NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Amandus- en Sint-Blasiuskerk

De Sint-Amandus- en Sint-Blasiuskerk is de parochiekerk van de West-Vlaamse stad Waregem, gelegen aan de Markt. Geschiedenis In 1119 werd Waregem al als afzonderlijke parochie vermeld. In 1984 werden de overblijfselen van een romaans kerkje blootgelegd in Doornikse steen en grijsgroene veldsteen. Het was een driebeukig basilicaal kruiskerkje, waarvan ook nog enkele onderdelen in het huidige kerkgebouw bewaard zijn gebleven. In 1189 werd het patronaatsrecht afgestaan aan het Onze-Lieve-Vrouwekapittel van Doornik. In 1488, tijdens de opstand tegen Maximiliaan van Oostenrijk, werd de kerk beschadigd, maar een deel van de kerkschatten werd gered. Nog voor 1500 werd een nieuwe toren gebouwd en de romaanse zuidbeuk werd gesloopt. Een nieuwe zuidbeuk werd gebouwd, even breed als de middenbeuk. Tussen 1797 en 1824 werd de smalle noordbeuk gesloopt en eveneens door een brede beuk vervangen, waardoor een hallenkerk ontstond. Tussen 1839 en 1843 werd de kerk 12 meter naar het westen verlengd. De kerk werd tijdens de Eerste Wereldoorlog zwaar beschadigd en in 1923-1924 ingrijpend herbouwd naar ontwerp van Maurice Allaert. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met pseudotransept en vieringtoren. De centrale voorgevel wordt geflankeerd door twee traptorens. De kerk is vervaardigd uit Doornikse zandsteen en de vierkante vieringtoren is in Balegemse steen. Interieur Het interieur is in classicistische stijl van 1775-1777. Uit de 18e eeuw stammen ook de lambrisering met ingebouwde biechtstoelen en de communiebank. In de kerk hangt het schilderij Kruisafneming van 1650 door Cornelis de Vos.
Hoogmolen (Aalbeke)

De Hoogmolen of Messiaensmolen is een windmolen in de tot de West-Vlaamse gemeente Kortrijk behorende plaats Aalbeke, gelegen aan de Luingnestraat 38. Deze standerdmolen van het gesloten type fungeert als korenmolen. Geschiedenis Op deze plaats stond al een molen in 1714, in welk jaar deze door brand werd verwoest. Een nieuwe molen kwam gereed in 1717. In 1967 werd het windbedrijf gestaakt en hij raakte in verval. In 1980 werd de molen aangekocht door de stad Kortrijk en in 1994-1995 werd hij opnieuw in maalvaardige staat gebracht, waarna hij door vrijwillige molenaars werd bedreven. Na jaren stilstand zijn in februari 2025 de wieken uit veiligheidsoverwegingen weggehaald. Later in 2025 werden de budgetten voor een totaalrenovatie in 2027-2028 goedgekeurd.
Sint-Amanduskerk (Ooike)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Wortegem-Petegem behorende plaats Ooike, gelegen aan het Ooikeplein. Geschiedenis Vermoedelijk was hier aanvankelijk een romaans kerkgebouw. Van 1694-1704 werd aan een nieuwe kerk gebouwd. In deze tijd werd mogelijk de Sint-Blasiuskapel als noodkerk gebruikt. Restauraties vonden plaats in 1900 en 1979. Gebouw Het betreft een driebeukig bakstenen kerkgebouw in classicistische stijl met halfingebouwde westtoren. Tegen de zuidelijke toren staat een kapel gebouwd, vermoedelijk van 1835. Het koor met rechte sluiting is voornamelijk in Doornikse steen gebouwd en, evenals muurresten van het koor, mogelijk een overblijfsel van het oorspronkelijk romaanse kerkje. Interieur De beuken worden overkluisd door tongewelven. Het hoofdaltaar heeft een palmhouten kruisbeeld. De zijaltaren, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw respectievelijk Sint-Catharina, zijn van de 18e eeuw. Biechtstoelen en preekstoel zijn 18e-eeuws. Ook van de 18e eeuw is het schilderij: Opvoeding van Maria met Anna en Zacharias.
Duiventoren (Bellem)

De duiventoren is een monument in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Aalter behorende plaats Bellem, gelegen aan Bellemdorpweg 68. Op deze plaats lag een omgrachte hoeve, die al in de 16e eeuw werd vermeld. De duiventoren staat op het erf van de hoeve, die echter geheel vernieuwd is. Van de omgrachting is nog een deel bewaard gebleven. De huidige duiventoren stamt uit de 18e eeuw. Het is een bakstenen bouwwerk op vierkante plattegrond onder zadeldak tussen twee trapgevels. Boven elkaar bevinden zich acht respectievelijk zes vluchtgaten.
Kasteel Ter Wallen (Lotenhulle)

Het Kasteel Ter Wallen is een kasteel in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Aalter behorende plaats Lotenhulle, gelegen aan Heirstraat 33-35. Het kasteeltje stamt uit de 19e eeuw. Het ligt binnen een min of meer rechthoekige omgrachting. Het is een rechthoekig huis onder schilddak, waarin een tweetal oeil-de-boeufs en te midden daarvan een iets groter venster dat bekroond wordt door een circulair fronton. Op het terrein bevindt zich ook een koetshuis en een hovenierswoning. Verder is er een kas en een park met vijver, waaraan een imitatiegrot gelegen is.
Kasteel van Ooigem

Het Kasteel van Ooigem is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Wielsbeke behorende plaats Ooigem, gelegen aan de Desselgemsestraat 15. Vlakbij ligt het Munkenhof, in Desselgem. Geschiedenis Hier bevond zich de zetel van de dorpsheerlijkheid Ooigem. Mogelijk werd hier al in de 9e eeuw een burcht gebouwd om Harelbeke te beschermen. De oudst bekende heer werd vermeld in 1080 als Lambertus de Odenghem. Omstreeks 1260 kwam de burcht in bezit van de heren van Luxemburg. Zij lieten vermoedelijk al in de 13e eeuw een stenen kasteel bouwen. Einde 14e eeuw zou er een brand hebben gewoed en in de loop van de 15e eeuw raakte het kasteel in verval. In 1510 werd de heerlijkheid verkocht aan de familie De Gros. Hierop liet Ferry de Gros het kasteel weer bewoonbaar maken. In 1576 werd het kasteel echter door beeldenstormers geplunderd en raakte opnieuw in verval. In de loop van de 17e eeuw werd het kasteel herbouwd met behulp van baksteen en zandsteen, vermoedelijk in opdracht van Charles de Gros. Dit was ook de eerste regelmatige bewoner. In 1693 kwam het kasteel als erfenis bij de familie De Lens. Eind 17e eeuw liet Nicolaas-Franciscus de Lens het gebouw uitbreiden met een kapel. Mogelijk in 1729 werden in opdracht van de gelijknamige zoon wijzigingen aangebracht. Er kwam een eretrap in Lodewijk XV-stijl, de salons werden opnieuw ingericht, op het neerhof verschenen nieuwe paardenstallen en koetshuizen. Het kasteel, dat vermoedelijk slechts als zomerverblijf werd gebruikt, werd ook omringd met een parkaanleg. In de loop van de 19e eeuw werd het park verwaarloosd. In 1889 kwam het kasteel aan Bernard Verhaeghe die toen burgemeester van Ooigem was. Zijn zoon Alfons Verhaeghe kreeg enkele malen bezoek van Oscar Wilde. Het verhaal uit 1904 van Stijn Streuvels, Op het kasteel, speelde zich ook op dit kasteel af. In 1937 werden een aantal boerderijgebouwen op het neerhof afgebroken, maar de duiventoren bleef bestaan. De tuin werd, in kleinere omvang als weleer, heraangelegd. Gebouw Het domein toont nog het opperhof en het neerhof, welke beide omgracht zijn. Het kasteel, op rechthoekige plattegrond, is 17e-eeuws en mogelijk opgetrokken op de 13e-eeuwse grondvesten van het oudere kasteel. Het kasteel is opgetrokken in baksteen en zandsteen. De ingangspartij is in Lodewijk XV-stijl. In het gebouw vindt men halfondergrondse kelders. Op het neerhof vindt men een boerenhuis en een duiventoren die uit de 17e eeuw stamt. Verder is er een schandpaal. Het park is een beperkte reconstructie van de 18e-eeuwse formele parkaanleg, en ook is er een parkje in de landschapsstijl aangelegd, met grillige vijver en enig reliëf.
Kasteel Casier

Het Kasteel Casier is een kasteel in de West-Vlaamse stad Waregem, gelegen aan Stationsstraat 34. Geschiedenis Vanouds was dit een open veld midden in de stad, dat toebehoorde aan het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Doornik. Het werd dan ook den Canunckenbosch genoemd. Een deel van de grond werd op een gegeven ogenblik geschonken aan het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Kortrijk. Het bezit werd door de Fransen in beslag genomen en openbaar verkocht. Begin 19e eeuw werd het gekocht door Godefroid Boulez die van 1804 tot 1819 burgemeester van Waregem was. Hij liet omstreeks 1816 een park aanleggen en enkele gebouwen neerzetten binnen een 8-vormige gracht. Godefroids dochter Victoire was getrouwd met Ferdinand Storme, die burgemeester was van 1819-1830. Ze erfde in 1829 het bezit. Hun dochter Nathalie huwde met baksteenfabrikant Felix de Ruyck. Zij gaven opdracht tot de bouw van het kasteel en breidden ook het domein verder uit. In 1852 gingen zij er wonen. Het park werd in Engelse landschapsstijl aangelegd, en de omgrachting werd uitgegraven tot siervijver. Er ontstond een kasteel op rechthoekige plattegrond. In 1872 werd het domein nog uitgebreid en in 1878 kreeg ook het kasteel een uitbouw. In 1883 werd een portiek gebouwd en ook kwam er een nieuw koetshuis. In 1897 kwam het domein aan baron Victor Casier en zijn vrouw Marie-Victorine Storme. Dezen gebruikten het kasteel als zomerverblijf. Na 1911 liet hun dochter, Agnes Casier, een kapel bouwen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het kasteel zwaar beschadigd en ook het familiearchief werd door brand vernietigd. In 1919 werd het kasteel in de oorspronkelijke staat teruggebracht, De hovenierswoning en het paviljoen, die in 1816 waren gebouwd, werden gesloopt. In 1977 werd het park aangekocht door de gemeente. Na grondige restauratie van kasteel en park werd het laatste vanaf begin jaren '80 opengesteld voor het publiek als Park Baron Casier. In 1983 kwam er horeca in het kasteel. In de jaren '90 van de 20e eeuw werd een verbindingsweg tussen de Markt en het park aangelegd. Domein Het kasteeltje is in neoclassicistische stijl en dateert van omstreeks 1852 met uitbreidingen vooral in 1921. Het koetshuis is eveneens van 1852 met een in 1904 aangebouwde hondenkennel. Het park is van 1872 en werd uitgevoerd in Engelse landschapsstijl. De 8-vormige waterpartij omvat twee eilanden welke door bruggetjes te bereiken zijn. In het park is een kunstwerk van Paul Destoop geplaatst. Van belang is ook het pompmolentje, feitelijk een kleine windmotor die tussen 1872 en 1883 werd geplaatst om water vanuit de Gaverbeek in de hoger gelegen vijvers te pompen. Tot 1908 was het molentje in bedrijf en in 2005 werd het gereconstrueerd.
Kerkhof van Zuidschote

Het Kerkhof van Zuidschote is een begraafplaats in het Belgische dorp Zuidschote, een deelgemeente van Ieper. Het kerkhof ligt rond de Sint-Leonarduskerk en wordt omgeven door een haag. De hoofdtoegang bevindt zich rechts van het portaal van de kerk en bestaat uit een tweedelig traliehek tussen bakstenen zuilen. Aan de noordzijde van de kerk ligt een perk met Britse gesneuvelde militairen uit de Tweede Wereldoorlog. Tussen deze graven staat een gedenkteken voor de militaire en burgerlijke slachtoffers uit de gemeente die omkwamen tijdens de beide wereldoorlogen. Britse oorlogsgraven Het perk met de Britse gesneuvelden heeft een driehoekig grondplan. Aan de stompe hoek gevormd door twee straten staat het Cross of Sacrifice op een verhoogde sokkel en wordt geflankeerd door twee houten hekjes als toegang. Er liggen 76 gesneuvelden waaronder 14 niet geïdentificeerde. Zij waren leden van de British Expeditionary Force en sneuvelden in mei 1940 bij de verdediging van België na de Duitse invasie en de terugtrekking naar Duinkerke. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd onder Zuidschote Churchyard. Er liggen ook vijf niet geïdentificeerde Franse militairen uit de Eerste Wereldoorlog.
Sint-Pieterskerk (Bevere)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Oudenaarde behorende plaats Bevere, gelegen aan de Deinzestraat. Geschiedenis Op de Kerkkouter werden funderingen aangetroffen van een vroegere kerk, een vroegmiddeleeuws eenbeukig zaalkerkje van veldsteen, waar later zijbeuken in Doornikse kalksteen aan werden toegevoegd. Het geheel lag binnen een ovale gracht. In 1579 werd het kerkje gesloopt en met de stenen werden de verdedigingsmuren van Oudenaarde versterkt. Een nieuwe kerk werd op dezelfde plaats gebouwd, maar in 1674 werd ook deze vernield, nu door de Fransen. In 1682-1685 werd opnieuw een kerk gebouwd, nu aan de Deinzestraat. In 1756 werd een westtoren toegevoegd, in 1780 werden twee zijaltaren aangebouwd. In 1876 werd ook deze kerk gesloopt en vervangen door de huidige kerk naar ontwerp van architect Théophile Bureau. In november 1918 werd de kerk zwaar beschadigd door bombardementen. Herstel volgde in 1921-1923 onder leiding van Henri Valcke. Gebouw Het betreft een naar het noordwesten georiënteerde bakstenen pseudobasiliek met voorgebouwde zuidoosttoren. In deze toren bevindt zich een spitsboogportaal dat bekroond wordt door een Sint-Petrusbeeld. Interieur Het kerkmeubilair is vrijwel geheel neogotisch, uit de tijd van de bouw van de kerk. Het meubilair omvat ook enkele schilderijen.
Leercentrum AGORA

Het Leercentrum AGORA is een gebouw van de Katholieke Universiteit Leuven in de Belgische stad Leuven. Vanaf zijn bouw in de jaren 1930 tot 2006 stond het gebouw bekend als het Instituut voor Farmaceutische Wetenschappen. Thans huisvest het gebouw een leercentrum met uitleendienst, een auditorium en verscheidene werklokalen. Het gebouw ligt op de Campus Sociale Wetenschappen. Geschiedenis Nog voor de Eerste Wereldoorlog voorzag rector Paulin Ladeuze de bouw van een nieuw instituut voor farmacie. In 1918 kocht de universiteit een terrein in de Edward Van Evenstraat en tussen 1931 en 1934 werd het Instituut voor Farmaceutische Wetenschappen naar een ontwerp van kanunnik Jan Janssen gebouwd. In het gebouw bevindt zich nog steeds een gedenksteen met daarop het wapenschild van Mgr. Ladeuze en het jaartal 1932. In oktober 1933 nam de School voor Farmacie het gebouw in gebruik. De officiële inhuldiging vond plaats op 24 juni 1934. In mei 1978 verleende het Vlaams-Brabantse Provinciaal Bestuur van Stedebouw en Ruimtelijke Ordening een gunstig advies voor sloping van het gebouw. Volgens het toenmalige ontwikkelingsplan van de universiteit diende het departement Farmaceutische Wetenschappen immers overgebracht te worden naar Campus Arenberg in Heverlee, de Campus Exacte Wetenschappen. Ondanks dit provinciaal advies en de universiteitsplannen bleef het gebouw nog enkele decennia in gebruik van het departement Farmaceutische Wetenschappen, dat in 1992 tot de faculteit Farmaceutische Wetenschappen werd omgevormd. In 2006 verhuisde deze faculteit naar Campus Gasthuisberg. Na enkele jaren leegstand opende in 2013 in het gebouw het Leercentrum AGORA, een modern informeel leercentrum voor studenten en personeelsleden van de KU Leuven met studie- en (groeps)werkruimtes. In 2019 opende ook de gerenoveerde rechtervleugel van het gebouw mede dankzij de erfgoedcampagne 'Steun Agora'. Het auditorium in AGORA werd vernoemd naar Emma Vorlat, de eerste vrouwelijke vicerector van de KU Leuven. De toiletten in deze vleugel zijn genderneutraal. Literatuur Smeyers, André, Leuven vroeger en nu, Leuven, Vlaamse Drukkerij 1948, 88. Uytterhoeven, Rik, Leuven weleer 5: Naar de Biest en tot aan de Westhelling: Brusselsestraat, Kapucijnenvoer, Fonteinstraat,..., Leuven, Standaard, 1989, 70. Uytterhoeven, Rik, Neogotiek in Leuven. Cultuurhistorische stadswandelingen, Leuven, Davidsfonds, 1997, 53-54. De Universiteit te Leuven 1425-1985, Leuven, Universitaire Pers Leuven, 1988, 286-291. Externe link Officiële website
De Krook

La Bibliothèque De Krook est une médiathèque œuvrant pour la connaissance, la culture et l’innovation dans la ville belge de Gand. Il s’agit d’une initiative de la ville de Gand, de l’Université de Gand et de l’IMEC. Le bâtiment a ouvert ses portes le 10 mars 2017. Son nom fait référence au coude (« krook ») de l’Escaut et à son quartier, le Waalse Krook, où le bâtiment est maintenant implanté. Le projet De Krook Le nouveau bâtiment fait partie d'un projet de rénovation urbaine qui permettra également de rénover l'ancien cirque d'hiver, entre autres. Le site a été redessiné avec une attention particulière pour les espaces verts et le confort des cyclistes. Les quais ont été abaissés et il y a des amarres pour bateaux de plaisance et bateaux-taxis sur le côté de la bibliothèque. Fin 2017 et début 2018, un pont relie le Brabantdam au Krook. Plusieurs rues des environs seront ensuite redessinées. En mai 2018, De Krook a remporté le prix Real Estate Society Award pour la meilleure réalisation semi-publique. Objectifs de De Krook Outre sa fonction de bibliothèque, le bâtiment se veut un lieu de rencontre et offre la possibilité de découvrir de nouvelles technologies (impression 3D et réalité virtuelle), d'assister à des ateliers et de visiter des installations. La collaboration avec Université de Gand et l'Institut de microélectronique et composants permet au visiteur d'être informé des derniers développements en matière de technologie de l'information. Il y a un café de lecture au rez-de-chaussée. La bibliothèque est accessible par une place ouverte, la place Miriam Makeba, du nom de la Sud-africaine Miriam Makeba, et par un nouveau pont pour piétons et cyclistes sur la Muinkschelde, le pont Albertina Sisula, qui porte le nom de la Sud-africaine Albertina Sisulu. Des bénévoles ont aidé à déplacer les collections de l'ancienne bibliothèque voisine de Woodrow Wilson vers le nouvel emplacement. Au total, environ 200 000 ouvrages ont dû être déplacées. Galerie Notes et références Voir aussi Liens externes Site officiel De Krook sur OpenStreetMap Portail de l’architecture et de l’urbanisme Sciences de l’information et bibliothèques Portail de la Flandre-Orientale
Sint-Martinuskerk (Petegem-aan-de-Schelde)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Wortegem-Petegem behorende plaats Petegem-aan-de-Schelde, gelegen aan het Petegemplein. Geschiedenis De eerste kerk was een burchtkerk. Omstreeks 1080 kreeg deze de status van kapittelkerk. Rond 1145 kwam te Petegem een belangrijke priorij van de Sint-Diederiksabdij nabij Reims. Deze abdij verwierf het patronaatsrecht van de kerk, die als kloosterkerk ging fungeren. In 1291 werd de kerk en het kerkhof naar het noordoosten verplaatst en daar omheen groeide geleidelijk het dorp. In de 14e eeuw werden de zijmuren en het koor voorzien van gotische vensters. Omstreeks 1700 werd de kerk gewijzigd en in 1864 werden de zijbeuken verhoogd met scheldesteen. In november 1918 werd het dorp gebombardeerd en brandde de kerk uit. Hierdoor kwamen echter de details van het originele laatromaanse kerkje tevoorschijn, die bedekt waren door de 18e-eeuwse wijzigingen. Onder leiding van Amand Robert Janssens werd de kerk in 1920-1925 gereconstrueerd naar het voorbeeld van het oorspronkelijke laatromaanse kerkje. De zijbeuken werden afgebroken en herbouwd in Ourthe steen. Gebouw Het betreft een georiënteerde driebeukige kerk, gesticht iets na 1290. De kern van het kerkje is opgetrokken in blauwe hardsteen. Er is een voorgebouwde toren. Het koor heeft een vlakke afsluiting. Het kerkmeubilair is voornamelijk van de jaren 20 van de 20e eeuw. In de zijmuren van de kerk bevinden zich nog enkele 17e-eeuwse en jongere grafstenen.
Béguinage de Hoogstraten

Le béguinage de Hoogstraten fut fondé en 1380, à Hoogstraten, situé aujourd'hui en Belgique, dans la province d'Anvers. Après avoir été au plus bas pendant les guerres de religion, le nombre de béguines atteint son apogée au XVIIIe siècle, où l’on compte une soixantaine de maisonnettes et deux centaines de béguines. Le déclin s'est ensuite amorcé, la dernière béguine étant morte en 1972. Les maisons du béguinage ont été sauvées in extremis par une association et un musée y siège désormais. Le béguinage de Hoogstraten fait partie des treize béguinages flamands classés en 1998 au Patrimoine mondial. Historique Fondé assez tardivement, en 1380, ce béguinage comprend deux plaines, celle au sud étant le résultat d’une extension effectuée en 1636, lorsque les effectifs du béguinage, après avoir été au plus bas pendant les guerres de religion, augmentent rapidement par l’arrivée de béguines de Hollande. L’apogée se situe au début du XVIIIe siècle, où l’on compte une soixantaine de maisonnettes et deux centaines de béguines. Le déclin s’instaure ensuite, accéléré par l’arrivée des Français à la fin du XVIIIe siècle, et parachevé par la disparition de la dernière béguine en 1972. Patrimoine Les maisons sont épargnées de la pioche des démolisseurs, au dernier stade du délabrement, et sont in extremis sauvées par une association. Vers le nord du béguinage, une de ces maisons, un convent, et deux maisons attenantes, forment aujourd'hui un musée, qui expose notamment des œuvres d’Alfred Ost. L’église, édifiée de 1679 à 1687, sur le modèle de l’église du béguinage de Lierre, est de style baroque, mais d’une facture plutôt sobre, hormis le portail d’entrée. Les vastes baies dans l’élévation du vaisseau central expliquent la luminosité de l’intérieur. Sur le côté sud du béguinage s’alignent des maisons du XVIIe siècle, tandis que sa face orientale, constituée d’un simple mur et non d’une rangée de maisons, traduit la limite atteinte par l’extension du béguinage au XVIIe siècle. Notes et références Cet article est partiellement ou en totalité issu de l'article intitulé « Béguinages flamands » (voir la liste des auteurs). Articles connexes Béguinage Béguinages flamands Béguine Portail du monachisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail des Flandres Portail du patrimoine mondial
Begijnhof Hoogstraten

Het begijnhof van Hoogstraten bestaat uit 36 huisjes, een schuur en een barokke driebeukige begijnhofkerk, toegewijd aan Sint-Jan-de-Evangelist. Geschiedenis In 1929 gaf deken Lauwerys een rondleiding in het begijnhof van Hoogstraten, waarbij hij stelde dat het begijnhof zou zijn ontstaan in 1301. De oudste bewaarde schriftelijke bron waarin het begijnhof expliciet wordt vermeld, dateert echter uit 1380. In dat jaar schonk Jan III van Cuijck de gronden waarop het begijnhof was gevestigd aan de begijnen. In de bijhorende akte gaf hij aan dat de begijnen deze gronden reeds geruime tijd in pacht hadden gehad van zijn voorouders. In de 16e eeuw hadden de begijnen te maken met meerdere branden, onder meer op Witte Donderdag van 1506 toen, behalve de kerk, het hele complex werd vernield. In 1534 werd het hof omringd door een stenen muur. In het begin van de 17e eeuw telde men twee begijntjes. Dit aantal liep op tot 160 bij het einde van de 17e eeuw. In 1972 verliet de laatste begijn, Johanna van den Wijngaard, het begijnhof. In 1992 besliste een aantal inwoners van Hoogstraten het hof te restaureren. Sinds 1997 is het begijnhof opnieuw volledig bewoond. Het Conventshuis huisvest het Stedelijk Museum met een permanente collectie en wisselende tentoonstellingen. Grafstenen Op het grond van de kerk liggen tientallen grafstenen van begijnen die dateren van de XVIe tot de XVIIIe eeuw, waarvan de meeste nog in 2023 leesbaar en identificeerbaar blijven. Galerij Externe link Het Convent vzw Bronnen
Бегинаж в Хогстратене

Бегинаж в Хогстратене (нид. Begijnhof van Hoogstraten ) — бегинаж из 36 домов, расположенный в бельгийском городе Хогстратен. Основан примерно в 1380 году. В XVI веке неоднократно подвергался пожарам, полностью сгорел в Великий четверг 1506 года. В 1534 году окружён каменной стеной. В начале XVII века в бегинаже оставалось всего две бегинки, однако к концу века их число достигло 160. Последняя бегинка, Йоханна ван ден Вейнегард, покинула бегинаж в 1972 году, и он был закрыт. В 1992 году по решению суда бегинаж был восстановлен, община бегинок получила право аренды территории у города на 99 лет. Бегинаж полностью заселён с 1997 года, здесь также располагается городской музей. В 1998 году вместе с другими фламандскими бегинажами включён в список Всемирного наследия ЮНЕСКО. Источники Het Convent (нид.). Дата обращения: 22 июня 2015. Архивировано 4 августа 2011 года.