NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Juliaanskerk (Oudergem)

De Sint-Juliaanskerk (Frans: Église Saint-Julien) is een kerkgebouw in de Belgische gemeente Oudergem in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De kerk staat aan de Gabriel Emile Lebonlaan 1 in het uiterste zuidwesten van de wijk Vogelzang in het noordwesten van de gemeente. Ten zuiden van de kerk begint de Sint-Juliaanskerklaan. De kerk is opgedragen aan de heilige Julianus van Brioude. Geschiedenis In 1906 werd het kerkgebouw gebouwd. De grond waarop de kerk werd gebouwd werd goedkoop ter beschikking gesteld door de familie Plissart. De keuze voor de beschermheer van Julianus van Brioude kan komen van het feit dat de familie Plissart van de Sint-Julianuskerk uit Aat afkomstig is die ook gewijd is aan Julianus. De nieuwe priester begon onmiddellijk met de bouw van de kerk. Het gebouw werd als tijdelijk beschouwd en op 27 september 1912 doneerde Nestor Plissart een stuk grond voor de bouw van de definitieve kerk. In 1965 werd het kerkgebouw vervangen door een modern kerkgebouw aan de Gabriel Emile Lebonlaan. De oude kerk werd in 1989 gesloopt. De eerste parochieschool van Saint-Julien wordt gebouwd door de hoofdpriester, op een perceel van 4a 31ca (are/centiare) gelegen voor de kerk en verworven op 30 juni 1913 door Nestor Plissart voor 12 francs per vierkante meter. Zie ook Lijst van kerken in Brussel
Koolhofput

De Koolhofput is een recreatiegebied rond de gelijknamige waterplas, op de grens van de gemeenten Nieuwpoort en Koksijde, en vlak bij het centrum van Nieuwpoort-Stad en Ramskapelle. De 10 ha grote waterplas is in 1978 ontstaan door zandwinning voor de aanleg van de autosnelweg A18 (E40). De plas is genoemd naar de Koolhofvaart die er dwars doorheen stroomt, en die de verbinding maakt met het Kanaal Nieuwpoort-Duinkerke. De vaart is op haar beurt genoemd naar een hoeve verderop, het Koolhof. In 2020 is het provinciaal domein Koolhofput geopend, een recreatiegebied met wandelpaden, voetgangersbruggen, picknicktafels, poelen en andere waterrijke natuur, een vogelkijkwand en plaatsen om te hengelen. Het gebied grenst aan het fietspad op de Frontzate, de vroegere spoorlijn Nieuwpoort-Diksmuide die in de Eerste Wereldoorlog samen met de overstroomde IJzervlakte de frontlijn vormde. In de directe nabijheid zijn er restanten van deze oorlog.
Sint-Pieterskerk (Stuivekenskerke)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Diksmuide behorende plaats Stuivekenskerke. Geschiedenis De Norbertijnen van de Abdij van Vicoigne verwierven in 1161 bezittingen in de IJzerpolders, namelijk een schaapskooi. De bezittingen kwamen omstreeks 1170-1180 onder bescherming van graaf Diederik van de Elzas. In 1219 werd Stuivekenskerke vermeld als zelfstandige parochie. De kerk stond toen in het huidige Oud-Stuivekenskerke. In 1247 werd een kerkhof ingewijd, waar enkel monniken mochten worden begraven. In 1566, tijdens de godsdienstoorlogen, werden kerk en klooster geplunderd. Mogelijk werd in 1572 een nieuwe kerktoren gebouwd. In 1596 werd het kloosterdomein versterkt als onderdeel van de antipenetratielinie die de streek moest verdedigen tegen invallen vanuit het -toen nog Calvinistische- Oostende. In 1604 werd Oostende heroverd en was deze linie overbodig geworden. In 1643 werd de Sint-Pieterskerk uitgebreid met een noordbeuk, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. De bezetting door de Fransen in 1794 betekende het einde van het klooster. De bezittingen werden verbeurd verklaard en in 1797 verkocht. Het kloosterdomein werd een landgoed met hoeve, de Viconia Kasteelhoeve. In 1870 werd de oude Sint-Pieterskerk gesloopt, met behoud van de westtoren van 1572. Deze toren, voorzien van een bakstenen spits, werd in 1897 geklasseerd als monument, en omstreeks 1900 hersteld. Een nieuwe kerk werd enkele kilometers noordelijker, nabij het landgoed Viconia, gebouwd. Rondom deze kerk ontwikkelde zich Nieuw-Stuivekenskerke, het huidige Stuivekenskerke. De Eerste Wereldoorlog leidde tot de verwoesting van Nieuw-Stuivekenskerke, inclusief de nieuwe kerk. Dit dorp was door de Duitsers ingenomen en diende tot steunpunt. Het Belgische leger had een steunpunt in Oud-Stuivekenskerke, waarbij het torenrestant tot observatiepost was ingericht. De Inundatie van de IJzervlakte maakte de Duitse opmars verder onmogelijk. Oud- en Nieuw-Stuivekenskerke lagen op eilandjes. Na de oorlog was het onmogelijk om de toren van Oud-Stuivekenskerke ter plaatse te herbouwen, aangezien het restant ervan geïntegreerd was in een oorlogsgedenkplaats. De kerk van (Nieuw)-Stuivekenskerke werd van geringe monumentale waarde geacht en zou ook niet als zodanig herbouwd worden. Uiteindelijk werd de nieuwe Sint-Pieterskerk gebouwd van 1924-1930. Als voorbeeld voor de kerk werd op die van Oeren teruggegrepen, terwijl de toren een reconstructie werd van de monumentale toren van Oud-Stuivekenskerke. Gebouw Het betreft een bakstenen pseudobasiliek met voorgebouwde westtoren. Deze heeft vier geledingen en een bakstenen torenspits. Hij wordt geflankeerd door een achtkant traptorentje. Het koor heeft een rechte koorafsluiting. Interieur Het interieur wordt overwelfd door een houten spitstongewelf. Het kerkmeubilair is uitgevoerd in art-deco-stijl. Er zijn schilderingen en glas-in-loodramen.
Sint-Laurentiuskerk (Ramskapelle)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Nieuwpoort behorende plaats Ramskapelle, gelegen aan de Ramskapellestraat. Geschiedenis Oorspronkelijk stond hier een eenbeukige kerk, die in 1635 tot een driebeukige kerk werd uitgebreid. In 1863-1864 werd de kerk door een nieuwe vervangen, waarbij de toren gespaard bleef. Op 25 oktober 1914 viel deze kerk ten offer aan het oorlogsgeweld. In 1923 werd een nieuwe kerk gebouwd in historiserende stijl. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk. De zijbeuken zijn korter dan het middenschip. Aan de vierkante westtoren is de toren van Wulpen ten voorbeeld genomen. Het interieur wordt overwelfd door houten spitstongewelven. Het kerkmeubilair is overwegend neogotisch, maar er is ook een romaans doopvont van de 12e of de 13e eeuw.
Sint-Audomaruskerk (Booitshoeke)

De Sint-Audomaruskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Veurne behorende plaats Booitshoeke, gelegen aan de Pastoor Henri Scherpereelstraat 32. Geschiedenis In 1135 werd voor het eerst melding gemaakt van een kapel, die in dat jaar tot parochiekerk werd verheven. In 1690 werd de toren herbouwd en kreeg het schip twee zijbeuken, waarna in 1735 een nieuw portaal werd aangebouwd. In 1923 werd het kerkje gerestaureerd naar ontwerp van architect Jan-Albert De Bondt (Gent) met oprichting van kerkhofmuur en sacristie; 1978: herstel van toren door stad Veurne en 1979: aanpassing van dak van sacristie naar ontwerp van architect B. Hendryckx (De Panne). Gebouw Het betreft een bakstenen zaalkerkje in laatgotische stijl. De halfingebouwde toren heeft een vierkante plattegrond en telt drie geledingen. De toren wordt bekroond door een gebogen tentdak. Er is een verlaagd transept. Het koor is driezijdig afgesloten. In de zuidgevel is een grafsteen van 1703 ingemetseld. De kerk wordt omgeven door een kerkhof. Interieur Het interieur wordt overwelfd door een houten spitstongewelf. De balken rusten op natuurstenen hoofden, die vroegere kerkmeesters voorstellen. In het koor bevindt zich een 17e-eeuws houten portiekaltaar, gewijd aan Sint-Audomarus. Ook de kuip van de preekstoel is van dezelfde eeuw. Er is een grafsteen van begin 17e eeuw. Het orgel werd in 1847 vervaardigd door Charles-Louis van Houtte met gebruikmaking van onderdelen uit een 18e-eeuws orgel, waarvan de bouwer niet bekend is.
Sint-Ghislenuskerk (Waarschoot)

De Sint-Ghislenuskerk was een kerkgebouw in de Belgische gemeente Waarschoot. Haar patroonheilige was Ghislenus. Tijdens de nieuwjaarsnacht van 2001 op 2002 werd de Sint-Ghislenuskerk opzettelijk in brand gestoken door een scholier uit het naburige Eeklo. Bouwgeschiedenis Ook deze kerk kende een bewogen geschiedenis. Oorspronkelijk stond hier hoogstwaarschijnlijk een kleine eenbeukige kerk met toren en een iets hoger gelegen koor uit baksteen. De kerktoren werd herbouwd in 1393. Kerkbrand werd voor de eerste maal in 1580 vermeld. Heropbouw gebeurde in 1580. De beuk aan de noordzijde, toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw werd in 1615 gestart en voltooid in 1642. In 1642 restaureerde men de kerktoren verder en later in de zeventiende eeuw het priesterkoor met een nieuw hoogaltaar. De eenbeukige kerk werd omgevormd tot een driebeukige door sloop van de oorspronkelijke binnenmuren die werden vervangen door vier zuilen. In 1786 volgde een nieuwe uitbreiding door de constructie van een transept. Zijkoren achter het transept kwamen er onder leiding van architect Louis Minard in 1841 en het slopen en vergroten van het priesterkoor. De bakstenen kerktoren aan de westzijde is witgekalkt, in gotische stijl, op een vierkante plattegrond, gestut door steunberen onder leien dakjes en bekroond met een ingesnoerde spits met vier uurwerken. Aan de zuidzijde van de toren bemerkt men een calvarie, voorheen met vagevuur, afgesloten door een ijzeren hek. Deze hallenkerk met een kern uit de 14de eeuw werd tot in de twintigste eeuw verbouwd en uitgebreid, zodat ze uiteindelijk breder werd dan lang (45 bij 35 m). De massieve toren uit 1393 is sinds 1936 als monument beschermd. De brand op 1 januari 2002 verwoestte het grootste deel van de kerk. Enkel de toren bleef gevrijwaard en men kon enkele kunstvoorwerpen uit het gebouw redden. Interieur De kerk had een rijk patrimonium met als belangrijkste stukken: een houten preekstoel, gebeeldhouwd door Jan Van Daele in 1666, een houten communiebank (1732) met snijwerk van H. Pulinx, twee lindenhouten beelden van Petrus en Paulus (1875), en enkele schilderijen, waaronder De lanssteek (1657) van Robert Joly en De Heilige Familie van Gaspar de Crayer (1584-1669). Nieuwbouw en afbraak Na enkele jaren van overleg, voorstellen en een uiteindelijk plan werd de nieuwe kerk ingehuldigd op 24 juni van 2007. Men opteerde voor een nieuwbouw achter de oude kerk, de toren en de ruïne van de middenbeuk zijn de getuigen uit het verleden. Tijdens de renovatie werd de Sint-Jozefkerk aan de Bellebargie gebruikt als noodkerk. In 2008 werd deze kerk ontwijd, in 2010 werd beslist om ze af te breken, en uiteindelijk werd begin februari 2017 de Bellebargie kerk of de Sint-Jozefkerk afgebroken.
Heilig Hartkerk (Kolegem)

De Heilig Hartkerk is een kerkgebouw in de wijk Kolegem van de Gentse deelgemeente Mariakerke. De kerk is toegewijd aan het Heilig Hart van Jezus Christus. Geschiedenis De kerk werd in 1936 opgetrokken volgens de plannen van architect Lucien Maes. Ze werd ingewijd door bisschop Coppieters. Het was voor Kolegemnaars lange tijd niet zo eenvoudig om in Mariakerke-dorp, aan de overkant van de Brugse Vaart, een mis bij te wonen. Pas in 1936 werd daartoe in de Eeklostraat deze hulpkerk ingewijd, als bijkerk voor de Onze-Lieve-Vrouw geboorteparochie, aangezien Kolegem daarvan gescheiden was door de Brugse Vaart. In 1962 werd de Heilig Hartkerk tot parochiekerk verheven. In 2015 geraakte bekend dat in Gent zestien kerken door het bisdom Gent op een lijst werden geplaatst die zouden worden gesloten voor eredienst. Ook deze kerk was er een van. Dat stuitte op verzet van zowel de kerkgemeenschap als van politiekers van CD&V. Gebouw Deze driebeukige bakstenen kerk is naar het westen georiënteerd. Haar plattegrond is traditioneel, namelijk een driebeukig schip van vier traveeën, een licht uitspringend transept, en een vlak afgesloten koor van twee traveeën, met een sacristie ten noorden. De voorgevel werd verhoogd tot een klokkengevel. De stijl heeft enige kenmerken van het baksteenexpressionisme en art deco. De kerk bezit een aantal glas-in-loodramen.
Sint-Theresia van Avilakerk

De Sint-Theresia van Avilakerk is een kerkgebouw in de Gentse wijk Muide. De kerk is toegewijd aan Sint-Theresia van Avila. De kerk uit 1882 werd gebouwd als openbare kloosterkapel van het vlakbij gelegen klooster van de zusters Kindsheid Jesu. Aanvankelijke een hulpkerk van de H. Kerstparochie werd ze in 1909 een parochiekerk. De sobere bakstenen kerk is opgetrokken in neogotische stijl, met een puntgevel aan de straatkant. Het kerkorgel werd in 1980 beschermd als monument. Het zadeldak is bekroond met een dakruiter. In 2015 geraakte bekend dat in Gent zestien kerken door het bisdom Gent op een lijst werden geplaatst die zouden worden gesloten voor eredienst en een herbestemming krijgen. Ook deze kerk was er een van. De initiële verkoopprijs werd op 275 000 euro bepaald. De kerk werd in juni 2018 effectief verkocht.
Sint-Niklaaskerk (Zwijnaarde)

De Sint-Niklaaskerk is een kerkgebouw in de Gentse deelgemeente Zwijnaarde. De kerk is toegewijd aan Nicolaas van Myra. Architectuur en bouwgeschiedenis Het oorspronkelijk gebedshuis was een kapel, voor het eerst vermeld in 1072 met Sint-Niklaas als patroonheilige. In 1145 behoorde ze volgens documenten tot de bezittingen van de Sint-Pietersabdij. De huidige kerk stamt voor het grootste deel uit 1775, gebouwd volgens plannen van L. De Villegas, monnik en bouwmeester van de Sint-Pietersabdij (zie jaarsteen in noordelijke gevel en koor). Later werd de westelijke zijde uitgebreid met twee traveeën. Een nieuwe kerktoren met een hoge naaldspits bouwde men circa 1860 naar ontwerp van architect Edmond de Perre-Montigny. Grondige herstellingswerken en wederopbouw (1920-1922) van de westelijke-gevel en toren na de zware oorlogsschade tijdens de Eerste Wereldoorlog (toren gedynamiteerd). Rond de kerk ligt een ommuurd kerkhof met typische ovale vorm. Galerij Externe links De kerk op Belgiumview
Sint-Godelievekerk (Wondelgem)

De Sint-Godelievekerk is een kerkgebouw in de wijk Westergem van de Gentse deelgemeente Wondelgem. De kerk is toegewijd aan de heilige Godelieve. Dit eenvoudig, bakstenen kerkje uit de twintigste eeuw heeft een dakruiter op het zadeldak.
Heilige Apostel Andreaskerk

De Heilige Apostel Andreaskerk is een kerkgebouw in de Belgische stad Gent. De kerk is bestemd voor erediensten van orthodoxen en toegewijd aan apostel Andreas. Ontstaansgeschiedenis In 1968 ontstond een genootschap met de naam van Apostolos Andreas – Contacten met de Orthodoxie die op 27 maart 1972 resulteerde in de stichting van de orthodoxe communauteit van Gent. Op 2 mei 1972 kreeg de gemeenschap de toelating van de toenmalige Commissie van Openbare Onderstand om een leegstaand huis van het Groot Begijnhof Sint-Elisabeth in de Sophie van Akenstraat te gebruiken. Dit huis werd omgevormd tot kapel. Van kapel tot kerk In de jaren negentig van de twintigste eeuw werd een feestzaal Ritz aan de overkant van de straat gekocht, de vroegere peperkoekfabriek Vermeire. De fabriek werd voor een deel afgebroken en opnieuw opgebouwd tot kerk die op 30 november 1997 werd ingewijd. Monialen van het klooster in Maldon, Essex vervaardigden mozaïeken van de twaalf apostelen die in 2014 op de gevel werden geplaatst. Het interieur is versierd met fresco's van belangrijke heiligen uit de orthodoxe kerk maar ook met lokaal bekende zoals Livinus, Amandus, Bavo en Veerle. Externe link Website van de Heilige Apostel Andreaskerk
Sint-Martinuskerk (Baarle)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in het dorp Baarle, een deel van de Gentse deelgemeente Drongen. De kerk is toegewijd aan Martinus van Tours. Architectuur en bouwgeschiedenis In 1025 werd er voor het eerst een kerk vermeld in Baarle. Vermoedelijk was het een kleine romaanse eenbeukige kerk, gesticht door Amandus in de zevende eeuw. Deze kerk kreeg ook te maken met de beeldenstormers en werd zwaar beschadigd. Door geldgebrek duurde het tot 1654 vooraleer het gebouw hersteld geraakte. Tot 1803 werd de parochie bediend door paters van de Sint-Pietersabdij van Gent of van de abdij van Drongen. Op de oude funderingen bouwde men de huidige neogotische kerk. Dat gebeurde toen Baarle in 1805 fuseerde met Drongen. De kerk werd in de negentiende eeuw aangepast en vergroot en in 1857 ingewijd. In 1831 bouwde men zijbeuken, in 1855 twee bijkomende traveeën, een nieuwe westgevel, naar het ontwerp van architect F. Cardon en later de constructie van twee sacristieën. Het grondplan vertoont een hallenkerk met drie beuken met ingebouwde vierkante kerktoren, zonder transept. Het interieur vertoont een neogotisch hoogaltaar, toegewijd aan Sint-Martinus (1865) en zijaltaren van Heilige Maagd en Heilige Anna (1873), ontworpen door Jean-Baptiste Bethune. In 1994 restaureerde men de kerk. Externe link De kerk en de heemkundige kring
Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk (Desteldonk)

De Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk is een kerkgebouw in de deelgemeente Desteldonk van de Belgische stad Gent. De kerk is toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. Architectuur en bouwgeschiedenis Deze gotische kerk heeft een 14e-eeuwse kern. Het gebouw was naar het oosten gericht met één beuk van vier traveeën. Heropbouw van het priesterkoor gebeurde in 1541. Ook hier hielden beeldenstormers huis waardoor herstelling nodig was van 1582 tot 1592. In 1597 voegde men zijbeuken, het transept en waarschijnlijk ook de beide zijkapellen aan de dwarsbeuk toe. De kerk werd in de 17e en 19e eeuw ingrijpend verbouwd. In de 17e eeuw waren ze het gevolg van herhaaldelijke plunderingen en brand. Ook na de Tweede Wereldoorlog moesten herstellingen uitgevoerd, ditmaal onder leiding van architect Adrien Bressers. De huidige kerk vertoont een neogotische aanblik, met drie beuken, en pseudobasilicaal opgevat. Het transept is uitspringend en verder zijn er zijkapellen aan de westzijde. Het priesterkoor gaat hogerop dan het schip van de kerk. Interieur Prominent aanwezig is het schilderij "Het Laatste Avondmaal" toegeschreven aan Jacob Jordaens. Verder is er het geschilderd 18de-eeuws houten hoogaltaar, en een marmeren doopvont met koperen deksel uit de 18e eeuw.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Mannekensvere)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Middelkerke behorende plaats Mannekensvere, gelegen aan de Brugsesteenweg. Geschiedenis Het patronaatsrecht van deze kerk behoorde ooit toe aan de orde der Tempeliers. In 1860 werd deze kerk vervangen door een driebeukige hallenkerk in neogotische stijl. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd deze kerk, evenals het hele dorp, verwoest. In 1922 werd de kerk herbouwd naar ontwerp van Théodore Raison. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met voorgebouwde westtoren. De kerk is gebouwd in gele baksteen, in historiserende stijl. De toren is voorzien van een tentdak. Het meubilair werd in 1925 vervaardigd door de kunstambachtsschool van Maredsous.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Schore)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Middelkerke behorende dorp Schore, gelegen aan de Schorestraat. Geschiedenis Een romaans-gotisch kerkgebouw werd tijdens de Eerste Wereldoorlog verwoest. Naar ontwerp van Théodore Raison werd in 1922 de kerk herbouwd. In 1996 werd de kerk door brand geteisterd, waarna de kerk hersteld werd. Een beschadigde klok en een beschadigd Sint-Blasiusbeeld herinneren nog aan deze ramp. Gebouw Het betreft een gebouw in gele baksteen, waarvan het schip een brede middenbeuk en smallere zijbeuken bezit. De voorgebouwde westtoren wordt gestut door steunberen en heeft vier geledingen en vier hoekpinakels. Het interieur wordt overwelfd door houten spitstongewelven. Het meubilair heeft kenmerken van de art-deco-stijl.
Sint-Hubertuskerk (Bosvoorde)

De Sint-Hubertuskerk (Frans: Église Saint-Hubert) is een kerkgebouw in de Belgische gemeente Watermaal-Bosvoorde in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De kerk staat aan het Jagersveld en de Delleurlaan in het midden van de gemeente in de plaats Bosvoorde. Ten zuidoosten van de kerk ligt aan de overzijde van de weg het Jagersveldpark. De kerk is gewijd aan Hubertus van Luik. Geschiedenis In 1924-1939 werd het kerkgebouw opgetrokken naar het ontwerp van architect Pierre Langerock. In 2010 werd het kerkgebouw gesloten. In 2016 werd de kerk door de gemeente verkocht aan een projectontwikkelaar om woningen in het bestaande gebouw te bouwen en het kerkgebouw te renoveren. Gebouw De georiënteerde kruiskerk bestaat uit een westtoren, een driebeukig schip met vijf traveeën in basilicale opstand, een transept met twee dwarsbeuken van twee traveeën lang en een vijfzijdig gesloten koor van twee traveeën. De kerktoren heeft een torenspits met flankerende torentjes. Zie ook Lijst van kerken in Brussel
Église Saint-Marc d'Uccle

L'église Saint-Marc (en néerlandais : Sint Markuskerk) est un édifice religieux catholique sis au 76 avenue De Fré, à Uccle (Bruxelles). Construite en 1968 et dédiée à l'évangéliste saint Marc, l'église est paroissiale et lieu de culte catholique. Histoire Mise en chantier en 1968, l’édifice religieux, construit d’après les plans de l’architecte André Milis, fut inauguré et ouvert au culte le 6 juin 1970 par Mgr Suenens, archevêque de Malines-Bruxelles. Dans sa conception l’édifice est moderne et bénéficie des apports du concile Vatican II. Il est adapté aux demandes du renouveau liturgique introduit par le concile. Dans le même esprit un choix conscient fut fait pour une grande sobriété dans l’agencement des lieux et le choix des matériaux. L’espace est délibérément polyvalent. Description Le bâtiment, sans tour ni clocher, est un parallélépipède presque régulier à deux étages. Son toit est une pyramide à base carrée, mais à double sommet. Une large baie vitrée entre les deux sommets dénivelés sépare les versants sud et nord de la pyramide et permet à la lumière de pénétrer à l’intérieur de l’édifice. Au rez-de-chaussée, du côté rue, un narthex précède la large salle eucharistique. Une chapelle latérale est utilisée pour les services religieux à assistance réduite. Au deuxième étage la façade est aveugle et ne comprend, sur son côté droite, qu’un large crucifix fixé au mur dont il est cependant détaché. L'église n'ayant pas de tribune son orgue - de facture néogothique - se trouve au sol. Le facteur en est Patrick Collon. L’instrument fut installé en 1975. Notes et références Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Bruxelles
Sint-Markuskerk (Ukkel)

De Sint-Markuskerk (Frans: Église Saint-Marc) is een kerkgebouw en zalencomplex in de Belgische gemeente Ukkel in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De kerk staat aan de De Frélaan 76 in het noordoosten van de gemeente Ukkel. De kerk is gewijd aan Johannes Marcus. Geschiedenis Op 6 juni 1970 werd de kerk ingehuldigd. In 2002 werd het gebouw gerenoveerd. Gebouw Het bakstenen gebouw is opgetrokken op een vierkant grondplan en heeft een opvallende dakconstructie. De dakconstructie bestaat uit vier vlakken die naar het midden van het dak omhoog welven. De voorste twee dakvlakken welven minder hoog op waardoor er tussen de voorste twee dakvlakken en de achterste twee dakvlakken een tussenruimte bestaat die dichtgemaakt is met een glazen wand.
Heilig Hartkerk (Ukkel)

De Heilig Hartkerk (Frans: Église Sacré-Cœur) is een kerkgebouw in de Belgische gemeente Ukkel in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De kerk staat aan de Vanderkinderestraat in de wijk De Kat in het noorden van de gemeente Ukkel. De kerk is gewijd aan de Heilig Hartverering. Geschiedenis In 1952 werd de kerk gebouwd. Gebouw De kerk staat ingeklemd tussen de gebouwen aan de Vanderkinderestraat. Het niet-georiënteerde kerkgebouw bestaat uit een schip met drie traveeën, een breder viering en een smaller koor met driezijdige koorsluiting. In de westelijke oksel van het koor met de viering staat een klokkentoren. Het schip wordt gedekt door een zadeldak die insteekt in het tentdak van de viering. Ook het lagere zadeldak van het koor steekt in het tentdak van de viering. Aan de noordzijde bevindt zich het ingangsportaal met daarboven negen smalle hoge ramen.