NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Maison du Marichau

La maison du Marichau orthographiée aussi Marichaux est un immeuble classé du XVIIIe siècle situé à Bohan dans la commune de Vresse-sur-Semois, au sud-est de la province de Namur (Belgique). Localisation Cette maison traditionnelle à colombages se situe au centre du village de Bohan. Elle se situe au no 25 de la place Henri de la Lindi, en retrait de la voirie. Historique La maison a vraisemblablement été construite au cours du XVIIIe siècle et remaniée au XIXe siècle. Ayant acheté la maison en 1859 à Jean-Baptiste Poncelet, le maréchal-ferrant Jean-Pierre Petitjean a donné le nom de son métier à la maison, maréchal devenant marichau. Le bâtiment classé en 1973 reste dans cette famille jusqu'au décès en 1992 d'Aline Henry, veuve de Paulin Petitjean. le petit-fils de Jean-Pierre Petitjean. La maison connaît alors deux propriétaires privés puis devient en 2004 la propriété de la commune de Vresse-sur-Semois alors que l'immeuble tombe dans un état de délabrement avancé. Le bâtiment est vendu en 2016 à Monsieur Nollevaux qui entame la rénovation dès novembre 2016. En octobre 2020, la maison est toujours en phase de rénovation. Les travaux ont pris fin le 30 août 2025 et la maison accueille maintenant un bar nommé "La maison du Marichaux". Architecture Le bâtiment possède un pignon de façade haut de deux niveaux et demi en moellons blanchis de schiste pour le rez-de-chaussée et en pans de bois formant des colombages pour les étages. Classement et activités La maison dite "du Marichaux", place Josué Henry de la Lindi, n°25 est classée depuis le 28 mai 1973 et fait partie de la liste du patrimoine immobilier classé de Vresse-sur-Semois. Notes et références Voir aussi Liens externes Site de moniquedebohan.kazeo.com Site de ekladata.com Articles connexes Liste du patrimoine immobilier classé de Vresse-sur-Semois Moulin de Mouzaive Pont Saint-Lambert Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la protection du patrimoine Portail de la province de Namur
Grafkapel van Elene

De grafkapel van Elene of Kerkhofkapel is een kapel op het kerkhof aan de Molenbeekstraat in Elene, deelgemeente van de Belgische stad Zottegem. Het is de grafkapel van de familie della Faille, eigenaren van het kasteel van Leeuwergem. De kapel in Balegemse steen was oorspronkelijk de linker/noordelijke transeptarm van een gotische parochiekerk uit de 14de-15de eeuw. Deze werd in 1858 gesloopt en vervangen door de iets verderop gelegen Onze-Lieve-Vrouw-Geboorte en Sint-Jozefkerk. In de muren van de kapel werd een aantal grafstenen aangebracht uit de oude kerk, waaronder een grafsteen van pastoor Rochus Mangelmeers, pastoor van Elene van 1738 tot 1764. Het gebouwtje heeft nog delen uit de 13de-14de eeuw, zoals het gotische raam. De kapel was nooit een plek voor eredienst. In de 19de eeuw vergaderde het Vincentiusgenootschap er (hulpverlening aan noodlijdenden). In 1935 werd onder de grafkapel een grafkelder gemetseld voor Jeannine Pichuèque, de echtgenote van textielindustrieel Léon Schockaert. Ter nagedachtenis werd een arduinen altaar opgericht met de inscriptie: De kapel werd hersteld en dit altaar opgericht ter nagedachtenis van mevrouw Leon Schockaert + 15.12.35. Achter het altaar bevinden zich twee engelen in art nouveaustijl en fresco's van religieuze spreuken en symbolen. Sinds 1981 is de grafkapel beschermd als monument. Afbeeldingen Bronnen Inventaris onroerend erfgoed Inventaris onroerend erfgoed
Heilig Hartkerk (Schoten)

De Heilig Hartkerk is een kerkgebouw in de Antwerpse plaats Schoten, gelegen aan de Deuzeldlaan 122. Geschiedenis In 1897 werd in de Schotense wijk Deuzeld een parochie opgericht. In hetzelfde jaar werd in de Kruiningenstraat een kerk ingewijd. Het was een eenvoudig gebouwtje onder zadeldak, met een dakruitertje boven de voorgevel. De inventaris kwam voornamelijk voort uit giften van de bevolking. Onder meer de glas-in-loodramen werden vernield tijdens een bombardement in 1944. Ondertussen bestonden er sinds 1933 al plannen voor de bouw van een nieuwe kerk. Vanwege de Tweede Wereldoorlog en andere tegenslagen kwam deze kerk pas in 1961 gereed. De architecten waren Viktor Maeremans en Frans Laporta. De oude kerk werd deels gesloopt en verbouwd tot sporthal. Deze werd bekend onder de naam De Verfkerk.
Hof van Villers

Het Hof van Villers is een kasteel in de Antwerpse plaats Schoten, gelegen aan Villerslei 133-135; het maakt deel uit van Schotenhof. Geschiedenis Omstreeks 1220 werd een klooster gebouwd, een succursaal van de Abdij van Villers, die ongeveer de helft van het grondgebied van Schoten bezat, een domein van bijna tweeduizend hectare. Tachtig abten regeerden van hieruit over het gebied waaruit de latere gemeente Schoten zich heeft ontwikkeld. In 1542 werd het klooster vernield door troepen van Maarten van Rossum. Ook tijdens de godsdiensttwisten in de 3e helft van de 16e eeuw werd het klooster vernield en werden de monniken verdreven. In 1597 kwamen deze terug en geleidelijk werd het klooster weer herbouwd. Mogelijk was dat werk voltooid in 1661. Tussen 1685 en 1750 werden de woeste gronden rondom beplant met dennen. In de Franse tijd werd het klooster opgeheven en in 1797 werden de bezittingen openbaar verkocht. Het domein werd nu eigendom van ondernemers en eind 19e eeuw kwam er adel op het Hof van Villers wonen. In 1921 kwam het domein aan de familie della Faille de Leverghem, en in 1958 werd het kasteel een vormingscentrum. Het domein van 324 ha werd verkaveld tot villabos, bekend als Schotenhof. Het kasteel werd gerestaureerd, de oude kapel van het klooster is omgebouwd tot zwembad. Het domein van 5 hectare heeft ook een 1 kilometer lange slotgracht. Gebouw Het betreft een bakstenen gebouw uit het 3e kwart van de 17e eeuw, gebouwd als een kasteeltje en gelegen op omgracht terrein. De vleugels, onder zadeldaken, zijn voorzien van trapgevels en aan de zuidzijde vindt men een achtkante hoektoren. Het bijgebouw is van omstreeks 1850.
Heilige Familiekerk (Schoten Villers)

De Heilige Familiekerk is een parochiekerk in de Antwerpse plaats Schoten, gelegen aan Villerslei 113. In 1937 werd in de wijk Schotenhof-Donk een parochie gesticht. De kerk werd gebouwd in 1937-1938 naar ontwerp van L. De Belder. Het is een eenvoudig kerkgebouw, vervaardigd van blokken natuursteen. De kerk is gedekt met een zadeldak en heeft een ingangspartij. De topgevel wordt gesierd door een eenvoudig natuurstenen kruis.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Wijnegem)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk (ook: Onze-Lieve-Vrouw van de Bloeiende Wijngaardkerk) is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Wijnegem, gelegen aan Wommelgemsteenweg 34. Geschiedenis Vanouds was Wijnegem op kerkelijk gebied afhankelijk van de parochie van Broechem, waarvan het patronaatsrecht in 1161 werd geschonken aan de Abdij van Tongerlo. Pas omstreeks 1550 zou Wijnegem tot onafhankelijke parochie zijn verheven. De oudst bekende kerk, waarvan in 2012 de fundamenten werden blootgelegd, moet omstreeks 1400 zijn gebouwd. In 1562 brandde de kerk, die aan de latere Oude Sluisstraat stond, af. In 1569 werd een nieuwe kerk gebouwd aan de latere Turnhoutsebaan, tussen de huidige huisnummers 450 en 452, tegenover de as van de kasteeldreef die naar het Wijnegemhof leidde. Deze kerk werd in de 19e eeuw te klein bevonden en in 1854 werd een nieuwe kerk gebouwd, waarbij delen van de oude kerk als transept werden gebruikt. Het betrof een driebeukige bakstenen kruiskerk met ingebouwde westtoren in neogotische stijl, naar ontwerp van Ferdinand Berckmans. Deze kerk werd gesloopt in 1987. In 1980 werd een nieuwe kerk aan de Wommelgemsteenweg ingewijd, naar ontwerp van Paul Meekels. Het betreft een sober gebouw in de stijl van het naoorlogs modernisme.
Sint-Pauluskerk (Deurne)

De Sint-Pauluskerk is een parochiekerk in de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Deurne, gelegen aan de Jan Peetersstraat 24. Geschiedenis De kerk is gelegen in Deurne-Noord en de parochie ontstond als een afsplitsing van de Sint-Fredegandusparochie. Hij werd als bijkerk voor deze parochie gebouwd. Het ontwerp van Herman Huygh werd gebouwd van 1962-1964. Bij de inwijding werd de kerk tot parochiekerk verheven. Gebouw De kerk, in de stijl van het naoorlogs modernisme, is een zaalkerk op min of meer afgeknot elliptische plattegrond waarin 700 gelovigen plaats kunnen nemen. Tegen één van die afknottingen bevindt zich het altaar, dat op een verhoging is geplaatst. De kerk bezit een hoge wand van glas-in-loodramen en een losstaande klokkentoren in betonskeletbouw die, evenals de hoge gevels van de kerk, met bakstenen is bekleed.
Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk (Deurne)

De Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk is een parochiekerk in de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Deurne, gelegen aan de Merksemsesteenweg 38. Geschiedenis Oude kerk In 1924-1925 kwam aan Merksemsteenweg 36, onder leiding van parochiestichter priester Jozef Loos (Minderhout, 1890 - Emblem, 1955), een kerk gereed in art-decostijl, naar ontwerp van Jef Huygh. Het was een zaalkerk met recht afgesloten koor, gedekt door een zadeldak en voorzien van een dakruiter. Het kerkje had een monumentale ingangspartij, bekleed met natuursteen. Toen de naastliggende nieuwe kerk in 1968 gereed kwam zou de oude kerk aanvankelijk gesloopt worden, maar ze bleef behouden en werd omgebouwd tot sportzaal voor de naastliggende school. Nieuwe kerk Omdat de oude kerk te klein was geworden werd in 1966-1968 een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Alfons Hoppenbrouwers. Gebouw Het gebouw, in de stijl van het naoorlogs modernisme, omvat een liturgische ruimte op vrijwel rechthoekige plattegrond, met plat dak, en enkele bijgebouwen zoals een kapel met asymmetrisch piramidedak, ontmoetingsruimten, een sacristie en overige dienstgebouwen. Het geheel is gebouwd in betonskelet en bekleed met voornamelijk baksteen.
Pius X-kerk (Deurne)

De Pius X-kerk is een kerkgebouw in de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Deurne, gelegen aan de Corneel Franckstraat 25. Geschiedenis In 1955 werd een hulpparochie opgericht van de Sint-Rochusparochie voor de wijk Silsburg. In 1959 werd deze tot zelfstandige parochie verheven. De kerkdiensten werden oorspronkelijk in een zaal van de nabijgelegen brouwerij De Preter gehouden. In 1962 kwam er een eigen kerkgebouw. Het betreft een sober bakstenen bouwwerk met plat dak en rechthoekige vormen. Op Kerstdag, 25 december 2023 werd de laatste misviering in deze kerk gehouden. Het proces om de 4 parochies van Deurne-Zuid samen te voegen tot 1 nieuwe grote parochie Sint Rochus is lopende. Het gebouw werd in 2025 in langdurige erfpacht overgenomen door On Stage.
Sint-Rumolduskerk (Deurne)

De Sint-Rumolduskerk is een parochiekerk in de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Deurne, gelegen aan de Ter Rivierenlaan 84. Geschiedenis De parochie, die ontstond in de sedert 1920 gebouwde Venneborgwijk, beschikte sinds 1932 over een voorlopig kerkgebouw aan de Tirinusstraat. In 1956 werd een definitief kerkgebouw opgericht, naar ontwerp van Joseph Willems. Gebouw Het betreft een driebeukig kerkgebouw op rechthoekige plattegrond met veel stijlelementen uit de vroegchristelijke periode, maar met gebruikmaking van moderne materialen, met name bakstenen en betonnen draagbalken. De voorgevel wordt geflankeerd door twee torens en werd uitgevoerd in witte natuursteen. Ivo Bakelants ontwierp het grote glas-in-loodraam in deze gevel, en ook de andere glas-in-loodramen in de kerk. Albert Poels verrichtte het beeldhouwwerk.
Blijde Boodschapkerk (Deurne)

De Blijde Boodschapkerk is een parochiekerk in de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Deurne, gelegen aan de René Heylenstraat 1. Geschiedenis De Blijde Boodschapparochie werd in 1968 afgesplitst van de Heilige-Familieparochie en omvatte het noordelijke, dicht bij de havens gelegen, deel van genoemde parochie, de Kronenburgbuurt genaamd. Een kerk werd gebouwd in 1975-1976 naar ontwerp van Paul Meekels. Gebouw Het kerkgebouw vertoont de stijl van het brutalisme. Het is een sobere zaalkerk op rechthoekige plattegrond, waar 250 gelovigen in kunnen samenkomen. Aan de buitenzijde zijn vooral bakstenen muren te zien, het dak hangt aan betonnen liggers.
Heilig Hartkerk (Deurne)

De Heilig Hartkerk is een kerkgebouw in de Antwerpse plaats Deurne. Geschiedenis De Heilig Hartkerk werd als derde parochiekerk van het zich snel verstedelijkende Deurne gebouwd voor de wijk Ruggeveld in 1910 naar ontwerp van Ernest Dieltiëns. De parochie, gelegen in het oostelijk deel van Deurne, werd gesticht op initiatief van enkele notabelen die de verdere verkaveling van het gebied op het oog hadden. De kerk bevond zich aan de August Van de Wielelei 177. Het betrof een driebeukig neogotisch kerkje voorzien van een klokkenstoel. In 1936 werd het koor nog vergroot. Uiteindelijk werd deze kerk gesloopt. De pastorie, in beaux-arts-stijl, van dezelfde architect als de kerk, op nummer 175, bleef behouden. Een nieuwe kerk werd gebouwd aan Schotensesteenweg 167. Het betreft een modern kerkgebouw op min of meer driehoekige plattegrond met voorgebouwde betonnen open klokkentoren.
Sint-Rochuskerk (Deurne)

De Sint-Rochuskerk is een parochiekerk in het Antwerpse district Deurne, gelegen aan de Sint-Rochusstraat in Deurne-Zuid. Geschiedenis In de loop van de 19e eeuw kende Deurne een snelle bevolkingsgroei. In 1859 en 1866-1867 vond een cholera-epidemie plaats. Sint-Rochus, patroon tegen besmettelijke ziekten, werd toen aangeroepen en in 1867 werd ter zijner eer een kleine kapel gebouwd. In 1886 volgde een grotere kapel, eigenlijk een hulpkerk, om de buurten Drie Koningen, Exterlaer en Silsburg gelegen in Deurne ten zuiden van de Schijn en de Herentalse Vaart te verzorgen. Deze was in hout uitgevoerd, vanwege het militaire belang van de naburige Stelling van Antwerpen. In 1889 werd de nieuwe parochie erkend en in 1892 werd -aangezien de militaire belemmeringen werden opgeheven- alsnog begonnen met de bouw van een definitieve kerk naar ontwerp van François Baeckelmans. In 1895 werd de kerk ingewijd. In 1914 wilde de Sint-Rochusparochie zich onder de naam Menegem van Deurne afscheuren. In 1944 werd de kerk nog zwaar beschadigd door de inslag van een V2. De dokters van Geneeskunde voor het volk gebruikten de kerk sinds 11 mei 2020 een tijd als testcentrum op COVID-19. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen kruisbasiliek in neogotische stijl met voorgebouwde toren en driezijdig afgesloten koor. Het kerkmeubilair werd ontworpen door de architect. Parochie De Sint-Rochus parochiekerk kende volgende pastoors: 1899-1911 Stanislas Vervoort (28 januari 1848 -26 mei 1911) 1911-1935 Franciscus Coveliers (11 december 1864 - 11 augustus 1935) 1935-1955 Jozef Holthof (27 mei 1890 - 21 oktober 1960) 1955-1960 Robert Raes (3 november 1918 - 31 oktober 2011) 1960-1987 Luc Van de Wouwer (29 juni 1912 - 26 augustus 1995) 1987-1988 André Leroy (31 oktober 1917 - 31 januari 2006) 1988-2014 Fons Houtmeyers (30 juni 1939) 2014-2025 Fabio de Souza Teixeira (16 september 1980) 2025-heden Ronald Sledsens (Deken) (11 december 1951)
Sint-Jozefskerk (Deurne)

De Sint-Jozefskerk is een parochiekerk in het zuiden van het Antwerpse district Deurne, gelegen aan de Boekenberglei 211. Geschiedenis Deze kerk werd gebouwd ten tijde van de grote stadsuitbreidingen in de jaren '20 en '30 van de 20e eeuw. Het gebouw, naar ontwerp van Jef Huygh en Flor Van Reeth, kwam tot stand in 1933-1936. Gebouw Het is een georiënteerd driebeukig kerkgebouw. Het forse bakstenen gebouw is geïnspireerd op de -in 1974 gesloopte- Heilige-Familiekerk te Tilburg en, evenals deze, op de Amsterdamse School geïnspireerd. De bouwstijl is eclectisch met elementen uit de vroegchristelijke periode. Typerend is de voorgebouwde westtoren, gedekt door een opvallend schilddak, en met een met natuursteen bekleed ingangsportaal waarop, in basreliëf, drinkende hinden zijn afgebeeld, geïnspireerd op psalm 42. Interieur De middenbeuk wordt overkluisd door een spitstongewelf. Het kerkmeubilair is uit de tijd van de bouw van de kerk.
Kasteel Kijckuit

Kasteel Kijckuit is een kasteel in de Antwerpse plaats Wijnegem, gelegen aan de Broekstraat 11-15 en 15A. Geschiedenis In de 17e eeuw zou hier een hof van plaisantie (buitenhuis) hebben gestaan. In 1769 kwam het in bezit van de familie Van Havre en in 1770 werd het huidige kasteel gebouwd in classicistische stijl. Begin 19e eeuw werden vermoedelijk de zijvleugels aangebouwd en ook het park, met de vijvers, werd toen aangelegd. Na 1910 werden de zijvleugels nog verbouwd. Gebouw Het is een kasteel op rechthoekige plattegrond met twee korte zijvleugels, gelegen op een omgracht terrein. De grachten worden gevoed door het Klein Schijn die langs het domein loopt. De middentravee van het hoofdgebouw is in Lodewijk XVI-stijl. Er zijn salons in neo-empire, neobarok en neorenaissancestijl. Er is een ijskelder en er zijn enkele 18e-eeuwse woningen en dienstgebouwen.
Kasteel Pulhof

Kasteel Pulhof is een kasteel in de Antwerpse plaats Wijnegem, gelegen aan 's Gravenwezelsteenweg 59-65. De oudste vermelding van kasteel Pulhof dateert uit het begin van de 14e eeuw. Oorspronkelijk was het vermoedelijk een versterkte nederzetting, maar in de vroege 15e eeuw werd het een buitengoed met een landbouwuitbating. In 1566 kwam het kasteel, een hof van plaisantie in renaissancestijl, in handen van Thomas Lhermite en Maarten van Ranst. Binnen de omwalling bevonden zich een poortgebouw met twee ronde torens en een vierkante toren boven de toegangspoort. Aan de andere zijde van de binnenkoer stond het hoofdgebouw met galerijen, een kapel en twee ronde hoektorens. Aan de oostzijde lag een fraaie renaissancetuin met beelden. Tijdens de Nederlandse Opstand verbleef de Spaanse landvoogd Alexander Farnese in 1576 op het kasteel. Bij zijn vertrek liet hij het platbranden, waardoor het de bijnaam "Verbrand Hof" kreeg. In 1674, toen Margaretha Van den Berghe het kasteel erfde, was het nog steeds niet heropgebouwd. In de 18e eeuw wisselde het domein tweemaal van eigenaar en was het in bezit van de families Gansacker en Respani. In 1801 werd het gekocht door Emmanuel Van Ertborn en later kwam het in handen van de families Werbrouck en De Meulenaer. In 1907 gaf Hendrik Willem Ackermans de gerenommeerde Antwerpse architect Stordiau de opdracht om het kasteel te verbouwen. Aanvankelijk werd gedacht aan restauratie en uitbreiding in rococostijl, maar uiteindelijk werd besloten tot een bijna volledig nieuw kasteel in Lodewijk XVI-stijl. Het oude kasteel werd tot de kelderverdieping afgebroken en tussen 1909 en 1910 werd het nieuwe hoofdgebouw opgetrokken. Hoewel Stordiau ook nieuwe toegangspaviljoenen ontwierp, bleef het 16e-eeuwse poortgebouw in traditionele bak- en zandsteenarchitectuur behouden. Sinds 1994 is Pulhof beschermd als monument. Christina Van Haaren-Ackermans bepaalde in haar testament dat het kasteel en het omliggende park na haar overlijden op 103-jarige leeftijd in 2003 zouden worden geschonken aan de provincie Antwerpen. Dit legaat was echter verbonden aan de voorwaarde dat het kasteel binnen tien jaar een culturele bestemming zou krijgen. Indien hier niet aan werd voldaan, zou het eigendom overgaan naar het Rode Kruis Vlaanderen en Unicef Belgium als algemene legatarissen. In 2015 kwam het kasteel uiteindelijk opnieuw in privébezit. Kasteel Pulhof in Berchem In de Antwerpse deelgemeente Berchem stond, in het gebied Het Rooi (Nieuw Kwartier), tot 1964 ook een kasteel Pulhof, dat toen eigendom was van de familie De Roest d'Alkemade. Na afbraak kwamen er flatgebouwen, in een “de Roest d'Alkemadelaan”. Van het kasteeldomein bleef alleen een 18e-eeuwse paviljoentje over. Literatuur Podevijn, Dirk (2013). Kasteel Pulhof. In: Hendrik Willem Ackermans. Aantekeningen van een industriële pionier, 1887-1937, Antwerpen. ISBN D/2013/0012/53.
Onze-Lieve-Vrouw-Boodschapkerk (Wommelgem)

De Onze-Lieve-Vrouw-Boodschapkerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Wommelgem behorende plaats Kandonklaar, gelegen aan Volkaertslei 19. Geschiedenis Kandonklaar maakte kerkelijk vanaf de 14e eeuw deel uit van de parochie van Deurne. Op verzoek van een aantal inwoners werd Kandonklaar in 1893 onderdeel van de parochie van Borsbeek. Tussen beide wereldoorlogen groeide de behoefte aan de oprichting van een eigen hulpparochie. In 1935 vestigden zich de zusters annunciaten in Kandonklaar. Er kwamen katholieke scholen en, ook in 1935, werd Kandonklaar een kapelanie en werd een kerkje gebouwd. Dit is een eenvoudig bakstenen kerkje onder zadeldak, met klokkengevel en voorgebouwd ingangsportaal eveneens onder zadeldak.
Vleeshuis (Zoutleeuw)

Het Vleeshuis van Zoutleeuw bevindt zich naast het stadhuis van Zoutleeuw op de Grote Markt. Het gebouw wordt vaak ten onrechte "de Lakenhalle" genoemd, hoewel het lakenhuis in de Bogaardenstraat stond. Het woord Lakenhalle dook na de verdwijning in de 17e eeuw opnieuw op rond 1890 en duidde dan verkeerdelijk het Vleeshuis aan naast het stadhuis. Het Vleeshuis van Zoutleeuw bestond al in de 13e eeuw en had erfelijke vleesbanken. Over de bouwgeschiedenis is nog weinig bekend. Waarschijnlijk werd het Vleeshuis herbouwd in de tijd dat het stadhuis ernaast tot stand kwam. De drie gilden en de Tafel van de H. Geest maakten van het Vleeshuis gebruik. In het Vleeshuis zit nu onder andere het Zoutleeuwse toeristische infokantoor. Sinds 2026 wordt het gebouw beheerd door Erfgoedstichting ERF. Bronnen
Gasthuis (Zoutleeuw)

Het Gasthuis der Grauwzusters is een historisch pand in Zoutleeuw. Het voormalige gasthuis werd in het begin van de 18de eeuw gebouwd. Er kwam toen een nieuw ziekenhuis met kerk, gewijd aan Sint-Elisabeth. Dit complex werd grondig verbouwd tussen 1840 en 1846 in classicistische stijl. De ziekenzalen, het zusterkwartier en de kloosterkerk werden daarbij in één complex ondergebracht. De poort naast het gasthuis gaf toegang tot de brouwerij voor eigen gebruik. In 1936 werd de bepleistering van de voorgevel verwijderd. De Grauwzusters verhuisden in 1955 naar hun nieuw bejaardentehuis in de Stationsstraat. In 1975 werd in de vroegere tuin van de Grauwzusters het bejaardentehuis van het OCMW opgetrokken. Het Gasthuis is beschermd als monument. Afbeeldingen Bronnen Stad Zoutleeuw Inventaris onroerend erfgoed
Onze-Lieve-Vrouwkerk (Tielt-Winge)

De Onze-Lieve-Vrouwkerk is een kerk in de Vlaamse deelgemeente Tielt. Deze driebeukige kerk dateert van omstreeks 1850. Het koor is laatgotisch en dateert uit de 16e eeuw. Gedeelten van de muren van het koor zijn nog uit de 13e eeuw en gedeelten uit de muren van het transept zijn 15e-eeuws. De kerk was in de middeleeuwen een bedevaartsoord waar Onze-Lieve-Vrouw aanbeden werd. De kerk werd in 2003 gerestaureerd.
Sint-Pieterskerk (Kiezegem)

De Sint-Pieterskerk is een kerkgebouw in het Belgische dorp Kiezegem, deel van de voormalige gemeente Meensel-Kiezegem. De kerk is toegewijd aan de apostel Petrus. Bouwhistoriek Het priesterkoor is het oudste deel van de nog bestaande kerk, een polygonaal, bak- en zandstenen koor in een gotische stijl, die op het platteland lang doorgeleefd heeft en hier met aanpassingen (circa 1600). De beuken zijn neogotisch en overdekt met een zadeldak met op de westgevel een bouwopschrift dat het jaartal 1856 vermeldt.