NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gotegemmolen

De Gotegemmolen is een watermolen aan de Gotegemberg op de Molenbeek-Ter Erpenbeek in Mere, een dorp in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen. Geschiedenis De molen werd opgetrokken voor 1387. De molen is altijd een korenmolen geweest en is dat tot op de dag van vandaag nog. In 1993 werd de molen beschermd als monument en de omgeving als dorpsgezicht. Aanvankelijk was dit een dubbelmolen, twee raderen, links en rechts van de beek. De molen links was een oliemolen, de andere een graanmolen. De oliemolen is verdwenen. In de XVIII de eeuw was hier tevens een brouwerij gevestigd. De molen was sinds het einde van de XVIII de eeuw in handen van telgen uit de familie DE MEYER. De maalactiviteiten stopten in 2006 met de dood van de laatste molenaar, Paul DE MEYER.
Royal Amicale Anderlecht Golf Club

Le Royal Amicale Anderlecht Golf Club est un golf situé à Anderlecht en Belgique. Seul parcours 18 trous implanté dans la Région Bruxelles-Capitale, son atout majeur est sa proximité du cœur de la capitale. Voir aussi Articles connexes Golf Terrain de golf Liste des golfs belges par région Liens externes Site officiel du club Fédération Royale Belge de Golf Association francophone belge de golf Notes et références Portail du golf Portail de Bruxelles
Royal Amicale Anderlecht Golf Club

Royal Amicale Anderlecht Golf Club is een Belgische golfclub in Anderlecht nabij Brussel. De golfbaan ligt in het Pajottenland aan de rand van Brussel. Het is de enige 18-holesbaan binnen de grenzen van Brussel. De baan heeft een par van 72. Externe link Officiële website
Sint-Heribertuskerk (Remersdaal)

De Sint-Heribertuskerk is een kerkgebouw in Remersdaal in de Belgische gemeente Voeren in Limburg. De huidige kerk ligt aan het kruispunt in het dorp. De oorspronkelijke kerk bevond zich vroeger zuidwestelijker waar nu nog het kerkhof gelegen is. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Heribertus. Opbouw De kerk is in neogotische stijl opgetrokken en met zijn noordwest-zuidoost positionering van de lengte-as georiënteerd op het bestaande stratenplan van het dorp. Het basilicale gebouw bestaat uit een half ingebouwde westtoren, een driebeukig schip met zes traveeën en een koor met vlakke sluiting en twee rechte traveeën. Aan de zuidwestzijde wordt ze geflankeerd door de sacristie en aan de noordoostzijde door het oratorium van de heren van Obsinnich. Naar dit oratorium toe is de noordoostzijde van het koor opengewerkt door de lambrisering heen. Het gebouw heeft verder een hoge bakstenen plint, hardstenen omlijstingen van muuropeningen, hardstenen afdekkingen van steunbeerversnijdingen, hardstenen puntgevels, en voor het maaswerk van de vensters is er een zacht, geel natuursteen gebruikt. De toren heeft twee geledingen, waarvan de bovenste octagonaal van vorm is, met op elk van de acht zijden een puntgevel. De onderste geleding wordt door overhoekse en loodrecht op elkaar gestelde steunberen geflankeerd. Het portaal is rechthoekig met daarboven een breed spitsboogvenster. Zowel het portaal als dat venster worden geprofileerd door een spitsboogvormige omlijsting met puntgevelbekroning. Ook de galmgaten hebben een spitsboogvorm met maaswerk. De toren wordt bekroond door een ingesnoerde naaldspits. Het schip heeft een basilicale opstand met spitsboogvensters met maaswerk. De zijbeuken zijn uitgewerkt als dwarskapellen met ieder eigen zadeldaken. Het middenschip is gescheiden van de zijbeuken door middel van spitsboogarcades op zuilen met bladkapiteel en heeft kruisribgewelven op colonnetten met gelijkaardig kapiteel als overwelving. Geschiedenis In 1447 wordt er een kerk vermeld. In 1624 wordt er melding gemaakt van "capella sub Teuven". In 1876-1879 wordt de huidige kerk gebouw naar het ontwerp van architect L. Blandot van Huy. Daarvoor werd de oude kerk afgebroken.
Weerde railway station

Weerde is a railway station in the town of Weerde, Flemish Brabant, Belgium. The station opened on 1 January 1864 on the Lines 25 and 27. The train services are operated by National Railway Company of Belgium (NMBS). Train services The station is served by the following services: Brussels RER services (S1) Antwerp – Mechelen – Brussels – Waterloo – Nivelles (weekdays) Brussels RER services (S1) Antwerp – Mechelen – Brussels (weekends) Brussels RER services (S5) Mechelen – Brussels-Luxembourg – Etterbeek – Halle – Enghien (- Geraardsbergen) See also List of railway stations in Belgium References External links Media related to Weerde train station at Wikimedia Commons Weerde railway station at Belgian Railways website
Station Weerde

Station Weerde is een spoorwegstation langs spoorlijn 25 en 27 (Brussel - Antwerpen) in Weerde, een deelgemeente van de gemeente Zemst. De twee dubbele spoorlijnen splitsen zich op bij het naderen van het station, waardoor het stationsgebouw tussen de twee spoorlijnen in ligt (dit noemt men een vorkstation). Het parkeerterrein en een van de fietsenstallingen bevinden zich daar ook. Richting Antwerpen wordt spoorlijn 27 net voor het station opgesplitst in lijn 27 (rechtstreeks naar Mechelen met halte in Weerde) en 27B (omweg naar Mechelen via Hofstade en Muizen, zonder halte in Weerde). In 2004 kreeg het stationsgebouw een stevige opknapbeurt: de muren werden gezandstraald, deuren en ramen vervangen, centrale verwarming geïnstalleerd en de binnenmuren werden geschilderd. Toch werden in 2005 de loketten gesloten en moeten reizigers hun kaartje in de trein kopen. Later werd er een kaartjesautomaat geplaatst bij spoor 3. Het station wordt enkel bediend door L-treinen en P-treinen. Daarnaast heeft het station een halte van De Lijn namelijk "Weerde Station", waar buslijn 283 halte heeft. Begin 2008 werden er overdekte fietsstallingen aangebouwd voor de reizigers. In 2009 en 2010 werden perrons 1 en 2 volledig vernieuwd. Sinds 2015 wordt het stationsgebouw gebruikt om brasserie Mie van Bart in uit te baten. In 2021 en 2022 werd het stationsplein van Weerde helemaal heraangelegd om verkeersconflicten te verminderen en meer parkeerplaatsen voor auto's en fietsers te voorzien. Ook werd de toegang aan de Vredelaan afgesloten voor gemotoriseerd verkeer, zodat alleen de toegang aan de Damstraat over blijft. Die toegang werd dan ook voorzien van verkeerslichten. Geschiedenis Het station Weerde is gelegen langs de eerste publieke spoorlijn (Lijn 25: Mechelen-Brussel) die in België werd geopend. Destijds wilden zowel Zemst als Weerde een station. Het station werd daarom gebouwd op ongeveer gelijke afstand van beide dorpskernen. Geleidelijk aan zijn beide dorpskernen naar elkaar toe gegroeid waardoor het station zich nu tussen de huizen bevindt. Het stationsgebouw is van het standaardtype 1895. Het vervangt een ouder station gebouwd in 1880 door de Groep Brussel-Noord. Negen stations van dit type werden gebouwd, waaronder Station Eppegem (gesloopt in 1903), Station Sint-Katelijne-Waver (gesloopt in 1931), Station Dilbeek en Station Sint-Martens-Bodegem. In de jaren zestig werd een losstaand bijgebouw afgebroken dat dienstdeed als stapelhuis en toiletten had. Vandaag de dag staan op die plaats de fietsenstallingen bij het stationsplein. De toekomst Aangezien het station Weerde deel uitmaakt van het GEN, heeft de Vlaamse Overheid gevraagd om bij station Weerde aan lijn 27B ook perrons aan te leggen. Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Weerde (stacja kolejowa)

Weerde (niderl. Station Weerde) – stacja kolejowa w Weerde, w prowincji Brabancja Flamandzka, w Belgii. Znajduje się na linii Bruksela – Antwerpia. Dwie dwutorowe linie kolejowej rozdzielają się, gdy zbliżają się do stacji. Budynek stacji leży pomiędzy tymi liniami. Parking i stojaki na rowery znajdują się również tam. W 2004 roku stacja została wyremontowana: wypiaskowano fasadę budynku, wymieniono drzwi i okna, zamontowano centralne ogrzewanie i wewnętrzne ściany zostały pomalowane. Mimo tego, budynek został zamknięty w 2005 roku, a podróżni muszą kupować bilety w pociągach. Stacja jest obsługiwana tylko przez pociągi podmiejskie. Na początku 2008 roku wybudowano wiaty nad parkingiem rowerowym. Linie kolejowe 25 Bruksela – Antwerpia 27 Bruksela – Antwerpia Połączenia Codzienne Tygodniowe Linki zewnętrzne Informacje o stacji na SNCB/NMBS
Sint-Michielskerk (Waarloos)

De Sint-Michielskerk is een kerk in het Belgisch dorp Waarloos. Het is de parochiekerk van de rooms-katholieke Sint-Michielsparochie van Waarloos. Op deze plaats stond al in 1149 een kerkje. De huidige neogotische kerk werd gebouwd in de periode 1855-1865 en heeft twee zijbeukjes en een toren uit de 15e of 16e eeuw. Deze werd kort na de Eerste Wereldoorlog gerestaureerd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden de glasramen ernstig beschadigd en moesten ze vervangen worden. De nieuwe ramen, die de sacramenten uitbeelden, werden ontworpen door L. Crispin en beschilderd door Ch. Blockhuys. De biechtstoel, meubilair, hoofdaltaar en kansel (met het wapen van de familie della Faille) zijn van de hand van Jean-Baptiste Bethune, grondlegger van de neogotiek in België. Pronkstuk van de kerk vormt het rechtse neogotische zijaltaar met retabel die het Golgothatafereel voorstelt in polychromie. In de zijluiken zijn de patroonheiligen van de gemeente afgebeeld, met name de heilige Michael en heilige Barbara. Achter het koor bevinden zich de 17de-eeuwse grafzerken van Mechior en Balthazar della Faille, heren van Waarloos. De kerk werd in 1999 beschermd als monument en samen met het omliggende kerkhof als dorpsgezicht berschermd.
Zimmerturm

Der Zimmerturm (früher: Corneliusturm) ist ein Uhrturm in der belgischen Stadt Lier, der nach dem Uhrmacher Louis Zimmer benannt wurde. Das Baujahr des ursprünglichen Corneliusturms ist nicht genau bekannt, liegt aber vor 1425. Er wurde 1812 auf Beschluss der Gemeindeverwaltung zunächst verkauft, aber nach dem Ersten Weltkrieg wieder angekauft, da die Stadtverwaltung ihn abbrechen lassen wollte. 1928 schenkte Zimmer der Stadt Lier anlässlich der bevorstehenden 100-jährigen Unabhängigkeit Belgiens seinen Uhrwerkmechanismus de Jubelklok, die verschiedene Zeiten und astronomische Ereignisse anzeigt. Man beschloss, das Uhrwerk im baufälligen Corneliusturm unterzubringen, der dazu umgebaut und restauriert werden musste. Die Gesamtkosten des Umbaus beliefen sich auf rund 170.000 Belgische Franken und die Arbeiten wurden größtenteils von Freiwilligen durchgeführt. Die Enthüllung des restaurierten Turms fand am 29. Juni 1930 statt und seitdem trägt er den Namen Zimmertoren (Zimmerturm). Eine weitere astronomische Uhr, de Wonderklok (Wunderuhr), befindet sich seit 1960 in einem Nebengebäude des Zimmerturms. Zimmer wurde unter anderem von Albert Einstein zu diesem Werk beglückwünscht. Das Uhrwerk enthält neben einer Vielzahl anderer Anzeigen den sich am langsamsten drehenden Zeiger der Welt. Dieser zeigt die Präzessionsbewegung der Erdachse an und benötigt für einen Umlauf rund 25.800 Jahre. Später fügte Zimmer dem Uhrwerk noch ein Planetarium hinzu. Auf dem Platz vor dem Turm wurde eine Abbildung unseres Sonnensystems aufgestellt, welche die beiden Asteroiden (1664) Felix, benannt nach dem belgischen Schriftsteller Felix Timmermans, und (3064) Zimmer, benannt nach Louis Zimmer, enthält. Weblinks Zimmertoren – the official website (niederländisch) (Memento vom 15. Mai 2009 im Internet Archive)
Tour Zimmer

La Tour Zimmer (en néerlandais : Zimmertoren) est une tour horloge située à Lierre en Belgique, nommée d'après l'horloger et astronome amateur Louis Zimmer. Cette tour était à l'origine une tour médiévale, la Corneliustoren, qui faisait partie de la première enceinte de la ville. Présentation L'année de construction de la tour n'est pas connue, mais elle date d'avant 1425. Les autorités de la ville vendirent la tour en 1812, mais après la Première Guerre mondiale elles la rachetèrent afin de la démolir. En 1928, Louis Zimmer offrit à la ville de Lierre un mécanisme horloger (l'horloge du Jubilé appelée également l'horloge du Centenaire) muni de plusieurs cadrans indiquant le temps, le cosmos et autres phénomènes périodiques. Il fut alors décidé d'accueillir cette horloge dans la Corneliustoren qui à cette fin fut restaurée. Depuis, cette tour est dénommée Tour Zimmer. L'inauguration a eu lieu le 29 juin 1930 pour les cent ans de la Belgique. L'Horloge astronomique (nommée également l'horloge merveilleuse) qui fut commandée par le roi Albert Ier pour l'Exposition universelle de Bruxelles en 1935, est l'œuvre maîtresse de l'horloger de Lierre. Zimmer en reçu les félicitations notamment d'Albert Einstein. Cette horloge comporte entre autres le mouvement horloger mécanique le plus lent au monde : une révolution par 25 800 ans (précession des équinoxes). Elle se trouve depuis 1960 dans un pavillon situé à côté de la Tour. L'ensemble forme le musée Zimmer. Une représentation du système solaire a été installée sur la petite place devant la tour, avec la représentation des astéroïdes (1664) Felix et (3064) Zimmer découverts en 1929 et en 1984 et baptisés d'après l'écrivain flamand Félix Timmermans et Louis Zimmer. Les cadrans Les 12 cadrans représentent, dans l'ordre (à partir de 1h) : le cycle lunaire (cycle de 19 ans) l'équation de temps le zodiaque avec ses 12 signes le cercle solaire (cycle de 28 ans) les années bissextiles sont signalées par deux lettres contre une seule pour les années « normales » le jour de la semaine représenté par des divinités gréco-romaines la rotation de la terre avec la symbolisation des méridiens le calendrier grégorien représenté par des symboles (juillet = mois du foin) le calendrier des dates le cadran des saisons : les nombres indiqués représentent la durée de chaque saison en jours et heures le cadran des marées la lunaison (cycle de 29 jours), avec l'indication des quatre quartiers de lune les phases de la lune Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Zimmertoren » (voir la liste des auteurs). Liens externes (mul) Zimmertoren.com Portail de l’astronomie Portail de l’horlogerie Portail d'Anvers et de sa province Portail de la protection du patrimoine Portail des expositions internationales
Sint-Petrus en Pauluskerk (Hansbeke)

De Sint-Petrus en Pauluskerk is een kerk in het Belgische dorp Hansbeke, deelgemeente van de stad Deinze. De kerk is toegewijd aan de heilige Petrus en Paulus. Geschiedenis Volgens een oorkonde van 7 maart 1145 schonk Symon, bisschop van Noyon-Doornik, het altaar van Hansbeke aan Goswijn, de abt van de abdij van Drongen. De huidige kerk is in neoclassicistische stijl opgetrokken, in het laatste decennium van de 18e eeuw, met een neobarokke toren als meest opvallend element. Op 19 oktober 1918 hebben de Duitsers bij de terugtrekking de toren opgeblazen. Door de verdere beschietingen van het dorp (20 oktober - 2 november) werd de kerk zelf getroffen door obusontploffingen. De architect Valentin Vaerwyck leidde de restauratie in 1922-1923. De kerk werd in 1981 beschermd als monument. Interieur Classicistisch interieur, witgeschilderd in de jaren 1970. Scheibogen met Toscaanse zuilen in 1883 verrijkt met heiligenbeelden. Tongewelf met gordelbogen op consoles. Gekornist entablement. Koorafsluiting van 1872 versierd met gecanneleerde composiete pilasters en entablement met klossen en versierde gordelbogen. Marmeren vloer van 1859. Zestien glasramen van 1890 tot 1910 geschonken door graaf B. de Bousies-Borluut. Galerij Externe links Geschiedenis van de kerk Parochiekerk Sint-Petrus en Paulus in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
Sprietmolen

De Sprietmolen is een graanwatermolen te Strombeek-Bever in Vlaams-Brabant. De uit 1742 daterende molen ligt langs de Maalbeek. Hij hoorde bij de hoeve 'Ter Spreet' die daar ooit stond. De molen is vastgesteld bouwkundig erfgoed vanwege de industrieel-archeologische, architecturale en historische waarde, maar is niet beschermd. De molen is de eerste van de vijf watermolens in het Grimbergse molenlandschap. Langs de Maalbeek staan verder de 's Gravenmolen, de Liermolen, de Tommenmolen en de Oyenbrugmolen. In tegenstelling tot die molens is de Sprietmolen een bovenslagmolen omdat de Maalbeek op die plaats een voldoende groot verval heeft. Het waterrad aan de achtergevel is verdwenen maar de spaarvijver is behouden. De molen maalde met drie steenkoppels. Geschiedenis De molen werd in 1355 al vermeld en in de 14e eeuw door Jan Van Bouchout aan de abdij van Grimbergen geschonken. Het gebouw dateert van 1742. Nadat de molen in 1889 door de zus van Leopold II werd gekocht, is de molen grondig gerestaureerd en verbouwd in 1897. Naar verluidt gebeurde dit op initiatief van koning Leopold II. Dit resulteerde in het huidig uitzicht met neotraditionele stijlelementen. De laatste molenaar was Eduard Vander Eycken (1892-1976). De molen werd voor het laatst verkocht in 2009 en deed dienst als woning totdat De Werkvennootschap het gebouw verwierf in het kader van het project van de Sneltram A12 langs de A12. Bedreiging Sinds 2017 wordt de molen ernstig bedreigd door plannen van De Lijn en De Werkvennootschap om tussen de molen en de A12 het tracé voor een sneltram aan te leggen. Raadslid Bart Laeremans (Vernieuwing) vroeg in maart 2017 een alternatief tracé om het behoud van de Sprietmolen te garanderen. De goedgekeurde projectnota van oktober 2021 voorzag ter hoogte van de Sprietmolen een trambrug van 27,45 m lang om ruimte te laten voor de Maalbeek én de Sprietmolen, zodat de tramlijn geen extra ecologische barrière zou vormen.. Vermits De Werkvennootschap na een initiële zoektocht geen invulling vond voor het gebouw, vroeg ze in 2023 een sloopvergunning, maar de gemeente Grimbergen weigerde die. Het IOED Brabantse Kouters gaf in februari 2024 een negatief advies voor een mogelijke sloop omdat de erfgoedwaarden die destijds hebben geleid tot een erkenning als vastgesteld erfgoed (industrieel-archeologisch, architecturaal en historisch) nog steeds aanwezig zijn. Fotogalerij Literatuur Jules Delestré, Sprietmolen, in Sint-Servaasbode, 1941, nr 10
Spontin Castle

Spontin Castle (French: Château de Spontin) is a medieval castle in the village of Spontin in the municipality of Yvoir, province of Namur, Wallonia, Belgium. It has massive walls, its towers topped with slate and a moat with drawbridge. History Spontin was built in a bend of the Bocq, whose water flows around the castle along some cascading waterfalls The castle belonged to the noble family of Beaufort (named after a castle near Huy). Between 1266 and 1284, Pierre de Beaufort built the main tower which is the core of the castle. In 1288, his son William (Guillaume), nicknamed the "Ardennes", participated in the Battle of Woeringen. For his bravery in battle, in which Henry VII of Luxembourg was defeated, he was rewarded with the fiefdom of Spontin. From that time, the lords of the castle Spontin constantly added various outbuildings up to the 16th century when it gained its present form. Spontin Castle was on a 'dangerous' place in the border region between the County of Namur and the Principality of Liège, and although it was assaulted by armies from Liege, Dinant, Burgundy, and France, it was never taken. From the late sixteenth century, the fortifications became redundant and unnecessary, the castle is transformed into a residence by the drilling of windows and is accented with red bricks and roofs pepper. The last two transformations are the construction of a fortified farm beyond the moat (1622) and demolition of the rear part of the fortifications. In the parade, decorated with an elegant frame of wrought iron sink Van Boeckel (nineteenth century), featuring former dungeon. The rooms of the old house, with huge walls, chimneys, and Gothic woodwork Louis XIII, the sandstone paving, constrastent by their austerity with the apartments, and there is a well carved into a wall. The southern part has been decorated in the nineteenth century in the Gothic Revival. Currently, the castle is closed to the public, this is private property. After the fall of the Ancien Régime, the castle was owned by a number of people, until eventually it was purchased by SA Société du Château de Spontin, which entrusted the management of the association Les Cimaises the Spontin. Due to mismanagement of previous owners, the castle is now in a precarious state of neglect. See also List of castles in Belgium List of protected heritage sites in Yvoir External links Photos and description of Spontin Castle, www.castles.nl
Kasteel van Spontin

Het kasteel van Spontin bevindt zich in het centrum van Spontin, een deel van de Belgische gemeente Yvoir. Met zijn massieve muren, zijn torens bekroond met leistenen spitsen en zijn slotgracht met ophaalbrug beantwoordt het vrij goed aan het beeld dat men zich doorgaans vormt van een middeleeuws kasteel. Geschiedenis Spontin werd gebouwd in een bocht van de Bocq, waarvan het water rond het kasteel vloeit langs enkele klaterende watervalletjes. De kasteelheren behoorden tot het adellijke geslacht van de Beauforts (genoemd naar een kasteel nabij Hoei). Tussen 1266 en 1284 zou Pierre de Beaufort de hoofdtoren gebouwd hebben, de kern van de toekomstige burcht. In 1288 nam zijn zoon Willem (Guillaume), bijgenaamd "de Ardenner", deel aan de Slag bij Woeringen. Zijn dapperheid in deze slag werd door de weliswaar verslagen Hendrik VII van Luxemburg beloond: hij kreeg het leengoed van Spontin. Vanaf dat moment breidden de heren van Spontin hun kasteel voortdurend uit met allerlei bijgebouwen, tot het in de 16e eeuw zijn huidige vorm verkreeg. Het kasteel van Spontin lag op een 'gevaarlijke' plek, in het grensgebied tussen het graafschap Namen en het prinsbisdom Luik, en hoewel het aanvallen te verduren kreeg van legers uit Luik, Dinant, Bourgondië en Frankrijk, heeft het steeds standgehouden. Sinds de val van het ancien régime kwam het waardevolle kasteel voortdurend in andere handen terecht, tot het uiteindelijk aangekocht werd door de NV Société du Château de Spontin, die het beheer toevertrouwde aan de vzw Les cimaises de Spontin. Door wanbeheer van vroegere eigenaars verkeert het kasteel momenteel in een toestand van verwaarlozing. In 2004 werd de toenmalige kasteelheer, Robert Vermeersch, bewusteloos aangetroffen en overleed deze later in het ziekenhuis. Het bleek om een roofmoord te gaan door een Duitse man, die een deel van het kasteel afhuurde. In 2013 werd de heropening van het kasteel in stilte aangekondigd. Het is hier goed te zien welke wijzigingen een ridderslot tussen de 12e en de 18e eeuw heeft ondergaan. In het interieur zijn onder meer twee gotische haarden te zien en een interessante waterput die in een muur werd uitgehakt. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Namen Noten
Château de Spontin

Château de Spontin är ett slott i Belgien. Det ligger i provinsen Namur och regionen Vallonien, i den sydöstra delen av landet, 70 km sydost om huvudstaden Bryssel. Château de Spontin ligger 186 meter över havet. Terrängen runt Château de Spontin är huvudsakligen platt, men västerut är den kuperad. Château de Spontin ligger nere i en dal. Runt Château de Spontin är det ganska tätbefolkat, med 70 invånare per kvadratkilometer.. Närmaste större samhälle är Namur, 18,8 km nordväst om Château de Spontin. Trakten runt Château de Spontin består till största delen av jordbruksmark. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Château de Spontin.