NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Lambertuskerk (Bevingen)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van Bevingen, gelegen in Bevingen-Centrum. Het is een neogotische kruisbasiliek, gebouwd in 1925, en gelegen op een hoogte. De kerk werd opgetrokken in breuksteen. De vierkante toren is aangebouwd tegen de zuidgevel van de kerk. Ze heeft een achtkante spits. Aan de noordkant van de kerk bevindt zich een rond traptorentje met ronde spits. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Boven de hoofdingang, die via een trap te bereiken is, bevinden zich een drietal heiligenbeelden. De kerk bezit een houten kruisbeeld uit de 18e eeuw, een houten, gepolychromeerde Sint-Sebastiaan en een Sint-Lambertus, eveneens uit de 18e eeuw, en nog een gepolychromeerd houten Sint-Sebastiaan uit ongeveer 1700.
Sint-Martinuskerk (Kerkom-bij-Sint-Truiden)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Kerkom-bij-Sint-Truiden, gelegen aan de Kerkstraat. Gebouw Deze bakstenen kerk werd vergroot in 1885 in neoclassicistische stijl en kreeg toen zijn huidige aanzicht. Het koor is uit het eerste kwart van de 18e eeuw. In het schip zijn nog laatgotische fragmenten aanwezig. In 1975 brandde de kerk af, waarbij enkel de buitenmuren van de toren, het schip en het koor bleven gespaard. De kerk werd weer hersteld. Het is een in baksteen uitgevoerde zaalkerk met ingebouwde westtoren. Deze wordt gedekt door een achthoekige ingesnoerde naaldspits. Omlijstingen en versieringen zijn in arduin. Het gebouw is op een helling gelegen en wordt omringd door een kerkhof. Interieur Tegen de westgevel hangt een overluifeld Kruisbeeld uit de 17e eeuw. In de kerk is nog een 16e-eeuwse grafsteen met een ridderfiguur. Een 17e-eeuwse grafsteen is ingemetseld tegen de noordelijke muur van het koor. Van een 18e-eeuws portiekaltaar zijn nog resten aanwezig. Het overige interieur is bij de brand verloren gegaan.
Kasteel van Kerkom

Het Kasteel van Kerkom (ook: Alstergoed) is een kasteel aan Kerkstraat 6 te Kerkom-bij-Sint-Truiden. Dit kasteel was de zetel van de Heren van Kerkom. De naam Alstergoed is dan ook afkomstig van de familie Van Alsteren, die van eind 14e eeuw tot 1675 Heer van Kerkom was. De familie Van Schoor, eigenaars van 1707-1774, liet een classicistisch kasteel bouwen. In 1889 werd door de toenmalige eigenaar, baron F. de Moffart, iets ten noordwesten van dat kasteel, een nieuw kasteel in eclectische stijl gebouwd. Het classicistische kasteel werd grotendeels gesloopt. Slechts de noordoostelijke vleugel en de oostelijke hoektorens bleven bewaard. Hier bevonden zich de verblijven voor de bedienden en het wagenhuis. De beide gebouwen liggen in een park. Er is een terrasvormige tuin en daarin, op elk van de twee hoeken, een achtkantig tuinpaviljoen uit 1760.
Wit Kasteel (Sint-Truiden)

Het Wit Kasteel is een kasteel, gelegen aan de Truilingenstraat 1 te Kerkom-bij-Sint-Truiden. Geschiedenis In het kasteel zetelde een achterleenman van de heerlijkheid Heers. Vanaf 1396 was het van de familie Van Hinnisdael, vanaf 1604, door huwelijk, Heusch van Zangereye, in het vierde kwart van de 17e eeuw kwam het aan De Moffart en in het eerste kwart van de 18e eeuw aan de familie De Brouckmans. Gebouw en domein De oudste delen van het huidige complex zijn in de 17e-eeuws gebouwd in Maaslandse renaissancestijl. Alleen de hoeve en de zuidoostelijke hoektoren bleven hiervan bewaard. De rest werd in het 4e kwart van de 18e eeuw verbouwd in classicistische stijl. Het is een U-vormig geheel, gegroepeerd rond een voorplein dat met een hekwerk is afgesloten. Naast het kasteel is er een midden-19e-eeuwse conciërgewoning en een koetshuis. Dit alles ligt in een groot park, dat ook enkele vijvers omvat. Er is een beukendreef die toegang geeft tot het kasteel, en in het noorden ligt de Cicindriabeek, met aan de overzijde een bescheiden bosgebied, dat het zicht afschermt van het nabijgelegen vliegveld. De vierkante hoektoren heeft een fraaie spits. De hoeve is grotendeels in vakwerkbouw, met bakstenen opgevuld. Deze hoeve omvat een woonhuis en twee identieke dwarsschuren. Het geheel werd in 1980 beschermd als monument.
Sint-Quintinuskerk (Gelinden)

De Sint-Quintinuskerk is de parochiekerk van Gelinden, gelegen aan Sint-Quintinusstraat 2. Het is een driebeukige classicistische kerk uit 1791. De huidige halfingebouwde westtoren is van 1873 en werd ontworpen door Joseph Laurent Jaminé. De toren heeft twee geledingen, en de bovenste geleding is smaller dan de onderste. Het bouwwerk is opgetrokken in baksteen, met gebruik van kalksteen voor vensteromlijstingen, hoekbanden en dergelijke. De kerk wordt omgeven door een grasveld, waar vroeger het kerkhof was. Kerk en omgeving werden in 1998 geklasseerd als monument respectievelijk beschermd dorpsgezicht. Op 1 oktober 2019 zijn de renovatiewerken gestart aan de ramen. Het gebouw zal een andere bestemming krijgen gezien de eucharistievieringen er niet meer doorgaan. Interieur Het interieur is laat-classicistisch, maar het meubilair is in barokstijl. Dit is afkomstig uit het klooster der Geschoeide Karmelieten te Hoei. Het werd aangekocht in 1802 en omvatte een aan Jean Del Cour toegeschreven hoofdaltaar (ongeveer 1700), twee zijaltaren (begin 18e eeuw), biechtstoelen, communiebank en kerkbanken (1e helft 18e eeuw). Het Sint-Kwintensaltaar heeft als altaardoek: "Kruisafneming", en het Maria-altaar heeft als altaardoek: "Aanbidding der Wijzen", beide van begin 18e eeuw. Voorts bezit de kerk een eiken Sint-Sebastiaanbeeld (eind 16e eeuw); eiken gepolychromeerd Mariabeeld (eind 17e eeuw); eiken gepolychromeerd Kruisbeeld (eind 17e eeuw), Sint-Jozef met Kind (ongeveer 1700). Het kalkstenen doopvont is 15e eeuw.
Sint-Jan Baptistkerk (Engelmanshoven)

De Sint-Jan Baptistkerk (ook: Sint-Jan de Doperkerk) is de parochiekerk van Engelmanshoven, gelegen aan de Luikersteenweg. Gebouw Oorspronkelijk bezat Engelmanshoven een romaanse kerk, die ten noorden van de Luikersteenweg aan de Sint-Jansberg was gelegen. Deze kerk werd begin 20e eeuw echter gesloopt en vervangen door het huidige kerkgebouw, dat aan de Luikersteenweg is gelegen en daarmee tussen de kern van Engelmanshoven en Vrijheers in kwam te liggen. Het is een bakstenen gebouw in neogotische stijl, onder architectuur van Hyacinth Martens en Vincent Lenerz. De driebeukige kruiskerk kerk heeft een halfingebouwde noordwesttoren, gedekt met een tentdak. Interieur Het interieur is grotendeels neogotisch. De middenbeuk en het transept worden overwelfd door een houten, gepolychromeerd, spitstongewelf. De kerk bezit een eiken Kruisbeeld uit de 16e eeuw, een Sint-Petrus en een Sint-Rochus, beide in gepolychromeerd eikenhout (17e eeuw). Uit de 18e eeuw stammen een Sint-Jan de Doper in gepolychromeerd eiken, en een eiken Mariabeeld, dat is aangekleed. Verder zijn er twee expositietronen uit de 2e helft van de 17e eeuw, in gemarmerd hout. De eiken biechtstoel en preekstoel zijn in Lodewijk XV-stijl (midden 18e eeuw) en zes kerkbanken stammen uit het begin van de 18e eeuw.
Kasteel de Motte

Het Kasteel de Motte (Frans: Château de la Motte) is een kasteel, gelegen aan Mettekovenstraat 4 te Groot-Gelmen. Het ligt nabij de vallei van de Herk. Geschiedenis Tussen 1342 en 1367 werd hier een mottekasteel gebouwd door Henri de Brouckom. Van 1531-1589 werd deze door J. de Rijckel uitgebreid tot een echte burcht. In 1690 woedde er brand. De burcht werd in 1758 vergroot door baron J. de Herckenrode en in 1835 door J. Ulens. Toen werd ook een hoeve gebouwd. In 1865 werd het huidige, in eclectische stijl opgetrokken, kasteel gebouwd. Slechts het torenvormige gebouw met inrijpoort bleef een kern uit de 16e eeuw behouden, terwijl in de kelder van het kasteel nog 14e-eeuwse fundamenten van de mottetoren te zien zijn. Gebouw Het huidige complex bestaat uit twee losstaande gedeelten: Het oostelijk deel omvat de toren, gebouwd in baksteen, kalksteen en mergelsteen, waarvan het aanzicht van de 16e-eeuwse kern deels gewijzigd is in neogotische trant. De toren maakt deel uit van een U-vormig geheel, met links een neogotische gevel met spitsboogpoort, en rechts vleugel met trapgevel. Het westelijk deel is het in 1865 gebouwde kasteeltje. Het is gebouwd in baksteen met banden van mergelsteen en heeft een rechthoekige plattegrond. Het wordt gekenmerkt door vier ranke hoektorentjes en diverse trapgeveltjes. Het geheel wordt omsloten door een mooi park, waartoe een fraai smeedijzeren hek toegang geeft. Tegenwoordig heeft het kasteel onder meer een hotelfunctie.
Herberg De Zwaan

Herberg "De Zwaan" is een pand in Groot-Gelmen in de Belgische gemeente Sint-Truiden, gelegen aan Klein-Gelmenstraat 1. Het tegenover de Sint-Martinuskerk gelegen pand was tot 1972 de dorpsherberg van Groot-Gelmen. Deze herberg werd vooral benut door reizigers in de tijd vóór de aanleg van de Luikersteenweg, die plaatsvond van 1715-1740. De reizigers van Sint-Truiden naar Luik kwamen toen namelijk via landweggetjes ook door Groot-Gelmen. Het T-vormige pand stamt uit 1656. Evenwijdig aan de straat was de herberg, en loodrecht daarop het woonhuis. In 1991 werd het gebouw geklasseerd als monument, en de omgeving ervan als beschermd dorpsgezicht. Het werd gerestaureerd en in 2008 heropend als café en brasserie.
Torenburcht

Le donjon de Brustem (en néerlandais : Torenburcht) est le principal vestige de d'un ancien château, situé Singelstraat, à Brustem, section de la ville de Saint-Trond, dans la province de Limbourg (Belgique). Historique Le château est construit vers 1170 par Louis Ier de Looz, comte de Looz. Il constitue alors un ouvrage défensif destiné à affirmer l'autorité des comtes de Looz face à la ville voisine de Saint-Trond, alors étroitement liée à la principauté épiscopale de Metz et au Saint-Empire romain germanique. En 1178, le château est pris et partiellement détruit par les habitants de Saint-Trond. Reconstruit par la suite, il est de nouveau ravagé en 1347 lors des conflits opposant Saint-Trond au prince-évêque de Liège Engelbert III de La Marck. La forteresse est également touchée lors de la bataille de Brustem en 1467, puis durant les affrontements de 1489 entre les partisans de la maison de La Marck et le prince-évêque de Liège Jean de Hornes. À l'issue de ces combats, la tour est définitivement détruite. Le donjon est ensuite réutilisé pendant un certain temps comme colombier. En 1672, les troupes de Louis XIV endommagent encore les vestiges, qui servent ensuite de carrière de pierres. En 1956, les ruines sont classées comme monument, tandis que leurs abords bénéficient d'un classement au titre de paysage. Le site est aujourd'hui entretenu par l'association « De Burchtwacht ». Description À l'origine, le donjon présentait un plan octogonal. Il était édifié sur une motte castrale, entourée de douves. La construction utilisait la pierre de Lijsem, revêtue d'un parement en silex. À partir du XVIe siècle, ce parement est remplacé par de la brique. La tour comportait cinq niveaux. Lors de sa transformation en colombier, des niches destinées à accueillir les pigeons sont aménagées dans les murs intérieurs. Aujourd'hui, seule subsiste environ la moitié de la muraille du donjon. Les logements des poutres supportant les anciens planchers sont encore visibles, tandis que l'escalier se trouvait dans la partie aujourd'hui disparue. À proximité des vestiges du donjon se distinguent également les fondations d'une tour quadrangulaire appartenant à la basse-cour du château. Les douves, alimentées par le Melsterbeek, sont encore en grande partie conservées. À l'intérieur de l'ancienne enceinte castrale se dresse également l'église Saint-Laurent de Brustem, construite à l'emplacement de l'ancienne chapelle castrale édifiée en 1171. Voir aussi Articles connexes Brustem Liste des monuments historiques de Saint-Trond Liste des mottes castrales en Belgique Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Portail du Limbourg (Belgique) Portail des châteaux Portail de la protection du patrimoine
Torenburcht

De Torenburcht is het restant van de vroegere burcht, gelegen aan de Singelstraat te Brustem. Geschiedenis De burcht werd in 1170 gebouwd door Graaf Lodewijk I van Loon, toen nog gericht tegen de stad Sint-Truiden, dat aanvankelijk onder invloed stond van het prinsbisdom Metz, dat weer gelieerd was aan het Heilige Roomse Rijk. In 1178 werd de burcht door Sint-Truiden ingenomen en gedeeltelijk verwoest. Hoewel de burcht werd hersteld, werd ze in 1347 opnieuw verwoest door Sint-Truiden, dat zich verzette tegen prins-bisschop Engelbert van der Mark van Luik. Ook in 1467 (Slag bij Brustem) en in 1489 in de strijd tussen de familie Van der Mark en prins-bisschop Johan van Horne. In dat jaar werd de burcht definitief verwoest. De donjon werd nog een tijdje gebruikt als duiventoren, en daarna verder verwoest door de troepen van Lodewijk XIV (1672) om vervolgens nog een tijd als steengroeve te zijn gebruikt. In 1956 werden de overblijfselen geklasseerd als monument, en de omgeving als landschap. De ruïne wordt thans in stand gehouden door de vereniging "De Burchtwacht". Gebouw De toren was oorspronkelijk achthoekig. Hij stond op een motte die door een gracht omgeven was. Hij werd opgetrokken in steen uit Lijsem met een gevelbekleding van Silex, die na 1500 door baksteen werd vervangen. De toren telde vijf verdiepingen. Er werden gaten in de binnenmuur gekapt als nestruimten voor de duiven. Tegenwoordig is nog maar de helft van de torenmuur over. De gaten van de balklagen die de verdiepingen scheidden zijn nog aanwezig. De trap bevond zich in het nu verdwenen gedeelte. Naast deze torenrest zijn de funderingen van een vierkante toren van de voorburcht nog zichtbaar. De burchtgrachten, gevoed door de nabijgelegen Melsterbeek, zijn nog grotendeels aanwezig. Binnen de omwalling ligt ook de Sint-Laurentiuskerk. Deze kwam op de plaats van de voormalige burchtkapel uit 1171.
Chapelle Saint-Eucher

La chapelle Saint-Eucher est une chapelle ouverte au public située Kapelhof, à Brustem, section de la ville de Saint-Trond, dans la province de Limbourg (Belgique). Historique Consacrée à Eucher d'Orléans, la chapelle est construite au XIIe siècle dans le style roman. Elle est édifiée en tuf. En 1880, une importante restauration est menée par l'architecte Auguste Van Assche. Cette intervention modifie profondément l'édifice et altère plusieurs éléments d'origine. L'intérieur, auparavant de style baroque, est remanié dans un style néo-roman. En 1966, le portail et la façade occidentale font l'objet d'une nouvelle restauration. À cette occasion, le tuf d'origine est en partie remplacé par de la brique grise. La chapelle constitue un lieu de pèlerinage dédié à Bertile de Marœil, l'une des Trois Saintes Sœurs. Description La chapelle comprend une nef de trois travées couverte d'un toit à deux versants et surmontée, à l'ouest, d'un clocheton. Le chœur se termine par une abside en hémicycle. Le mobilier comprend notamment : un tableau représentant sainte Bertille, datant du XVIIIe siècle une statue polychrome en bois de la sainte, également du XVIIIe siècle six tableaux votifs datant de la même époque. Voir aussi Articles connexes Brustem Liste des monuments historiques de Saint-Trond Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Portail du Limbourg (Belgique) Portail de la protection du patrimoine Portail de l’architecture chrétienne
Sint-Eucheriuskapel

De Sint-Eucheriuskapel is een betreedbare kapel aan de Kapelhof te Brustem in de Belgische gemeente Sint-Truiden. Geschiedenis De kapel, toegewijd aan Eucherius van Orléans, werd in de 12e eeuw gebouwd in romaanse stijl. Het gebruikte materiaal was tufsteen. In 1880 werd een zeer ingrijpende restauratie uitgevoerd door Auguste Van Assche. Hierbij werden delen van het oorspronkelijke gebouw verminkt. Het oorspronkelijk barokke interieur werd aangepast in neoromaanse trant. Ook in 1966 vond een herstel van portaal en voorgevel plaats, waarbij grijze baksteen werd toegepast in plaats van het oorspronkelijke tufsteen. De kapel is een bedevaartsoord ter ere van de Heilige Bertilia, een van de Heilige Drie Gezusters. Gebouw en interieur Het is een gebouwtje van drie traveeën onder zadeldak, met een dakruiter op de westgevel. De kapel heeft een halfronde koorsluiting. De kapel bezit een 18e-eeuws schilderij van de Heilige Bertilia. Ook is er een beeld van deze heilige in gepolychromeerd hout (18e eeuw). Uit dezelfde eeuw stammen zes votiefportretten.
Sint-Harlindis en Relindiskerk (Ordingen)

De Sint-Harlindis en Relindiskerk is de parochiekerk van Ordingen, gelegen aan Relindisstraat 8, in de Belgische gemeente Sint-Truiden. Het is een eenbeukige, neogotische kerk. Deze is gebouwd in baksteen, met versieringen van arduin en mergelsteen. De kerk is niet zuiver georiënteerd: Het koor is naar het noordoosten gericht. De zuidwesttoren is half ingebouwd en aan de voorkant voorzien van steunberen. In 2008 werd de kerk gerestaureerd. De kerk bezit een beeld uit 1568, in gepolychromeerd eikenhout, van de Heiligen Harlindis en Relindis. Uit de 16e eeuw stammen drie laatgotische banken. Het doopvont van ongeveer 1700 is afkomstig van de kapel van de Commanderij. Arnold van Horion, overleden in 1481, werd begraven in de kerk van Ordingen en ook zijn zoon Willem II van Horion, overleden in 1503.
Heilig-Kruiskapel (Ordingen)

De Heilig-Kruiskapel is een betreedbare kapel aan de Kruiskapelstraat te Ordingen in de Belgische gemeente Sint-Truiden. Deze kapel, in barokstijl, werd gebouwd tussen 1625 en 1640 door Th. S. de Ruyschenberg, namens de Duitse Orde. Einde 18e eeuw werd het gebouwtje gerestaureerd, waarbij naast de toegangsdeur vensters werden aangebracht. Ook in 1970 vonden herstelwerkzaamheden plaats. Het is een bakstenen gebouw, waarin ook kalksteen en mergelsteen is verwerkt voor hoekbanden, speklagen en vensteromlijstingen. De voorgevel is een klokgevel. De kapel ligt aan de oude weg van Sint-Truiden naar Tongeren, en ernaast staat een oude eik.
Heilig-Kruiskapel (Muizen)

De Heilig-Kruiskapel is een kapel en voormalige hulpkerk voor de parochianen te Muizen, die zich bevindt aan de Kruisstraat 8, gelegen in de Belgische gemeente Gingelom. Deze kapel was afhankelijk van de parochie van Buvingen. Gebouw Deze kapel uit de eerste helft van de 18e eeuw en vervangt een voorganger uit de eerste helft van de 16e eeuw, waarvan het driezijdig gesloten koor nog bewaard bleef. Dit koor werd gebouwd in baksteen, met mergelstenen plint. Het is een eenbeukig zaalkerkje in baksteen met toepassing van kalksteen. Tussen schip en koor bevindt zich een triomfboog. Op het dak bevindt zich een eenvoudig, vierkant torentje, evenals de ingesnoerde naaldspits bedekt met leien. Het gebouwtje bevindt zich op een heuveltje en wordt omringd door een ommuurd kerkhof waarop zich nog enkele 17e-eeuwse grafkruisen bevinden. De kapel is toegankelijk via een steile trap. De kapel is onttrokken aan de eredienst en werd na 15 jaar leegstand en verval openbaar verkocht op 14 januari 2016, en volledig gerenoveerd. De locatie is nu actief onder de naam De Muizenaar. Interieur Boven de ingang bevindt zich een houten doksaal. Het hoofdaltaar uit de 2e helft van de 18e eeuw is in rococostijl, de zijaltaren uit de 2e helft van de 17e eeuw zijn in barokstijl, en de eiken biechtstoel uit het 2e kwart van de 18e eeuw is in Luikse régencestijl. De kapel bezit enkele kunstvoorwerpen: Sint-Anna-te-Driën en Sint-Johannes, beide in gepolychromeerd eikenhout (16e eeuw), Christus met Kruis (18e eeuw), en een aangekleed Mariabeeld (18e eeuw).
Sint-Saturninuskerk (Mielen-boven-Aalst)

De Sint-Saturninuskerk is de parochiekerk van Mielen-boven-Aalst, gelegen aan Kerkstraat 1. Geschiedenis Reeds in 1107 was er sprake van een parochie in Mielen. Deze kwam in 1161 onder gezag van de Abdij van Sint-Truiden. Het huidige koor is laatgotisch en werd omstreeks 1540-1545 gebouwd. Het huidige neogotische schip werd van 1845-1851 gebouwd naar ontwerp van Joseph Gérard. De sacristie is van 1861 en werd eveneens door Gérard ontworpen. De toren, een ontwerp van Bricteux, is van 1907. Het gebouw bevindt zich op een heuvel en wordt omringd door een ommuurd kerkhof. Het is van baksteen met verwerking van mergelsteen. In de voorgevel is arduin verwerkt. Het betreft een zaalkerk met ingebouwde westtoren. Deze bezit een uitgebouwd portaal. Interieur Het interieur is neogotisch. De kerk bezit tevens een Madonna met Kind in gepolychromeerd eikenhout, uit de eerste helft van de 16e eeuw; een Sint-Saturninusbeeld, eveneens in gepolychromeerd eikenhout, uit het eind van de 16e eeuw; en een eikenhouten Kruisbeeld uit de 17e eeuw. Er is een Romaans doopvont in kalksteen (13e eeuw) en een zandstenen wijwaterbekken (1647). Het doksaal, twee biechtstoelen en de preekstoel zijn in Lodewijk XV-stijl en uitgevoerd in eikenhout (1760).
Cimetière de l'Orée de la Forêt

De Cimetière de l'Orée de la Forêt is een militaire begraafplaats met Franse gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Rossignol in de gemeente Tintigny. De begraafplaats ligt zo'n anderhalve kilometer ten noorden van het dorpscentrum, langs de weg naar Neufchâteau (N801), aan de rand (in het Frans: orée) van een uitgestrekt bos. Op de begraafplaats zijn 2500 gesneuvelde Franse militairen begraven waarvan 121 soldaten met een individuele grafsteen en 2379 onbekende Franse soldaten in twee ossuaria. Geschiedenis Tijdens de Slag om Rossignol, een onderdeel van de Slag der Grenzen, was er in deze buurt op 22 augustus 1914 een confrontatie tussen de Franse koloniale troepen en twee Duitse infanteriedivisies waarbij 7000 Franse soldaten sneuvelden. De meeste militairen werden na de slag begraven op de plaats waar ze gesneuveld waren. In 1917 werd door de Duitse bezetter de eerste militaire begraafplaatsen aangelegd waaronder deze begraafplaats, het kleinere Cimetière du Plateau en een verdwenen begraafplaats langs de weg naar Marbehan. Bij de plechtige opening lagen hier 635 soldaten waarvan 408 Franse soldaten (voornamelijk van het 2e koloniale regiment) en 227 Duitse soldaten. Omdat de Duitse overheid de begraafplaatsen wou hergroeperen werd in 1934 de stoffelijke overschotten opgegraven en overgebracht naar de Duitse militaire begraafplaats van Saint Vincent. Ook de Franse overheid hergroepeerde verschillende kleinere begraafplaatsen en daarbij werden hier twee massagraven opgericht. De begraafplaats werd in 1989 als site beschermd. Ontwerp Het ontwerp is geïnspireerd op het grondplan van een kerk en moest een natuurlijke kathedraal worden waarbij bomen de zuilen voorstelden en het bladerdak het dak. Bij een zware storm in 1989 werden de bomen geveld en daarna verwijderd. Het hoofdmonument is ontworpen door de architecten Henri Lacoste en Louis Madeline. Centraal op de begraafplaats staat een monument voor de Franse schrijver Ernest Psichari, die hier sneuvelde, kleinzoon van Ernest Renan. Andere monumenten nabij monument Koloniale troepen monument Franse 4e infanterie regiment monument Jules Cozier Externe link Lijst van gekende soldaten die daar begraven zijn