NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Vlattenhaus

Het Vlattenhaus is een kasteelachtig gebouw in de tot de Belgische gemeente Raeren behorende plaats Eynatten, gelegen aan de Hauseter Straße, op slechts 200 meter afstand van het Kasteel Amstenrath. Geschiedenis In de 2e helft van de 14e eeuw werd het Vlattenhaus gebouwd door Peter van Eynatten, de broer van Johann van Eynatten die een voorloper van het naastgelegen kasteel liet bouwen. Op de plaats van het Vlattenhaus was vermoedelijk voordien een leenhoeve van het goed Amstenrath aanwezig. In 1434 stierf de mannelijke lijn van het geslacht uit en kwam het huis, via huwelijk, in andere handen. In 1728 werd het huis, dat toen nogal vervallen was, aan de jezuïeten geschonken. Dezen lieten het afbreken om er een kleiner huis voor in de plaats te bouwen. Ook werden de grachten in visvijvers omgezet. In 1773 werd de orde opgeheven en werd het huis weer aan een particulier verkocht. Uiteindelijk werden de Duitse eigenaars na de Eerste Wereldoorlog, toen het huis op Belgisch grondgebied kwam te staan, onteigend en werd benut als kazerne en als fabriek. In 1942 werd het huis nog gerestaureerd, maar op 12 september 1944 zwaar beschadigd bij de gevechten tussen de oprukkende Amerikanen en de zich terugtrekkende Duitse troepen. In de jaren '60 van de 20e eeuw werd de ruïne aangekocht door de familie Franssen van Cortenbach, die ook het naastliggende kasteel al bezat. Einde jaren '90 van de 20e eeuw werd het huis omgebouwd en gemoderniseerd tot een woningencomplex. Gebouw Het betreft een gebouw van drie verdiepingen op vierkante plattegrond, gelegen op een omgracht eiland. Dit eiland wordt gevormd door muren in breuksteen, die 30 x 30 meter meten en op de vier hoekpunten nog de onderste lagen van ronde torens bevatten. Dit eiland vormt het restant van de vroegere burcht. Buiten het burchteiland liggen de bedrijfsgebouwen van de voorhof, welke uitgevoerd zijn in breuksteen. Eén daarvan heeft muurankers die het jaartal 1781 tonen.
Sint-Goedelekerk (Hamme)

De Sint-Goedelekerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Merchtem behorende plaats Hamme, gelegen aan de Lindestraat. Geschiedenis Hier zouden de heiligen Goedele van Brussel en Emebertus zijn geboren en ook zouden beiden begraven liggen op de plaats van de huidige kerk die echter tot 1982 aan Onze-Lieve-Vrouw was gewijd. Omstreeks 1964 werden houten onderdelen van een Karolingisch houten kerkje gevonden. Het bestaan van een grote romaanse kerk op deze plaats is twijfelachtig. De huidige kerk is een vroeggotisch gebouw uit de 13e eeuw. De kerk is gebouwd in Balegemse steen. Het koor van deze kerk gaat terug op een ouder, eenbeukig, kerkje. Later werd ten westen daarvan een nieuw kerkschip gebouwd en ook tijdens de 15e en 16e eeuw werd het kerkje verbouwd. In 1680 werden ingrijpende werken uitgevoerd. Ook het kerkmeubilair werd toen deels vernieuwd. In latere jaren werden nog diverse restauratiewerkzaamheden uitgevoerd, laatst in 1964 en 2011. In 1982 werd de kerk gewijd aan Sint-Goedele. Gebouw Het betreft een eenbeukig kerkje waarvan het uiterlijk van omstreeks 1680 stamt maar dat een oudere kern heeft. De kerk heeft een ingebouwde westtoren die aan drie zijden met leien is bezet. Het koor is recht afgesloten. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een gedrukt tongewelf. Er is een romaanse rondboog waardoor schip en koor worden gescheiden. In de kerkvloer zij een vijftal, voornamelijk 17e-eeuwse, grafstenen ingemetseld. In de kerk bevindt zich een muurschildering uit 1680. De kerk bezit enkele 16e-eeuwse beelden, namelijk van Sint-Martinus en van Sint-Reinildis. Een gepolychromeerd houten Sint-Goedelebeeld is 17e-eeuws. Ook uit deze tijd is een witmarmeren Mariabeeld. De zijaltaren zijn 17e-eeuws en in barokstijl. Het hoofdaltaar werd in de restauratiecampagne van 1964 verwijderd. Hieronder bevond zich een ouder, zandstenen, altaar dat in gebruik werd genomen. Ook staat in het koor een zandstenen doopvont met koperen deksel, vermoedelijk uit de 16e eeuw stammend. Ook is er een 17e-eeuwse biechtstoel in barokstijl.
Sint-Martinuskerk (Meise)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Meise, gelegen aan de Brusselsesteenweg 1. Geschiedenis Omstreeks 700 stond op deze plaats een houten hofkerk die omstreeks 1100 werd vervangen door een stenen romaanse kerk. In 1110 kwam het patronaatsrecht van het altare de Mensce aan de kerk van Grimbergen en, toen de abdij in 1127 werd gesticht, aan de Abdij van Grimbergen. Omstreeks 1500 werd de romaanse kerk door een gotisch gebouw vervangen. Het koor en het transept zijn uit die tijd. De kerk had echter zwaar te lijden van de Beeldenstorm in 1566 en van krijgsverrichtingen in 1593-1598. In de eerste helft van de 17e eeuw werd de kerk verlengd en in 1631 respectievelijk 1642 werd hij voorzien van zijbeuken, waardoor de toren werd ingebouwd. In 1735 werd de toren door blikseminslag beschadigd. In 1835 werd het dak van de kerk verhoogd. Van 1849-1912 werden allerlei wijzigingen doorgevoerd. Daarbij werd ook het kerkmeubilair door neogotisch meubilair vervangen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden de klokken door de bezetter gestolen maar in 1950 kwam er een beiaard van 47 klokken die in 2002 werd vervangen door een beiaard van 56 klokken, waarna de oude beiaard bij de bibliotheek werd geplaatst. Gebouw Het betreft een georiënteerde kruiskerk in voornamelijk laatgotische stijl, gebouwd in witte zandsteen. De kerk heeft een driezijdig afgesloten koor en een ingebouwde westtoren. Deze toren heeft twee geledingen en een Tudorboogportaal. De zijbeuken zijn als dwarskapellen opgevat, eindigend in puntgevels. De kerk ligt op een lichte verhoging en was vroeger omringd door een kerkhof. Interieur Onder het koor is een crypte waar de heren van Meise, en later ook de bezitters van het Kasteel Bouchout werden bijgezet. De kerk bezit een schilderij van 1660: De aanbidding der wijzen, door Theodoor Boeyermans. De Doop van Christus werd door een onbekende 17e-eeuwse schilder vervaardigd. Er is een beeld van Sint-Martinus (1695) en een 17e-eeuws kruisbeeld. Het orgel, vervaardgd door de Gebroeders Van Bever, is van 1896. In het transept bevinden zich muurschilderingen in renaissancestijl (1590-1600), mogelijk werk van Jasper Van der Schueren. Omstreeks 1650 werden deze overschilderd om in 1890 te worden herontdekt. Daarna werden ze nogmaals overschilderd om opnieuw vrijgelegd en gerestaureerd te worden, waarna ze in 1993 weer ingehuldigd werden. De kerk bezit nog een laatgotisch hardstenen doopvont.
Enclosure of the executed

The Enclosure of the executed (French: Enclos des fusillés; Dutch: Erepark der gefusilleerden) is a small cemetery in the Brussels municipality of Schaerbeek, where 365 resistance fighters of both world wars are buried. The field of honour is located at 102, rue Colonel Bourg/Kolonel Bourgstraat, where the National Shooting Range was previously located. Nowadays, it lies on the plot of several media networks, including the Flemish Radio and Television Broadcasting Organisation and the Belgian Radio and television of the French Community. History During the First World War, the shooting range was seized by the German forces who executed thirty-five people there, including Jozef Baeckelmans, Philippe Baucq, Louis Bril, Edith Cavell, and Gabrielle Petit. During the Second World War, another 261 people were executed by German soldiers, including Youra Livchitz, known for stopping a Holocaust train, saving dozens of Jews transported to Auschwitz concentration camp. After the war, the turf where they were buried was transformed into a memorial site. Thirty-eight graves are of unknown individuals. A memorial commemorates the thirty-five executed individuals during the First World War. In 1970, another monument was erected, honouring the unknown Belgian political prisoners of the Second World War. It consists of a high burial column and an urn containing relics of victims of the concentration camps. The burial site has been part of the protected immovable heritage of Schaerbeek since 12 January 1983. Commemoration Every last Sunday of April, an official ceremony is organised honouring the prisoners of the concentration camps of the Second World War, in the presence of the highest dignitaries of Belgium. The Université libre de Bruxelles (ULB) and the Vrije Universiteit Brussel (VUB) hold an annual commemoration in the cemetery during their Saint Verhaegen holiday on 20 November (or the Friday before if 20 November falls on a weekend). Buried or commemorated Joseph Baeckelmans (1881–1915), architect of several mansions of the Antwerp Zurenborg area, drafted reports regarding train traffic as a resistance member. Together with his friend Alexander Franck, he was the first one to be executed at the shooting range. Philippe Baucq (1880–1915), architect and member of the network of Edith Cavell which helped wounded allied soldiers escape to the neutral Netherlands. Executed at the same time as Cavell, in order to quell the international protest. Arthur Hellmann (1906–1944), tailor who was involved in the resistance movement during the Second World War. As a Jew himself, he participated in an attack against a transport of Jews, and organised an armed attack at the hospital of Tienen, which resulted in the escape of a few resistance fighters. Arrested on 2 June 1943, incarcerated in Mechelen prison, then Breendonk prison camp, where he was executed. See also History of Brussels List of inmates of Saint-Gilles Prison References External links Media related to Enclosure of the Executed at Wikimedia Commons
Ereperk der Gefusilleerden

Het Ereperk der Gefusilleerden ook wel genoemd Binnengaarde der Gefusilleerden (Frans: Enclos des Fusillés) is een kleine begraafplaats die is gelegen aan de Kolonel Bourgstraat in de Brusselse gemeente Schaarbeek. Er bevinden zich hier 365 graven van verzetsstrijders uit de twee Wereldoorlogen. Dit Ereperk werd bij Koninklijk besluit in 2021 erkend als Nationale Necropool of Nationaal Herdenkingsoord. Het ereperk bevindt zich op de site waar voorheen de Nationale Schietbaan was en nu het complex van de VRT en de RTBF. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de schietbaan opgeëist door de Duitse strijdkrachten, die er 35 mensen fusilleerden, waaronder Jozef Baeckelmans, Philippe Baucq, Louis Bril, Edith Cavell en Gabrielle Petit. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden hier nog 261 mensen door Duitse militairen gefusilleerd, waaronder Youra Livchitz. Na de oorlog werd het grasveld waar ze begraven lagen, omgevormd tot gedenkplaats: het Ereperk der Gefusilleerden. Op de begraafplaats zijn er 38 graven van onbekenden. Er bevindt zich een herdenkingssteen voor de 35 gefusilleerden tijdens de Eerste Wereldoorlog. Daarnaast herdenkt een monument uit 1970 de onbekende Belgische politieke gevangene van de Tweede Wereldoorlog. Het bestaat uit een hoge grafzuil en een urne met daarin relikwieën van de slachtoffers van de concentratiekampen. De begraafplaats behoort tot het beschermd onroerend erfgoed van Schaarbeek sinds 12 januari 1983. Herdenking Iedere laatste zondag van april werd in het Ereperk der Gefusilleerden een nationale huldiging gehouden ter ere van de gevangenen van de naziconcentratiekampen in aanwezigheid van de hoogste gezagdragers van België. Sinds de erkenning van het oord als Nationale Necropool in 2021, wordt deze nationale huldiging verder gezet om de drie jaar op de laatste zondag van april. De Vrije Universiteit Brussel en de Université Libre de Bruxelles houden jaarlijks een herdenking op het ereperk tijdens hun feestdag Sint-Verhaegen op 20 november (of de vrijdag daarvoor indien 20 november in het weekend valt). Zie ook Nationale Schietbaan Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Schaarbeek Referenties Ereperk der Gefusilleerden, bel-memorial.org (gearchiveerd) VRT-programma 'Publiek geheim' over de ‘Tir National’ en Matonge, BRUZZ, 31 januari 2011
Entrepôt royal

L'Entrepôt royal (aussi appelé Entrepôt B ou Entrepôt public) est un bâtiment conçu au début du XXe siècle par l'architecte Ernest Van Humbeek. Il est situé à Bruxelles sur le site de Tour et Taxis. Dans les années 2010, l'ancien quartier industriel fait l'objet d'une campagne de revitalisation et l'Entrepôt royal est reconverti en centre commercial, bureaux et lieu d'exposition. Histoire L'Entrepôt royal est conçu par l’architecte Ernest Van Humbeeck et l’ingénieur Jules Zone en 1903. Sa construction, menée par l’entreprise Louis De Waele, démarre en 1904 et s'achève en 1906. Le bâtiment était dédié à l'entrepôt de biens en attente de dédouanement. Les trains entraient par la façade nord, un système les déchargeait et plaçait les containers dans des loges d'entreposage. Tout le bâtiment industriel était électrifié, une innovation pour l'époque. Description La structure de l'Entrepôt royal est en béton armé selon le procédé Hennebique, une nouveauté en Belgique au moment de sa construction. Annexes Notes et références Articles connexes Tour et Taxis Art nouveau en Belgique Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Bruxelles
Espace gallo-romain

L’Espace gallo-romain est un musée d'archéologie situé 2 rue de Nazareth à Ath, en Belgique. Les collections Une grande partie des collections que renferme le musée provient des fouilles réalisées en 1975 à Pommerœul, lors des travaux de creusement du nouveau canal Mons-Condé. Le vicus (bourg) de Pommeroeul était autrefois une agglomération secondaire du IIe siècle de notre ère, située au croisement d’une route (Bavay-Blicquy) et d’une rivière (La Haine). Cette situation lui conféra probablement un rôle commercial et artisanal prépondérant pour les régions situées au nord de la ville antique de Bavay. L’enfouissement du vicus de Pommeroeul dans un terrain humide et sa découverte fortuite permettent aujourd’hui de mieux connaître la navigation, les savoir-faire techniques et les divers aspects de la vie antique. Ce bourg révéla cinq épaves de bateaux dont une pirogue de type monoxyle et deux chalands de tradition celtique. Un des chalands est conservé dans une vitrine climatisée s’élevant sur deux étages au sein même du musée. Ces embarcations sont les témoins matériels des activités pratiquées sur nos fleuves et rivières durant l’Antiquité. Le chaland et la pirogue, dont l'état de conservation est exceptionnel, figurent parmi les Trésors de la Fédération Wallonie-Bruxelles. Notes et références Voir aussi Liens externes site internet du musée Portail du Hainaut Portail des musées Portail du monde maritime Portail de la Rome antique
Gallo-Romeins Museum (Aat)

Het Gallo-Romeins Museum van Aat (Frans: Espace gallo-romain) is een archeologisch Gallo-Romeins museum in de Belgische stad Aat in de provincie Henegouwen. Het museum, dat de Gallo-Romeinse periode belicht, werd gesticht in 1997 en in 2002 aangepast. In het museum worden onder andere de verschillende goed bewaarde boten (aak, prauw,...) tentoongesteld die in 1975 werden gevonden tijdens de opgravingen in Pommeroeul. Tijdens de graafwerken voor het kanaal Hensies-Pommeroeul werden immers allerlei sporen gevonden van een vicus op het kruispunt van de heirbaan Bavay-Blicquy en de Hene. Het museum ligt aan de bewegwijzerde toeristische route Romeinse weg Bavay-Velzeke (Viae Romanae). Afbeeldingen Bronnen Officiële website Stad Aat Referenties
Sint-Stefanuskerk (Vottem)

De Sint-Stefanuskerk (Frans: Église Saint-Étienne) is de parochiekerk van Vottem, een plaats in de Belgische provincie Luik en een deelgemeente van de Waalse gemeente Herstal. Geschiedenis De parochie was vanouds ondergeschikt aan die van Liers. De huidige bakstenen kerk werd in 1788 gebouwd in classicistische stijl. Het patronaatsrecht berustte bij het Sint-Lambertuskapittel te Luik. De kerk -hoewel de bouw ervan vergevorderd was- werd echter nooit afgebouwd, omdat de Franse revolutie de financiële middelen en de privileges van de Katholieke Kerk sterk beknotte. De kerk bestaat uit een breed schip met een voorgebouwde vierkante toren, die bekroond wordt door een helmdak. De kerk heeft een halfrond afgesloten koor.
Bospoortbrug

De Bospoortbrug is vanaf 2026 een brug voor fietsers en voetgangers en voor bussen, en maakt deel uit van de Europese fietsroute EuroVelo 5. De stalen ophaalbrug van 145 ton, 34 meter lang en 9 meter breed is in aanbouw over het Kanaal Charleroi-Brussel in het verlengde van de Sint-Rochusstraat in Halle, Vlaams-Brabant. Vorige versies van de Bospoortbrug waren wel toegankelijk voor het algemeen wegverkeer en waren deel van de gewestweg N28 (Nijvel - Ninove), maar die is verlegd naar de nieuw gebouwde Misiabrug. De brug bevindt zich in de buurt van het station Halle. De brug is genoemd naar de Bospoort, de toegang tot de toenmalige Bosstraat. Later werd deze straat hernoemd in Basiliekstraat. Geschiedenis In 1940 werd de Bospoortbrug door Engelse troepen gedeeltelijk opgeblazen om de opmars van de Duitsers te vertragen. Niet alleen de brug, maar ook een groot deel van de buurt werd mee opgeblazen. Betonnen wegbrug (1955-2025) In 1955 werd de Bospoortbrug voor een deel vernieuwd. Deze 12,71 m brede en 32,34 m lange betonnen brug bestond uit één overspanning van 21,83 m en twee verdoken zijoverspanningen. De doorvaarthoogte bedroeg 4,5 m. Bij de inhuldiging werd een braderie georganiseerd, die tot op heden ieder jaar wordt herhaald. Deze brug en de brug aan het sas waren de enige mogelijkheden om in Halle het kanaal over te steken. Doordat aan de Bospoortbrug acht straten samenkwamen, leidde dit dikwijls tot verkeerscongestie. Bij Waterwegen en Zeekanaal, de beheerder van het kanaal op Vlaams grondgebied, maakte plannen om het kanaal te verbreden om grotere vrachtschepen toe te laten op het kanaal. Daarvoor moest op de plaats van de Bospoortbrug een nieuwe beweegbare brug gebouwd worden. Het gemeentebestuur van Halle was in 2004 sterk gekant tegen deze plannen. Na een grondige inspectie in 2010 werd besloten de brug te vernieuwen; tot na die vernieuwingswerken mochten enkel voetgangers en fietsers de brug gebruiken. Later werden elders in Halle twee nieuwe bruggen over het kanaal aangelegd. De Klarabrug voor voetgangers en de Misiabrug voor gemengd verkeer. De betonnen wegbrug werd in maart-april 2025 afgebroken.
Sint-Stefanuskerk (Oppem)

De Sint-Stefanuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Meise behorende plaats Oppem, gelegen aan de Oppemkerkstraat 1. Geschiedenis Er zou in de 9e eeuw al een hofkerkje, gewijd aan Sint-Stefanus, hebben bestaan, verbonden aan het Hof te Oppem, zetel van de heren van Oppem. Later werd de kerk een filiaalkerk van de parochie van Meise. Het patronaatsrecht behoorde toe aan de Abdij van Grimbergen. Pas in 1826 werd Oppem een zelfstandige parochie. Van de huidige kerk werden omstreeks 1500 het koor en de toren gebouwd. Het schip en de sacristie zijn van 1681. Van de voorganger van deze kerk zijn geeb gegevens bekend. In 2012-2013 werd de kerk gerestaureerd. In 2014 werd het interieur onderzocht en werden laatmiddeleeuwse muurschilderingen ontdekt. Deze werden in 2015 gerestaureerd. Gebouw Het betreft een zaalkerk met ingebouwde westtoren. Het koor is lager en smaller dan het schip. De westgevel toont classicistische stijlelementen. Interieur Een groot deel van het kerkmeubilair is uit de 2e helft van de 18e eeuw. Het hoofdaltaar heeft een afbeelding van Sint-Stefanus. De zijaltaren zijn gewijd aan Sint-Cornelius en aan Onze-Lieve-Vrouw. Communiebank, preekstoel en biechtstoel zijn van 1768. Het orgel werd in 1831 geplaatst en werd vervaardigd door Antoine Coppin. In de kerkvloer vindt men 17e-eeuwse en 18e-eeuwse grafstenen. De laatmiddeleeuwse muurschilderingen verbeelden heiligen als Sint-Christoffel, Sint-Hubertus, Sint-Adrianus, Sint-Gillis, Sint-Catharina en Sint-Sebastiaan en Sint-Victor.
Sint-Laurentiuskerk (Wolvertem)

De Sint-Laurentius en Sint-Gorikskerk is een kerkgebouw in het dorp Wolvertem, deelgemeente van het in de noordrand van Brussel gelegen Meise. De kerk is als monument van onroerend erfgoed geklasseerd. De kerk is een historisch gegroeid geheel van verschillende bouwstijlen. De Sint-Laurentiuskerk werd op de oude motte gebouwd en heeft als een van de oudste delen een ingebouwde vroeg-gotische westertoren uit de 13e eeuw. Binnen is er een unieke ronde Doornikse doopvont uit de 12de eeuw en goed bewaard barok kerkmeubilair.
Onze-Lieve-Vrouw Boodschapkerk (Meuzegem)

De Onze-Lieve-Vrouw Boodschapkerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Meise behorende plaats Meuzegem, gelegen aan de Meusegemstraat 70. Geschiedenis Vanaf 1112 vormde Meuzegem samen met Imde één parochie, waarvan het patronaatsrecht berustte bij de Abdij van Dielegem. Er bestond een 13e-eeuws romaans kerkgebouw dat in 1860 echter voor een groot deel gesloopt werd toen de kerk werd vergroot naar ontwerp van Louis Spaak. Daarbij werden de zijbeuken verbreed, het dak werd verhoogd en een nieuw transept en koor werden gebouwd. Dit alles geschiedde met ter plaatse vervaardigde bakstenen. De kalkzandsteen was afkomstig van de gesloopte kerk. Wel bleef de 13e-eeuwse toren bewaard en inwendig ook een spitsboogarcade van omstreeks 1600. In 1863 werd de nieuwe kerk ingezegend. Gebouw Het betreft een georiënteerde driebeukige kruiskerk met ingebouwde westtoren. De toren is geheel in kalkzandsteen uitgevoerd. Schip en koor van de kerk zijn in baksteen uitgevoerd in neogotische stijl. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een kruisribgewelf en het driezijdig afgesloten koor door een straalribgewelf. Het kerkmeubilair is overwegend 19e-eeuws. Boven het hoofdaltaar bevindt zich een 18e-eeuws gepolychromeerd houten Mariabeeld. Het noordelijk zijaltaar is aan Onze-Lieve-Vrouw gewijd, het zuidelijk zijaltaar aan Sint-Nicolaas. Het orgel, toegeschreven aan Nou, is uit de 2e helft van de 18e eeuw. Het hardstenen doopvont is van omstreeks 1700.
Vatevijver

De Vatevijver is een vijver in het Belgische stadje Lo. De vijver ligt ten zuidwesten van het stadhuis en de markt. Geschiedenis Een vate werd aangelegd om regenwater op te vangen, meestal in de onmiddellijke omgeving van de kerk. Dit was cruciaal bij de aanleg van een polderdorp, een omgeving waar veel brak, onbruikbaar water aanwezig is. De vate was tegelijkertijd een drinkwaterput, drenkplaats, watervoorraad om te wassen en bluswatervoorraad. De Vatevijver werd voor het eerst vermeld in 1404. Vrouwen zouden vroeger naar de Vatevijver trekken om de was te bleken. Het was er verboden om wol te wassen of zeepsop of andere vuiligheid er in te gieten. Het waren de keuren die instonden voor de reinheid van het vatewater.
FTI-EII

De Faculté de Traduction et Interprétation - École d'interprètes internationaux (FTI-EII) is de tolk- en vertaalopleiding van de Université de Mons in Bergen. Geschiedenis De tolk- en vertaalopleiding werd opgericht in 1962. Ze maakte toen deel uit van de Henegouwse hogeschool Haute École du Hainaut en vanaf 2008 van de Université de Mons-Hainaut. In 2009 ging de opleiding op in de Université de Mons. De opleiding is erkend door beroepsvereniging AIIC en maakt deel uit van het internationale samenwerkingsverband CIUTI voor vertaal- en tolkopleidingen. De gebouwen van de FTI-EII bevinden zich op de Campus Plaine de Nimy. Opleidingen De FTI-EII biedt bacheloropleidingen aan in Toegepaste taalkunde en masteropleidingen in vertalen en tolken (zowel gesprekstolken als conferentietolken). Studenten kiezen uit Nederlands, Engels, Spaans, Duits, Italiaans, Russisch, Chinees, Arabisch. Externe link Officiële website FTI-EII