NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Citadel of Namur

The Citadel of Namur (French: Citadelle de Namur) is a fortress in the Walloon capital city of Namur, at the confluence of the Sambre and Meuse rivers. It is originally from the Roman era, but has been rebuilt several times. Its current form was designed by Menno van Coehoorn, and improved upon by Vauban after the siege of 1692. It has been classified as a Wallonia Major Heritage site. Its highest point sits at 190 metres (620 ft). Together with those at Dinant, Huy and Liège, the Citadel of Namur forms part of the so-called Meuse Citadels. The original citadel dates to 937. It achieved its present extent between 1631 and 1675, when the city was under Dutch control. This section was called "Terra Nova" to distinguish it from the smaller Médiane fort built adjacent in 1542 and ensuing years. A variety of subsidiary positions were built in the 18th century. It was disestablished as a military post in 1891, superseded by a new ring of forts around Namur that were calculated to prevent the city from being attacked with artillery. This ring became the Fortified Position of Namur in the 1930s. The citadel was used as protected space for its command post. See also History of Namur city List of castles in Belgium References External links Citadelle de Namur (in French) Citadel of Namur Archived 2017-07-31 at the Wayback Machine at fortiff.be (in French)
Citadel van Namen

De Citadel van Namen ligt op een 100 meter hoge heuvel boven de Belgische stad Namen. Hij ligt op een strategische plaats op de plek waar de rivier de Samber uitmondt in de Maas. Het is een van de grootste burchten van Europa en is via de Pont de Jambes verbonden met het Naamse stadsdeel Jambes. Geschiedenis Waarschijnlijk werd deze heuvel achtduizend jaar geleden al bewoond. Ook de Romeinen gebruikten deze plaats al als fort. De eerste stenen wallen dateren ergens uit de vroege middeleeuwen. Vanaf de 10e eeuw wordt het complex de hoofdzetel van de graven van Namen. Tot aan 1429 zullen in totaal drieëntwintig graven elkaar opvolgen. In het jaar 1421 koopt Filips de Goede het opvolgingsrecht en in 1429 wordt Namen bij het hertogdom Bourgondië gevoegd. Sedert die tijd is het fort vaak belegerd en is het afwisselend in Spaanse, Oostenrijkse, Franse en Nederlandse handen geweest. De Inname van de Naamse citadel door Don Juan van Oostenrijk vond plaats in 1577. Tussen 1816 en 1825 wordt het gehele complex door de regering herbouwd. Bij de Belgische Revolutie komt het fort vrij snel in handen van de Belgische opstandelingen. In 1893 werd een deel van het complex door koning Leopold II aan de stad afgestaan. Op dit gedeelte wordt het park, de Esplanade, aangelegd. In 1975 wordt het hele fort aan de stad overgedragen en wordt het terrein gedemilitariseerd. In 1977 verlaten de laatste commando's het fort. Vanaf 2012 werden de muren van de citadel gerestaureerd. Sinds 2015 is een bezoekerscentrum Terra Nova ingericht, met een ondergronds multimediaparcours. Sinds 8 mei 2021 verbindt een kabelbaan de benedenstad met de citadel. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Namen Forten rond Namen Grand Prix Motorcross van Namen Externe links www.ville.namur.be Panorama 360° van Namen - Standpunt van de Citadel
Намюрська цитадель

Намюрська цитадель (фр. Citadelle de Namur; нід. Citadel van Namen) — фортеця у столиці Валлонії місті Намюр, у місці злиття річок Самбр і Маас. Вона походить з римської епохи, але кілька разів перебудовувалася. Її нинішню форму розробив Менно ван Когорн і вдосконалив Вобан після облоги 1692 року. Вона була класифікована як спадщина Валлонії. Її найвища точка розташована на висоті 190 метрів. Разом із Дінаном, Юї та Льєжем Намюрська цитадель є частиною так званих Цитаделей Маасу. Первісна фортеця датується 937 роком. Свого теперішнього масштабу вона досягла між 1631 і 1675 роками, коли місто перебувало під контролем Республіки Об'єднаних провінцій Нідерландів. Цю частину назвали «Терра Нова», щоб відрізнити її від меншого форту Медіана, побудованого поруч у 1542 році та наступних роках. У XVIII столітті були побудовані різноманітні допоміжні позиції. Вона була ліквідована як військовий пост у 1891 році, замінена новим кільцем фортів навколо Намюра, які були розраховані на те, щоб запобігти артилерійському обстрілу міста. Це кільце стало укріпленою позицією Намюра в 1930-х роках, а цитадель використовувалася як її захищений командний пункт. Див. також Історія міста Намюр Список замків Бельгії Список літератури Посилання Citadelle de Namur (фр.) Цитадель Намюра Archived на fortiff.be (фр.)
Kloosterbos (Zottegem)

Het Kloosterbos is een natuurgebied in de Vlaamse Ardennen in Zuid-Oost-Vlaanderen (België). Het bosgebied ligt op het grondgebied van de stad Zottegem (deelgemeente Sint-Maria-Oudenhove) en was oorspronkelijk eigendom van de Kartuizerpriorij Sint-Martens-Bos. Het 12 ha grote bosgebied is sinds 1978 eigendom van de stad Zottegem en wordt beheerd door de stad Zottegem en de Vlaamse overheidsdienst Agentschap voor Natuur en Bos. Het bos is erkend als Europees Natura 2000-gebied (Bossen van de Vlaamse Ardennen en andere Zuid-Vlaamse bossen) en maakt deel uit van het Vlaams Ecologisch Netwerk. Het Kloosterbos sluit aan bij de deelgebieden "Jansveld" en "Vossenhol" van het Natuurpunt-reservaat Middenloop Zwalm en het Vijfstratenbos. In 2026 werd er een muntjak waargenomen. Landschap Het Kloosterbos ligt in een typisch Vlaamse Ardennen-landschap met glooiende heuvels, diep ingesneden beekdalen en beboste heuveltoppen. Het is een smal en langgerekt bos op een noordwest gerichte helling (zandleem en kleigrond, met bronvorming). Flora Oorspronkelijk was het een beuken-eikenbos, dat later gedeeltelijk werd vervangen door populieren. Er zijn drie zones te onderscheiden. Het zuidelijke deel van vier hectare is een restant van het vroegere beuken-eikenbos. De beuken krijgen hier stilaan de bovenhand omdat ze de eiken verdringen. Het centrale deel beslaat twee hectare en is een jong populierenbestand met ondergroei van abeel, tamme kastanje, hazelaar, lijsterbes en haagbeuk. Aan de rand er van vindt men gewone es en zwarte els. In het noordelijke deel, dat zes hectare groot is, wordt het oudere populierenbestand geleidelijk vervangen door het aanplanten van zomereik, linde en gewone es. Daardoor zal een ecologisch rijker bos ontstaan. Het bosareaal wordt bovendien vergroot. In het (noordelijke gedeelte van het) bos groeien voorjaarsbloeiers als gevlekt longkruid, bosanemoon, slanke sleutelbloem, salomonszegel en bosviooltje. Verder komt er groot heksenkruid, ruwe smele en kamperfoelie voor. Bij verschillende boomplantacties werd het bos uitgebreid. Afbeeldingen Natuurbeleving Het Kloosterbos is vrij toegankelijk op de wandelpaden. Het wandelknooppuntennetwerk "Vlaamse Ardennen - Bronbossen", de Streek-GR Vlaamse Ardennen en de bewegwijzerde wandelroutes in de deelgebieden "Vossenhol" en "Jansveld" van het Natuurpunt-reservaat Middenloop Zwalm doen ook het Kloosterbos aan. Er is keuze tussen de groene "Kloosterboswandeling" (2km), de blauwe "Jansveldwandeling" (3,5 km) en de rode "Vossenholwandeling" (3,8 km). Bronnen Zottegem (in: Gids Voor Vlaanderen, VTB, 2007, pag. 1295) Kloosterbos (oude natuurpunt website) Toerisme Vlaamse Ardennen artikel nieuw natuurbeheerplan steekkaart protected planet Externe links Natuurpunt Kloosterbos Kloosterbos (nieuwe natuurpunt website) Toerisme Vlaamse Ardennen Kloosterbos
Pont de Vilvorde

Le pont de Vilvorde (en néerlandais : Vilvoordebrug) ou le pont de l'Europe (en néerlandais : Europabrug) est un pont levant sur le canal de Willebroeck dans la ville de Vilvorde. Description Le pont fait partie de la N211 entre Brucargo et Opwijk (Mazenzele). Le pont a été construit en 1972 et a une section mobile métallique d'une longueur de 55,8 m et d'une largeur de 20,96 m. Le pont a une longueur totale de 376 mètres, en incluant le viaduc allant vers le centre de Vilvorde. Il y a la place pour quatre voies au total sur le pont. Construction Dans le plan de modernisation du canal à partir de 1965, les nouveaux ponts ont été dotés d'un passage plus large et plus haut. À Vilvorde, un pont élévateur en béton a été construit avec quatre tours de levage, un tablier métallique et une balustrade. La construction a duré quatre ans; le pont a été inauguré le 25 avril 1972. Pour les cyclistes et les piétons, quatre entrées du viaduc ont été prévues en béton armé, dont les deux plus hautes forment un virage à 180 ° vers la gauche pour réduire la pente. Ces pentes ont été conçues par l'architecte bruxellois Georges De Hens. Changement au niveau des voies En 2004, les voies 2x2 ont été converties en une voie de bus vers le centre de Vilvorde, une voie dans chaque sens et une voie alternée entre les deux (utilisées en alternance pour la circulation vers le centre de Vilvorde ou vers Grimbergen). Galerie Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Europabrug » (voir la liste des auteurs). Portail du Brabant flamand
Europabrug (Vilvoorde)

De Europabrug (ook wel de Vilvoordebrug) is een hefbrug over het Zeekanaal Brussel-Schelde in de stad Vilvoorde. Beschrijving De brug maakt deel uit van de N211 tussen Brucargo en Opwijk (Mazenzele). De brug werd gebouwd in 1972 en heeft een metalen beweegbaar gedeelte met een lengte van 55,8 m en een breedte van 20,96 m. Met het viaduct vanuit het centrum inbegrepen heeft de brug een totale lengte van 376 meter. Op de brug is er plaats voor vier rijstroken in totaal. Bouw In een moderniseringsplan voor het kanaal uit 1965 werden nieuwe bruggen voorzien met een bredere en hogere doorvaart. In Vilvoorde werd een betonnen hefbrug gebouwd met vier heftorens, een metalenbrugdek en -leuning. De bouw duurde vier jaar; de brug werd ingehuldigd op 25 april 1972. Voor fietsers en voetgangers werden vier toegangen tot de viaduct voorzien in gewapend beton, waarvan de twee hoogste een bocht van 180° naar links vormen om de steilte te verminderen. De brug en de toegangen werden ontworpen door de Brusselse architect Georges De Hens. Wisselstrook In 2004 werden de normale 2x2 rijstroken omgevormd tot één busstrook richting Vilvoorde-centrum, twee normale rijstroken en één wisselstrook ertussen (wisselend gebruikt voor het verkeer richting Vilvoorde-centrum of Grimbergen). In juni 2022 werd de wisselstrook opgeheven voor werken om een busbaan in beide richtingen aan te leggen. Afbeeldingen
Golf club du château de la Tournette

Situé dans la campagne entre Ittre et Nivelles le Golf club du château de la Tournette offre deux parcours. L'Américain, dessiné par Bill Amick, et l'Anglais, réalisé par la paire Martin Hawtree-Peter Ellis qui offrent une opposition de style entre traditionalisme et modernité. Il reçut la note de 15/20 dans l'edition 2008/2009 du Peugeot Golf Guide. Voir aussi Articles connexes Château de la Tournette Golf Terrain de golf Liste des golfs belges par région Liens externes (fr + en) Site officiel Fédération Royale Belge de Golf Association francophone belge de golf Notes et références Portail du golf Portail du Brabant wallon
Château de Schoten

Le château de Schoten est un château situé dans la commune belge de Schoten. Histoire Le château Le château a été racheté par la commune en 1950 et en 1955 le château est devenu un centre culturel. Voir aussi Articles connexes Liste des châteaux belges par région Liste des monuments historiques de Schoten Liens externes "Kasteel van Schoten (ID: 14322)" De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed Portail d'Anvers et de sa province Portail des châteaux Portail de la protection du patrimoine
Kasteel van Schoten

Het Kasteel van Schoten is een kasteel in de gemeente Schoten. De eerste vermelding van het Hof van Schoten (als hoeve) stamt uit 1232. Het gebouw werd in 1950 door het gemeentebestuur van Schoten gekocht en in 1955 werd het ingericht als cultureel centrum. Het Kasteel ligt in het park van Schoten en is omringd door een gracht. Een valkentoren en een grote hoeveschuur (Riddershoeve: genoemd naar de laatste bewoners) horen ook bij het Kasteel. Gelijkenis Het Kasteel van Schoten bezit een tamelijk opvallende gelijkenis met het kleinere Kasteel Bouvigne te Breda. De heerlijkheid Breda stond eertijds (van 1167 tot 1268) onder gezag van de Heren van Schoten (de vlaggen van Schoten en Breda zijn identiek). Ten tijde van de heren van Schoten vormde het goed De Boeverie (= Bouvigne) mogelijk al wel een middeleeuws eigengoed. In de vijftiende en zestiende eeuw was daar een omwaterd herenhuis gevestigd, dat in bezit was van de Bredase familie Van Brecht. Nadat in 1548 de bouw van het huidige kasteel was begonnen, begon in 1611 de definitieve verbouwing waarbij het huis zijn huidige vorm kreeg. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Antwerpen
Rommelwaterpark

Het Rommelwaterpark is een stadspark in de Machariuswijk in Gent. Het is gelegen tussen de Ossenstraat en de Kasteellaan. Aan de overkant van de Ossenstraat sluit het park aan op het veel grotere Koningin Astridpark. Het Rommelwaterpark is slechts 0,75 hectare groot. Het park is genoemd naar het Rommelwater, ook Visserijvaart genoemd. Dat is het in 1752 gegraven industriekanaal, ten oosten van de Nederschelde. Het park biedt een speeltuintje met glijbanen en klimrek aangelegd in een zandbak, en een klein voetbalveldje. Een studie, begeleid door de Artesis Hogeschool Antwerpen toonde aan dat het park een succesvolle realisatie was door ondanks de beperkte afmetingen de doelgroep, de deels allochtone buurtbewoners, te bereiken en door een gerichte aanleg (eenvoudige lay-out, zichtbaarheid, controle en bereikbaarheid vanuit alle omliggende woningen) te kunnen bestaan zonder overlast. Geschiedenis Het buurtpark werd in 1997 aangelegd. De doorgang naar de Ossenstraat werd slechts in 2003 geopend na sloping van een woning. Beluik De Rietgracht Op het grootste deel van het huidige park stond tussen 1862 en 1985 een beluik, het Rietgrachtbeluik.
Burgemeester Thienpontstadion

Het Burgemeester Thienpontstadion is een stadion in de Belgische plaats Oudenaarde. Het is de thuisbasis van voetbalclub KSV Oudenaarde, damesvoetbalclub Ladies Oudenaarde en atletiekvereniging KASV Oudenaarde (Koninklijke Atletiek Sport Vereniging Oudenaarde). Het stadion, dat zich bevindt in de Prins Leopoldstraat, telt ongeveer 5.000 plaatsen. Externe links Routebeschrijving[dode link] Informatie
Miniemeninstituut (Leuven)

Het Miniemeninstituut is een katholieke middelbare school in de Diestsestraat van Leuven. Enkel de richtingen technisch secundair (TSO) en beroepssecundair onderwijs (BSO) worden aangeboden. Op de locatie van het instituut stond het Miniemenklooster. Een kapel met hierin relieken is bewaard gebleven. Nadien diende de locatie als woonhuis van een notaris en school voor arme kinderen. Het zijn de zusters van het Leuvense Paridaensinstituut die vanaf 1841 in deze gebouwen kosteloos onderwijs aanboden. De oude gebouwen en de bijhorende geschiedenis waren in 2008 te bezichtigen tijdens de Open Monumentendag. De school met circa 400 leerlingen specialiseert zich in handels- en toerismeonderwijs en liet zich in Vlaanderen opmerken door het ECE-project in samenwerking met een school in het Finse Espoo waarbij M-buziness, een mini-onderneming die internationaal actief was, werd opgestart. De school is al sinds 2002 internationaal actief. Via het Comeniusprogramma van de Europese Unie werden partnerships afgesloten met scholen in Keulen en Bulle en het Ashram College in Alphen aan den Rijn, aangevuld met scholen in Vieste en Trabzon in 2009-2010, en werden via een nieuw Comeniusprogramma van 2010 tot 2012 scholen in Deggendorf en Saint-Gildas-des-Bois aan het netwerk toegevoegd. Externe links schoolwebsite miniemeninstituut.net Webpagina over het instituut op Onroerendergoed.be
Sint-Gertrudiskerk (Piringen)

De Sint-Gertrudiskerk is een kerkgebouw in Piringen in de Belgische gemeente Tongeren-Borgloon in de provincie Limburg. De kerk is gelegen aan de Tomstraat en staat vlak bij een kruispunt in het dorp. Het gebouw bestaat uit een voorstaande vierkante toren met daar aan vast de kruiskerk. De toren is opgetrokken in silex waarbij verschillende andere materialen zijn gebruikt, waaronder Romeins materiaal. Het heeft verder banden en hoekbanden van mergelsteen en in baksteen zijn er restauraties uitgevoerd. De toren wordt bekroond met een ingesnoerde naaldspits die gedekt is met leien. Aan ieder zijde bevinden zich rondboogvormige galmgaten, op de zuidoostzijde na. In de zuidoostzijde bevindt zich een spitsboogvenster met maaswerk. Van binnen heeft de toren een kruisribgewelf met twee kraagstenen versierd met maskerkoppen. Het schip is in baksteen opgetrokken en heeft rondboogvensters. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Gertrudis. Geschiedenis In 1819 werd de romaanse of vroeg-gotische kerk gesloopt omdat deze in de 18e eeuw bouwvallig was geworden. Ze werd vervangen door een classicistische zaalkerk. De vroeg-gotische toren uit de 13e eeuw bleef daarbij behouden. In 1940-1941 werd de zaalkerk vervangen door de huidige kerk naar het ontwerp van Joseph Deré. Ook toen bleef de vroeg-gotische toren daarbij behouden.
Duhallow ADS Cemetery

Duhallow ADS (Advanced Dressing Station) Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission burial ground for the dead of the First World War located near Ypres on the Western Front in Belgium. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation "Duhallow" is an Irish toponym and the cemetery is believed named after a south Ireland hunt. The position, north of Ypres, was used as an Advanced Dressing Station (a first aid post set back from the main front but within easy reach of it) for Commonwealth troops in the area. This led to the establishment of the cemetery for those who did not survive; this cemetery was expanded by the addition of the dead from nearby Casualty Clearing Stations at the front line itself. Additionally, there are graves for the men of the 13th Company Labour Corps who were killed by a German aircraft bombing a Commonwealth ammunition truck. The cemetery was further expanded after the armistice by the concentration of isolated graves. Design The cemetery was designed by Sir Reginald Blomfield. Memorials Duhallow Blocks The cemetery has given its name to the "Duhallow Block", a special memorial for soldiers whose graves were destroyed in later battles. Two blocks in the cemetery (along with stones for the individual soldiers) commemorate those buried in the nearby Malakoff Farm and Fusilier Wood cemeteries, which were destroyed by shelling. Later, Duhallow Blocks were also placed in other British cemeteries. Notable graves The cemetery contains the graves of 1602 soldiers. Graves include one World War II Commonwealth casualty, killed during the retreat in May 1940. Also buried here is Private 10603 John Seymour of the 2nd Battalion of the Royal Inniskilling Fusiliers, who was executed by the British authorities on 24 January 1918 for being absent from roll call on 27 November 1917. He was known to suffer from "nerves" and was executed partially to set an example to his battalion's 300 new recruits. Gallery References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. wo1.be Non-Commonwealth burials in Duhallow Duhallow ADS Cemetery at Find a Grave
Sint-Willibrorduskerk (Reppel)

De Sint-Willibrorduskerk is de parochiekerk van Reppel die zich bevindt aan de Bergerheidestraat 2 en toegewijd is aan Willibrord. Gebouw De voorganger van deze kerk werd gebouwd in de 14e en 15e eeuw. Het was een kleine, tweebeukige, gotische kerk. De toren stamt uit de 14e eeuw en het koor uit de 16e eeuw. Kerk en toren werden opgetrokken in mergelsteen. Later werd de zuidelijke beuk nog verbreed, waarvoor baksteen werd gebruikt. In 1925 werd het schip van deze kerk afgebroken en haaks tussen koor en westtoren werd een nieuwe kerk gebouwd, met een nieuw koor, aan de noordzijde gelegen. Deze neogotische bakstenen kruiskerk werd ontworpen door Joseph Deré. Het oude koor, dat nu dienstdoet als doopkapel, en de toren bleven gespaard. De fundering hiervan is van breuksteen, waaronder Maaskeien, en deze kan afkomstig zijn van de 11e-eeuwse Romaanse voorganger. Bij restauratie in 2023 werd de kerk opgesplitst. Een sacraal gedeelte blijft bestemd voor misvieringen. Het andere gedeelte werd omgebouwd tot buurthuis voor Reppel. De muurschilderingen bij het priesterkoor die in de jaren 1960 verdwenen onder een verflaag zijn opnieuw zichtbaar na restauratie. Kerkmeubilair Tot het kerkmeubilair behoort een wijwatervat uit de 2e helft van de 16e eeuw, een calvarieberg met gepolychromeerde beelden uit de 15e en de 16e eeuw, en een beeld van de Heilige Barbara uit 1525, toegeschreven aan de Meester van Elsloo. Verder is er een koperen lezenaar, een triomfkruis uit de 15e eeuw en een gepolychromeerd kruisbeeld uit de 18e eeuw. Vóór de kerk bevindt zich een beeld van de Heilige Willibrordus, patroonheilige van de kerk en ooit missionaris in deze streek. Bron Onroerend erfgoed
Château de Lavaux-Sainte-Anne

The Castle of Lavaux-Sainte-Anne (French: Château de Lavaux-Sainte-Anne) is a castle located in Wallonia near Rochefort, Province of Namur in Belgium. In 1450, Jean II de Berlo commissioned the building of the castle. On 16 November 2002, famous tennis player Justine Henin married Pierre-Yves Hardenne in this castle. Origins About a hundred meters from the castle passed a secondary Roman road. It came from Givet towards Ave-et-Auffe, passing through Lavaux. Nearby were the village of Genimont and the Roman fort of Eprave. In medieval times, the creation of the Principality of Liège made the region of Lavaux a border area with the Duchy of Luxembourg. This border is protected by the forts of Agimont, Revogne, Lavaux and Rochefort. The lords of the time are of the "Wellin" family. The first known mention of Lavaux dates from 1244. The wars of the 15th century Jean II de Berlo, lord of Lavaux, was the builder of the castle around 1450. In 1456, Louis of Bourbon, nephew of Philip, Duke of Burgundy, became prince-bishop of Liège. The animosity and distrust of the towns of Liège against the Duke of Burgundy grew and armed bands roamed the country which was no longer safe. Jean de Berlo, Lord Lavaux, who had initially accepted a treaty of neutrality with the town of Dinant (1462), chose to align himself with the prince in his fight against the rebels of the Liège region. Duke Philippe sent armed men to defend Lavaux. In 1463, he confronted Dinant and reinforced the castle of Lavaux with the latest military advances to resist any enemy attack. After fights that caused great destruction in the region, Jean de Berlo escaped to the court of Louis of Bourbon. In Famenne, disorder and insecurity grow. Erard de La Marck, enemy of the House of Burgundy, razes the lands of Jean de Berlo with the men-at-arms of Liège. In August 1468, the Duke of Burgundy proclaims himself Lord of Revogne and Dinant. The peace imposed by his son, Charles the Bold, establishes that no castles destroyed during the war in the territory of the principality could be rebuilt except those of the bishop's supporters, including those of Jean de Berlo. Hardly recovered from terrible fights with the house of Burgundy, the country of Liège suffers a civil war. William de la Marck, supported by the king of France, started in 1482 a war in which Jean de Berlo would meet his death near the source of Basse-Wez (Liège). At the end of the 15th century, the castle is no longer inhabited by its owners; only Berlo's widow, since 1482, ended her days in the half-ruined fortress. See also List of castles in Belgium References External links Château de Lavaux-Sainte-Anne website