NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Red Star Line Museum

Il Red Star Line Museum è un museo ad Anversa sulla storia della Red Star Line inaugurata il 28 settembre 2013. Mostra Il Red Star Line Museum è composto da storie di persone che hanno viaggiato in America o in Canada con le navi della omonima compagnia di navigazione. Al centro ci sono sei testimoni, tra cui Albert Einstein e Irving Berlin. La mostra principale accompagna il visitatore lungo le varie tappe del viaggio dall'agenzia di viaggi di Varsavia alla nuova vita negli Stati Uniti. L'obiettivo è dare un'impressione del difficile viaggio che un emigrante europeo ha dovuto percorrere per affrontare un futuro migliore. L'ultima parte della mostra collega il passato. Tratutte le storie raccolte dal Red Star Line Museum, la collezione contiene vari oggetti personali come fotografie e documenti, ma anche oggetti delle famiglie. I discendenti diedero e donarono al museo alcuni oggetti dei passeggeri. Varie istituzioni e altri musei hanno prestato opere. Il Royal Museum of Fine Arts, ad esempio, ha messo a disposizione gli emigranti di Eugène Laermans. Il principale donatore del museo è l'associazione senza scopo di lucro De Vrienden van de Red Star Line. Questa associazione ha acquisito la collezione di Robert Vervoort. Questo ex operaio portuale ha raccolto oltre cinquemila oggetti dalla Red Star Line dopo il suo pensionamento, compreso l'atto fondativo di Sanba (Société Anonyme de Navigation Belge-Américaine), la compagnia di navigazione che usava la linea della Stella Rossa come nome commerciale. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Red Star Line Museum Collegamenti esterni Sito ufficiale, su redstarline.be. (NL) Sito ufficiale, su redstarline.be.
Red Star Line Museum

Het Red Star Line Museum is een museum in Antwerpen over de geschiedenis van de Red Star Line, dat op 28 september 2013 werd geopend. Tentoonstelling Het Red Star Line Museum is opgebouwd uit verhalen van mensen die met de schepen van de rederij naar Amerika of Canada zijn gereisd. Centraal staan zes getuigen, onder wie Albert Einstein en Irving Berlin. De hoofdtentoonstelling voert de bezoeker langs de verscheidene reisetappes vanaf het reisbureau in Warschau tot het nieuwe leven in de Verenigde Staten. Het doel is om een indruk te geven van de zware tocht die een Europese landverhuizer moest afleggen om een betere toekomst tegemoet te kunnen gaan. Het laatste deel van de tentoonstelling verbindt het verleden met het heden om aan te tonen dat migratie een universeel en tijdloos gegeven is. Om een beter beeld te geven bij alle verhalen die het Red Star Line Museum heeft verzameld, bevat de collectie verschillende persoonlijke stukken zoals foto’s en documenten, maar ook objecten van de families. Die spullen hebben afstammelingen van de passagiers aan het museum geschonken. Verschillende instellingen en andere musea hebben werken uitgeleend. Zo stelde het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten De landverhuizers van Eugène Laermans beschikbaar. De familie van Irving Berlin gaf het Red Star Line Museum een transponeerpiano in lange bruikleen. De componist was als vijfjarige jongen een migrant op de Rijnland, een van de Red Star Lineschepen. De belangrijkste schenker aan het museum is de vereniging zonder winstoogmerk (vzw) De Vrienden van de Red Star Line. Deze vereniging verwierf de collectie van Robert Vervoort. Deze oud-havenarbeider verzamelde na zijn pensioen meer dan vijfduizend voorwerpen van Red Star Line, waaronder de oprichtingsakte van Sanba (Société Anonyme de Navigation Belge-Américaine), de rederij die Red Star Line als commerciële naam gebruikte. Gebouwen Het Red Star Line Museum is gevestigd in de historische paviljoens die sinds 2001 als monument erkend zijn. Vier jaar later kocht de stad Antwerpen de loodsen om er een Red Star Line Memoriaal in te richten. Uiteindelijk heeft de restauratie als doel om er een museum van te maken. Het Amerikaanse architectenbureau Beyer, Blinder Belle Architects & Planners LLP, dat eveneens het ontwerp maakte voor het museum op Ellis Island, tekende een plan uit om de gebouwen in hun eer te herstellen. Zij baseerden zich daarvoor op de staat van de loodsen in 1921. Als belangrijk nieuw element voegden zij een toren toe in de vorm van een scheepsschoorsteen. Die vormt een verband met het water en biedt uitzicht over Antwerpen en de haven. Externe link Website Red Star Line Museum
La Brique Military Cemetery No.1

La Brique Military Cemetery No.1 is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Sint-Jan (Ieper). De begraafplaats werd ontworpen door Reginald Blomfield en ligt 1,6 kilometer ten noorden van Ieper. Het terrein heeft een oppervlakte van 725 m² en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Deze begraafplaats vormt één geheel met La Brique Military Cemetery No.2, dat aan de overkant van de straat ligt. Daarom werd het Cross of Sacrifice op de grootste van de twee (La Brique Military Cemetery No.2) geplaatst. Er worden 91 Britse doden herdacht waaronder 4 niet geïdentificeerde. Geschiedenis De naam van deze begraafplaats verwijst naar een oude steenbakkerij die voor de oorlog in dit gehucht, dat "Brieke" werd genoemd, gelegen was. Men startte in mei 1915 met de aanleg ervan en het werd gebruikt tot december 1915. Toen op 5 juni 1915 de 6th Division deze sector overnam kon men nog steeds de gasgeur waarnemen van de gasaanval die hier twee maanden tevoren had plaatsgevonden. Van de 91 doden die hier begraven werden konden er 4 niet geïdentificeerd worden. In 2009 werd de begraafplaats als monument beschermd. Onderscheiden militair Alfred Marsh, sergeant bij de The Buffs (East Kent Regiment) werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). Externe links La Brique Military Cemetery No.1 op de website van de CWGC. La Brique Military Cemetery No.1 op de website van WO1.be
Dendermondebrug

De Dendermondebrug, lokaal Scheldebrug genoemd, is een brug over de Schelde in de Belgische stad Dendermonde. Op de rechteroever ligt Dendermonde-centrum en op de linkeroever deelgemeente Grembergen. Over de brug loopt de N47 met twee rijstroken per rijrichting en - op een apart brugdek - de spoorlijn 57 die Dendermonde met Lokeren verbindt. Een beetje stroomafwaarts ligt de Vlassenbroekbrug en stroomopwaarts bevindt zich de monding van de Dender (met de stuwsluis) in de Schelde. 15e Eeuw In 1452 liet Filips De Goede, hertog van Bourgondië, in Dendermonde een brug op tonnen bouwen over de Schelde om zijn troepen makkelijker de Schelde te laten oversteken. In 1453 werd deze brug vervangen door een nieuwe houten brug. In 1467 werd deze brug grondig hersteld en werd er aan de Dendermondse zijde een kaaimuur gebouwd. Hollandse periode Tussen 1823 en 1827 werd in Dendermonde gebouwd aan een nieuwe brug over de Schelde. Het betrof een metalen draaibrug op stenen pijlers die in het midden opengedraaid kon worden om schepen te laten passeren. 1899 In de jaren 1890 werd gebouwd aan een nieuwe brug om de oude, Hollandse, brug te vervangen. De brug verbond de Veerstraat aan Dendermondse zijde met de Gauweg. De brug werd ingehuldigd op 25 juni 1899 met Scheldefeesten en een Ros Beiaardommegang. Duitse noodbrug Aan het begin van de Eerste Wereldoorlog werd de Scheldebrug uit 1899 door de terugtrekkende Belgische troepen opgeblazen. De Duitse bezetter begon in 1915 ter vervanging met de bouw van een houten noodbrug die in 1916 klaar was en die tot 1950 zou dienst doen. Nieuwe Veerbrug In 1933 werd begonnen met de bouw van een nieuwe brug ter hoogte van de Veerstraat ter vervanging van de Duitse noodbrug. Op 10 mei 1940 werd deze brug, die toen pas voltooid was, vernield door Duitse duikbommenwerpers. 1950 Op 15 juli 1950 werd een nieuwe Scheldebrug ingehuldigd. Het ging om een stalen balansbrug met een weg- en spoorweggedeelte. Tijdens de inhuldiging maakte een stoomlocomotief de overtocht van Dendermonde naar Grembergen. De Duitse noodbrug werd vervolgens afgebroken door de firma Depret uit Gent. Huidige brug De metalen balansbrug uit 1950 werd in de jaren 80 vervangen door de huidige betonnen brug.
Stuwbrug

De Stuwbrug is een brug over de Afleidingsvaart van de Nete in de stad Lier, in de Belgische provincie Antwerpen. De brug ligt boven de stuw die de afvoer van het water uit de Afleidingsvaart terug in de Nete regelt. De brug heeft drie doorlaatopeningen (stuwgaten) en wordt enkel nog gebruikt door fietsers en voetgangers. Geschiedenis De brug werd omstreeks 1880 gebouwd en werd al eens hersteld in 1922. De brug was belangrijk voor de waterhuishouding in en rond Lier. In 1996 werd de stuwbrug beschermd als monument. In 2008 werd de brug grondig gerestaureerd. Vooral de keibestrating en het metselwerk blauwe hardsteen was dringend aan herstelling toe.
Armenmolen

De Armenmolen is een van de weinige overgebleven watermolens aan de Ittersebeek te Neeritter. Deze onderslagmolen was in gebruik als korenmolen. In 1984 wordt de molen rijksmonument. Geschiedenis De oudste schriftelijke vermelding van een molen op deze plaats is van 1280. Ook in 1535 werd een Armenmolen gebouwd, maar niet duidelijk is of deze op dezelfde plaats lag als de huidige molen. Een document van de Schepenbank te Neeritter vermeldt dat de huidige molen tussen 1684 en 1687 werd gebouwd. De muurijzers geven het jaartal 1686. Deze molen werd door de kasteelheer van Borgitter opgericht om aan de armen te worden geschonken. Bij het Verdrag van Londen werd het voormalige vrijstaatje Neeritter tussen Nederland en België verdeeld. De molen kwam op Nederlands grondgebied en werd eigendom van het Burgerlijk Armbestuur. Tot 1950 is het gebouw in functie gebleven, daarna werd de molen stilgelegd. De drie andere molens op de Ittersebeek werden uiteindelijk gesloopt. De Armenmolen werd in 1951 ingericht als wijkgebouw voor het Groene Kruis, waarbij het maalwerk werd gesloopt. In 1954 werd het Burgerlijk Armbestuur opgeheven en kwam de molen aan de gemeente Hunsel. In 1961 werd de molen aan het Groene Kruis verkocht en in 1972 werd een particulier de eigenaar, en deze richtte de molen als woonhuis in. Het waterrad bleef echter behouden. Oorspronkelijk had de molen een houten rad, dat in 1907 door een metalen rad werd vervangen. Ook in 1935 en in 1997 werd het rad gerenoveerd. Dit rad draait nog regelmatig, hoewel het binnenwerk niet meer aanwezig is. Zie ook Watermolen Lijst van watergedreven molens in Limburg (Nederland)
Buitenmolen

De Buitenmolen (ook bekend als de Westmolen of Westmolengeest) in het stadsdeel Berendrecht-Zandvliet-Lillo van de Belgische stad Antwerpen is een windkorenmolen. Hij werd in 1822 door de aannemer Jacob Royers opgetrokken uit Boomse bakstenen op de Westmolengeest bij de Zandvlietsesteenweg in Berendrecht. In 1936 werd de molen uitgerust met een dieselmotor met maalstenen. Tot 1947 was de molen in bedrijf. Na jaren van verval is de molen verkocht aan Bakker Antoon Verbraak. Deze liet de molen tussen 1987 en 1996 in 2 stappen restaureren. Sinds 1996 werd er tot het plotse overlijden van Toon Verbraak in 1998 weer gemalen. In 2003 en 2004 maalde vrijwillige molenaar M. Jordan graan voor diervoeder en consumptie. Op 17 mei 2015 werd er door de Nederlandse Robert Van't Geloof uit Hendrik-Ido-Ambacht gedraaid, zonder zeilen en zonder windborden. Op 25 mei 2015 is er voor het eerst sinds jaren weer gemalen. De molen is sinds 6 november 1981 een beschermd monument. Restauraties en onderhoud In 1980 werd de molen verkocht aan Antoon Verbraak, die hem volledig wilde restaureren. In 1989 werd de kap gerestaureerd, en in 1996 was de molen weer maalvaardig. De werkzaamheden werden uitgevoerd door de gebroeders Adriaens uit Weert in Nederland aan de hand van een ontwerp van architect Gevers uit Kasterlee. Molenaars en eigenaars 1822: Jacob Royers, aannemer tot 1834: Jan Baptist Woumans-Hanegraeff, landbouwer te Berendrecht 1834: verkocht aan Anna Demoor, weduwe van Jozef Verbeeck 1842: overgelaten aan Carolus Verbeeck-Besseleers, eigenaar van de Solftmolen te Berendrecht 1880: de molenaarsfamilie Philips 1890: verkocht aan Petrus Van de Moer-Tuitjens, brouwer te Berendrecht 1904: overgelaten aan molenaar Antoon Van de Moer-Tuytjens, die zonder onderbreking tot in 1947 maalde 1965: Alfons Van de Moer-Van Hoydonck, molenaar te Berendrecht 1980: verkocht aan bakker Antoon Verbraak uit Kalmthout 1998: overgeërfd door Patrick Verbraak 2004: molen kwam stil te staan 2008: verkocht aan echtpaar uit Berchem 2014: verkocht aan Luc VanThillo en Katrien Van Rooy uit Essen. Technische gegevens De molen heeft een gevlucht van 22 meter, oudhollands opgehekt 2 koppels maalstenen 16ders blauwestenen en kunststenen 1 koppel (wolfjes) kunststenen op de dieselmotor op de begane grond in de molen bevinden zich nog een pletter, een buil en een elevator Externe link De Buitenmolen bij het VIOE
Sint-Pietersbandenkerk (Torhout)

De Sint-Pietersbandenkerk is een neoromaanse kerk gelegen in de Belgische stad Torhout. Geschiedenis Nadat er in de 9e eeuw een Karolingische centraalkerk werd opgetrokken, werd door graaf Robrecht de Fries in 1073 een kapittel gesticht in Torhout. In de 11e-12e eeuw werd de centraalbouw vervangen door een driebeukige romaanse kruiskerk met een monumentale westtoren. De toren dateerde van de late 12e eeuw. De kerk werd door de godsdienstoorlogen van de 16e eeuw zwaar getroffen. Ze werd dan ook in 1624 op de romaanse toren na volledig herbouwd in gotische stijl. In 1695 werd de kerk geplunderd door Franse troepen. In 1774 werd de oude beiaard vervangen door een nieuwe. In 1782 kreeg het kerkinterieur een barokke stijl. In 1816 moest de kerk dicht wegens instortingsgevaar. De herstellingen vonden plaats tussen 1818-1823. Daarna werd de kerk nog uitgebreid met twee zijbeuken. Op het einde van de Eerste Wereldoorlog (15 oktober 1918) werd de toren door het Duitse leger gedynamiteerd. De toren werd in 1923 heropgebouwd. In 1940 brandde de kerk volledig uit nadat ze werd getroffen door Duitse brandbommen. De in 1923 gerenoveerde toren werd hersteld en de rest werd vervangen door een neoromaanse kerk. De bouwwerken werden in 1954 voltooid. Sindsdien is de neoromaanse kerk niet meer gewijzigd. De relikwieën van het heilig kind Achaz liggen in deze kerk begraven. Bronnen en externe links Sint-Pietersbandenkerk in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
Krugerbrug

De Krugerbrug is een fiets- en voetgangersbrug die in 2022 gebouwd wordt in het Antwerpse district Hoboken over de spoorlijn 52 (Antwerpen - Puurs). De brug vormt de verbinding tussen de woonwijken van Hoboken en bedrijventerrein Blue Gate. In juli 2021 is hier de vorige Krugerbrug afgebroken, een betonnen liggerbrug die tot 2016 ook toegankelijk was voor auto- en vrachtverkeer. De nieuwe brug werd op 21 april 2023 officieel geopend door schepen Koen Kennis. De nieuwe fietsbrug dient voor twee belangrijke fietsroutes: de fietssnelweg F13 Antwerpen-Boom en de Districtenroute, en is qua hellingspercentages en ontwerp beter aangepast voor fietsgebruik dan de voorganger. Geschiedenis Om de woonwijken van Hoboken te ontlasten van vrachtverkeer, dat via de Krugerbrug naar de industrieterreinen in Hoboken reed, werd in 2007-2009 ten noorden ervan een nieuwe brug gebouwd: de Herenpolderbrug. Deze verbindt de Emiel Vloorstraat rechtstreeks met de Schroeilaan. Naast de Herenpolderbrug voor gemotoriseerd verkeer, had de stad de intentie om ook de bestaande Krugerbrug aan te pakken en om te vormen tot een fietsbrug. Deze bijkomende opdracht werd toen echter niet gerealiseerd. Nadat de Herenpolderbrug in gebruik was genomen, werd de Krugerbrug sedert 2016 enkel nog toegankelijk voor fietsers en voetgangers. In 2018 werd beslist om de bestaande Krugerbrug af te breken en een nieuwe fiets en wandelbrug te bouwen Begin juli 2021 zijn de afbraakwerken begonnen om aansluitend de nieuwe fiets- en wandelbrug te bouwen. De nieuwe brug is in gebruik genomen op 21 april 2023.
Sterre (campus)

Campus Sterre, of kortweg de Sterre, is een campus van de Universiteit Gent in de Belgische stad Gent. Op de campus van ongeveer 20 ha is het grootste deel van de faculteit Wetenschappen gevestigd. De campus is genoemd naar het gelijknamige kruispunt waar de Kortrijksesteenweg, de Oudenaardsesteenweg, de Voskenslaan en de Krijgslaan samenkomen. Geschiedenis De campus werd aangelegd in de jaren 60 van de 20e eeuw op wat voordien een militair oefendomein was, naar een ontwerp van architect G. De Smet. De eerstesteenlegging vond plaats op 18 februari 1963. Het werd gebouwd om de grote stijging van de studentenpopulatie te kunnen huisvesten. Voordat de Sterre bestond was de faculteit wetenschappen gevestigd in het Plateaucomplex. De eerste vakgroepen verhuisden in 1965 naar de Sterre. Gebouw S1, waar de laboratoria voor kristallografie en studie van de vaste stof werden gevestigd, was in 1966 het eerste gebouw dat in gebruik werd genomen. Niet alle gebouwen werden tegelijkertijd gebouwd. Oorspronkelijk werden enkel S1 tot S5 opgetrokken en kort nadien volgde het stervormige gebouw S8. Gebouw S9, waar de vakgroepen toegepaste wiskunde, natuurkunde, informatica en sterrenkunde gehuisvest zijn, werd pas in 1978 opgericht. Ook gebouw S12 is recenter gebouwd (1980). In 2011 en 2012 werd gebouw S10 opgericht, dat fungeert als datacenter en onder andere de supercomputer van de universiteit huisvest. Indeling Tegenwoordig telt de campus verschillende gebouwen (telkens met een letter S aangeduid, gevolgd door een bepaald nummer), werkplaatsen, loodsen. Tot 2018 was ook het Museum voor de Geschiedenis van de Wetenschappen (gebouw S30) hier gehuisvest. Er werd een collectie bewaard van meer dan 5000 objecten en instrumenten, die de wetenschappers van de Gentse universiteit verzamelden of ontwierpen voor hun onderzoek of onderwijs. Sinds 2018 is de collectie van dit museum verhuisd naar het Gents Universiteitsmuseum (GUM). De belangrijkste gebouwen zijn: S1: Vakgroep Vastestofwetenschappen S2: Decanaat Wetenschappen, Studentenlaboratoria S3: Vakgroep Chemie (omvattende onderzoeksgroepen anorganische, fysische en theoretische chemie) S4: Vakgroep Organische en Macromoleculaire Chemie, Centrale Werkplaats Faculteit Wetenschappen S5: Studentenrestaurant en Faculteitsbibliotheek Wetenschappen S8: Vakgroepen Geologie, Geografie en Biologie S9: Vakgroepen Wiskunde, Natuurkunde, Sterrenkunde en Informatica en directie ICT S10: Datacenter van de Universiteit Gent S12: Vakgroep Chemie (omvattende onderzoeksgroepen analytische chemie) S13: Home Bertha De Vriese In de gebouwen zijn kantoren, leszalen, auditoria, onderzoekslaboratoria en studentenlaboratoria gevestigd. Tot 2013 was in S5 de vakgroep Technische Chemie en Proceskunde, verbonden met de faculteit Ingenieurswetenschappen, gevestigd. Het gebouw werd nadien grondig verbouwd en doet sedert september 2015 dienst als onder andere studentenrestaurant en faculteitsbibliotheek. Externe links Officiële website van de faculteit Wetenschappen van de Universiteit Gent De Sterre op UGentMemorie
Antwerp Tower

Der Antwerp Tower ist ein Bürogebäude in der belgischen Stadt Antwerpen, der Hauptstadt der gleichnamigen Provinz. Das Gebäude liegt an der De Keyserlei und ist etwa 300 Meter vom Hauptbahnhof Antwerpen entfernt. Die Meir, die Haupteinkaufsstraße von Antwerpen, ist ebenfalls in unmittelbarer Nähe. Direkt vor dem Antwerp Tower befindet sich die Pre-U-Bahn-Station Opera. Geschichte Der Vorgängerbau an derselben Stelle war das „Grand Hotel Weber“, das der deutschstämmige Kaufmann Nikolaus Weber in den Jahren 1900 und 1901 nach Entwürfen des Architekten Henri Blomme (1845–1923) errichten ließ. Der Kuppelturm erinnerte an das Berliner Central-Hotel. Er wurde mit vier Frauenfiguren aus Bronze geschmückt, die die Kontinente Europa, Asien, Amerika und Afrika darstellten. Das Hotel wurde am 27. November 1944 durch den Einschlag einer deutschen V2-Bombe auf der Frankrijklei beschädigt. Ende der 1960er Jahre brach die NV Groenzone das Hotel ab und ließ den Antwerp Tower im Auftrag von Euramco nach Entwürfen der Architekten Jozef Fuyen und Guy Peeters erbauen. Der Antwerp Tower wurde am 9. Mai 1974 eröffnet. Im Erdgeschoss des Gebäudes befinden sich ein Einkaufszentrum, eine Bank und mehrere Restaurants. Die oberen Stockwerke (Etagen 1 bis 24) sind Büros. An der Seite der Van Ertbornstraat beherbergt der Turm ein Hotel. Dort befindet sich auch der Eingang zu der privaten Parkgarage (-1 bis -3). An der Seite der Frankrijklei, direkt neben der Flämischen Oper, befinden sich Wohnungen. Der Turm hatte bei Fertigstellung im Jahr 1974 eine Höhe von 87 Metern auf 25 Etagen und war somit nach der Liebfrauenkathedrale und dem Boerentoren das dritthöchste Gebäude der Stadt Antwerpen. Von September 2017 bis Mitte 2021 wurde das Gebäude nach den Plänen des Architekten Wiel Arets saniert und aufgestockt, wodurch es etwas höher ist als der Boerentoren. Der renovierte Turm verfügt über 241 Wohnungen. Es zählt des Weiteren zu den höchsten Gebäuden des Landes. Einzelnachweise Weblinks Antwerp Tower. In: Structurae
Antwerp Tower

The Antwerp Tower is a skyscraper in Antwerp (Belgium). Originally built in 1974 with a height of 87 m (285 ft), the Antwerp Tower was the third-tallest building in Antwerp, behind the Cathedral of our Lady and the Boerentoren. After the completion of an extensive renovation in 2019-2021, where two double-height floors were added, the Antwerp Tower is now the second-tallest building in the city overall and the highest residential building, with a height of 100.70 m (330.4 ft). History Since 1900, the site had been the location of the "Grand Hotel Weber", a Belle Époque-style luxury hotel, which was severely damaged by bombings in World War II and stood empty for almost 20 years until it was demolished in the late 1960s. The site was subsequently sold to developers who erected Antwerp Tower, an 87 m (285 ft) high office building which opened in 1974. Despite counting prominent companies among its renters, such as Yellow Pages and Unilever, the office building never became popular and renting out offices became increasingly difficult. In 2012 the building was sold to Wilma Project Development, a part of the Matexi Group, who intended to convert the tower to residential units after an extensive renovation. Before the renovation, the Antwerp Tower was often considered to be one of the ugliest buildings in Europe, both due to its out-of-place location and its copper-colored facade. Renovation Wilma Project Development, a part of the Matexi Group, purchased the building in 2012 for 25 million Euros. The renovation started in 2017 and was finished in 2021. The building was transformed from an office building to a mainly residential tower, with only limited commercial and office space on the lower levels. The building was gut renovated, the dimensions were altered by adding two double height floors on top and widening the floors on all levels. The finished tower has a total of 241 residential units. Commercial and office spaces Restaurants Hawaiian Poké Bowl and Pitaya occupy the commercial spaces on the ground floor, consumer electronics retailer Media Markt occupies the first floor. Real estate investor Befimmo purchased three office floors, which will become a Silversquare coworking location starting in 2022. References External links Media related to Antwerp Tower at Wikimedia Commons Official website