NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouw van de Engelenkerk (Luik)

De Onze-Lieve-Vrouw van de Engelenkerk (Frans: Église Notre-Dame des Anges) is de parochiekerk van de wijk Guillemins in de Belgische stad Luik. De kerk is gelegen aan het Place des Franchises. Deze kerk werd gebouwd van 1869-1874, hoofdzakelijk in neoromaanse stijl met neogotische elementen, zoals het portaal. Als bouwmateriaal werden blokken zandsteen en kalksteen gebruikt. Het is een driebeukige kruiskerk met ingebouwde toren en een halfronde koorafsluiting. Het interieur oogt veeleer neogotisch, met kruisribgewelven.
Onze-Lieve-Vrouw Middelareskerk (Hijfte)

De Onze-Lieve-Vrouw Middelareskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Lochristi behorende plaats Hijfte, gelegen aan Hijfte-Center. Geschiedenis In 1936 werd Hijfte een zelfstandige parochie. Men kerkte in een houten noodkerk. In 1950 werd begonnen met de bouw van een definitieve kerk naar ontwerp van Adrien Bressers. Deze werd in 1952 ingewijd. Gebouw Het betreft een naar het noorden georiënteerde driebeukige kerk met pseudotransept. De ingebouwde toren heeft een rechthoekige plattegrond en wordt gedekt door een schilddak dat van een kleine dakruiter is voorzien.
Sint-Pieterskerk (Sint-Pieters-Kapelle)

De Sint-Pieterskerk is een kerk in het Belgische dorp Sint-Pieters-Kapelle (Middelkerke). De naam Sint-Pieters-Kapelle wordt pas in 1272 in geschreven bronnen terug gevonden. Voordien maakte deze parochie deel uit van Slijpe. Vandaar dat paus Innocentius III in een bul uit 1200, waarin hij aan Gela toestemming geeft om een kapel te bouwen, Slijpe noemt. Deze kapel zou later uitgroeien tot de huidige Sint-Pieterskerk. Geschiedenis Het verhaal gaat dat Gela, een zeer gelovige vrouw , aan de paus toestemming vroeg om in Sint-Pieterskapelle een kapel te mogen bouwen. Ze kreeg toestemming en de kapel werd gebouwd. De Sint-Pieterskerk staat waarschijnlijk op de plaats waar Gela de Sint-Pieterskapel liet bouwen. Op het eind van de 16de en het begin van de 17de eeuw trokken de godsdienstoorlogen een spoor van vernieling door Vlaanderen. In 1584 heroverden de Spanjaarden Brugge op de Geuzen. Oostende, dicht bij de dekenij Gistel, bleef echter een ketters bolwerk tot 1604. Vanuit Oostende en Sluis terroriseerden deze protestantse troepen de omliggende streken. De kerk van Sint-Pieterskapelle werd net zoals de kerk van Gistel geplunderd en beschadigd. Zo wordt in een geschrift vermeld dat bisschop Triest de opdracht geeft het dak van het al gerestaureerde kerkgedeelte te herstellen. In de Eerste Wereldoorlog werd het dorp praktisch volledig verwoest. Nadien werd het dorp herbouwd, ook de kerk herrees uit het puin. Op 1 januari 2019 werd de kerk uit eredienst onttrokken. De kerk De kerk is gewijd aan de Heilige Petrus. In een nis boven de ingang staat een beeld van Petrus. Hij heeft de sleutel van het Rijk Gods in zijn hand. Dit vinden we ook terug bij de inscriptie die is aangebracht op het portaal in de noordgevel “haec est domus dei et porta coeli” wat betekent "dit is het huis van de Heer en de poort van de hemel." Men gaat ervan uit dat de kerk gesticht werd in de vroegmiddeleeuwse kersteningsperiode. In de Sint-Pieterskerk worden heel wat stijlinvloeden met elkaar gecombineerd. De romaanse torenromp van de Sint-Pieterskerk van Sint-Pieterskapelle dateert nog uit de 13de eeuw. Bij de toren wordt ook gewezen op de militaire functie. De robuuste toren was in tijden van gevaar een soort vluchtplaats voor de bevolking. Het koorgestoelte, de sacristieën, de klokkenkamer en het traptorentje zijn gebouwd in laat-gotische stijl. Het schip is classicistisch getint en dateert uit de 18e eeuw, in de 19e eeuw werd de kerk verbreed. Deze verbreding werd in de neogotische stijl uitgevoerd. De vele verbouwingen zorgen ervoor dat de toren niet perfect in het verlengde van de rest van het gebouw staat.
Parc national du Bosland

Le parc national du Bosland est une vaste zone boisée située au nord-ouest de la province belge du Limbourg dans la Région flamande. Il comprend les réserves naturelles publiques de Lommel, Hechtel-Eksel et Pelt. Créé en 2023, le parc national du Bosland s'étend sur 5 032 ha. Les réserves du parc appartiennent aux trois communes, à des propriétaires privés et à l'Agence Nature et Forêts du Gouvernement flamand. Création et description L'initiative pour le Bosland a été lancée par la ministre flamande de l'Environnement Hilde Crevits. Le Bosland devait devenir non seulement la forêt la plus grande mais aussi la plus adaptée aux enfants, une forêt où les loisirs et la gestion durable des forêts sont essentiels. Une forêt d'une telle taille pouvant absorber de grandes quantités de CO2, cela aiderait le nord du Limbourg à devenir neutre en CO2 d’ici 2030. Les barrières spatiales telles que les voies ferrées et les autoroutes seront surmontées au moyen de passerelles et d'écoducs. De cette manière, une grande zone contiguë est créée pour la flore et la faune. Les passerelles piétonnes sont fabriquées à partir de bois labellisé FSC issu de forêts produisant de manière durable. Les terres forestières font partie du paysage régional de la Basse Campine, qui comprend les forêts du nord et de l'ouest de la province du Limbourg. Le 13 octobre 2023, le parc a été reconnu parc national par le gouvernement flamand. Certaines parties des terres forestières sont protégées au niveau européen dans le cadre du Réseau Natura 2000. La Journée du Parc est un événement annuel belge et néerlandais qui a lieu le dernier dimanche de mai ou le premier dimanche de juin, pour faire (re)découvrir les parcs . Faune et flore Les terres sont constituées en grande partie de landes et de marais. Ce paysage plutôt rare n’est pas naturel, mais il est important pour la conservation des espèces. En divers endroits, les landes sont pâturées de manière traditionnelle par des moutons. Le Bosland abrite des espèces comme l'alouette des bois, le papillon vert, l'aigle commun, le champignon de bruyère et le genévrier. De grands mammifères comme les cerfs et les sangliers y trouvent également leur habitat. Certaines sous-zones sont protégées en tant que zone de la directive Habitats ou zone de la directive Oiseaux. Le couple de loups Naya et August ont choisi le Bosland comme habitat depuis 2018. En 2027, un troupeau de dix bisons d'Europe sera réintroduit au sein du parc. Afin de vivre en semi-liberté, les bisons évoluerons dans une réserve clôturée de 500 hectares, avec une intervention humaine réduite au minimum. Liens externes Site officiel Écologie historique dans le Limbourg (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Nationaal Park Bosland » (voir la liste des auteurs). Références Portail de la Belgique Portail de la Région flamande Portail de la conservation de la nature
Sint-Gilliskerk (Lembeke)

De Sint-Gilliskerk (ook: Sint-Egidiuskerk) is de parochiekerk van het tot de Oost-Vlaamse gemeente Kaprijke behorende dorp Lembeke, gelegen aan Lembeke-Dorp. De kerk is toegewijd aan de heilige Egidius, die populair Gillis wordt genoemd. Geschiedenis De parochie werd vermoedelijk in de 12e eeuw opgericht. De eerste schriftelijke vermelding is van 1261. In de 13e eeuw was er een eenbeukige kerk waarvan de toren behouden bleef. Tijdens de godsdienstoorlogen eind 16e eeuw liep de kerk schade op, welke daarna werd hersteld. In 1776 werd de kerk gesloopt met behoud van de toren. In hetzelfde jaar werd begonnen met de bouw van een nieuwe kerk en deze werd in 1778 ingezegend. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen pseudobasiliek in classicistische stijl. De eveneens bakstenen toren werd geschilderd. Hij heeft steunberen en een achtkante spits en werd omstreeks 1300 gebouwd in vroege gotiek. Interieur Het classicistische interieur is wit geschilderd. Er zijn diverse glas-in-loodramen van 1887 en 1896. Uit 1765 is een schilderij, voorstellende de Heilige Lodewijk, door Lodewijk De Deyster. Een Tenhemelopneming van Maria bevindt zich boven het noordelijk zijaltaar en is van 1719. Een Mariabeeld in gepolychromeerd lindenhoutis 17e-eeuws. De andere gepolychromeerde heiligenbeelden zijn 19e-eeuws. Het hoofdaltaar is van eind 18e eeuw met een attiek van 1642. Het noordelijk zijaltaar is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw, het zuidelijke aan Sint-Gillis. Beide zijn van omstreeks 1700. Ook zijn er diverse 18e-eeuwse koorbanken en kerkmeestersbanken. De preekstoel is uit het vierde kwart van de 18e eeuw en de biechtstoelen zijn 17e- of 18e-eeuws. Het orgel is gebouwd door de orgelbouwers Van Peteghem en is van ongeveer 1780, verbouwd in 1912. De orgelkast is van omstreeks 1775 en gebouwd door Emmanuel Van Speybroeck.
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Kaprijke)

De Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk is de parochiekerk van het Oost-Vlaamse dorp Kaprijke, gelegen aan de Voorstraat. Geschiedenis De oudste vermelding van de kerk is van 1241, en de achtkantige toren (toen een vieringtoren) stamt uit die tijd. Omstreeks 1500 werd de toren met één geleding verhoogd. In 1525-1526 werd een nieuwe zuidelijke zijbeuk gebouwd en midden 17e eeuw werd de kerk tot een driebeukige hallenkerk uitgebreid. In 1755 brandde de kerk af en in 1787-1788 werd een nieuwe kerk gebouwd, grotendeels ten westen van de oude. De toren bleef echter gespaard en werd opgenomen in het nieuwe kerkgebouw, dat gebouwd werd in classicistische stijl naar ontwerp van Joachim Colin. Gebouw Het betreft een driebeukige kerk met driezijdige koorafsluiting. De ingebouwde toren heeft twee geledingen op een vierkante plattegrond, waarboven drie achtkante geledingen, afgedekt met een achtkantige spits. De toren is van baksteen; deze werd wit geschilderd. Ook het interieur is gewit. Meubilair De kerk bezit voornamelijk 19e-eeuwse schilderijen, en tevens een Christus en de allegorie van de kerk van 1711, dat uit de oudere kerk afkomstig is. Ook zijn er twaalf 18e-eeuwse kruiswegstaties. Het orgel is van 1724, werd vervaardigd door Louis Delhaye en de orgelkast van Claudius Chapuy is van hetzelfde jaar. Kerkhof Het omringende kerkhof is vermoedelijk aangelegd kort na 1788 en bezit enkele mooie bomen. Kerk en kerkhof zijn geklasseerd als monument en maken deel uit van het beschermd dorpsgezicht. Galerij
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Bassevelde)

De Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Assenede behorende plaats Bassevelde, gelegen aan Dorp. Geschiedenis In het tweede kwart van de 13e eeuw was er sprake van een parochie en in 1264 kwam de parochie aan het bisdom Doornik. Uit deze tijd stammen de viering met achtkante toren, het transept en de kern van een vijftal traveeën. Deze elementen zijn gebouwd in vroeggotische stijl. In 1707 werd een nieuw koor opgericht en later werden de vensters in barokke stijl verbouwd. In 1841 werd de kerk met drie traveeën vergroot. Gebouw Het betreft een driebeukige kruiskerk met vieringtoren en een driezijdig gesloten koor. De vieringtoren heeft een vierkante basis en een achtkante klokkengeleding. Interieur Het interieur is voornamelijk 18e-eeuws. Een 17e-eeuws schilderij, naar Nicolas de Liemaeckere, stelt Onze-Lieve-Vrouw ten hemel opgenomen voor, siert het noordelijk zijaltaar. Het merendeel van het kerkmeubilair is 19e-eeuws.
Croonaert Wood

Croonaert Wood is a location in the municipality of Heuvelland near Ypres, Belgium. It is a lightly forested area known for the Bayernwald Trenches open-air museum located there. History World War I In World War I, Croonaert Wood was one of the sites used by German units to defend the area around the Ypres Salient. The Germans built a defensive complex of trenches, dugouts and bunkers on the slightly elevated landscape, from which artillery observers had an excellent view of the ground around Wijtschate and Ypres. The location was called Bayernwald by German soldiers due to the fact that the first German soldiers to be stationed there were from Bavaria ("Bayern" in German). The area was the site of extensive mining activity by both German and British units during the war. Before the Battle of Messines, the tunnelling companies of the Royal Engineers placed a large mine around the German strongpoint Günther, not far from the Bayernwald trenches. It consisted of three chambers (Hollandscheschur Farm 1, 2, 3) which were loaded with a combined charge of 66,600 pounds (30,200 kg) of ammonal. The mine was fired on June 7, 1917 as part of the Mines in the Battle of Messines. Croonaert today Currently, Croonaert Wood is a deciduous forest containing the Bayernwald Trenches memorial site. See also Croonaert Chapel Cemetery Links and references Bayernwald Museum and During WW1
Bayernwald

Le Bayernwald est un musée en plein air situé dans le Bois de Croonaert de la commune de Heuvelland, près d'Ypres, en Belgique. C'est une zone légèrement boisée qui entoure les tranchées de Bayernwald. Histoire Première Guerre mondiale Pendant la Première Guerre mondiale, le bois de Croonaert était l'un des sites utilisés par les unités allemandes pour défendre la zone autour du saillant d'Ypres. Les Allemands y ont construit un complexe défensif de tranchées, de tunnels et de bunkers sur la partie surélevée d'où les observateurs d'artillerie avaient une excellente vue sur le terrain autour de Wytschaete et d'Ypres. L'emplacement était appelé Bayernwald par les soldats allemands du fait que les premiers soldats allemands à y être stationnés étaient originaires de Bavière (Bayern en allemand). La région a été le site d'une importante activité tunnelière (lors des guerres de minages) par des unités allemandes et britanniques pendant la guerre. Avant la bataille de Messines, les compagnies de creuseurs de tunnels des Royal Engineers placèrent une grande mine autour du point fortifié allemand Günther, non loin des tranchées de Bayernwald. Il se composait de trois chambres (Hollandscheschur Farm 1, 2, 3) qui étaient chargées d'une charge combinée de 30,200 kg d'ammonal. La mine a explosé le 7 juin 1917 dans le cadre de la bataille des mines de Messines. Restauration Le bois de Croonaert est désormais un petit espace boisé qui entoure le musée ouvert du Bayernwald. Quatre bâtiments ont été préservés des bunkers. Le reste a été enlevé après la Première Guerre mondiale afin que leur matériau en pierre puisse être réutilisé. À partir de 2003, la position a été restaurée sur la base de recherches archéologiques par la commune du Heuvelland en collaboration avec l'ASBL ABAF (Association pour l'archéologie des champs de bataille en Flandre). Le coût était d'environ 40 000 euros. Les ambassadeurs britannique et allemand en Belgique et le prince Wolfgang de Bavière ont assisté à la cérémonie d' ouverture en 2004. La position restaurée est unique en Flandre car elle comprend un système de tranchées, des puits de son de mine et des bunkers. Notes et références Liens externes (en) Musée Bayernwald et pendant la Première Guerre mondiale sur battlefields1418.50megs.com Portail des musées Portail de la Belgique
Bayernwald

Bayernwald is een site in Wijtschate die de herinnering aan de Eerste Wereldoorlog levendig houdt. Ze werd na een jaar restauratie geopend in april 2004. Men kan er zien hoe de Duitsers onder leiding van Rupprecht van Beieren op deze plek in de huidige gemeente Heuvelland een 40 meter hoge heuvel hadden aangelegd die ze tussen 1914 en 1917 tot een onneembare vesting ombouwden. Wat nu nog te zien is maakt amper 10% uit van wat het ooit was. Vier betonnen bunkers, 320 meter loopgraven en twee mijnschachten, 25 meter diep, zijn gerestaureerd. De Britten veroverden het complex in 1917 nadat ze 500.000 kg TNT lieten ontploffen die ze via tunnels onder de heuvel hadden geplaatst. De explosie was naar verluidt tot in Londen te horen. Bayernwald werd ingehuldigd door Prins Wolfgang van Beieren. De bouwer was een broer van zijn grootvader. Om Bayernwald te bezoeken dienen bezoekers zich eerst aan te melden in het Toeristisch bureau te Kemmel. Externe links Bayernwald op website WO1 www.zerohour.be, Bayernwald oorlog site
Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk (Landsdijk)

De Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Assenede behorende plaats Landsdijk, gelegen aan de Landsdijk. Geschiedenis Landsdijk werd in 1904 een zelfstandige parochie en van 1908-1910 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Henri Valcke. In 1944 leed de kerk oorlogsschade, waarbij onder meer de toren werd beschadigd. In 1955 werd de toren hersteld. Gebouw Het betreft een naar het zuiden gerichte, driebeukige bakstenen kruiskerk met tegen de zuidoostelijke transeptgevel aangebouwde toren, in neogotische stijl uitgevoerd. Interieur Het kerkmeubilair werd ontworpen door Albert Sinaeve-D’hondt. Het interieur is homogeen. Het huidige hoofdaltaar werd geplaatst in 1974 en is afkomstig uit het nabijgelegen klooster.
Sint-Eligiuskerk (Bentille)

De parochiekerk Sint-Eligius in het Oost-Vlaamse dorp Bentille (gemeente Sint-Laureins) is gelegen aan de Sint-Jansstraat 4. Geschiedenis Bentille beschikte reeds in de 13e eeuw over een kapel. In het begin van de 17e eeuw was er dienaangaande sprake van verval, en nadien van een nieuw bedehuis.Op de plaats van de actuele kerk werd vroeg in de 18e eeuw nogmaals een kapel opgetrokken. Laatstgenoemde werd in 1747 op een kaart ingetekend.Het koor van een achteraf (in 1758-1759) gebouwde nieuwe kapel werd gericht naar het westen. Dit eenbeukige bedehuis onderging bijna een eeuw later, in 1852, een verbouwing en werd uitgebreid om de huidige kerk te worden. Thans doet ze -geïntegreerd in de bestaande kerk- dienst als priesterkoor.In 1926 werden aan het geheel twee zijbeuken toegevoegd. De kerk werd in 2018 ontwijd, en werd onder andere gebruikt als turnzaal. In 2024 werd bekend dat het kerkgebouw afgebroken zal worden. Gebouw Exterieur De huidige driebeukige kerk in baksteen, heeft een driezijdige koorafsluiting en een bescheiden torentje op het dak. In een nis boven de ingang bevindt zich een Sint-Eligiusbeeld. Interieur Veel van het meubilair is neogotisch. Het zuidelijk zijaltaar is vervaardigd uit gepolychromeerd hout. Het stamt uit het midden der 17e eeuw en is afkomstig van een kapelletje dat zich destijds op het kerkhof van Sint-Laureins bevond.Twee koorbanken en twee biechtstoelen dateren uit het midden van de 18e eeuw. De preekstoel heeft een 17e-eeuwse trap en is verfraaid met twee heraldische leeuwen op spijlen, die het wapenschild en het motto van de familie d'Herbe dragen.Een cartouche op het klankbord van de preekstoel toont de volgende Latijnse tekst: " Qui ex Deo est verba Dei Audit ". Io(hann)es. Betekenis: " Gods volgelingen luisteren naar Gods Woord ". Johannes.
Sint-Martinuskerk (Lovendegem)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Lievegem behorende plaats Lovendegem, gelegen aan Dorp. Geschiedenis In 1140 werd voor het eerst melding gemaakt van een kerkgebouw in Lovendegem. Tijdens de Beeldenstorm werd de kerk grotendeels verwoest en in 1616 was de herbouw voltooid, uitgevoerd door Jan en Robrecht Persyns. De kerk was afhankelijk van de Gentse Sint-Pietersabdij. Midden 18e eeuw werd de toren gerestaureerd en in 1770 werd een sacristie aangebouwd. In 1788 werd de kerk in westelijke richting vergroot met drie traveeën. In 1822 werd het koor herbouwd naar ontwerp van J.B. Van de Cappelle. In 1896-1897 werd de kerk ingrijpend gerestaureerd in neogotische trant, waarbij een portaal, zijkapellen en een transept werden toegevoegd. Gebouw Het betreft een driebeukige basilicale kruiskerk met ingebouwde toren en een dubbel transept. Het koor is vlak afgesloten. Er zijn twee zijkapellen en ten westen van het transept zijn er ook nog twee driezijdig afgesloten zijkapellen. De toren heeft een vierkante plattegrond en wordt gedekt door een tentdak. Interieur Het kerkmeubilair is overwegend 19e-eeuws. Eén biechtstoel, van 1659, is in renaissancestijl. De preekstoel, van 1767, is in rococostijl en toont episoden uit het leven van Sint-Martinus. Het koorgestoelte, van begin 19e eeuw, is in empirestijl. Het orgel, van 1792, werd gebouwd door Van Peteghem, maar werd in 1870 ingrijpend vernieuwd. Het stenen doopvont is 18e-eeuws. De glas-in-loodramen zijn van 1899 en begin 20e eeuw.
Sint-Catharinakerk (Wondelgem)

De Sint-Catharinakerk is een kerkgebouw in de Gentse deelgemeente Wondelgem. De kerk is toegewijd aan de heilige Catharina van Alexandrië. Architectuur en bouwgeschiedenis Deze parochiekerk van bak- en zandsteen, opgetrokken in barokstijl in 1683-87, verving een oudere kerk, gelegen in de huidige Maïsstraat (thans Gent) op de locatie waar nu de watertoren staat. De 12e-eeuwse oude kerk werd door calvinisten in de zestiende eeuw vernield tijdens godsdiensttroebelen. De eerste steen van de nieuwe kerk werd in 1683 gelegd en ze werd in 1686 voltooid (zie jaartal op gevelfronton) of 1687 (zie jaartal op deurmakelaar). Documenten vermelden metser Gillis Broeckaert en steenhouwer Philippe Baude als vaklui. In 1771 volgde de bouw van doopkapel in de oksel van zuidelijke transeptarm en schip (nu stookplaats). De kerk werd In 1820 door bliksem beschadigd. Restauratie van de gevel gebeurde in 1852. Rond 1903 verbouwde men de kerk ingrijpend. Het schip kreeg vier extra traveeën en de westgevel werd opnieuw opgebouwd. Verder kwamen er twee zijkapellen, een nieuwe doopkapel en sacristie. De kerk heeft anno 2019 een plattegrond van enkel een middenschip van acht traveeën met twee zijkapellen, een kort transept, twee sacristieën, een kerktoren en een vierkant traptorentje. Prominent aanwezig is de herbouwde voorgevel, bekroond met een driehoekig fronton met jaartal 1686. Boven de barokpoort is een houten, beschilderd beeld van de patroonheilige geplaatst in een rondboognis. Bovenaan in de voorgevel is de leuze van bisschop Philips Erard van der Noot te zien: Respice finem (Denk aan het einde). Hij wijdde op 7 augustus 1707 de kerk in. Philippe Begijn ontwierp de preekstoel die in 1772 door Francis de Pré werd gebouwd. Grafstenen uit de vijftiende en zestiende eeuw zijn bewaard tegen de zuidgevel.
Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk (Bellem)

De Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Aalter behorende plaats Bellem, gelegen aan de Bellemdorpweg. Geschiedenis Het oudste gedeelte van de kerk stamt af van de 16e eeuw. De kerk was gebouwd op de plek waar in de 13e eeuw de parochie Bethlehem stond. De kerk bestond lange tijd uit slechts een middenbeuk en een noordbeuk. Aan de zuidzijde was er op een bepaald moment een kapelbeuk aangebouwd. De kerk werd einde 15e eeuw verwoest tijdens de godsdiensttwisten en in de 2e helft van de 17e eeuw vond herbouw plaats. In 1847 werd de kerk aan de zuidzijde vergroot met een derde beuk. Aan de westzijde werd een travee toegevoegd waardoor de toren in de kerk werd ingebouwd. Ook een nieuwe westgevel kwam tot stand. Van 1870-1874 werd de kerk aan de koorzijde vergroot. In 1879 werd het uiterlijk van de kerk in neogotische zin veranderd. In 1944 (tijdens de Tweede Wereldoorlog) werd de kerk in brand gestoken door Duitsers tijdens het terugtrekken. De kerk werd gerestaureerd en opnieuw wat groter gemaakt. Tijdens de restauratiewerken van de kerk werd de kapel van Bellem gedeeltelijk aangepast zodat het plaatselijke kerkleven kon hervat worden. Vandaag is deze kapel, die al geruime tijd gedesacraliseerd werd, verbouwd tot gezinswoning. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk met een driezijdig afgesloten koor en een ingebouwde westtoren op vierkante plattegrond. De toren heeft nog zijn oorspronkelijk 17e-eeuwse uiterlijk. De kerk oogt voornamelijk neogotisch. Het kerkmeubilair werd in de jaren '50 en '60 van de 20e eeuw geheel vernieuwd.