NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Bertinuskerk (Bulskamp)

De Sint-Bertinuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Veurne behorende plaats Bulskamp, gelegen aan de Bulskampstraat. Geschiedenis De eerste romaanse kerk werd in 1297 (Slag bij Bulskamp) door brand verwoest. In de 15e eeuw werd een gotische kerk gebouwd met westtoren. In 1882 brak een brand uit in de kerk, waarbij de toren werd gespaard. Er werd vervolgens een neogotische kerk gebouwd naar ontwerp van Jozef Vinck (1832-1915), welke in 1883 gereed kwam. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de bakstenen torenspits vernield, welke na de oorlog werd hersteld in oorspronkelijke stijl. Gebouw Het betreft een driebeukige basilicale kerk in gele baksteen, met voorgebouwde westtoren. Het hoofdkoor heeft een driezijdige sluiting en de zijkoren hebben een vlakke sluiting. Bij de grondvesten van de traptoren werd gebruik gemaakt van de ijzerzandsteen welke van de romaanse kerk afkomstig was. De vierkante toren heeft drie geledingen en wordt geschraagd door steunberen. Op de torentrans staan vier hoektorentjes en is de hoge bakstenen spits gebouwd. Interieur De kerk bezit in het stenen hoofdaltaar drie gepolychromeerde stenen beeldengroepen: Aanbidding der Wijzen, Besnijdenis van Jezus en Opdracht van Jezus in de Tempel. Deze stammen uit de 16e eeuw. Het koorgestoelte en de biechtstoelen zijn neogotisch. Externe link Website van de Sint-Bertinuskerk
Sint-Lambertuskerk (Hoogstade)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Alveringem behorende plaats Hoogstade, gelegen aan de Hoogstadestraat. Geschiedenis Hier stond een laatgotische kruiskerk met 16e-eeuwse vieringtoren. Deze werd in 1895 gesloopt, waarbij de toren werd gespaard. Ten oosten van de toren verrees een neogotische hallenkerk. Op 20 april 1974 werd deze door brand verwoest. Ook nu bleef de toren gespaard. Luc Allaert ontwierp een nieuwe kerk, waarbij Lionel Holvoet het glas-in-beton vervaardigde. De 16e-eeuwse toren fungeert nu als aangebouwde westtoren, heeft een neogotisch ingangsportaal en een aangebouwd zeskant traptorentje. De toren wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits. De kerk wordt omringd door een begraafplaats.
Sint-Bartholomeuskerk (Pollinkhove)

De Sint-Bartholomeuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Lo-Reninge behorende plaats Pollinkhove, gelegen aan Pollinkhovestraat 2a. Geschiedenis Een vroegere kerk bevond zich nabij de huidige Sint-Machutuskapel van 1932, op de hoek van Pollinkhovestraat en Lindestraat. De huidige kerk werd gebouwd vanaf 1554, mogelijk op de plaats van de voormalige slotkapel van het kasteel van de heren van Pollinkhove. Bouwheer was Joost van Cortewille. De kerk werd in 1853 door brand verwoest. Enkel de vieringtoren werd gedeeltelijk gespaard. Van 1854-1858 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Pierre Buyck. De kerk is uitgevoerd in gele baksteen in neogotische stijl, met de plaatselijke baksteengotiek als voorbeeld. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk met zware vieringtoren op vierkante plattegrond, voorzien van vier hoektorentjes en een stenen spits. De kerk heeft een pseudotransept. Meubilair Het kerkmeubilair is voornamelijk 19e-eeuws. Enkele oudere kunstwerken konden uit de brandende kerk worden gered. Het betreft een 16e-eeuws beeld van de Madonna met Kind; een beeldengroep van Sint-Donatius met twee engelen, eerste helft 18e eeuw, afkomstig van de preekstoel van de Sint-Donaaskathedraal te Brugge. Verder een piëta uit het tweede kwart van de 18e eeuw, een eikenhouten koorgestoelte van de 2e helft der 18e eeuw, een eikenhouten communiebank uit het eerste kwart van de 18e eeuw, eveneens afkomstig uit de Sint-Donaaskathedraal.
Sint-Audomaruskerk (Alveringem)

De Sint-Audomaruskerk is de parochiekerk van de West-Vlaamse plaats Alveringem, gelegen aan het Dorp 1. Geschiedenis Van oorsprong stond hier een romaanse kerk, waarvan enkele muurresten in ijzerzandsteen nog herinneren. Mogelijk heeft de romaanse kerk nog een voorganger uit de 7e of 8e eeuw gekend. In de 16e eeuw ontstond een gotische hallenkerk, die in 1658 door de Franse troepen, onder aanvoering van Condé, in brand werd gestoken. Het koor van de huidige kerk is nog van die oude hallenkerk afkomstig. Ook het zuidertransept is van 1656. Vanaf 1662 werd de kerk weer opgebouwd en in 1698 was de wederopbouw voltooid. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk beschadigd door granaatinslagen en in de jaren '20 van de 20e eeuw weer hersteld. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk in gele baksteen, met een zware vieringtoren op vierkante plattegrond, geflankeerd door een ronde traptoren met stenen spits. Deze toren kwam pas in 1760 tot stand, nadat de oorspronkelijke toren zwaar was beschadigd in 1658. De achtkante torenspits draagt een uivormige top. Links van het toegangsportaal zijn huismerken te zien. Interieur Het interieur is einde 17e-eeuws en uitgevoerd in overgangsstijl tussen barok en rococo. Een biechtstoel en de communiebank zijn van 1699. De preekstoel, in renaissancestijl, is van begin 17e eeuw. De pilaren in het koor zijn met rococo-motieven versierd. Het hoofdaltaar is 17e-eeuws en de zijaltaren zijn van omstreeks 1700. Vigor Bouquet schilderde de altaarstukken voor de zijaltaren, zoals de doop van de blinde zoon van Adalfridus, en de kroning van Maria in de hemel. Een wat merkwaardig schilderij van K. De Bondt toont Cyriel Verschaeve als Sint-Christoffel.
Sint-Apolloniakerk (Oeren)

De Sint-Apolloniakerk is de voormalige parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Alveringem behorende dorp Oeren, gelegen aan de Oerenstraat. Geschiedenis Deze kerk is gebouwd in de 16e eeuw, maar er zijn nog resten van de voorgaande romaanse kerk in de muren verwerkt. Deze kerk was gebouwd in ijzerzandsteen. De huidige kerk is een bakstenen gebouw in laatgotische stijl. Uit het Concordaat van 1802 vloeide de vereniging van de parochies van Alveringem en Oeren voort, waarbij de kerk van Oeren in 1808 werd gedegradeerd tot kapel. Vanaf 1915 werden Belgische gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog rond de kerk begraven en ontstond de Belgische militaire begraafplaats van Oeren. In 1965 werd in de Sint-Apolloniakerk een glas-in-loodraam, uitgevoerd door Ivo Bakelants, aangebracht ter herinnering aan de gesneuvelden. Gebouw De huidige bakstenen kerk omvat een zware westtoren met bakstenen spits, een driebeukig schip en een eenbeukig verlaagd koor. Het kerkmeubilair is neogotisch en omvat onder meer een Sint-Apolloniabeeld.
Sint-Pieterskerk (Nieuwkapelle)

De Sint-Pieterskerk (ook: Sint-Petruskerk) is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Diksmuide behorende dorp Nieuwkapelle. Geschiedenis De parochie van Nieuwkapelle werd voor het eerst vermeld in 1222, als Nova ecclesia. Vermoedelijk was er eerst een romaanse kapel uit de 11e of 12e eeuw, waarvan nog muurresten aanwezig zouden zijn in de later gebouwde 14e-eeuwse kerk. Het betrof een driebeukige hallenkerk met een vieringtoren van 1423-1424. Bij een Duits bombardement in 1915 werd de kerk vernield. Ook het interieur ging verloren. Van 1921 tot 1925 werd de kerk herbouwd, onder leiding van Antoine Dugardyn. Gebouw De huidige kerk is een driebeukige bakstenen hallenkerk met voorgebouwde westtoren, die een vierkante plattegrond heeft, drie geledingen telt, en een achtkante spits heeft. De toren wordt geflankeerd door een ronde traptoren. Enkele grafstenen zijn er van de familie Tack, en ook is er nog een 18e-eeuws schilderij van een telg uit deze familie.
Sint-Jan Baptistkerk (Oudekapelle)

De Sint-Jan-Baptistkerk (ook: Sint-Jan-de-Doperkerk) is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Diksmuide behorende plaats Oudekapelle, gelegen aan de Nieuwkapellestraat aldaar. Geschiedenis Een kerkgebouw werd in de 2e helft van de 12e eeuw gesticht door ene ridder Rainelmus of Rellem, die heer was van Lampernisse. Het patronaatsrecht berustte bij het Onze-Lieve-Vrouwekapittel van Sint-Omaars. In 1222 (of 1228) werd gewag gemaakt van Capella Domini Rainelmi. Begin 14e eeuw was er sprake van een tweebeukige gotische kerk met voorgebouwde westtoren. In 1559 kwam het patronaatsrecht aan het Sint-Donaaskapittel te Brugge. In 1565-1566 werd de kerk door de beeldenstormers zwaar beschadigd, om begin 17e eeuw opnieuw te zijn hersteld. Op 14 november 1914 werd de kerk beschoten en stortte het middenschip in. Op 16 november werd de toren gedeeltelijk verwoest. De kerkschatten ontkwamen aan de verwoesting, omdat ze tijdig naar Alveringem en Sint-Baafs-Vijve werden gebracht. Van 1920-1926 vond herbouw plaats onder leiding van Antoine Dugardyn. Er kwam nu een bakstenen hallenkerk met opnieuw een voorgebouwde westtoren. Een zuidbeuk werd toegevoegd, waardoor een driebeukig kerkgebouw ontstond. Het kerkinterieur is grotendeels neogotisch.
Sint-Jacobuskerk (Sint-Jacobs-Kapelle)

De Sint-Jacobuskerk is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Diksmuide behorende dorp Sint-Jacobs-Kapelle, gelegen aan het Sint-Jacobusplein 5. De kerk is gewijd aan Jacobus de Meerdere. Geschiedenis De parochie zou zijn opgericht in 1247 en was een afsplitsing van die van Esen. De eerste vermelding was van 1282 of 1296 als Saint-Jackeme-Capielle. De pelgrimage naar Santiago de Compostela werd in die jaren veel beoefend. In 1420 werd de kerk vergroot, waarbij het 13e-eeuws koor werd geïntegreerd. In 1565-1566 werd de kerkklok kapotgeslagen door de beeldenstormers. In 1594 werd deze opnieuw gegoten met als opschrift: Ic heete Jacob 1594. In de jaren '50 van de 16e eeuw werd de kerk geplunderd door -onder meer Franse- legerbendes. Begin 18e eeuw werden smalle zijbeuken toegevoegd. Na 15 oktober 1914 begonnen Duitse beschietingen. Vooral op 4 december 1914 leidden deze tot verwoesting van de kerk. Het klokje en de kerkschatten waren ondertussen in veiligheid gebracht. Aanvankelijk wilde men de kerkruïne handhaven als oorlogsmonument. Uiteindelijk werd besloten de kerk te herbouwen. In 1925 kwam de kerk gereed naar ontwerp van Camille Van Elslande. Gebouw Het betreft een bakstenen pseudobasiliek met smalle zijbeuken, waarin naast het oorspronkelijke gotische geheel ook enkele elementen uit de Vlaamse renaissancestijl werden toegevoegd. Als toren dient een dakruiter. Het hoofdaltaar en de preekstoel zijn eenvoudiger van aard dan de oorspronkelijke. De heiligenbeelden stammen van omstreeks 1925 en werden in gepolychromeerd gips uitgevoerd. De kerk wordt omringd door een kerkhof dat nog enkele originele grafstenen bevat, waaronder de 16e-eeuwse grafzerk van een kerkmeester.
Sint-Jan Baptistkerk (Afsnee)

De Sint-Jan Baptistkerk is een kerkgebouw in het Belgische dorp Afsnee. De kerk is toegewijd aan Johannes de Doper, plaatselijk ''Jan Baptist'' genoemd. Historiek Het gebouw werd reeds in 939 vermeld maar is vermoedelijk nog ouder. Afsnee staat rond 850 reeds vermeld bij de goederen van de Sint-Pietersabdij ten tijde van koning Lotharius. De kerk heeft in de loop der tijden een aantal verbouwingen ondergaan. Ze vertoont een romaanse kern uit eind 12de eeuw, in de vorm van een Latijns kruis met vieringtoren. Ze was opgevat als een driebeukige kerk (funderingen waren aanwezig) maar men vermoedt dat enkel de middenbeuk werd gebouwd. Rond 1767-68 herstelde L. De Villegas, bouwmeester van de St.-Pietersabdij de kerk en verhoogde de puntgevels en de daken. Het houten gewelf in koor en middenschip werd vervangen door een plafond met bepleistering. In 1905-1906 hadden grondige restauraties plaats onder leiding van architect Auguste Van Assche waarbij de zijbeuken in hun oorspronkelijk staat werden hersteld en overige delen van de kerk opnieuw een romaans uitzicht kregen. Breuksteen werd gebruikt om de noordelijke muur van het schip opnieuw op te bouwen. Een volgende restauratie gebeurde onder leiding van architect Adrien Bressers. Architectuur Deze kerk ligt aan de rechter Leie-oever en heeft een gedeeltelijk ommuurd kerkhof. Ze heeft een basilicaal driebeukig schip van drie traveeën en een vierkante, in achthoek overgaande 13e-eeuwse of iets oudere vieringtoren met spitsboogvormige galmgaten. Het transept is niet uitspringend en in het koor zijn in de oksel respectievelijk een kleine berging en sacristie verwerkt. De buitenzijde is volledig opgetrokken uit Doornikse kalksteen in onregelmatig verband. De westelijke gevel vertoont een hoge punt, ondersteund door twee zware afgeschuinde steunberen, die verbonden zijn door een leien dakje, boven de korfboogdeur. De geveltop vertoont een klein rondboogvenstertje in de geveltop. De zijbeuk aan de noordelijke zijde bevat een gevelsteen met volgende inscriptie: "Hersteld en vergroot ten jare 1906 - J. Matthieu, pastoor"; Galerij
Sint-Pieterskerk (Esen)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Diksmuide behorende plaats Esen, gelegen aan Esenplein 1. Geschiedenis De oudste vermelding van een kerk zou van 961 zijn, waarin sprake is van ecclesia de Esna cum capellis suis Diccamutha et Clarc, waarbij Diksmuide en Klerken dus hulpkapellen zouden zijn van de parochie van Esen. Ook in 1066 werd de kerk vermeld. Eind 12e eeuw werd het oorspronkelijke - mogelijk uit leem opgetrokken - vervangen door een romaans kerkgebouw in ijzerzandsteen en veldsteen. Bij opgravingen in 1969 werden hiervan de grondvesten van een rechte koorsluiting gevonden. In 1488 werd de kerk door troepen van Keizer Maximiliaan I in brand gestoken. In de eerste helft van de 16e eeuw werd de kerk in hersteld tot een gotische hallenkerk. Omstreeks 1524 werd een westtoren toegevoegd. Omstreeks 1551 kwamen transept en zijbeuken gereed. Omstreeks 1578 werd de kerk opnieuw verwoest tijdens de godsdiensttwisten. Begin 17e eeuw werd de kerk hersteld. Op 20 oktober 1914 werd de kerk door de Duitsers in brand gestoken, waarbij ook het archief en de kunstschatten verloren gingen. Op 20 mei 1917 werd de kerk door Belgische artillerie beschoten. Onder leiding van Thierry Nolf werd de herbouw van de kerk ter hand genomen en in 1926 werd deze kerk ingewijd. De westelijke transeptarm is opgetrokken uit ijzerzandsteen en vormt een reconstructie van het romaanse deel van de oorspronkelijke kerk. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk met voorgebouwde westtoren op vierkante plattegrond. De toren heeft steunberen en wordt gedekt door een tentdak. Het orgel werd in 1971 vervaardigd door de firma Loncke en is in neobarokke stijl. In de kerk zijn enkele gedenkstenen voor de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog en voor het 8e en 18e Linieregiment, die Esen bevrijdden. Er zijn glas-in-loodramen en een 17e-eeuwse grafsteen.
Kathedraal van Malmedy

De HH. Petrus, Paulus en Quirinuskathedraal is de voornaamste kerk van de Belgische stad Malmedy. Het was aanvankelijk de abdijkerk van de Abdij van Malmedy, die als tweelingabdij samen met de Abdij van Stavelot rond 650 door de heilige Remaclus gesticht werd, en die samen het abdijvorstendom Stavelot-Malmedy vormden. De kerk werd gebouwd tussen 1775 en 1784. Vlak erna, in de Franse tijd in 1796, werden de abdijen en het vorstendom opgeheven. De abdijkerk werd parochiekerk in 1819. Bovendien was het de hoofdkerk van het voormalige bisdom Eupen-Malmedy dat tussen oktober 1920 en april 1925 heeft bestaan. Als bisschopszetel werd de kerk een kathedraal, een eerbiedwaardige titel die nu nog gebruikt wordt.
Christus Koningkerk (Hollebeek)

De Christus Koningkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse plaats Temse behorende wijk Hollebeek, gelegen aan de Prinsenlaan 2. In 1952 werd Hollebeek een zelfstandige parochie, omdat er veel woningbouw in deze wijk plaats vond. Men kerkte voorlopig echter in een noodkerk, bestaande uit enkele Amerikaanse legerbarakken. Een definitieve kerk werd gebouwd vanaf 1961 en ingewijd in 1963. De laatste Mis in deze kerk werd opgedragen in 2016. Het betreft een zaalkerk, uitgevoerd in de stijl van het naoorlogs modernisme. Daarbij is baksteen en beton aangewend. Er is een losstaande klokkentoren, gebouwd uit dezelfde materialen. In 2019 werd een herbestemming van de kerk in studie genomen.
Christus Koningkerk (Sleihage)

De Christus Koningkerk is de parochiekerk van het Belgische dorp Sleihage (gemeente Hooglede, provincie West-Vlaanderen), gelegen aan de Diksmuidesteenweg 95-97. Geschiedenis Deze kerk werd in 1961 gebouwd ten behoeve van de Paters van de Congregatie van het Allerheiligst Sacrament, die hier een klooster stichtten. Ook kwam er een parochie, die in 1978 de kerk overnam. Gebouw Het ontwerp van de kerk is afkomstig van A. Desmedt en werd uitgewerkt door Jan van Coillie en D. Deleu. De kerk oogt enigszins futuristisch door gebruik van moderne materialen zoals roestvast staal en beton. Op een veelhoekig betonskelet bevindt zich een dak van roestvaststalen platen. Centraal is er een koepel waarboven een open torenconstructie met bovenin het embleem van de Paters Sacramentijnen. Het interieur is zwart geschilderd maar wordt belicht door een cirkel van driehoekige vensters. Hoewel de kerk oorspronkelijk ingesloten zou worden door een U-vormig kloostercomplex is slechts één vleugel van dit klooster gerealiseerd en dat doet tegenwoordig dienst als pastorie.
Église Saint-Éloi de Ten-Brielen

L'église Saint-Éloi de Ten-Brielen est une église paroissiale située à Comines-Warneton dans la Province de Hainaut (Belgique). Histoire On trouve la trace d'une première chapelle en 1357, surnommée localement Capelle de Ten-Brielen. Plusieurs chapelle, si bien que les habitants de Ten Brielen se surnomment Capello plutôt que Ten-Brielois. Cette chapelle est détruite pendant la Furie iconoclaste et reconstruite en 1571. Une partie de la nef était pavée car les chevaux entraient aussi dans l'église le jour de la fête de saint Éloi. En 1699, l'église est détruite par un incendie. Les habitants demandent une paroisse indépendante, mais ne l'obtiennent pas. Après 1789, la chapelle est expropriée et démantelée sur ordre des révolutionnaires français. En 1802, après le Concordat de 1801, une paroisse est définitivement établie et une nouvelle chapelle est construite en 1805. Il faudra cependant attendre 1884 pour qu'une église paroissiale à part entière soit édifiée. Cependant, l'église consacrée en 1889 fut détruite pendant la Première Guerre mondiale, en 1917. Une nouvelle église, construite à l'exemple de l'église d'origine, fut achevée en 1922. C'est une église néo-gothique. L'église cruciforme en briques possède une tour préfabriquée de plan carré à étage octogonal en clocher et surmontée d'une flèche en aiguille. Décor et mobilier Le tympan mentionne les étapes importantes de la construction de l'église dédiée à saint Éloi en 1357, 1805 et 1899. L'orgue mécanique à deux claviers et construit par le facteur Victor Van de Loo remplace l'orgue d'avant-guerre inauguré en 1890. Notes et références Voir aussi Liens externes Portail de l’architecture chrétienne Portail du Hainaut
Sint-Eligiuskerk (Ten Brielen)

De Sint-Eligiuskerk (Église Saint-Eloi) is de parochiekerk van de tot de Henegouwse gemeente Komen-Waasten behorende plaats Ten Brielen. In 1357 werd te Ten Brielen een kapel gesticht, de Capelle de Ten-Brielen. Deze werd verwoest tijdens de Beeldenstorm en in 1571 herbouwd. Een deel van het schip was geplaveid omdat op de feestdag van Sint-Eligius ook paarden in de kerk kwamen. In 1699 werd de kerk getroffen door brand. Daarna vroegen de inwoners om een zelfstandige parochie. Dit werd echter niet toegestaan hetgeen tot conflicten leidde. Na 1789 werd de kapel op last van de Franse revolutionairen onteigend en ontmanteld. In 1802, na het concordaat van 1801, werd uiteindelijk een parochie gesticht en in 1805 werd een nieuwe kapel gebouwd. Tot de bouw van een volwaardige parochiekerk kwam het echter pas in 1884. De in 1889 ingewijde kerk werd echter verwoest tijdens de Eerste Wereldoorlog, in 1917. Een nieuwe kerk, gebouwd naar voorbeeld van de oorspronkelijke kerk, kwam gereed in 1922. Het is een neogotische kerk. De in baaksteen gebouwde kruiskerk heeft een voorgebouwde toren op vierkante plattegrond met achthoekige klokkenverdieping en gedekt door een naaldspits.
Sint-Bavokerk (Sint-Baafs-Vijve)

De Sint-Bavokerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Wielsbeke behorende plaats Sint-Baafs-Vijve, gelegen aan de Sint-Bavostraat. Geschiedenis In 1141 werd voor het eerst melding gemaakt van een kerkgebouw in Sint-Baafs-Vijve. Het patronaatsrecht werd toen toegekend aan de Sint-Maartensabdij van Doornik. De betreffende kerk werd vermoedelijk in de eerste helft van de 12e eeuw opgetrokken en ligt vlak bij de Leie, wat de aanvoer van bouwmaterialen eenvoudiger maakte. In de 15e of 16e eeuw werden de lage, romaanse scheibogen vervangen door hoge, gotische bogen. Einde 16e eeuw had de kerk te lijden onder de godsdienstoorlogen en raakte in verval. Pas kort na 1613 werd de kerk hersteld. Einde 17e eeuw en gedurende de 18e eeuw werd de kerk meermalen hersteld en verbouwd. Van 1770-1780 werd de kerk ingrijpend verbouwd en bleef enkel de vieringtoren en het transept van de oorspronkelijke kerk behouden. In 1910 begon men met de bouw van een nieuwe kerk, naar ontwerp van Henri Vanden Broucke. Er ontstond nu een neoromaans bouwwerk. De vieringtoren en de muren van het transept bleven behouden. Men hield de, door opgravingen verkregen, afmetingen van de oorspronkelijke romaanse kerk aan, maar met een uitbreiding aan de westzijde en een groter koor. De Eerste Wereldoorlog bracht vertraging in de bouw. Er werden in het gebouw vluchtelingen opgevangen en later gebruikten de Duitsers de kerk als paardenstal. Pas in 1921 kon de nieuwe kerk worden ingezegend. In mei 1940 liep de kerk zware schade op. Vooral de zuidelijke zijbeuk, de toren en het koor liepen zware schade op. Gebouw Het betreft een neoromaanse driebeukige kruisbasiliek van 1910-1921. De achtkante vieringtoren en de transeptmuren zijn 12e-eeuws. Het vlak afgesloten koor heeft een halfronde apsis. De kerk is opgetrokken in Beernemse veldsteen en Doornikse blauwe hardsteen. In de top van de westgevel bevindt zich een gevelversiering bestaande uit een driehoek, gevuld met driehoeken. Interieur Het kerkmeubilair is hoofdzakelijk neoromaans uit 1922-1929. Er is een 13e-eeuws houten processiekruis en een 17e-eeuws beeld van Sint-Bavo. Kerkhof Zie Kerkhof van Sint-Baafs-Vijve.
Sint-Eligiuskerk (Sint-Eloois-Vijve)

De Sint-Eligiuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Waregem behorende plaats Sint-Eloois-Vijve, gelegen aan het Sint-Elooisplein. Geschiedenis In de 11e of mogelijk al in de 10e eeuw zou hier, nabij de burcht, een kerkje hebben gestaan. In elk geval in 1119 was Sint-Eloois-Vijve een zelfstandige parochie, afgesplitst van die van Harelbeke. Omstreeks 1200 zou een romaanse eenbeukige kruiskerk zijn gebouwd. Ergens omstreeks 1500 zou deze van een groter, laatgotisch koor zijn voorzien. Omstreeks 1532 brandde de kerk af en ging het kerkmeubilair verloren. Tot 1560 werd de kerk herbouwd en uitgebreid tot een tweebeukig bouwwerk. Vermoedelijk in 1566 werd de kerk echter getroffen door de Beeldenstorm. Ook in 1580 vonden zodanige vernielingen plaats dat enkel de toren overeind bleef. In de eerste helft van de 17e eeuw werd de kerk herbouwd, terwijl vanaf 1630 ook in nieuw kerkmeubilair werd voorzien. Van 1645-1646 werd de kerk door Franse troepen als opslagplaats gebruikt. In 1667-1668 werd de kerk hersteld. Er kwam nieuw kerkmeubilair, maar in 1710 werd de kerk opnieuw beschadigd door een buskruitontploffing bij een Franse aanval. In 1764 zou er sprake geweest zijn van een tweebeukige kerk met transept en vieringtoren. Van 1898-1902 werd een zuidelijke zijbeuk aangebouwd naar ontwerp van Jules Soete, in neogotische stijl. In 1966 werd het kerkhof naar een nieuwe begraafplaats overgebracht. In 1977 werden er Romeinse dakpannen ontdekt in muurresten van de vroegere romaanse kerk. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met achtkante romaanse vieringtoren van omstreeks 1200 en vierzijdig afgesloten koor. Interieur In het schip zijn muurresten te vinden van Doornikse steen en blauwe hardsteen, afkomstig van vroegere bouwfasen. Het schip wordt overkluisd met een houten gewelven. Het kerkmeubilair is overwegend neogotisch. Enkele 17e en 18e eeuwse grafstenen zijn nog aanwezig.