NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Rochuskerk (Brussel)

De Sint-Rochuskerk (Frans: Église Saint-Roch) is een katholieke kerk in de Brusselse Noordwijk. Het gebouw stamt uit de late 19e eeuw en had oorspronkelijk een industriële functie. De kerk vervangt een kerkgebouw uit 1862 dat in 1971 is gesloopt, al zou de renovatie nog op zich laten wachten tot 1993 en de inwijding door kardinaal Danneels pas in 1995 plaatsvinden. Het gebouw was tot 1993 een hangar. Onder leiding van architect Vincent Dupont werd het gerenoveerd om zijn nieuwe functie als kerk te kunnen vervullen. Er werd een modern kerkorgel uit 1972 geplaatst. In de kerk is de Paroisse Saint Roch de Bruxelles gevestigd. In de kerk bevinden zich nog enkele restanten van de vroegere kerk, zoals een neogotisch altaartje en de klokken in de klokkentoren. De zuilkronen van de vroegere kerk zijn overgebracht naar een binnenplein van de universitaire campus 'Louvain-en-Woluwe' van de UCL in Sint-Lambrechts-Woluwe. Ze doen er dienst als een soort picnictafels.
Simone de Beauvoirpark

Het Simone de Beauvoirpark (Frans: Parc Simone de Beauvoir), vroeger Fontainaspark (Parc Fontainas), is een klein publiek wijkpark in Brussel. Het park was vroeger, net als het direct ten oosten gelegen Fontainasplein genoemd naar de politicus André-Napoléon Fontainas. Met de nieuwe naam wordt de Franse filosofe en schrijfster Simone de Beauvoir geëerd. In het voorjaar van 2016 wordt voorafgaand aan de herinrichting van het park archeologisch onderzoek verricht in een gebied met een oppervlakte van 700 vierkante meter. Men ontdekte funderingen van een 19e-eeuwse brouwerij, Den Baert tot 1949 aan de Baardgang gelegen, en hoopt middeleeuwse en Romeinse overblijfselen te vinden. Men vond in de onmiddellijke omgeving al eerder Romeinse munten uit de 3e eeuw en resten van 14e-eeuwse bewoning. Na het onderzoek volgt de heraanleg van het park met bijkomende speelruimte en een grote, groene stadstuin voor de wijkbewoners. Het nieuwe park voorziet meer groen dan in het huidige park, met hellingen, bomen, planten en grasvelden. Zowel omheinde speelpleintjes voor kinderen van verschillende leeftijden, als een multisportterrein, een semi-ondergrondse sportzaal, een informeel voetbalveld en een ligweide zijn gepland. Zonder omheining wordt het park volledig vrij toegankelijk met ingangen langs het Fontainasplein, de Anderlechtsesteenweg, de Zespenningenstraat en de Van Arteveldestraat. Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Hallepoortpark

Het Hallepoortpark (Frans: Parc de la Porte de Hal) is een klein publiek wijkpark in Brussel, gesitueerd aan de Hallepoort tussen de beide rijrichtingen van de Kleine Ring van Brussel. Het park heeft een oppervlakte van 3,2 hectare. Het park ligt in het uiterste zuiden van het deel van de stad Brussel binnen de Vijfhoek, en grenst van zuidwestelijke tot zuidoostelijke grens aan het grondgebied van de Brusselse gemeente Sint-Gillis. Het park biedt ontspanningsruimte maar heeft ook een doorgangsfunctie. Het is een wijkpark voor de Marollen. Onder het park bevindt zich de Hallepoorttunnel voor het doorgaand verkeer op de Kleine Ring, en het metrostation Hallepoort. Midden in het park snijden de Zuidlaan en de Hallepoortlaan (onderdelen van de Kleine Ring) het dwarsende traject van Hoogstraat in het stadscentrum en het begin van de Waterloosesteenweg in Sint-Gillis. De Zuidlaan (de binnenkant van de Kleine Ring) gaat ter hoogte van het park over in oostelijke richting in de Waterloolaan. De Hallepoortlaan (de buitenkant van de Kleine Ring) gaat ter hoogte van het park over in oostelijke richting in de Henri Jasparlaan. In zijn huidige inrichting heropende het park in 2000 na decennia van heraanleg van Kleine Ring, de twee onder het park kruisende metrolijnen en de bovengrondse inrichting van het publiek domein. In het westelijk deel van het park bevindt zich een groot rond waterbekken met een grote fontein, een van de toegangen tot het metrostation, een groot grasveld omgeven door veel verschillende bomen waaronder lindebomen, populieren, wilde kerselaars, kleine esdoorns, kornoeljes, elzen, goudenregen, haagbeuken, lijsterbessen, berken en kastanjelaars en de Hallepoort zelf. In het oostelijk deel van het park bevindt zich een zone met hogere platanenbomen, een speelplein met zandbak, een multisportterrein met een verhard veld met voet- en basketbaldoelen, en lijnen op de grond voor tennis en volleybal en een speeltuin met een speelfort dat refereert aan de Hallepoort en de Brusselse verdedigingsmuren uit de Middeleeuwen. Het park is in zijn geheel afgezoomd door een beukenhaag. In het park bevindt zich dicht bij de Hallepoort een beeldhouwwerk getiteld "Pelgrim" uit 1999, van de Spaanse beeldhouwer Manolo Paz. Het is een geschenk van de Xunta de Galice (autonome regio Galicië) aan het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het beeld eert de anonieme pelgrim op de Camino de Santiago op weg naar Sint Jacob van Compostella. De Hallepoort was indertijd het Brusselse vertrekpunt. Het park is doorlopend geopend en wordt dagelijks door parkwachters en tuiniers onderhouden en bewaakt van 10 tot 18 uur. In de vakantieperiodes wordt er een kinderopvang en speelpleinwerking georganiseerd. Fotogalerij Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Square Frère-Orban

Le square Frère-Orban (en néerlandais : Frère-Orbansquare) est un parc et une place de Bruxelles situés dans la ville de Bruxelles (extension est). Localisation Situé dans le quartier Léopold, à une centaine de mètres au sud de la rue de la Loi et à environ 200 m à l'est de la petite ceinture, ce square grillagé et carré d'une superficie de 65 ares jouxte la rue de l'Industrie, la rue Guimard et la rue de la Science. Histoire L'emplacement de la place est créé en 1837 par l’architecte Tilman-François Suys mais le square est réellement aménagé en 1862 par l'architecte paysagiste Louis Fuchs. Le square rend hommage à Walthère Frère-Orban né à Liège le 24 avril 1812 et décédé le 2 janvier 1896 à Bruxelles, docteur en droit, avocat et homme politique libéral belge, Arbres remarquables Le square est aménagé comme un "carré à l’anglaise", planté de nombreux arbres, dont quatre inscrits à l’inventaire des arbres remarquables : deux érables sycomores dorés et deux marronniers communs. Monuments Au sud du square, se trouve l'église Saint-Joseph. Le square possède deux statues principales : le long de la rue de l'Industrie (côté ouest du square), statue en pierre représentant Walthère Frère-Orban due à Charles Samuel, le long de la rue de la Science (côté est du square), statue en pierre représentant Alexandre Gendebien, autre homme politique libéral, réalisée par Charles Van der Stappen. Au centre du square, se trouve l’Enclos des treize colonels, monument végétalisé dédié "aux officiers, sous-officiers et soldats tombés dans l’Armée secrète" pendant la Seconde Guerre mondiale. Il est constitué d’une couronne en pierre, de treize piliers envahis par le lierre et d'autant de bornes portant le nom des treize colonels. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des parcs de Bruxelles Espace Léopold Square de Meeûs Liens externes Parc et jardin de la Région Bruxelles-Capitale Portail des espaces verts Portail de Bruxelles
Frère-Orbansquare

De Frère-Orbansquare (Frans: Square Frère-Orban) is een plein en park in de Leopoldswijk in Brussel. Het heeft een oppervlakte van 75 are en is genoemd naar de Belgische politicus en premier Walthère Frère-Orban. Aanvankelijk heette het Sint-Jozefplein (Place Saint-Joseph). Geschiedenis De square werd ingetekend door architect Tieleman Franciscus Suys bij de ontwikkeling van de Leopoldswijk. Dit was een urbanistiek project van de Société civile pour l’agrandissement et l’embellissement de Bruxelles van Ferdinand de Meeûs, dat tot doel had Brussel uit te breiden tot buiten de oude stadsmuren met een nieuwe wijk voor welgestelde burgers. Het plein werd aangelegd in 1837. Het maakt deel uit van een meetkundig dambordtracé in het verlengde van de dreven van het Warandepark. Op 21 juli 1856 was het plein het toneel van een grote ceremonie ter gelegenheid van het 25-jarig koningschap van Leopold I. Beschrijving Twee straten lopen van noord-noord-oost naar zuid-zuid-west langs het plein: langs de westkant de Nijverheidsstraat en langs de oostkant de Wetenschapsstraat. Dwars op de Nijverheidsstraat (en op de Kleine Ring) loopt de Guimardstraat, bekend van het hoofdkwartier van Katholiek Onderwijs Vlaanderen en vroeger van de voetbalbond. Aan de oostelijke kant recht hier tegenover is er een prominente plaats voor de zetel van de Belgische Raad van State, in het voormalige Paleis van de markies van Assche. Ook het voormalige Hôtel Loewenstein, bekend van miljardair Alfred Loewenstein die in volle vlucht uit zijn vliegtuig viel, behoort tot het gebouwencomplex van dit rechtscollege. De zuidzijde wordt ingenomen door de Sint-Jozefkerk, gewijd aan de patroonheilige van België. De statige gebouwen aan weerszijden van de kerk zijn verbonden met de geschiedenis van het plein: in het gebouw links huisde de Société civile pour l’agrandissement et l’embellissement de Bruxelles en het gebouw rechts behoorde aan de drijvende kracht achter de maatschappij, Ferdinand de Meeûs. Het park is beschermd cultureel erfgoed. Een standbeeld van Walthère Frère-Orban markeert de westelijke ingang en een van Alexandre Gendebien de oostelijke. In het midden ligt het monument voor het Geheim Leger, een verzetsgroep tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dit monument is in 1987 overgebracht van de oorspronkelijke locatie op het Gerechtsplein. Referenties
Verrijzeniskerk (Sint-Jans-Molenbeek)

De Verrijzeniskerk of Kerk van de Verrijzenis (Frans: Église de la Resurrection) is een kerkgebouw te Sint-Jans-Molenbeek, gelegen aan de Palokestraat 75, in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest in België. Het is een moderne kerk, gebouwd in 1965-1966, ontworpen door R. Pirlot. De lage kerk heeft een schuin aflopend plat dak en, in plaats van een toren, een driehoekige constructie van glas en beton. Enkele vensters in de kerk zijn in glas in beton uitgevoerd, door Marc Vanhove. Ook het altaar is van beton. De binnenmuren van de kerk werden in mergelsteen uitgevoerd. Als doopvont werd een eetketel van een bedoeïenenstam uit Marrakesh geïnstalleerd. Het beeld van de Verrijzenis van Christus is afkomstig uit de kerk die zich op het terrein van Expo 58 bevond.
Sint-Magdalenakerk (Jette)

De Sint-Magdalenakerk, ook Heilige Magdalenakerk (Frans: Église Sainte-Madeleine), is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Belgische gemeente Jette in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, gelegen op het Koningin Astridplein. Deze neogotische kerk werd gebouwd in 1903 en een jaar later ingewijd als kloosterkerk voor de redemptoristen, welke daar het neogotische Maria-Magdalenaklooster hadden gebouwd en betrokken. Dezen kwamen oorspronkelijk uit Brussel, waarvan de Magdalenakerk aldaar nog getuigt. De redemptoristen van Jette verlieten hun klooster in 2010. Daarna trokken de Paters van Sint-Jan in het gebouw. Exterieur De kerk werd ontworpen door architect Georges Dhaeyer en is een sober driebeukig neogotisch gebouw in rode baksteen, opgebouwd volgens een Latijns kruis. Links van de voorgevel bevindt zich een vierkante klokkentoren waarvan de spits door vier zijtorentjes wordt geflankeerd. Aan de westgevel is een dubbele toegangsdeur waartussen zich een beeld van Maria Magdalena bevindt. Boven beide deuren bevinden zich drie lancetboogvensters bekroond met een roosvenster met een mozaïek die een episode uit het leven van Maria Magdalena toont. Pinakels en een traptorentje maken deel uit van de versiering. De omlijsting van de spitvormige deuren zijn in blauwe hardsteen. Interieur Het interieur is typerend voor de neogotische religieuze architectuur. Het schip heeft drie beuken en vier traveeën, overwelfd met kruisribgewelven. Het middenschip heeft een triforium met een hooggeplaatste lichtbeuk en glasramen. De zuilen werden donkerbruin geschilderd en de muren wit gepleisterd. De kerk is rechtstreeks verbonden met het bijhorend klooster. De kerk werd samen met het bijhorende redemptoristenklooster en tuin in juni 2000 erkend als beschermd erfgoed. Zie ook Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Jette
Sint-Remigiuskerk (Sint-Jans-Molenbeek)

De Sint-Remigiuskerk (Frans: Église Saint-Rémy) is een kerkgebouw in Sint-Jans-Molenbeek, gelegen aan de Jubelfeestlaan 41. De kerk ontstond om een nieuwe parochie te bedienen in een eind 19e eeuw aangelegde wijk. Drijvende kracht in die dagen was pastoor Arthur Vetsuypens. Kardinaal Mercier legde in 1905 de eerste steen. Het neogotische ontwerp van Chrétien Veraart lag in de traditie van de Scheldegotiek. Hij tekende een kruisbasiliek, gebouwd in natuursteen. De voorgevel heeft een portaal met daarboven een groot venster. Diverse traptorens versieren het gebouw, en rechts bevindt zich een aangebouwde klokkentoren met vier hoektorentjes. Binnen zijn keramiektegels uit Jurbeke gebruikt voor de vloer. De aandacht wordt getrokken door de rijkelijke glas-in-loodramen. De ramen in de zijbeuken dateren uit de jaren 1930 en zijn gemaakt te Gent in de ateliers van Camille Ganton-Defoin. Ze tonen onder meer de heiligen Nicolaas, Augustinus, Melania en Alena. In het koor zijn episodes uit het leven van Christus afgebeeld. Jean-Pierre Timmermans en zijn broers vervaardigden in 1959 de drie grote ramen van de dwarsbeuken (Laatste Avondmaal, Ego Sum Lux) en de voorgevel (Kroning van de Heilige Maagd). Ze verwerkten er verwijzingen in naar de eigentijdse cultuur, zoals de acteur Fernandel en de in 1957 gelanceerde Spoetnik 1.
Zuivelbrug

De Zuivelbrug is een brug over de Leie in Gent. De brug is onderdeel van de Zuivelbrugstraat die de Kraanlei en de rest van het Patershol via de Meerseniersstraat of het Grootkanonplein verbindt met de Vrijdagmarkt. De naam verwijst naar de zuivelmarkt die vroeger met de verkoop van boter, eieren en kaas op de Vrijdagmarkt werd gehouden. De Meerseniersstraat heette toen nog de Suvelsteghe, de brug werd later aangeduid als de Suvelbrug. De eerste naam van de toenmalige houten brug was evenwel van bij de bouw in de 13e eeuw tot 1476 de Boudinsbrug, naar Boudins, die in de Suvelsteghe woonde. Van 1363 tot 1426 werd de brug herbouwd, in steen. De doorgang van grotere schepen maakte dat er tussen 1751 en 1754 een draaibrug werd geplaatst die ook meermaals werd aangepast en hersteld. Tussen 1968 en 1987 kon de brug niet opendraaien. Op 1 juli 1987 werd een nieuwe metalen draaibrug ingehuldigd. In 2013 werd de plankenbodem vernieuwd en de brug terug door Waterwegen en Zeekanaal gerestaureerd. Zie ook Lijst van bruggen in Gent
Bavobrug

De Bavobrug is een in 2008 gebouwde fietsers- en voetgangersbrug over de Nederschelde in Gent, vlak bij de samenvloeiing van de Nederschelde en de Leie aan de Portus Ganda. De stalen tuibrug is onderdeel van het Veermanplein waaraan het Proximusgebouw en het Zwembad Van Eyck gelegen zijn en verbindt deze met de Nieuwbrugkaai en de omgeving van het Sint-Lievenscollege. De brug werd op 19 februari 2008 ingehuldigd door Vlaams minister Hilde Crevits. De tuien zijn in inox en vervangen een klassieke brugbalustrade. De schuin geplaatste pylonen hebben een relatief beperkte hoogte. De opmerkelijke en elegante Bavobrug werd in 2008 genomineerd voor de categorie Burgerlijke Bouwkunde van de tweejaarlijkse Staalbouwwedstrijd van het Belgische staalinfocentrum InfoSteel. Het ontwerp van ir. Luc Hesters van Waterwegen en Zeekanaal werd ook door WenZ gebouwd. Zie ook Lijst van bruggen in Gent
Wijdenaardbrug

De Wijdenaardbrug is een in 2007 gebouwde fiets- en voetgangersbrug over de Nederschelde in Gent. De brug overbrugt de Reep, ter hoogte van het hoofdgebouw van de Sint-Bavohumaniora en het Bisschoppelijk Paleis van Gent. De brugnaam refereert aan "wijden aard" wat slaat op een brede aanlegplaats. Dit was de voornaamste haven aan de Schelde in de tweede helft van de 9e eeuw. Geschiedenis Omstreeks 1300 werd hier over de Reep een eerste houten brug gebouwd. In 1526 werd deze houten brug vervangen door een brug in steen. In die periode werd hier vooral wijn gelost, waardoor de naam “Wijdenaard” verbasterde naar “Wijnaard’ (of “Wijnaert”). De brug kreeg de naam “Wijnaardbrug”. In 1734 werd deze vernieuwd naar een ontwerp van de bouwmeester David 't Kindt. Ze was slechts 6 m breed. In 1885 werd (ter gelegenheid van de overwelving van een deel van de Reep een 22 m brede metalen brug gebouwd over de volledige breedte van de Reep. De gaslantarens op deze brug werden in 1954 verwijderd bij de vervangen door openbare straatverlichting. Bij de demping van de Reep in 1960 werd de brug in 9 dagen afgebroken. Bij het terug uitgraven van de Nederschelde werd een nieuwe brug gebouwd, die in maart 2007 was afgewerkt. Deze kreeg terug de oorspronkelijke benaming van Wijdenaardbrug. Zie ook Lijst van bruggen in Gent
Lievebrug

De Lievebrug is een stenen brug over de Lieve in Gent. De brug wordt een eerste maal in geschreven bronnen vermeld in 1326. Er zijn vermeldingen naar de "Vander Liefbrucge", "Lievebrucghe", "Betsgraven brugge" en "Vander Liefbrugghen bi Lijsbetten sGraven". De brug wordt vermoedelijk genoemd naar Elisabeth de Grave, een toenmalige bewoonster van een hoekhuis vlak bij deze brug. Op de Lieve was havenactiviteit van de 16e tot de 18e eeuw, maar vervolgens ging deze bedrijvigheid over naar de Coupure. Een 16e-eeuwse stenen brug op de locatie was in steen en "hoog en moeyelyk om over te ryden zynde". In 1828 werd een houten draaibrug geplaatst, in 1858 een metalen draaibrug. De huidige betonnen brug werd in 1952 afgewerkt in Doornikse steen met een leuning in metaal. Zie ook Lijst van bruggen in Gent
Brug der Keizerlijke Geneugten

De brug der Keizerlijke Geneugten, ook Keizer Karelbrug, is een voetgangersbrug over de Lieve in Gent. De brug is een initiatief uit 2000 van volkszanger-beeldhouwer Walter De Buck, samen met de stadsbeeldhouwers José Mestdagh, Dirk van Hecke en Walter De Dauw. In de buurt Prinsenhof verbindt de brug het buurtcentrum in het Zilverhof met de Sint-Antoniuskaai. Van op deze brug over het Lievekanaal heeft men een zicht op het Rabot en op het Augustijnenklooster. De brug wordt aan elke oever geflankeerd door 2 monumentale beelden met de vorm van boomkruinen, gehouwen uit zeven ton wegende bollen van Franse natuursteen. Op de oever kant Zilverhof gaat het om Janneke en Kwade Berth, aan de Sint-Antoniuskaai Mooie Veerle en Keizer Karel als scheepstrekker. De beelden illustreren vier legendes rond Keizer Karel. De lokale Gentse naam is de brug met de bloemkolen of de brug met de krimbollen (Gents voor ijsjes op hoorntje). Zie ook Lijst van bruggen in Gent
Église Sainte-Barbe de Molenbeek-Saint-Jean

L’église Sainte-Barbe (en néerlandais : Sint-Barbarakerk) est un édifice religieux orthodoxe de style néo-gothique sis sur la place de la Duchesse de Brabant à Molenbeek-Saint-Jean, à Bruxelles (Belgique). De dimension modeste, l'église fut construite durant la seconde moitié du XIXe siècle comme lieu de culte catholique. Récemment, elle fut confiée à l'Église orthodoxe roumaine qui en fit une de leurs paroisses. Le monument est classé au patrimoine national de Belgique depuis 1998. Historique Comme tous les villages autour de la ville de Bruxelles Molenbeek se développe très rapidement durant le XIXe siècle, surtout lorsque l’ouverture du canal Bruxelles-Charleroi permet un transport fluvial massif vers Bruxelles. Molenbeek devient faubourg de la ville de Bruxelles. L’augmentation de la population entraîne la création d’une seconde paroisse. Construite sur la place de la Duchesse de Brabant (chaussée de Ninove), à quelques centaines de mètres du canal, la nouvelle église sera dédiée à sainte Barbe, patronne des mineurs et des métiers de la construction. Les plans proposés en 1865 par les architectes Charles Gys et Duprez ne sont pas acceptés. La fabrique d'Église accepte ceux de Van de Wiele (1869). Le projet, de style néo-gothique, est moins ambitieux et surtout moins couteux à réaliser. La construction commence immédiatement. Description Étroitement encadrée par d’autres bâtiments à ses droite et gauche, l’église ne fut parée de pierres de taille que sur sa façade. Une flèche élégante et gracieuse s’élance au dessus du porche d’entrée à gable et clochetons. A l’intérieur la nef est flanquée de deux bas-côtés dont les voutes d’arêtes reposent sur de simples chapiteaux composites. Patrimoine Les vitraux, œuvre d’Édouard Steyaert, furent réalisés en 1927. Le maître-autel remonte à 1870. De style néogothique il constitue le mobilier principal de l’église. Le grand orgue, œuvre du facteur Camille Loret, date de 1890. Notes et références Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org Voir aussi Articles connexes Liste des monuments classés de Molenbeek-Saint-Jean Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de Bruxelles
Sint-Barbarakerk (Sint-Jans-Molenbeek)

De Sint-Barbarakerk (Frans: Église Sainte-Barbe) is een rooms-katholiek kerkgebouw in Sint-Jans-Molenbeek, gelegen aan de Hertogin van Brabantplaats 24. Het betreft een neogotische kerk, gebouwd in 1869 en ontworpen door Van de Wiele. In 1998 werd ze geklasseerd als Brussels monument. De kerk heeft een neogotisch interieur en bezit ook een 17e-eeuws aangekleed Mariabeeld, afkomstig van het Brusselse Sint-Julianusgasthuis. Het orgel stamt van 1890 en werd gebouwd door Camille Loret. Het is een driebeukige touw met halfingebouwde slanke portaaltoren. Het portaal is versierd met pinakels en spitse bogen. Kerk en toren zijn voorzien van steunberen en de toren is gedekt met een ingesnoerde naaldspits.
Sint-Carolus Borromeuskerk (Sint-Jans-Molenbeek)

De Sint-Carolus Borromeuskerk (ook: Sint-Karelkerk; Frans: Église Sint-Carolus Borromeus) is een kerkgebouw te Sint-Jans-Molenbeek, gelegen aan Karreveldlaan 13. De kerk werd als eenbeukige kerk gebouwd in 1917, doch ze werd in 1937 uitgebreid met koor en dwarspand. Het bakstenen gebouw heeft een in- en uitgezwenkte voorgevel met een kleine dakruiter in de top. De viering wordt gedekt door een achtkante koepel en rechts van de kerk is een ranke, ronde toren. Het interieur kenmerkt zich door schoon metselwerk.
Ketelbrug (Gent)

De Ketelbrug is een vaste ijzeren brug over de Ketelvest in Gent, die van oudsher de verbinding tussen de Leie en de Schelde vormt. Vroeger was dit de brug tussen het rechtsgebied van de stad en het gebied dat onder de bevoegdheid van de abt van de Sint-Pietersabdij stond. De doorvaarthoogte is KP +4,00 m. De Ketelbrug was eerder gekend als de Ketelpoortbrug, maar de naam werd afgekort. Het was een stenen brug, die in 1857 werd vervangen door een metalen vaste brug, met een enkel tramspoor. Van 1910 tot 1912 werd de brug vernieuwd en anderhalve meter verhoogd, en werd een dubbel tramspoor over de brug aangelegd. Zie ook Lijst van bruggen in Gent