NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Annakapel (Assenede)

De Sint-Annakapel is een wegkapel in de Oost-Vlaamse plaats Assenede, gelegen aan de Prins Boudewijnlaan. Volgens de overlevering werd de kapel gebouwd op de plaats waar een dronkaard een, uit een andere kapel gestolen, Mariabeeld in een sloot heeft geworpen. Een week later zou de dronkaard zijn verdronken. In 1640 was al een kapel op deze plaats bekend, en was er een ommegang die van de parochiekerk naar de kapel voerde. In 1773 werd een nieuwe kapel gebouwd. De voorgevel met de halsgevel is van ongeveer 1900 en het bordes voor de kapel van 1930. In de nis van de voorgevel bevindt zich een beeldje van Sint-Anna-te-Drieën, van 1944. Het interieur van de kapel is nog authentiek. Het altaartje heeft een retabel in rococostijl.
Heilig Kruiskerk (Vrasene)

De Heilig Kruiskerk is de kerk van het Belgische dorp Vrasene, een deelgemeente van Beveren-Kruibeke-Zwijndrecht. Het is een gotische kruiskerk. Reeds in de 12e eeuw stond er een romaanse kerk die door de eeuwen heen uitgebreid en verbouwd werd. Sinds 1942 is de kerk als monument beschermd. Geschiedenis De oorspronkelijke romaanse kerk van Vrasene werd tussen 1165 en 1183 gebouwd in Doornikse kalksteen, telde drie beuken van zes traveeën en had geen transeptarmen en geen toren. De halfronde scheibogen rustten op een voor de regio vrij zeldzaam systeem van vierkante pijlers, alternerend met even zware ronde pijlers op achtkantige sokkels. De rondbogige bovenlichten wisselden af met ondiepe blinde nissen, stilistisch aansluitend bij de romaanse architectuur uit Normandië en Noord-Frankrijk. In 1448 werden de eerste verbouwingen aangevat. Om het romaanse koortje heen werd eerst het huidige, gotische hoofdkoor gebouwd. Tussen 1450 en 1455 werd voor de westgevel een vierkante toren toegevoegd. Na de aanbouw van de kruisbeuk werden langsheen de romaanse zijbeukmuren gotische gevels opgetrokken. In de middenbeuk werden de zware pijlers vervangen door slanke rondzuilen en de scheibogen werden spitsbogig uitgekapt. Deze gedaanteverandering in Brabantse hooggotiek was omstreeks 1481 voltooid. Tussen 1665 en 1683 werd het gotische uitzicht gedeeltelijk aangepast in barokstijl. De daken van midden- en zijbeuken werden weggenomen en heel wat hoger opnieuw opgetrokken nadat de hele benedenkerk was voorzien van de thans nog bestaande kruisribgewelven. In de buitengevels werden spitsboogvensters verbouwd tot barokke segmentboogvensters. Binnenin werden de gotische koolbladkapitelen afgebeiteld en effen bepleisterd. In de 19e eeuw werden deze stilistisch weinig aansluitende verbouwingen ongedaan gemaakt en werd de koorpartij uitgebreid. In 1877 voegde de Sint-Niklase stadsarchitect, Edmond Serrure, de twee zijkoren en de ruime sacristie toe. Het interieur (zuilen, muren, gewelven) liet hij met neogotische motieven beschilderen. In 1886 werden de barokke segmentboogvensters opnieuw vervangen door spitsboogvensters met maaswerk. De jongste restauratie werd van 1977 tot 1986 uitgevoerd naar een ontwerp van het architectenbureau R. Steenmeyer en W. Vlaanderen uit Antwerpen. Bronnen en referenties
Sint-Bavokerk (Vinderhoute)

De Sint-Bavokerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Lievegem behorende plaats Vinderhoute, gelegen aan de Dorsweg 6. Geschiedenis In 966 zou er al melding van een kerkje zijn gemaakt. Later kwam er een eenbeukig romaans kerkje met een achtkante toren. Dit werd in 1854 gesloopt. Van 1855-1856 kwam een bakstenen kerkgebouw tot stand in neoclassicistische stijl. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de kerk beschadigd en daarna hersteld, waarbij een nieuw cassetteplafond werd aangebracht. Gebouw Het betreft een driebeukig bakstenen kerkgebouw, naar het noorden georiënteerd. De zuidgevel heeft een ingebouwde toren. Boven de ingang is een reliëf dat de Emmaüsgangers verbeeldt. De tweede geleding wordt gesierd door een driehoekig fronton. De toren wordt gedekt door een helmdak. Het koor is vlak afgesloten. Interieur De kerk bezit een schilderij voorstellende de Geboorte van Christus, en dit wordt toegeschreven aan Gaspar de Crayer. Er zijn zes schilderijen uit de 17e en 18e eeuw. De kruiswegstaties zijn een kopie van de kruisweg van de Frauenkiche te München. Er is een gepolychromeerd houten 18e-eeuwse piëta. Twee witgeschilderd houten heiligenbeelden zijn 17e-eeuws of 18e-eeuws. Het kerkmeubilair is grotendeels uit de 2e helft van de 19e eeuw. De orgelkast is van 1867 en het orgel werd vervaardigd door Leo Lovaert. Er zijn grafstenen uit de 17e tot de 19e eeuw.
Sint-Jacobuskerk (Haasdonk)

De Sint-Jacobuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Beveren behorende plaats Haasdonk, gelegen aan de Keizerstraat 1. Geschiedenis In 1150 scheidde de parochie van Haasdonk zich af van die van Melsele. Er stond toen al een kerk, die in de 13e eeuw nog werd verbouwd en in 1576 tijdens de godsdiensttwisten werd verwoest door Spaanse troepen. Na 1583 kon de kerk worden hersteld. Verbouwingswerkzaamheden vonden plaats in de 17e en 18e eeuw, waarbij een kerk in barokstijl ontstond. In 1666 werd een Onze-Lieve-Vrouwekoor gebouwd, in 1674-1681 een zuidelijke zijbeuk, in 1719 de westgevel en in 1731 een sacristie. In 1844 begonnen de werken voor de vergroting en vernieuwing van de kerk. Architect was Lodewijk Roelandt, en na diens dood (1864) was het Edmond Serrure. De werken waren echter onderhevig aan tal van vertragingen maar uiteindelijk ontstond, vooral van 1868-1872, een neogotisch bouwwerk met een schip van 57 meter lengte en een toren van 65 meter hoog. In 1872 werd de nieuwe kerk ingewijd. Op 29 december 2024 vond de laatste wekelijkse eucharistieviering plaats. Gebouw Het betreft een georiënteerde neogotische basilicale kerk met ingebouwde westtoren en driezijdig afgesloten koor. Het geheel werd gebouwd in zandsteen. Interieur Het interieur wordt overkluisd door kruisribgewelven. Het kerkmeubilair is overwegend neogotisch. Een aantal voorwerpen zijn afkomstig uit de vroegere kerk zoals de preekstoel (1689) in barokstijl. De communiebank is van 1715. Schilderijen zijn: Onthoofding van de Heilige Jacobus de Meerdere door Cornelis de Vos (1627); de Marteldood van Sint-Sebastiaan door Gaspar de Crayer (1654) en de Kroning van Maria door J.B. De Mangeleire (1728). Vijf 18e-eeuwse schilderijen in de doopkapel verbeelden de sacramenten. Enkele 17e- en 18e-eeuwse grafstenen werden in de zijkapellen ingemetseld.
Sint-Martinuskerk (Sint-Martens-Latem)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de gemeente Sint-Martens-Latem, gewijd aan de heilige Martinus van Tours. Het gebouw is sinds 28 juli 1983 geregistreerd als bouwkundig erfgoed en vormt samen met het kerkhof een beschermd monument en onderdeel van een dorpsgezicht. Geschiedenis De kerk werd al voor het eerst vermeld in 1121, toen nog onder het patronaat van de Sint-Baafsabdij in Gent. Mogelijk stond er in die vroege fase een kleine basilicale kerk met een achtkantige vieringtoren en koor, opgetrokken in Doornikse kalksteen in onregelmatig verband. Gedurende de godsdiensttroebelen van de 16e eeuw werd de kerk beschadigd. In de tweede kwart van de 17e eeuw vonden aanzienlijke verbouwingen en herstellingen plaats: in 1629-1630 werd er een zoldering aangebracht, in 1634 werd het zuidelijke transept en de sacristie in kareelsteen verbouwd. Vermoedelijk werd toen ook de noordelijke transeptarm aangepakt. In 1771-1772, onder leiding van de architect Jan Baptist Simoens, werd de kerk verlengd met twee westelijke traveeën en werd er een nieuwe vierkante vieringtoren gebouwd. Later, in 1898-1899, werd de kerk volledig omgevormd tot hallenkerk naar ontwerp van architect Auguste Van Assche: de zijbeuken werden vervangen door twee brede beuken met afzonderlijke zadeldaken, het schip kreeg een nieuw dak en het bepleisterd plafond werd vervangen door een spitsbooggewelf. Tevens werden aan de zuidzijde een traptorentje en aan de noordzijde een doopkapel in neogotische stijl toegevoegd. In 1989-1990 vond een restauratie plaats onder leiding van architect Jean Van den Bogaerde, waarbij de kerk volledig werd witgeschilderd. Kerkhof Het kerkhof is omgeven door een muur en omvat aan drie zijden een rij leilindes. Het toegangshek is een smeedijzeren hek uit de 18e eeuw, afkomstig van het kasteel van Deurle. Op het kerkhof bevinden zich enkele merkwaardige graven van onder meer Albijn Van den Abeele (1835-1918), oud-burgemeester, schrijver en kunstschilder, van beeldhouwer baron George Minne (1866-1941), en het graf van de familie Ziane-Raes met beeld van beeldhouwer Leon Sarteel.
Sint-Jozefskerk (Sint-Niklaas)

De Sint-Jozefskerk is een katholieke kerk in de Belgische stad Sint-Niklaas. De kerk staat in de zuidelijke stadswijk Tereken. Geschiedenis Voorgeschiedenis In de huidige wijk Tereken stond lange tijd een Mariakapel. De eerste vermelding dateert van 1578. Tijdens de Franse Revolutie werd deze verwoest maar werd in 1814 terug opgebouwd. Toen de parochie Tereken in 1872 werd opgericht werd de kapel ook gebruikt als kerk. Het was de derde parochie van de stad, naast die van de Sint-Nicolaaskerk (sinds de 13e eeuw) en de Onze-Lieve-Vrouw-van-Bijstand-der-Christenenkerk (sinds 1841). De Sint-Jozefparochie bestond toen vooral uit arme mensen, zoals arbeiders, landbouwers, klompenmakers en wevers. Bouw In 1872 begonnen de eerste werken al, hoewel pas in 1874 de plannen bij koninklijk besluit werden goedgekeurd. De eerstesteenlegging vond plaats op 20 oktober 1874. De kerk was volledig afgewerkt in 1878 en werd ingezegend op 19 april 1880 door Gustave De Battice, hulpbisschop van het bisdom Gent. De bouw werd betaald door de staat, de provincie Oost-Vlaanderen, de stad Sint-Niklaas, maar ook door vele giften van privépersonen. Aanpassingen In 1951 werd een tweede sacristie toegevoegd, die in de oorspronkelijke plannen wel was voorzien. In 1977 werd de binnenkant gerestaureerd. Het gebouw is een beschermd monument sinds 2000. Beschrijving De bakstenen kerk werd ontworpen door toenmalig stadsarchitect Edmund Serrure sr. in neogotische stijl. Het koor is naar het westen gericht in plaats van naar het oosten, zoals gebruikelijk is bij kerken, omdat er rekening gehouden moest worden met de reeds bestaande straten en bebouwing. Het heeft een lengte van 55 meter en een breedte van 31 meter, met een binnenoppervlakte van 1050 vierkante meter. De kerk was oorspronkelijk voorzien voor zo'n 1900 gelovigen. De toren heeft een hoogte van 65 meter. Ten westen van de kerk ligt de begraafplaats van Tereken. Galerij Externe link Website van de geloofsgemeenschap
Estadi Olímpic d'Anvers

L'Estadi Olímpic d'Anvers (en neerlandès: Olympisch Stadion) o Kielstadion és l'estadi olímpic que es construí el 1902 a la ciutat d'Anvers (Bèlgica) per la celebració dels Jocs Olímpics d'Estiu de 1920. Va acollir les proves d'atletisme, hípica, hoquei sobre herba, futbol, gimnàstica, pentatló modern, rugbi, estirar la corda, halterofília i corfbol. A la inauguració tenia una capacitat per a 40.000 persones, si bé avui en dia té una capacitat per a 12.771 persones. És la seu del club de futbol KFC Germinal Beerschot. Referències
Olympijský stadion (Antverpy)

Antverpský olympijský stadion je fotbalový stadion v Antverpách v Belgii. Pojme 12 771 diváků. Otevřen byl v roce 1920 a sloužil jako hlavní dějiště Letních olympijských her 1920. Po olympiádě byl upraven na fotbalový stánek. Zrekonstruován byl v letech 1999–2000. Své zápasy tu hraje klub KFCO Beerschot Wilrijk. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Olympijský stadion v Antverpách na Wikimedia Commons
Olympiastadion Antwerpen

Das Olympiastadion Antwerpen (französisch Stade olympique d'Anvers, niederländisch Olympisch Stadion Antwerpen) ist ein Fußballstadion im Stadtteil Kiel der belgischen Stadt Antwerpen, Region Flandern. Es war das Hauptstadion bei den Olympischen Sommerspielen des Jahres 1920 und hatte zu dieser Zeit eine Kapazität von 40.000 Zuschauern. Geschichte Die Anlage war damals Schauplatz der Eröffnungs- und der Schlussfeier, und der Wettbewerbe in der Leichtathletik, im Fußball, Gewichtheben, Hockey, Moderner Fünfkampf, Reiten, Rugby, Tauziehen und Turnen. Das Stadion heute Mit den Jahren wurde die weitläufige Sportstätte durch mehrere Umbauten zu einem reinen Fußballstadion umgewandelt. Es liegt mitten in einem Wohngebiet im Südwesten der Stadt. Der Fußballverein Beerschot AC trug hier seine Heimspiele aus. Es ist auch unter den Namen Kielstadion oder Beerschot-Stadion bekannt. Die heutige Zuschauerkapazität beträgt bei Ligaspielen bei 12.771 Plätze, bei internationalen Spielen sind 12.206 Zuschauer zugelassen. 2001/02 gab es die letzten größeren Arbeiten am Stadion, als man auf den Tribünen die Steh- in Sitzplätze umbaute. Dadurch sank das Fassungsvermögen um 2.000 Personen. Nach der Insolvenz von Beerschot AC 2013 wurde durch eine Fusion unterklassiger Vereine der KFCO Beerschot Wilrijk (Koninklijke Football Club Olympia Beerschot Wilrijk) gegründet, der seitdem im Olympiastadion spielt. Dieser Verein änderte seinen Namen 2019 in K Beerschot VA. Bei seiner Gründung spielte der Verein in der ersten Provinzklasse. Nachdem er jedes Jahr aufstieg, erreichte er in der Saison 2017/18 die Division 1B. Nach einem weiteren Aufstieg spielte er ab der Saison 2020/21 in der Division 1A. Zur Saison 2022/23 stieg er wieder in die Division 1B ab, in der er auch in der Saison 2025/26 spielt. Lediglich in der Saison 2024/25 spielte der Verein nochmals in der Division 1A. Galerie Weblinks beerschotwilrijk.be: Stadion auf der Website des FCO Beerschot Wilrijk (niederländisch) olympic.org: Seite des IOC zu den Olympischen Sommerspielen 1920 (englisch) europlan-online.de: Olympisch Stadion – Antwerp euro.stades.ch: Bilder vom Stadion vom November 2009 (französisch) stadionwelt.de: Bildergalerie groundhopping.de: Besucherbericht von 2008 frank-jasperneite.de: Besucherbericht von 2001 stadiumguide.com: Olympisch Stadion (englisch) Einzelnachweise
Olympisch Stadion (Antwerp)

The Olympisch Stadion (Dutch pronunciation: [oːˈlɪmpiˌstaːdijɔn]) or Kielstadion (pronounced [ˈkilstaːdijɔn]) was built as the main stadium for the 1920 Summer Olympics in Antwerp. For those games, it hosted the athletics, equestrian, field hockey, football, gymnastics, modern pentathlon, rugby union, tug of war, weightlifting and korfball (demonstration) events. Following the Olympics it was converted to a football stadium. Its current tenant is K Beerschot VA, a Belgian football club. There are no remnants of the Olympic athletics track. It is possible that Archibald Leitch was involved in the design of the stadium having made several visits prior to the Games. References External links IOC Antwerp 1920 Page: The IOC page of 1920 Summer Olympics includes a photo gallery with images of the stadium. Olympisch Stadion (Antwerp) [1]: Information and photos of the Olympisch Stadion
Estadio Olímpico de Amberes

El Estadio Olímpico de Amberes, también conocido como Olympisch Stadion o Kielstadion fue un estadio multiusos ubicado en la ciudad homónima en Bélgica.​ fue construido y usado como estadio principal en los Juegos Olímpicos de Amberes 1920. Es posible que Archibald Leitch estuviese involucrado en el diseño del estadio, pues realizó varias visitas realizadas antes de los Juegos Olímpicos.​ El estadio fue remodelado entre los años 2001-2002. Fue usado como estadio principal por el club belga KFC Germinal Beerschot, hasta la desaparición de este en 2013. Véase también Anexo:Estadios de fútbol de Bélgica Referencias Enlaces externos IOC Antwerp 1920 Page: La página del Comité Olímpico Internacional durante los Juegos Olímpicos de 1920 incluye un álbum de fotos del estadio.
Stade olympique d'Anvers

Le stade olympique d'Anvers (ou Kielstadion ou stade du Beerschot) a été construit pour être le principal stade pour les Jeux olympiques d'été de 1920 à Anvers. Histoire Le comité d'organisation de ces jeux concentra un maximum d'épreuves autour de ce stade qui fut le théâtre des épreuves d'athlétisme, de football, de rugby à XV et de gymnastique. La piste fut l'œuvre de Charles Perry, le premier grand spécialiste mondial des pistes d'athlétisme. Il est possible que Archibald Leitch ait été impliqué dans la conception du stade, après avoir effectué plusieurs visites avant les Jeux. Le stade olympique disposait d'une capacité de 35 000 spectateurs pendant les jeux. Après les jeux, sa capacité fut réduite à 12 771 spectateurs. Il est actuellement utilisé comme terrain du club de football belge K Beerschot VA. Événements Jeux olympiques d'été de 1920 Olympiades ouvrières de 1937 (en) Voir aussi Jeux olympiques d'été de 1920 Finale du tournoi de football aux Jeux olympiques de 1920 K Beerschot VAC K Beerschot Antwerpen Club Notes et références Liens externes Ressources relatives au sport : Mondefootball Soccerway StadiumDB Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du sport Portail du football Portail des Jeux olympiques Portail d'Anvers et de sa province
Antwerpeni olimpiai stadion

Az antwerpeni olimpiai stadion (hollandul: Olympisch Stadion vagy Kielstadion, mai beceneve a „’t Kiel”, ami az elhelyezésére utal) Kiel városrészben található, 4 kilométerre a belvárostól. Az 1920-as antwerpeni olimpiai játékokra építették az Atletenstraat utcában. A munkálatok 1919 júliusában kezdődtek meg, miután elvették Budapesttől a rendezés jogát. A hivatalos megnyitóra 1920 májusában került sor. A stadion tervezésében részt vállalhatott Archibald Leitch híres stadiontervező is, aki a játékok előtt többször is járt a városban. Kapacitása az olimpiai játékok idején 30 ezer fő volt, húszezer ebből állóhely. Az évek alatt ez folyamatosan csökkent, ahogy bizonyos részeit lebontották. A stadiont 2000-ben teljesen felújították, azóta 12 771 férőhelyes, ezek mindegyike ülőhely. Ma a KFCO Beerschot Wilrijk nevű, korábban első, jelenleg másodosztályú belga futballcsapatnak ad otthont. Kapcsolódó szócikkek Bosuilstadion Jegyzetek
Stadio Olimpico (Anversa)

Lo stadio olimpico d'Anversa (in francese Stade olympique d'Anvers; in olandese Olympisch Stadion), anche noto come Kielstadion è un impianto sportivo polifunzionale di Anversa, in Belgio. Fu costruito nel 1920 per ospitare gli eventi dei Giochi della VII Olimpiade. Inizialmente era dotato di 35.000 posti a sedere, poi ridotti a 13.000 circa dopo i Giochi. La pista di atletica fu opera di Charles Perry. Si suppone che Archibald Leitch abbia avuto un ruolo nella progettazione dello stadio. È attualmente in uso al club calcistico belga Germinal Beerschot. Incontri Internazionali Partite dei Giochi Olimpici 1920 Torneo olimpico Regno Unito 1-3 Norvegia - (turno di qualificazione, 28 agosto); Svezia 9-0 Grecia - (turno di qualificazione, 28 agosto); Francia 3-1 Italia - (quarti di finale, 29 agosto); Belgio 3-1 Spagna - (quarti di finale, 29 agosto); Francia 1-4 Cecoslovacchia - (semifinale, 31 agosto); Belgio 3-0 Paesi Bassi - (semifinale, 31 agosto); Belgio 2-0 Cecoslovacchia - (finale, 2 settembre) ( partita interrotta al 43' per abbandono del campo da parte della Cecoslovacchia). Torneo di consolazione Jugoslavia h 2-4 Egitto - (finale per l'ottavo posto, 2 settembre); Italia 0-2 Spagna - (semifinale, 2 settembre); Paesi Bassi 1-3 Spagna - (finale, 5 settembre). Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Stadio Olimpico Collegamenti esterni (EN) Olympisch Stadion (Antwerp), su stadiumguide.com. (EN) Olympisch Stadion (De Kiel), su stadiumdb.com.
Olympisch Stadion (Antwerpia)

Olympisch Stadion – stadion położony w Antwerpii. Został oddany do użytku w 1920 roku jako główna arena organizowanych wówczas w Antwerpii Letnich Igrzysk Olimpijskich. Obecnie służy głównie jako obiekt piłkarski – swoje mecze rozgrywa na nim klub Germinal Beerschot Antwerpia. Pojemność stadionu wynosi 12 771 miejsc. Linki zewnętrzne The Stadium Guide
Estádio Olímpico de Antuérpia

O Estádio Olímpico de Antuérpia (Olympisch Stadion) é um estádio construído especialmente para os Jogos Olímpicos de Verão de 1920, em Antuérpia, na Bélgica, com capacidade para 40000 espectadores. Atualmente com sua capacidade reduzida para apenas 12.771 pessoas, o clube de futebol belga KFC Germinal Beerschot manda seus jogos no estádio.
Олимпийский стадион (Антверпен)

Олимпийский стадион Антверпена (нид. Olympisch Stadion), или Кил (нид. 't Kiel) — стадион в городе Антверпене (Бельгия). История Олимпиада 1920 Стадион был открыт в 1920 году. На нём проходила церемония открытия Летних Олимпийских игр 1920 года, а также соревнования по гимнастике, конному спорту, хоккею на траве, современному пятиборью, регби, футболу, перетягиванию каната, лёгкой и тяжёлой атлетике. Рабочая Олимпиада 1937 Летом 1937 года на стадионе прошла III летняя рабочая Олимпиада. Наше время После Олимпиады стал чисто футбольным стадионом. В настоящее время является домашней ареной футбольного клуба «Беерсхот», выступающего в Лиге Жюпиле. Вместимость стадиона составляет 12 771 зрителей для местных матчах и 12 206 для международных. Примечания Ссылки Фотографии стадиона на сайте StadiumGuide.com Архивная копия от 4 июля 2007 на Wayback Machine 3rd Workers Olympics Antwerpen 1937
Олимпијски стадион у Антверпену

Олимпијски стадион у Антверпену (фр. Stade olympique d'Anvers) је фудбалски стадион у Антверпену. Био је то главни стадион на Летњим олимпијским играма 1920. и тада је имао капацитет од 40.000 гледалаца. Историја Стадион је био место отварања и затварања Игара, као и такмичења у атлетици, фудбалу, дизању тегова, хокеју, модерном петобоју, коњичком спорту, рагбију, потезању конопца и гимнастици. Претпоставља се да је Арчибалд Лич учествовао у дизајну стадиона. Током година, велики спортски објекат је кроз неколико реновирања претворен у фудбалски стадион. Налази се усред стамбеног насеља на југозападу града. Данашњи капацитет је 12.771, а 12.206 гледалаца је дозвољено за међународне утакмице. Последњи велики радови на стадиону обављени су 2001/02., када су простори за стајање на трибинама претворени у седишта. Тиме је капацитет смањен за 2.000 људи. Референце Спољашње везе Antwerp 1920 Legacy
Olympisch Stadion (Antwerpen)

Olympisch Stadion (nederländskt uttal: [o.ˈlim.pis ˈstaː.di.jɔn]) eller Kielstadion [ˈkiɫ.staː.di.ˌjɔn] byggdes som huvudarena till olympiska sommarspelen 1920 i Antwerpen. Under spelen var arenan värd för friidrott, ridsport, landhockey, fotboll, gymnastik, modern femkamp, rugby union, dragkamp, och tyngdlyftning. Arenan är hemmaplan för belgiska fotbollsklubben KFC Germinal Beerschot. Det anses möjligt att Archibald Leitch var inblandad i designarbetet, och han besökte arenan flera gånger inför spelen. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, 1 april 2012. Noter Externa länkar IOC Antwerp 1920 Page: The IOC page of 1920 Summer Olympics includes a photo gallery with images of the stadium. Olympisch Stadion (Antwerp)
Олімпійський стадіон (Антверпен)

«Олімпійський стадіон» (нід. « Olympisch Stadion») — багатофункціональний стадіон у місті Антверпен, Бельгія, домашня арена ФК «Беєрсхот Вільрійк». Стадіон відкритий 1920 року із місткістю 35 000 глядачів в рамках підготовки Антверпена до Літніх Олімпійських ігор 1920 року, заходи і змагання яких арена приймала. Після Олімпійських ігор потужність арени знижено до нині існуючих 12 771 місця. Стадіон був домашньою ареною ФК «Жерміналь Беєрсхот», після ліквідації якого у 2013 році домашні матчі тут нині приймає ФК «Беєрсхот Вільрійк». До 1999 року, також до часу ліквідації, на арені домашні матчі приймав ФК «Беєрсхот». У 2000 році стадіон був реконструйований, в результаті чого було модернізовано трибуни, систему освітлення, газон, підтрибунні приміщення та інформаційне табло. Посилання Olympisch Stadion [Архівовано 18 травня 2017 у Wayback Machine.] (англ.) Olympisch Stadion [Архівовано 9 травня 2017 у Wayback Machine.] (нід.) Olympische Stadion (Kiel) [Архівовано 7 березня 2014 у Wayback Machine.] (нід.)