NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Moulin Saint-Jean

Le moulin Saint-Jean (Sint-Janshuismolen), à Bruges, en Belgique, est l'un des quatre moulins à vent situés sur la promenade Kruisvest, en bordure du centre historique. Construit en 1770, il sert aujourd'hui de moulin à grains. C'est le troisième moulin à cet emplacement. Il doit son nom à l'hôpital Saint-Jean, qui n'en a probablement jamais été propriétaire, mais une rente était perçue à son profit. Histoire Le moulin fut construit vers 1550, mais détruit par une tempête vers 1744. Le moulin actuel ne fut érigé qu'en 1770. L'année de sa construction est gravée dans la poutre en fer. Le moulin fut acheté par Pieter Descamp, doyen de la guilde des boulangers, au nom de 26 autres maîtres boulangers indépendants. D'où le nom de Bakkersmolen (Moulin du Boulanger), parfois utilisé. Le nom « Sint Aubertus » était gravé au-dessus de l'entrée. Saint Aubert était le patron de la guilde des boulangers de Bruges. Le 3 avril 1914, la ville de Bruges l'acquit pour la somme de 5 000 francs. La ville envisagea d'abord de démolir les moulins. Cependant, la valeur de ces derniers vestiges sur les remparts de Bruges fut par la suite reconnue. Le moulin fut restauré, mais ne reprit son activité qu'en 1964. Maurice Vienne accepta de le faire fonctionner les week-ends, ce qui contribua à accroître la popularité du moulin. Jozef de Waele lui succéda de 1967 à 1993. Le moulin aujourd'hui Le moulin a fait l'objet d'une rénovation en 2001, en prévision de Bruges, capitale européenne de la culture 2002. Il est possible de le visiter et est géré par le Musée de Bruges. Lien externe Moulin de la Maison Saint-Jean, Musées de Bruges Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Bruges
Sint-Janshuismolen

De Sint-Janshuismolen in de Belgische stad Brugge bevindt zich op de Kruisvest, aan de rand van het stadscentrum. De windmolen die er nu staat kent zijn bouwjaar in 1770 en fungeert als korenmolen. Het is reeds de derde molen op die plek. Hij dankt zijn naam aan het gasthuis van Sint-Jan. Het gasthuis heeft de molen wellicht nooit in zijn bezit gehad, maar er werd wel een rente in opgelegd ten voordele ervan. Geschiedenis Circa 1550 werd de molen herbouwd, maar waaide echter omver omstreeks 1744. Pieter Van Nieuwenhuyse was eigenaar van de helft van de Sint-Janshuismolen, maar overleed op 6 mei 1709. Pas in 1770 werd de huidige molen opgericht. Het bouwjaar staat gesneden in de ijzerbalk. De molen werd opgekocht door Pieter Descamp, deken van het bakkersambacht in naam van 26 ander vrije meester-bakkers. Vandaar de naam Bakkersmolen die men soms gebruikte. Boven de ingang werd de naam "Sint Aubertus" gekapt. Sint-Aubertus was de patroon van het Brugse bakkersambacht. Na een hele periode kwam de molen in handen van de familie Gevaert. Op 3 april 1914 kocht Stad Brugge de molens voor de prijs van 5000 fr. Frans Gevaert was hierbij de laatste Brugse vrije korenmolenaar. De stad Brugge was aanvankelijk van plan de molens te slopen. Nadien zag men de waarde in van de laatste molens op de vesten van Brugge. De molen werd hersteld, maar het was pas in 1964 dat de molen terug in actie kwam. Maurice Vienne was bereid om met de molens te draaien in de weekends. Hierdoor kwam er meer en meer molenbezoek op gang. Jozef de Waele was zijn opvolger (1967-1993). De Sint-Janshuismolen vandaag De molen kende een grondige opknapbeurt in 2001, in functie van "Brugge, culturele hoofdstad van Europa 2002". De molen kan nog steeds bezocht worden. De molen valt momenteel onder Musea Brugge. Externe link Sint-Janshuismolen, Musea Brugge
Lemmensinstituut

The Lemmensinstituut (Lemmens Institute) is a Belgian conservatory of music. It was founded in Mechelen, in 1879, by the Belgian bishops as the École de musique religieuse (School of Religious Music). It was later renamed after its first director, Jacques-Nicolas Lemmens. Although its programs were greatly expanded over the years, it remained in essence a school of religious music until the 1960s and 1970s, when major changes occurred. It moved to Leuven in 1968, and its programs were aligned on those of Belgium's conservatories of music, such that in 1971 its "laureate" diploma was considered legally equivalent to a "First Prize" of a conservatory. It also added a teacher's training course (a "Music Pedagogy" course of study), and a high school specializing in music. Nowadays the Lemmensinstituut has a reputation for offering one of Europe's finest Music Therapy degree programs. The institute's Music Pedagogy course of study is also well known in Europe and in its history the Lemmens Institute has trained many famous composers including Jan van der Roost and Piet Swerts. In addition to the Music Education degree programs, the institute also offers a teaching degree in Drama. The Music Department has been led by the following directors: 1879–1881: Jacques-Nicolas Lemmens 1881–1909: Edgar Tinel 1909–1917: Aloys Desmet 1918–1952: Jules Van Nuffel 1953–1962: Jules Vyverman 1962–1988: Jozef Joris 1988–2005: Paul Schollaert since 2005: Marc Erkens External links "Website of the Lemmensintituut". "Website of the high school belonging to the Lemmensinstitute" (in Dutch).
Institut Lemmens

L'institut Lemmens (en néerlandais : Lemmensinstituut) est un établissement d'enseignement catholique pour la musique et le théâtre établi à Louvain, en Belgique. L'institut est nommé d'après l'organiste et professeur de musique Jacques-Nicolas Lemmens qui en fut son premier directeur, en 1879. Directeurs 1879-1881 : Jacques-Nicolas Lemmens 1881-1909 : Edgar Tinel 1909-1917 : Aloys Desmet 1918-1952 : Jules Van Nuffel 1953-1962 : Jules Vyverman 1962-1988 : Jozef Joris Van Heeswijck 1988-2005 : Paul Schollaert (nl) depuis le 1er octobre 2005 : Marc Erkens Professeurs Notes et références Liens externes Site officiel Ressource relative à plusieurs domaines : ODIS Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail de l’éducation Portail de la musique Portail du Brabant flamand
Lemmensinstituut

Il Lemmensinstituut è un conservatorio di musica belga. Fu fondato a Malines, nel 1879, dai vescovi belgi come l'Ecole de musique religieuse (Scuola di musica religiosa). In seguito è stato rinominato in onore del suo primo direttore, Jacques-Nicolas Lemmens. Sebbene i suoi programmi siano stati notevolmente ampliati nel corso degli anni, è rimasto essenzialmente una scuola di musica religiosa fino agli anni '60 e '70, quando si sono verificati importanti cambiamenti. Nel 1968 si trasferì a Lovanio. Ha anche aggiunto un corso di formazione per insegnanti (un corso di studio in "Pedagogia musicale") e un liceo specializzato in musica. Al giorno d'oggi il Lemmensinstituut ha la reputazione di offrire uno dei migliori corsi di laurea in Musicoterapia in Europa. Il corso di studi di Pedagogia musicale dell'istituto è ben noto in Europa e nella sua storia il Lemmens Institute ha formato molti famosi compositori tra cui Jan van der Roost e Piet Swerts. Oltre ai corsi di laurea in Educazione musicale, l'istituto offre anche una laurea in Dramma. Direttori Il dipartimento musicale è stato guidato dai seguenti direttori: 1879-1881: Jacques-Nicolas Lemmens 1881-1909: Edgar Tinel 1909-1917: Aloys Desmet 1918-1952: Jules Van Nuffel 1953-1962: Jules Vyverman 1962-1988: Jozef Joris Van Heeswijck 1988-2005: Paul Schollaert 2005-in carica: Marc Erkens Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Lemmensinstituut Collegamenti esterni Sito ufficiale, su luca-arts.be.
Sint-Pieterscollege (Leuven)

Het Sint-Pieterscollege is een katholieke school oorspronkelijk ingericht door het aartsbisdom Mechelen-Brussel als directe reactie op de eerste schoolstrijd in het stadscentrum van de Belgische stad Leuven. De school, gelegen in de Minderbroedersstraat, had tientallen jaren een basisschool en heeft nog steeds een secundaire school met in de eerste graad de basisopties Economie en organisatie, Maatschappij en welzijn, STEM-wetenschappen, Taal en cultuur (Latijn en Latijn-Grieks) en verder in de tweede en derde graad een bijna volledig aanbod van studierichtingen in domeinoverschrijdende doorstroomrichtingen. Ligging De school heeft een oppervlakte van 1 ha 7 a en 33 ca of ruim 2 voetbalvelden. De hoofdingang ligt in de Minderbroedersstraat 13 in Leuven. Een zijingang geeft toegang tot de brandgang die in verbinding staat met het Pater Damiaanplein en park Refugehof / Janseniushof. Aan de overkant van de brandgang ligt het Paridaensinstituut. Geschiedenis Het breedhuis Hotel d'Udekem d'Acoz werd in 1640 gebouwd. Op 11 november 1889 kocht burggraaf Adolphe de Spoelberch het Hotel d'Udekem d'Acoz van Gérard Frans Xavier d'Udekem d'Acoz in de Minderbroederstraat als schoolgebouw voor 39.100 frank. De school werd op 1 oktober 1890 geopend door kardinaal Goossens van het aartsbisdom Mechelen. De eerste directeur was Edmond Coenraets en in het eerste schooljaar telde het Sint-Pieterscollege 92 jongens als leerlingen. In de winter van 1891 moet de school tijdelijk sluiten door waterinsijpeling met smeltwater. Plannen voor nieuwe gebouwen werden getekend door architect Joris Helleputte en werden in 1892 in gebruik genomen. In 1892 kocht het aartsbisdom ook het aangrenzende Hotel d'Onyn, in 1862 gebouwd voor C.F. d'Onyn. In 1893 werden nog bijkomende gebouwen in gebruik genomen. In 1920 startte in de school ook een aparte lagere school. In 1955 werd een bijkomend schoolgebouw met 14 klassen in dienst genomen. In 1967 werd het internaat gesloten. Sinds 1971 is het oudste onderdeel van het college, het Hotel d'Udekem d'Acoz beschermd als monument van onroerend erfgoed. In 1979 opende een sportcomplex van de school aan de straatkant van de Minderbroederstraat. De school was vroeger bekend met de bijnaam 'Het Kot', vandaag als SPC. De school was ook bekend via zijn volleybalploeg Sipico en zijn toneelvereniging Thespikon. In 1995 begonnen de eerste meisjes in wat tot dan een jongensschool was gebleven. In 1999 trad de school toe tot de scholengemeenschap voor katholiek secundair onderwijs in Leuven (KSLeuven). Het schoolbestuur is sinds 2001 de vzw Leuvense Katholieke Scholen aan de Dijle (LKSD). In 2015 telde de school meer dan 1.000 leerlingen. In het schooljaar 2022-2023 was het leerlingenaantal opgelopen tot 1078 leerlingen: 55% jongens en 45% meisjes, verdeeld over 50 klassen en 6 leerjaren. Er zijn dan 120 leerkrachten. In 2016 werd besloten om het herenhuis het Hotel d’Udekem d’Acoz, dat voordien diende als lerarenkamer en secretariaat, te restaureren. De restauratiewerken zouden duren tot een eind in 2020. Daarna nam het gebouw zijn oude functie als lerarenkamer en secretariaat terug aan. Bekende oud-leerlingen
Eperon d'Or

Eperon d'Or is een voormalige schoenfabriek in Izegem en was tot eind 2025 in gebruik als industriële erfgoedsite. Het herbergde de schoenen- en borstelcollecties van de stad Izegem en daarnaast ook een streekbezoekerscentrum. Geschiedenis De voormalige schoenfabriek werd opgericht in 1863 door Emiel Vandommele, leerling van Eduard Dierick. Na vele omzwervingen doorheen Izegem komen ze in 1909 terecht in de Prins Albertlaan en wordt de fabriek gekend onder de naam Eperon d'Or. Tot aan de Tweede Wereldoorlog werden de schoenen met de hand gemaakt. Daarna was een deel machinaal. Bij de definitieve sluiting in 1968 werden nog steeds enkele modellen handgemaakt. Het voorgebouw staat op de Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed en is beschermd als monument sinds 1999, de achterliggende fabriekspanden staan sinds 2009 op de lijst. De gebouwen werden in 2005 door de Stad Izegem aangekocht. In 2007 werd de gunning opgestart voor een volledige renovatie van het gebouw. Het museum opende de deuren in juni 2017 na een tijdelijke opening van het voorgebouw in 2016. Sluiting In september 2025 werd het museumpersoneel ingelicht over het meerjarenplan van de nieuwe bestuursmeerderheid STIP+ en Vlaams Belang. Een volledige sluiting stond op stil en zeven personeelseden zouden worden ontslagen. De aangekondigde sluiting veroorzaakte veel beroering in Izegem. Er werd een protestmars georganiseerd waaraan 500 actievoerders deelnamen, en de leden van de gidsenkring kondigden hun collectief ontslag aan. Tijdens de gemeenteraad van 15 december 2025 werd aan burgemeester Kurt Grymonprez een petitie overhandigd met 8.873 handtekeningen voor het behoud van het museum. Al snel werd echter duidelijk dat het stadsbestuur geen toekomst meer zag in het museum. Een dag na de gemeenteraad werd het definitief voor het publiek gesloten. Gebouw Het art-deco-voorgebouw dateert van rond 1930 en is ontworpen door Charles Laloo uit Izegem. Dit voorgebouw werd pas later voor de reeds bestaande fabriekshallen geplaatst. Het diende als kantoorruimte en bestaat uit een met bakstenen afgewerkt betonskelet. Opvallend aan de voorgevel uit twee bouwlagen is de trapsgewijze plaatsing van de raamvolumes op de eerste verdieping. Het gelijkvloers omvat garagepoorten. De toren op de hoek omvat de traphal en wordt gekenmerkt door een open koepel en verticale lichtstraten. In het voorgebouw is de originele art-deco-aankleding vrij gaaf bewaard gebleven. De oorspronkelijke kleurenschema's van de granitovloeren, wandbeschilderingen en raampartijen zijn in 2015 met zorg gerestaureerd. Naast het logo (Chaussures Eperon d'Or) op de voorgevel staan de wapenschilden van België en Luxemburg met eronder de respectievelijke vermeldingen Fournisseur de la Cour de Belgique en Fournisseur de la Cour de Luxembourg. De fabriek was immers hofleverancier voor beide koningshuizen. Zie ook Schoennijverheid in Izegem Externe link Officiële webstek
Jean-Gille Jacob

Jean-Gille Jacob (parfois orthographié Jean-Gilles ; né le 13 juillet 1714 à Hermalle-sous-Huy, où il meurt le 12 avril 1781) est un architecte et maitre-maçon de grand renom de la principauté de Liège. Il est aussi arpenteur, expert juré et échevin de la cour censale, et échevin de son village natal, Hermalle-sous-Huy. Il fait rénover sa demeure, construite par son père Sébastien Jacob vers 1715 au chevet de l’église Saint-Martin, en 1753, à l’occasion de ses noces qui ont eu pour fruit Jean-Sébastien, lequel semble l’avoir ultérieurement assisté dans son métier. Dans le cadre de ces travaux, il a transforme la décoration du salon, en façade ouest, y faisant réaliser des peintures murales « uniques en Europe ». Ces œuvres, qui surmontent la porte d’entrée et celles des placards d’angles arrondis, présentent les ouvriers des quatre métiers de la construction de son époque (charpentier, maçon, briqueteur et tailleur de pierres) utilisant les outils traditionnels dont la bisaigüe. Au plafond décoré de stucs, une équerre, un compas, une règle coulissante, une truelle, un marteau d'épinceur et un fil à plomb sont inscrits dans un médaillon où figure aussi un chronogramme : EXTRVCTVM LEVITER FVIT EX STVDIO TQVE LABORE (en latin : Fut construit aisément par l'étude et le travail). L’immeuble, qui sert de presbytère depuis le milieu du XIXe siècle, est classé monument historique au patrimoine de la Région wallonne. Réalisations Notamment : 1754-1755 : château de Warfusée. 1762 : abbaye du Val-Saint-Lambert, à Seraing. 1764 : chapelle Saint-Firmin, à Rotheux. 1766 : hôtel de ville de Huy. Hommage À la suite de la proposition datant d'octobre 2012 du syndicat d'initiative de Hermalle-sous-Huy La Rawète, le conseil communal d'Engis a décidé le 28 mai 2013 d'attribuer le nom ruelle Jean-Gille Jacob à la portion de la rue Gerée qui s'étend de la rue du pont à l'angle de la maison natale du maitre-maçon ; ce faisant, il a rétabli l'appellation de cette voirie telle qu'elle est mentionnée sur un plan cadastral de 1829. Notes et références Notes Références Bibliographie Le siècle des Lumières dans la principauté de Liège, catalogue d'exposition, Musée de l'Art wallon, Liège, 1980. Liens externes Ressources relatives aux beaux-arts : Artists of the World Online Union List of Artist Names Biographie et photos du salon sur le site du Syndicat d’initiative de Hermalle-sous-Huy Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Belgique Portail de Liège
Sint-Willibrorduskerk (Kasterlee)

De Sint-Willibrorduskerk is een kerk in de Belgische gemeente Kasterlee. De oorspronkelijke kerk is in Kempense baksteen uit de 16e eeuw. In 1531 werd de kerk vergroot en de klokkentoren gebouwd. In 1735 was er een grote brand. In 1849 werd de kerk herbouwd in neogotische stijl. In 1850 werd de kerk vergroot en opnieuw ingedeeld. De kerk is 47m hoog. De kerk is gewijd aan de heilige Willibrordus. Interieur In de kerk staan beelden van verschillende heiligen uit de 16e en 17e eeuw.
Société anonyme d'Ougrée-Marihaye

De Société Anonyme d'Ougrée-Marihaye was een door fusies ontstaan bedrijf in de steenkool- en staalproductie, met belangrijke vestigingen te Ougrée. Het heeft als zodanig bestaan van 1900-1955. Voorgeschiedenis De geschiedenis van het bedrijf gaat terug tot 1809, toen de Fabrique de Fer d'Ougrée werd opgericht. Dit werd in 1834 uitgebouwd tot een geïntegreerde ijzer- en staalproducent. In 1835 werd de Société des Charbonnages et Hauts-Fourneaux d'Ougrée opgericht. Beide bedrijven fuseerden in 1892 tot de Société Anonyme Ougrée. Deze fuseerde in 1900 met de Société des Charbonnages de Marihaye tot de S.A. d'Ougrée-Marihaye. Verder verloop In 1900 beschikte het bedrijf over vier hoogovens. In 1905 volgde een fusie met de Société Anonyme des Hauts-Fourneaux de Rodange te Rodange. Tot 1913 werden er nog vier hoogovens bijgebouwd. In dat jaar werd 320 kton gietijzer geproduceerd. Men beschikte over een cokesfabriek met 120 ovens, en er was een fabriek voor het terugwinnen van de restproducten van de gaszuivering. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden vier hoogovens vernield en de overige zwaar beschadigd. Na deze oorlog werden vernieuwde hoogovens gebouwd. In 1929 kreeg het bedrijf de zeggenschap over de Société Anonyme des Charbonnages de Fontaine-l'Evêque en in 1931 ook over de Alliance Monceau te Monceau-sur-Sambre. Einde In 1954 werd de steenkoolmijn (Charbonnages d'Ougrée) gesloten en in 1955 fuseerde Ougrée-Marihaye met de Société Anonyme John Cockerill te Seraing tot Cockerill-Ougrée, dat in 1966 met de Forges de la Providence fuseerde tot de Société Cockerill-Ougrée-Providence. Sindsdien volgden er meer fusies, maar na 1967 werd er niet veel meer geïnvesteerd en vanaf 1979 sloot het ene onderdeel na het andere. In 2014 kwam een einde aan de geïntegreerde staalbedrijven in het Luiks steenkoolbekken door het sluiten van de cokesfabriek te Seraing, nadat in 1980 reeds de laatste steenkoolmijn en in 2011 de laatste hoogoven gesloten was. Externe bron Gebruik werd gemaakt van de Franstalige Wikipedia.
Угре-Мар'є

Угре-Мар'є, повна назва Сосьєте анонім д'Угре-Мар'є (фр. Société anonyme d'Ougrée-Marihaye — «Акціонерне товариство Угре-Мар'є») — бельгійська компанія, консорціум, що володіла металургійними заводами й вугільними шахтами. Була однією з провідних компаній у галузі чорної металургії Бельгії. Була створена в 1900 році шляхом злиття металургійного комбінату в місті Угре (тепер в складі міста Серен) у провінції Льєж та вугільних шахт Мар'є. У 1955 році компанія об'єдналась з компанією «Джон Кокеріль» з утворенням компанії «Кокеріль-Угре». Історія У 1809 році в місті Угре було створено залізоробний завод Угре (фр. La Fabrique de Fer d'Ougrée). У 1835 році в Угре було створено Товариство вугільних шахт і доменних печей Угре (фр. Société des Charbonnages et Hauts-Fourneaux d'Ougrée). Обидві ці компанії об'єдналися в 1892 році, утворивши акціонерне товариство Угре (фр. Société anonyme Ougrée), яке, своєю чергою, у 1900 році об'єдналося з Товариством вугільних шахт Мар'є (фр. Charbonnages de Marihaye). У підсумку було утворено Акціонерне тованиство Угре-Мар'є. 1905 року до компанії було приєднано металургійний завод у місті Роданж, що в Люксембурзі. Уже на початку 20 століття компанія була одним з основних виробників металу в Бельгії; у 1914 році вона експлуатувала 8 доменних печей і виробляла 500 000 тонн сталі на рік. Вона випускала напівфабрикати, бруски, балки, рейки та листи. Німецька окупація під час Першої світової війни залишила компанію спустошеною — лише з двома діючими доменними печами. Реконструкція виробничих потужностей відбулася між 1919 і 1924 роками. У 1929 і 1931 роках компанія взяла під контроль низку інших металургійних і вугільних компаній Бельгії. Після економічної кризи 1929 року і великої депресії від компанії відокремились і стали незалежними кілька гірничо-металургійних підприємств — у Самбре і Роданж. У 1949 році під контролем компанії «Угре-Марьє» перебувало близько 20 % усієї виплавки сталі в Бельгії, під контролем інших 2 компаній «Кокеріль» і «Провіданс» — 26 % і 12 % відповідно. Література Угре-Марией. // Большая советская энциклопедия, 2 издание. Том 43. — М.: Изд-во Большая советская энциклопедия, 1956. — С. 635. (рос.) Виноски
Heilig Huisje

Het Heilig Huisje is een kapel bij Herstappe in de Belgische provincie Limburg. De kapel ligt aan de Luykerweg ten oosten van het dorp, maar is net over de gemeentegrens in de gemeente Tongeren gelegen. De kapel is eigendom van de kerkfabriek van Rutten. Het Heilig Huisje is gebouwd op een heuvel, het hoogste punt nabij Herstappe. Vanaf hier heeft men een vergezicht op de kerk van Rutten, de Onze-Lieve-Vrouwebasiliek van Tongeren en bij helder weer ook op de koeltorens van Genk. Ze wordt geflankeerd door twee lindebomen. De kapel stamt uit de 15e eeuw en werd gebouwd ter nagedachtenis aan de Slag bij Othée die plaatsvond op 23 september 1408. De kapel werd herbouwd in de 18de eeuw; boven de deur zit een verweerde jaarsteen "Anno 174.". Tijdens kruisdagenprocessies werd de gewijde altaarsteen van de kapel gebruikt, een oude plaatselijke traditie. De kapel werd ook bezocht door bedevaarders die hier bescherming kwamen vragen voor ziektes van hun vee. Externe link Agentschap Onroerend Erfgoed: Heilig Huisje
Bosteels

Bosteels ist eine belgische Bierbrauerei in der ostflanderschen Gemeinde Buggenhout. Die Brauerei gehört zu AB-InBev. Geschichte Die Brauerei Bosteels wurde 1791 durch Everarist Bosteels gegründet und befand sich bis 2016 in siebter Generation in Familienbesitz; nach dem Gründervater Everarist folgten dessen Nachkommen Joseph, Martin, Leon, Antoine, Ivo und Antoine Bosteels. Im Jahr 2011 betrug die Jahresproduktion 90.000 Hektoliter Bier, bei einem Umsatz von 17,2 Millionen Euro. Anfang September 2016 wurde die Brauerei von AB-InBev übernommen. Zu der Zeit betrug der jährliche Ausstoß etwa 145.000 hl. Biermarken Tripel Karmeliet (8,4 %) DeuS (Brut Des Flandres) (11,5 %) Kwak (8,4 %) Fotos Siehe auch Liste der Brauereien in Belgien Weblinks Offizielle Website Einzelnachweise