NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Louisa d'Havébrug

De Louisa d'Havébrug is een fiets- en voetgangersbrug over de Schelde in de Belgische stad Gent. De brug is genoemd naar de Gentse spionne Louisa d'Havé en maakt deel uit van een fietsvriendelijke route die de Gentse binnenstad verbindt met de Ledeberg. De fietsbrug verbindt de Stropkaai met Bellevue. De Louisa d'Havébrug werd op 21 september 2020 plechtig ingehuldigd in het bijzijn van de nabestaanden van Louisa d'Havé. Het deel over het water is voorgespannen met 5 kabels, het deel aan de Stropkaai met 3 kabels. De brug is de start- en eindplaats van de Louisa d'Havéfietsroute (18 km). Financiering Meerdere organisaties werkten samen voor de financiering. In totaal bedroeg de bouw van de brug 3,4 miljoen euro.
Chapelle Saint-Donat d'Aisne

La chapelle Saint-Donat est un édifice religieux catholique sis dans le village belge d’Aisne (Durbuy) dans la province de Luxembourg. Construite de 1791 à 1793 la chapelle relève de l’église paroissiale de Heyd, dans le secteur paroissial de Durbuy. Histoire La chapelle Saint-Donat fut construite (1791) comme lieu de culte pour les habitants du hameau d’Aisne, par le curé de la paroisse d’Heyd dont le hameau dépendait. Elle fut consacrée en 1793. Le bâtiment est simple, fait d’une nef unique prolongée - sans transept - par un sanctuaire au chevet à trois pans. Elle est orientée d’Est en Ouest, et construite en maçonnerie de carrière de calcaire et conçu dans un style classique. À l’origine, la chapelle avait deux travées et un sanctuaire, mais en 1906, une troisième travée fut ajoutée, vers l’ouest. Un modeste clocheton carré fut placé au dessus de l’entrée. Sur le pignon ouest, deux dates-millésimes marquent l’histoire de la construction de l’édifice. 1793 est l’achèvement des deux premières travées, et 1906 l’allongement d’une travée vers l’ouest. En 1924, une sacristie fut ajoutée du côté sud. Patrimoine Le tabernacle baroque date du XVIIe siècle Une statue en bois polychrome du Christ date du début du XIXe siècle. Notes et références Liens externes Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la province de Luxembourg
Sint-Donatuskapel (Aisne)

De Sint-Donatuskapel (Frans: chapelle Saint-Donat) is een rooms-katholieke kapel in de Belgische plaats Aisne, in de provincie Luxemburg. De kapel werd in de periode 1791-1793 gebouwd en valt onder de parochiekerk van Heyd, binnen de parochiale sector van Durbuy. Beschrijving In 1791 werd door de pastoor van het nabijgelegen Heyd een kapel gesticht in het gehucht Aisne. Deze kapel kon in 1793 worden ingewijd. Het betreft een eenvoudig gebouw, op het oosten georienteerd, opgetrokken uit breuksteenmetselwerk van kalksteen en ontworpen in klassieke stijl. Oorspronkelijk telde de kapel twee vensterassen en een oostelijke, driezijdige chevet, maar hieraan werd in 1906 een derde vensteras toegevoegd, richting het westen. Op het westdak werd een kleine vierkante klokkentoren geplaatst. In 1924 werd een sacristie aangebouwd aan de zuidzijde. In de kerk bevinden zich een 17-eeuwse barokke tabernakel en een houten gepolychromeerd christusbeeld uit de vroege 19e eeuw.
Onze-Lieve-Vrouw-van-Fatimakapel (Wolder)

De Onze-Lieve-Vrouw-van-Fatimakapel is een kapel in Wolder in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Maastricht. De kapel staat aan de Tongerseweg in het zuidwesten van Maastricht, op ongeveer 50 meter van de grens met België. De kapel is gewijd aan Maria, specifiek aan Onze-Lieve-Vrouw van Fátima. Geschiedenis In 1947 werd de kapel door buurtbewoners gebouwd om te gedenken dat een beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Fátima een soort bedevaartstocht door Europa heeft gemaakt. Het beeld kwam op 2 september 1947 de grens van België met Nederland over waar het werd overgedragen van een naburig Belgisch bisdom aan het Bisdom Roermond. Het beeld heeft toen korte tijd in de kapel gestaan om daarna verder door Europa te reizen. Bouwwerk De wit geschilderde mergelstenen kapel is opgetrokken op een rechthoekig plattegrond, heeft een verhoogde frontgevel en wordt gedekt door een zadeldak met leien. De frontgevel is een topgevel met verbrede aanzet en schouderstukken en wordt getopt door een kruis. De cementstenen deklijst van de frontgevel is donker van kleur in tegenstelling tot de wit geschilderde gevels. Hoog in de topgevel is een gevelsteen geplaatst waarin een tekst is aangebracht: INTOCHTO.L.V.FATIMA2*9*1947 In de frontgevel bevindt zich de segmentboogvormige toegang tot de kapel die wordt afgesloten met een ijzeren hek. Van binnen is de kapel wit geschilderd en tegen de achterwand is het massieve ongeschilderde bakstenen altaar geplaatst. Boven het altaar is in de achterwand een segmentboogvormige nis aangebracht. In deze nis staat een beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Fátima en rond het beeld is ter beveiliging een ijzeren kooi geplaatst. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Maastricht Lijst van gemeentelijke monumenten in Maastricht-Zuidwest
Onze-Lieve-Vrouw-van-Troost-ter-Warandekapel

De Onze-Lieve-Vrouw van Troost ter Warandekapel is een bedevaartkapel in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Gent behorende plaats Sint-Kruis-Winkel, gelegen aan de Winkelwarande. Geschiedenis De kapel zou in de 16e eeuw gesticht zijn ter vervulling van een belofte van een Spaans officier. In 1635 werd de kapel herbouwd om in 1793 tijdens de Franse Revolutie te worden vernield. In 1816 werd de kapel hersteld, en in 1863 werd een vergrote kapel gebouwd, in neobarokke stijl. In 1887 werd onder meer een sacristie bijgebouwd. Gebouw Het interieur oogt als een kerkje met driezijdig afgesloten koor en een tongewelf. De kapel wordt gedekt door een zadeldak met daarop een dakruiter. De kerk bezit een neobarok altaar en een votiefschilderij van 1754. Merkwaardig zijn de nisjes in de zijgevels waarin zich afbeeldingen van de vijftien mysteries van den Heilige Rozenkrans bevinden.
Sint-Niklaaskerk (Lochristi)

De Sint-Niklaaskerk is de parochiekerk van de Oost-Vlaamse plaats Lochristi, gelegen aan de Dekenijstraat. Geschiedenis In 1156 werd al melding gemaakt van een kapel die afhing van de Heilige Kerstkerk te Gent. Tussen 1221 en 1280 werd Lochristi een zelfstandige parochie. Uit deze tijd stamt een vroeggotische kruiskerk. De zandstenen vieringtoren is 15e-eeuws en werd in 1461 hersteld. In 1632 werd een overkluizing in steen van Armentières aangebracht. In 1664 werd het koor vernieuwd en in 1695 werd dit van een overkluizing in stucwerk voorzien. In 1720 werden de zijbeuken verbreed waardoor het transept verdween. In 1837 werd een doopkapel gebouwd, ook het portaal is van dat jaar. Gebouw Het betreft een bakstenen classicistisch kerkgebouw met gotische middentoren die ooit de vieringtoren van een kruiskerk was.
Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Pieterskerk

De Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van het Oost-Vlaamse dorp Zaffelare, deelgemeente van Lochristi. Geschiedenis De kerk werd voor het eerst vermeld in 1246. Het patronaatsrecht berustte bij de Sint-Pietersabdij te Gent. Het was een kruiskerk. Deze werd tijdens de godsdiensttwisten door de beeldenstormers vernield en vanaf 1584 begon het herstel. In 1604 kwam er een nieuwe Mariakapel, in 1626-1627 werd het hoofdkoor vergroot, in 1655 werden de zijbeuken aangebouwd en in de opvolgende jaren werd de kerk verder aangepast en vergroot. Aldus ontstond een laatgotisch kerkgebouw. Vanaf 1812 werd de kerk dan weer tot een neoclassicistisch bouwwerk omgevormd naar ontwerp van Louis Minard. Vanaf 1893 werd gewerkt aan de bouw van een nieuwe kerk. In 1897 werd een nieuw schip gebouwd, maar voorlopig was er nog geen toren. Hoofdkoor en zijkoren werden gerestaureerd, en van 1902-1903 werden in de zijkoren nieuwe apsissen gebouwd. In 1906-1907 werd de nieuwe toren gebouwd en in 1907 werd de nieuwe kerk ingewijd. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen basilicale kerk met voorgebouwde toren. De toren is 51 meter hoog en telt vier geledingen. Zijn schip en toren uitgevoerd in neogotische trant, het laatgotisch koor is van 1627 en bevat nog twee 15e-eeuwse pilaren met bladkapiteel. De zijkoren zijn van 1655-1657, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Jozef, die voordien aan Sint-Sebastiaan was gewijd. De driezijdige afsluiting van de zijkoren is van 1903.
Kraftwerk Marcinelle

Das Kraftwerk Marcinelle ist ein GuD-Kraftwerk im Stadtbezirk Marcinelle der belgischen Stadt Charleroi, Provinz Hennegau, Belgien, das zwischen der Sambre und dem Kanal Charleroi-Brüssel liegt. Die installierte Leistung des Kraftwerks beträgt 400 (bzw. 413 oder 420) MW. Das Kraftwerk ist im Besitz von Marcinelle Energie S.A. und wird auch von Marcinelle Energie S.A. betrieben. Im September 2016 schloss Enel eine Vereinbarung zum Verkauf der 100%igen Tochter Marcinelle Energie S.A. an Direct Énergie. Der Verkauf wurde im Januar 2017 abgeschlossen; der Kaufpreis betrug 36,5 Mio. €. Kraftwerksblöcke Das Kraftwerk besteht derzeit (Stand März 2021) aus einem Block. Die folgende Tabelle gibt einen Überblick: Der Block 1 besteht aus einer Gasturbine sowie einer nachgeschalteten Dampfturbine. An die Gasturbine ist ein Abhitzedampferzeuger angeschlossen, der dann die Dampfturbine versorgt. Im Jahr 2015 wurden ca. 1,2 Mrd. kWh erzeugt. Siehe auch Liste von Kraftwerken in Belgien Einzelnachweise
Sint-Eligiuskerk (Zeveneken)

De Sint-Eligiuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Lochristi behorende plaats Zeveneken, gelegen aan Zeveneken-Dorp 8. Geschiedenis In 1281 gaf graaf Gwijde van Dampierre een stuk grond uit om een kerk of kapel te bouwen en in 1287 werd de parochie gesticht die zich afsplitste van die van Lochristi. De toren kan uit de 14e of 15e eeuw stammen, waarbij de achtkante klokkenverdieping 16e-eeuws kan zijn. Hoofdkoor en zijkoren tonen sporen van de 14e tot de 2e helft van de 16e eeuw. De kerk zou in gebruik zijn geweest voor de protestantse eredienst en in 1580 zijn verwoest, waarna uiteindelijk herstel volgde, met name begin 17e eeuw. Tot in de 17e eeuw was er sprake van een eenbeukige kerk met een hoofdkoor en twee zijkoren. De laatste werden in 1715 nog vergroot. In 1773 werden de zijbeuken gebouwd in classicistische stijl. In 1923 werd tegen de noordbeuk nog een nieuw zijportaal aangebracht. Gebouw Het betreft een driebeukig bakstenen kerkgebouw met classicistisch uiterlijk maar met allerlei bouwkundige elementen van oudere tijdvakken. De ingebouwde westtoren heeft een vierkante basis en een achtkante klokkenverdieping. Interieur Het kerkinterieur is in classicistische stijl met Toscaanse zuilen. Er is een 17e-eeuws schilderij, voorstellende de Heilige Eligius van Noyon overhandigt de koning twee zadels. Uit de 18e eeuw is een Genezing van kreupelen door de heilige Eligius en een Bisschopswijding van de heilige Eligius. Het hoofdaltaar is van 1766 en voorzien van een schildering Jezus aan het kruis van 1653. Het koorgestoelte is 18e-eeuws en de lambrisering 17e- of 18e-eeuws. Er is een 17e-eeuwse preekstoel en er zijn 18e-eeuwse communiebanken. Het Van Peteghem-orgel is van 1773 en is in latere jaren enkele malen gewijzigd.
Hemelrijck

Hemelrijck is een pand uit begin zestiende eeuw aan de Onze-Lieve-Vrouwestraat in Mechelen. Het gebouw werd opgericht omstreeks 1540 door de kunstenaarsfamilie Snellinck en maakte toen deel uit van vier huizen, de vier evangelisten. Boven de deur prijken Adam en Eva in het aards paradijs. Op de gevel (overgang tussen late gotiek en renaissance) staan het Mechelse wapenschild en twee zeemeerminnen afgebeeld. Boven de vensters wisselen frontons af met halfronde timpanen. In 1902 werd het pand fors gerestaureerd onder leiding van architect Ph. Van Boxmeer. In de twintigste eeuw deed het pand dienst als café en als theaterzaal met 55 plaatsen (Mechels Miniatuur Teater vanaf 1956). In 2012 werd de gevel gerenoveerd. Sinds 1977 is het beschermd als monument.
Heilig Hartkerk (Moerbeke)

De Heilig Hartkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Moerbeke behorende plaats Kruisstraat, gelegen aan Kruisstraat 41. Geschiedenis In 1651 werd een grenskerk opgericht voor de katholieken uit het nabijgelegen Staats-Vlaanderen. In 1687 werd deze activiteit verplaatst naar Koewacht. Van de kapel in Kruisstraat bleef aanvankelijk het koor bestaan ter nagedachtenis aan de aldaar begraven overledenen, maar uiteindelijk verdween ook dit. In 1902 werd een noodkerk opgericht en werd tegelijkertijd de parochie gesticht die zich afsplitste van die van Moerbeke. Van 1908-1910 werd een definitieve kerk gebouwd, naar ontwerp van Alphonse de Pauw, die ongeveer op de plaats kwam te staan waar oorspronkelijk de grenskerk zich bevond. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen kruisbasiliek in neogotische stijl. In de oksel achter de noordertranseptarm bevindt zich de toren. Het koor is vijfzijdig afgesloten. Het kerkmeubilair is in neogotische stijl uit de tijd van de bouw. Voor de kerk bevindt zich een ommegang van zeven kapelletjes welke de zeven droevige en blijde geheimen van de Rozenkrans verbeelden.
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Eksaarde)

De Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Lokeren behorende plaats Eksaarde, gelegen aan Eksaarde-dorp. Geschiedenis In 1230 werd Eksaarde een zelfstandige parochie. In die tijd werd ook een driebeukige kerk gebouwd. In het eerste kwart van de 14e eeuw zou een zuidelijk zijkoor zijn aangebouwd en omstreeks 1400 volgde een noordelijk zijkoor. Het hoofdkoor zou midden 15e eeuw herbouwd zijn. De kerk werd tijdens de godsdiensttwisten (omstreeks 1570) vernield, en hersteld in de 17e eeuw. In 1625 werd een noordelijke transeptarm toegevoegd en in 1652 een zuidelijke. Ook werd de kerk toen als pseudobasiliek ingericht en werd het schip met kruisribgewelven overkluisd. In 1660 werd ook het hoofdkoor op deze wijze overkluisd. In 1897 werd de kerk gerestaureerd en met een travee vergroot. Gebouw Het betreft een driebeukige kruiskerk met achtkante vieringtoren. Het hoofdkoor is driezijdig afgesloten, de zijkoren zijn vlak afgesloten. Enkele 18e- en 19e-eeuwse grafstenen werden tegen de zijmuren ingemetseld. Het gebouw is in gotische stijl maar heeft ook neogotische kenmerken. Interieur De kerk bezit een 18e-eeuws schilderij, voorstellende de Marteling van de Heilige Sebastiaan. De communiebank in rococostijl is van omstreeks 1790. De lambrisering van het zuidelijk zijkoor is in rococostijl (1757), de lambrisering van de zijbeuken is in classicistische stijl (1740). Doksaal en preekstoel zijn 17e-eeuws.
Refugie van Sint-Truiden

De refugie van Sint-Truiden is een refugehuis van de abdij van Sint-Truiden aan de Schoutetstraat en het 'Groen Waterke' in Mechelen. In de 16e eeuw liet kanunnik Willem Sarens de woning met toren verbouwen tot stadspaleis, als eigen woning en als refuge voor de benedectijnenabdij van Sint-Truiden, waar zijn broer abt was. In de 17e eeuw werd het pand verkocht, waarna het de woning werd van magistraten van de Grote Raad. In 1921 kocht de provincie Antwerpen het gebouw. In het gerestaureerde pand zaten het aartsbisschoppelijk archief en later de aartsbisschoppelijke administratie, gezien de nabijheid van het Aartsbisschoppelijk Paleis van Mechelen. Sinds 1938 is het beschermd als monument. Afbeeldingen
De Lichtenlijn

De Lichtenlijn is een modernistische voetgangers- en fietsersbrug op de grens tussen de Belgische plaatsen Heist-aan-zee en Zeebrugge. Geschiedenis In augustus 2008 werd de voetgangers- en fietsersbrug over de Elisabetlaan ingehuldigd. Aan het begin en het einde van de brug staan de beschermde vuurtorens Laag Licht en Hoog Licht. Na de bouw van de haven in Zeebrugge in het begin van de 20ste eeuw vormden deze vuurtorens een lichtenlijn. Vaartuigen die de havengeul binnenliepen door de vaargeul Pas van ’t Zand zaten op de goede koers van 136 graden als de lichtbundels van het laag en hoog geleidelicht zich op één lijn bevonden. De naam van de brug verwijst naar deze belangrijke bebakening van de haventoegang. De Lichtenlijn verbindt de natuurgebieden de Baai van Heist, de Vuurtorenweiden en Sashul, en maakt tevens de verbinding tussen de kustfietsroutes en de routes in het fietsroutenetwerk Brugse Ommeland. De brug is gebouwd naar een ontwerp van het ingenieursbureau Ney & partners uit Brussel. De ontwerper wilde een vloeiende overgang realiseren tussen een duinlandschap aan de zeezijde en een natuurgebied aan de landzijde. De bouwheer is het Agentschap Maritieme Dienstverlening en Kust van de Vlaamse overheid. Foto’s
Sint-Antonius Abtkerk (Moerbeke)

De Sint-Antonius Abtkerk is de parochiekerk van de Oost-Vlaamse plaats Moerbeke, gelegen aan de Bevrijdersstraat. Geschiedenis Van de voorgeschiedenis van kerk en parochie is weinig bekend. De oudste delen van het huidige gebouw stammen uit de 14e en begin 15e eeuw. Waarschijnlijk bestond er een kruiskerk waarvan de vieringtoren bewaard is gebleven. Het jaartal 1690 geeft aan dat er aanzienlijke herstelwerkzaamheden hebben plaatsgevonden. De sacristie is van 1764. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk in gotische stijl met een lage achtkante middentoren die op zware pilaren rust. Het middenschip is hoger dan de zijbeuken. De zuidelijke zijbeuk vertoont speklagen. Interieur De kerk bezit enkele 17e-eeuwse schilderijen, zoals een Golgotha naar Antoon van Dijck, De HH. Sebastiaan en Antonius abt bidden God om verlossing van de pest, naar Peter Paul Rubens, en Bewening. Daarnaast zijn er twee gepolychromeerde 18e-eeuwse beelden, van Sint-Catharina en van de heilige Rafaël met Tobias. Twee barokke portiekaltaren in de zijkoren zijn van de eerste helft van de 17e eeuw. Het hoofdaltaar is neogotisch (1891). De kerkmeestersbank is van 1738 en twee banken voor de broederschappen zijn van 1738 respectievelijk 1763. De preekstoel in barokstijl is van 1636. Twee biechtstoelen zijn 18e-eeuws. Het stenen doopvont, in gotische stijl, is 14e-eeuws. Het Vereecken-orgel is van 1869-1870.
Kasteel Lippens

Het Kasteel Lippens is een kasteel in de Oost-Vlaamse plaats Moerbeke, gelegen aan Lindenplaats 7 en 7A. Tegenwoordig dient het kasteel als het gemeentehuis van Moerbeke. Geschiedenis Dit kasteel werd gebouwd in 1879 in opdracht van Auguste Lippens, zijn zus Stéphanie Lippens en haar echtgenoot Hippolyte de Kerchove Lippens. Auguste Lippens was burgemeester van Moerbeke van 1847 tot 1892 en zijn schoonbroer van 1896 tot 1905. Andere leden van de familie Lippens bestuurden de gemeente tot 1967. In opdracht van de familie werden scholen opgericht, wegen aangelegd en fabrieken gebouwd waaronder de suikerfabriek die in 1869 in bedrijf kwam. Ook de spoorweg van Lokeren naar Zelzate kwam op initiatief van hen tot stand. In 1974 kocht het gemeentebestuur het domein. Tijdens de volgende jaren werd het kasteel gerestaureerd en verbouwd, zodat in 1977 het gemeentebestuur van Moerbeke er kon worden ondergebracht. In 2025 fusioneerde Moerbeke met Lokeren. Het gebouw bleef de eerste jaren dienst doen als dienstverleningscentrum voor de inwoners van Moerbeke (bv afhalen van rijbewijzen of paspoorten) en werd daarbij nog steeds als 'gemeentehuis Moerbeke' aangeduid. Maar na de fusie werd maar een vijfde van het gebouw gebruikt, daarom besliste het stadsbestuur in 2026 een nieuwe functie voor het gebouw te zoeken. Het stedelijk dienstverleningscentrum zal verhuizen naar het voormalige stationsgebouw. Gebouw Het betreft een neoclassicistisch bouwwerk op rechthoekige plattegrond, gebouwd in baksteen en natuursteen. Vooral de voorgevel wordt gekenmerkt door diverse pilasters en risalieten. Het geheel van twee bouwlagen wordt gedekt door een hoog mansardedak. Nabij het kasteel bevindt zich de voormalige portierswoning. Het geheel bevindt zich in een park.
Sint-Annakerk (Lokeren)

De Sint-Annakerk is een parochiekerk in de wijk Heirbrug van de Oost-Vlaamse stad Lokeren, gelegen aan de Veerstraat 14. Geschiedenis De wijk Heirbrug ontstond vanaf 1880, toen er arbeidershuizen werden gebouwd. In 1931 werd een parochie gesticht. De kerkdiensten vonden voorlopig plaats in een oefenzaaltje van de school. Geldgebrek en economische stagnatie, en later de Tweede Wereldoorlog, verhinderden de bouw van een definitieve kerk. De kerk werd gebouwd in 1949-1950 naar ontwerp van Adrien Bressers. Gebouw Het betreft een bakstenen kerk onder hoog zadeldak, naar het zuiden georiënteerd. De kerk heeft een naastgebouwde toren op vierkante plattegrond. De kerk is gebouwd in expressionistische stijl met gotiserende stijlelementen.
Onze-Lieve-Vrouw Hulp der Christenenkerk (Lokeren)

De Onze-Lieve-Vrouw Hulp der Christenenkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse stad Lokeren behorende wijk Bergendries, gelegen aan de Kopkapelstraat. In 1951 werd Bergendries erkend als hulpparochie van de Sint-Laurentiusparochie van Lokeren. In 1955 werd een noodkerk gebouwd, een modernistisch bouwwerk met parabolische betonspanten. Voor het ingangsportaal bevond zich een open klokkentoren. Hierin bevond zich een 17e-eeuws klokje, afkomstig van de Sint-Laurentiuskerk, dat eertijds de berechtingen aankondigde. Een definitieve kerk werd gebouwd van 1968-1970 naar ontwerp van Jos Van Driessche en Jean Van den Bogaerde. Het is een laag en sober kerkgebouw met plat dak, gebouwd in baksteen en beton, en aan de buitenkant slechts voorzien van een bescheiden betonnen kruis.
Sint-Franciscuskerk (Sinaai)

De Sint-Franciscuskerk is een voormalig kerkgebouw in de wijk Duizend Appels van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Sint-Niklaas behorende plaats Sinaai, gelegen aan Wijnveld 255. Deze kerk werd in 1955 als kloosterkerk opgericht voor de paters franciscanen. De paters vertrokken begin jaren '90 van de 20e eeuw. Daarna fungeerde de kerk nog als hulpkerk voor de Sint-Catharinaparochie. In 2007 werd de laatste mis opgedragen en werd de kerk onttrokken aan de eredienst. In 2010 werd de kerk omgebouwd tot kantoorruimte voor een sociale instelling. Hierbij werd in de kerkruimte een modern kantoor gebouwd, zonder de buitengevel aan te tasten. Het eigenlijke kerkgebouw is een sober bakstenen gebouwtje onder hoog zadeldak, voorzien van een vierkante dakruiter.
Camp de Lagland

Le camp de Lagland est un vaste terrain d'entraînement militaire situé près du village de Toernich (dans la commune d'Arlon, chef-lieu de la province de Luxembourg), à l'extrême sud-est de la Belgique. Le terrain, accessible par la route d'Arlon à Virton, couvre environ 26 km2. Le camp est principalement utilisé par La Défense comme champ de tir. Le camp porte le nom du ruisseau qui traverse la région, Lagland, du nom des « basses terres » de la forêt d'Arlon dans lesquelles se trouve la vallée du ruisseau. La zone a été reconnue comme un site Natura 2000. Histoire Arlon a offert le terrain de l'actuel camp à l'armée belge en 1881 comme champ de tir pour la garnison basée à Arlon, le 3e bataillon du 10e régiment de ligne. Ce bataillon a utilisé le terrain pour la première fois en 1883, après qu'il a été transformé en champ de tir. En 1884, une autre unité, la 6e brigade, est également venue sur le site pour effectuer des exercices de tir et y est restée pendant un mois. Le terrain était utilisé régulièrement, mais l'intensité des exercices dans le camp n'a vraiment augmenté qu'après la Seconde Guerre mondiale. Plusieurs champs de tir ont été installés un peu partout sur le site, entourés de zones d'exercices tactiques. Afin que les troupes, notamment les Chasseurs ardennais, puissent s'entraîner également aux opérations militaires en milieu urbain, un village artificiel composé de quarante « maisons », appelé Aspérulange, a été construit. Le mardi 18 mars 2025, à la suite d'un exercice mal géré par des stagiaires et ce en pleine période de nidifiction, un feu de végétation détruit 18 hectares du site de Lagland, nécessitant le déclenchement du plan rouge des pompiers de la zone de secours Luxembourg. Aucun blessé n'est à déplorer. Notes et références Portail de l’histoire militaire de la Belgique Portail de la province de Luxembourg