NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Huis Cornu

Huis Cornu (ook: Huis Schroë) is een woonhuis aan de Diesterstraat 20 te Hasselt. Het neoclassicistisch breedhuis werd gebouwd door Egide Robert Schoofs, nadat in 1847 de Stadsomwalling van Hasselt was gesloopt. De naam Huis Cornu verkreeg het pand toen Albert Cornu en zijn vrouw er, na 1875, kwamen te wonen. Het is een bakstenen gebouw met lijstgevel, die bepleisterd en beschilderd is. De sokkel is voorzien van panelen. In 1980 werd het huis geklasseerd als monument.
Vinckemolen

De Vinckemolen (ook: Nieuwe Molen of Nieuwmolen) is een watermolen op de Herk, gelegen aan Nieuwmolenstraat 8 te Berbroek. De molen fungeerde als korenmolen en oliemolen. Het betreft een U-vormige dubbelmolen, welke in 1725 werd opgericht. Vóór 1844 werkte er ook een hennepbraakmolen, die echter in 1878 werd gesloopt. Het is een merkwaardig complex, uitgevoerd in vakwerkbouw met witgekalkte lemen vulling. De delen aan weerszijden van de Herk zijn met elkaar verbonden via een overdekte brug. De onderslagraderen zijn verwijderd. Het betreft één der grootste vakwerkconstructies van Belgisch-Limburg, met een lengte van 40 meter. In 2008 werd de molen beschermd als monument, en de omgeving van de molen als beschermd dorpsgezicht. De molen in 1992
Herkermolen

De Herkermolen is een watermolen op de Herk aan Molenstraat 19 te Herk-de-Stad. De molen werd reeds in 1326 vermeld. Deze onderslagmolen fungeerde toen als korenmolen en oliemolen. Het was een banmolen van de prins-bisschop van Luik. In 1884 werd het oliemolengedeelte opgeheven en het graangedeelte gedeeltelijk verbouwd. Het binnenwerk van de oliemolen is daarmee verdwenen. In 1946 volgde een nieuwe verbouwing tot een fabriekje. Het binnenwerk van de molen is nog aanwezig en ook het metalen onderslagrad is nog aan de molen bevestigd. Naamgenoten De molen moet niet verward worden met de Herckermolen (met ck) en de Nieuwe Molen in Terkoest, die soms Herkermolen worden genoemd.
Sint-Janstoren (Schulen)

De Sint-Janstoren is een voormalige kerktoren aan de Kiezelweg 119 te Schulen. De toren behoorde bij een 15e-eeuwse kerk. Deze kerk werd in 1709-1710 ingrijpend verbouwd, waarbij de gotische toren en het gotische koor behouden bleven. In 1784 werd de kerk nog in oostelijke richting vergroot en omgebouwd tot een driebeukige kerk. In 1937 brak een brand uit in de kerk en in 1938 werd deze gesloopt, waarna een nieuwe Sint-Jan Baptistkerk werd gebouwd op een honderdtal meter afstand. De toren bleef behouden, werd in 1950 beschermd, maar de spits ging in 1957, vlak voordat de restauratie was voltooid, ook in vlammen op. Sindsdien heeft de toren geen spits meer. Het betreft een vierkante, bakstenen toren met vier geledingen. De plint is van ijzerzandsteen. Enkele delen van de oude kerk, althans de 18e- en 19e-eeuwse verbouwingen, zijn nog zichtbaar. Rond de toren werd een begraafplaats ingericht.
Sint-Jan Baptistkerk (Schulen)

De Sint-Jan Baptistkerk was de parochiekerk van Schulen, gelegen aan de Kiezelweg aldaar. In 2025 werd de laatste misviering in de kerk gehouden. Ze verloor haar functie voor de eredienst. Gebouw Het gebouw, uitgevoerd in moderne gotiek, werd van 1938-1939 gebouwd, omdat de oude kerk in 1937 door brand was verwoest. Architect was Joseph Deré. Rechts van de kerk bevindt zich een vierkante zuidwesttoren onder spits zadeldak. De bakstenen eenbeukige kruiskerk wordt versierd door breuksteen, waarmee onder meer de onderste geleding van de toren en het portaal zijn bekleed. Interieur Het schip wordt overwelfd door een bakstenen kruisribgewelf. Het interieur omvat een 16e-eeuws doopvont, een 17e-eeuws beeld van Sint-Lucia, voorts een Sint-Rochus, een Sint-Joris met Draak, een Christus aan het Kruis. Een preekstoel in Lodewijk XV-stijl, een (rococo-)biechtstoel en een beeld van de Engelbewaarder zijn 18e-eeuws. Een olieverfschilderij in barokstijl stelt de Calvarie met Maria Magdalena voor. De Kruisweg, van 1938-1939, werd geschilderd door Leon Pringels.
Huis Heusden

Huis Heusden is een beschermd herenhuis aan de Aldestraat 44 in het centrum van Hasselt. Het gebouw is een voorbeeld van neoclassicistische architectuur in de Limburgse hoofdstad en maakt deel uit van het beschermd stadsgezicht Aldestraat-Grote Markt. Geschiedenis Het perceel waar Huis Heusden staat, werd reeds in de 18e eeuw vermeld in archiefstukken. Oorspronkelijk lag het tussen twee schuren, wat wijst op een agrarisch gebruik in een toen nog semi-landelijke omgeving aan de rand van Hasselt. Het huidige gebouw dateert uit de eerste helft van de 19e eeuw (ca. 1820–1840) en reflecteert de verstedelijking van dit deel van Hasselt tijdens het Nederlandse bewind (1815–1830). In deze periode werden vele lijstgevels in neoclassicistische stijl opgetrokken voor welgestelde burgers, vaak met een symmetrische opbouw en sobere decoratie. Op 29 oktober 2002 werd Huis Heusden bij ministerieel besluit beschermd als monument, samen met andere panden in de Aldestraat, vanwege zijn: Architecturale waarde: als gaaf bewaard voorbeeld van een 19e-eeuws neoclassicistisch breedhuis met typische kenmerken zoals de lijstgevel, schilddak en symmetrische gevelindeling. Stedenbouwkundige waarde: als onderdeel van de historische assen tussen de Grote Markt en de Demer. Beschrijving Exterieur Huis Heusden is een vijf traveeën breed en twee bouwlagen hoog herenhuis met een bepleisterde en beschilderde lijstgevel, voorzien van steigergaten met diamantkopvulling en afgeboord door een hardstenen plint en een houten kroonlijst. Kenmerkend voor de neoclassicistische stijl zijn: Symmetrische gevel: met een centrale deur en rechthoekige vensters. Dak: een schilddak bedekt met leien, met een houten dakkapel aan de straatzijde. Decoratie: sobere stucornamenten boven de vensters en een cordonlijst tussen de verdiepingen. Aan de achterzijde bevindt zich een kleine binnenplaats met een 19e-eeuwse aanbouw, oorspronkelijk mogelijk gebruikt als koetshuis of dienstvertrek. Interieur Het interieur bevat nog enkele originele elementen uit de 19e eeuw, waaronder: Een L-vormige hal met mozaïektegelvloer en gestuct plafond met rozetten. Salons met natuurstenen schouwen en houten lambrisering in eikenhout. Een traphal met een bordestrap in blauwe hardsteen en een gietijzeren leuning. Huidig gebruik Sinds de bescherming in 2002 is het pand gerestaureerd en huisvest het een kantoorruimte op de begane grond en woonruimte op de bovenverdiepingen. Het gebouw is niet openbaar toegankelijk, maar de gevel is zichtbaar vanaf de straat. Zie ook Aldestraat – straat met meerdere beschermde panden Neoclassicisme Externe links Officiële beschrijving Onroerend Erfgoed Historische context (Hasel - Erfgoedcel Hasselt)
Galgenmolen

De Galgenmolen was een windmolen te Schulen, die in 1954 werd overgebracht naar het Openluchtmuseum Bokrijk. Het betreft een achtkante houten bovenkruier die fungeerde als korenmolen. Geschiedenis De molen werd omstreeks 1800 opgericht te Berbroek, nabij de gerechtslinde. Deze werd in 1833 gekocht door Michael van Grootel-Beukers, een Nederlander die echter weigerde tegen de Belgen te vechten, waaronder hij veel vrienden had. Men deed alsof hij verdronken was, en hij kreeg geld om in het jonge België een nieuw leven te beginnen. Van dat geld kocht hij de molen. Deze werd in 1851 verrold naar 't Gerecht te Schulen, waar Van Grootel-Beukers meer ruimte had om te bouwen. Hij werd geholpen door het personeel van een zijner klanten, de Graanstokerij van Herk-de-Stad. Daarna werd getrakteerd op jenever, doch dit bekwam slecht: de arbeiders werden ziek en Van Grootel-Beukers overleed zelfs. In 1954 werd de molen gedemonteerd en overgebracht naar het Openluchtmuseum te Bokrijk. Daarbij werd de schaliebedekking echter niet aangebracht, doch in plaats daarvan werden planken gebruikt, wat problemen met waterinsijpeling gaf. Ook de grond waarop de molen stond, was te vochtig. In 1986 werd de molen, om veiligheidsredenen, opnieuw gedemonteerd. Herbouw vond plaats op een andere plek in Bokrijk, en wel op een molenbelt. Pas in 1997 was de molen weer gereed, en hij was nu wel met schaliën bedekt. Inrichting De molen heeft een merkwaardig ingerichte zolder: beneden is de bergruimte, dan volgt de meelzolder, en bovenaan is de steenzolder met luiwerk. Er zijn in België nog slechts drie windmolens van dit type.
De Brabantsche Huyck

De Brabantsche Huyck is een gebouw aan de Raamstraat 3 te Hasselt. Het bouwwerk kwam tot stand in 1652 en diende lange tijd als hospitaal voor ongeneeslijk zieke vrouwen. Het bakstenen gebouw van drie verdiepingen heeft natuurstenen muurbanden en gevelomlijstingen. De vensters op de benedenverdieping werden in de 19e eeuw aangebracht. De meeste vensters op de eerste verdieping werden toen dichtgemetseld. De voorgevel werd toen verplaatst naar de Zuivelmarkt. Het gebouw werd in 1980 geklasseerd als monument.
De Roos (Hasselt)

De Roos is een hoekhuis aan de Hoogstraat 2, hoek Kapelstraat te Hasselt (België). Het huis werd in de eerste helft van de 15e eeuw Die Roese genoemd. Daarna werd het een slagerij en heette het: Pypelincks huys. In de 16e eeuw was het een herberg, en vanaf de 19e eeuw een winkel. Ook tegenwoordig is dat nog zo. Het huidige pand stamt overigens uit de 2e helft van de 18e eeuw en is in classicistische stijl gebouwd. Later werd een hoek van het huis afgesneden, waardoor er een blinde travee ontstond. De gevel van de benedenverdieping werd geheel gewijzigd en aangepast aan de winkelbestemming. Een koperen roos op de nok van het dak symboliseert de naam van het huis. In 1983 werd het pand geklasseerd als monument.
Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk (Berbroek)

De Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk is de parochiekerk van Berbroek, gelegen aan de Grotestraat 82 aldaar. Reeds in 1308 was er sprake van een kapel in Berbroek. Toen scheidde de parochie zich van die van Herk-de-Stad af. De huidige kerk is echter van 1892. Ze werd nog verbouwd omstreeks 1955. Het is een neogotische kruisbasiliek in baksteen met halfingebouwde toren. De kerk is niet georiënteerd: De toren ligt op het zuiden. Deze vierkante toren heeft vier geledingen en wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits. Meubilair De kerk bezit een eiken, gotische Sint-Anna-ten-Drieën uit de 15e eeuw, een notenhouten apostelbeeld uit de 17e eeuw, een 17e-eeuwse God de Vader met wereldbol, en een 16e-eeuwse Onze-Lieve-Vrouw met Kind. Het laatgotisch kalkstenen doopvont is van 1565. Het heeft maskers op de vier hoeken. Preekstoel en biechtstoel uit de 2e helft van de 17e eeuw zijn in barokstijl en het hoogaltaar, eveneens 17e-eeuws, is mogelijk afkomstig uit de Abdij van Herkenrode.
Fontaine des Agenouillés (Gand)

La Fontaine des Agenouillés ou Fontaine des Éphèbes Agenouillés (Bron der Geknielden en néerlandais)est une œuvre du sculpteur symboliste belge George Minne située au centre de la ville de Gand, dans la province de Flandre-Orientale en Belgique. Localisation Le monument se dresse sur la place Emile Braun au centre de Gand entre le beffroi et l'église Saint-Nicolas, dans l'axe du chevet de cette dernière. Historique La Fontaine des Agenouillés est le groupe statuaire le plus célèbre et le plus réussi du sculpteur symboliste George Minne. L'art introverti de Minne atteint dans ce chef-d'œuvre de la sculpture symboliste un maximum de clarté et de simplicité formelle. Minne en crée le thème en 1898 et en réalise plusieurs versions en plâtre, marbre et bronze au cours des décennies qui suivent. La version de Gand est présentée pour la première fois en 1930 à l'occasion des Floralies de Gand, puis installée au pied du Beffroi le 19 juillet 1937 en tant que monument dédié au bourgmestre Émile Braun (Emile Braunmonument). Elle est appelée familièrement de pissertjes ou de pisserkes (les petits pisseurs) par les Gantois. À l'automne 2009, la disposition originale est détruite : la fontaine est dissociée de la stèle portant la dédicace au bourgmestre Émile Braun. Les sculptures sont déposées pour permettre des recherches archéologiques dans le cadre de la reconstruction de la place Émile Braun. Les statues, attaquées par la pollution, sont restaurées et recouvertes d'une couche de cire protectrice et le bassin en basalte est entièrement remplacé. La fontaine est remontée le 30 août 2012 au centre de la place Émile Braun. Description L'œuvre représente cinq adolescents agenouillés, nus, les bras croisés et les têtes penchées, qui méditent sur le rebord d'un bassin de pierre et symbolisent l'âme condamnée éternellement à la méditation par peur de la vie. Les personnages fragiles et introvertis témoignent d'une grande charge émotionnelle. Le critique d'art allemand Julius Meier-Graefe qualifia cette œuvre de « première sculpture de notre nouvelle époque ». À Gand, le bassin de pierre est réalisé en basalte noir alors qu'il est fait de pierre bleue (petit granit) à Bruxelles. Autres versions Il existe plusieurs versions de cette fontaine : le modèle en plâtre est conservé au musée des Beaux-Arts de Gand ; une version en bronze sur un bassin en pierre bleue (petit granit) est érigée à Bruxelles, rue de Louvain, dans la cour arrière du palais de la Nation qui abrite le Parlement fédéral belge ; une version en marbre est conservée dans le hall d'entrée du musée Folkwang d'Essen en Allemagne. Notes et références Articles connexes Liste de statues à Gand George Minne Fontaine des Agenouillés (Bruxelles) Gand Portail des bassins et des fontaines Portail des années 1930 Portail de la Flandre-Orientale
Den Crans

Den Crans is een pand aan de Kapelstraat 1 te Hasselt. Geschiedenis Aanvankelijk stond hier een boerderij van de familie Crants. In 1549 heette het huis De Roesen Crans, in 1853 Den Crans en later ook nog De Roosen Crans. In de 17e eeuw was hier een herberg. Vanaf midden 19e eeuw huisde er een schoenwinkel en ook later was het een winkelpand, en werd het een kledingzaak. Het huidige pand stamt uit het midden van de 18e eeuw, maar de benedenverdieping is later sterk verminkt. De gevel van de twee bovenverdiepingen is nog in de oorspronkelijke staat. In 1980 werd het huis geklasseerd als monument.
De Gulden Beurse

De Gulden Beurse (ook: De Gulden Borsse) is een huis aan de Kapelstraat 5 te Hasselt. Tot 1678 heette het pand: Het Groen Huys. Het huidige pand stamt uit de 2e helft van de 18e eeuw. Het is een bakstenen gebouw met kalkstenen gevelbekleding. De benedenverdieping werd aangepast aan de huidige bestemming van winkelpand en is niet meer authentiek. Het huis verkreeg in 1980 de monumentenstatus.
Sint-Eligiuskerk (Terdonk)

De Sint-Eligiuskerk is een voormalige parochiekerk in Terdonk in de Belgische gemeente Zonhoven. De kerk, gebouwd in modernistische stijl, dateert uit de tweede helft van de jaren 1970. Architect was P. Baeten. De kruiswegstaties werden in 1964 vervaardigd door Jos Meuwis. In juni 2021 werd de parochie Terdonk samengevoegd met de parochie Halveweg. Er waren plannen om de kerk van Terdonk om te vormen tot een kindercrèche. Sinds 2023 wordt de voormalige kerk gebruikt voor de voedselbedeling van Sint-Vincentius.
De Drij Dragonders

De Drij Dragonders is een hoekhuis aan Botermarkt 28, op de hoek van de Zuivelmarkt, te Hasselt. Het huis is een samenvoeging van een aantal deelhuizen. De vakwerkgevel aan de Zuivelmarkt was de voorgevel van een van deze deelhuizen. Deze stamt uit omstreeks 1540. Het bovendeel van deze gevel is uitgekraagd. In de 18e eeuw werden de deelhuizen tot één pand verenigd en werd de gevel aan de zijde van de Botermarkt gebouwd. Deze gevel staat schuin ten opzichte van de nok, omdat ze de rooilijn van de Botermarkt volgt. Door deze verbouwing is de vakwerkgevel een schijnbare zijgevel geworden. In 1980 werd het huis beschermd als monument.
Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk (Donk)

De Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk is de parochiekerk van Donk, gelegen aan Dorpsstraat 8. Geschiedenis Deze kerk werd gebouwd in 1752 in opdracht van Joseph van Herck, die abt was van Abdij van Sint-Truiden. Deze verving de kerk van de priorij, die 1500 meter noordelijker stond, maar van wateroverlast te lijden had. De huidige kerk werd op een droger plaats neergezet, waar zich heide bevond. Het classicistische bakstenen zaalkerkje werd ontworpen door G. Dereux. In 1895 werd een transept toegevoegd. In 1940 werd de kerk beschadigd na een beschieting door het Belgische leger, en nog tijdens de oorlog hersteld. In 1974 werd het kerkje beschermd als monument, en gerestaureerd. Gebouw Het is een bakstenen gebouw op een plint van ijzerzandsteen. Ook is er kalksteen in het kerkje verwerkt, zoals in de hoekbanden en de gevelomlijstingen. Het vierkante torentje heeft een klokvormige spits, voorzien van een lantaarn en een peervormige bekroning. Het geheel is bedekt met leien. De toren is een verkleinde uitvoering van de toren van de Abdij van Sint-Truiden. Het portaal is voorzien van een wapenschild en het opschrift: sic placet domino. De kerk is omringd door een begraafplaats. Interieur Het interieur is bepleisterd met stucwerk in Lodewijk XV-stijl. Een aantal voorwerpen zijn afkomstig uit de oudere kerk, zoals een 12e-eeuws doopvont, voorzien van vier koppen; twee renaissancedeuren met houtsnijwerk; een Sint-Hubertus (18e eeuw); een liggende Onze-Lieve-Vrouw van Baring (18e eeuw) en een 17e-eeuws schilderij, voorstellende de Calvarieberg met Sint-Catharina en Sint-Nicolaas. Uit de tijd van de bouw (1752) zijn twee zijaltaren in rococostijl, de houten wandbekleding van het koor, preekstoel, biechtstoel en orgelkast, een lezenaar en het hoofdaltaar. Voorts zijn er enkele 19e-eeuwse kunstwerken, zoals een altaarstuk en de kruiswegstaties. In de kerk bevindt zich de grafsteen van de gebroeders Reinier en Godfried Voskens, beide pastoor. Devotie Tot de liggende madonna ging men sinds ongeveer 1700 op bedevaart: Tot Onze-Lieve-Vrouw ten Donck gaat men om een jonck. Naast kinderloosheid kwam men er ook om een man te bekomen, een gelukkige bevalling, moedermelk en dergelijke.
Sint-Adrianuskerk (Houtvenne)

De Sint-Adrianuskerk, die op het dorpsplein van het Belgische Houtvenne, nu J. Verlooyplein geheten, is opgetrokken, is een gebouw in neoromaanse stijl. Geschiedenis In 1365 was voor het eerst sprake van een kapel die bediend werd door de Abdij van Tongerlo. Deze brandde af in 1587 en werd herbouwd in 1610. In 1816 werd de kapel goeddeels gesloopt om vervangen te worden door een nieuwe kerk. Het koor van de kapel bleef bewaard. De kerk werd in 1860 vergroot naar ontwerp van Johan van Gastel, waarbij een transept en een nieuw koor werd gebouwd. Interessante interieurelementen zijn het prachtig beeldhouwwerk uit de 18e eeuw, de neoclassicistische eikenhouten lambrisering, het doksaal, de kansel (18e eeuw) en het doopvont (15e eeuw). De kuip van de predikstoel is thans opgenomen in het koor. Op het J. Verlooyplein wordt sinds 1365 jaarlijks, tijdens de begankenis op de zondag na 4 maart, Sint-Adriaan aangeroepen tegen pijn in armen en benen, en vooral tegen de pest. Paarden en andere rijdieren worden er na de omgang gezegend. Referenties St. Adrianuskerk, Hulshout.be (2009). H. Goegebeur, art. Sint-Adrianuskerk (Houtvenne), geneawiki.be (2007).[dode link] O. Vandeputte (ed.), Gids voor Vlaanderen. Toeristische en culturele gids van de Vlaamse gemeenten, Tielt, 2007, p. 582.
Kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeën (Tongeren)

De Kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeën is een kapel in Vreren in de gemeente Tongeren in de Belgische provincie Limburg. De kapel ligt aan de Luikersteenweg aan de westkant van Vreren. De kapel werd gebouwd in 1669 in opdracht van Walter de Selys, stamvader van de familie de Selys Longchamps. De kapel is opgevat als een rechthoekig gebouw in baksteen van twee traveeën met een driezijdige koorsluiting op een basis van silex en mergelsteen. De kleine klokkentoren bevindt zich boven de tweede travee. De banden, hoekbanden en vensteromlijstingen bestaan uit mergelsteen. De voorgevel bestaat uit een trapgevel, een rondboognis in de top en een rechthoekig rondboogportaal van kalksteen. Galerij
Pastorie van Nijlen

Buiten het centrum van de Belgische gemeente Nijlen staat de pastorie van Nijlen, die traditioneel door de pastoor werd bewoond. Het gebouw werd door een Koninklijk Besluit op 13 april 1981 geklasseerd als monument. Wanneer ze exact op de huidige plaats is gebouwd, is nog niet juist achterhaald. Opmerkelijk is dat de achterkant oorspronkelijk de voorkant was. Geschiedenis De pastorie van Nijlen heeft een bewogen geschiedenis. Tijdens de Franse Revolutie werd dit kerkgoed aangeslagen en zo ging het gebouw over in privébezit. Pas in 1821 werd de gemeente Nijlen juridisch eigenaar van de pastorie. De Vest Omdat de 17e eeuw een onrustige periode was en oorlogen en rampen de Kempen teisterden, was er een vest rond het huis. Deze vest moest de bewoners en dorpelingen beschermen bij de inval van vijandige legers en troepen. De brand In 1747 legerde de vorst van Waldeck met zijn troepen in Nijlen met als doel op de belegering van Lier en Antwerpen. Op 23 juni 1747 brandde de pastorie af, door een onvoorzichtigheid van de kok van de vorst. In hetzelfde jaar werd de pastorie herbouwd, maar zonder eerste verdieping. Pas in 1850 werd er een verdieping bijgebouwd. De bouwstijl van de verdieping is minder majestatisch dan de rest van het gebouw. Moord Op 2 januari 1842 pleegde Hendrik De Backer een laffe aanval op de toenmalige pastoor, Petrus De Groof, in de huidige spreekkamer. Juist waarom de pastoor werd vermoord is voor velen een raadsel. Waarschijnlijk ging het om een roofmoord. Een week later stierf de pastoor aan zijn verwondingen en op 11 mei 1842 werd de dader onthoofd op de Grote Markt in Lier. Extra bescherming In 1892 liet de opvolger van pastoor De Groof, pastoor De Mets, grilwerk en een poort voor de slaapkamer van de pastoor aanbrengen. Daarnaast werd er een torenklokje aangebracht in de slaapruimte van de eerste dienstbode, om de dorpelingen te verwittigen als er onraad was op de pastorie. Het klokje is tot nu toe stil gebleven. In 1910 werd er een bijgebouw opgetrokken dat dienst deed als bijkeuken. Restauraties Het gemeentebestuur van Nijlen heeft goede zorg gedragen voor het gebouw, dat niet enkel als woonst van de pastoor moest dienen, maar ook voor de uitoefening van zijn ambt. Nog nooit in de geschiedenis werd de pastorie voor deze ambtelijke functie gebruikt als nu. Zowel de pastoors, als het gemeentebestuur zorgen voor het enige historische gebouw, zodat alles in de oorspronkelijke staat zou blijven. In 1968 werd door het gemeentebestuur een belangrijke restauratie uitgevoerd. Het originele deel van het gebouw werd zo goed mogelijk behouden, en ook de historische gegevens bleven gerespecteerd. Ook in 1975 en 1979 werden er restauraties uitgevoerd. Anno 2009 is de pastorie meer een functioneel gebouw dan dat het gezien wordt als bezienswaardigheid.