NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Maison Saint-Cyr

La maison Saint-Cyr (lit., «casa Saint-Cyr») es una casa de estilo art nouveau diseñada por el arquitecto Gustave Strauven y localizada en Bruselas. El edificio fue construido entre 1901 y 1903 como casa particular del pintor Georges de Saint-Cyr. Descripción La fachada, que tiene solamente cuatro metros de ancho, está ricamente ornamentada en hierro forjado finamente trabajado formando un conjunto de líneas, curvas y figuras geométricas. Cada balcón tiene una balaustrada de motivos diferentes. La verja de hierro forjado que cierra el jardín es una reminiscencia de una tracería vegetal. Los elementos decorativos de las ventanas (que ocupan una gran superficie), así como los de la piedra blanca esculpida, responden a los dibujos del hierro forjado. La loggia de la cuarta planta consta de una armadura metálica plegada en arco de círculo que soporta la estructura. Esta obra, a veces considerada excesiva y extravagante, es de la época despreciada por los críticos del Art Nouveau a causa de su apariencia juzgada excesivamente decorativa. Se ha descrito como art nouveau barroco. El edificio fue catalogado en 1988 y completamente restaurado entre 2010 y 2011. Anexos Véase también Art nouveau en Bélgica Art Nouveau en Bruselas Edificio De Beck Maison Strauven Maison Van Dyck Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Maison Saint-Cyr.
Дом Сен-Сира

Дом Сен-Сира — четырёхэтажное жилое здание в Брюсселе по адресу площадь Амбиорикс, дом 11. Выдающийся памятник стиля модерн, построенный в 1901—1903 годах архитектором Гюставом Стровеном, учеником Виктора Орта, для художника Жоржа Сен-Сира. Сложность задачи архитектора заключалась в том, что участок для постройки нового дома имел в ширину лишь четыре метра. Это заставило Гюстава Стровена возвести дом не только высоким, в четыре этажа, но и большим в глубину, пожертвовав задним двором. Все помещения дома выходят единственным окном либо на главный, либо на задний фасад; вход организован с улицы прямо в переднюю комнату первого этажа. В центре дома устроена лестничная клетка, обшитая деревянными панелями и освещаемая на всю глубину световым фонарём с витражным остеклением. Узкий главный фасад дома из красного и белого силезского кирпича, ярко декорирован. На каждом этаже на площадь смотрит по одному окну. Лестница из одиннадцати ступеней, волнообразно изгибаясь, ведёт на лоджию первого этажа; слева под лоджией — вход в полуподвал. Рядом с ним на камне выгравирован автограф архитектора. На перилах лоджии стоят две стальные колонны, несущие плиту балкона второго этажа. Входная лоджия и балконы оформлены узорными металлическими решётками, богато украшенными разнообразными криволинейными орнаментами — с геометрическими и растительными мотивами. Рисунок кованных решёток перекликается с витиеватыми формами оконных рам. В этом же стиле оформлены и белокаменные детали парапетов. На верхнем этаже оконный проём обрамлён изогнутой стальной балкой, несущей кирпичную оправу балкона и одновременно подчёркивающей вычурное круглое окно. Металлическая арочка со шпилем венчает причудливый фасад. Ограда палисадника и кованная калитка дополняют ансамбль. Критики называли эту работу слишком вычурной и экстравагантной, говорили о декоре как самоцели, усматривали доведение до абсурда принципов модерна. Другие же характеризовали этот удивительный стиль как «барокко в модерне». В любом случае, для Гюстава Стровена дом Сен-Сира остался самым знаменитым произведением, вершиной его творчества. Литература Berckmans , O. и др. Maison de Saint Cyr. Une étude archéologique du bâtiment, étude inédite (фр.). — 2003. Borsi, F., Wieser, H. Bruxelles capitale de l’Art Nouveau (люкс.) / trad. fr. J.-M. Van der Meerschen, Marc Vokaer éd.. — Bruxelles, 1992. — С. 145—147, 155—157. — (Europe 1900). Bruxelles, Monuments et Sites classés (фр.). — Bruxelles: Région de Bruxelles-Capitale, Service des Monuments et Sites, 1994. — P. 153. Dierkens-Aubry, F., Vandenbreeden, J. Art nouveau en Belgique. Architecture et Intérieurs (фр.). — Bruxelles: Racine, 1991. — P. 76-77. Примечания
Maison des Têtes couronnées

La Maison des Têtes couronnées (Huis der Gekroonde Hoofden en néerlandais) est un édifice classé de style Renaissance situé au centre de la ville de Gand, dans la province de Flandre-Orientale en Belgique. Sa façade est ornée des portraits des comtes de Flandre de Baudouin de Constantinople à Philippe II. Localisation La Maison des Têtes couronnées se dresse au numéro 4 de la rue du Château (Burgstraat), à quelques dizaines de mètres à l'est du fameux château des comtes de Flandre et de la place Sainte-Pharaïlde (Sint-Veerleplein). Historique Le bâtiment, appelé jadis Maison du Dragon (De Draecke), est une maison de style Renaissance que l'on peut dater des environs de 1560. Elle a été restaurée en 1917 par l'architecte Amand Robert Janssens, auteur de nombreuses restaurations à Gand dont plusieurs maisons du quai du Marché aux herbes (Graslei). Elle abrite aujourd'hui le café 't Valkenhuis (la maison du Faucon). Classement L'édifice est classé comme monument historique depuis le 7 octobre 1993 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 19003. Architecture La Maison des Têtes couronnées présente une façade de quatre travées en briques et en pierre blanche. Elle compte trois niveaux plus un pignon, séparés par des cordons de pierre blanche. Le rez-de-chaussée est percé de deux portes et de deux fenêtres à imposte, tandis que le premier et le deuxième étages sont percés chacun de quatre grandes fenêtres à croisée de pierre. La façade se termine par un beau pignon à volutes de pierre bleue agrémenté de boules de pierre. Ce pignon, percé de deux fenêtres à meneau de pierre, est sommé d'un minuscule fronton triangulaire portant une boule de pierre. Mais l'élément le plus remarquable de la façade est constitué par les quatorze médaillons qui surmontent les baies. Chaque médaillon, placé sous un arc cintré, représente le portrait d'un comte de Flandre encadré de ses initiales. On trouve ainsi de haut en bas et de gauche à droite : Baudouin de Constantinople et Guillaume III de Dampierre Gui de Dampierre, Robert de Béthune, Louis de Nevers et Louis de Male Philippe le Hardi, Jean sans Peur, Philippe le Bon et Charles le Téméraire Maximilien d'Autriche, Philippe le Beau, Charles Quint et Philippe II Références Articles connexes Gand Liste des monuments historiques de Gand Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Flandre-Orientale
De Gekroonde Hoofden

De Gekroonde Hoofden is een historisch huis in de Burgstraat in het centrum van de Belgische stad Gent. Het huis is tegenwoordig ingericht als restaurant. Het gebouw werd in 1993 als monument beschermd. Het staat ook in de als stadsgezicht beschermde omgeving van het Sint-Veerleplein. Het gebouw dateert van omstreeks 1560 en stond vroeger bekend als "De Draecke". In 1917 werd het pand onder architect A.R. Janssens gerestaureerd. Op de gevel staan 14 bustes van graven van Vlaanderen uitgewerkt. Deze werden bij de restauratie door Oscar Sinia opnieuw gemodelleerd en door Karel Mast uitgevoerd. Afbeeldingen
Onze-Lieve-Vrouwekapel van Wijnendale

De Onze-Lieve-Vrouw van Wijnendale is een bedevaartkapel in Wijnendale, een gehucht van de Belgische stad Torhout. De kapel staat bij het Kasteel van Wijnendale en is bekend in het Houtland en een drukbezocht bedevaartsoord. Gebouw De huidige kapel zou teruggaan op het kapelletje dat reed stond aangeduid op de Ferrariskaart uit de jaren 1770 al een kapelletje aangeduid. Rond 1865 werd de kapel vergroot in opdracht van de eigenaars van het kasteel van Wijnendale, de familie Matthieu, en ingericht als een gedachteniskapel ter ere van de overleden familieleden. In 1982 werd het kapelletje mee opgenomen in de bescherming van de omgeving van het kasteel van Wijnendale als dorpsgezicht en in 1998 werd het kapelletje zelf beschermd als monument. Geschiedenis Reeds in de 15de eeuw werd hier een bedevaartsoord vermeld. Er zijn verschillende verhalen over de oorsprong van de kapel. De meest verspreide legende is een traditionele Marialegende. Volgens dit verhaal zou een vrome hand het beeldje uit hout hebben gesneden en in een kapelletje aan een oude eik hebben geplaatst. Toen de boom omgehakt werd, bracht men het beeldje naar de parochiekerk. 's Anderdaags vond men het echter op de plaats van de eik terug. Zo gebeurde dit nog enkele malen totdat men hier een kapel bouwde. Sommige verwijzen naar Maria van Bourgondië, die daar van haar paard zou gevallen zijn. Andere vertellen dat de kapel teruggaat naar Boudewijn Hapkin. Hij zou ze gebouwd hebben omdat hij daar een bron had ontdekt tijdens een droge zomer. Volgens nog een andere versie zouden op deze plaats twee kinderen vermoord zijn door struikrovers. Verhalen Onze-Lieve-Vrouwe "terd den tee(n)" Er bestaat een traditie dat men Onze-Lieve-Vrouw gelukkig nieuwjaar gaat wensen bij de jaarovergang. Op het feest van kapelletjesdag, op 25 maart, trekken er velen naar Wijnendale. Deze dag wordt in de volksmond ook wel Onze-Lieve-Vrouwe "terd den tee(n)" genoemd. De benaming "terd den tee(n)" komt van een oud volksgebruik waarbij boerenzoons hun zomerlief hier ontmoetten en een signaal gaven door op de tenen van de geliefde te gaan staan: terd (trap) den tee (teen). Sage van de eeuwige jager Er zijn een aantal legenden verbonden aan het bos van Wijnendale. De bekendste is de sage van de eeuwige jager: Een boer had een zoon die weigerde de oogst te helpen binnenhalen, hoewel een onweer dreigde. Hij nam zijn weitas, riep zijn honden en trok op jacht. De vader ontstak in gramschap en riep: "Gaat jagen, jaagt altijd en jaagt maar van nu tot in de eeuwigheid". De zoon kwam niet meer terug want hij was door de vervloeking gedoemd te blijven jagen. Nog altijd zou hij door de wouden jagen. 's Nachts hoort men hem soms roepen tot zijn honden: "Tutier, kom hier, Tutauw, kom gauw". Zie ook Roopijpfontein, bron in de naaste omgeving (Ichtegem)
Sint-Evermaruskapel

De Sint-Evermaruskapel is een kerkgebouw in Rutten in de Belgische gemeente Tongeren-Borgloon in de provincie Limburg. De kapel staat in heilige weide aan de zuidkant van het dorp. Hier ligt er een weide, omgeven door de straten Raam en Motstraat, en omvat de kapel, een cirkel van bomen en een beeld aan de noordkant. Aan de westzijde van de weide stroomt een beek en de kapel ligt op zo'n 300 meter hemelsbreed van de meer naar het noordwesten liggende Sint-Martinuskerk. Het gebouw bestaat uit drie traveeën onder een zadeldak en een dakruiter. Aan de achterkant is er een sacristie aangebouwd tegen de vlakke koorsluiting onder een lager zadeldak en met maar één travee groot. Het gebouw is opgetrokken in silexblokken en mergelstenen als hoekblokken. De kapel heeft een geprofileerde kroonlijst. De voorgevel is gericht op het noordoosten en heeft een getoogd portaal te midden van een vlakke, kalkstenen omlijsting met sluiting. Boven het portaal bevindt zich een rondboognis met opschrift ST.-EVERMARUS O P N. Verder wordt het portaal geflankeerd door twee rechthoekige vensters, ieder met een kalkstenen latei en dorpel, en posten met negblokken van mergelsteen. In de beide zijgevels bevinden zich twee getoogde vensters met ook hier een vlakke kalkstenen omlijsting met sluitsteen. De sacristie heeft diefijzers in rechthoekige vensters in vlakke, kalkstenen omlijsting. De kapel is gewijd aan Sint-Evermarus. Geschiedenis De legende verhaalt dat Evermarus, in de tijd van Pepijn van Herstal, door Hacco, de Heer van Herstappe, vermoord werd. Rond 968 werd door pastoor Ruzelius het graf van Evermarus gevonden in de kapelweide. Op die plaats zou hij een houten kapel hebben laten bouwen. Door abt Wedericus van Burtscheid werd later een groter bedehuis op het graf gebouwd, die werd gewijd door prins-bisschop Dietwin (1048-1075). In 1784 werd de huidige kapel gebouwd door kanunnik Hardy op de plaats van het vroegere gebouw. De sluitsteen van het portaal toont dit jaartal. Evermarusprocessie en het Evermarusspel Rutten is bekend vanwege zijn jaarlijkse Sint-Evermarusfeesten op 1 mei. Hierbij wordt de moord herdacht op de Heilige Evermarus en zijn gezellen in de 7e eeuw. Het hoogtepunt is het Evermarusspel (ook Ruttem-mei genoemd), een toneelstuk in open lucht waaraan het volledige dorp meewerkt. In dit stuk spelen enkel echte Ruttenaren mee. Er figureren enkele tientallen paarden. Jaarlijks zijn enkele duizenden mensen aanwezig tijdens dit openluchtspektakel. Tevens wordt jaarlijks, eveneens op 1 mei, een processie gehouden voor deze heilige. Het feest is erkend als immaterieel Vlaams erfgoed en opgenomen in de Inventaris Immaterieel Cultureel Erfgoed Vlaanderen.
Bruges–Ostend Canal

The Bruges–Ostend Canal is a 24.6 km (15.3 mi) long canal in Flanders, Belgium. The canal connects the North Sea to the Belgian interior, running between the cities of Ostend and Bruges. In Bruges, it is connected to three other canals: the Canal Ghent–Bruges, Damme Canal, and Boudewijn Canal which leads to the Port of Zeebrugge. Construction started in 1618, it was finished in 1623. The 1899 European Rowing Championships were held on the canal in Ostende. References
Canal Bruges-Ostende

Le canal Bruges-Ostende est une voie navigable de Belgique reliant la ville de Bruges à la ville d’Ostende. Géographie À Bruges, il est connecté avec trois autres canaux : le canal de Damme, le canal Gand-Bruges et le canal Baudouin. Portail du bâtiment et des travaux publics Portail des lacs et cours d'eau Portail de Bruges Portail de la Flandre-Occidentale
Kanaal Brugge-Oostende

Het kanaal Brugge-Oostende is een kanaal in België. Het loopt van Brugge naar Oostende. In Brugge is het via de Ringvaart verbonden met het kanaal Gent-Brugge, de Damse Vaart en het Boudewijnkanaal. Tussen Oudenburg en Oostende sluit het aan met het kanaal Plassendale-Nieuwpoort. Het kanaal is 20,9 km lang en behoort tot het kustbekken. Samen met het kanaal Gent-Brugge wordt het ook wel aangeduid als kanaal Gent-Oostende of kanaal Gent-Brugge-Oostende. De spuikom te Oostende, die in verbinding staat met het kanaal, was oorspronkelijk bedoeld om zijn water te lozen om zo de verzanding van de haven tegen te gaan. Geschiedenis Tussen Brugge en Oostende loopt het kanaal voor een deel in de historische bedding van de Ieperlee. In 1166 werd een eerste kanalisatie uitgevoerd. Er waren echter problemen met overstromingen. In 1336-1339 werd het kanaal daarom bedijkt. Het kanaal was van groot belang voor de wolhandel met Engeland, en als scheepvaartverbinding tussen Brugge en Ieper. Van 1357-1387 werd het kanaal uitgediept en verbreed. Van 1413-1415 werden verdere werken uitgevoerd. Vanaf 1618 werd het kanaal vanaf Gent via Brugge tot Plassendale verder uitgegraven. In 1641 en 1664 werden opnieuw verdiepings- en verbredingswerken uitgevoerd en nu konden er oorlogsschepen tot 400 ton op varen. Van 1754-1768 werd het kanaal op gezag van landvoogd Karel van Lotharingen verder verbreed onder de naam Nieuwe Reviere. Tijdens de Eerste Wereldoorlog In Brugge had de Kaiserliche Marine via het Marinekorps Flandern een basis voor duikboten. Via dit kanaal en het kanaal naar Zeebrugge vaarden de Duitse duikboten tijdens de Eerste Wereldoorlog naar het Kanaal, de Noordzee en de Atlantische oceaan. De geallieerden reageerden via de Aanval op de haven van Zeebrugge en de eerste en tweede aanval op de haven van Oostende.
Канал Брюгге — Остенде

Канал Брюгге-Остенде — канал длиной 24,6 км во Фландрии, Бельгия. Канал соединяет Северное море с водами Бельгии, проходящим между городами Остенде и Брюгге. В Брюгге, этот канал связан с тремя другими каналами: Гент — Брюгге, Дамме — Брюгге и каналом, ведущим к порту Зебрюгге. Средний расход воды в канале — 7,73 м³/с. В XVI веке залив Звин, по которому осуществлялась доставка грузов в Брюгге, начал заиливаться. Кроме того, по итогам Восьмидесятелетней войны бельгийские провинции потеряли доступ от Гента к Шельде, в результате чего были вынуждены искать новые торговые пути. В 1613 году было выпущено распоряжение Альбрехта VII и Изабеллы Клары Евгении о строительстве каналов. В 1618 году началось строительство водного пути между Брюгге и Остенде. В начале сентября 1623 года канал был открыт. Чемпионат Европы по гребле 1895 года проводился на канале в Остенде. Примечания
Kanaal Brugge-Oostende

Kanaal Brugge-Oostende är en kanal i Belgien. Den ligger i provinsen Västflandern och regionen Flandern, i den västra delen av landet, 110 km väster om huvudstaden Bryssel. Trakten runt Kanaal Brugge-Oostende består till största delen av jordbruksmark. Runt Kanaal Brugge-Oostende är det tätbefolkat, med 266 invånare per kvadratkilometer. Källor
Parc du Waux-hall (Mons)

Le parc du Waux-hall (parfois orthographié Wauxhall, Waux-Hall ou Waux hall) est un parc paysager à Mons (dans la province belge du Hainaut), situé à l'extérieur du centre-ville historique, aménagé entre 1862 et 1864 sur un plan dessiné par l'architecte paysager Louis Fuchs. Description Le parc du Waux-hall comprend un pavillon de style éclectique par l'architecte Jules Hubert. Il abrite également de multiples statues parmi lesquelles : La Caille de George Grard; La Belle Plébéienne de René Harvent; un Nu sortant de l'eau par Christian Leroy; Sur la berge d'un des étangs, une statue de femme couchée accompagnée de deux enfants, non attribuée, mais qui pourrait être une Nymphe et Tritons par Louis-Henri Devillez; Une statue en marbre blanc, non attribuée, probablement La Toilette, par le même sculpteur; un bas-relief représentant Arthur Cantillon par Gustave Jacobs ; un buste de la reine Astrid par Victor Rousseau. En 2007, plusieurs allées du Wauxhall ont reçu le nom de personnalités et d'artistes principalement montois : Beatles Lane, Michel Stiévenart, René Harvent, Louis Fuchs, et Pol Bottriaux, ancien directeur du service des plantations de la ville de Mons. Références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Patrimoine classé de Wallonie Parc du Waux-Hall Photos sur Wikimedia; Portail des espaces verts Portail de la Wallonie
Waux-hall (Bergen)

Waux-hall of Wauxhall is de naam van een landschapspark met uitspanning in Bergen in de Belgische provincie Henegouwen, gelegen buiten het centrum van de stad. De naam is afgeleid van Vauxhall. Het betreft een landschapspark van 5 ha, dat is ontworpen door de landschapsarchitect Louis Fuchs. De tuin werd aangelegd op verzoek van een aantal welgestelde burgers tussen 1862-1864. Oorspronkelijk was het een privaat park, later werd het een openbaar park. Het park heeft een arboretum dat enkele opmerkelijke soorten bevat, zoals de zwarte walnoot (Juglans nigra), de Byzantijnse hazelaar en een treurlinde en enkele zeer oude bomen. Voorts zijn er twee vijvers en grasvelden met honderdduizenden bolplanten. Ook staan er beelden uit de 19e en 20e eeuw. De uitspanning (Le pavillon principal), werd ontworpen door Joseph Hubert in guingettestijl. Ze is gebouwd boven op een fort dat door de Nederlanders werd gebouwd na 1815 en dat deel uitmaakte van de Nederlandse vestingwerken van de stad Bergen. In 1892 werd het park eigendom van de stad Bergen en kan je er vrijetijdsbestedingen vinden zoals tennisvelden, een joggingparcours, roeibanen, speeltuinen, een fitnessruimte, et cetera. Externe link Park van Waux-Hall
Musée Tchantchès

Le musée Tchantchès d'Outremeuse, créé en 1947 par l'ASBL République libre d'Outremeuse expose, parmi les souvenirs du quartier, les costumes (près de 400), médailles, diplômes et autres marques d'hommage que Tchantchès reçoit à l'instar du Manneken-pis de Bruxelles. On peut y assister à des spectacles de marionnettes. Le programme peut être obtenu sur demande. Il est à noter qu'il existe, à Liège, un autre musée Tchantchès, aussi assorti d'un théâtre actif, situé au no 302 de la rue Sainte-Marguerite appelé le « théâtre à Denis » et conservé par Denis Fauconnier. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des musées de Liège Liens externes La légende de Tchantchès Le théâtre à Denis Portail des marionnettes Portail de Liège Portail des musées
Tchantches Museum

Het Tchantches Museum (Frans: Musée Tchantchès) is een museum in de Belgische stad Luik. Tchantches, de mascotte van Luik, is een brutale, vrijheidslievende, dappere figuur, die graag een glaasje peket (een soort jenever) drinkt en de typische kenmerken van een Luikenaar zou belichamen. Hij wordt gewoonlijk voorgesteld als een marionet in traditionele kleding. Hij zou in 760 zijn geboren tussen de straatstenen van Outremeuse. Dapper en chaotisch diende hij later Karel de Grote, met zijn grote neus als enige wapen. Zijn neiging tot opscheppen wordt meestal de kop ingedrukt door zijn even kleurrijke vrouw Nanèsse. Het kleine museum in Luik dat aan Tchantches is gewijd, bezit kostuums, marionetten en memorabilia; bovendien is er een theater voor voorstellingen. Externe link (fr) Webstite van het Tchantches Museum
Basilika Unserer Lieben Frau von Lourdes (Edegem)

Die Basilika Unserer Lieben Frau von Lourdes (niederländisch Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdesbasiliek) ist eine römisch-katholische Kirche in Edegem, Belgien. Die Pfarrkirche im Bistum Antwerpen mit dem Patrozinium Unserer Lieben Frau von Lourdes trägt den Titel einer Basilica minor. Geschichte Im Jahr 1884 ließ Peter-Jan van Aelst auf seinem eigenen Grundstück eine Lourdesgrotte errichten. Nach anfänglicher Skepsis erhielt diese Initiative Unterstützung von den kirchlichen Instanzen und die Grotte wurde zu einem beliebten Wallfahrtsort. Die Eröffnung einer Bahnhaltestelle in Edegem am 26. April 1885 erhöhte die Zugänglichkeit. Die Liebfrauenkirche traf einerseits mit dem Wachstum der zentralen Dorfpfarrei von Edegem zusammen, die für die historische St.-Antonius-Kirche zu groß wurde, andererseits mit den Bedürfnissen der Pilger. Im Jahr 1929 wurde der Backsteinbau nach einem Entwurf des Architekten Louis De Vooght genehmigt (der andere, ursprüngliche Plan von 1927 wurde abgelehnt). Jozef-Ernest Kardinal Van Roey legte am 8. September 1931 den Grundstein und weihte die Kirche am 1. Mai 1933. Die Fertigstellung und Ausstattung des Innenraums dauerte bis zum Beginn des Zweiten Weltkriegs. Anfang Dezember 2008 erhob Papst Benedikt XVI. die Kirche in den Rang einer Basilica minor, wobei die Bezeichnung Basilika schon vorher verbreitet war. Architektur und Ausstattung Die Basilika wurde im neobyzantinischen Stil erbaut. Markant sind die Kuppel und der abgesetzte Glockenturm mit 51 Meter Höhe (53,5 Meter mit Kreuz). Die Glasfenster sind von Paul Wante, Marc de Groot und Jan Huet. Paul Wante führte auch die Wand- und Deckengemälde aus. Er musste seinen Entwurf nach einem Konflikt mit dem Justizministerium (in Belgien zuständig für die Beziehung zwischen Kirche und Staat) und der Königlichen Kommission für Monumente und Landschaften anpassen. Der Kreuzweg aus getriebenem Kupfer stammt aus der Werkstatt der Abtei Maredsous. Die Kanzel wurde von den Brüdern Frans und Alfons De Roeck nach einem Entwurf von Canon Lemaire gebaut. Die Orgel wurde vom Niederländer Anton Pels aus Alkmaar mit etwa 1600 Pfeifen, zwei Manualen und etwa 30 Registern gefertigt. Die Orgel hat kein echtes Orgelgehäuse und ist in einem Freipfeifenprospekt errichtet. Dadurch kommt das Fenster hinter der Orgel zur Geltung. Das Instrument wurde am 11. November 1936 eingeweiht. Im Jahr 1992 fand eine große Renovierung statt. . Literatur André Mens en Pierre Hens: De basiliek van Edegem, Davidsfonds Edegem, 2008. Robert Van Passen: Geschiedenis van Edegem, gemeentebestuur Edegem, 1974. Weblinks Basilika auf der Website von Edegem (niederländisch) Website der Pfarrgemeinde (niederländisch) Einzelnachweise