NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Watertoren (Brussel 1879)

De watertoren aan de Belle Alliancelaan in Brussel werd gebouwd in 1879. Thans doet het gebouw dienst als kantoorruimte. De watertoren maakt deel uit van een geheel van twee watertorens. De andere werd gebouwd in 1890. Beschrijving De bakstenen toren, gebouwd in eclectische stijl, is vijftien meter hoog en bestaat uit drie bouwlagen. De eerste twee bouwlagen zijn rond van vorm, de derde is polygonaal. De eerste bouwlaag, rustend op een sokkel van breuksteen helt enigszins naar binnen. De eerste verdieping is bekroond met een tentdak. De bovenste bouwlaag (waar zich de ijzeren kuip met platte bodem van 600 m³ bevond) is gescheiden van de voet middels een boogfries en voorzien van oculi. In de gevel zijn hardstenen elementen verwerkt. Bij de omvorming tot kantoorruimte werd de toren voorzien van langwerpige vensters. Zie ook Watertoren (Brussel 1890)
Watertoren (Brussel 1890)

De watertoren aan de Belle Alliancelaan in Brussel werd gebouwd in 1890. De watertoren maakt deel uit van een geheel van twee watertorens. De andere werd gebouwd in 1879. Beschrijving De bakstenen toren, gebouwd in eclectische stijl, is 30 meter hoog en bestaat uit drie bouwlagen. De eerste twee bouwlagen zijn rond van vorm, de derde is polygonaal en licht uitkragend en werd in 1908 toegevoegd. De eerste bouwlaag, rustend op een sokkel van breuksteen helt enigszins naar binnen. Het geheel is bekroond met een tentdak. De bovenste bouwlaag (waar zich de ijzeren kuip met platte bodem van 800 m³ bevond) is gescheiden van de voet middels een boogfries. In de gevel bevinden zich rechthoekige venster en er zijn hardstenen elementen in verwerkt. Zie ook Watertoren (Brussel 1879)
Watertoren (Turnhout Warandestraat)

De watertoren aan de Warandestraat in Turnhout werd in 1904 gebouwd door de Compagnie Générale des Conduits d'eau uit Luik. Geschiedenis Nadat rond de eeuwwisseling ten noorden van de stad grondwater werd geconstateerd, leidde verder onderzoek door E. Putzeys, hoofdingenieur van Brussel, tot plannen voor de aanleg van waterwinning, een pompstation, aanvoerleiding en de watertoren. Na toewijzing van het bouwproject aan de Compagnie Générale des Conduits d'eau werd de bouw snel daarna in gang gezet. In 1904 werd de watertoren (naar een ontwerp van stadsbouwmeester H. Vandenplas) voltooid en op 19 juni 1904 werd de toren ingehuldigd door prins Albert en prinses Elisabeth. Beschrijving De schacht en de kuip (460 m³) zijn van een nagenoeg gelijke doorsnede. De ronde kuip bevindt zich onder een dakconstructie met radiaal gerichte ijzeren profielen. Het dak is afgewerkt met zinken platen op een houten bebording en omvat een dakkoepeltje op bakstenen. De plint onderaan de schacht is afgewerkt in breuksteen en arduin. Het geheel steunt op ijzeren consoles en wordt bekroond door een glazen fries met ijzeren verdeling en een polygonale kroonlijst. Tussen de kuip en de buitenmuur bevindt zich een loopgang. Deuromlijstingen, hoekblokken, dorpels, lateien en gevelstenen zijn afgewerkt in arduin. In de basis bevinden zich rondboogvormige muuropeningen, de overige vensters zijn rechthoekig. Ingemetseld in de schacht bevindt zich het wapenschild van Turnhout, gebeeldhouwd door Napoleon Daems. Centraal in de toren bevinden zich drie verticale gietijzeren aan- en afvoerbuizen. Een ijzeren wenteltrap leidt naar de loopgang. De watertoren werd in 1992/1993 gerestaureerd en is sinds 1987 een beschermd monument
Mammelokker

De Mammelokker is een beeldhouwwerk op het timpaan van een Gents gebouw uit ca. 1741 van bouwmeester David 't Kindt. De naam is ook in gebruik voor het gebouw zelf, een voormalige cipierswoning die aanleunt tegen de lakenhal bij het Belfort van Gent. Het reliëf is een uitbeelding van het Romeinse verhaal van Cimon en Pero. In deze legende redt Pero haar vader van de hongerdood, door hem in de gevangenis te zogen. Hieraan dankt het beeld de naam Mammelokker. Het is sinds 28 december 1936 een beschermd monument en behoort sinds 1999 tot het Unesco-werelderfgoed als onderdeel van het Belfort. Geschiedenis De Mammelokker werd voltooid in 1741. Het werd opgetrokken in Louis XV-stijl, naar een ontwerp van David 't Kindt. Het gebouw was oorspronkelijk bedoeld als cipierswoning van de stadsgevangenis, die vanaf het midden van de achttiende eeuw tot het begin van de twintigste eeuw in de crypte van de Lakenhal was ondergebracht. Midden de 20ste eeuw was het beeldhouwwerk zodanig verweerd dat het nog moeilijk te herstellen was. In plaats van het origineel te restaureren, kapte de Gentse beeldhouwer Jan Anteunis (1896-1971) in 1962 een kopie uit een blok witte steen. Hij baseerde zich op een maquette die in de kelder van het MSK Gent stond. Tegenwoordig fungeert het gebouw als het kantoor van de Gentse Ombudsdienst. Legende en naamgeving De naam "Mammelokker" is afkomstig uit het Gentse dialect en betekent letterlijk borstzuiger ("mamme"=borst en "lokken"=zuigen). De legende stamt uit de Romeinse oudheid en wordt verteld door Valerius Maximus in zijn Facta et dicta memorabilia. Cimon is een oude man die in de gevangenis zit en is veroordeeld tot de hongerdood. Zijn dochter Pero mag hem wel bezoeken, maar mag geen eten meebrengen. Ze houdt hem in leven door hem dagelijks de borst te komen geven.
Galeries Royales Saint-Hubert

Galeries Royales Saint-Hubert (niz.: Sint-Hubertusgalerij nebo také Koninginnegalerij) je pasáž v Bruselu. Pasáž se skládá ze tří částí – Galerie du Roi (Koningsgalerij), Galerie de la Reine (Koninginnegalerij) a menší boční pasáže Galerie des Princes (Prinsengalerij). Dvě hlavní pasáže jsou od sebe odděleny ulicí Rue des Bouchers (Beenhouwersstraat). Stavba byla zahájena 6. května 1846 a trvala 18 měsíců. Slavnostní otevření proběhlo za přítomnosti krále Leopolda I. a jeho dvou synů. V roce 1847 byly tři části pasáže pojmenovány jako Galerie du Roi, Galerie de la Reine a Galerie du Prince. Současný název pochází z roku 1965. Galerie Související články Galerie Viktora Emanuela II. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Galeries Royales Saint-Hubert na Wikimedia Commons Článek + fotky na www.brusselspictures.com .
Königliche Sankt-Hubertus-Galerien

Die Königlichen Sankt-Hubertus-Galerien (französisch: Galeries royales Saint-Hubert; niederländisch: Koninklijke Sint-Hubertusgalerijen) ist eine Ladenpassage in Brüssel. Die 1847 eröffnete Passage hatte zusammen mit der Passage in Sankt Petersburg (eröffnet 1848) und der Galleria Vittorio Emanuele II in Mailand (eröffnet 1867) großen Einfluss auf die spätere Gestaltung von Ladenpassagen. Beschreibung Das 213 Meter lange Bauwerk besteht aus einem langen Gang mit zwei oberen Stockwerken unter einem leicht gebogenen Glasdach in einem gusseisernen Rahmen. In der Passage trennen Pilaster die Schaufenster einzelner Läden. Das gesamte Bauwerk ist in einem italianisierenden Cinquecento-Stil gehalten. Die beiden gleichmäßigen Fassaden erinnern entfernt an Giorgio Vasaris engen straßenartigen Hof in den Florentiner Uffizien und zeigen das Motto Omnibus omnia (Alles für alle). Die Idee geht auf den niederländischen Architekten Jean-Pierre Cluysenaar zurück, der sich zum Ziel gesetzt hatte, den eng bebauten und schlecht beleuchteten Innenstadtabschnitt Brüssels zwischen dem Grasmarkt (Marché aux Herbes) und dem Kruidtuinberg (Montagne aux Herbes Potagères) durch eine Straße zu ersetzen und so auch höhere Gesellschaftsschichten in die Gegend zu locken. Zusammen mit dem Banker Jean-André Demot gründete er im Sommer 1836 die „Société des Galeries Saint-Hubert“, die beiden benötigten aber weitere neun Jahre, um alle Eigentums- und Wohnrechte in der Gegend zu klären. Die Bauarbeiten begannen am 6. Mai 1846 und dauerten bis zum 20. Juni 1847, als König Leopold I. zusammen mit seinen Söhnen die Passage eröffnete. Die Passage zog von Beginn zahlreiche Luxusgeschäfte an, die Brüssel das Flair einer europäischen Metropole gaben. In ihrem gut ausgeleuchteten Innern war es auch in Brüssels regnerischem Seeklima möglich, in Straßencafés zu sitzen. Am 1. März 1896 zeigten die Brüder Lumière hier ihre Filme erstmals außerhalb von Paris. Passage du Nord Eine weitere, aber kleinere und später errichtete Ladenpassage ist die 1874 erbaute Passage du Nord (). Die etwa 70 m lange Passage hält sich architektonisch an ihre größere Schwester, die Königlichen Sankt-Hubertus-Galerien. Siehe auch Passagen in Brüssel Literatur Paul Grosjean: Galeries royales (Saint-Hubert). Stars des galeries, galeries des stars. Ventures Media, Lasne 2022, ISBN 978-2-9603158-0-6. Weblinks Société civile des Galeries Galeries Royales Saint-Hubert Detaillierte Beschreibung (englisch) Homepage der Passage du Nord.
Galeries Royales Saint-Hubert

Las Galerías Reales de San Huberto​ (en francés: Galeries Royales Saint-Hubert; en neerlandés: Koninklijke Sint-Hubertusgalerijen) es una galería comercial acristalada en Bruselas que precedió a otras galerías comerciales del siglo XIX como la Galleria Vittorio Emanuele II en Milán y el pasaje en San Petersburgo. Al igual que ellas tiene fachadas regulares dobles con orígenes antiguos patio calle, con arcadas acristaladas separadas por pilastras y dos pisos superiores, todo ello en un estilo italiano Cinquecento, bajo un techo de paneles de vidrio de arco con un marco de hierro fundido delicado. Iniciado hacia 1837, el proyecto del joven arquitecto Jean-Pierre Cluysenaer buscaba el saneamiento de un barrio popular, construyendo un edificio en el que se mezclasen apartamentos, comercios, espacios culturales y un lugar de paseo. Los trabajos comenzaron en 1846 y la inauguración oficial tuvo lugar el 20 de junio de 1847 en presencia del rey Leopoldo I de Bélgica.​ Referencias
Gallerie Reali Saint-Hubert

Le Gallerie Reali Saint-Hubert (in francese Galeries Royales Saint-Hubert, in olandese Koninklijke Sint-Hubertusgalerijen) sono delle gallerie commerciali situate a Bruxelles. Le Gallerie Reali hanno preceduto altri famosi centri commerciali del XIX secolo, come la Galleria Vittorio Emanuele II di Milano e Il Passage di San Pietroburgo. Come queste ultime, le Gallerie Reali Saint-Hubert presentano anch'esse due facciate simmetriche che ricordano il lungo cortile degli Uffizi, a Firenze, con arcate vetrate separate da colonne e da due piani superiori. Gli splendidi edifici in stile rinascimentale sono ricoperti da una meravigliosa cupola di vetro ad arco sorretta da una delicata struttura in ghisa. La struttura ricorda la antesignana, ormai perduta, Galleria di Palazzo San Giacomo di Napoli del 1825. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Gallerie Reali Saint-Hubert Collegamenti esterni (FR, NL, EN) Sito ufficiale, su grsh.be. Gallerie Reali Saint-Hubert, su archINFORM.
Koninklijke Sint-Hubertusgalerijen

De Koninklijke Sint-Hubertusgalerijen (Frans: Galeries royales Saint-Hubert) vormen een winkelcomplex in het centrum van Brussel, namelijk de Koningsgalerij, de Koninginnegalerij en de Prinsengalerij. Er zijn verschillende winkels, cafés en eetgelegenheden in gevestigd, evenals het MLM - Museum voor brieven en manuscripten. Geschiedenis De galerijen zijn gelegen in de wijk Ilot Sacré, het complex werd uitgevoerd in 1846. De naam komt van de vroegere Sint-Hubertusstraat die liep van de Grasmarkt tot de Beenhouwersstraat. Op 1 maart 1896 vond hier in een zaal van de krant La Chronique de eerste filmvoorstelling in België plaats, gepresenteerd door de gebroeders Lumière. Architectuur De Koninklijke Sint-Hubertusgalerijen werden ontworpen door architect Jean-Pierre Cluysenaar in 1837, geinspireerd door Italiaanse renaissancemodellen met zuilportieken zoals Vasari vaak toepaste. Het complex bestaat uit een reeks met glas overdekte winkelgalerijen, opgevat als een monumentale architecturale ruimte die is opgedeeld in verschillende travéeën. De vloerafwerking combineert Belgisch marmer van het type Rouge Royal met blauwe hardsteen, wat bijdraagt aan een rijk en gevarieerd visueel effect. De galerijen hebben een gezamenlijke lengte van ongeveer 230 meter en een hoogte van circa 8 meter. Ze zijn georganiseerd over twee niveaus en worden van elkaar gescheiden door een colonnade van arduinen zuilen. De gevels zijn verder verfraaid met sculpturale elementen in natuursteen, die het representatieve karakter van het gebouw versterken. Aan de zuidelijke zijde mondt de Koninginnegalerij uit op de Grasmarkt, op korte afstand van de Brusselse Grote Markt. Hierdoor vormt het complex een belangrijke architecturale en stedelijke verbinding binnen het historische stadscentrum van Brussel. Omwille van de architecturale waarde, zijn de gallerijen beschermd als monument. Galerij Zie ook Winkelgalerijen in Brussel Literatuur Johann Friedrich Geist, Passagen. Ein Bautyp des 19. Jahrhundert, 1979, p. 101-120 Marie-France Willaumez, Les passages-galeries de Bruxelles au XIXe siècle, 1983, 101 p. Marie-France Willaumez, Drie voorbeelden van passages uit de 19de eeuw , 1994 (= Brussel, stad van kunst en geschiedenis, nr. 7) Sara Capelluto, "Les Galeries Royales Saint-Hubert, 150 ans d'architecture", in: Brabant wallon Tourisme, 1997, nr. 4 Anneleen Arnout, "Something Old, Something Borrowed, Something New. The Brussels Shopping Townscape, 1830–1914", in: Jan Hein Furnée en Clé Lesger (eds.), The Landscape of Consumption. Shopping Streets and Cultures in Western Europe, 1600–1900, 2014, p. 157-183 Externe link Officiële website Referentie Sint-Hubertusgalerijen
Галереи Святого Губерта

Галереи Святого Губерта — первый в Европе пассаж, открытый в 1847 году в Брюсселе. Наряду с пассажем в Санкт-Петербурге, открытым в 1848 году, и пассажем «Галерея Виктора Эммануила II» в Милане, открытым в 1867 году, оказал большое влияние на более поздний дизайн торговых галерей. Здание длиной 213 метров состоит из длинного коридора с двумя верхними этажами под слегка изогнутой стеклянной крышей в чугунной раме. В проходе пилястры отделяют витрины отдельных магазинов. Вся структура выдержана в итальянском стиле чинквеченто. Два одинаковых фасада напоминают узкий дворик Джорджо Вазари во флорентийском Уффици и демонстрируют девиз «Omnibus omnia» (всё для всех). Идея восходит к голландскому архитектору Жан-Пьеру Клёйзенару (1811–1880), который поставил перед собой цель заменить узко застроенную и плохо освещённую часть Брюсселя между улицами Грасмаркт и Крёйдтёйнберг и тем самым привлечь более высокие слои общества в этот район. Вместе с банкиром Жаном-Андре Демо он основал Общество галереи Святого Губерта (фр. «Societe des Galeries Saint-Hubert») летом 1836 года. Однако им понадобилось ещё девять лет, чтобы прояснить все права собственности и проживания в этом районе. Строительство началось 6 мая 1846 года и продолжалось до 20 июня 1847 года, когда король Леопольд I со своими сыновьями открыли пассаж. С самого начала этот пассаж привлёк множество роскошных магазинов, что придало Брюсселю блеск европейской столицы. 1 марта 1896 года братья Люмьер показали здесь свои первые фильмы. Другой, но меньший по размеру торговый пассаж — Северная галерея (Passage du Nord), построенная в 1874 году, длина которой составляет около 70 м, архитектурно связана с галереями Святого Губерта. Ежегодно галереи Святого Губерта посещают около 6 млн человек, что делает их одними из самых популярных туристических мест Брюсселя. Примечания
Motte den Dulft

Motte den Dulft is een motte in Bornem. Ze is gelegen in de Kloosterstraat, nabij de Sint-Bernardusabdij. Achtergrond De geschiedenis van deze motte gaat mogelijk terug tot de Gallo-Romeinse periode of de Frankische tijd. De huidige motte is een restant van een vroeger omgracht geheel, dat onderdeel was van een ruimer verdedigingssysteem van Bornem. Vroeger stond er een donjon op, met daarnaast een woning. De donjon werd afgebroken in 1737 en de overige gebouwen werden in 1798 tijdens de Boerenkrijg platgebrand. Enkel de oorspronkelijke heuvel bleef nog bewaard. Alle overige elementen zijn van latere datum. De huidige toren werd opgericht in 1802. Hij is gebouwd in zandsteen, met een traptorentje in baksteen en is 12m hoog. Volgens een kadasterkaart uit circa 1860 werd hij gebouwd als observatorium. Op de heuvel groeien struiken en bomen, waardoor de toren moeilijk zichtbaar is. Het domein is niet toegankelijk voor bezoekers. De naam “den Dulft” werd waarschijnlijk afgeleid van de familie Van der Delft. In de 14e eeuw was deze eigenaar van het domein. Naast de motte ligt het zogenaamde kasteel Dulft. Kasteel Dulft Kasteel Dulft is een classicistische herenwoning, gelegen naast de motte. Oorspronkelijk hoorde de woning bij de motte, maar het huidige gebouw is van latere datum. In 1355 was er voor het eerst sprake van de woning; toen was het een hoeve. In de 17e eeuw is er sprake van een herenwoning. Tijdens de Boerenkrijg in 1798 werd ook deze woning vernield. Zoals de mottetoren, werd ook het huidige kasteel Dulft opgetrokken in 1802. Het is een vrijstaande woning met bakstenen lijstgevel. Het gebouw heeft vijf traveeën en twee bouwlagen met middenrisaliet en met een schilddak. Links staat een L-vormig bijgebouw, vermoedelijk het voormalige koetshuis. Bescherming De motte werd in 1978 beschermd als monument en als onderdeel van een beschermd landschap. Kasteel Dulft werd in 1978 beschermd als onderdeel van het landschap. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Bornem
Gallo-Roman Museum, Tongeren

The Gallo-Roman Museum (Dutch: Gallo-Romeins Museum, French: Musée Gallo-romain, German: Gallo-Römisches Museum) is an archeological museum in Tongeren. It is dedicated to the prehistorical times and Roman age of the region in South East Flanders. The museum was established in 1954 and received its modern building in 1994. In 2011, it was awarded as the European Museum of the Year. History In the 19th century the Royal History and Antiquarian Society of Tongeren had amassed a collection of archaeological discoveries from the area. Some of this collection was then displayed in the city from 1854. In 1937 the Provincial Museum opened in Hasselt where the most important pieces of the Tongeren collection were exhibited. In 1954 the Provincial Gallo-Roman Museum was opened in Tongeren. The collection was expanded through donations and digs carried out by the museum itself and the Nationale Dienst voor Opgravingen (National Department for Excavations). After public pressure for a new home for the collection, a new building by architect Alfredo de Gregorio was opened in 1994. This new building with new and expanded exhibition areas resulted in an increase in the number of visitors. The site was further expanded in 2006. The permanent exhibition starts with the first humanoids in the region, the Neanderthals. It presents following cultures of hunters and several waves of farmers. The third floor is dedicated to the Gallo-Roman culture located in Tongeren. The exhibition closes with the first signs of Christianity. Awards In 2011, the museum was awarded the European Museum of the Year Award and was the first Belgian museum to receive this award. In 2014 the museum was awarded the Museum Prize worth 5,000 euros. The jury praised the way in which "the Gallo-Roman Museum has been true to the discipline of archaeology in all its forms for many years". In addition, according to the jury, "the museum knows how to host exhibitions that reach a lot of the public and establishes a broad pedagogy with attention to different target groups". In 2016, the museum won the Romulus Prize "for the massive efforts the museum provides to map Rome, Romans and ancient times in our country". Temporary exhibitions In 1995 the museum created an exhibition about the Neanderthals in Europa. It was later presented also in Hamburg, Germany. 2011: Ambiorix, King of the Eburones 2011/2012: Sagalassos, City of Dreams 2013: De Etrusken - Una storia particolare 2015: Gladiators - Heroes of the Colosseum 2016: Timeless Beauty (Artefacts and Photographs by Marc Lagrange). 2021: Face to face with the Romans References External links Media related to Gallo-Romeins Museum Tongeren at Wikimedia Commons Official website
Musée gallo-romain de Tongres

Le musée gallo-romain de Tongres (en néerlandais : Gallo-Romeins Museum) est une institution provinciale du Limbourg, accueillant artéfacts et autres objets archéologiques de la période romaine trouvés lors de fouilles archéologiques faites à Tongres (Belgique) et dans les environs. Une collection existant depuis 1854 fut aménagée en musée en 1954. Il est géré par la province de Limbourg. Historique Le musée gallo-romain provincial de Tongres ouvre ses portes en 1954. Dès 1854, un bâtiment abritait une collection d'artéfacts archéologiques rassemblés par le Koninklijk Geschied- en Oudheidkundig Genootschap van Tongeren (Association royale d’histoire et d’antiquité de Tongres). En 1937, le musée provincial ouvre ses portes dans le béguinage d’Hasselt et présente les pièces les plus importantes d'une collection existant depuis 1854. L'ensemble revient dans la ville de Tongres en 1954 lorsque le bâtiment du musée est prêt. Ouvert en 1954, le musée s'enrichit encore grâce aux dons et aux objets découverts lors de fouilles menées conjointement par le musée et le Service national belge des fouilles. Quelque 20 000 visiteurs par an fréquentent le musée. Le pouvoir exécutif provincial belge approuve la construction d’un nouveau bâtiment et, en 1994, le nouveau musée conçu par l’architecte Alfredo De Gregorio ouvre ses portes. La nouvelle présentation du musée entraîne une augmentation du nombre de visiteurs. En 2006, un second projet de construction est entamé afin d'encore étendre le musée. Activités et reconnaissance publique Expositions temporaires Le musée a présenté diverses expositions temporaires. L’exposition Néanderthaliens en Europe a accueilli 150 000 visiteurs. En 2011, le chef légendaire de la Gaule belgique, Ambiorix, est le thème de l’exposition Ambiorix, roi des Eburons. Cette exposition est la première présentée dans le nouveau bâtiment ; En 2012, une exposition présente les fouilles de Sagalassos ; Au printemps 2013 s’ouvre une exposition sur les Étrusques. Récompense En 2011, le musée est lauréat du Prix du musée européen de l'année ; ce fut le premier musée belge à recevoir ce prix. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Gallo-Romeins Museum (Tongeren) » (voir la liste des auteurs). Liens externes Site officiel Portail de la Rome antique Portail des musées Portail du Limbourg (Belgique)
Museo gallo-romano

Il Museo Gallo-Romano è un museo archeologico che si trova a Tongeren, in Belgio, ed è dedicato alla preistoria e all'età romana delle Fiandre sud-orientali. Il museo è stato istituito nel 1954 e dal 1994 è ospitato nell'attuale edificio. Riconoscimenti Nel 2011 ha vinto il Premio del museo europeo dell'anno. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Museo gallo-romano Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su galloromeinsmuseum.be.