NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hoekemolen

De Hoekemolen is een windmolen in het tot de West-Vlaamse gemeente Damme behorende dorp Hoeke, gelegen aan Natiënlaan 21. Het betreft een ronde stenen molen van het type grondzeiler, die fungeerde als korenmolen. Geschiedenis Hoeke had een eigen molen van het type standerdmolen die in 1324 werd vermeld, maar ten onder ging bij een overstroming. De bewoners moesten nu hun graan laten malen bij de Oostmolen te Oostkerke, een molen die in 1405 voor het eerst vermeld werd. Voor 1481 werd deze standerdmolen vanuit Oostkerke naar Hoeke overgebracht. Die molen werd einde 16e eeuw tijdens de Godsdienstoorlogen vernield. In 1627 was er weer een nieuwe molen. Deze had te lijden van Spaanse en in 1702 van Staatse troepen. In 1839 werd de toenmalige standerdmolen door storm volledig vernield. In 1840 werd een nieuwe stenen molen gebouwd. In 1930 werd een mechanische maalderij aan het bedrijf toegevoegd. Er werd steeds minder op de wind gemalen en de molen raakte in verval. In de jaren '30 van de 20e eeuw heeft de Belgische Staat de Natiënlaan aangelegd, waarlangs het steeds drukker wordende verkeer vanuit het binnenland naar de kust werd geleid. De Staat kocht in 1936 ook de molen op en herstelde in 1937 de buitenkant. De molen kon toen echter niet meer malen. In 1981 werd de molen beschermd als monument en de omgeving ervan als beschermd dorpsgezicht. In 1985 werd de molen weer maalvaardig gemaakt. In 1999 kwam de molen in eigendom van het Vlaams Gewest en in 2001 in erfpacht aan de Stichting Vlaams Erfgoed, later Herita vzw genaamd.
Koningsbos

Het Koningsbos is een natuurgebied in de Belgische plaats Knokke, gelegen ten zuiden van Het Zoute. Het heeft een oppervlakte van ruim 7 ha. Geschiedenis Het betreft een relatief jong binnenduingebied dat vanaf de 7e eeuw werd gevormd. Vanaf de 16e eeuw kwamen hoge duinen tot stand. Dit werd door de mens in de hand gewerkt met aanplant. Vastleggen van de duinen zorgde voor bescherming van het achterland tegen stuifzand. Het betrof de Blinckaertduinen, waar het Koningsbos een onderdeel van is. De Compagnie immobilière du Zoute (later: Compagnie "Het Zoute"), opgericht in 1908, verwierf veel duingrond en de bedoeling was het gebied te verkavelen. Er kwamen beplantingen, maar een brand in 1926 vernielde deze. De huidige beplanting is van kort na dit jaar. In de volksmond stond het gebied bekend als Sparrenbos, maar er groeit vooral Zeeden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden de grootste bomen door de bezetter gekapt om als versperring tegen landingsvaartuigen te worden ingezet als onderdeel van de Atlantikwall. Ook in bezit van de Compagnie bleef het bos vrij toegankelijk. In 1971 werd het aangekocht door de gemeente en in 1976 werd het officieel omgedoopt tot "Koningsbos" naar aanleiding van het 25-jarig regeringsjubileum van Koning Boudewijn. Zie ook Koningsbosch, een dorp in Nederlands Limburg
Zegemeer

Het Zegemeer is een meertje tussen Albertstrand en Knokke, in de West-Vlaamse gemeente Knokke-Heist. Geschiedenis Hier lag vroeger een grote duinpan die de Lispanne werd genoemd en waarin zich een zoetwaterbron bevond. Deze werd in 1924 door de Société Immobilière Knokke-Balnéaire uitgegraven en in 1925 was het Zegemeer gevormd, vernoemd naar de zege der Geallieerden op het eind van de Eerste Wereldoorlog. Ten noorden van dit meer werd in 1920 één der attracties van het zich ontwikkelende Albertstrand gebouwd, namelijk het Pavillon du Lac (tegenwoordig: La Reserve, een appartementencomplex) met in 1926 de eerste speelzaal van Knokke. Het iets noordelijker gelegen Casino van Knokke kwam in 1932 gereed. Evenals in het Casino, traden ook in het Pavillon du Lac vele beroemde artiesten op. Ook diverse kunstenaars en intellectuelen verbleven hier. In 1990 werd door het gemeentebestuur het kunstwerk "Ode aan de vrouw" in het Zegemeer geplaatst. Dit werk in roestvrij staal is van de hand van kunstenaar Jef Claerhout en werd in 1977 aangekocht door Knokke-Heist. Het beeld staat net als het meer zelf op de Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed.
Sashul

De Sashul is een natuurgebied in de Belgische gemeente Knokke-Heist behorende plaats Heist. Samen met de Baai van Heist, Vuurtorenweiden en Kleiputten van Heist behoort het tot het door het Agentschap voor Natuur en Bos beheerde groene gordel Heist-West. Geschiedenis Tussen de Vuurtorenweiden, waar het Hoog Licht staat, en de Kleiputten van Heist lag vanaf de jaren 1970 een stapelterrein van steenblokken en andere materiaal dat gebruikt werd bij de verdere uitbouw van de strekdammen van de haven van Zeebrugge. Nadien kwam er een goederen rangeerstation voor onder andere auto's dat in 1989 werd gesloten. Nog later werd het terrein gebruikt als stortplaats voor baggerzand. Sedert de jaren 1990 was er geen enkele activiteit meer en had de natuur vrij spel gekregen. De zanderige schelpenrijke grond vormde een ideale biotoop die erg sterk leek op die van jonge kalkrijke kustduinen. Er groeiden bomen en struiken, er lagen plassen en een lage vegetatie van diverse kruiden en klavers zoals duizendguldenkruid, aardbeiklaver, zeeaster en rietorchis kon er jarenlang ongemoeid wortel schieten. In 1999 kreeg het terrein van afdeling Natuur van de Vlaams overheid de naam de Sashul, een verwijzing naar de verdwenen wijk 't Sas-van-Heist die niet ver daar vandaan had gelegen. Hul betekent 'bosje'. Het Vlaams Gewest klasseerde het gebied als een natuurreservaat voor recreatief gebruik. Het reservaat bestaat deels uit laaggelegen, vochtige weilanden en deels uit een oud opgespoten terrein. Door de zandige ondergrond van het opgespoten terrein komt de flora hier in grote mate overeen met een zeer schraal kalkrijk duin. De lagergelegen vochtige delen en uitgediepte poelen trekken dan weer steltlopers aan. De meest typische broedvogels van dit terrein zijn de kievit en de kleine plevier. Ter hoogte van de laaggelegen delen van het opgespoten terrein is een grote observatiehut aanwezig. Het gebied wordt begraasd door shetlandpony's. Het terrein is vrij toegankelijk vanaf de Elisabetlaan en via de De Lichtenlijn. Foto's Externe links Groene gordel Heist-West, Agentschap voor Natuur en Bos De Sashul, Toerisme Knokke-Heist
Vuurtorenweiden

De Vuurtorenweiden is een natuurgebied in de tot de Belgische gemeente Knokke-Heist behorende plaats Heist. Samen met de Baai van Heist, Sashul en Kleiputten van Heist behoort het tot het door het Agentschap voor Natuur en Bos beheerde groene gordel Heist-West. Dit kustgebied kent een bewogen geschiedenis. Veenvorming, turfwinning, inpoldering en overstromingen met slibafzetting wisselden elkaar af. Er zijn plassen en drogere bulten met kamgras en veldgerst. Ook vindt men er veel broedvogels zoals waterral, waterhoen, meerkoet, slobeend, kleine karekiet, rietzanger, blauwborst en Canadese gans. In de winter kan de watersnip worden waargenomen. In 1905 begon de bouw van de hoge vuurtoren van Heist, die in 2004 gerestaureerd werd. Deze vuurtoren staat in het natuurgebied en kan via een voetpad worden bereikt. De laaggelegen zompige Vuurtorenweiden gelegen rondom het Hoog Licht, tekenen zich scherp af tegen het hoger gelegen terrein van de Sashul. Het Barnse Vaartje, een afwateringskanaal, vloeit tussen beide in. De Vuurtorenweiden zijn bezaaid met plassen en greppels. Dit typische patroon ontstaat door een opeenvolging van veenvorming, afzetting van slib na zeedoorbraken, geleidelijke inpoldering en turfontginning. Restanten van de Evendijk doorkruisen de lage weiden. Foto's Externe links Groene gordel Heist-West, Agentschap voor Natuur en Bos Vuurtorenweiden, Toerisme Knokke-Heist
Kleiputten van Heist

De Kleiputten van Heist is een natuurgebied in de tot de Belgische gemeente Knokke-Heist behorende plaats Heist. Samen met de Baai van Heist, Vuurtorenweiden en Sashul behoort het tot het door het Agentschap voor Natuur en Bos beheerde groene gordel Heist-West. Het gebied, dat zich bevindt in laaggelegen polderland, kreeg zijn uiteindelijke vorm door de winning van klei voor de baksteenindustrie in de jaren 1950-1970. Het is 22 ha groot en bestaat uit weilanden met moerassen en rietlanden. Er leven watervogels, amfibieën en vleermuizen. Door het gebied loopt de Isabellavaart.
Kapel van de Horst

De Kapel van de Horst is een kapel aan de Horstebaan in de Antwerpse plaats Schoten. De kapel is eigendom van de familie de Pret Roose de Calesberg, die in de kapel over een grafkelder beschikt. Het is een georiënteerde bakstenen kruiskapel. Op de viering is een dakruiter aangebracht. Een 19e-eeuws poortje aan koorzijde toont het familiewapen met de spreuk Pret à bien faire ("klaar om goed te doen"), verwijzend naar de familie de Pret. Geschiedenis In 1436-1438 werd hier een bedevaartkapel gebouwd. Deze werd in 1477 ingewijd. Einde 16e eeuw werd de kapel verwoest, maar in 1610-1613 herbouwd. In 1835 werd de kapel ingrijpend gerestaureerd en kreeg een neogotisch aanzicht. In 2015 werd de kapel nogmaals gerestaureerd.
Kasteel Calixberg

Het Kasteel Calixberg of Calesberg is een kasteel in de Antwerpse gemeente Schoten, gelegen aan Borgeindstraat 274 en Calesbergdreef 5-15. Geschiedenis Sinds de 11e eeuw stond hier de Burcht van Schoten waar tot 1438 de heren van Schoten woonden. Het kasteel brandde af en de resten werden bedekt met een heuvel. Begin 17e eeuw werd een nieuw kasteel gebouwd iets van de oorspronkelijke burcht af gelegen. Vanaf het 3e kwart van de 17e eeuw tot 1700 behoorde het aan de familie Schoyte, vervolgens tot 1741 aan de familie Della Faille. Vervolgens werden de families de Pret en du Bois van Nevele de eigenaars. In 1892 kwam het kasteel aan de familie Van Praet. Daarna werden families Bunge en Bracht de bezitters. In het 4e kwart van de 19e eeuw werd het kasteel vergroot. Complex Het kasteel heeft een brede voorgevel en een L-vormige westelijke aanbouw. Aan de oostzijde is een veelhoekige uitbouw te vinden, voorzien van een hoektoren. Het kasteel bevat diverse 17e-eeuwse trapgevels en werd deels in historiserende stijl gerestaureerd in het 4e kwart van de 19e eeuw. Van de bijgebouwen kunnen het poortgebouw, de hovenierswoning met oranjerie, en het koetshuis met stallingen worden genoemd, het laatste omgebouwd tot chauffeurswoningen. De neogotische Mariakapel is van 1911; voordien stond er een oudere kapel, maar al vanaf de 14e eeuw was er sprake van Mariadevotie op deze plaats. Het kasteel is gelegen in een 18e-eeuws park, uitgevoerd in Engelse landschapsstijl.
Stenen Molen (Schoten)

De Stenen Molen is een windmolenrestant in de Antwerpse plaats Schoten, gelegen aan de Theofiel Van Cauwenberghslei 18. Deze ronde stenen molen van het type stellingmolen fungeerde als korenmolen. Geschiedenis De molen werd gebouwd in 1902. In 1913 brak het wiekenkruis af, en de molen werd daarna nog gebruikt als mechanische maalderij. Later werd het een opslagplaats en uiteindelijk een woonhuis. De molen had oorspronkelijk een uitzonderlijke hoogte van 33 meter. Ook de stelling lag op aanzienlijke hoogte. De romp werd uiteindelijk ingekort tot deze stellinghoogte.
Sint-Jozefkerk (Brugge)

De Sint-Jozefkerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse stad Brugge behorende wijk Sint-Jozef, gelegen aan de Ter Looigemweg 6. De bakstenen kerk werd gebouwd van 1934-1937 naar ontwerp van Luc Viérin. De sobere stijl oogt als moderne gotiek. De kerk heeft een breed middenschip en twee smalle zijbeuken, en wordt gedekt door een zadeldak. De voorgevel heeft een lager ingangsportaal, eveneens onder zadeldak en voorzien van een Sint-Jozefbeeld. De kerk heeft een naastgebouwde toren op vierkante plattegrond. Het interieur wordt overwelfd door een spitstongewelf. Het orgel werd gebouwd door de firma Anneessens-Tanghe.
Weidevogelreservaat Ter Doest

Het Weidevogelreservaat Ter Doest is een natuurgebied nabij Lissewege. Het wordt beheerd door Natuurpunt en is vernoemd naar de vlakbij gelegen abdij Ter Doest. Het maakt deel uit van de Natura 2000-gebieden en wordt gesteund door het Life-Project. Ligging en natuurwaarde Het reservaat is een laaggelegen gebied waarin zich nog zilte graslanden bevinden. Dit wordt veroorzaakt door kwelwater vanuit het hoger gelegen Boudewijnkanaal en de oude, ondergrondse zoutwaterbel. De aanwezigheid van het zout zorgen ervoor dat zoutminnende planten zoals zeeaster, zeekraal, zilte schijnspurrie en zeebies er zich thuis voelen. Ook erg zeldzame fauna komt er voor, zoals zilte zegge, de tapijtjes van dunstaart en enkele herontdekte exemplaren van zilt torkruid. In de bultenrijke vegetatie is er plaats voor weidevogels zoals tureluur, Kleine karekiet, Grutto, Waterral en Bruine kiekendief, waarvan sommige soorten er jaarlijks broeden. Ook zeldzame en bedreigde soorten komen er voor, zoals Waterrietzanger, Porseleinhoen, Kwartelkoning, Draaihals en Orpheusspotvogel. Geschiedenis De Abdij Ter Doest speelt een grote rol in het ontstaan van het gebied. Voor het bouwen van de kerk van Lissewege en de graanschuur van de abdij, gedateerd rond 1275, hebben de monniken grote hoeveelheden bakstenen en dus klei nodig. Deze klei wordt gewonnen op de omliggende polders, waardoor een 25Ha groot drassig gebied ontstaat, toen de 'Monnikenmoere' genoemd. Wanneer de abdij vervalt, raken de eigendomsrechten van de gebieden verspreid. In 1995 koopt Natuurreservaten VZW (nu Natuurpunt) hier de eerste gronden. Ook de jaren erna worden er verschillende gronden gekocht. In 1999 is het gebied 9.1Ha groot, in 2000 16Ha, in 2018 22Ha. Daarnaast worden er in 2003 ook werken uitgevoerd om het historische reliëf van de graslanden te herstellen. Toegankelijkheid Het natuurgebied is te bezichtigen vanaf het Ter-Doestpad langs het gebied. Vanwege zijn grote kwetsbaarheid en kleinschaligheid is het natuurgebied niet vrij toegankelijk. Wel zijn er jaarlijks geleide bezoeken in juli en augustus, dus net buiten het broedseizoen en midden in het bloeiseizoen van de zoutminnende planten.
Sint-Filippus en Jacobuskerk (Koewacht, Nederland)

De Sint-Filippus en Jacobuskerk (ook: Sint-Philippus en Jacobuskerk) is een parochiekerk in de tot de Nederlandse gemeente Terneuzen behorende plaats Koewacht, gelegen aan Kerkplein 2. Het kerkgebouw is door de gemeente aangewezen als gemeentelijk monument. Geschiedenis De in het Nederlandse deel van Koewacht wonende gelovigen kerkten vanouds in de Sint-Filippus en Jacobuskerk in het Belgische deel van Koewacht. De Duitse bezetter maakte hier tijdens de Eerste Wereldoorlog een einde aan door de grens te versperren met De Draad. Vanaf 1916 maakten de Nederlanders daarom gebruik van een houten noodkerk, en in 1922 kwam op Nederlands grondgebied een stenen kerk gereed, ontworpen door Wolter te Riele. Het betreft een bakstenen kerkgebouw onder zadeldak, met een verlaagd, driezijdig afgesloten koor en een naast het koor gebouwd ongelede toren met spits. De kerk is gebouwd in traditionalistische stijl. Het orgel is gebouwd door Cornelis Rogier voor de Sint-Jozefkerk te Bergen op Zoom en werd in 1930 in Koewacht geplaatst. De orgelkast en een deel van de pijpen zijn vermoedelijk eind-18e-eeuws.
Sint-Filippus en Jacobuskerk (Moerbeke)

De Sint-Filippus en Jacobuskerk (ook: Sint-Philippus en Jacobuskerk) is een parochiekerk in het Belgische deel van Koewacht, in de gemeente Moerbeke, gelegen aan Kerkstraat 15. Geschiedenis In 1687 heeft men de kapel te Kruisstraat afgebroken en naar Koewacht overgebracht, waar ze op de plaats van het toenmalige Fort Masereels weer werd opgebouwd. In 1713 werd de kapel gesloopt en op de plaats daarvan werd een nieuwe kerk gebouwd die in 1714 werd ingewijd. Het was een zaalkerk met toren. In 1850 werd de kerk vergroot. In 1914 werd het, ten gevolge van de Eerste Wereldoorlog, voor de Nederlandse gelovigen onmogelijk deze kerk nog langer te bezoeken, daar de Belgisch-Nederlandse grens versperd was. Aan de Nederlandse zijde verrees in 1916 een noodkerk en in 1921 werd een eigen kerk ingewijd, eveneens een Sint-Filippus en Jacobuskerk. Gezien de ligging van Koewacht op de grens van de gemeenten Moerbeke en Stekene is er een verdeelsleutel vastgelegd waarbij Stekene twee derden van de exploitatiekosten vergoedt. De kerk is in 2019 aan de eredienst onttrokken. Delen van het interieur zoals de doopvont en het altaar met relikwie zijn naar de gelijknamige kerk in het Nederlandse deel van Koewacht overgebracht. Sindsdien gebruikt de gemeente Moerbeke de kerk als opslagplaats, in afwachting van een herbestemming. Gebouw Het schip en de voorgebouwde toren zijn van 1713-1714. De verlenging van het schip met een hoger gedeelte is van 1850. De vierkante toren heeft drie geledingen. Links van het portaal bevindt zich een gevelsteen met chronogram, met de tekst: BiDt hIer tot BYstanD Van aLLe ChrIstene zIeLkens Des VageVIers (1671). Interieur De hoofd- en zijaltaren zijn van het eerste kwart van de 18e eeuw in barokstijl. Uit dezelfde tijd zijn een biechtstoel en een deel van de communiebank. Het doopvont is van 1767 en verder is er een 18e-eeuwse calvariegroep.
Hof ter Linden ('s-Gravenwezel)

Het Hof ter Linden is een kasteeldomein in de Belgische plaats 's-Gravenwezel (gemeente Schilde, provincie Antwerpen), gelegen aan Hof ter Linden 57-59. Geschiedenis In de 17e en 18e eeuw stond hier een buitenhuis (hof van plaisantie), ook wel het Château Terlinden genaamd, dat in bezit was van diverse rijke families uit Antwerpen. Het betrof de families Ferment, del Campo, Goubeau en de Meulenaer. In 1808 werd het aangekocht door Charles Van Asten, die in 1818 burgemeester van 's-Gravenwezel werd en toen ook het huidige kasteel en het bijbehorend park in Engelse landschapsstijl liet bouwen en aanleggen. In 1828 verkocht hij het aan Philippe-Arnould Gillès en tot 1986 bleef het in bezit van de familie Gillès de Pélichy. Na 1945 werd het kasteel uiterlijk gewijzigd, maar de indeling met de salons bleef grotendeels intact. Domein Naast het kasteel is er een remise met paardenstallen, hooizolder en zadelkamer, en een koetshuis. Dit alles is ook van omstreeks 1818. Het geheel is toegankelijk via de Hofdreef die via een brug en een 18e-eeuwse poort (1753) in rococostijl naar het landschapspark leidt, dat gelegen is binnen een trapeziumvormige omgrachting. Naast de gebouwen is er een vijver, een grasveld en een kleine geometrische tuin.
Heilig Hartkerk (Hoboken)

De Heilig Hartkerk is een parochiekerk in de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Hoboken, gelegen aan de Krugerstraat 107. Deze naar het zuidwesten georiënteerde kerk werd in 1910 gebouwd naar ontwerp van Triphon De Smet en François Van Rompaey. De neogotische kerk is opgetrokken in baksteen met gebruik van natuursteen voor decoraties. Er is een voorgebouwd portaal, links geflankeerd door een achtkante traptoren. Aan de noordoostzijde bevindt zich een naastgebouwde toren met naaldspits, voorzien van vier kleine zijspitsen.
Centrale Monceau

Centrale Monceau, bij urbexers gekend als Power Plant IM, is een voormalige elektriciteitscentrale in Monceau-sur-Sambre, deel van de Belgische gemeente Charleroi. De centrale is sinds 2007 buiten gebruik. Op de linkeroever van de Samber zijn de machinegebouwen bewaard, op de rechteroever de koeltoren van de centrale. Geschiedenis De centrale werd gebouwd in 1921 door de Charbonnage de Monceau Fontaine en draaide op steenkool. Tijdens het interbellum bracht een uitbreiding het vermogen op 27 MW en rond 1930 op 47 MW. De moderne centrale, aangestookt met gepulveriseerde kolen, werd in de jaren 1938-40 geselecteerd voor de experimenten van ingenieur Albert De Smaele met het verbranden van schlamme (een vochtig restproduct met nogal wat inerte assen). Door het welslagen zou dit procédé zich in België gaan verspreiden. In 1950 werd een nieuwe centrale in gebruik genomen naast de oude. De fabrieksgebouwen, ontworpen door F. en L. Vandenbroucke, bestonden uit drie bakstenen volumes van afnemende hoogte, met grote glaspartijen. De koeltoren bevond zich aan de overzijde van de Samber (rechteroever). Een haast identieke centrale werd in 1953 gebouwd in Marchienne-au-Pont bij kolenzetel 19 (Saint-Martin), waar de Charbonnage de Monceau Fontaine sinds 1912 ook elektriciteit produceerde. Beide vestigingen werden uitgebaat door Intercom (later opgegaan in Electrabel). Bij een nieuwe uitbreiding in 1964 werden de fabrieksgebouwen te Monceau ruim verdubbeld door een grijze aanbouw. In de jaren 1970 werd de centrale verder uitgebreid waardoor ze ook kon draaien op aardgas. Tegen 1977 was de centrale de voornaamste elektriciteitscentrale in de regio van Charleroi. Na een rapport, waaruit bleek dat de centrale verantwoordelijk was voor 10% van de uitstoot van koolstofdioxide in België, protesteerde Greenpeace tegen de centrale. De centrale, die toen 92 MW vermogen had, werd in 2007 gesloten. De 57 meter hoge koeltoren vormt een opvallende landmark en wordt vaak bezocht door urban explorers. Hij diende als filmlocatie tijdens de opnames van De premier. Zie ook Lijst van elektriciteitscentrales in België Centrale Marchienne Literatuur S.A. INTERCOM, Centrale électrique de Monceau-sur-Sambre, 1987
Castle Ten Berghe

Castle Ten Berghe is a castle near Bruges, Belgium. A manor house on the site was mentioned in a charter of 1267; that building was destroyed in 1490, but rebuilt shortly afterwards. Work was performed in the late nineteenth century to expand and renovate the building, resulting in its current neo-Gothic appearance. Further renovation was performed in the early twenty-first century to prepare it for its current use as a bed and breakfast. The castle is located at Dudzeelse Steenweg 311-313, 8000 Brugge, West-Vlaanderen. History A manor house on the site was first mentioned in a charter of 1267. It was originally used as a manor and fief estate for the Count of Flanders at that time. In 1390 it was sold by Jonkheer Jan Walhier to the Van Rooden family, who retained it until 1482 when it was purchased by Cornelis Despaers. On 7 October 1490, the castle was captured and burned by forces acting on behalf of Engelbert II of Nassau. Jacques Despaers, who owned the castle at the time, had it rebuilt. Nicolas Despars, mayor of Bruges, died at the castle in 1597. In 1610 it passed through an inheritance to the de Croeser de Berges family, who retained it until the early nineteenth century, then it was passed to the Caloen de Basseghem family, who still own it as of 2022. In 1877, the castle was enlarged and remodelled by the architect Joseph Schadde; its current neo-Gothic appearance is a result of this renovation work. Over the course of the 1880s, many of the castle's outbuildings, including the stables and coach house, were demolished and rebuilt, and work was carried out on the grounds, filling in a portion of the moat and creating a pleasure garden. Between 2003 and 2004, more renovation work was carried out on the castle to convert it for commercial use as a bed and breakfast. It is still used for that purpose as of 2022. In 2009, the castle was listed on the Flemish Inventory of Immovable Heritage as an example of established architectural heritage. In 2013, it was further designated a protected monument. Description The castle and its outbuildings are constructed of orange brick. It is approached by an arch bridge with wrought-iron parapets which spans the moat. The main building has a crenellated parapet, and two narrow towers. On the right side of the front facade is a small chapel. The interior is decorated in a manner that incorporates elements of neo-Gothic and neo-Renaissance design. References