y otro en Alkmaar​ así como una calle rue de Catalogne a Villers-la-Ville.​ Referencias
Sint-Vincentius a Paulokerk (Branst)

De Sint-Vincentius a Paulokerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Bornem behorende plaats Branst, gelegen aan Luipegem 189. Geschiedenis In 1880 werd in Branst een kapel gebouwd die als voorlopige kerk gebruikt werd en tevens als schoollokaal dienst deed. In 1894-1895 werd Branst erkend als hulpparochie van Bornem. Van 1898-1900 bouwde men een definitieve kerk, naar ontwerp van Léonard Blomme. In 2021 werd de kerk ontwijd. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen basilicale kruiskerk in neogotische stijl met driezijdig afgesloten koor en ingebouwde westtoren. Het interieur wordt overkluisd door een kruisribgewelf en het kerkmeubilair is neogotisch.
Kapel van Overheide

De Kapel van Overheide is een kapel in de tot de Antwerpse gemeente Puurs-Sint-Amands behorende plaats Overheide, gelegen aan Overheide. Geschiedenis Hier stond in 1739 al een kapel, maar deze werd vernield tijdens de Franse overheersing. Na een epidemie werd in 1854 hier een nieuwe kapel gebouwd. De huidige kapel is van 1938. Hij werd hersteld in 1971. Gebouw Het betreft een bakstenen gebouwtje op rechthoekige plattegrond, voorzien van een dakruiter. Er zijn spitsboogvensters en steunberen. In de kapel kunnen godsdienstoefeningen worden gehouden.
Sint-Leonarduskerk (Breendonk)

De Sint-Leonarduskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Puurs-Sint-Amands behorende plaats Breendonk, gelegen aan Breendonk-Dorp 90A. Geschiedenis In 1767 zou er een lemen kapel zijn gebouwd die in 1779-1780 werd vervangen door een stenen kerk die gewijd was aan de Martelaren van Gorcum. De kerk werd vergroot in 1857-1861 naar ontwerp van Joseph Schadde. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het gebouw verwoest en uiteindelijk gesloopt. In 1922-1925 werd een nieuwe kerk gebouwd in sobere neogotische stijl naar ontwerp van Edward Careels. Gebouw Het betreft een bakstenen kruisbasiliek met voorgebouwde westtoren die drie geledingen kent en voorzien is van een tentdak. De toren wordt door een ronde traptoren geflankeerd. De kerk heeft een vijfzijdig afgesloten koor. Het kerkmeubilair is grotendeels neogotisch en er zijn twee schilderijen van omstreeks 1850.
Sint-Jan-Baptistkerk (Tisselt)

De Sint-Jan-Baptistkerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Willebroek behorende plaats Tisselt, gelegen aan de Blaasveldstraat 1. Geschiedenis Vanaf de 13e of 14e eeuw stond er een kapel in Tisselt waarvan het patronaatsrecht berustte bij de Sint-Aubertusabdij te Kamerijk. In 1498 werd de vervallen kapel hersteld op last van de pastoor van Willebroek. Er werd toen een kapelaan aangesteld. In 1717 kwam het patronaatsrecht aan het aartsbisdom Mechelen. In 1783 werd de oude kapel vervangen door een basilicale kapel in barokstijl. In 1803 werd deze verheven tot parochiekerk. In 1858-1864 werd deze kerk vergroot naar ontwerp van Joseph Schadde waarbij een transept werd toegevoegd. Enkele jaren later werd een neoromaanse toren gebouwd. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk verwoest. Van 1919-1924 werd de kerk herbouwd naar de oude staat. Gebouw Het betreft een driebeukige pseudobasiliek met transept. Hij heeft neoromaanse en neogotische stijlelementen. De kerk heeft een driezijdig afgesloten koor en een voorgebouwde westtoren. Interieur Het middenschip wordt overkluisd door een tongewelf en de zijbeuken door een kruisbooggewelf. De kerk bezit het schilderij calvarie van omstreeks 1600 en doopsel van Jezus en onthoofding van Johannes de Doper zijn 17e-eeuws. Het koorgestoelte en de preekstoel zijn 18e-eeuws en in Lodewijk XV-stijl. Het grootste deel van het kerkmeubilair is 19e-eeuws en neogotisch.
Poort van Dendermonde

De Poort van Dendermonde is een gevangenis in Dendermonde die in 2022 werd gebouwd ter vervanging van de verouderde gevangenis in de St.-Jacobstraat in Dendermonde. Ze bevindt zich ten westen van de Boonwijk en het natuurgebied Oud Kloosterbos, op 400 meter van de Dender, en grenzend aan de Spoorlijn 53. Achtergrond De oude gevangenis van Dendermonde uit 1863 was aan vervanging toe. In november 2016 keurde de Belgische federale Ministerraad het masterplan "Gevangenissen en internering" goed met een langetermijnbeleid voor de bouw van nieuwe gevangenissen, waaronder die in Dendermonde. De bouw duurde van september 2020 tot oktober 2022. Verhuizing Enkel mannelijke gevangenen werden vanaf het voorjaar van 2023 verhuisd vanuit de oude gevangenis. Door overbevolking blijft die laatste tot 2028 gedeeltelijk in gebruik om 100 gevangenen vast te houden. Op 11 maart 2023 zijn 280 gedetineerden van de oude naar de nieuwe gevangenis verhuisd. Celwagens reden in totaal 34 keer heen-en-weer onder strikte politiebegeleiding om de gedetineerden over te brengen naar het nieuwe gevangenisgebouw. Ontwerp De gevangenis is een compact stervormig gebouw van 41.000 vierkante meter groot. Bij de bouw werden prefab-betonelementen gebruikt waar de leidingen al in verwerkt waren. Het complex dat plaats biedt voor 444 gevangenen (in theorie, in praktijk opgeschaald desondanks vakbondsakkoorden), bestaat uit vier grote delen: Administratieve vleugel Het inkomgebouw heeft een zittingszaal waar onder anderen de strafuitvoeringsrechtbank en de raadkamer kunnen zetelen. De celafdeling bestaat uit drie verdiepingen met elk een capaciteit van 108 bedden, waarvan 12 dienen voor beperkte detentie. Enkele cellen zijn aangepast voor mindervaliden. Gedeelte met keukens en werkateliers voor de gevangenen. Binnen de veiligheidsmuren zijn twee groene wandelpaden en vier tuinen aanwezig. Het hele complex is toegankelijk voor mindervaliden waaronder ribbeltegels voor slechtzienden in het bezoekersgebouw. Bronnen Regie der Gebouwen, Nieuwe gevangenis. www.regiedergebouwen.be. BAM Interbuild, Poort van Dendermonde. www.nexwork.nl, Poort van Dendermonde. www.byldis.com. Gearchiveerd op 8 december 2022. Geraadpleegd op 8 december 2022.
Sint-Martinuskerk (Volkegem)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Oudenaarde behorende plaats Volkegem, gelegen aan het De La Kethulleplein. Geschiedenis Al in de 7e eeuw zou er sprake zijn van een kerk, die tevens de moederkerk was van Edelare, Leupegem en Pamele. In 1110 werd de kerk voor het eerst vermeld. Het patronaatsrecht kwam toen in bezit van de Abdij van Ename. Uit deze tijd zou een eenbeukig romaans kerkje stammen, opgetrokken in Doornikse steen. Omstreeks 1500 werd een zuidelijke zijkapel bijgebouwd en ook een klein koor dat mogelijk een romaans koor verving. Verder werden de -oorspronkelijk romaanse- vensters vergroot en een nieuw portaal gebouwd. Omstreeks 1700 werd het dak van een dakruiter voorzien. Gebouw Het kerkje heeft een van oorsprong romaans schip in Doornikse steen en een smaller koor. Haaks op het schip staat een later bijgebouwde zijkapel. Op het dak bevindt zich een vierkante houten dakruiter. Interieur Het stucwerk van het plafond is van 1725. Simon II de Pape vervaardigde het schilderij: Sint-Maarten deelt zijn mantel met een arme uit 1673. Uit de 18e eeuw zijn de schilderijen: Aanbidding der koningen en Sint-Appolonia. De kerk bezit een, mogelijk in de 17e eeuw vervaardigd, portiekaltaar in barokstijl. De preekstoel is van 1732. R. van Caelenberg vervaardigde in 1906 het houten altaarstuk in neogotische stijl. Het orgel is van 1821-1822 en werd vervaardigd door Jacobus Hubau en diens zoon Francis Hubau. Het doopvont is 17e-eeuws en er is nog een 15e-eeuwse grafsteen van een pastoor Rogier van Brakel die zich in de altaartafel bevond en intussen werd verplaatst tegen de muur. Externe link Webstek bij Kerknet
Museum voor Schone Kunsten (Charleroi)

Het Museum voor Schone Kunsten van Charleroi is een gemeentelijk kunstmuseum in de Belgische stad Charleroi. Het museum is gehuisvest in een voormalige rijkswachtkazerne. Geschiedenis Het museum werd in 1980 opengesteld voor het publiek, maar de collectie van het museum is ouder. Aan het eind van de 19e eeuw begon de stad Charleroi kunst te verwerven. In 1889 werd het eerste stuk, een borstbeeld van François-Joseph Navez aan de stad geschonken. Vanaf 1911 begon Jules Destrée (1863-1936) werken van Navez aan te kopen. Tussen 1889 en 1936 werden er zestig werken verworven. In dat jaar werden de zalen van het museum in het stadhuis ingehuldigd. De eerste conservator, Fernand André (1904-1973), ontwikkelde het aankoopbeleid met nadruk op Henegouwse kunst. Er werden ook werken in bruikleen gegeven door de Belgische staat. Tussen 1936 en 1980 kende de collectie een slapend bestaan en was ze enkel te bezichtigen op aanvraag. Na verbouwing van de tentoonstellingsruimte werd de collectie toegankelijk voor het grote publiek. In 2007 moest het museum verhuizen wegens een waterlek in de tentoonstellingsruimte en vond onderdak in het Palais des Beaux-Arts. Sinds 2019 was het museum tijdelijk gesloten. Het verhuisde naar de voormalige rijkswachtkazerne Defeld en heropende in december 2022 met een tijdelijke tentoonstelling over 100 jaar uitgeverij Dupuis. Collectie De collectie bestaat uit ongeveer 4.000 kunstwerken waarvan er 120 permanent worden tentoongesteld. In de collectie is er vooral aandacht voor kunstenaars uit de eigen streek, zoals Pierre Paulus, François-Joseph Navez, Constantin Meunier, Alexandre-Louis Martin, Joseph François en Fernand Verhaegen.
Sint-Pieterskerk (Schorisse)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Maarkedal behorende plaats Schorisse, gelegen aan de Essestraat 1. Geschiedenis In 1177 werd de parochiekerk voor het eerst vermeld, toen het patronaatsrecht werd toegekend aan de Sint-Amandsabdij in Saint-Amand-les-Eaux. Mogelijk betrof het een eenbeukige kruiskerk waarvan de vieringtoren in 1627 werd gesloopt. Wel bleef de laatgotische westtoren van 1538. In 1566 en 1579, tijdens de beeldenstorm, vonden vernielingen plaats. Daarna werd de kerk hersteld. In 1684-1685 werd een noordelijke zijbeuk opgericht, in 1701-1702 volgde een zuidelijke zijbeuk. Omstreeks 1760 werden koor en sacristie gebouwd, alsmede een doopkapel. In 1788-1790 werd de kerk afgebroken waarbij het koor, de westtoren en de doopkapel bleven behouden. Hiertussen werd een nieuw driebeukig schip gebouwd. Het classicistisch stucwerk en de nieuwe altaren van 1790 werden door Carlo Moretti vervaardigd. In 1949 werd het koor getroffen door brand waarbij een altaar, vervaardigd door Karel Mahieu, verloren ging. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen driebeukige kerk met voorgebouwde toren en driezijdig afgesloten koor. De toren heeft vijf geledingen. Het kerkgebouw is voornamelijk in baksteen uitgevoerd. Interieur Een altaarstuk, de Geboorte van Christus, wordt toegeschreven aan Gaspar de Crayer. De kerk bezit een 16e-eeuws houten beeld van Sint-Margaretha. De twee zijaltaren werden door Carlo Moretti vervaardigd. Het koorgestoelte is van 1793. De preekstoel is samengesteld uit een aantal onderdelen waarbij de kuip, van 1670, het oudste deel is. Een biechtstoel van 1687 is in barokstijl. Twee biechtstoelen uit het midden van de 18e eeuw hebben rococo-stijlkenmerken. Het zandstenen doopvont stamt uit de 15e eeuw. In de kerk is een grafmonument voor Jacqueline van Gavere-Schorisse , vrouw van heer van Zottegem Jan van Luxemburg, kinderloos overleden in Portugal op 17 april 1485, met opschrift douariere de Sotteghem [...] veuve du noble et puissant seigneur Jean de Luxembourg [...] qui trespassa en Portugal. Het orgel werd in 1836-1837 vervaardigd door Pierre van Peteghem.
Sint-Jan-Baptist en Sint-Amanduskerk

De Sint-Jan-Baptist en Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Willebroek behorende plaats Heindonk, gelegen aan het Dorpsplein. Geschiedenis Heindonk behoorde tot de parochie van Zemst en vanaf 1603 tot de parochie van Heffen. In 1803 werd Heindonk een zelfstandige parochie. Aanvankelijk werd gebruik gemaakt van de kapel van het in de 17e eeuw verlaten klooster Vallis Pacis werd tot 1856 als kerk gebruikt, daarna als gemeentehuis en ontmoetingscentrum. In 1854-1856 werd een definitieve kerk gebouwd naar ontwerp van Ferdinand Berckmans. Gebouw Het betreft een bakstenen neogotisch kerkgebouw, sober uitgevoerd en naar het zuidoosten georiënteerd. De kerk heeft drie beuken, een driezijdig afgesloten koor en een slanke, ingebouwde toren met achtkante klokkengeleding en hoge achtkante spits. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een kruisribgewelf. De kerk bezit een ecce homo in gepolychromeerd hout, van ongeveer 1700. Er is een 18e eeuws beeld van Johannes de Doper. Verdere kunstwerken zijn 19e eeuws en het kerkmeubilair is overwegend neogotisch uit de 2e helft van de 19e eeuw. In 1929 werden glas-in-loodramen in de voorgevel aangebracht.
Rerum-Novarumplein

Het Rerum-Novarumplein is een plein in de Belgische stad Gent. Het bevindt zich in de wijk Nieuw Gent, ten westen van de Zwijnaardsesteenweg. Het is genoemd naar de encycliek Rerum Novarum (Over nieuwe dingen) uit 1891, geschreven door paus Leo XIII. Allerlei diensten Het is de centrale ontmoetingsplaats voor de woonbuurt Nieuw Gent, dat zelf een onderdeel is van de wijk Nieuw Gent - UZ. Naast de traditionele bewoning staan er ook verschillende sociale woonblokken, gebouwd in de jaren 60 en 70. Geleidelijk aan maakte de allochtone bevolking er de meerderheid uit. In 2008 werd er aan het Rerum Novarumplein een stedelijk Dienstenhuis geopend met daarin: het politiecommissariaat Nieuw Gent, de dienst burgerzaken, het clubhuis voor senioren en een nieuwe buurtbibliotheek. Op hetzelfde plein is ook het Welzijnsbureau gevestigd dat een tiental sociale diensten en organisaties onderdak verleent, waaronder het Universitair Centrum voor Eerstelijnsgezondheidszorg Nieuw Gent vzw. Het is tevens het eerste bureau in zijn soort in de stad Gent, omwille van de problematische sociale situatie aldaar. Centraal op het plein staat de Christus Koningkerk die in 1968 werd ingehuldigd. Ten slotte is er rond het plein nog een basisschool en een parochiale ontmoetingsruimte. Op woensdagnamiddag is er telkens een kleinschalige voedingsmarkt.
Villa Magda

De Villa Magda is een historisch gebouw op de Houthalenseweg 9 (voormalige Steenweg op Berkenen) in de Belgische gemeente Zonhoven. Villa Magda werd gebouwd in opdracht van Jules Peeters, de toenmalige huisarts van Zonhoven. Villa Magda deed tijdens de Tweede Wereldoorlog zowel dienst als commandopost van het Duitse leger alsook gedurende 88 dagen (van 12 november 1944 tot 7 februari 1945) als hoofdkwartier van de Britse generaal Montgomery. Het is vanuit de Villa Magda dat Montgomery de geallieerde troepen coördineerde tijdens het Ardennenoffencief. Anno 2022 huist er een advocatenkantoor.
Sint-Michielskerk (Keerbergen)

De Sint-Michielskerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Keerbergen, gelegen aan het Gemeenteplein 26. Geschiedenis De kerk werd gebouwd omdat de oude Sint-Michielskerk te klein werd. Een nieuwe kerk, in de stijl van het naoorlogs modernisme, werd gebouwd in 1968-1970. Architecten waren François De Smet en Willi Lateir. Nadat de nieuwe kerk in gebruik was genomen, werd de oude kerk afgebroken. Enkel de toren bleef bewaard . In 1992 moest de kerk ingrijpend worden gerenoveerd vanwege bouwkundige tekortkomingen. Het 18e-eeuwse Van Peteghem-orgel van 1777 uit de oude kerk werd gerestaureerd en in 1996 in de nieuwe kerk geplaatst. Gebouw Het betreft een sobere zaalkerk op rechthoekige plattegrond. Aan de noordzijde, waar zich de ingang bevindt, is een glaswand die voor de lichtinval zorgt. Als materiaal is beton en witgeschilderde baksteen gebruikt. De kerk heeft geen toren. Een kruis en een aluminium beeld van Sint-Michiel sieren de voorgevel.
Sint-Libertuskerk

De Sint-Libertuskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse stad Mechelen behorende wijk Nekkerspoel, gelegen aan de Nekkerspoelstraat 360. Geschiedenis Omstreeks 1150 was er te Nekkerspel al een kapel, de Heilige Geestkapel en deze werd in 1255 tot parochiekerk verheven. Deze kerk werd een aantal malen vergroot maar in 1578 werd hij door de Calvinisten verwoest. Van 1585-1603 werd een tot kapel omgebouwde woning als parochiekerk gebruikt. In 1603 werd de parochie van Nekkerspoel opgeheven en bleef de omgebouwde woning tot 1797 als hulpkerk in gebruik. In 1885 werd een nieuwe hulpkerk opgericht die in 1888 tot parochiekerk werd verheven. Van 1911-1913 werd een nieuwe kerk, naar ontwerp van Philippe van Boxmeer, gebouwd. De kerk werd tijdens de Eerste en Tweede Wereldoorlog beschadigd en weer hersteld. Gebouw Het betreft een georiënteerde neogotische basilicale kruiskerk welke een recht afgesloten hoofdkoor en zijkoren bezit. De kerk is met breuksteen bekleed, de zijbeuken hebben per travee een puntgevel. De midden aan de noordzijde aangebouwde toren die gedekt wordt door een tentdak. Interieur Het kerkmeubilair is overwegend neogotisch. Een 17e-eeuws gepolychromeerd houten Sint-Antoniusbeeld en een, in de 2e helft van de 16e eeuw vervaardigd, gepolychromeerd houten Mariabeeld zijn afkomstig uit de voormalige Heilige Geestkapel.