NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Martinuskerk (Schelderode)

De Sint-Martinuskerk in Schelderode, een deelgemeente van Belgische gemeente Merelbeke-Melle, is toegewijd aan Martinus van Tours. In de 14e eeuw stond al een kerkgebouw op deze plek met één beuk waarvan het noordelijk transept is bewaard. De vieringtoren is één eeuw jonger. Het schip van de kerk werd in de 18e eeuw verbouwd. In 1885 vatte de kerk brand, veroorzaakt door een vuurwerk ter gelegenheid van een huwelijk in het naburige kasteel Ten Dale. Een beeldengroep en een schilderij, beide 16e-eeuws, tonen fragmenten uit het leven van Martinus van Tours. De kerk is onttrokken aan de eredienst. Sedert medio 2021 wordt gewerkt aan een omvorming van de kerk tot een ontmoetingsplek met zowel een stille ruimte als een ruimte voor gemeenschapsactiviteiten.
Sint-Monulphus en Gondulphuskerk (Rotem)

De Sint-Monulphus en Gondulphuskerk is de parochiekerk van Rotem, die zich bevindt aan de Haagstraat. Rotem werd voor het eerst in 1202 als parochie vermeld. De uit Maaskeien gebouwde kerk lag verder naar het oosten, in de richting van de Maas, dan de huidige kerk. De huidige kerk werd als Waterstaatskerk gebouwd van 1834-1836 in neoclassicistische stijl. De kerk werd van 1937-1939 ingrijpend vergroot onder architectuur van Gust Daniëls. Het nieuwe schip, voorzien van steunberen, werd dwars op het oude gebouwd, dat daardoor de functie van transept kreeg. Het koor en de toren van de Waterstaatskerk bleven bewaard, al doet dit koor niet meer als zodanig dienst. Meubilair De kerk bezit reliekhouders van de heiligen Monulphus en Gondulphus, uit de 2e helft van de 18e eeuw. In de doopkapel vindt men een gemarmerd houten portiekaltaar in barokstijl uit eind 17e eeuw. Veel meubilair, en ook de glas-in-loodramen, zijn afkomstig uit de Waterstaatskerk en dateren dus van omstreeks 1835. De preekstoel, uit 1938, is voorzien van keramiektegels. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderem
Sint-Pauluskerk (Lanklaar)

De Sint-Pauluskerk is de parochiekerk van Lanklaar, gelegen aan de Oude Baan. De kerk is toegewijd aan apostel Paulus. Geschiedenis van Lanklaars kerken Oorspronkelijk was het patronaatsrecht van de Sint-Pauluskerk in handen van de heren van Leut. Het was een quarta capella die onder de parochie van Dilsen viel. In 1320 werden de parochies van Dilsen en Stokkem gescheiden, en ging Lanklaar ressorteren onder Stokkem. De oudst bekende pastoor was Arnoldus de Stochem in 1369. Van hetzelfde pastoorschap getuigt een document uit 1384 over het begevingsrecht aldaar in verband met de verheffing van het Broeckshof door de leenzaal van Kuringen . Het eigenlijke begin van de parochie is volgens de tekstente situreren na 1400. Ze werd gesticht door een Loons ministriaal, Dionysus de Pommerio. Hij liet in 1422 op zijn boerderij de latere kerk van Lanklaar bouwen. Een document uit 1497 getuigt van haar eigen haar eigen kosterschap. De parochie hield vanaf 1602 doopregisters bij en bezat de kerk “de rechten op het eerste (doopsel) en het laatste sacrament”. Dit veronderstelde natuurlijk ook een doopvont. Tot 1705 bleef de kerk te Lanklaar een quarta capella. In 1711 kwam de aartsdiaken van de Kempen op bezoek die zich verwonderde zich over de slechte staat van deze onafhankelijke kerk. Willem van Meeuwen, heer van Leut vermeldde de parochiekerk in 1785 opnieuw. Zijn weduwe deed hetzelfde in 1788 . In 1836 wordt de kerk door de bisschop van Luik onafhankelijk verklaard . Vanaf dat ogenblik is de parochie zelfstandig. Er was sprake van een 19e-eeuws neoclassicistisch zaalkerkje aan de Dorpsstraat richting Stokkem. In 1961 werd begonnen met de afbraak. Wanneer deze kerk werd gebouwd is niet met zekerheid bekend. Deze kerk lag op de plek van het appartementsgebouw aan de Dorpsstraat 8. Een calvarie die tegenover de kerk lag, is er in 2025 nog steeds. Bij de graafwerken voor de constructie van het appartementsgebouw werden de funderingen van deze kerk zichtbaar en vond men er een aantal skeletten. Uit het voorgaande blijkt dat er reeds in de 17e eeuw een kerk in Lanklaar moet zijn geweest. Naar een nog oudere kerk, in Lanklaar kerk I genoemd is een tijdlang vruchteloos gezocht. Huidige kerk Op een plaats die meer centraal lag in Lanklaar werd een nieuwe kerk gebouwd die in 1959 gereed kwam. De ondergrond bestaat voor een deel uit drijfzand. De kerk is daarom gebouwd op een fundering van 95 pijlers met een doormeter van 2,5 meter, volgegoten met beton en waarover een 120 centimeter dikke laag beton is gegoten. De kerk is een bakstenen kruisbasiliek, in een sobere stijl uitgevoerd, met een bescheiden vierkante toren. Ontwerper was de Maaseikse architect A. Daniëls. Boven het portaal is de muurschildering van de bekering van Paulus te zien. In het interieur bevindt zich een houten Paulusbeeld in barokstijl, uit ongeveer 1650. Er is een laatgotisch calvariekruis uit ongeveer 1520-1530. Het Romaanse doopvont, versierd met vier maskers, stamt uit ongeveer 1200, is vervaardigd uit hardsteen en is een van de oudste van België. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Pieterskerk (Elen)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van Elen, gelegen aan Kerkstraat 9. Geschiedenis Begin 11e eeuw werd de parochie gesticht door de Abdij van Corbie. In 1559 kwam het tiendrecht en het patronaatsrecht aan Godfried van Bocholtz, die heer van Grevenbroek was. In 1621 kwamen deze rechten aan de prins-bisschop van Luik. In 1644 werd een nieuwe kerk gebouwd door Willem van Bocholtz. De oorspronkelijke, romaanse, toren bleef daarbij behouden. Van 1838-1839 werd de westgevel vernieuwd in neoclassicistische stijl. In 1881 werd het koor en de sacristie beschadigd door brand, en in 1888 werd, naar ontwerp van Mathieu Christiaens, de kerk verbouwd. Hierbij werd het koor vergroot en kwam er een neogotisch transept. Later werden de getoogde vensters van het schip vervangen door neogotische spitsboogvensters, zoals die reeds in het koor aanwezig waren. Ook werd een houten gewelf aangebracht dat in plaats kwam van het spitsbooggewelf. Men wilde aanvankelijk ook de neoclassicistische westpartij in neogotische trant wijzigen, maar uiteindelijk werd alleen de toren ingrijpend gewijzigd, waarbij de koepelspits door een ingesnoerde naaldspits werd vervangen. Gebouw De oorspronkelijk romaanse westtoren, uitgevoerd in Maaskeien, werd in 1888 vervangen door een bakstenen toren, afgewerkt met mergelstenen hoekbanden. Deze is ingebouwd in een neoclassicistische ingangspartij uit 1839, welke een driekhoekig fronton draagt. Het kerkgebouw is voornamelijk neogotisch, uit 1888, maar een deel stamt nog uit 1644. In de buitengevel is een gedenksteen uit 1644, gedenkende de nieuwbouw van de kerk. Dit toont de wapens van Willem van Bocholtz en zijn vrouw, Anna van Hoensbroeck van Oostham. Op de begraafplaats vindt men een grafsteen van de heren van Sipernau. Meubilair Enkele beelden zijn 17e- of 18e-eeuws, zoals een Onze-Lieve-Vrouw met Kind (mogelijk 17e-eeuws) en een Carolus Borromeus (18e eeuw). Verder is er een aantal 19e-eeuwse beelden. Het classicistisch hoofdaltaar, uit de eerste helft van de 19e eeuw, werd geschonken door de familie Olislagers van Sipernau. De zijaltaren zijn portiekaltaren uit ongeveer 1700, en ook zijn er twee eikenhouten biechtstoelen uit dezelfde tijd. Veel van het overige meubilair stamt uit de eerste, dan wel de tweede, helft van de 19e eeuw. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Pieterskerk (Leut)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van Leut, gelegen aan de Sint-Pietersstraat en toegewijd aan Petrus. Geschiedenis De parochie is zeer oud, want ze werd reeds in 1083 schriftelijk vermeld en bezat vermoedelijk een eenvoudig zaalkerkje. Ze was afhankelijk van de Abdij van Susteren, die 25 ha aan bezittingen, waaronder een laathof, in dit gebied bezat. Het patronaatsrecht was in handen van deze Abdij, later van de prins-bisschop van Luik. In 1539 bestelde de gemeente een uurwerk, te plaatsen "onder dat leijedack" van de toenmalige kerk, die waarschijnlijk op het huidige kerkhof lag. Vanaf 1748 tot in de 19e eeuw bestond er een, door pastoor Guillaume Garetius gestichte fundatie welke kapelaans opleidde. In 1773 werden plannen gemaakt om de kerk te vergroten, maar die werd "geheel bouwvalligh, verrot en geconsumeert bevonden". Daarom werd een nieuwe kerk gebouwd, met behoud van de toenmalige kerktoren. Huidige kerk In 1863 werd Willem Geukens pastoor van Leut, die het als zijn levenswerk beschouwde om een nog veel grotere kerk te bouwen. Als architect fungeerde Herman Jaminé. De kerk werd gebouwd op grond gelegen tegenover de oude kerk, afkomstig van de kasteelheren, de familie Vilain XIIII, die ook de grootste geldschieter was. De nieuwe kerk werd gebouwd van 1875-1876 in neoromaanse stijl. Het is een bakstenen kruisbasiliek, afgewerkt met elementen uit mergelsteen. De uitspringende westtoren met achtkantige spits tussen vier topgevels wordt geflankeerd door een halfronde traptoren. Aan de noordzijde bevindt zich een kapel voor de familie Vilain XIIII, voorzien van een glas-in-loodvenster met wapenschild en wapenspreuk van de familie: vilain sans reproche. Het kerkmeubilair stamt voornamelijk uit de tijd van de bouw van de kerk: de tweede helft van de 19e eeuw. Het is in neoromaanse stijl uitgevoerd. De preekstoel echter is uit 1700 en uitgevoerd in barokstijl. Het wijwatervat is uit 1789. Het orgel uit 1879 werd vervaardigd door Pereboom & Leyser. Externe links Parochiekerk Sint-Petrus (ID: 1235) op Onroerenderfgoed.be Sint-Petrus (Pieter)kerk Leut op Kerkeninvlaanderen.be
Sint-Pieterskerk (Olsene)

De Sint-Pieterskerk is een rooms-katholieke kerk, gelegen in Olsene (Zulte). Ze is gebouwd op de Sint-Pieterszandberg, waar de huidige Kerkstraat en de Grote Steenweg N43 samenkomen. De kerk werd gebouwd in 1880 in neogotische stijl. Ze kwam er ter vervanging van een kerk die nabij de Leie stond, een kleine kilometer van de huidige kerk, op de plaats waar nu nog altijd het kerkhof ligt. De voormalige - en te kleine - kerk dateerde waarschijnlijk van begin 15e eeuw en werd na de verwoesting van 1584 volledig vernieuwd. Zowel tijdens de Eerste als de Tweede Wereldoorlog werd de nieuwe kerk erg beschadigd. Telkens diende men een beroep te doen op een noodkerk, een loods naast het Breugelhof. De eerste maal tot in 1925, na de Tweede Wereldoorlog tot in 1954. Externe link Beeldvorming oude kerk
Sint-Servaaskerk (Koninksem)

De Sint-Servaaskerk is een kerkgebouw in Koninksem in de Belgische gemeente Tongeren-Borgloon in de provincie Limburg. De kerk ligt aan de Kerkstraat en de Koninksemstraat met ronde de kerk het kerkhof. Het sobere neoclassicistische gebouw is in baksteen opgetrokken en bestaat uit een voorstaande westtoren, driebeukig schip met vier traveeën en een koor met een rechte travee en driezijdige koorsluiting. Aan weerszijden wordt het koor door sacristieën geflankeerd. In de kerk is er hardsteen gebruikt voor de plint, waterlijsten en de omlijstingen van de muuropeningen. Het schip en het koor worden onder een gezamenlijk zadeldak van leien gedekt. De toren heeft in de westgevel een rondboogportaal, daarboven een rondboogvenster en daarboven een oculus met het uurwerk. In iedere zijde is er verder een rondboogvormig galmgat en de toren wordt bekroond door een ingesnoerde naaldspits. Het schip heeft rondboogvensters die onderling door booglijsten van hardsteen verbonden worden. De middenbeuk wordt van de zijbeuken gescheiden door een rondboogarcade op zuilen. Het schip wordt overwelft door een tongewelf, boven de zijbeuken is er een vlakke zoldering en boven het koor een halve koepel. De kerk is de parochiekerk van het dorp en gewijd aan Sint-Servaas. Geschiedenis In de 11e of 12e eeuw werd er een romaanse basilicale kerk gebouwd. Deze kerk had een grondplan van een westtoren, een driebeukig schip een halfrond koor. De toren was blind met een erg oude onderbouw. De kerk had een vlakke houten zoldering als overwelving. In 1684 werd een van de zijbeuken afgebroken. In 1851 werd de romaanse kerk afgebroken. In 1852 werd de nieuwe kerk op ongeveer 200 meter afstand van de plaats van de oude kerk gebouwd. Dit gebeurde naar het ontwerp van J. Dumont.
Sint-Stefanuskerk (Val-Meer)

De Sint-Stefanuskerk is een kerkgebouw in Val-Meer in de Belgische gemeente Riemst in Limburg. De kerk staat aan de Bampstraat en achter de kerk (noordoosten) ligt de begraafplaats. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Stefanus. Zo'n 800 meter ten noorden van de kerk staat de Kwartjesboom. Geschiedenis Circa 1300 werd er in vroeg-gotische stijl een toren opgetrokken. Deze behoorde waarschijnlijk tot de oorspronkelijke kerk. In 1846 werd de romaanse of vroeg-gotische kerk afgebroken, waarbij de toren behouden bleef. Vervolgens werd er een nieuw kerkgebouw gebouwd, waarvan de huidige middenbeuk dateert die in neoclassicistische opgetrokken is. In 1876 werden het transept, het koor en de sacristieën aangepast naar het ontwerp van A. Castermans. In 1937 werden de zijbeuken toegevoegd naar het ontwerp van kanunnik Raymond A.G. Lemaire. Opbouw Het gebouw bestaat uit een ingebouwde westtoren, een driebeukig schip met drie traveeën, een transept en een koor met een rechte travee en halfronde sluiting. Het koor wordt geflankeerd door de sacristieën. De vierkante toren is opgetrokken in mergelsteen en heeft vier geledingen, een neoromaans portaal, galmgaten in de derde geleding in de vorm van eenvoudige muuropeningen met spitsboogvorm in verdiepte gevelvlakken met rondboogfriezen en op de top een ingesnoerde naaldspits die met leien is gedekt. Het schip is ook opgetrokken in mergelsteen en heeft een zadeldak. De traveeën van de zijbeuken hebben puntgevels onder haakse zadeldaken. Boven de kruising bevindt zich een tentdak. Verder heeft de kerk rondboogvensters in mergelsteen en oculi. Tussen het middenschip en de zijbeuken bevinden zich rondboogarcades op zuilen. De overwelving van de middenbeuk geschiedt door een breed tongewelf op gordelbogen, de zijbeuken door haakse tongewelven. Boven de apsis bevindt zich een koepelvormig gewelf. Het altaar is van marmer en is afkomstig uit de Sint-Servaasbasiliek in Maastricht. Het hoofdaltaar is van oorsprong een van twee identieke zijaltaren, ontworpen door de Luikse architect Laurent-Benoît Dewez, gebouwd ergens tussen 1764 en 1771 voor de kerk van de Abdij Notre-Dame de Saint-Rémy in Rochefort. Het tweede zijaltaar, ooit identiek aan het altaar in deze kerk, bevindt zich in de Kerk van Sint-Pieter boven in Maastricht. Bescherming als monument De westtoren werd in 1995 beschermd als monument. Het kerkorgel is van de hand van Arnold Clerinx en werd in 2001 beschermd als monument.
Sint-Ursulakerk (Kleine-Brogel)

De Sint-Ursulakerk is de parochiekerk van Kleine-Brogel in de Belgische provincie Limburg. De kerk, gelegen aan de Burgemeester Voetslaan, is gewijd aan de Heilige Ursula van Keulen. Geschiedenis In een document uit 1222 is reeds sprake van een kerk in Kleine-Brogel. In dit document werd vermeld dat de kerk jaarlijks een zilverling aan de Abdij van Sint-Truiden moest betalen. In de 15e eeuw werd een nieuwe, gotische, kerk gebouwd met een mergelstenen toren. In 1646, na decennia van troebelen, was het schip in slechte staat en in 1663 werd het mogelijk hersteld. Begin 20e eeuw wilde men een nieuwe kerk bouwen, waarvoor uiteindelijk Vincent Lenerz en Hyacinth Martens het ontwerp leverden. De toren zou behouden blijven, maar werd wel verhoogd. In 1907 werd de oude kerk afgebroken. De nieuwe, neogotische kerk was in juni 1908 voltooid en werd in september ingewijd. Deze kerk werd gebouwd in mergel uit de Sibbergroeve. Gebouw De gotische toren van vier geledingen, in zandsteen, werd in 1907 deels ingebouwd en tevens verhoogd. Meubilair In de sacristie bevinden zich schilderijen uit de 16e eeuw, Christus en Onze-Lieve-Vrouw, toegeschreven aan Otto van Veen. In de kerk zijn tal van beelden uit het begin van de 16e eeuw te vinden, zoals van de Heilige Barbara, de Heilige Catharina van Alexandrië, beide toegeschreven aan Jan van Steffesweert en stammend van omstreeks 1520. Uit eind 16e eeuw is een beeld van de Heilige Odilia. Ook uit de 17e, 18e en 19e eeuw zijn er beelden aanwezig. De oudste klok is uit 1445, gegoten door Jan Zeelstman. Ze is afkomstig uit Westerhoven en werd in de 19e eeuw aangekocht. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Belgisch Limburg
Spijkerbos

Het Spijkerbos of Elenebos is een natuurgebied in de Vlaamse Ardennen in Zuid-Oost-Vlaanderen (België). Het natuurgebied bevindt zich op het grondgebied van de gemeente Kluisbergen (deelgemeente Zulzeke) en een klein deel in Maarkedal (deelgemeente Nukerke). Het wordt beheerd door de Vlaamse overheidsdienst Agentschap voor Natuur en Bos. Het bos is erkend als Europees Natura 2000-gebied (Bossen van de Vlaamse Ardennen en andere Zuid-Vlaamse bossen) en maakt deel uit van het Vlaams Ecologisch Netwerk. Binnen de Europese natuurdoelstellingen wordt op termijn 350 hectare extra bos gecreëerd in de Vlaamse Ardennen; het Kluisbos wordt via Feelbos, Beiaardbos, Fonteinbos en Ingelbos, Hotond-Scherpenberg, Kuitholbos en het Spijkerbos verbonden met het Koppenbergbos. Landschap Het Spijkerbos ligt in een typisch Vlaamse Ardennen-landschap met glooiende heuvels, diep ingesneden beekdalen, beboste heuveltoppen. Fauna In het natuurgebied komen heel wat zoogdieren (zoals das en steenmarter), insecten en vogels voor. Flora Net als op andere plaatsen in de Vlaamse Ardennen werd het Spijkerbos na de verwoestingen van WO I met bijna uitsluitend beuk heraangeplant. Door zijn ligging op een zuidhelling baadt het Spijkerbos, van in de voormiddag tot laat in de avond, in het warme zonlicht. Het vormt een uitgelezen plek voor de wilde kamperfoelie die graag veel licht heeft. Onderaan de helling langs de bronbeek vindt men ook nog zeldzame maar goed bewaarde, oude knothaagbeuken. Natuurbeleving Het bos is toegankelijk via drie bewegwijzerde wandelpaden: het Hollewegenpad (3,3 km), het Spijkerbospad (3 km) en het Ulrich Libbrechtpad. Alle wandelingen starten aan de kerk van Zulzeke. Ook het wandelknooppuntennetwerk 'Getuigenheuvels Vlaamse Ardennen' en de Streek-GR Vlaamse Ardennen lopen door het bos. Afbeeldingen Bronnen ANB Spijkerbos Steekkaart protected planet Externe links wandelkaart Spijkerbos Referenties
Station Flénu-Produits

Station Flénu-Produits was een spoorwegstation langs spoorlijn 98 (Bergen - Quiévrain) in de deelgemeente Flénu van de Belgische stad Bergen (Frans: Mons). Het station werd genoemd naar de nabijgelegen steenkoolmijn des Produits. Deze lijn werd afgeschaft voor reizigersvervoer in 1984 en opgebroken in de jaren 1990. De bedding van de lijn is thans omgevormd tot een RAVel-pad. Het stationsgebouw is omgevormd tot woning.
Estación de Olen

La estación de Olen es una estación de tren belga situada en Olen, en la provincia de Amberes, región Flamenca. Pertenece a la línea de S-Trein Antwerpen. Situación ferroviaria La estación se encuentra en la línea línea 15 (Amberes-Hasselt). Historia Intermodalidad Véase también Referencias
Station Olen

Station Olen is een onbemand spoorwegstation (of stopplaats) langs spoorlijn 15 op de grens van Onze-Lieve-Vrouw-Olen en Sint-Jozef-Olen, in de gemeente Olen. Sommige diensten worden uitgevoerd met dieseltreinen, andere elektrisch. In 1957 werd de bediening van het station gestopt wegens de lage rendabiliteit. Op 21 april 1991 werd het station tijdelijk in gebruik genomen voor de Hertog Express, een gehuurde trein voor een reis naar Luxemburg. Vanaf 1991 werd het station één keer per jaar gebruikt, totdat in 1996 het station terug in gebruik werd genomen. Het stationsgebouw, dat dateert van 1878, is niet meer in gebruik. Het is omgevormd tot een bier- en jenevermuseum. In de VTM-reeks Nonkel Jef werd het station gebruikt als het station van de fictieve dorpje Achterhout. Treindienst Galerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag. Externe link Geschiedenis van lijn 15
Gare d'Oud-Heverlee

La gare d'Oud-Heverlee est une gare ferroviaire belge de la ligne 139, de Louvain à Ottignies se trouvant dans la commune d'Oud-Heverlee, située en Région flamande dans la province du Brabant flamand. Situation ferroviaire Histoire La date d'ouverture de la gare d'Oud-Heverlee n'est pas connue. Elle est mentionnée à partir de 1866. Le 12 février 1855[réf. nécessaire], le Chemin de fer de Charleroi à Louvain ouvre la section de ligne comprise entre Louvain et Wavre de l’actuelle ligne 139. Une première fusion donne naissance aux Chemins de fer de l'est-belge en 1859, puis une fusion plus importante en fait un composant de la compagnie du Grand Central belge entre 1864 et 1871. L'administration des chemins de fer de l'État belge rachète cette ligne à la fin de 1897. Un bâtiment de halte de plan type 1893 est construit au début du XXe siècle. Il existe toujours à l’heure actuelle mais a été reconverti en habitation et n’est plus utilisé pour les voyageurs. Le bâtiment est abondamment fleuri. Cette halte est aujourd’hui un simple point d’arrêt sans personnel. Service des voyageurs Accueil Halte SNCB, c'est un point d'arrêt non gardé (PANG) à entrée libre. La traversée des voies s'effectue via le passage à niveau routier. Desserte Oud-Heverlee est desservie par les trains Suburbains (S) de la ligne S20 Louvain – Ottignies toutes les demi-heures en semaine, et toutes les heures le week-end. Intermodalité Comptage voyageurs Le graphique et le tableau montrent le nombre de passagers qui en moyenne embarquent durant la semaine, le samedi et le dimanche. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Station Oud-Heverlee » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Lien externe Informations sur la Gare d'Oud-Heverlee, sur le site de la SNCB Portail du chemin de fer Portail du Brabant flamand
Station Oud-Heverlee

Station Oud-Heverlee is een spoorwegstation langs spoorlijn 139 (Leuven - Ottignies) in de gemeente Oud-Heverlee. Het stationsgebouw is van het type 1893 R6. In het station is geen loket meer aanwezig. Sinds 1995 is het gebouw geen eigendom meer van de spoorwegen maar in privé-handen. Sindsdien is het helemaal gerestaureerd en eigentijds gemoderniseerd en geïsoleerd. Het is samen met het station in Sint-Joris-Weert een van de 'groene' haltes langs deze spoorlijn en verschaft direct wandeltoegang tot het Zoet Water, Heverleebos en Meerdaalwoud, alsook tot de Doode Bemde en het natuurgebied Oud-Heverlee Zuid en Noord. Het is een van de weinige stationsgebouwen in Vlaanderen met een 'groene' gevel en 'groene' perrons. Samen met het station Heverlee en het station Sint-Joris-Weert is deze spoorlijn een van de weinige plaatsen waar nog drie van deze oude typen stations zijn overgebleven. Dit is des te opmerkelijker omdat het hier een van de drukste vrachtvervoerslijnen betreft met treinverkeer tussen de haven van Antwerpen en Frankrijk. Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Каноние

Каноние (на френски: Canonnier) е мултифункционален стадион в белгийския град Мускрон. Той е построен през 1930 г. и на него играе отборът на Мускрон. Стадионът има капацитет от 10 800 места. Източници ((fr)) Профил на стадиона в клубния сайт Архив на оригинала от 2021-09-28 в Wayback Machine. ((fr)) Профил на стадиона в ostadium.com
Stade Le Canonnier

El Stade Le Canonnier originalmente llamado Stade Mouscronnois es un estadio de fútbol ubicado en la ciudad de Mouscron, Provincia de Hainaut, en Bélgica, El origen del nombre del estadio "El Artillero" según algunos, vendría que en tiempos de la Primera Guerra Mundial en este sitio funcionó una pieza de artillería que bombardeó copiosamente al enemigo desde el sitio del actual estadio. Era utilizado principalmente para el fútbol y en el disputaba sus partidos el desaparecido Royal Excelsior Mouscron, tradicional club de la Primera División de Bélgica. Fue inaugurado en 1930 y tiene una capacidad para 10 500 espectadores.​ Véase también Anexo:Estadios de fútbol de Bélgica Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Stade Le Canonnier.