NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Canadabrug

De Canadabrug is een boogbrug in de wijk Kristus-Koning in de Belgische stad Brugge. De brug overspant de Afleidingsvaart. De brug verbindt de wijk Kristus-Koning (Leopold I-laan) met de deelgemeente Sint-Andries (Jan Breydellaan). Vanwege de aanwezigheid van twee grote beelden van Bizons heeft hij de bijnaam 'Bizonbrug' of 'Buffelbrug' gekregen. 1944 Toen Brugge in de vroege morgen van 12 september 1944 door de Duitse troepen verlaten was, werd ze ingenomen door de Canadezen van de 12th Manitoba Dragoons. Enkele verkenners reden rond 5 uur binnen langs de Scheepsdalebrug en bereikten zonder hinder het stadhuis. Om 7.30 uur kondigde het luiden van de 'triomfklok' de bevrijding van de stad aan. Rond 10 uur was de hier besproken brug, die niet volledig onklaar was gemaakt, voldoende hersteld om berijdbaar te zijn, in tegenstelling tot de meeste andere bruggen die door de Duitsers waren gedynamiteerd. De Canadese troepen reden langs daar de stad binnen. Nieuwe brug Er werd vervolgens een nieuwe brug gebouwd, die plechtig in gebruik werd genomen op 12 september 1948 en de naam 'Canadabrug' kreeg. Ze bestaat uit vijf overspanningen met een totale lengte van 36,40 meter en een breedte van 16,79 meter. De balustrades uit smeed- en gietijzer zijn gebaseerd op classicistische motieven. Sinds 1994 bevindt zich aan elke zijde, op een paar meters afstand, een voetgangers- en fietsersbrug met een lengte van 42 meter en een breedte van 4,20 meter. In 2020 werden deze vernieuwd. De brug wordt gekenmerkt door de Bizons op de Canadabrug, een uit twee beelden bestaande beeldengroep van Octave Rotsaert die werd geplaatst om de Canadese bevrijders, die als embleem een bizon voerden, te eren. De brug met het kunstwerk werd in 2010 tot 'beschermd monument' verklaard. Dodenherdenking Bij de brug vindt jaarlijks tijdens de in september gehouden bevrijdingsfeesten een dodenherdenking plaats. Literatuur Bob WARNIER, Brugge bevrijd, in: Brugge & september 44. Deel I, Rond de Bevrijding, Brugge, 2002. Externe links inventaris.onroerenderfgoed.be Canadabrug met bizons Beschermingsbesluit, Belgisch Staatsblad, 22 april 2010
Castello di Ordingen

Il castello di Ordingen (Kasteel van Ordingen in lingua neerlandese) è uno storico edificio in stile neorinascimentale fiammingo della frazione belga di Ordingen (comune di Sint-Truiden), nella provincia Limburgo (regione delle Fiandre), realizzato nella forma attuale agli inizi del XIX secolo, ma le cui origini risalgono all'XI secolo. Storia Della fortezza originaria, di proprietà della famiglia Ordingen, si hanno notizie sin dal 1040. Questa fortezza sull'acqua, che doveva servire a protezione del confine dell'antica contea di Loon, andò però completamente distrutta nel 1467 nel corso della battaglia di Brusthem. Nel secolo successivo, il castello venne fatto ricostruire in stile rinascimentale da Willem III Van Horion. In seguito, nel 1611, il castello divenne di proprietà della Grande Commenda di Alden Biesen dell'Ordine Teutonico, che 21 anni sotto Hendrick van Hoensbroeck dopo fece ricostruire l'edificio. L'edificio venne quindi confiscato nel corso della rivoluzione francese e ceduto a Pierre de Libotton. In seguito, nel 1790, la proprietà del castello venne acquisita dal mercante Charles Lambert Balthazar de Pitteurs Higaerts, passando poi, alla morte di quest'ultimo (avvenuta nel 1863), nelle mani del figlio Léon, barone e sindaco di Ordingen. Quest'ultimo, nel 1873, fece rimodellare l'edificio in stile rinascimentale fiammingo e arricchì gli interni con un'ampia collezione d'arte; in seguito, nel 1902, il castello venne ereditato dal figlio di quest'ultimo, Antoine. Nel 1940, nel corso della seconda guerra mondiale, dopo un raid aereo tedesco che danneggiò gravemente l'edificio, il castello venne occupato dalle truppe tedesche, subendo ulteriori danni al suo interno. Nel 1964, due anni dopo la morte di Antoine de Pitteurs Higaerts, che non aveva eredi, il castello venne acquistato da Henri Beckers, un medico di Tongeren. Beckers fece apportare delle opere di ristrutturazione all'ingresso principale e alla torre occidentale. Nel 1997, il castello venne ceduto da Henri Beckers alla ditta di Bermas, di proprietà di Richard Sleurs, che iniziò un'opera di restauro dell'edificio, trasformando il castello in un albergo di lusso. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Ordingen
Genaderse Molen

De Genaderse Molen (ook: Genaderse Watermolen of Molen van Tenhaagdoorn) is een voormalige watermolen op de Laambeek. Deze is gelegen ten zuiden van de Houthalense wijk Meulenberg aan de Springstraat 10. Geschiedenis De molen werd voor het eerst vermeld in 1250, maar stond toen 500 meter stroomopwaarts van de huidige plaats. In 1788 werd een aftakking van de Laambeek gemaakt, waarbij het water via een 700 meter lang aquaduct naar de nieuw gebouwde molen werd geleid. Dit was een bovenslagmolen, die aldus kon werken met een kunstmatig verval van 4 meter. De molen deed dienst als korenmolen. In 1950 werd overgegaan op elektrische aandrijving, en van 1987-1989 werd de molen ingrijpend verbouwd en kreeg de functie van restaurant. Het binnenwerk was verdwenen, maar het rad bleef aanwezig en kan draaien. Van 2010-2011 werd het aquaduct hersteld.
Begraafplaats van Anloy-Bruyères

De Cimetière d'Anloy-Bruyères is een militaire begraafplaats met Franse en Duitse gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Anloy. De begraafplaats ligt zo'n 2,5 kilometer ten zuidwesten van het dorpscentrum, langs de weg naar Framont. Er worden 1.605 gesneuvelde militairen herdacht, van wie zo 1.012 Duitsers en 593 Fransen. Het grondplan heeft een driehoekige vorm. Aan de noordkant bevindt zich een cirkelvormig herdenkingsgebouw. Op 22 augustus 1914 kwamen hier een Frans en Duits korps tegenover elkaar te staan in de vlakte en het bos. Er werd zwaar gestreden en uiteindelijk trokken de Fransen zich terug tot Fays-les-Veneurs en Paliseul. Het slagveld lag bezaaid met gesneuvelde soldaten en hun paarden. De Duitsers lieten aanvankelijk massagraven maken. In 1916 besloten ze uiteindelijk om militaire begraafplaatsen aan te leggen. In Anloy kwamen er twee begraafplaatsen, namelijk een ten zuiden van het dorp in het bos langs de weg naar Jehonville en een ten zuidwesten van het dorp langs de weg naar Framont, Anloy-Heide of Anloy-Bruyères. In juni 1918 werden beide begraafplaatsen ingewijd. Na de oorlog werd het aantal begraafplaatsen teruggebracht en werden verschillende graven verzameld. De begraafplaats Anloy-Bois werd buiten dienst gesteld. De 147 Franse graven werden overgebracht naar de militaire begraafplaatsen van Bellefontaine en Baranzy. De 103 Duitse graven werden overgebracht naar Anloy-Bruyères, dat ook nog werd vergroot met graven uit de begraafplaats van Orgeo-Biourge en andere naburige begraafplaatsen. Externe links Nécropole d'Anloy-Bruyères op memoire82.fr Les cimetières militaires Soldatenfriedhof Anloy-Heide[dode link]
Sint-Trudokerk (Eksel)

De Sint-Trudokerk is de parochiekerk van Eksel in de Belgische provincie Limburg. De kerk bevindt zich aan het Kerkplein aldaar. Geschiedenis Vermoedelijk stond hier al in het begin van de 8e eeuw een kapel, die in 1177 de status van parochiekerk kreeg. De parochie splitste zich vermoedelijk af van die van Peer. Het patronaatsrecht was gedeeltelijk in handen van de Abdij van Sint-Truiden. Het huidige kerkgebouw is laatgotisch en het oudste deel ervan, de middenbeuk, stamt uit einde 15e eeuw. Het koor, het transept en de zijbeuken werden van 1500-1517 aangebracht. In 1609 werden drie zijaltaren ingewijd en in 1687 werden de gewelven van de kerk hersteld. In de 18e eeuw werd een stoep van breuksteen en veldkeien aangelegd, met daarin een stermotief. Een deel hiervan werd echter in 1996 gesloopt. In 1771 werd het doksaal met orgel aangebracht. Van 1881-1883 werd de toren hersteld onder leiding van Léon Jaminé. Eind 19e eeuw vonden herstelwerkzaamheden plaats, en in 1903 werden binnenschilderingen aangebracht door Adolphe Tassin. In 1905 werd de toren, die tegen de westzijde van het schip aan was gebouwd, afgebroken teneinde het schip met drie traveeën te kunnen verlengen. Een nieuwe toren werd gebouwd, de hoofdingang werd van de zuidzijde naar de westzijde verplaatst, en de kerkhofmuur werd afgebroken. De werken vonden plaats onder leiding van H. Martens uit Stevoort. In 1936 kreeg de kerk een beschermde status. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen kruisbasiliek met hardstenen gevelelementen. Het koor, het dwarspand en de oostelijke traveeën zijn in Maaslandse gotiek, de toren en de westelijke traveeën zijn in neogotische stijl, waarbij de bouwtrant aansluit aan het gotische deel. Er is gebruikgemaakt van Maaslandse kalksteen voor de speklagen. Meubilair Een deel van het meubilair is 19e-eeuws, zoals de kruiswegstaties door Louis Hendrix uit 1858-1868, de biechtstoelen en twee zijaltaren. Ook zijn er twee biechtstoelen in rococostijl uit 1777, vervaardigd door De Swert. Van omstreeks 1700 dateert het deksel van het doopvont. In 1847 schilderde Jan Swerts de Aanbidding der Wijzen. Van belang is een Calvariegroep, toegeschreven aan de Meester van Elsloo, uit omstreeks 1530, en diverse andere beelden uit dezelfde tijd. Uit de 17e eeuw stammen vier eikenhouten medaillons die de kerkvaders voorstellen. Externe link Onroerend erfgoed
Station Diksmuide

Station Diksmuide is een spoorwegstation langs spoorlijn 73 (Deinze - De Panne) in de stad Diksmuide. Vroeger takte hier de spoorlijn 74 naar Nieuwpoort af. In 1974 is deze spoorlijn opgeheven. Het is nu een fietspad. Sinds eind 2021 zijn de loketten van dit station gesloten en is het een stopplaats geworden. Voor de aankoop van allerlei vervoerbewijzen kan men bij voorkeur terecht aan de biljettenautomaat die ter beschikking staat, of via andere verkoopkanalen. Vanaf 2022 maakt het station van Diksmuide deel uit van een nieuw aanbod aan toeristentreinen. Treindienst Galerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag. Buurtspoorwegen Voor de buurtspoorwegen was Diksmuide een belangrijk knooppunt. Van hieruit vertrokken stoomtrams (en later motortrams) naar Brugge, Ieper, Roeselare, Oostende en Poperinge. De laatste tramlijn, die naar Oostvleteren, werd in 1953 opgeheven. De Buurtspoorwegen hadden hun eigen stationsgebouw naast dat van het "groot" spoor en een emplacement en stelplaats. De stelplaats wordt nu gebruikt als stelplaats voor De Lijn bussen. In de jaren tachtig van de vorige eeuw, werden de overtollig geworden oude trams van de kusttram hier tijdelijk gestald.
Attre Castle

Attre Castle (Château d'Attre) is a former castle, now a country house or château, in Attre in the municipality of Brugelette, province of Hainaut, Wallonia, Belgium. History The present château at Attre was built in the middle of the 18th century by Count François Philippe Franeau d’Hyon van Gomegnies, on the foundations of a medieval castle that had been in the hands of the family since 1520. The structural work was finished in 1752, and Count François died shortly after in 1755. His son François Ferdinand Franeau d’Hyon continued the work of his father and saw to it that the interior decorations were finished. It took more than 30 years before the interior was completely decorated. The present building is in a Neo-Classical style and the interiors are French, mainly Louis Quinze. In addition to the landscaped garden and the forest park, it is home to several melancholic "follies", such as the Belvédère tower ruins, the 15th century dovecote, the hermitage, the Vignou tower, the Swiss chalet, the bath pavilion, "le Rocher", an artificial cave. See also List of castles in Belgium Sources Belgian Castles: Attre park of Attre Castle Belgian Tourist office Wallonia Brussels
Château d'Attre

Le château d’Attre est un élégant manoir du XVIIIe siècle sis en Wallonie au bord de la Dendre orientale, à Attre, dans la province de Hainaut (Belgique). De style typiquement néoclassique, il est un des rares châteaux belges à avoir préservé la totalité de son décor et mobilier intérieur d’époque. Le château est classé au patrimoine majeur de Wallonie. Étant donné la présence du petit cours d'eau qu'est la Dendre Orientale aux abords du château, des glissements de terrain ont eu lieu durant plusieurs années, fragilisant alors la structure de ce somptueux manoir. Un immense travail de consolidation a alors été mené afin de garder ce bâtiment intact. Aujourd'hui, si on se positionne en face du château, on a l'impression que les tours des côtés penchent vers l'extérieur du manoir. Ce n'est pas une simple illusion d'optique. Histoire Le château est construit en 1752 par le comte François-Philippe Franeau d’Hyon, comte de Gomegnies, sur les fondations d’un autre plus ancien. L’aménagement intérieur de style Louis XV est dû à son fils, François-Ferdinand, chambellan à la cour de l’empereur Joseph II d’Autriche. L’ensemble de l’aménagement intérieur ne sera achevé qu’une trentaine d’années plus tard. La gouvernante des Pays-Bas, l’archiduchesse Marie-Christine (sœur de Joseph II) et son mari, Albert de Saxe, fréquentent volontiers le château d’Attre pour des parties de chasse dans les bois environnants (1782 à 1788). Un rocher artificiel, avec pavillon au sommet, est érigé dans le parc pour lui servir de point d’observation. En 1814, le château passe par mariage à la famille du Val de Beaulieu. Patrimoine Quatre colonnes dressées à l’entrée du domaine (deux de chaque côté de la route), proviennent du jubé de l’ancienne abbaye de Cambron. La vaste pelouse d’honneur est flanquée de deux pavillons de style Louis XVI. La façade du château est de grande sobriété et pureté néoclassique. La partie centrale, en légère avancée, est surmontée d’un tympan triangulaire. Elle se termine à gauche et à droite en deux pavillons d’angle. Le vestibule d’entrée (qui servait également de chapelle) possède un escalier d’honneur dessiné par l’architecte Jacques-François Blondel. De nombreuses œuvres d’art garnissent les pièces, dont des natures mortes de Frans Snyders et des peintures d'Hubert Robert. Les décorations murales, comme le papier peint, sont d’époque. Dans le parc (17 hectares) traversé par la Dendre orientale se dresse un colombier du XVIIe siècle. Le rocher artificiel avec couloirs souterrains, est haut de 24 mètres et surmonté d’un pavillon. Aujourd’hui Le château, qui est propriété de la famille de Meester de Heyndonck, est ouvert au public du 1er avril au 1er novembre les dimanches après-midi (14h-18h). Durant les mois de juillet et août les samedis et dimanches (13h-18h). Galerie Autres vues Voir aussi Articles connexes Liste des châteaux belges par région Liens externes Ressource relative à l'architecture : Patrimoine classé de Wallonie Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail des châteaux Portail du Hainaut Portail du néo-classicisme Portail de la protection du patrimoine
Castello di Attre

Il castello di Attre è un elegante palazzo del XVIII secolo situato sulla riva orientale del Dendre, all'interno della giurisdizione della città di Attre nella provincia di Hainaut, Vallonia, Belgio. In tipico classico, è uno dei pochi castelli belgi che hanno conservato l'intero arredamento d'epoca. Il castello è classificato come importante sito per il patrimonio culturale della Vallonia. Storia Il castello fu costruito nel 1752 dal conte di Gomegnies François- Philippe Franeau di Hyon, sulle fondamenta di una più antica roccaforte. L'arredamento degli interni in stile Luigi XV è dovuta a suo figlio, Franz Ferdinand, ciambellano alla corte dell'Imperatore del Sacro Romano Impero Giuseppe II d'Austria. La governatrice dei Paesi Bassi, l'arciduchessa Maria-Cristina (sorella di Giuseppe II) e suo marito, Alberto di Sassonia, visitavano spesso il castello di Attre per le battute di caccia nei boschi circostanti (1782-1788). Una roccia artificiale, con un padiglione sulla sommità, fu eretta nel parco per servire come punto di osservazione . Nel 1814 il castello passò per matrimonio alla famiglia Casa Val de Beaulieu. Ora il castello è di proprietà della famiglia di Meester di Heyndonck. Patrimonio Quattro colonne erette nella zona d'ingresso (due su ciascun lato della strada) provenienti dal coro dell'ex-Abbazia di Cambron. Il vasto prato d'onore è ornato da due padiglioni in stile Luigi XVI. La facciata del castello è di grande sobrietà e purezza neoclassica. La parte centrale, leggermente sporgente, è sormontata da un timpano triangolare e si conclude ai lati in due padiglioni angolari. La hall d'ingresso (che serviva anche come una cappella) è arricchita da una grande scalinata progettata dall'architetto Jacques-François Blondel. Molte opere d'arte decorano il castello, da delle nature morte di Frans Snyders a dei dipinti di Hubert Robert. Le decorazioni murali, come la carta da parati, sono originali. Nel parco (17 ettari), attraversato dal Dendre orientale, si erge una colombaia del XVII secolo. La roccia artificiale, con corridoi sotterranei, è alta 24 metri e sormontata da un padiglione. Galleria d'immagini Voci correlate Frans Snyders Hubert Robert Jacques-François Blondel Abbazia di Cambron Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Attre
Kasteel van Attre

Het Kasteel van Attre is een kasteel in Attre in de Belgische provincie Henegouwen. Dit kasteel, in 1752 gebouwd in Franse classicistische stijl, bezit nog altijd zijn originele inrichting en stoffering. De weelderige kamers ademen de rococosmaak van de tijd. Er is ook een groot park, doorsneden door de Dender, met een vervallen uitkijktoren, een duiventil, een Zwitsers chalet, een badhuis en de resten van een bouwsel uit 1788, de Rocher (Rots): een kunstmatige heuvel bekroond door een uitkijkplatform. Afbeeldingen Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Henegouwen
Old St. John's Hospital

The Hospital of St. John (Dutch: Sint-Janshospitaal) was a medieval hospital in Bruges, founded in the mid-12th century. Located next to the Church of Our Lady, the premises contain some of Europe's oldest surviving hospital buildings. The hospital grew during the Middle Ages as a place where sick pilgrims and travellers were cared for. The site was later expanded with the building of a monastery and convent. In the 19th century, further construction led to a hospital with eight wards around a central building. The building was planned to be demolished for a new hospital in the 1860s; however, due to interest from proponents of the Gothic Revival movement, especially Englishmen in the city, the building was preserved with the new hospital built alongside the original building. In 1977, the building ceased being a hospital, at which time its activities were moved to a modern hospital in Brugge Sint-Pieters. The city of Bruges took over the buildings. Today, part of the hospital complex holds the Hans Memling museum, named for the German-born Early Netherlandish painter, where a number of works, such as triptychs are displayed, as well as hospital records, medical instruments and other works of art. On 13 April 2020, the square in the hospital was named after Eleonora Verbeke, an 18th-century nun at the hospital. References External links Media related to Sint-Janshospitaal (Bruges) at Wikimedia Commons Sint-Janshospitaal museum visitor information Site Oud Sint-Jan congress centre
Antiguo hospital de San Juan

El antiguo hospital de San Juan (del neerlandés: Oud Sint-Janshospitaal) fue un hospital medieval en Brujas. Fundado a mediados del siglo XII. Localización Ubicado junto a la Iglesia de Nuestra Señora, las instalaciones contienen algunos de los edificios hospitalarios más antiguos de Europa.​ El hospital creció durante la Edad Media y fue un lugar donde se atendía a los peregrinos y viajeros enfermos. Posteriormente, el sitio se amplió con la construcción de un monasterio y un convento. En el siglo XIX, la construcción adicional condujo a un hospital con ocho salas alrededor de un edificio central. No fue hasta 1977 que el edificio dejó de funcionar como hospital, momento en el que se trasladó a un hospital más moderno en Brujas Sint-Pieters. La ciudad de Brujas se hizo cargo de los edificios. En la actualidad, una parte del complejo hospitalario alberga el popular museo Hans Memling, llamado así por el pintor neerlandés de origen alemán, donde se exponen varias de sus obras,​ como trípticos, así como historiales hospitalarios, instrumentos médicos y otras obras de arte.​ El recinto del hospital también se utiliza como centro de congresos y exposiciones, el Recinto Oud Sint-Jan.​ Referencias Enlaces externos «Sint-Janshospitaal museum» en Wayback Machine (archivado el 25 de enero de 2013). Site Oud Sint-Jan «Hospitaalmuseum» en Wayback Machine (archivado el 15 de mayo de 2013).
Ospedale di San Giovanni (Bruges)

L'Ospedale di San Giovanni, in neerlandese Sint-Janshospitaal è un sito storico, oggi museo, di Bruges, in Belgio. L'antico ospedale venne fondato intorno al 1150 e rappresenta, quindi, una delle più antiche istituzioni della salute in Europa. Rimasto in servizio fino al 1977, venne poi trasformato nell'Hans Memlingmuseum, contenente alcune importanti opere dell'artista Hans Memling. L'ospedale è utilizzato anche come sede espositiva per mostre temporanee e come centro congressi. Storia e descrizione L'Ospedale venne fondato intorno al 1150, come confermato da scatti archeologici, lungo la Mariastraat, la principale via della città, accesso da Gent e Kortrijk e a pochi passi dalla chiesa di Nostra Signora. Tuttavia il primo documento che lo menziona è il regolamento dei frati-inservienti risalente al 1188. La grande sala dei malati venne costruita intorno al 1200, principalmente in pietra Tournai, e verso il 1320 fu aggiunto il monastero, poi trasformato nel XVII secolo in farmacia. L'istituzione ospitaliera crebbe nel medioevo occupandosi sia degli ammalati che dei pellegrini. Gli edifici vennero regolarmente ampliati nei secoli successivi, ricostruiti e rinnovati. La chiesa risale al XV secolo e incorpora un portale del 1270 con i rilievi della Morte e Incoronazione della Vergine e Cristo giudice. La chiesa fu completata nel XVI secolo con una cappella dedicata a san Cornelio. Nel 1544 venne costruito il convento delle monache, infatti dalla fine del XVI secolo l'ospedale venne gestito dalle sorelle agostiniane, la cui badessa era nominata dal Consiglio cittadino. L'ospedale restò in funzione fino al 1977, quando venne trasformato nell'attuale museo. Memling Museum Oggi il museo ospita varie opere legate alla storia dell'ospedale, inoltre, attorno ad alcuni capolavori eseguiti appositamente per l'ospedale, vennero raccolte alcune opere di Hans Memling, l'artista caposcuola in città, trasferitovisi nel 1465. Tra di esse spiccano: Trittico del matrimonio mistico di santa Caterina d'Alessandria, pala d'altare ancora nella cappella dell'ospedale, 1474-79; Reliquiario di sant'Orsola, capolavoro dell'arte fiamminga, già contenente le ossa di sant'Orsola, 1489; Trittico Floreins o Trittico dell'Adorazione dei Magi, 1479; Trittico della Deposizione, o di Adriaan Reins, 1480; Dittico di Maarten Nieuwenhove, 1487; Sibylla Sambetha,presunto ritratto di Maria Moreel, 1480. Note Bibliografia (FR) Irene Smet: Hôpital Saint-Jean – Bruges, Gent, Ludion Guides, 2001 (ISBN 978-90-5544-306-2) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ospedale di San Giovanni Collegamenti esterni Informazioni per i visitatori, su brugge.be. URL consultato il 24 gennaio 2013 (archiviato dall'url originale il 25 gennaio 2013). Oud Sint Jan, centro congressi, su oudsintjan.eu.