NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kruisekemolen

De Kruisekemolen ook wel Ma Campagne-Molen of Claeys' Molen, is een windmolen in de Belgische stad Wervik. De Kruisekemolen staat in de Kruisekestraat, die Wervik verbindt met het dorp Kruiseke. Er wordt beweerd dat er al in 1225 windmolens in Wervik opgericht werden. De bloeiperiode van de Wervikse molens is te stellen in de eerste helft van de 19de eeuw. Op een plan dat opgemaakt werd in 1845, staan veertien windmolens. Dit heeft ervoor gezorgd dat die straat tot op vandaag de Molenstraat wordt genoemd. Naast de Kruisekemolen is er in Wervik ook nog de Briekenmolen. Geschiedenis De Kruisekemolen staat er al van in de 16de eeuw. Op een plan van Jacob van Deventer ziet men al omstreeks 1560 een molen afgebeeld. Tot aan de Franse Revolutie mocht niemand zonder goedkeuring van de landheer een molen oprichten. De landheer bezat het windrecht als een van de vele rechten. Wanneer de landheer de oprichting wel toeliet, werd hem een jaarlijkse cijns betaald. De oprichter van de molen was Pieter Franciscus Paret (1685 – 1766). Hij was onder ander olie- en washandelaar. Vele van zijn rekeningen werden terug gevonden in de Sint-Medarduskerk. Op het moment van de oprichting was Paret schepen van de stad. De molen zou overgelaten worden aan de verwante familie Van Elslandes. Dit is dezelfde familie die ook de Briekenmolen in bezit had. Deze familie hield de molen in bezit tot aan de Eerste Wereldoorlog. Tijdens de Eerste Wereldoorlog, in oktober 1914, werd de Kruisekemolen verwoest door de Duitsers. Met het geld dat de eigenaars, de familie Derrevaux-Van Elslande, had gekregen als oorlogsschade, kochten ze een nieuwe molen. Ze kochten de Hondvleesmolen uit Lauwe. Dit was een oliemolen die omgevormd werd door Derrevaux tot een tarwemolen. In 1922 was de molen in handen van de familie Claeys. Deze zorgden ervoor dat de molen heropgebouwd werd in Wervik. Later plaatste hij een dieselmotor om ook graan te kunnen malen wanneer het windstil was. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de molen nog op in gebruik, maar in de jaren erna werd het steeds moeilijker rendabel te blijven. De mechanische bedrijven om granen te malen werden opgericht. Dit betekende het einde van de bijna drie eeuwen windmolengebruik. Reeds in 1944 werd de molen als monument beschermd. Op 13 november 1979 werd de stad Wervik eigenaar van de molen, het molenhuis en de grond. In 1985 werd de molen gerestaureerd door de stad. In 1997 waren de werken af en vond de plechtige inhuldiging plaats.
Brasserie à vapeur

Brasserie à vapeur is a Belgian brewery based in Pipaix. The original brewery was opened in 1785. The brewery was reopened in 1984 by a Jean-Louis Dits and his wife, Sittelle. They brew the following beers : Saison de Pipaix -A French-Belgian style saison Vapeur en folie Vapeur cochonne -The brewery's flagship beer Vapeur vanille -An herb and spice beer History Source: Brasserie Vapeur means "Steam Brewery". "Vapeur" is "Steam" in French. An old steam engine drives a single belt, like an automotive universal belt, that runs all of the brewery's equipment. The original brewery was opened in 1785. At some point in the late 18th or early 19th century, Cornil Cuvelier inherited the brewery, but he died at a young age and his son, Joseph Dominica I succeeded his father in running the brewery. In 1890, the brewery was estimated at 45000 FB, (approximately €175,000). The brewery's clientele was mostly neighbouring villages. In 1903, the brewery was taken over by Joseph Ferdinant's widow. In 1914, the occupying German military was requisitioning all metal resources for the war effort and attempted to take the steam engine from the brewery, but were only able to take a copper vat. In 1926, the brewery was able to resume production, after it had been rebuilt and new equipment had been purchased. In 1930, Gaston Biset, who had married Joseph Ferdinant's daughter, sought to recreate the tradition of Cuvelier. He created new beers like Cuver-Ale and Biss. The Second World War did not create serious problems for the brewery, and after the conflict, the brewery had attained a distinct reputation. Gaston Biset ran the brewery until 1983. In 1984, Jean-Louis Dits and his wife, Vinciane, purchased the brewery. Monsieur Dits is still the current owner. Since 1992, Belgian cartoonist Louis-Michel Carpentier has designed the bottle labels. Tours of the brewery are available on the last Saturday of each month. Notes External links Official website Beerme.com Brewery Information
Brasserie à Vapeur

La Brasserie à Vapeur est une brasserie basée à Pipaix en Belgique, brassant avec du matériel à vapeur du XVIIIe siècle. Historique Construction en 1785 de la brasserie Cuvelier. Lors des évolutions technologiques la brasserie ne suit pas et est laissée à l'abandon. C'est en 1984 que Jean-Louis Dits et sa femme Sittelle rachètent le bâtiment et entreprennent la restauration de la brasserie en conservant la machinerie à vapeur, d'où le nom de la brasserie. La machine à vapeur a été construite aux Ateliers de Monsville (anc Simonis et Wambreuse) à Quaregnon en 1895. C'est la dernière brasserie du XIXe siècle encore en activité dans le matériel d'époque. En 2020, la Brasserie à Vapeur a été officiellement classée comme monument par la Région wallonne. Les bières Vapeur Cochonne Bière brune, forte (9°), nez fruité et délicat, douce et ronde au palais ; faiblement houblonnée mais correctement épicée (chicorée torréfiée, coriandre, écorce d’orange douce). Cette bière prend le nom de Cochonnette lorsqu'elle est conditionnée en bouteille de 33 cl. Saison Pipaix Bière très sèche, normalement houblonnée, légèrement acide, très épicée (poivre, gingembre, écorce d’orange douce, curaçao, badiane.). Vapeur en Folie Bière blonde forte et ronde moyennement houblonnée et épicée (cumin et écorce d’orange douce). Vapeur Légère Bière blonde légère, sèche délicatement houblonnée, subtilement épicée à la vanille et cannelle. Activités La brasserie propose des activités régulières : le dimanche à 11 heures précises (sur réservation) pour une visite guidée suivie d’une dégustation. achats sur rendez-vous et les vendredi, samedi de 10 h à 18 h . Brassins ouverts le dernier samedi du mois à partir de 9 h. Galeries Références Liens externes (fr|en)Site Officiel Portail de la bière Portail des entreprises Portail du Hainaut Portail de la Belgique Portail de la cuisine belge
Brasserie à Vapeur

Brasserie à Vapeur ('Stoombrouwerij') is een Belgische bierbrouwerij, gevestigd in Pipaix nabij Leuze. Deze brouwerij maakt gebruik van een stoommachine die dateert uit de 18e eeuw. De originele brouwerij werd geopend in 1785. Ze werd in 1984 heropend door Jean-Louis Dits en zijn echtgenote Sittelle. Historiek De brouwerij werd geopend in 1785. Rond 1800 erfde Cornil Cuvelier de brouwerij. Hij stierf echter jong en zijn zoon nam de zaak over. In 1890 werd de brouwerij geschat op een waarde van 45.000 Belgische francs. De brouwerij bediende vooral de gemeenten in de omgeving. In 1903 werd de brouwerij overgenomen door de weduwe van Joseph Ferdinant. In 1914 eiste de Duitse bezetter alle metalen op voor hun oorlogsindustrie, en zij probeerden de stoommachine te verwijderen uit de brouwerij, maar ze geraakten enkel weg met een koperen brouwketel. In 1926 kon de brouwerij haar productie hervatten, na de nodige heropbouwingswerken en nadat er nieuw materiaal was aangekocht. In 1930 probeerde de schoonzoon van Joseph Ferdinant, Gaston Biset, om terug aan te knopen met de traditie van de Cuveliers. Hij brouwde enkele nieuwe bieren zoals Cuver-Ale en Biss. De Tweede Wereldoorlog liet de brouwerij ongemoeid. Gaston Biset bleef aan de leiding van de brouwerij tot 1983. In 1984 namen Jean-Louis Dits en zijn echtgenote Sittelle de brouwerij over, en restaureerden haar waarbij ze de stoommachine in bedrijf hielden, hetgeen de naamkeuze verklaart: het is de laatste operationele 18e-eeuwse brouwerij. De Belgische cartoonist Louis-Michel Carpentier tekende de labels van de flessen. Soorten De Brasserie à Vapeur brouwt volgende bieren: Saison de Pipaix Vapeur en Folie Vapeur Cochonne - Cochonnette Vapeur Légère Zie ook Lijst van Belgische bieren Lijst van Belgische brouwerijen Lijst van Belgische bierfirma's Belgische biercultuur Externe links Website van de Brasserie à Vapeur
Church of Our Lady of Leliendaal, Mechelen

The Church of Our Lady of Leliendaal (Dutch: Onze-Lieve-Vrouw van Leliëndaal) is a Roman Catholic church in Mechelen, Belgium, served by the Society of Jesus. It was designed by Lucas Faydherbe and is a protected structure, designated by the city council of Mechelen as one of its eight historic churches. History Foundation The site of the church was originally owned by the Norbertine St. Michael's Abbey in Antwerp. The architect was Lucas Faydherbe, a native of Mechelen and a nephew of Lucas Franchoys the Younger, who had studied with Peter Paul Rubens in Antwerp. The foundation stone was laid in 1662. Construction was delayed on multiple occasions, because the façade tilted dangerously forward. In 1664, the façade was demolished and rebuilt. In 1670, the first Mass was said and in 1674 the church was solemnly inaugurated. Napoleonic Wars In the early 19th century, during the Napoleonic Wars, the church was seriously neglected and half of it was turned into a hospice for the poor of the city. The furnishings were sold and holes were made in the gables for people to be able to see out and over the church to help defend it against attack. A wall was placed in the church between the second and third windows for the establishment of an infirmary. Re-opening In 1834, it re-opened under the administration of the Jesuits. Through the cooperation of the nearby Minor Seminary and the Civil Hospices, it was restored and equipped with new furniture and the internal walls were removed. In 1900–01, the Jesuits changed the floor plan and moved the choir to the gallery in the west of the church. Later in the 20th century, a sacristy was constructed in the southwest part of the church. Also, a grotto to Our Lady of Lourdes was built and new furniture was purchased. Gallery See also List of Jesuit sites in Belgium List of Catholic churches in Belgium Archdiocese of Mechelen-Brussels References External links Churches of Mechelen website
Église Notre-Dame du Val-des-Lys de Malines

L'église Notre-Dame du Val-de-Lys (en néerlandais : Onze-Lieve-Vrouw van Leliëndaal ) est une église catholique romaine de Malines, desservie par la Compagnie de Jésus. Elle a été conçue par Lucas Faydherbe et est inscrite au patrimoine historique protégé ; décrite par le conseil municipal de Malines comme l'une de ses 8 églises historiques. Histoire Fondation Le site d'origine de l'église appartenait aux Norbertiens de l'abbaye Saint-Michel d'Anvers. L'architecte malinois, Lucas Faydherbe, qui était le neveu de Lucas Franchoys le Jeune et avait étudié avec Peter Paul Rubens à Anvers, est désigné pour le projet. En 1662, la première pierre est posée. La construction est retardée à plusieurs reprises à cause de la façade qui sera, par conséquent, détruite et reconstruite en 1664. En 1670, la première messe est dite et en 1674 l'église est consacrée. Guerres Napoléoniennes Au début du 19e siècle, pendant les guerres napoléoniennes, l'église est négligée et partiellement transformée en hospice pour les pauvres de la ville. Le mobilier est vendu et on perce dans les pignons afin de pouvoir se défendre des attaques depuis l'intérieur. Un mur a été placé dans l'église entre les deuxième et troisième fenêtres pour établir une infirmerie. Réouverture En 1834, l'église rouvre sous l'administration des jésuites. Grâce à la coopération du Petit Séminaire voisin et des Hospices Civils, l'église est restaurée et équipée de nouveaux mobiliers. En 1900-1901, les jésuites modifient le plan et déplacent le chœur dans la galerie à l'ouest de l'église. Plus tard au XXe siècle, une sacristie est construite dans la partie sud-ouest de l'église. En outre, une grotte à Notre-Dame de Lourdes est construite. Galerie Articles connexes Archevêché de Malines-Bruxelles Notes et références Références Liens externes Site des églises de Malines Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail d'Anvers et de sa province
Onze-Lieve-Vrouw van Leliëndaal

Onze-Lieve-Vrouw van Leliëndaal is een voormalig norbertinessenklooster, gelegen aan de Bruul te Mechelen. Enkel de kapel van Het OLV van Leliëndaelklooster is bewaard. Geschiedenis Het terrein waarop het klooster is gebouwd werd in 1251 door de Mechelse heer van Boutershem aan de norbertijnen van de Sint-Michielsabdij van Antwerpen geschonken. Norbertinessen die oorspronkelijk in Hombeek woonden kochten het terrein in 1592 en vestigden er zich in 1602. Met de bouw van de kerk werd in 1662 gestart, onder leiding van Lucas Faydherbe. Deze man was geen succesvol architect en de eerste versie van de voorgevel verzakte dan ook. Op last van de bouwheer werd de gevel afgebroken en terug opgebouwd. Het poortgebouw rechts naast de kerk, waar na de afschaffing van de orde in de 18de eeuw een liefdadigheidsinstelling gevestigd was, is bewaard gebleven. Op de platen tussen de ramen staan de namen van de grootste weldoeners nog steeds te lezen. In deze voormalige norbertinessenkerk spelen de beeldtaal en de ideologie van de jezuïeten een hoofdrol. Het beeld van Ignatius van Loyola in de voorgevel, het schilderij in het hoofdaltaar, de Lourdesgrot en de opvallende aanwezigheid van Maria, zijn voorbeelden van die jezuïeteninspiratie. Ook het hart van de heilige Jan Berchmans, jonge jezuïet, wordt er als relikwie bewaard. Desondanks bleef het globale barokke karakter van het interieur goed bewaard. Het kerkmeubilair werd na de Franse Revolutie verkocht. Daarom stamt het merendeel van de huidige inrichting uit de 20ste eeuw. De preekstoel is te bezichtigen in de Sint-Romboutskathedraal. Anno 2025 staat de kerk, samen met het aangrenzende kloostercomplex, te koop. Galerij Zie ook Inventaris Onroerend Erfgoed
Brandhoek Military Cemetery

Brandhoek Military Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission burial ground for the dead of the First World War located in Vlamertinge in Belgium on the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation The cemetery was begun by the British in May 1915 in a field next to a dressing station. The cemetery was closed in July 1917 when Brandhoek New Military Cemetery was opened. The cemetery was designed by Sir Reginald Blomfield. References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Brandhoek Military Cemetery at Find a Grave
Brandhoek Military Cemetery

Brandhoek Military Cemetery est un cimetière militaire britannique situé à deux kilomètres à l'ouest du centre du village de Vlamertinge, dans le hameau de Brandhoek, qui se trouve le long de la route d'Ypres à Poperinge (N38), en Belgique. Le cimetière qui rassemble les corps de soldats britannique tombé durant la Première Guerre mondiale, a été conçu par Reginald Blomfield et est entretenu par la Commonwealth War Graves Commission. La nécropole a un plan presque rectangulaire d'environ 3 000 m2 et est entourée d'une haie. L'entrée se compose d'un bâtiment en pierre blanche avec un toit en dôme. La pierre du Souvenir est sur le côté nord-est du site, la Croix du Sacrifice dans le coin sud-est. Le cimetière est entretenu par la Commonwealth War Graves Commission. 671 morts sont commémorés, dont 5 non identifiés. Histoire Pendant la guerre, le feu d'artillerie ennemi s'étendait du saillant d'Ypres au village de Vlamertinge. Le hameau de Brandhoek était juste hors de portée et était relativement sûr, ce qui explique pourquoi les postes médicaux et les camps ont été établis ici. En mai 1915, outre ce poste médical, ce cimetière fut inauguré et resta en service jusqu'en juillet 1917. Pour la troisième bataille d'Ypres, d'autres postes médicaux y furent établis et un nouveau cimetière, le nouveau cimetière militaire de Brandhoek, fut également inauguré. 602 Britanniques, 63 Canadiens, 4 Australiens et 2 Allemands reposent sur le cimetière. Le coin nord du cimetière a dû disparaître dans les années 1980 lorsque la N38 (Noorderring) a été construite, plusieurs tombes ont alors été déplacées et la Croix du Sacrifice est passée du coin nord-est au coin sud-est. Le cimetière a été protégé en 2009 en tant que monument. Récompenses Frederick James Heyworth, général de brigade à l'état-major général, a reçu l'Ordre du service distingué (DSO). Il était également membre de l'Ordre du Bain (CB). James Clark, lieutenant-colonel à l'Argyll and Sutherland Highlanders était également membre de l'Ordre de Bath (CB). Thomas Barrie Erskine, capitaine des Argyll and Sutherland Highlanders, Benjamin George Gunner, capitaine des Fusiliers de Northumberland et Philip Henry Burt Fitch, lieutenant à la Royal Field Artillery, reçoivent la Croix militaire (MC). Les sergents George Edward Brain, Arthur Llewellyn Elson et Robert Cockburn Murchison, les caporaux Cyril George Rickett, Patrick John Griffin et John Stevenson et le chanoine William Jones ont reçu la Médaille militaire (MM). Le caporal Ernest Bartlett a reçu la Médaille de conduite distinguée (DCM). Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Onroerend Erfgoed https://www.cwgc.org/find-a-cemetery/cemetery/50000/BRANDHOEK%20MILITARY%20CEMETERY http://www.wo1.be/nl/db-items/brandhoek-military-cemetery Portail de la mort Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Flandre-Occidentale Portail du Royaume-Uni
Sint-Quirinuskerk (Rukkelingen-Loon)

De Sint-Quirinuskerk is een kerkgebouw in Rukkelingen-Loon in de Belgische gemeente Heers in de provincie Limburg. Het gebouw is gelegen aan de Bovelingenstraat (N743) te midden van een ommuurd kerkhof. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Quirinus. Opbouw Het gebouw is een neoclassicistische zaalkerk en bestaat uit ingebouwde toren aan de oostzijde, een eenbeukig schip met vijf traveeën, een pseudotransept van drie traveeën en een halfrond koor. Tegen de eerste travee van het schip is aan de noordzijde een ronde traptoren gebouwd. Tegen de eerste travee van het schip is aan de zuidzijde een ronde doopkapel gebouwd. Tegen de zuidzijde van het koor is een recente sacristie gebouwd. Het gebouw is opgetrokken in baksteen en is voorzien van ordonnerende lisenen en omlopend baksteenfries, rondboogvensters met een hardstenen omlijsting en een doorlopende lekdrempel, en bovenop een zadeldak van leien. De voorgevel heeft een middenrisaliet die bekroond wordt door een fronton, en de spaarvelden aan weerszijden van het risaliet hebben mergelstenen nissen in rondboogvorm. Het portaal heeft een geknikte boog in een geprofileerde hardstenen omlijsting met entablement. Daarboven bevindt zich een oculus voorzien van geprofileerde omlijsting van hardsteen. Boven het fronton verheft zich de toren van twee geledingen met daarbovenop een tentdak van leien. De toren heeft in iedere gevel een rondboogvormig galmgat met een hardstenen archivolt. Het transept heeft eenvoudige rondboogvensters. Het interieur is bepleisterd. De overwelving geschied met kruisribgewelven tussen gedrukte gordelbogen die rusten op consoles. De koorsluiting is voorzien van een straalgewelf waarbij de ribben gedragen worden door consoles. Tussen het schip en het transept bevinden zich drie scheibogen met rondboogvorm. Geschiedenis In de tweede helft van de 17e eeuw werd er gemeld dat de oude kerk een ruïne is, waarvan alleen het koor resteerde. De kerk is vermoedelijk in de Dertigjarige Oorlog verwoest door Lorreinse troepen. In 1712 was het schip van de kerk heropgebouwd en werd ook het koor hersteld. In de periode 1839-1842 werd de oude kerk afgebroken en werd er een nieuw gebouw gebouwd naar het ontwerp van Léon Jaminé uit Hasselt. Dit gebeurde onder het pastoraat van G. Plevoets en was op dezelfde plaats, maar het gebouw werd niet meer georiënteerd opgetrokken. In 1937 werd de kerk door K. Gessler vergroot met een transept en een doopkapel
Naturschutzgebiet Freyenter Wald

Das Naturschutzgebiet Freyenter Wald liegt im Gebiet der Stadt Aachen direkt an der belgischen Grenze, südlich von Lichtenbusch. Das Naturschutzgebiet besteht aus einer größeren Teilfläche im Nordwesten und einer kleineren Teilfläche im Südosten des Freyenter Waldes. Auf der belgischen Seite schließt sich ein größerer Waldkomplex an den Freyenter Wald. Das Waldgebiet ist leicht nach Südosten geneigt. Beschreibung Die Bodenverhältnisse sind als sauer zu bezeichnen und wechseln von trockenen Lagen bis zu mehr feuchten bis staunassen Bereichen. Im Schutzgebiet wachsen 100- bis 150-jährige Eichen, dazwischen an feuchten Standorten Schwarz-Erlen. Im Naturschutzgebiet befand sich bei Ausweisung im Nordwesten eine 20- bis 25-jährige Fichtenaufforstung. Im Schutzgebiet ist in der Krautschicht mit geringem bis hohem Deckungsgrad Adlerfarn zu finden, mit Salbeigamander, Drahtschmiele, Hasel und Faulbaum durchsetzt. Teile des Waldbodens sind von Teppichen von Buschwindröschen und Maiglöckchen bedeckt. An lichten Stellen wachsen Waldgräser, ferner Pflanzenarten wie Grünliche Waldhyazinthe, Zweiblättrige Schattenblume, Vielblütige Weißwurz, Sumpf-Pippau, Schwarze Teufelskralle, Gold-Hahnenfuß und Hohe Schlüsselblume. Im Wald kommen Tierarten wie Buntspecht, Mittelspecht, Rotmilan, Habicht, Wacholderdrossel, Erdkröte, Grasfrosch, Teichmolch und Kaisermantel vor. 2020 kauften die NRW-Stiftung und der NABU Aachen 69 ha Wald im Freyenter Wald von der belgischen Gemeinde Raeren, darunter auch die Fläche des Naturschutzgebietes. Dazu stellte die NRW-Stiftung 930.000 Euro und der NABU Aachen 100.00 Euro zur Verfügung. Von Wald waren 2020 ein Drittel mit Fichten und Douglasien bestockt. Der gekaufte Wald soll sich selbst überlassen werden und sich zum Urwald entwickeln. Es wurden nach dem Kauf Entwässerungsgräben geschlossen und gebietsfremde Baumarten wie Fichten und Douglasien entfernt. Auch vor 2020 wurde der Freyenter Wald relativ naturnah bewirtschaftet. Schutzzweck Ziel ist hier die Erhaltung von Lebensgemeinschaften bestimmter wildlebender Pflanzen und Tiere und die Erhaltung des Traubenkirschen-Eschenwaldes mit den floristisch interessanten Arten in der Krautschicht. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete in der Städteregion Aachen Weblinks Naturschutzgebiet „Freyenter Wald“ im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen Naturschutzgebiete der Stadt Aachen Einzelnachweise
Freyenter Wald

Het Freyenter Wald is een bosgebied in het westen van Duitsland in het stadsgebied Aken aan de Belgische grens. Het gebied bestaat voornamelijk uit eikenbos en heeft een oppervlakte van 7,99 ha. Het Freyenter Wald bestaat uit twee afgescheiden gebieden met het kleinere gebied ten zuidoosten van hoofdgebied. Het boscomplex is licht naar het zuidoosten georiënteerd en vertoont nauwelijks reliëf. Beschrijving Het Freyenter Wald heeft zure bodems die variëren van droge tot vochtige en stagnatiewaterige gebieden. Het bos herbergt 100 tot 150 jaar oude eiken, met zwarte elzen op vochtige plekken. De kruidlaag bevat onder andere adelaarsvaren, valse salie, bochtige smele, hazelaar en sleedoorn. Delen van de bosbodem zijn bedekt met tapijten van bosanemoon en lelietjes-van-dalen. Op open plekken groeien bosgrassen, evenals plantensoorten zoals de bergnachtorchis, dalkruid, gewone salomonszegel, moerasstreepzaad, zwartblauwe rapunzel, gulden boterbloem en de slanke sleutelbloem. Dieren zoals de grote bonte specht, de middelste bonte specht, de grootoorvleermuis, de rode wouw, de havik, de kramsvogel, de gewone pad, de bruine kikker, de kleine watersalamander en de keizersmantel komen voor in het bos. In 2020 kochten de NRW-Stiftung en NABU Aken 69 ha bos in het Freyenter Wald van de Belgische gemeente Raeren, waarvan een deel het natuurreservaat omvat. Het bos wordt met rust gelaten om zich tot oerbos te ontwikkelen, waarbij na de aankoop drainagegreppels werden gesloten en niet-inheemse boomsoorten werden verwijderd. Externe links Officiële informatie over het gebied