NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hospital Militar Reina Astrid

El Hospital Militar Reina Astrid (en francés: Hôpital militaire Reine Astrid; en neerlandés: Militair Hospitaal Koningin Astrid) es un hospital militar belga bajo competencia del Ejército belga. Está ubicado en la base militar Reina Astrid, en Neder-Over-Heembeek, en la Región de Bruselas-Capital. Hospital principal del Ejército belga, su director es el coronel médico Wouter Weuts. Está especializado en el tratamiento de quemaduras de 3.er y 4.º grado y en medicina de emergencia. Solo es accesible para personal militar, pero no es raro que acoja a víctimas de traumatismos civiles, catástrofes naturales o de quemaduras graves. Historia El hospital fue inaugurado en 1974 en sustitución del vetusto Hospital Militar de Ixelles.​ El Centro de grandes quemados fue creado en 1981. En 2010, después de dos años de trabajos, el centro fue ampliado. Su capacidad es de 26 habitaciones individuales y el set de admisión puede acoger hasta 7 quemados al mismo tiempo.​ En1987, junto a otros cinco hospitales, la base militar Reina Astrid fue incorporada a la nueva estructura Belgian Association for Burn Injuries.​ En noviembre de 1996, el Centro antienvenenamiento belga sale de Ixelles para instalarse en nuevas instalaciones del hospital militar Reina Astrid.​ Museo belga de radiología Desde 1990, un museo, con para tema la radiología, está abierto en los pasillos del servicio de radiología. Accesible gratuitamente a todos, su creador y conservador es el doctor René Van Tiggelen.​ Recepción de civiles Durante la Epidemia de enfermedad a coronavirus de 2019-2020, dos personas de regreso de China el 9 de febrero de 2020 fueron ubicadas en cuarentena para dos semanas en el hospital militar.​ Acceso En transporte público, se accede al hospital en tres líneas de autobús de la STIB : 47 53 57 parada « Hôpital militaire » Referencias Bibliografía Vogel, Hermann (2010). Violence et radiologie. Bruxelles: Musée belge de radiologie. p. 71. OCLC 800573852. (KBR code BRO 2010 4.154) Putzeys, Félix; Putzeys, Émile (1889). Description de l'Hôpital militaire de Bruxelles. Liège: Nierstrasz. p. 126. OCLC 14777992. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Hospital Militar Reina Astrid. Website Web del Hospital Militar Reina Astrid «HCB-RA : Hôpital Central de la base Reine Astrid : Bruxelles (NOH)». www.mil.be. Archivado desde el original el 5 de marzo de 2010. Consultado el 11 juin 2013. «Hôpital militaire Reine Astrid». www.bruxellessocial.irisnet.be. agosto de 2012. Consultado el 11 de junio de 2013. «BABI». www.brulures.be. Consultado el 11 de junio de 2013.
Sint-Bernadettekerk (Anderlecht)

De Sint-Bernadettekerk is een rooms-katholiek kerkgebouw, gelegen aan Itterbeekselaan 432 in de tot de Belgische gemeente Anderlecht behorende wijk Goede lucht. Het betreft een laag gebouw in rode baksteen en met een plat dak, gelegen nabij het buitengebied. Oorspronkelijk diende het gebouw als cafetaria op het terrein van de Expo 58. Bij de ingang bevindt zich een stenen beeld van Bernadette.
Oude Pastorie (Nieuwenrode)

De Oude Pastorie is een voormalige pastorie in Nieuwenrode in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. De pastorie is ingeplant op de plaats waar van 1140 tot 1270 een norbertinessenklooster heeft gestaan. Dit klooster werd in 1140 door de Abdij van Grimbergen opgericht nadat het kapittel van Prémontré in 1137 beslist had dubbelkloosters te verbieden. Door een overeenkomst tussen de Berthouts en de heren van Wolvertem werden in Nieuwenrode de nodige gronden gevonden voor een afzonderlijk zusterklooster. Het huidig gebouw werd ten tijde van abt Christophorus Outers in 1643-1647 gebouwd op de samenloop van de kleine Schriekbeek en de Bierbeek. Aan alle zijden was het door water beschermd. Het gebouw werd in 1682 vergroot in traditionele bak- en zandsteenstijl van de renaissance. Het jaartal is te vinden op de balk in de Berthoutszaal. Het gebouw en het landschap zijn sinds 1976 beschermd. Het besluit kwam er nadat een deel van de pastorie in 1967 door brand zwaar was geteisterd. Sinds 1989 doet het gebouw dienst als cultureel centrum waar regelmatig tentoonstellingen en cursussen worden gehouden. Men kan het ook huren voor festiviteiten. Externe link Pastorie, Inventaris Bouwkundig Erfgoed
Golf de Hulencourt

Le Golf Club de Hulencourt est un club de golf situé à Vieux-Genappe. Parcours et activités Il comporte deux parcours, dessinés par Jean-Marie Rossi : le « Verger », un parcours de 9 trous, compact et très technique; le « Vallon », un parcours de 18 trous caractérisé par des fairways larges et plats, de nombreux bunkers, beaucoup de surfaces d'eau et des greens impeccables. Les activités du club se sont diversifiées vers l'organisation de cours de musique et de concerts de musique classique depuis 2008, et le club compte même un orchestre de chambre composé de musiciens internationalement reconnus[réf. nécessaire], le Hulencourt Soloists Chamber Orchestra. Voir aussi Articles connexes Golf Terrain de golf Liste des golfs belges par région Liens externes Site officiel Site officiel des activités musicales Site officiel des l'orchestre de chambre Portail du golf Portail du Brabant wallon
Église Notre-Dame-Immaculée d'Anderlecht

L'église Notre-Dame-Immaculée (en néerlandais : Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk) est un édifice religieux catholique sis au numéro 17 de la rue Docteur De Meersman, dans le quartier de Cureghem à Anderlecht (Bruxelles). De style néogothique, l'église fut construite à partir de 1861. Elle fait partie de l'unité pastorale d'Anderlecht. Histoire Construite de 1856 à 1900 en style néogothique dans un quartier anderlechtois proche de Bruxelles-ville (Cureghem) qui était alors en pleine expansion l'église est l'œuvre de trois architectes : H. Raeymaeckers, E.A.J. Cels et Jules-Jacques Van Ysendyck. La voirie fut aménagée de telle sorte que l'église forme ilot séparant les deux voies de la rue Dr DeMeersman. Description La façade, en sa partie centrale est très élancée. Partant d'un portail richement décoré, surmonté de son tympan (avec statue de la Vierge immaculée) et d'un vitrail tout en longueur qui est flanqué de deux tourelles, elle est prolongée en une tour-clocher octogonale centrale (tour portail), prolongée d'une haute flèche également octogonale. Deux autres vitraux en arc brisé ornent les côtés gauche et droit de la façade de pierre blanche. Nef (avec bas-côtés) et sanctuaire de l'église sont beaucoup plus sobres, et exécutés en brique orange, tandis que leurs vitraux, de même dimension que sur la façade, sont encadrés de pierre naturelle. Sur le mur extérieur du chevet de l'église (côté méridional) une plaque surmontée d'un haut relief encadré de la Vierge-Marie commémore le centenaire de l'église: 1856-1956. Patrimoine L'orgue, qui date de 1931, est œuvre du facteur Jules Anneessens (nl)-Tanghe, de Menin. Note Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Bruxelles
Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk (Anderlecht)

De Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk is een rooms-katholiek kerkgebouw te Anderlecht, gelegen aan Dokter De Meersmanstraat 17 in de wijk Kuregem. Architectuur Het is een kerk in neogotische stijl waaraan men gebouwd heeft van 1856 tot 1900. Drie architecten hebben aan het gebouw gewerkt: H. Raeymaeckers, E. A. J. Cels en Jules Jacques Van Ysendyck. Vooral de voorgevel is rijkelijk versierd. Deze is bekleed met witte hardsteen. Het driebeukige kerkschip en het koor zijn veel soberder, en uitgevoerd in oranje baksteen, terwijl de vensters met natuursteen zijn omlijst. De voorgevel bezit een rijkversierd portaal en een halfingebouwde centrale toren (portaaltoren), gedekt door een hoge achtkante spits en voorzien van twee lagere, flankerende torentjes. Er zijn drie spitsbogige vensters. Orgel Het orgel is van 1931 en werd gebouwd door Jules Anneessens-Tanghe. Illustraties
Église Saint-Vincent-de-Paul d'Anderlecht

L'église Saint-Vincent-de-Paul (en néerlandais : Sint-Vincentius a Paulokerk) est un ancien édifice religieux sis sur la chaussée de Ninove, à Scheut-Anderlecht (Bruxelles). L’ancienne chapelle de Scheut confiée aux Scheutistes est remplacée par l’église actuelle construite par l'architecte Joseph Smolderen dans les années 1936-1937. Elle fut consacrée le 10 octobre 1945 par le Cardinal Van Roey. L’église se signale par son clocher, à la limite de la démesure et qui abandonne le plan carré au profit du rectangle. Presbytère et dépendances furent convertis et adaptés aux besoins d’une nouvelle école pour adolescents qui ouvrit ses portes en 2018. Histoire Une très ancienne chapelle existait, la chapelle Notre-Dame de grâce, qui fut construite en 1450-1455 par ordre de Charles le Téméraire et était autrefois desservie par les moines de la chartreuse de Scheut. En 1865, ce qui reste de la chartreuse, la chapelle de Scheut (en fait: le sanctuaire de l’ancienne église abbatiale) est confié à la Congrégation du Cœur Immaculé de Marie (Scheutistes), institut religieux missionnaire récemment fondé par Théophile Verbist. Cela deviendra la maison-mère de l’institut religieux. Avec la maison sont construits une chapelle et une école financée par le banquier Émile Stinglhamber. En 1894, une paroisse est érigée. La chapelle est rénovée au début du XXe siècle, mais bientôt trop petite. Le quartier Ouest de Bruxelles se développe rapidement. En 1936-1937, une nouvelle église la remplace, dont l’architecte est Joseph Smolderen (1889-1973). L'église est un grand bâtiment en briques une brique apparente rugueuse dont le ton fleur de bruyère vire au brun, avec façade de style art déco avec des ornements en pierre lourde. Une très haute tour-clocher, détachée du bâtiment sur son côté gauche est plus impressionnante que belle. Le portail d'entrée est accentué par deux tourelles symétriques d'escalier intérieur intégrées au bâtiment. Les Scheutistes, qui manquent de vocations après un apogée dans les années 1960, quittent les lieux dans les années 1980 pour se construire une résidence plus petite de l’autre côté de la chaussée de Ninove. La communauté chrétienne étant fort réduite, la paroisse Saint-Vincent-de-Paul est dissoute. Officiellement désacralisée en 2016, l'église, le presbytère et les dépendances sont confiés depuis à l’association d’écoles Sint-Goedele. Restaurés et adaptés, les bâtiments s’ouvrent comme école pour adolescents en 2018. Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de l’Art déco Portail de Bruxelles
Sint-Vincentius a Paulokerk (Anderlecht)

De Sint-Vincentius a Paulokerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Anderlechtse wijk Scheut, gelegen aan Ninoofsesteenweg 369. De kerk, pastorie en bijgebouwen zijn omgebouwd tot een tienerschool met als inrichtende macht Sint-Goedele vzw die van start ging in het schooljaar 2018-2019. Geschiedenis Hier bevond zich de kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Gratie, van 1450-1455 gebouwd in opdracht van Karel de Stoute. In 1865 werd de Congregatie van het Onbevlekt Hart van Maria (Scheutisten) opgericht, een missiecongregatie die zich te Scheut vestigde. Deze bouwde een klooster met kapel, en een school, gefinancierd door bankier Emile Stinglhamber. In 1894 werd ook een parochie opgericht. In 1902 kreeg deze het eigendom van een voorlopige kapel waarvan in 1905 de gevel werd verbouwd. Dit betrof een neogotisch bouwwerk. Van 1936-1937 werd een nieuwe, grotere, kerk gebouwd. Architect was Joseph Smolderen (1889-1973). Tijdens de Tweede Wereldoorlog moesten de klokken onder de grond worden verstopt om bij de bevrijding, op 4 september 1944, weer uit de grond tevoorschijn te komen. De kerk is een groot bakstenen gebouw, uitgevoerd in art-decostijl met zware natuurstenen ornamenten en een losstaande hoge vierkante toren, gedekt met zadeldak. De zware ingangspartij wordt geaccentueerd door twee in symmetrie aangebouwde traptorens. De oude kapel, aangebouwd aan de kerk, werd in 1974 gesloopt. Tien jaar later ondergingen de kloostergebouwen hetzelfde lot en werd de congregatie gehuisvest in een kleiner en moderner complex.
Onze-Lieve-Vrouw van Vreugdekerk

De Onze-Lieve-Vrouw van Vreugdekerk is de parochiekerk van de Anderlechtse wijk Vogelenzang, gelegen aan Britse-Soldaatlaan 29. De parochie vindt zijn wortels in het jaar 1967, toen een kleuterschool werd begonnen op grond van de Broeders van Scheppers, een congregatie die hier in 1901 bezit had verworven. De wijk breidde zich snel uit en er ontstond behoefte aan een eigen kerk. Hiertoe vond een grondruil plaats waarbij ook de parochie van de Sint-Pieter-en-Sint-Guidokerk betrokken was. Er werd een kleine kerk voor 200 gelovigen gebouwd die in 1970 gereed kwam. De bedoeling was om later een veel grotere kerk te bouwen. Dit plan werd echter nimmer gerealiseerd. Het is een kerk in L-vorm, eenvoudig van uitstraling, maar wel met een aantal kunstwerken. Het schilderij: De gekruisigde Christus wordt in de hemel binnengedragen werd geschonken door de deken. Er zijn moderne keramische werken, waaronder de merkwaardige Kruiswegstaties. Voorts houtsnijwerk, plastieken en dergelijke. Naast de kerk ligt een parkje, waarin zich een Lourdesgrot bevindt. Boven de kerk bevinden zich enkele appartementen voor Franse zusters, afkomstig van Bretagne.
Iglesia de San Francisco Javier (Anderlecht)

La Iglesia San Francisco Javier (en holandés : Sint-Franciscuskerk ) es un edificio religioso católico ubicado en Cureghem, un distrito oriental del municipio de Anderlecht (Bruselas). Construida en estilo neogótico a principios del siglo XX, la iglesia se encuentra en proceso de secularización (2020). Historia Además de las parroquias de la Inmaculada Concepción y la Colegiata de San Pedro y Guido, era necesario un tercer lugar de culto en el municipio de Anderlecht, en plena expansión urbana a finales del siglo XIX. La parroquia, puesta bajo la protección de San Francisco Javier, el gran misionero jesuita, fue erigida canónicamente en 1906. Los primeros servicios religiosos tuvieron lugar en un almacén inicialmente, y a partir de 1909, en una capilla temporal en la rue Eloy. En 1912 se colocó la primera piedra de la nueva iglesia. Las obras se completarán en 1915. La iglesia está dedicada a San Francisco Javier, un misionero jesuita del siglo XVI conocido como el Apóstol de Asia. Descripción Ocupando completamente un bloque urbano, bordeado por las calles de rue Joseph Dujardin, rue de l'Ecole moderne y rue Eloy, la iglesia es imponente. Su parvis da a la calle Eloy. Construido en piedra natural, es de estilo neogótico realzado con elementos románicos que le dan un aspecto algo ecléctico. Su campanario cuadrado, en su pared lateral, se encuentra en la esquina del crucero izquierdo y la nave. Dos torreones románicos octogonales la adornan, uno en el lado derecho de la fachada y el otro, el campanario al que está adosado. Alberga la escalera en su parte inferior. La iglesia tenía varias hermosas vidrieras, incluida una serie de los 'doce apóstoles', pero están en malas condiciones. La iglesia ya estaba muy deteriorada cuando se llevó a cabo una restauración en 1985, pero su declive continúa. En 1986 se instaló en el interior del edificio una capilla más pequeña para el servicio pastoral de los fieles que la frecuentaban y cuyo número iba disminuyendo. Los alrededores también están descuidados. Perspectivas Cerrada para el culto desde 2015, la iglesia está en proceso de secularización. Se está estudiando un proyecto que convertiría el edificio en un polideportivo, tras la reforma y adecuación del local.
Église Saint-François-Xavier d'Anderlecht

L’église Saint-François-Xavier (en néerlandais : Sint-Franciscuskerk) est un édifice religieux catholique sis à Cureghem, un quartier oriental de la commune d’Anderlecht (Bruxelles). Construite en style néo-gothique au début du XXe siècle, l’église est en voie de sécularisation (2020). Histoire Outre les paroisses de l’Immaculée-Conception et de la collégiale Saint-Pierre-et-Guidon un troisième lieu de culte était nécessaire dans la commune d’Anderlecht, en pleine expansion urbanistique à la fin du XIXe siècle. La paroisse, placée sous la protection de saint François Xavier, le grand missionnaire jésuite, fut érigée canoniquement en 1906. Les premiers services religieux ont lieu dans un entrepôt puis bientôt, à partir de 1909 dans une chapelle provisoire à la rue Eloy. En 1912 la première pierre de la nouvelle église est posée. Les travaux seront achevés en 1915. L’église est dédiée à saint François Xavier, un missionnaire jésuite du XVIe siècle connu comme l’apôtre de l’Asie. Description Occupant complètement un îlot urbain bordé des trois rue Joseph Dujardin, rue de l’école moderne et rue Eloy, l’église est imposante. Son parvis donne sur la rue Eloy. Construite en pierres naturelles elle est de style néo-gothique rehaussée d’éléments romans qui lui donnent un aspect quelque peu éclectique. Son clocher carré, sur son flanc latéral est au coin du transept gauche et de la nef. Deux tourelles octogonales romanes ornent, l’une le côté droit de la façade et l’autre, le clocher auquel elle est accolée. Elle en abrite l’escalier dans sa partie inférieure. L’église avait un certain nombre de beaux vitraux dont une série des ‘douze apôtres’, mais ils sont en mauvais état. L’église était déjà fort délabrée lorsqu’une restauration eut lieu en 1985, mais son déclin continue. En 1986 une chapelle plus petite est mise en place à l’intérieur du bâtiment, pour le service pastoral des fidèles qui la fréquentent et dont le nombre va diminuant. Les alentours sont également négligés. Avenir Fermée au culte depuis 2015, l’église est en voie de sécularisation. Un projet est à l’étude qui ferait du bâtiment un centre sportif, après rénovation et adaptation des lieux. Notes et références Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de Bruxelles
Sint-Franciscuskerk (Anderlecht)

De Sint-Franciscuskerk is een rooms-katholiek kerkgebouw te Anderlecht, gelegen aan de Eloystraat 75. De kerk is gewijd aan Franciscus Xaverius en bevindt zich in de wijk Kuregem. Naast de Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenparochie en de oorspronkelijke Sint-Pieter en Sint-Guidoparochie was er in deze snelgroeiende wijk behoefte aan een derde parochie. Deze aan Franciscus Xaverius gewijde parochie werd in 1906 gesticht. Eerst werd gekerkt in een noodkerk die in een opslagplaats was gevestigd. In 1909 verhuisde deze kapel naar Eloystraat 80, en in 1912 werd de eerste steen voor de nieuwe kerk gelegd, die in 1915 gereed kwam. In het kerkgebouw zijn een aantal fraaie glas-in-loodramen te vinden, waarop onder meer de twaalf apostelen staan afgebeeld. De grote kerk raakte geleidelijk in verval, en de laatste restauratie was in 1985, waarna het verval nog verder voortschreed, temeer daar het aantal kerkgangers terugliep. In 1986 werd een -veel kleinere- kapel ingericht binnen de kerk, en het aantal activiteiten dat de gehele kerk omvatte liep verder terug. De kerk wordt beschermd als monument. Het betreft een imposante eenbeukige natuurstenen kruiskerk in neogotische stijl, voorzien van een aangebouwde vierkante toren die door een tentdak wordt gedekt. De toren wordt geflankeerd door een lager achthoekig traptorentje. Ook naast het ingangsportaal bevindt zich een dergelijk torentje. Zie ook Lijst van kerken in Brussel Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Anderlecht
Église Notre-Dame du Sacré-Cœur d'Anderlecht

L’église Notre-Dame du Sacré-Cœur (en néerlandais : Onze-Lieve-Vrouw van het Heilig Hartkerk) est un édifice religieux orthodoxe sis au 67 avenue Norbert Gille, à Anderlecht (Bruxelles). Construite en 1935 comme lieu de culte catholique, l’église fut confiée à l’Église orthodoxe roumaine d’Europe occidentale et méridionale qui y a établi une paroisse. Description Construite sans clocher en 1935 et de dimension modeste, l’église a été construite sur des plans de l'architecte Julien Roggen, dans un style Art déco. Au dessus de la porte d’entrée un relief stylisé illustre la Vierge-Marie présentant l’Enfant-Jésus – tous deux de face – déjà marqué du cœur souffrant pour le monde (Sacré-Cœur). L’intérieur de l’église est sobre. L’ensemble architectural est dominé par la voûte parabolique au-dessus du sanctuaire. Une monumentale horloge de clocher y a trouvé sa place. N’étant plus considérée comme nécessaire au culte catholique, l’église fut confiée à l’Église orthodoxe roumaine qui y a établi une paroisse placée sous la protection de saint Grégoire Palamas. L’église est également appelée "De la Présentation au Temple de la Mère de Dieu". Notes et références Références Portail de l’architecture chrétienne Portail de Bruxelles Portail du catholicisme Portail du christianisme orthodoxe
Onze-Lieve-Vrouw van het Heilig Hartkerk (Anderlecht)

De Onze-Lieve-Vrouw van het Heilig Hartkerk is een rooms-katholiek kerkgebouw gelegen aan de Norbert Gillelaan 67 te Anderlecht. Het is een betrekkelijk kleine bakstenen kerk die in 1935 werd gebouwd in art-decostijl (baksteenexpressionisme). Aan de voorgevel valt boven het rechthoekige ingangsportaal het gestileerde reliëf van Maria met Kind op. Het kerkinterieur is sober, maar wordt gedomineerd door het paraboolgewelf boven het koor. In het interieur bevindt zich voorts een klok, die ooit uit een toren was gevallen en nu in de kerk een plaatsje heeft gekregen.
Deux tombes de Montenaken

Les deux tombes de Montenaken (en néerlandais : Twee tommen) sont un double tumulus gallo-romain classé situé à Montenaken dans la commune belge de Gingelom au sud de la province de Limbourg. Il est repris sur la liste des monuments historiques de Gingelom depuis 1979. Localisation Les deux tumulus se situent au milieu de champs cultivés, le long de Twee-Tombenweg, à environ 2 kilomètres à l'est du centre du village de Montenaken. Ils font partie d'un ensemble de six tumulus situés dans un rayon de 1,5 kilomètre autour de Montenaken. La limite avec la Région wallonne se trouve à 125 mètres de ce site. Histoire Ces deux tumuli datent de la seconde moitié du IIe siècle apr. J.-C. En 1863, l'archéologue Henri Schuermans a mené des fouilles sur ce site. Description Le site se compose d'une première butte d'une hauteur d'environ 3,5 mètres, d'un diamètre d'environ 18 mètres jouxtant la voirie et bordée d'un arbre sur son côté sud et d'une seconde butte moins haute (environ 2,5 mètres) placée quelques mètres au nord de la première et constituée de deux cônes contigus orientés entre eux d'est en ouest. Un panneau explicatif se situe le long du chemin, à quelques mètres au sud du site. Références Voir aussi Articles connexes Liste des tumuli de Belgique Trois tombes de Montenaken Tumulus de Cras-Avernas Liens externes (nl) inventaris.onroerenderfgoed.be Portail du Limbourg (Belgique) Portail de la Rome antique Portail de l’archéologie
Twee Tommen

De Twee Tommen zijn Gallo-Romeinse tumuli, tommen of grafheuvels ten noordoosten van Kortijs en ten oosten van Montenaken, in de Belgisch-Limburgse gemeente Gingelom. De twee grafheuvels maken deel uit van een groep van 6 tommen binnen een straal van 1,5 kilometer rond Montenaken en dateren uit de tweede helft van de tweede eeuw na Christus. Ze zijn gesitueerd op het Twee-Tommenveld. In 1863 werden de twee grafheuvels onderzocht door Henri Schuermans, waarbij bleek dat men hem reeds voor was geweest. In de Twee Tommen zijn er geen vondsten aangetroffen. In 1979 werden de Twee Tommen beschermd als monument. In 2014 werden ze na een opknapbeurt van 3 jaar opnieuw heropend. Zie ook Avernassetombe of Tom van Montenaken - deel van de groep van 6 tommes rond Montenaken Drie Tommen - deel van de groep van 6 tommes rond Montenaken Gallo-Romeinse tumuli in België