NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kasteel Nieuwburg (Oostkamp)

Kasteel Nieuwburg is een kasteel in de West-Vlaamse plaats Oostkamp, gelegen ten zuidwesten van deze kern aan Nieuwburgstraat 2. Geschiedenis Omstreeks 1300 was al sprake van een domein op deze plaats, dat de naam Weitshof had. In 1428 zou op deze plaats een buitenverblijf voor de familie Adornes zijn gebouwd. Van dit verblijf is een vierkante toren aan de noordwestzijde van het huidige kasteel bewaard gebleven. In 1582 werd het toenmalige kasteel, tijdens de godsdienstoorlogen, grotendeels verwoest: de overheyt heeft ghedaen demolieren ende verbranden het casteel nieuburch metten nederhove. De naam Nieuwburg werd toen tevens voor het eerst vermeld. In 1662 werd de Nieuwburg aangekocht door Jan Neyts, een telg uit een Brugs patriciërsgeslacht. In 1700 werd het bezit van Anna-Felicia Trappequiers-Neyts. In 1704 kwam het aan diens dochter Isabelle Trappequiers, die trouwde met Albert Claesman. Dan kwam het domein aan dochter Isabelle Claesman, die trouwde met Charles-Jean Dhont, die in 1760 in de adelstand verheven werd. In 1798 kwam het aan Isabella Dhont. In 1828 kwam het aan baron Ernest Peers-Ducpétiaux en in 1865 was het al verbouwd tot een neoclassicistisch kasteel waarin middeleeuwse overblijfselen werden opgenomen. De familie Peers de Nieuwburgh had sindsdien het domein in haar bezit. Het park werd in de 2e helft van de 19e eeuw aangelegd. Gebouw Het betreft een gedeeltelijk omgracht kasteel, gebouwd omstreeks 1850. In het noordwesten is een middeleeuwse toren op vierkante plattegrond in het -overigens vierkante- gebouw opgenomen. Ook de onderkeldering van het gebouw, met gewelven, is middeleeuws. Er is ook een kasteelhoeve aanwezig. Park In het park zijn enkele objecten aanwezig, zoals een ijskelder en een tuinpaviljoen. Het park van de 2e helft van de 19e eeuw is in landschapsstijl en wordt doorsneden door enkele dreven.
Kasteel De Breidels

Kasteel de Breidels is een kasteel in de West-Vlaamse plaats Oostkamp, gelegen aan Breidels 1. Geschiedenis Het kasteel werd omstreeks 1846 gebouwd in opdracht van Irénée Peers, die toen burgemeester van Waardamme was. Het was een kasteel in neogotische stijl. In 1888 kwam het aan Edouard Peers, die in 1896 de achternaam Peers de Nieuwburgh ging voeren. Tijdens de Eerste Wereldoorlog brandde het kasteel af. In 1919 kwam het aan Albert Peers de Nieuwburgh. Deze huurde Kasteel de Cellen totdat een nieuw kasteel, naar ontwerp van Octave Flanneau, gereedkwam. Dit ontwerp was geïnspireerd op het Kasteel van Cheverny. In 1925 trok Albert hier in. In 1934 werd hij verheven tot baron, maar in 1937 stierf hij. Toen kwam het kasteel aan diens zoon Thierry Peers de Nieuwburgh. Deze overleed in 1978, waarop een groot deel van het domein werd verkocht en verkaveld. Gebouw Het gebouw is een compact geheel met een inspringende voorgevel, in een imitatie-Lodewijk XV-stijl. De inrichting zou zijn verzorgd door Georges Ysabie. Park Bij het kasteel liggen een aantal perken in streng symmetrische Franse tuinstijl. Het park verderop is meer geïnspireerd door de Engelse landschapsstijl.
Kasteel Macieberg

Kasteel Macieberg is een kasteel in de West-Vlaamse plaats Oostkamp, gelegen aan Fabiolalaan 2. Geschiedenis In 1661-1662 werd melding gemaakt van een buitengoed op deze plaats, dat eigendom was van François Lampereel. In 1754 werd het gekocht door J.B. Van Zuylen van Neyevelt. In 1789 werden er aan de achterkant twee torens bijgebouwd. Eind 19e eeuw kwam het kasteel aan de familie Arents de Beerteghem. In 1906 liet Aquillin Arents de Beerteghem-de Thibault de Boesinghe twee torens tegen de westgevel aanbouwen. In 1936-1937 werd het kasteel uitgebreid naar ontwerp van Antoine Dugardyn. In 1950 werd ten noordoosten van het kasteel een verkaveling uitgevoerd. Het kasteel viel ten prooi aan verwaarlozing maar werd in 2000 aangekocht door Freinetschool Klimop. Het kasteel werd opgeknapt en grondig verbouwd naar ontwerp van Ronny d'Hespeel. Gebouw Het gebouw heeft elementen van 1906 en 1936-1937. Door de verbouw tot schoolgebouw is van de oorspronkelijke inrichting niet veel bewaard gebleven. Park Het park is aangelegd in de landschapsstijl van de 19e en begin 20e eeuw. Het bevat diverse bijzondere parkbomen.
Schloss Walburg (Sint-Niklaas)

Schloss Walburg (niederländisch Kasteel Walburg) ist ein Schloss in der ostflämischen Stadt Sint-Niklaas. Beschreibung Das in einem etwa 7 ha großen Park gelegene Wasserschloss besteht neben dem Schloss aus einer Terrasse mit Pavillons und einem Taubenturm. Ferner gibt es noch ein Hausmeisterhaus abseits des Schlosses. Die Burg, im traditionellen Stil aus Ziegelstein und Sandstein errichtet, besteht aus zwei unterschiedlich langen Längsflügeln mit steilem, schiefergedecktem Satteldach und Treppengiebeln. Rechts an den Nordflügel schließt sich ein aus der Fassadenlinie hervortretender, annähernd quadratischer Wohnturm an, der in Volumen und Blickrichtung dem freistehenden Taubenturm links des Schlosses ähnelt. Vor der Südfassade befindet sich die großzügige Terrasse mit zwei Pavillons. Der Taubenturm, versehen mit einer Vielzahl von Mauerankern in Form eines Andreaskreuzes, ragt mit seiner Gründung in den wassergefüllten Burggraben hinein. Neben diesem Turm befindet sich eine steinerne, gepflasterte Brücke auf drei Rundbögen, die auf der Burgseite mit einem gusseisernen Zaun auf gemauerten Pfeilern mit Sandstein-Deckplatte abschließt. Geschichte Der Bau des Schlosses geht auf das 16. Jahrhundert zurück. Ritter Willem van Waelwijck erhielt im Jahr 1550 von Karl V. die Erlaubnis, verschiedene Herrschaften zu einem Lehen zu vereinigen. Eine dieser Herrschaften verfügte bereits über ein ummauertes Haus, welches Van Waelwijck bis 1553 abreißen und durch das heute bestehende ersetzen ließ. Das Gebäude befindet sich in fußläufiger Entfernung zum Marktplatz. Der Name geht auf die Frau Van Waelwijcks, Walburgis, zurück. Die Domäne bestand zunächst aus einem Obstgarten, einem Garten und zwei Landstraßen. Durch Erbschaften und Verkäufe wurde das Schloss im Jahr 1618 in eine Brauerei umgewandelt. Im 19. Jahrhundert gelangte das Schloss in den Besitz der Familie Van Naemen-Boeye und wurde renoviert. Darüber hinaus wurde der Park in einen englischen Garten umgewandelt. 1949 wurde der Park mitsamt dem Schloss von der Stadt enteignet. Nach Abschluss der Bauarbeiten für eine Verbindungsstraße vom Stadtzentrum zur Autobahn 14 im Jahr 1952 wurde der Park der Öffentlichkeit zugänglich gemacht. Nach dem Tod von Bürgermeister Romain De Vidts wurde der Park in Romain De Vidtspark umbenannt. 1975 wurden Schloss und Park unter Denkmalschutz gestellt. Weblinks Einzelnachweise
Walburg Castle

Walburg Castle (Dutch: Kasteel Walburg) is a 16th-century castle in the East Flemish city of Sint-Niklaas. The castle dates from the 16th century. In 1553 knight Willem van Waelwijck built his moated castle within walking distance of the market. He named his castle after his wife, Walburgis. The former domain consisted of an orchard, a garden and two country roads. The castle changed hands several times and, among other things, it was turned into a brewery in 1618. In the 19th century it came into the hands of the Van Naemen family and the castle was renovated. The park was also converted into an English garden. The castle was acquired by the municipality in 1949. The park was opened to the public in 1952. After the death of the mayor Romain De Vidts, the park was renamed Romain De Vidtspark. In 1975 the castle and the park were registered as protected monuments. Gallery References
Kasteel Walburg (Sint-Niklaas)

Kasteel Walburg is een kasteel in de Oost-Vlaamse stad Sint-Niklaas. Geschiedenis In 1550 verkreeg ridder Willem van Waelwijck de toestemming van Karel V om de heerlijkheden van der Moeren en van Willemaers samen te voegen tot één leen, het Hof van Walburg. De heerlijkheid van der Moeren had reeds een omwald huis. Van Waelwijck liet dit afbreken en vervangen door het huidige. In 1553 was de waterburcht op loopafstand van de markt klaar. Hij vernoemde zijn burcht naar zijn vrouw, Walburgis. Het toenmalige domein bestond uit een boomgaard, een tuin en twee landwegen. In de 19e eeuw kwam het kasteel in handen van de familie Van Naemen en werd het kasteel verbouwd. Ook werd het park omgebouwd tot een Engelse tuin. In 1949 werd het park door de gemeente onteigend en het kasteel datzelfde jaar aangekocht door de gemeente. In 1952 werd het park opengesteld voor het publiek. Na de dood van de burgemeester Romain De Vidts, werd het park omgedoopt naar het Romain De Vidtspark. In 1975 werden het kasteel en het park ingeschreven als beschermde monumenten. Galerij
Kasteel Sint-Hubert

Het Kasteel Sint-Hubert is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Oostkamp behorende plaats Ruddervoorde, gelegen aan Kortrijksestraat 493. Geschiedenis Het kasteel werd gebouwd in 1906 in opdracht van Paul van Outryve d'Ydewalle. Het werd gebouwd op de plaats van een vroeger, 18e-eeuws, bouwwerk. Architect was Louis Ernest Charels. Gebouw Het is een bakstenen gebouw in Vlaamse neorenaissancestijl. De voorgevel toont een trapgevel met rechts daarvan een vierkante toren. Ook links van het gebouw vindt men een lagere, veelhoekige toren. Verder is er een neobarok koetshuis. Het geheel ligt in een park, dat begin 20e eeuw werd aangelegd.
Kasteel Doeveren

Kasteel Doeveren is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Oostkamp behorende plaats Ruddervoorde, gelegen aan Sijslostraat 194. Geschiedenis Op de Ferrariskaarten (1770-1778) werd op deze plaats reeds een gebouw aangegeven. De benaming Doeveren (aan de oever) werd voor het eerst gebezigd in 1799. In 1835 behoorde het goed aan Ernest Rotsaert-d'Hertaing en in 1856 werd het verkocht aan Louis de Thibault de Boesinghe. In 1922 werd het geërfd door de familie Arents de Beerteghem en midden 20e eeuw kwam het aan de familie Janssens de Bisthoven. Einde 20e eeuw kwam het aan de Dienst Toerisme van Brugge en werd het ingrijpend gerenoveerd. Gebouw Het kasteeltje is van oorsprong eind 18e-eeuws, maar door de renovatie is van het oorspronkelijke uiterlijk niet veel overgebleven.
Kasteel Bloemendale (Beernem)

Kasteel Bloemendale is een kasteel in de West-Vlaamse plaats Beernem, gelegen aan Stationsstraat 70. Geschiedenis Het domein behoorde tot in de 18e eeuw toe aan de familie d'Hanins de Moerkerke en daarna aan de familie van Zuylen de Neyevelt. In 1838 werd een spoorlijn aangelegd waarmee het domein in tweeën verdeeld werd. Omstreeks 1845 werd een woonhuis gebouwd, dat door uitbreidingen het karakter van een kasteeltje aannam, maar dat in 1938 werd gesloopt. In 1875 werd het domein aangekocht door Leonie Mulle de ter Schueren, die weduwe was van Pierre Charles de Vrière. Zij gaf de opdracht voor de bouw van het huidige kasteel, dat in 1878 gereed kwam naar ontwerp van Louis Delacenserie. Toen zij overleed kwam het goed aan haar zoon, Etienne de Vrière, welke in 1936 overleed. Het domein werd na zijn overlijden bedreigd met verkaveling, maar het werd opgekocht door de familie Sap, welke het meerdere generaties heeft bewoond. Gebouw Het kasteel werd uitgevoerd in rode baksteen in de stijl van de Vlaamse neogotiek. Het heeft een onregelmatige plattegrond en bevat onder meer een huiskapel, een traptoren, een wintertuin en overdekte toegangsportalen. Het interieur is in neogotische en neorenaissancestijl. Park Een deel van het park werd al vóór 1862 aangelegd, en in 1877 uitgebreid, naar ontwerp van Egidius of Liévin Rosseels. Omstreeks 1930 werd een deel van het park gewijzigd en kreeg een meer formele uitstraling. In het park vindt men onder meer een boothuis en een cementen grot.
Goethalsmolen

De Goethalsmolen, ook Molen D'Hondt-Goethals genoemd, is een stellingmolen in Wakken, een deelgemeente van de Belgische gemeente Dentergem. De molen bevindt zich aan Molenstraat 20. Deze ronde stenen molen van het type stellingmolen fungeerde als korenmolen en oliemolen. Geschiedenis In 1787 werd op deze plaats een standerdmolen opgericht. Zeker al in 1810 was deze vervangen door een stenen molen van het type grondzeiler die toen al als koren- en oliemolen dienst deed. In 1834 was deze molen al verhoogd tot een stellingmolen die zeven verdiepingen telde: gelijkvloers en zes zolders, De eerste zolder werd bij het gelijkvloers getrokken, voorts de graanzolder, de meelzolder, de steenzolder, de luizolder en de kapzolder. In 1881 werd een stoommachine geïnstalleerd. Het wiekenkruis en de kap werden verwijderd. In 1908 werd een nieuwe stommachine geplaatst. Tot in de jaren '50 van de 20e eeuw was de maalderij nog in bedrijf, nu met een elektromotor. Vanaf 1994 werden instandhoudingswerken aan de romp uitgevoerd en in 2002 werd de molen als monument geklasseerd. Vanaf 2011 werd de molen gerestaureerd. In 2012 werden kap en wiekenkruis geplaatst. Ook de stelling werd weer aangebracht en de molen werd opnieuw in maalvaardige toestand gebracht.
Kasteel De Wapenaer

Kasteel de Wapenaer (ook wel gespeld als Kasteel Wapenaar) is een kasteel ten noordoosten van de tot de West-Vlaamse gemeente Beernem behorende plaats Oedelem, gelegen aan de Ruweschuurstraat 5. Geschiedenis Dit kasteel werd gebouwd in 1888 in opdracht van Jean van Ruymbeke, toenmalig burgemeester van Oedelem. Ook het park kwam toen tot stand. Wijzigingen van het kasteel volgden in 1909 en 1974. In 1936 kwam het kasteel aan baron Charles Gillès de Pelichy. Het echtpaar Gilles de Pélichy schonk het aan hun zoon, Raymond, die gehuwd was met Elisabeth de Wautier. Op 25 mei 1940 werd het, tijdens de Achttiendaagse Veldtocht, bezocht door koning Leopold III. De dag daarop woonde Felix van Bourbon-Parma hier in het park een militaire kerkdienst bij. Het kasteel is in de eenentwintigste eeuw nog steeds bewoond door nakomelingen Gillès de Pélichy. Gebouw Het kasteel is uitgevoerd in neobarokke stijl en gebouwd in oranjerode baksteen.
Villa Mosselman

De Villa Mosselman is een neoklassiek landhuis in het Dudenpark in Vorst. Het werd gebouwd in de jaren 1830 in palladiaanse stijl door Eduard Mosselman, eigenaar van wat toen nog het Kruysbosch heette of ook wel Bois Mosselman. Na de verkoop door de erfgenamen in 1869 aan Wilhelm Duden deed het gebouw dienst als schuilplaats voor werkmannen, remise, stal en kippenhok. Tegenwoordig wordt het gebouw gebruikt door de filmschool NARAFI. In 1973 werd het beschermd. Externe link Villa Mosselman en smederij Dudenpark (Inventaris Bouwkundig Erfgoed)
Château de Vien

Le château de Vien est une demeure classée située à Vien dans la commune belge d'Anthisnes, dans la province de Liège, en Région wallonne. Situation Le château et son domaine se situent au nord-ouest et sur les hauteurs du village condrusien de Vien. L'accès au château se fait au nord par une drève se raccordant à la route nationale 638 entre Ouffet et Hody ainsi que, au sud-ouest, par la rue de l'Église provenant de l'église Saint-Rémy de Vien. L'accès au château et au domaine est interdit au public. Histoire Le château est réalisé vers 1770 pour Jacques de Beghein, échevin de la ville de Liège. En 1811, la bâtisse est achetée par l'avocat Henri-Louis Roly dont la famille reçoit le titre de baron de Roly de Vien. Par mariages, le château devient la propriété du baron de Moffarts puis des comtes de Massol de Rebetz, actuels propriétaires. Description Ce château a été réalisé dans le style néo-classique en brique et pierre calcaire. L'ensemble est composé d'un corps de logis et de deux ailes plus tardives. Les trois travées centrales de la façade nord-ouest placées en ressaut et délimitées par des pilastres à refends sont surmontées par un fronton portant les armoiries des barons Roly de Vien. Les trois travées centrales de la façade sud-est forment un avant-corps aux faces latérales arrondies. Cette façade est entourée par deux tours carrées de quatre niveaux. Le château est implanté au sein d'un domaine principalement boisé. Au nord du château, la drève mesurant approximativement 400 m est bordée de hêtres pourpres. Deux étangs se situent à l'ouest du château. Classement Le château est repris sur la liste du patrimoine immobilier classé d'Anthisnes depuis 1979 et le parc depuis 1989. Voir aussi Liste des châteaux belges par région Liste du patrimoine immobilier classé d'Anthisnes Avouerie d'Anthisnes Notes et références Source et lien externe Inventaire du patrimoine de la région wallonne Portail de la province de Liège Portail des châteaux
Médiasambre

Le Médiasambre est un pôle audiovisuel de la RTBF et de Télésambre situé place de la Digue à Charleroi (Belgique). Histoire Le nouveau bâtiment remplace un ancien parking. La première pierre est posée le 11 février 2016 en présence du bourgmestre de Charleroi Paul Magnette, l'administrateur général de la RTBF Jean-Paul Philippot, le président du conseil d'administration de la RTBF Jean-François Raskin et le président du conseil d’administration de Télésambre Dimitri Kennes. Le chantier est terminé le 12 mai 2017. Architecture Le bâtiment a une façade vitrée vers la place, favorisant les regards et apportant une grande luminosité à l'intérieur. Un choix architectural qui caractérise non seulement sa relation avec l'espace public mais aussi avec l'espace intérieur de travail. En outre, la grande quantité de lumière qui rentre est combinée à d'autres choix techniques pour réduire la consommation d'énergie et rendre le bâtiment durable. Il est doté de 98 panneaux photovoltaïques installés sur le toit, d'un système de récupération de la chaleur et de réutilisation de l'eau de pluie. Ces éléments ont permis d'obtenir un label de haute performance énergétique Breeam very good . Le bâtiment répond également aux besoins acoustiques à la fois entre le lieu de travail et l'exposition avec l'espace public. Le bâtiment est sur quatre niveaux et comprend un studio de télévision de 200 m2, un studio visuel de 70 m2, un espace en duplex pour les salles de rédaction et des bureaux de Télésambre. Notes et références Voir aussi Bibliographie Iwan Strauven (dir.), Judith Le Maire (dir.) et Marie-Noëlle Dailly (dir. et photogr.), 1881-2017 Charleroi métropole, Mardaga et Cellule architecture de la Fédération Wallonie-Bruxelles, coll. « Guide d'architecture moderne et contemporaine » (no 4), 2017, 367 p. (ISBN 9782804703677). Georgios Maillis (dir.), et Paul Magnette (dir.), Charleroi metropole: un schéma stratégique 2015-2025, Charleroi, Ville de Charleroi, 2015, 319 p. (ISBN 978-2-9601783-0-2 et 2-9601783-0-0), (OCLC 959832712), p.142-143. Revues « Grand Prix d'Architecture de Wallonie », Architrave, décembre 2017, (ISSN 2295-5801) p. 43. Articles connexes Télésambre Liens externes V+ / Vers plus de bien-être Bureau Greisch Bureau Bouwtechniek Portail de Charleroi Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Chapelle Saint-Nicolas d'Autelhaut

La chapelle Saint-Nicolas est un édifice religieux catholique sis au cœur du village d’Autelhaut (commune d'Arlon), dans la Province de Luxembourg, en Belgique. Une ancienne chapelle fortifiée du Xe siècle est reconstruite en 1634. Sans être paroissiale la chapelle est le lieu de culte de la communauté catholique du village. Histoire Une première chapelle daterait du Xe siècle. Fortifiée (permettant ainsi aux habitants du village d’y trouver refuge en cas de danger) elle était entourée d’un fossé sur trois côtés, dont les eaux provenaient du ruisseau d'Autelbas qui passe juste à côté. La chapelle dépendait de la seigneurie d’Autel. Le bâtiment actuel fut édifié en 1634 s’il faut en croire le millésime inscrit sur le linteau de la porte d’entrée. D'importants aménagements furent faits en 1876-1877. Même si elle n’est pas église paroissiale la chapelle est le lieu de culte ordinaire de la communauté catholique d’Autelhaut. Portail de l’architecture chrétienne Portail de la province de Luxembourg Portail du catholicisme
Maison de l'Ermitage

La « Maison de l'Ermitage » (néerlandais: De Cluyse) est une des sept maisons de « style baroque classicisant » qui constituent ensemble la « Maison des Ducs de Brabant » située sur le côté est de la Grand-Place de Bruxelles en Belgique. Située entre la « Maison de la Fortune » et la « Maison de la Renommée », elle occupe le no 14 de la Grand-Place. Historique « L'Ermitage » (anciennement « L'Hermitage ») appartenait à la ville avant le bombardement de Bruxelles par les troupes françaises de Louis XIV commandées par le maréchal de Villeroy en août 1695. En 1696, après le bombardement, la Ville de Bruxelles vend les ruines des quatre maisons qui lui appartenaient : « L'Ermitage », le « Meynaert » (qui avait pris depuis le nom de « L'Écrevisse » et ensuite celui de « La Fortune »), « Le Moulin à vent » et « La Bourse ». Cela lui permet de financer la reconstruction de l'hôtel de ville. La façade monumentale de la « Maison des Ducs de Brabant », dans laquelle la maison est intégrée, est dessinée vers 1697-1698 par Guillaume de Bruyn, architecte de la ville de Bruxelles, après la destruction des maisons de la Grand-Place lors du bombardement de Bruxelles par les troupes françaises commandées par le maréchal de Villeroy en août 1695. En 1770, le couronnement de la façade de la « Maison des Ducs de Brabant » est profondément modifié par Laurent-Benoît Dewez, le grand nom de l'architecture néo-classique en Belgique. L'ensemble est restauré par l'architecte de la ville de Bruxelles Victor Jamaer entre 1881 et 1890 et à nouveau en 1990. Pour l'historique complet, le lecteur pourra se référer à l'article détaillé consacré à la Maison des Ducs de Brabant : Classement Les façades et les toitures de toutes les maisons qui bordent la Grand-Place font l'objet d'un classement au titre des monuments historiques en tant qu'ensemble depuis le 19 avril 1977 sous la référence globale 2043-0065/0. Le classement a été étendu à d'autres parties du bâtiment le 7 novembre 2002, sous la référence 2043-0065/014. Architecture La « Maison de l'Ermitage », édifiée en pierre de taille, présente une façade de trois travées et de trois niveaux plus un entresol. La porte baroque est surmontée d'une enseigne représentant un ermite lisant la Bible dans une cabane au fond des bois. Références Portail du baroque Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Bruxelles
Kloster Grandpré

Kloster Grandpré (Grande Pratum) ist eine ehemalige Zisterzienserabtei in Belgien. Sie liegt in Faulx-les-Tombes in der Gemeinde Gesves in der Provinz Namur, rund 16 km südöstlich von Namur, am Bach Samson. Geschichte Das Kloster wurde 1231, zu Ehren Philipp II. Courtenay Markgraf von Namur der 1226 während des Albigenserkreuzzuges gestorben war, als Tochterkloster von Kloster Villers-la-Ville, die selbst der Filiation der Primarabtei Clairvaux angehörte, auf dem Gelände einer seit 1209 bestehenden Grangie von Villers gegründet. Stifter waren Heinrich I. Graf von Vianden und Markgraf von Namur und dessen Frau Margareta von Courtenay. Bereits 1232 wurde die erste Kirche geweiht. Die Abtei blühte nie auf und zählte höchstens 12 bis 15 Mönche und einige Konversen. Im 15. und 16. Jahrhundert fanden mehrere Restaurierungen statt. 1740 wurde das Kloster durch holländische Truppen geplündert. Ende des 18. Jahrhunderts wurden die landwirtschaftlichen Gebäude neu errichtet. 1796 wurde die Abtei aufgelöst und als Nationaleigentum an Jean-Baptiste Paulée, einen Finanzier aus Paris und Douai, verkauft. Bis 1807 wurden die Konventsgebäude abgebrochen. 1992 und 1997 wurden Fassade und Dach der Mühle und ein unterirdischer Kanal unter Denkmalschutz gestellt, was mit dem Torhaus schon 1956 geschehen war. Anlage und Bauten Vom Kloster haben sich neben dem Torhaus nur die landwirtschaftlichen Bauten erhalten. Die Anlage ist für Besucher zugänglich. Literatur Bernard Peugniez: Routier cistercien, Editions Gaud, Moisenay, 2. Aufl., S. 486 487, ISBN 2-84080-044-6. Weblinks Website zur Abtei Website der Certosa di Firenze Einzelnachweise