NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Brouwerij Het Sas

Brouwerij Het Sas, ook Brouwerij Leroy genoemd, is een bierbrouwerij in Boezinge, een deelgemeente van de Belgische stad Ieper. Geschiedenis Oprichting Brouwerij Het Sas werd opgericht aan het kanaal in 1572 in Boezinge. Na te zijn platgebrand tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de brouwerij herbouwd in het centrum van Boezinge waar sinds 1924 non-stop gebrouwen wordt. In de late middeleeuwen bouwden de Spanjaarden bij Boezinge een sluis, wat men in het West-Vlaams "Sas" noemde, vandaar de latere naam. De brouwerij, die toen nog "De Bauw Overdragh" noemde, was daar gevestigd tot in de Eerste Wereldoorlog de ganse omgeving alsook het bedrijf werd verwoest. Omwille van die verwoestingen is er weinig informatie van de werking voor 1900. De brouwerij bestond in elk geval reeds in 1572, wat haar tot één der oudste van het land maakt. De brouwerij was aanvankelijk in bezit van de familie Clarisse. Carolus Leroy, zoon van een brouwersfamilie uit Zuidschote, huwde met de dochter uit de familie Clarisse en na het overlijden van zijn schoonvader, kwam de brouwerij aan het sas in handen van Carolus Leroy. Nieuwe start Sylvère Leroy (1885-1961) en zijn echtgenote Rachel Sys (1881-1954) kochten een verwoeste boerderij in het dorp van Boezinge en gingen in 1924 opnieuw van start en noemden hun bedrijf Brouwerij Het Sas. Tijdens de Tweede Wereldoorlog kon men verder brouwen en zoon Karel zette vanaf 1952 het bedrijf verder. Na zijn overlijden begin 1988, namen zijn zonen Philip en Hendrik Leroy, 10e brouwersgeneratie van de familie Leroy, de leiding over. Sinds juli 2016 staat Karel Leroy, zoon van Philip Leroy, mee aan de leiding van de brouwerij. Samenwerking In 1962 kwam Brouwerij Van Eecke door familiebanden in handen van de familie Leroy. De samenwerking tussen beide familiebrouwerijen werd steeds beter en beide bedrijven geraakten meer en meer verbonden met elkaar. Op beide sites wordt tot op de dag van vandaag nog gebrouwen maar de botteling van alle bieren vindt plaats in Boezinge. Brouwerij Het Sas is ook het logistiek centrum van deze samenwerking. Leroy Breweries In 2016 werden enkele belangrijke beslissingen genomen om de toekomst te verzekeren en competitief te blijven. In juli 2016 kwam Karel Leroy, de 11e brouwersgeneratie, het managementteam versterken om de opvolging te verzekeren. Later dat jaar, in november, werd de samenwerking tussen Brouwerij Het Sas en Brouwerij Van Eecke verder versterkt door vanaf dan onder één naam naar buiten te komen: Leroy Breweries. Bieren Brouwerij Het Sas had een productie van 28.000 hectoliter in 2015. De volgende biersoorten worden of werden er gebrouwen: West Pils Yperman Bock Leroy Bruin Leroy Ridder Kerelsbier Paulus Sas Pils Stout Leroy Zie ook Lijst van Belgische bieren Lijst van Belgische brouwerijen Lijst van Belgische bierfirma's Belgische biercultuur Externe links Website Brouwerij Het Sas Website Leroy Breweries
Handelsdok

L'Handelsdok (traducció: Moll del comerç), és una via navegable de Bèlgica curta d'1,625 km de la classe VI que enllaça el Braç Napoleó De Pauw amb el canal Gant-Terneuzen. És la primera de les dàrsenes modernes que es van construir al marge del centre històric de Gant, quan el port a poc a poc va deixar el centre històric quan els molls massa petits als marges del Leie i de l'Escalda a l'interior van començar atènyer els límits de capacitat. Es va excavar el 1828 aprofitant els fossats obsolets de les fortificacions segons el mètode Vauban. Des d'aleshores el trànsit fluvial i les activitats portuàries van moure's cada vegada més al nord. L'excavació del canal Ringvaart des de 1948 i acabat el1970 va permetre de desviar tota la navegació. Als anys seixanta del segle passat al centre l'ajuntament va començar a colgar o cobrir parts dels rius per a fer aparcaments i carreteres a l'estil dels golden sixties en pensar que el ferrocarril i els canals eren una cosa del passat. La contaminació creixent i la pol·lució olfactiua van contribuir a la voluntat de colgar-los. L'aigua negra no era gaire atractiua. Des dels anys noranta, la mentalitat va canviar, la pol·lució va minvar i a poc a poc la ciutat comença recuperant els braços fluvials enterrats. Després de la construcció del nou port interior a l'inici del segle xx, més accessible i més al nord de la ciutat, L'Handelsdok va perdre al seu torn la seva importància econòmica i el barri va degradar-se fins a un estat de decrepitud total. Avui, l'ajuntament prepara un projecte de renovació per fer-ne un barri distingit aprofitant el front d'aigua com principal trumfo. A l'inici del segle xix, es van construir tot arreu el país molls nous amb el mateix nom Handelsdok, com, per exemple, a Bruges i Oostende. Referències
Handelsdok

Het Handelsdok is een van de oudste dokken van de haven van Gent, samen met het Houtdok en het Achterdok. Het werd in 1829 aangelegd, samen met het Achterdok, net vóór België zich in 1830 losscheurde van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. Het zuidelijkst gelegen deel heet het Achterdok, en is met de binnenstad en de Portus Ganda verbonden via een zwaaikom en de Napoleon de Pauwvertakking. Geschiedenis Koning Willem I besliste in 1823 om de Sassevaart tot in Terneuzen te verlengen - het kanaal Gent-Terneuzen - zodat Gent via de Westerschelde opnieuw toegang kreeg tot de zee. Van 1830 tot 1841 was er geen vaart door het kanaal van Gent naar Terneuzen, aangezien Nederland de Westerschelde afsloot. Ter hoogte van Zelzate plaatste de Belgische generaal Niellon palen in het water om te voorkomen dat schepen Gent zouden bereiken. Het kanaal verzandde. Pas in 1841, nadat de vaart opnieuw was uitgebaggerd, ontstond weer scheepvaart via het kanaal. Tegen het einde van de 20e eeuw verlegde de havenactiviteit zich meer naar het noorden. De schepen werden te groot voor de oude dokken en onder meer het Kluizendok is aangelegd om grote schepen te ontvangen. In het begin van de 21e eeuw bestudeert men de mogelijkheid om dit oude havengedeelte om te vormen tot woongebied. Het station Gent-Dampoort ligt vlakbij. Project Oude Dokken Fietsbruggen Anno 2012 werd de bouw van drie fiets- en voetgangersbruggen in het vooruitzicht gesteld. De twee langste bruggen (110 meter) overbruggen het Handelsdok, één brug in het verlengde van de Kraankinderstraat, de andere bij het voormalig gebouw van ACEC aan de Doornzelestraat. De kortste brug (ongeveer 30 meter), dichtst bij de Dampoort, over het Achterdok, komt in het verlengde van de Metselaarsstraat, naast de elektriciteitscentrale van de Ham. Bataviabrug In 2012 werd de eerste fietsbrug geopend, de Bataviabrug. Matadibrug Voor de tweede fietsbrug over het Handelsdok, met de naam Matadibrug, heeft de Vlaamse overheid in 2019 de vergunnings- en contractfase gestart, In april 2021 werd gemeld dat de vergunning ingediend werd, en dat de werken nog dat jaar zouden kunnen starten. Dit betreft een brug van dezelfde lengte en uitzicht als de Bataviabrug, maar dan vast. Uiteindelijk startten de werken begin 2023 en werd de brug feestelijk geopend op 16 december 2023. Externe link Project Oude dokken
Château de Petite-Somme

Le château de Petite-Somme, situé à Septon (section de la commune de Durbuy) en province belge de Luxembourg, est un château de style néo-gothique datant du XIXe siècle situé à l'emplacement d'un ancien château du XIe siècle. Voir aussi Liste de châteaux belges Portail de la province de Luxembourg Portail des châteaux
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Daknam)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Lokeren behorende plaats Daknam, gelegen aan Daknam-dorp 16. Geschiedenis Een document van 1156 bevestigt het patronaatsrecht van de Sint-Baafsabdij over de parochiekerk. Er zou uiteindelijk sprake zijn van een eenbeukige kruiskerk met achtkante vieringtoren. In de 15e eeuw werd een zuidbeuk, een zuidelijk zijkoor en een nieuwe transeptarm gebouwd. Ook werd het hoofdkoor verlengd en werd de toren verhoogd en van gotische galmgaten voorzien. In 1891 werd de kerk gerestaureerd onder leiding van Hendrik Geirnaert. Gebouw Het betreft een tweebeukige kruiskerk met vieringtoren met achtkante klokkenverdieping. Het romaanse deel is in Doornikse kalksteen, de klokkenverdieping is in zandsteen en het overige deel van de kerk is in baksteen uitgevoerd. Vooral in de noordgevel zijn nog enkele romaanse delen te vinden. Interieur Het schip wordt overkluisd door een houten tongewelf. De kerk bezit een houten bas-reliëf, voorstellende het vagevuur. Het meeste kerkmeubilair is in barokstijl en dateert van de 17e eeuw, zoals de communiebank, de altaren, de lambrisering het koorgestoelte en de preekstoel van 1638. Van 1723 is de biechtstoel in de zuidbeuk.
Heilig Hartkerk (Lokeren)

De Heilig Hartkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Lokeren behorende plaats Heiende, gelegen aan de Heiendestraat. Geschiedenis Pas in 1880 werd toestemming verleend om een eigen kerk te bouwen, nadat verzoeken in 1739 en 1775 waren afgewezen. Er werd een houten noodkerk gebouwd maar in 1882 kon een nieuwe kerk, naar ontwerp van Eugène Neve, worden ingewijd. De toren werd in 1905 bijgebouwd. In 1891 werd de kerk verheven tot parochiekerk. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen basilicale kruiskerk in neogotische stijl. Het koor is vijfzijdig afgesloten. De slanke achtkante toren staat in de noordwestoksel van het transept. Het middenschip wordt overkluisd door een spitstongewelf, het transept door een kruisribgewelf. Het kerkmeubilair is neogotisch.
Sint-Antonius van Paduakerk (Lokeren)

De Sint-Antonius van Paduakerk, in de volksmond de Patershofkerk of Paterskerk genoemd, is een kloosterkerk in de Oost-Vlaamse stad Lokeren, gelegen aan Luikstraat in de stadskern. Naast de kerk ligt het Patershof. Geschiedenis De minderbroeders vestigden zich hier in 1848, aanvankelijk in een herenhuis. Van 1850-1852 werd de kloosterkerk gebouwd naar ontwerp van Joseph Stevens. In 1886 werd de voorgevel geheel herbouwd in neogotische trant, naar ontwerp van Jules De Somme en Emile Van Hoecke-Peeters. In 1870 werden achter de kerk nieuwe kloostergebouwen opgetrokken. Deze gebouwen werden na het vertrek van de paters gesloopt. Gebouw De kerk is een sobere bakstenen pseudobasiliek met de voorgevel naar de straatzijde gericht en een dakruiter aan de koorzijde. Het kerkmeubilair en de aanwezige schilderijen dateren alle uit het midden van de 19e eeuw.
Sint-Margarethakerk (Elversele)

De Sint-Margarethakerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Temse behorende plaats Elversele, gelegen aan de Dorpstraat. Geschiedenis Er heeft op deze plaats een romaans kerkje gestaan dat in de 15e eeuw werd verbouwd tot een gotisch bouwwerk. Toen werd ook de westtoren gebouwd. Het koor is vermoedelijk 16e eeuw en iets later heeft men de transeptarmen opgetrokken. In 1578 werd de kerk zwaar beschadigd tijdens de godsdiensttwisten. Van 1583-1617 werd de kerk hersteld. In de loop van de 17e eeuw werden de houten gewelven van koor en middenschip door stenen gewelven vervangen. In 1711 en 1756 werd de torenspits door blikseminslag getroffen en daarna weer hersteld. In 1872 werd een groot deel van het kerkinterieur vernieuwd. Gebouw Het betreft een driebeukige pseudobasilicale kruiskerk met ingebouwde westtoren en driezijdig afgesloten hoofdkoor. De kerk is gebouwd in baksteen, terwijl de toren in zandsteen werd uitgevoerd. Het geheel ligt op een kleine verhoging en wordt omringd door een kerkhof. Interieur De preekstoel en het koorgestoelte zijn uitgevoerd in barokstijl (18e eeuw). Het overige kerkmeubilair is neogotisch.
Chiesa di San Rocco (Waasmunster)

La chiesa di San Rocco è la parrocchiale a Sombeke, frazione del comune di Waasmunster nelle Fiandre. Risale al XVII secolo. Storia La prima cappella con dedicazione a San Rocco, San Giuseppe e Sant'Uberto venne eretta a Sombeke nel 1629 per volere del balivo della signoria di Sombeke, Jacob Laureyns, anche grazie a donazioni dei fedeli del posto. La solenne consacrazione venne celebrata nel 1634. Già sei anni dopo la chiesa venne ricostruita di più ampie dimensioni e riconsacrata nel 1643 da Antoine Triest, vescovo di Gand. Venne elevata a dignità di chiesa parrocchiale nel 1888 e subito dopo nuovamente ampliata, con la demolizione del coro originale e la costruzione del transetto con le nuove sacrestie e il nuovo coro. La prima sacrestia venne utilizzata come battistero. Nel 1890 la torre campanaria sino a quel momento in legno fu riedificata in pietra. L'anno successivo un nuovo intervento alla struttura portò al rifacimento della facciata. Gli ultimi interventi di restauro conservativo risalgono al 1986. Descrizione Esterni La chiesa è in stile barocco e la facciata è in mattoni a vista e pietra arenaria con coperture in ardesia. Si caratterizza per la torre campanaria posta centralmente in posizione avanzata, per la cella con grandi finestre a monofora e per l'elaborata copertura apicale. Interni La navata interna è unica con volta a crociera. Il battistero è chiuso da un cancello in ferro. Nel coro è presente un'antica ed artistica vetrata con un medaglione che raffigura San Rocco di Montpellier e nella cantoria l'organo a canne. Note Voci correlate Waasmunster Diocesi di Gand Provincia delle Fiandre Orientali Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Rocco Collegamenti esterni (NL) Sint-Rochuskerk (te Sombeke) te WAASMUNSTER, su belgiumview.com. URL consultato il 7 dicembre 2021. (EN) Sint-Rochus Kerk, su GCatholic.org. URL consultato l'8 dicembre 2021.
Sint-Rochuskerk (Sombeke)

De Sint-Rochuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Waasmunster behorende plaats Sombeke, gelegen aan de Sombekedries. Geschiedenis In 1629 werd een proosdijkapel opgericht door Jacob Laureyns, de baljuw van de heer van Sombeke. In 1634 werd de kapel ingewijd. In 1642 werd een grotere kapel gebouwd naar ontwerp van Frans Staes, die in 1643 werd ingezegend. In 1888 werd de kapel verheven tot parochiekerk en vervolgens werd de kerk vergroot naar ontwerp van Modeste De Noyette. Het oude koor werd afgebroken, een transept en een nieuw koor werd aangebouwd, evenals twee sacristieën. De oude sacristie werd omgevormd tot doopkapel. De klokkenverdieping van de toren is van 1890, voordien was er een houten klokkentorentje. Gebouw De kerk is in barokstijl, gebouwd in baksteen met zandstenen ornamenten. Het is een eenbeukige kerk met transept, ingebouwde westtoren en een driezijdig afgesloten koor. De klokkenverdieping wordt gedekt door een sierlijk helmdak. In de voorgevel bevindt zich een drietal nissen met daarin beelden van het Heilig Hart van Jezus, het Heilig Hart van Maria, en Sint-Rochus. Interieur Het kerkinterieur is classicistisch. In 1875 werd het doksaal aangebracht. Het merendeel van het kerkmeubilair is 19e-eeuws. Een kerkmeestersbank is van 1780. De preekstoel is van 1793. Het orgel werd vervaardigd door Petrus Vereecken en diens zoon, in 1874. De kerk bezit enkele 18e-eeuwse grafzerken.
Église Sainte-Marguerite de Liège

50° 38′ 43,76″ N, 5° 33′ 33,44″ E L'église Sainte-Marguerite est une église paroissiale de Liège située rue Sainte-Marguerite dans le quartier Sainte-Marguerite. Historique On attribue à Éracle la fondation de cette église vers 966 mais elle fut rebâtie à diverses époques. Devenue trop exiguë, un nouvel édifice de style néoclassique est construit entre 1868 et 1884 sur les plans de l'architecte Jos Rémont. Cette église fut endommagée pendant la Seconde Guerre mondiale. Dans les années 1980, le bâtiment tombe en ruine. Le tremblement de terre de 1983 marque la fin définitive de l'église. En raison des risques d'effondrement, celle-ci ne pouvait plus servir au culte, les services religieux se poursuivent dans la chapelle de l'école Saint-Sépulcre. En 1988, une nouvelle église est érigée sur le site de la précédente et est inaugurée vers 1992. En 1995, la paroisse acquiert un orgue réalisé par André Thomas. La même année, le clocher accueille les horloges. Bâtiment Le bâtiment est une église modeste de style moderne en briques avec des toits inclinés vers l'intérieur. Un simple clocher en profilé d'acier est fixé au-dessus du portail d'entrée. Une extension triangulaire avec une fenêtre de lumière est disposée au-dessus du chœur. Notes et références Articles connexes Patrimoine religieux de Liège Liste des édifices religieux de Liège Liste des paroisses dans le diocèse de Liège Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de Liège
Sint-Margarethakerk (Luik)

De Sint-Margarethakerk (Église Sainte-Marguerite) is de parochiekerk van de Luikse wijk Sainte-Marguerite, gelegen aan de Rue Sainte-Marguerite. Geschiedenis De parochiekerk zou in 966 opgericht zijn door Heraclius van Luik. Daarna werd ze meermaals verbouwd. Vanaf 1868 tot 1884 werd door architect Jos. Remont een nieuwe kerk gebouwd, aangezien de bestaande te klein was geworden. Het betrof een neoclassicistisch bouwwerk met voorgebouwde toren. Dit gebouw werd tijdens de Tweede Wereldoorlog beschadigd. De schade kon echter snel worden hersteld. In de jaren '80 van de 20-ste eeuw raakte het gebouw in verval. De aardbeving van 1983 betekende het definitieve einde. De kerk kon niet meer voor de eredienst worden gebruikt wegens instortingsgevaar, en de diensten werden voortgezet in de kapel van de École Saint-Sépulcre. Niet lang na 1988 begon men met de constructie van de huidige kerk op de plaats van haar voorganger en -in elk geval in 1992- was dit gebouw al in gebruik. In 1995 leverde men een nieuw orgel, gebouwd door André Thomas. Tijdens datzelfde jaar werd de klokkentoren in gereedheid gebracht en van klokken voorzien. Gebouw Het huidige kerkgebouw is een bescheiden modernistisch, bakstenen zaalkerkje met naar binnen hellende daken. Een eenvoudig klokkentorentje uit staalprofiel is boven het ingangsportaal bevestigd. Boven het koor is een driehoekige uitbouw met lichtvenster aangebracht.
Sint-Denijskerk (Kalken)

De Sint-Denijskerk is een kerkgebouw in de Oost-Vlaamse deelgemeente Kalken, toegewijd aan Dionysius. Deze kerk werd gebouwd op resten van een preromaans of romaans gebedshuis. Historiek Het patronaatsrecht van de kerk was sinds het begin van de 12e eeuw in handen van de abdij van Saint-Nicolas-aux-Bois te Saint-Nicolas-aux-Bois. De abdij had diezelfde rechten ook voor Heusden, Laarne en Wetteren. De funderingen van een rechthoekig gebouw, hoogstwaarschijnlijk die van het preromaans of romaans gebedshuis, werden teruggevonden onder de huidige middenbeuk. Wilhelmus Lindanus schreef dat de kerk rond 1400 werd vergroot door Zeger van Kalken. Het is mogelijk dat de huidige vieringtoren uit Ledische steen dateert uit die tijd. Er zijn geschreven bronnen over uitbreidingen, verbouwingen en restauraties in 1433, 1530 en 1531. Men neemt aan dat de kerk toen een basilicale kruiskerk was van drie traveeën, de toren en een hoogkoor, geflankeerd door een torentje. Van dat laatste vond men sporen terug bij de opgraving. In 1575 vermeldt men twee zijkapellen bij een bezoek van de bisschop, een toegewijd aan de heilige Anna, de andere aan de heilige Maurus. Van 1587 tot 1596 waren herstellingen nodig ten gevolge van beschadigingen door beeldenstormers. Het transept aan de noordzijde werd vergroot in 1609. Galerij
Sint-Pietersbandenkerk (Uitbergen)

De Sint-Pietersbandenkerk is een kerkgebouw in de Belgische deelgemeente Uitbergen en genoemd naar Sint-Pietersbanden, een feest dat de bevrijding van Petrus herdenkt. Bouwgeschiedenis De toewijding aan Petrus wijst erop dat dit gebedshuis een oude historie heeft waarvan weinig is bekend. Oorspronkelijk bediende de kerk zowel Uitbergen als Overmere die één parochie vormden. Het patronaatsrecht behoorde eerst toe aan de Sint-Baafsabdij en later aan het bisdom Gent. De vieringtoren in vroeg-gotiek en is het oudste gedeelte van de kerk. De kern klimt vermoedelijk op tot de 11e of 12e eeuw. Het priesterkoor met twee traveeën werd opgetrokken in zandsteen. Het wordt doorbroken door tweelichtvensters met drielobtracering. In 1778 wijdde de bisschop een nieuw schip in, in Lodewijk XVI-stijl. Onder impuls van pastoor Van de Maele en de familie Visart de Bocarmé, kasteelheer en burgemeester van Uitbergen, verkreeg men de toelating voor de bouw van een grotere kerk met in 1904 de toelating om de te kleine beuk af te breken en door een grotere te vervangen. Er was de verplichting tot behoud en restauratie van de oude achtzijdige vieringtoren en het gotische priesterkoor (14e-15e eeuw), uit Ledische kalkzandsteen. De verbouwing gebeurde onder leiding van architect Jules Goethals uit Aalst. Het interieur heeft een overwegend neogotische aankleding. De kerk is omringd door een kerkhof.
Gare de Balegem-Village

La gare de Balegem-Village (station Balegem-Dorp en néerlandais) est une gare ferroviaire belge de la ligne 122 de Melle à Grammont située à Balegem dans la commune d'Oosterzele en région flamande dans la Province de Flandre-Orientale. C’est une halte voyageurs de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB) desservie par des trains Suburbains (S52) et d’Heure de pointe (P). Situation ferroviaire Située au point kilométrique (PK) 8,9 de la ligne 122 de Melle à Grammont, elle est établie entre les gares ouvertes de Balegem-Sud et de Scheldewindeke. Histoire Un bâtiment de plan type 1893 a été construit à Balegem-Dorp, il est désormais reconverti en habitation. Service des voyageurs Accueil Halte SNCB, c'est un point d'arrêt non gardé (PANG), à accès libre. Elle dispose de deux quais en gravier. La traversée se fait par le passage à niveau. Desserte Balegem-Dorp est desservie par des trains Suburbains (S52) et Heure de pointe (P) de la SNCB (voir brochure SNCB de la ligne 122). En semaine, la desserte est constituée de trains S52 entre Gand-Saint-Pierre et Grammont, circulant toutes les heures, renforcés par : deux trains P entre Renaix et Grammont (le matin, retour l’après-midi) ; un train P entre Grammont et Audenarde (le matin, retour l’après-midi). Les week-ends et jours fériés, la gare est uniquement desservie par des trains S52 entre Gand-Saint-Pierre et Grammont. Intermodalité Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Notes et références Notes Références Voir aussi Articles connexes Liste de gares en Belgique Transport ferroviaire en Belgique Ligne 122 (Infrabel) Liens externes Informations sur la Gare de Balegem-Village, sur le site de la SNCB Site SNCB : Fiches horaires (brochures de ligne) Portail du chemin de fer Portail de la Flandre-Orientale
Station Balegem-Dorp

Station Balegem-Dorp is een spoorwegstation op spoorlijn 122 (Melle - Geraardsbergen) in het Oost-Vlaamse Balegem, een deelgemeente van de gemeente Oosterzele. Balegem-Dorp beschikt over een onlangs gerestaureerd stationsgebouw (Type 1893 L6). Het verschilt met de (vroegere) andere stationsgebouwen op de lijn omdat dit station door de Staat werd opgericht en geen trapgevelstation is zoals de Compagnie du chemin de fer de Braine-le-Comte à Gand ze elders op lijn Gent-Geraardsbergen (vroeger: Gent-'s-Gravenbrakel) bouwde. Voor de aankoop van vervoerbewijzen kan men terecht aan de aanwezige biljettenautomaat. De perrons bevinden zich in een bajonetligging. Dit betekent dat beide perrons aan weerszijden van de overweg liggen. Dit wordt gedaan zodat de slagbomen zo kort mogelijk gesloten zijn. Deze perronindeling is niet oorspronkelijk. Dit is te zien aan de positie van het voormalige stationsgebouw dat zich aan de overzijde van perron 2 bevindt (waar nu dus geen perron meer is). Om de sporen over te steken dient de overweg gebruikt te worden. Even verderop in de richting van Gent bevindt zich een oversteekbrug. Deze is echter wegens de grote afstand niet gericht op het station. Qua voorzieningen is Balegem-Dorp een stopplaats. Op perron 1 zijn een paar wachthuisjes van het nieuwe type geplaatst. Op perron 2 dienen de reizigers te schuilen in een oud schuilhok. De perrons bestaan uit grind. Galerij Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.