NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kerkhof van Outrijve

Het Kerkhof van Outrijve is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Outrijve, een deelgemeente van Avelgem. Het kerkhof ligt rond de Sint-Pieterskerk aan de oostelijke rand van het dorp. Britse militaire graven Op de begraafplaats ligt een perk met 14 Britse militaire graven van gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog waarvan 1 niet meer geïdentificeerd kon worden. Het dorp werd tijdens het geallieerde eindoffensief op 24 oktober 1918 bevrijd door de 1st/4th Cheshires. Alle hier begraven slachtoffers kwamen om in oktober en november van dat jaar maar 12 van hen werden pas na de wapenstilstand hier bijgezet. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan daar geregistreerd onder Outrijve Churchyard.
Kerkhof van Spiere

Het Kerkhof van Spiere is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Spiere in West-Vlaanderen. Het kerkhof ligt in het dorpscentrum rond de Sint-Amandus en Heilig Hartkerk. Het terrein ligt hoger dan het straatniveau en wordt deels afgebakend door een muur of een haag. Britse militaire graven Op het kerkhof liggen 9 Britse militaire graven met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Zij kwamen om tijdens het geallieerde eindoffensief in oktober 1918 en werden na de wapenstilstand tegen de noordwestelijke rand van het kerkhof begraven. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd als Spiere (Espierres) Churchyard. Onderscheiden militair soldaat F. Mackenzie van het London Regiment (London Scottish) werd onderscheiden met de Military Medal (MM).
Kerkhof van Stalhille

Het Kerkhof van Stalhille is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Stalhille in de gemeente Jabbeke. Het kerkhof ligt rond de Sint-Jan-de-Doperkerk in het centrum van het dorp. Oorlogsgraven Op het kerkhof liggen twee Canadese officieren die sneuvelden op 28 mei 1918. Zij werden op die dag met hun vliegtuig (Airco DH.9) boven Stalhille neergeschoten. Het gaat om de luitenant Russell McKay Hall, aanvankelijk in dienst bij de Canadian Infantry maar die later overstapte naar de Royal Air Force en de luitenant Frederick Holmes Reilly, ook in dienst bij de Royal Air Force. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd als Stalhille Churchyard.
Kerkhof van Waarmaarde

Het Kerkhof van Waarmaarde is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Waarmaarde, een deelgemeente van Avelgem. Het kerkhof ligt rond de kerk gewijd aan O.L.V. Geboorte en Sint-Eligius. Britse oorlogsgraven Op het kerkhof bevinden zich twee perken met Britse militaire graven. In het eerste perk liggen twee niet geïdentificeerde gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. In het tweede perk liggen 18 Britse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog waaronder 1 niet geïdentificeerde. Behalve één vielen zij allen op 21 of 22 mei 1940 tijdens de terugtocht van het Britse Expeditieleger naar Duinkerke. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan er geregistreerd als Waarmaarde Churchyard. Luitenant-kolonel Charles Leslie Rougier is de hoogste in rang op deze begraafplaats. Hij is drager van het Military Cross (MC), dit is de derde belangrijkste militaire onderscheiding in het Britse leger.
Nieuwe Sint-Rochuskerk (Ulbeek)

De Nieuwe Sint-Rochuskerk is de huidige parochiekerk van Ulbeek, gelegen aan de Ulbeekstraat 32. Gebouw Deze kerk vervangt de Oude Sint-Rochuskerk. Ze is op enige afstand ten noordwesten van de oude kerk gebouwd. Het gebouw werd ingewijd in 1938 en is een voorbeeld van moderne gotiek. Het is een bakstenen zaalkerk waarin ook beton is verwerkt en waar de spitsboogvensters nog naar de gotiek verwijzen. De kerk wordt gedekt door een hoog zadeldak, bedekt met rode pannen. De vlakopgaande westtoren, die links van de kerk tegen de noordgevel is aangebouwd, wordt gedekt door een overstekend tentdak. Met name de galmgaten tonen beton. Interieur Het interieur wordt overdekt door een spits tongewelf. In de kerk bevindt zich een schilderij van Sint-Rochus van omstreeks 1600. Het doopvont stamt uit het tweede kwart van de 16e eeuw. Het toont vier hoofden. De sokkel en het deksel zijn nieuw. Uit het midden van de 17e eeuw stamt een reliekhouder van Sint-Rochus, uitgevoerd in met zilver beslagen hout. De communiebank uit 1908 is een gift van de familie Hayen-Bomal. Vijf bidbanken zijn uit 1825. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangenkerk (Terkoest)

De Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangenkerk is een kerkgebouw in Terkoest, een kerkdorp van de gemeente Alken. De bewoners van Terkoest, vanaf 1951 een zelfstandige parochie, kerkten aanvankelijk in de kapel van het Kasteel d'Erckenteel. In 1960 werd een nieuwe kerk gebouwd. Het is een opvallend, witgeschilderd gebouw onder zadeldak. Architect was G. Daniëls. De vrijstaande toren, evenals de kerk uit baksteen opgetrokken, is niet witgeschilderd. Deze vierkante toren wordt gedekt door een tentdak. De kerk, met een vooruitspringend portaal, wordt gedekt door een zadeldak. In het interieur vindt men echter een breed tongewelf. Het koor, dat een rond glas-in-loodvenster bevat, wordt ook gesierd door een modernistisch schilderstuk over de gehele breedte van het koor. Ook het interieur van de kerk is witgeschilderd. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Onze-Lieve-Vrouw-Troost der Kleine Kinderen

Onze-Lieve-Vrouw-Troost der Kleine Kinderen (ook: Onze-Lieve-Vrouw Van de Voetbaan of Onze-Lieve-Vrouw op 't Grient) is de naam van een kapel, gelegen aan de Diestersteenweg nabij het centrum van Kermt. Geschiedenis De kapel in barokstijl, werd in de 2e helft van de 17e eeuw opgericht door Jean Erard Foullon de Cambray (1609-1668), die heer was van Kermt. Zijn broer, Servais Foullon, schonk daartoe een beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Loreto vervaardigd door Jean Del Cour. Dit beeld is echter weggenomen. Eind 18e eeuw werd de kapel geregeld bestolen door rondtrekkende Franse soldaten. Ter beveiliging mocht een oude vrouw in het kapelletje wonen, waartoe voor haar een schouw werd ingemetseld. In 1811 werd de kapel vergroot door toedoen van Antonius Casimir baron de Stockheim, die oud-hulpbisschop van Luik was. Een chronogram werd aangebracht met als tekst: Crescente accursu, crescebat forma sacelli (omdat de toeloop groter werd, werd de kapel vergroot). Reden hiertoe was, dat er veel pelgrims langskwamen die op weg waren naar Scherpenheuvel. De kapel was ook het toevluchtsoord voor moeders met kleine kinderen, die hier genezing afsmeekten. In 1949 werd daartoe de broederschap de broederschap van Onze-Lieve-Vrouw-Troost der Kleine Kinderen opgericht. In 1979 werd de kapel, die wordt overschaduwd door een eik en twee linden, beschermd als monument en dorpsgezicht. Gebouw Het kapelletje is een bakstenen gebouwtje in barokstijl, gedekt met een zadeldak. Versieringen zijn in mergelsteen aangebracht. Er is een halfronde apsis en een dakruitertje met naaldspits siert het dak. In de kapel zijn enkele 17e-eeuwse houten heiligenbeelden te vinden, evenals een Sint-Rochusbeeld. Externe links Onroerend erfgoed Hasel
Onze-Lieve-Vrouw-ten-Beukenboomkapel

De Onze-Lieve-Vrouw-ten-Beukenboomkapel in Voorde werd opgericht in het jaar 1661 en bevindt zich aan het zogenaamde Mariaveld, een veldweg die in vroegere tijden dienstdeed als hoofdbaan tussen Brakel en Brussel. Hierdoor kwamen ook veel pelgrims langs die bij de kapel even konden uitrusten. Geschiedenis De legende doet de ronde dat de kapel in 1661 werd opgericht door de toenmalige heer van Voorde, Maximiliaan Van der Meere, naar aanleiding van de wonderbaarlijke genezing van zijn echtgenote, die voorheen leed aan een ongeneeslijke ziekte. De heer Van der Meere zou de maanden daarvoor talloze keren zijn toevlucht genomen hebben tot een Mariabeeldje dat aan de bast van een beukenboom hing, waarbij hij beloofde dat, mocht zijn vrouw genezen, hij voor dat beeldje een kapel zou bouwen als dank. Doorheen de jaren is de kapel al verschillende keren gerenoveerd geweest. De grootste renovatie gebeurde in 1960 door de familie Van Der Schueren. In 1975 werd de kapel beschermd als monument. In 2011 werd de kapel in gebruik genomen als parochiekerk door de Oecumenisch Katholieke Gemeenschap van de Goede Herder. De kapel werd in 2016 verkocht aan Tom Callebaut, die het gebouw binnenin verbouwde tot eengezinswoning.
Onze-Lieve-Vrouw-Boodschapskapel

De Onze-Lieve-Vrouw-Boodschapskapel is de voormalige parochiekerk van Spalbeek, gelegen aan Spalbeekstraat 67. De oudste delen van het gebouw zijn romaans, zoals het in ijzerzandsteen opgetrokken koor, dat uit de 12e of 13e eeuw stamt. Naar verluidt zou de ziekenkamer van de heilige Elisabeth van Spalbeek (begin 14e eeuw) aan de oostzijde van het schip hebben gelegen. De oostelijke traveeën van het schip (tussen 1320 en 1350) zijn uitgevoerd in ijzerzandsteen, de westelijke traveeën zijn laatgotisch en in baksteen uitgevoerd. De westgevel werd tussen 1610 en 1650 gebouwd. Vanouds was de kapel onderhorig aan de parochie van Kermt, maar in 1848 werd Spalbeek een zelfstandige parochie. In 1870 werden bij toeval muurschilderingen in het kerkje ontdekt. Toen, in 1890, de neoromaanse Onze-Lieve-Vrouw Boodschapskerk in gebruik werd genomen, kreeg dit bouwwerk weer de status van kapel. Van 1950-1953 werd de kapel gerestaureerd. Interieur Van belang zijn twee gotische muurschilderingen, voorstellende de tronende Christus en -mogelijk- Elisabeth van Spalbeek. Dateringen lopen uiteen van 2e helft 14e eeuw tot eind 15e eeuw. Externe link Onroerend erfgoed
Sint-Niklaaskerk (Wimmertingen)

De Sint-Niklaaskerk is de parochiekerk van Wimmertingen, gelegen aan de Smetstraat. Geschiedenis De parochie stamt al van 1297, maar van de huidige kerk dateert het oudste deel, het middenschip, uit 1628. In dat jaar werd de toenmalige lemen kapel vervangen door een bakstenen gebouw, waarvoor Graaf De Rivière d'Arschot de eerste steen legde. In 1631 werd de kerk ingewijd. Tijdens de Franse tijd werd de kerk gebruik als opslagplaats voor Franse troepen en werd de parochie bij die van Kortenbos gevoegd, waarvan ze in 1836 weer gescheiden werd. In 1843 werd de (ingebouwde) toren gebouwd, waarbij de kerk 5 meter in westelijke richting werd vergroot. In 1899 werden koor en transept gebouwd. In 1901 sloeg de bliksem in de toren, waarop de kerk in brand vloog. De kerk brandde uit, maar werd in hetzelfde jaar hersteld. In de noordelijke toegangsdeur van de kerk zijn de hamerslagen te zien van de smid Louis Hermans, die in 1901 de toegang tot de brandende kerk wilde forceren om te redden wat er te redden viel. In 1942 werden de lage zijbeuken toegevoegd, zodat meer gelovigen in de kerk konden plaatsnemen. De kerk was tot 1666 toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw, en daarna aan de Heilige Nicolaas van Myra. In 1862 verwierf de parochie een relikwie van Sint-Gillis en sindsdien trok de kerk ook bedevaartgangers aan. Gebouw Het huidige bakstenen kerkgebouw is op het schip uit 1628 na, grotendeels neogotisch. . De ingebouwde westtoren heeft een vierkante basis, waarboven een achtkante geleding waarin de klokken hangen, gedekt door een naaldspits. Links van de hoofdingang bevindt zich een kruisbeeld met afdak. Het interieur wordt gedekt door een houten tongewelf. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen Parochiegeschiedenis
Sint-Jozefskerk (Rapertingen)

De Sint-Jozefskerk is de parochiekerk van Rapertingen, gelegen aan de Luikersteenweg. Geschiedenis In 1911 werd beslist om deze kerk te bouwen. Zo zou een nieuwe wijk van Hasselt, met ongeveer 700 inwoners, ontstaan. In 1914 begon de bouw, maar door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd het werk gestaakt. Pas in 1926 werd de kerk ingewijd. Het betreft een neoromaanse kruisbasiliek, gebouwd in baksteen met natuurstenen speklagen. Het gebouw heeft een ingebouwde zuidoostelijke toren, die geflankeerd wordt door een ronde traptoren. Het ingangsportaal heeft een schilddak en ook is er een opvallend roosvenster boven het portaal. De oorspronkelijke architecten waren Hyacinth Martens en Vincent Lenerz. Martens stierf echter in 1919 en Lenerz in 1924, zodat uiteindelijk Jos Deré voor de voltooiing zorg heeft gedragen. In 1966 werden muurschilderingen aangebracht door Rik Verelst. Van 2006-2009 en vooral na 2012 werden grondige restauratiewerkzaamheden uitgevoerd. Opmerking Sommige bronnen noemen het jaar 1869 als bouwjaar. Dit is echter foutief. Externe links Hasel Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Amanduskerk (Stokrooie)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van Stokrooie, die zich bevindt aan de Sint-Amandusstraat. Gebouw Het betreft een neoclassicistische bakstenen pseudobasiliek, gebouwd van 1850-1853. De kerk heeft een ingebouwde, vlakopgaande westtoren, gedekt door een ingesnoerde naaldspits, en een koor met halfronde apsis. Meubilair De meeste kerkmeubelen zijn 19e-eeuws. Daarnaast is er een 18e-eeuwse biechtstoel. In deze kerk bevinden zich vier doeken uit de reeks De deugdzame vrouwen van Lambert Lombard afkomstig uit de abdij van Herkenrode. In de doopkapel is de muurschildering Doopsel van Jezus van 1962 te zien, een werk van Raf Mailleux. De glasramen van 1957 in de zijbeuken komen uit het atelier Osterrath in Tilff. Ze tonen episoden uit het leven van de Heilige Amandus. De vier geelkoperen altaarkandelaars zijn van omstreeks 1650. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Église Notre-Dame-au-Lac de Tirlemont

L'église Notre-Dame-au-Lac (Onze-Lieve-Vrouw-ter-Poel en néerlandais) est une église gothique et néogothique inachevée située sur le territoire de la ville belge de Tirlemont (Tienen), en Brabant flamand. Localisation L'église Notre-Dame-au-Lac borde le côté oriental de la Grand-Place de Tirlemont (Grote Markt en néerlandais), qui fut construite sur un étang asséché, d'où le nom de l'église. Elle borde également le côté nord de la place du Marché à la Chaux (Kalkmarkt), à 300 m au nord-est de l'église Saint-Germain. Histoire Classement et protection L'église fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 25 mars 1938 et figure à l'Inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 42839. Ce classement révèle une architecture gothique des XIVe et XVe siècles ainsi qu'une architecture néogothique. Articles connexes Tirlemont Église Saint-Germain de Tirlemont Liste des monuments historiques de Tirlemont Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Luingne

Luingne ( LWEEN; French pronunciation: [lwin] or [lɥiɲ]; Dutch: Lowingen; Picard: Loinne) is a village of Wallonia and a district of the municipality of Mouscron, located in the province of Hainaut, Belgium. It was a municipality in its own right before the 1977 fusion of municipalities. The inhabitants are called "Cleugnottes". The district is 554-acre large. Dioceses In 1117, a charter was signed by Ernulfus de Luina. Pope Pascal II (1090-1118) mentions Luingne's altar in a papal bull. A bull of Clement III (1187-1191) confirmed that the chapel and its grounds had been given to the chapter of Tournai. In 1146 the diocese of Tournai was separated from the diocese of Noyon and the presbytery of Luingne became part of the deanery of Helchin. In 1569 the bishop divided this deanery into Helchin-Flamand and Helchin-Wallon, of which Luingne is a part. In 1801, Napoleon created the diocese of Ghent and Luingne (like Mouscron and Herseaux) became part of the deanery of Menin. In 1932, Monsignor Lamiroy, bishop of Bruges, created a French-speaking deanery within his Flemish diocese, grouping together Mouscron-Comines and the surroundings. In 1967, this deanery was attached to the diocese of Tournai under Monsignor Himmer. Religious monuments The church has always been in the same place throughout the years. It is even possible that a romanesque building was there before; a drawing from 1813 by Séraphin Vermote represents it. A condemnation for iconoclast destructions committed in the church of Luingne on 24 August 1566 is known thanks to a judgement in Courtrai. The wars of Louis XIV would not spare it either and in 1676 a request was presented in order to repair it. During the French Revolution in 1794, a budget was drawn up to replace the goods that had been pillaged by the sans-culottes. The decision to demolish the old church was made between 1848 and 1850 due to its instability and its small size. A new church, in a neo-Gothic style, named Saint-Amand replaced it at a cost of 40,129 Belgian francs. The building is 20 metres long, 18 metres wide and 15 metres tall. The clock-tower is 42.80 metres high. Sources "Le cleugnottte", a periodic bulletin of the village of Luingne References External links Histoire de Luingne www.villagedeluingne.be
Lowingen

Lowingen (Frans: Luingne) is een dorp in de Belgische provincie Henegouwen en een deelgemeente van Moeskroen. Het dorpscentrum van Lowingen is vergroeid geraakt met de verstedelijkte bebouwing van Moeskroen en spreidt zich ook uit op een stuk van het grondgebied van de deelgemeente Herzeeuw. Een afgezonderd stuk grondgebied van Lowingen, met vooral nijverheidsgebied, ligt iets meer westwaarts, tegen de grens met Frankrijk. Geschiedenis Lowingen werd voor het eerst vermeld in 1176 als Luina. Het betreft een Germaanse persoonsnaam, voorzien van een achtervoegsel: -ingen (lieden van). Waarschijnlijk ontstond hier in de Romeinse tijd al een nederzetting, maar het dorp Lowingen werd voor het eerst vermeld in 1176. De eerst bekende heer van Lowingen was Bernard de la Barre, een wijnkoopman uit Doornik die de heerlijkheid in 1329 aankocht. In 1332 kocht hij ook de heerlijkheid Moeskroen. Hij liet een omgrachte versterkte hoeve bouwen. Door huwelijken kwam de heerlijkheid -evenals die van Moeskroen- aan achtereenvolgens de families De Liedekerke, Basta en D'Ennetières. De oorlogen van Lodewijk XIV legden een zwaar beslag op Lowingen. De Engelsen observeerden de Fransen vanuit Tombroek, terwijl de Fransen de hoogte van Malcense bezetten. In 1715 kwamen er Noord-Nederlandse militairen om de grenzen te bewaken. Dezen trachtten de plaatselijke bevolking tevergeefs tot het protestantisme te bekeren. Bij het vastleggen van de taalgrens in 1963 werd Lowingen ingedeeld als Franstalig met taalfaciliteiten voor de Nederlandstalige minderheid, als gevolg hiervan werd de toen nog zelfstandige gemeente van de provincie West-Vlaanderen overgeheveld naar Henegouwen. Demografische ontwikkeling Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen Resultaten van de talentelling in Lowingen Gekende talen Taal die meestal of uitsluitend gesproken wordt. Bezienswaardigheden De Sint-Amanduskerk. Diverse historische boerderijen. Zie ook Zie ook: Tombroek Natuur en landschap Lowingen ligt op een hoogte van ongeveer 30 meter, met als hoogste punt 55 meter bij het gehucht Malcense. Een belangrijke waterloop is de Grote Spiere (La Grande Espierres), die in oostelijke richting loopt en uitmondt in de Schelde. Geboren in Lowingen Alfred Gadenne (1946-2017), politicus Panorama Nabijgelegen kernen Moeskroen, Tombroek, Herzeeuw, Dottenijs
Luingne

Luingne (nld. Lowingen; pcd. Lœne, Lœgne) – dzielnica (section) miasta Mouscron w Belgii, w Regionie Walońskim, w prowincji Hainaut, w okręgu Tournai-Mouscron. 1 stycznia 2020 roku liczyła 4749 mieszkańców. Do 31 grudnia 1976 r. samodzielna gmina. Demografia Liczba mieszkańców, stan na 1 stycznia: Przypisy
Donjon van Batsheers

De Donjon van Batsheers is een bouwwerk aan Batsheersstraat 4 te Batsheers. Het betreft een gesloten hoeve, met in de zuidwesthoek een rechthoekige donjon die waarschijnlijk uit de 13e eeuw stamt. De boerderij werd reeds op de Ferrariskaarten (1771-1777) afgebeeld als een gesloten hoeve. Er wordt beweerd dat het een oude cijnshoeve moet zijn geweest, maar daar is geen bewijs voor. De donjon is gebouwd uit breuksteen, voornamelijk silex, en bestaat uit drie bouwlagen. De bovenzijde werd gerestaureerd met baksteen en werd toen gedekt met een wolfsdak. Vooral in de derde bouwlaag zijn nog enkele vensters en een gotische nis, voorzien van een driepas, bewaard gebleven. Tegen de donjon sluit een woonhuis aan dat einde 19de eeuw gebouwd werd op de plaats van een ouder woonhuis. De vleugel met poort aan de straatkant dateert van einde 19de, begin 20ste eeuw. Externe links Agentschap Onroerend Erfgoed 2016: Gesloten hoeve Donjon
Kasteel Rijsdaal

Kasteel Rijsdaal is een in een park gelegen herenhuis, gelegen aan Herkkantstraat 177 in het Belgisch-Limburgse dorp Spalbeek. Het huis werd in de 2e helft van de 19e eeuw gebouwd door H.J. Pollenus (1796-1879) die burgemeester was van Spalbeek. Na hem kwam Emile Pollenus er te wonen die eveneens, gedurende 50 jaren, burgemeester van Spalbeek is geweest. Het is een statig bakstenen neoclassicistisch herenhuis, waarvan de voorgevel gesierd is door pilasters en een fronton. De toegangsdeur wordt bereikt via een trap en een balustrade, waarbij de leuningen voorzien zijn van leeuwen. Er zijn ook enkele bijgebouwen, namelijk een wagenhuis en een dwarsschuur, welke laatste in vakwerkbouw is uitgevoerd. Het geheel is gelegen in een park. Externe link Onroerend erfgoed Referenties
Kapel van de Houten Lieve Heer

De Kapel van de Houten Lieve Heer is een veldkapel te Heers, gelegen aan Dreefstraat 1. De kapel is gelegen op een heuvel. Vanaf het Kasteel van Heers voert een holle weg, omzoomd door beuken, erheen. Ze stond in 1843 aangegeven als Chapelle du Château. Het betreft een klein gebouwtje uit de 18e eeuw, en de plattegrond beschrijft een vierkant met afgeschuinde hoeken. Het dak is klokvormig en bedekt met leien. Tot aan de Tweede Wereldoorlog (1940) vonden er bedevaarten plaats naar deze kapel door mensen uit Heers, Veulen en Horpmaal. In tijden van droogte werd er dan om regen gebeden. Externe bron Onroerend erfgoed - Kapel
Kasteel Rodenpoel

Kasteel Rodenpoel (ook: Kasteel de Corswarem) is een kasteel te Alken, gelegen aan de Hameestraat 65. Nadat een voorgaand gebouw door brand werd verwoest, bouwde de familie De Corswarem tussen 1762 en 1765 dit kasteel. Op de Ferrariskaarten (1771-1777) staat het aangegeven als: Maison de Plaisance de Corswarem, een speelhuis dus. Het betreft een classicistisch symmetrisch dubbelhuis, opgetrokken in baksteen met hoekbanden en raamomlijstingen in kalksteen. Het geheel wordt gesierd door een fronton. Aansluitend hierop is een lagere dienstgebouw, met haaks erop een lagere vleugel en een duiventoren. Er is een fontein in rococostijl. Daarnaast is er de kasteelhoeve, die oorspronkelijk U-vormig was en waarvan nog de zijvleugels resten. De tussenvleugel is vervangen door modernere bouw. De oorspronkelijke gebouwen tonen in muurankers het jaartal 1697. Ook werd er een woonhuis in vakwerkbouw aangebouwd. Externe links Onroerend erfgoed - kasteel Onroerend erfgoed - voormalig kasteelpark Foto[dode link]
Cotonnière de Gand

De N.V. Cotonnière de Gand was een katoenspinnerij te Gent. Ze werd gesticht aan de Muinkbrugstraat 46, tegenwoordig Kantienberg 28. Het terrein ligt iets ten zuiden van de Sint-Pietersabdij. Geschiedenis Het bedrijf werd in 1905 gesticht, maar reeds daarvoor vonden op dit terrein industriële activiteiten plaats, want in 1895 werd de zich hier bevindende voormalige katoenspinnerij en -weverij August Hooreman opgekocht. Samen met de vlasspinnerij Linière Saint-Pierre stonden deze bedrijven langs de Schelde. In 1919 ging dit bedrijf deel uitmaken van de Union Cotonnière. Later werd het, samen met enkele andere katoenbedrijven waaronder N.V. Cruyplants, onderdeel van UCO-Ter Platen. In 1969 sloot deze afdeling. De gebouwen van dit grote complex, dat vrijwel het gehele blok tussen Kantienberg, Schelde, Stalhof, Benedictijnenstraat en Voetweg innam, werden grotendeels gesloopt. Tegenwoordig bevindt zich hier een campus van de Arteveldehogeschool. Externe link Onroerend erfgoed