NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Martinuskerk (Ramsdonk)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Kapelle-op-den-Bos behorende plaats Ramsdonk, gelegen aan Gemeenteplein 2. Geschiedenis In 1538 werd een stenen kerk gebouwd die een houten bouwwerk verving dat in elk geval al in 1132 bestond. De kerk had te lijden onder de godsdiensttwisten en in 1599 brak brand uit die de kerk verwoestte. In 1606 werd de kerk verder beschadigd door storm. In 1610 werd de kerk herbouwd. In 1836 werd de kerk vergroot in neoclassicistische stijl. De toren van 1538 bleef daarbij behouden. Gebouw Het betreft een georiënteerd neoclassicistisch kerkgebouw met ingebouwde zandstenen toren. Deze heeft een hoge ingesnoerde naaldspits. De zijgevels zijn uitgevoerd in baksteen met zandstenen speklagen die aansluiten op de -mogelijk 18e-eeuwse- zijkapellen. Interieur De kerk bezit een houten Mariabeeld van omstreeks 1700. In de zijkapellen staan 17e-eeuwse biechtstoelen in barokstijl. De preekstoel is uit het midden van de 18e eeuw en in Lodewijk XV-stijl uitgevoerd. Het hoofdaltaar en de zijaltaren zijn in barokstijl.
Sint-Eligiuskapel (Meise)

De Sint-Eligiuskapel is een kapel in de Vlaams-Brabantse plaate Meise, gelegen aan de Hasseltbergstraat. Geschiedenis Sommige auteurs menen dat op deze plaats, waar enkele romeinse wegen samenkomen, ooit een heidens heiligdom zou zijn geweest dat dan in de 7e of 8e eeuw gekerstend werd. De kapel fungeerde ook als grenskapel waar vier heerlijkheden, later gemeenten, bij elkaar kwamen. In 1222 werd voor het eerst melding gemaakt van de Capella de Hasselt. Omtrent 1566 werd de -romaanse- kapel zwaar beschadigd door de Beeldenstorm. In 1590 werd de kapel hersteld. Nadat de kapel opnieuw in verval raakte werd hij in 1652 herbouwd. Aangezien in 1646 de pest heerste bestaat mogelijk een verband met de groeiende devotie tot Sint-Eligius die ook tegen epidemieën wordt aangeroepen. In 1754 werden de relikwieën van Eligius van de parochiekerk van Meise naar de kapel overgebracht. De kapel werd nog enkele malen gerestaureerd. In 1999 werd een beeld in roestvrij staal opgesteld dat Eligius als smid verbeeldt. Gebouw Het betreft een georiënteerd gebouw op rechthoekige plattegrond en met driezijdig afgesloten koor. De kapel is gebouwd in baksteen en kalkzandsteen. Deze werd gebruikt voor speklagen maar mogelijk is een kalkzandstenen deel nog een overblijfsel van de romaanse kapel. Boven de ingang bevindt zich een dakruiter. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een gedrukt tongewelf. Het meubilair van de kapel is van omstreeks 1950 en het altaar is samengesteld uit neogotische altaarstukken.
Sint-Martinuskerk (Peutie)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Vilvoorde behorende plaats Peutie, gelegen aan de Kerkstraat. Geschiedenis Vermoedelijk werd de parochie gesticht in de 2e helft van de 11e eeuw. Gedurende de 12e eeuw zou de oorspronkelijke houten kerk zijn vervangen door een romaans stenen bouwwerk. Tijdens de godsdiensttwisten werd deze kerk geheel verwoest. Van 1626-1629 werd een nieuwe kerk gebouwd in zandsteen. Het betrof een kleine eenbeukige kerk met ingebouwde westtoren en driezijdig afgesloten koor. Mede door bevolkingstoename ontstond de behoefte aan een nieuwe kerk. In 1900 werd de oude kerk gesloopt en van 1900-1901 werd de nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Alexander Sluys. In 1732 werd het koor verhoogd en omstreeks 1834 werd een nieuw portaal gebouwd. Gebouw Het betreft een driebeukig georiënteerd bakstenen basilicaal kerkgebouw in neogotische stijl. Het heeft een vlak afgesloten koor en een halfingebouwde toren die drie geledingen kent en geflankeerd wordt door een halfronde traptoren. Interieur Het interieur wordt overkluisd door kruisribgewelven. De kerk bezit een schilderij van Gaspard de Crayer, voorstellende Koningin Clotildis van Frankrijk bij de Heilige Leonardus. Aan David Teniers III wordt het schilderij De zeven werken van barmhartigheid toegeschreven (omstreeks 1660). Ook is er een portretbuste van Philippus de Baudequin de Peuthy, die stierf in 1711. Verder zijn er nog enkele 18e- en 19e-eeuwse schilderijen. Uit de 2e helft van de 16e eeuw zijn enkele gepolychromeerde houten beelden: Sint-Lucia en Onze-Lieve-Vrouw. Uit de 17e eeuw zijn beelden van Sint-Jozef met Kind en van Sint-Leonardus, eveneens in gepolychromeerd hout. Uit 1733 is een gepolychromeerd houten Sint-Martinusbeeld door Petrus Sterck. De altaren zijn uit het begin van de 20e eeuw. De biechtstoelen zijn uit de 2e helft van de 17e eeuw. Ook uit de 17e eeuw is het zwartgranieten doopvont. Er is een obiitbord van 1756 en er zijn enkele 17e- en 18e-eeuwse grafstenen van leden van de familie de Baudequin welke heren van Peutie waren.
Station Muizen-Goederen

Station Muizen-Goederen is een goederenstation in Muizen, een deelgemeente van de stad Mechelen. Het ligt naast het gelijknamige station voor reizigersverkeer aan de spoorlijnen 53 (Schellebelle-Leuven) en 27B (Sint-Katelijne-Waver - Weerde). De telegrafische afkorting is FIZG.
Sint-Martinuskerk (Melsbroek)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Steenokkerzeel behorende plaats Melsbroek, gelegen aan de Vanheylenstraat. Geschiedenis In 1134 was er al sprake van een parochiekerk waarvan het patronaatsrecht berustte bij het Sint-Goedelekapittel te Brussel. De oorspronkelijk romaanse kerk bezat een 12e-eeuwse toren die aanvankelijk boven het priesterkoor was gebouwd. Tijdens de godsdiensttwisten in de 2e helft van de 16e eeuw werd de kerk zwaar beschadigd. Omstreeks 1600 werd het koor, dat het zwaarst beschadigd was, herbouwd. In 1729 werd de toren hersteld. In 1780-1781 werden koor en schip afgebroken en vervangen door een classicistisch gebouw. De toren werd hierbij in de oostgevel ingebouwd. De kerk werd toen naar het westen georiënteerd, terwijl de oorspronkelijke oriëntatie naar het oosten was. Gebouw Het betreft een in lokaal gewonnen zandsteen gebouwde pseudobasiliek. De zware vierkante laat-romaanse ingebouwde oosttoren heeft een bovenverdieping van 1729 en wordt bekroond met een tentdak. Interieur De kerk bezit een schilderij Liefdadigheid van Sint-Maarten van 1656 dat zich bevindt op het barokke zuidelijk zijaltaar. Het noordelijk zijaltaar is van 1782. Er zijn enkele grafstenen uit de eerste helft van de 17e eeuw.
Sint-Servatiuskerk (Berg)

De Sint-Servatiuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Kampenhout behorende plaats Berg, gelegen aan Bergstraat 58. Geschiedenis De parochie van Berg is al oud, en mogelijk gesticht in de 8e eeuw. In 1142 werd het patronaatsrecht van de parochie geschonken aan de Sint-Adriaansabdij te Geraardsbergen. De kerk werd in 1640 getroffen door brand en hersteld als een eenbeukig laatgotisch kerkgebouw met vieringtoren. In 1769 werd de kerk door de bliksem getroffen. Vanaf 1794 werd de kerk volledig herbouwd naar ontwerp van Remy Nivoy. De bouw duurde lang, mede wegens de onrustige politieke situatie in dit tijdvak. Pas in 1830 kwam de nieuwe kerk, in laat-classicistische stijl, gereed, In 1961 werd het omringende kerkhof opgeheven en in 1996 werd de buitenzijde van de kerk gerestaureerd. Gebouw Het betreft een laat-classicistische, naar het zuidoosten georiënteerde, pseudobasiliek. De kerk heeft een halfingebouwde westtoren met ingesnoerde naaldspits. De kerk werd gebouwd in baksteen maar de onderkant van de toren is in natuursteen. Mogelijk is materiaal van de oudere kerk hiervoor gebruikt. Interieur Veel van het kerkmeubilair werd verwerkt in nieuwere altaren. Een belangrijk kunstwerk is een drieluik dat wordt toegeschreven aan een leerling van Dirk Bouts en zou omstreeks 1500 tot stand zijn gebracht. Dit bevond zich oorspronkelijk in de Sint-Lambertuskapel te Lille. Deze kapel kwam in 1806 aan het parochiebestuur van Berg. In 1889 was de kapel dermate verwaarloosd dat onder meer het drieluik naar de kerk werd overgebracht. Na restauratie kwam het in 1956 opnieuw naar de kerk. Het hoofdaltaar is van 1843. Uit het midden van de 18e eeuw is een biechtstoel in Lodewijk XV-stijl. ook uit de 18e eeuw is de balustrade van het doksaal en het orgel.
Choco-Story Brussels

Choco-Story Brussels, formerly known as the Museum of Cocoa and Chocolate (French: Musée du cacao et du chocolat; Dutch: Museum van cacao en chocolade), is a privately owned museum in central Brussels, Belgium, dedicated to chocolate and cocoa products. It was established in 1998 at the initiative of Gabrielle Draps, the wife of the famous Belgian chocolate artisan Joseph "Jo" Draps, founder of Godiva Chocolatier. The museum provides demonstrations and tastings, and visitors can book a workshop to make chocolate bars and lollipops. History The Museum of Cocoa and Chocolate (French: Musée du cacao et du chocolat, Dutch: Museum van cacao en chocolade) was founded in July 1998 on the initiative of Gabrielle Draps, who represented the third generation of Belgian chocolate artisans and was married to the founder of the Godiva chocolate manufacturer, Joseph "Jo" Draps. The museum was originally housed in a house dating from 1697, formerly called the De Valck building, located at 9–11, rue de la Tête d'or/Guldenhoofdstraat, just off the Grand-Place/Grote Markt (Brussels' main square). It spanned three exhibition floors. The museum's management was taken over by Gabrielle Draps' daughter, Peggy van Lierde, in 2007. In May 2014, the museum was renamed "Choco-Story Brussels" following the association of the Van Lierde-Draps family with the Van Belle family, already owner of Choco-Story Bruges, the Bruges Chocolate Museum. In 2019, the museum moved to a new building with 1,800 m2 (19,000 sq ft) of exhibition space, located at 41, rue de l'Étuve/Stoofstraat, near Manneken Pis. In 2021, the Van Belle family applied for permission to convert the museum's former building on the Rue de la Tête d'Or into a museum of French fries. Gallery See also List of museums in Brussels History of Brussels Culture of Belgium References Citations Bibliography State, Paul F. (2004). Historical dictionary of Brussels. Historical dictionaries of cities of the world. Vol. 14. Lanham, MD: Scarecrow Press. ISBN 978-0-8108-5075-0. External links Media related to Museum of Cocoa and Chocolate, Brussels at Wikimedia Commons Official website
Choco-Story (Bruselas)

El Museo del Cacao y el Chocolate (en francés: Musée du cacao et du chocolat, en neerlandés: Museum van cacao en chocolade) es un museo privado en Bruselas, Bélgica, fundado en 1998 por iniciativa de Gabrielle Draps,​ esposa de un famoso chocolatero belga, Joseph "Jo" Draps,​ fundador de Godiva Chocolatier. Historia Gabrielle Draps representa la tercera generación de chocolateros belgas y estaba casada con el fundador del fabricante de chocolate Godiva, Jo Draps. Abrió el museo en 1998 en el edificio De Valck (que data de 1697), y fue sucedida por su hija, Peggy van Lierde, en 2007. En mayo de 2014, el Museo del Cacao y el Chocolate pasó a llamarse "Choco-Story Brussels" tras la asociación de la familia Van Lierde-Draps con la familia Van Belle, que ya posee Choco-Story Bruges, el Musée du Chocolate de Brujas. Ambas familias se asociaron para ofrecer un museo dedicado a la historia y elaboración del chocolate. Un maestro chocolatero elabora bombones de manera tradicional todos los días de apertura, ante los visitantes. Véase también Choco-Story Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Choco-Story. Sitio web oficial (en francés)
Choco-Story Brussels

Le Choco-Story Brussels - Musée du Cacao et du Chocolat de Bruxelles (néerlandais : Museum van Cacao en Chocolade) est un musée consacré à la présentation du chocolat et des produits de cacao et de l'histoire de ces produits en Belgique ou ailleurs. Histoire Le musée a été fondé en 1998 à l'initiative de Jo Draps, la fille de Pierre Draps, l'un des fondateurs du chocolatier belge Godiva . Madame Draps fait partie elle-même de la troisième génération d’artisans chocolatiers belges et Monsieur Draps était, en 1926, le fondateur du célèbre chocolatier belge Godiva. Présentation Le Musée du Cacao et du Chocolat est installé dans une maison qui date de 1697, anciennement appelée « de Valck », près de la Grand-Place de Bruxelles et s’étend sur trois étages d’exposition. Depuis 2007, la fille de Jo Draps, Madame Peggy Van Lierde a repris la direction du Musée. En mai 2014, le Musée du Cacao et du chocolat est rebaptisé « Choco-Story Brussels » à la suite de l'association de la famille Van Lierde - Draps avec la famille Van Belle, déjà propriétaire de choco-Story Bruges, le Musée du chocolat de Bruges. Deux familles passionnées par le chocolat unissent leur force pour proposer un musée ludique et gourmand, vitrine du chocolat de qualité. Un maitre chocolatier fabrique chaque jour d'ouverture des pralines de façon artisanale sous les yeux des visiteurs. Anecdotes Le chocolat et d'autres produits de cacao ont une longue tradition dans la cuisine belge. La praline est une innovation du maitre chocolatier belge Jean Neuhaus. Notes et références Voir aussi Articles connexes Cacao Chocolat Histoire de la culture du cacao Liens externes Site officiel Site web du musée Démonstration de fabrication des pralines (1) Démonstration de fabrication des pralines (2) Démonstration de fabrication des pralines (3) Portail de Bruxelles Portail des musées Portail du chocolat
Choco-Story Brussels

Choco-Story Brussels is een particulier museum in Brussel gewijd aan chocolade- en cacaoproducten. Het museum werd in 1998 gesticht door Gabrielle Draps en wordt nu beheerd door haar dochter, Peggy Van Lierde. Leden van de familie Draps zijn chocolatiers sinds het begin van de twintigste eeuw. Jo Draps stichtte in 1926 het chocolademerk Godiva. In het chocolademuseum worden films vertoond over de productie van cacao en chocolade, en machines die gebruikt worden voor het smelten en mengen van chocolade en het vervaardigen van pralines, truffels (bonbons) en ganache. Het ontvangt geen subsidies van de overheid. Gebouw Het museum was gevestigd in een beschermd gebouw uit 1697, De Valck genaamd, waar eerder een brouwerij gevestigd was. Het gebouw bestaat uit drie woonlagen onder een zadeldak, de laatbarokke voorgevel is bepleisterd en witgeschilderd. Op de gevel is het jaartal "1697" aangegeven. Het gebouw onderging in 1938 een restauratie volgens plannen van architect François Malfait. In 2019 verhuisde het museum naar het huidige gebouw aan de Stoofstraat 41. Fotogalerij Zie ook Choco-Story Brugge Externe links Officiële website Website van Museum van Cacao en Chocolade (gearchiveerd)
Muzeul Cacauei și al Ciocolatei

Muzeul Cacauei și al Ciocolatei (în franceză Musée du Cacao et du Chocolat, în olandeză Museum van Cacao en Chocolade) este un muzeu dedicat cacauei și produselor din cacao și din ciocolată din capitala Belgiei, Bruxelles, situat lângă Grand Place, Rue de la Tête d'Or. Istoric Acesta a fost înființat în anul 1998 la inițiativa soției maestrului ciocolatier Joseph Draps, Gabrielle , ea însăși reprezentantă a celei de-a treia generații de fabricanți de ciocolată, într-o clădire ce datează din anul 1697, numită de Valck, iar în prezent, din anul 2007, proprietarul muzeului este Peggy Van Lierde, fiica dnei Jo Draps. Prezentare În fiecare zi sunt organizate demonstrații de fabricare a diverselor produse din ciocolată, un maestru ciocolatier arătând și explicând etapele creării pralinelor. Muzeul este găzduit în trei etaje ale casei de Valck și prezintă un istoric al ciocolatei, de la prima civilizație mayașă ce a folosit cacaua până în zilele noastre. De menționat că inventarea pralinei, o specialitate belgiană, a fost făcută de către cofetarul bruxellez Jean Neuhaus. Program: marți - vineri, între orele 10:00 și 16:30. Duminica este închis, dar este, de asemenea, deschis în zilele de sărbătoare. Galerie foto Note Vezi și Legături externe Site-ul web al muzeului Arhivat în 11 februarie 2021, la Wayback Machine. Demonstrație de fabricare a pralinelor (1) Demonstrație de fabricare a pralinelor (2) Demonstrație de fabricare a pralinelor (3)
Sint-Antonius Abtkerk (Boortmeerbeek)

De Sint-Antonius Abtkerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Boortmeerbeek, gelegen aan de Dorpplaats. Geschiedenis Een eerdere kerk brandde in 1673 af. Een nieuwe kerk werd gebouwd die in 1844 werd uitgebreid tot een tweebeukige kerk maar in 1914 door de Duitse bezetter in brand werd gestoken. In 1924 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van De Buck. Gebouw Het betreft een naar het noordoosten georiënteerde driebeukige kruisbasiliek, gebouwd in witte gobertangesteen. De zuidwesttoren is 45 meter hoog en heeft een achthoekige bovengeleding. Het kerkmeubilair is neogotisch.
Kasteel van Boetfort

Het Kasteel van Boetfort is een kasteel in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Steenokkerzeel behorende plaats Melsbroek, gelegen aan de Sellaerstraat 42. Geschiedenis Oorspronkelijk was hier het Hof van Boetfort dat in 1594 in handen kwam van de familie Madoets. In 1610 liet Hendrik Madoets hier een waterkasteel bouwen dat als buitenhuis dienst deed. Dit werd in 1653 afgebeeld en betrof een gebouw op vierkante plattegrond met vier ronde hoektorens van Lediaanse steen. In 1724 werd dit speelhuys aangekocht door de Graaf van Tirimont die ook heer van Gaasbeek was. Tijdens het derde kwart van de 18e eeuw kwam het kasteel aan Henri Hospies, een Brusselse handelaar. Hij liet in een der hoektorens een huiskapel aanbrengen en ook werd in 1767 een poorttoren gebouwd in Lodewijk XV-stijl, geflankeerd door koetshuizen. In 1773 werd het kasteel van een uitspringende travee voorzien. In 1838 kwam Boetfort aan graaf Prosper O'Kelly en deze liet het neerhof slopen. In 1880 werd de slotgracht gedempt. In 1907 kwam het kasteel aan Henri Dereine en deze liet het kasteel in 1908 restaureren in historiserende stijl. Er kwam een nieuwe ingang en een nieuw poortgebouw, nu in neogotische stijl. Ook werd toen een park van 1,37 ha in landschapsstijl, met een serpentinevijver, aangelegd. Op 1 mei 2010 opende Thermae Boetfort zijn deuren en werd het kasteeldomein ingericht als sauna- en wellnesscomplex met hotel.
De Halve Maan

De Halve Maan (The Half Moon) is a beer brewery in Bruges, Belgium. De Halve Maan brews Brugse Zot ("Bruges Fool"), Straffe Hendrik ("Strong Henri"), Blanche de Bruges/Brugs Tarwebier and other beers. The Straffe Hendrik and Blanche de Bruges/Brugs Tarwebier brands had been sold to other breweries, but De Halve Maan has recently bought them back and is returning production to Bruges. Beer has been brewed at De Halve Maan's location for approximately 500 years. The current brewery has been operating since 1856. The brewery has been in the same family for five generations. The brewery was called Henri Maes until the late 1990s. Henri Maes brewery offered home delivery by horse, and later by truck, after World War II. In 2016 De Halve Maan completed a 3,276-metre-long (2 mi) beer pipeline from its brewery to its bottling plant to avoid having to send trucks through the narrow, cobbled streets of Bruges. At its deepest point, the pipeline runs 34 metres (112 ft) below the surface. The pipeline was partially crowdsourced, and those who contributed received free beer from the brewery. References External links Media related to De Halve Maan brewery at Wikimedia Commons Official website Brugse Zot Archived 29 March 2020 at the Wayback Machine Straffe Hendrik Archived 4 April 2019 at the Wayback Machine Blanche de Bruges Archived 25 October 2021 at the Wayback Machine
Cathédrale Saint-Nicolas-le-Thaumaturge d'Ixelles

La cathédrale Saint-Nicolas-le-Thaumaturge est un édifice religieux orthodoxe sis à Ixelles, commune limitrophe de la ville de Bruxelles (Belgique). Simple maison sise au n°29 de la rue des Chevaliers, la cathédrale n’en est pas moins la plus ancienne église orthodoxe russe de Belgique et, depuis 1969, siège de l’Archevêché Orthodoxe de Belgique et Exarchat des Pays-Bas et du Luxembourg’. Histoire Le prince Nikolaï A. Orlov, ministre de la Cour impériale de Russie auprès de la cour de Belgique (1860-1870) se crée en 1862 une chapelle privée dans sa résidence. C’est le premier lieu de culte orthodoxe russe en Belgique. En 1876 cette chapelle passe sous la juridiction du ministère des affaires étrangères de l'empire russe et s'installe au n°29 de la rue des Chevaliers. L’émigration russe ayant fortement augmenté à la suite de la Révolution bolchevique (1917) une éparchie est créée en 1929, avec Alexander Alexandrovitch Nemolovsky (1886-1960) comme premier archevêque. En 1937, l’archevêché rejoint l’Église orthodoxe russe hors frontières. En 1985 l’Église orthodoxe est officiellement reconnue en Belgique. L’église cathédrale de l'archevêché est une maison qui, du moins en façade, ne se démarque en rien des autres bâtiments de la rue des chevaliers. Les services liturgiques sont célébrés en slavon. Portail du christianisme orthodoxe Portail de Bruxelles
Cattedrale di San Nicola il Taumaturgo

La cattedrale di San Nicola il Taumaturgo (in francese: cathédrale Saint-Nicolas-le-Thaumaturge; in olandese: Kathedrale kerk van Sint-Nicolaas de Wonderdoener) si trova a Bruxelles, in Belgio, ed è sede dell'eparchia di Bruxelles e del Belgio per la chiesa ortodossa russa. Storia La chiesa di San Nicola è la prima chiesa ortodossa costruita in Belgio, risale al 1862 e venne realizzata come cappella privata per il principe Nikolai Alexandrovich Orlov, inviato russo alla corte belga. Dal 1875 passa sotto la giurisdizione del Ministero degli Affari Esteri dell'Impero russo sotto il nome di Chiesa della missione imperiale russa a Bruxelles. Nel 1929, con l'erezione dell'eparchia, la chiesa è stata elevata a cattedrale. Note Voci correlate Cattedrali in Belgio Chiesa ortodossa russa Voci correlate Sito ufficiale dell'eparchia di Bruxelles e Belgio, su archiepiskopia.be.
Kathedrale kerk van Sint-Nicolaas de Wonderdoener

De Kathedrale kerk van Sint-Nicolaas de Wonderdoener (Frans: Église-cathédrale de Saint Nicolas le Thaumaturge) is de oudste Russisch-Orthodoxe Kerk van België. Geschiedenis Ze werd in 1862 opgericht als privékapel van prins Nikolaj Aleksejevitsj Orlov, de gevolmachtigde minister van het Keizerlijk Hof van Rusland in Brussel (1860-1870). Het huidige gebouw in de Ridderstraat werd betrokken in 1876. Vanaf 1929 werd het een aartsbisdom. In 1937 ging het onder invloed van metropoliet Eulogius Georgijevski over tot de Russisch-Orthodoxe Kerk in het Buitenland. Tijdens de Tweede Wereldoorlog pakte de Gestapo de charismatische aartsbisschop Alexander op tijdens de liturgie. Hij werd gedeporteerd en zou pas terugkeren in 1946, zodat kortstondig een vervanger werd aangeduid. In datzelfde jaar ging Eulogius terug over naar het Patriarchaat Moskou. Aartsbisschoppen 1929: Alexander (Alexander Alexandrovitsj Nemolovsky, 1886-1960) 1946: Nikon (Alexis de Greve, 1895-1983) 1947: Alexander Alexandrovitsj Nemolovsky 1960: Basile Krivotsjeine (1900-1985) 1987: Simon (Vladimir Nikolajevitsj Isjoenin) Externe link Officiële website
Parafia św. Mikołaja w Brukseli

Parafia św. Mikołaja – etnicznie rosyjska parafia prawosławna w Brukseli, jedna z 13 placówek duszpasterskich eparchii brukselsko-belgijskiej i czterech na terytorium Brukseli. Parafia działa w urządzonej w 1887 domowej cerkwi św. Mikołaja, dawnej kaplicy ambasady rosyjskiej. Zajmuje parter budynku, w którym obecnie zamieszkuje również zwierzchnik eparchii belgijskiej. Bibliografia Strona eparchii
Onze-Lieve-Vrouw van Bijstandkerk (Hofstade)

De Onze-Lieve-Vrouw van Bijstandkerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Zemst behorende plaats Hofstade, gelegen aan de Tervuursesteenweg 255. Geschiedenis Iets na 1840 werd een zandstenen kerk gebouwd op een terrein dat werd geschonken door Louis de Meester de Tilbourg. In 1844 werd de kerk verheven tot parochiekerk. Het was een eenvoudig kerkje met een ingebouwde toren en rondbogige ramen. Deze kerk werd in 1960 gesloopt en vervangen door een moderne kerk die ontworpen werd door Paul Rome. Deze naar het noordoosten georiënteerde kerk heeft een naastgebouwde toren. Hij werd in 1962 in gebruik genomen.