NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cimetière militaire belge de Bourg-Léopold

Le cimetière militaire belge de Bourg-Léopold est un cimetière militaire situé Koning Leopold II-laan dans la ville belge de Bourg-Léopold. Caractéristiques Le cimetière a une superficie de 183 ares. Il contient 1312 tombes des Première et Seconde Guerres mondiales. Ce fut primitivement un cimetière militaire allemand et ce jusqu'en 1928, année durant laquelle les tombes furent déplacées. Le cimetière contient 2 mausolées, l'un dédié au prisonnier politique inconnu et l'autre au prisonnier de guerre inconnu. Sources (nl) Adjudant-major Rudy Laforce, Verbroedering van de Genie van het Cavaleriekorps en de Gepantserde Genie, no 129, 53e année, 2e trimestre 2004. (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Belgische militaire begraafplaats van Leopoldsburg » (voir la liste des auteurs). Portail de la Belgique Portail de la Première Guerre mondiale Portail de l’histoire militaire de la Belgique Portail de la mort Portail du Limbourg (Belgique)
Belgische militaire begraafplaats van Leopoldsburg

De Belgische militaire begraafplaats van Leopoldsburg is een militaire begraafplaats aan de Koning Leopold II-laan in de Belgische gemeente Leopoldsburg. Deze begraafplaats heeft een oppervlakte van 183 are waarop 1312 graven liggen uit de Tweede Wereldoorlog en de Eerste Wereldoorlog. Tot 1928 was het een Duitse militaire begraafplaats, maar deze is in 1928 geruimd. Op de begraafplaats staan twee kapellen die herinneren aan de niet-geïdentificeerde politieke gevangenen en de onbekende krijgsgevangenen.
Watertoren (Melle Geraardsbergsesteenweg)

De Watertoren van Melle is een watertoren in de Belgische gemeente Melle. Deze moderne watertoren, gebouwd in 1952 naar het ontwerp van architect Paul Felix uit Oostende, ligt aan de spoorlijn Gent-Brussel. Architectuur De constructie is hyperstatisch en 53 m hoog. De onderbouw is vierkant en bestaat uit zes niveaus waarvan de betonnen skeletstructuur zichtbaar is. De bovenbouw in cilindervorm is uitkragend en rust op betonnen balken. Het waterreservoir uit beton kan 506 000 l bevatten en is afgedekt met een koepeldak.
Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkranskerk (Merelbeke)

De Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkranskerk is een kerkgebouw in de Belgische gemeente Merelbeke, meer bepaald in de Flora-wijk. Dit gebedshuis werd in 1954 opgetrokken naar plannen van architect Jacques Loontjens. Deze moderne kerk heeft drie beuken en een kerktoren met groene koperen spits aan de noordzijde die deel uitmaakt van de voorgevel. Het gebouw is strak van lijn, geometriserend en uit gele baksteen opgetrokken. De stijl van de kerk verwijst naar de gotische kerkbouw. Een groot beeldhouwwerk van Onze-Lieve-Vrouw met Kind door Oscar Sinia versiert het portaal van de toren. In het interieur, ook uit baksteen, staan houten heiligenbeelden van Oscar Sinia en F. Tinel.
Sint-Andrieskerk (Zande)

De Sint-Andrieskerk is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Koekelare behorende dorp Zande, gelegen aan de Sint Andriesstraat. Geschiedenis Omstreeks 1200 werd te Zande een vroeggotische kruiskerk gebouwd, die afhankelijk was van de parochie van Gistel. In de tweede helft van de 13e eeuw werd Zande een zelfstandige parochie, waarvan het patronaatsrecht berustte bij de Sint-Andriesabdij. In 1442 werd een reliek van het Heilig Kruis aan de kerk geschonken door ene Gerard Clement, waarover een wonderlijke legende de ronde doet. De kerk werd eind 17e eeuw in brand gestoken door Franse troepen en bleef als ruïne staan, waarna herstel volgde. In 1844 werd de kerk vergroot onder leiding van Pierre Buyck. In 1903 stortte, tijdens herstelwerkzaamheden, de toren in, waardoor de kerk grotendeels verwoest werd. Van 1909-1910 werd de kerk herbouwd onder leiding van Jules Carette. De herstelde toren vertoonde gelijkenis met die van het nabijgelegen Moere. In 1922 kwam er een nieuw orgel, vervaardigd door Frans Vos. Het verving een tijdens de Eerste Wereldoorlog verloren gegaan orgel, dat in 1865 gebouwd was door Pieter Loncke. Gebouw Het betreft een eenbeukig kerkgebouw in rode en bruine baksteen met een vieringtoren op vierkante basis met achthoekige bovengeleding. Er zijn drie grafstenen (17e en 18e eeuw) ingemetseld. Interieur De Heilig Kruisreliek is gevat in een 17e-eeuws schrijn. Een 17e-eeuws schilderij stelt de Bewening van Christus voor. Uit de 18e eeuw is een beeld van Maria met Kind.
Le Bon Vouloir (kasteel)

Le Bon Vouloir (ook: Bon Vouloir) is een kasteeltje in de tot de West-Vlaamse gemeente Gistel behorende plaats Moere, gelegen aan Provincieweg 174. Geschiedenis Het kasteeltje zou in 1889 of iets eerder gebouwd zijn in opdracht van de familie De Crombrugghe de Looringhe. Het is opgetrokken in eclectische stijl. Naast het hoofdgebouw, dat enkele trapgevels heeft, bevinden zich op het terrein enkele dienstgebouwen, zoals een koetshuis. Het kasteeltje werd gebouwd om te dienen als jachthuis. De naam is afkomstig van een jagerslied dat door een familielid werd geschreven. Enkele overblijfselen uit de begintijd zijn de begroeting Salve boven de ingangspartij, een wapenschild boven de schouw, en de initialen in het smeedwerk van de voordeur. Tijdens de Eerste Wereldoorlog gebruikten de Duitsers het gebouw als veldhospitaal. Het dak werd na de oorlog hersteld en kreeg toen het ruitenpatroon dat sindsdien in stand werd gehouden. In 1935 werd het kasteeltje verkocht en kreeg verschillende eigenaars. Tijdens de Tweede Wereldoorlog hadden de Duitsers zendmasten op het domein staan. Hierna raakte het uiteindelijk in verval om in 2001 te worden gerestaureerd en geschikt gemaakt voor evenementenlocatie. Het kasteeldomein mat vanouds 6 ha, waarvan nog 1 ha overgebleven is.
Heilige Pastoor van Arskerk (De Mokker)

De Heilige Pastoor van Arskerk is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Koekelare behorende gehucht De Mokker, gelegen aan de Ommegangstraat. Geschiedenis Hoewel De Mokker al vanaf 1803 werd vermeld, ontwikkelde de nederzetting pas einde 19e eeuw tot een dorp. Er kwamen scholen, een zustersklooster en dergelijke. Een kerk liet, mede gezien het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog, op zich wachten. Men diende ter kerke te gaan in Koekelare of Leke. Pas in 1920 kwam er een noodkerk in enkele oorlogsbarakken die voor dat doel werden overgebracht. In 1923 werd De Mokker verheven tot proosdij en in 1925 tot zelfstandige parochie, gewijd aan de Pastoor van Ars, die in dat jaar heilig was verklaard. De parochie omvatte delen van de parochies van Koekelare, Leke en Vladslo. Een Mariabeeld, door een Duitse legeraalmoezenier aan het front gevonden, werd in de parochie vereerd en ter ere van Onze-Lieve-Vrouw van De Mokker werd elk jaar een processie gehouden. De parochie omvatte nu scholen en een zustersklooster, maar een definitieve kerk kwam pas in 1932 tot stand. De kerk werd omringd door een kerkhof, en in 1952 werd een ommegang gebouwd, ter ere van Onze-Lieve-Vrouw van Smarten. Enkele tientallen jaren lang zou de kerk bedevaartgangers trekken. In 1970 werd nog een doopkapel en een voorportaal toegevoegd. Vanaf 31 december 2024 werd de kerk aan de eredienst onttrokken. Gebouw De kerk is gebouwd in gematigd expressionistische stijl, en werd vervaardid van gele baksteen. Het is een kruisvormige zaalkerk met hoge binnenruimte en een bakstenen klokkengevel. De kruiswegstaties zijn van 1932 en vervaardigd door Victor Verleyen.
Sint-Niklaaskerk (Moere)

De Sint-Niklaaskerk is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Gistel behorende dorp Moere, gelegen aan de Provincieweg. Geschiedenis Moere werd begin 13e eeuw een zelfstandige parochie, die zich afsplitste van die van Gistel. Omstreeks 1240 werd de eerste kerk gebouwd. Het patronaatsrecht berustte bij de Sint-Andriesabdij. In 1582 werd de kerk door de Geuzen geplunderd. Van 1858-1860 werd een nieuwe kerk gebouwd in neogotische stijl. De kerk kreeg een geheel andere vorm en oriëntatie, maar de 13e-eeuwse toren bleef behouden. Gebouw Het betreft een neogotische pseudobasiliek. Het ingangsportaal is min of meer naar het noorden gewend en wordt gemarkeerd door de ingebouwde 13e-eeuwse bakstenen toren, die een vierkante basis en een achtkante klokkengeleding heeft. De noordgevel is neogotisch en omvat een bescheiden roosvenster boven het ingangsportaal. Interieur Het linker zijaltaar is neogotisch (2e helft 19e eeuw) en is gewijd aan de Onbevlekte Ontvangenis van Maria. Het bevat schilderingen van vrouwelijke heiligen, waaronder de lokale heilige Godelieve. Het rechter zijaltaar is van dezelfde stijl en uit dezelfde tijd, en is gewijd aan Sint-Petrus. Het bevat schilderingen van diverse mannelijke heiligen. Boven het orgel bevindt zich een schilderij uit 1864 door Joseph van Severdonck, voorstellende de verrezen Christus met kruis en wimpel. Tegen de muur van de kerk bevindt zich het grafmonument van Alfons Van Hee. De kerk bezit een Van Peteghem-orgel van 1776.
Sint-Salvatorkerk (Wieze)

De Sint-Salvatorkerk is een laatgotisch kerkgebouw in de Belgische deelgemeente Wieze. Bouwgeschiedenis De kerk wordt het eerst vermeld in een document uit 1105 waarin bisschop Odo van Doornik van Kamerijk verwijst naar onder meer de kerk van Wieze en schonk ze aan de abdij van Affligem die net was gesticht. De abdij verwierf hierdoor het patronaatsrecht en een deel van de tiende. Het huidige kerkgebouw, waarvan de kern uit de 14e of 15e eeuw stamt, is volledig opgebouwd uit Balegemse steen met uitzondering van de traptoren. Anno 2019 zijn er geen sporen teruggevonden van een oudere, mogelijk romaanse kerk. Daarvoor ontbreekt nog steeds een grondig archeologisch of bouwhistorisch onderzoek. In 2000 vond men in het centrum van het dorp bouwfragmenten die kunnen wijzen op een bouwplaats dichter bij de oude Denderweg. Een aantal herstellingen en verbouwingen volgden elkaar op in zowel de 16e als 17e eeuw. Die waren het gevolg van vernielingen in 1578 door Gentse calvinisten en in 1667 door Fransen onder Lodewijk XIV. De financiën voor de bouwwerken kwamen van de dorpsheer, de baljuw of de abdij van Affligem. De Gentse architect August Van Assche verlengde de kerk naar het westen met anderhalve travee, verving de stenen gewelven opnieuw door houten, onder meer in functie van het nieuwe grote kerkorgel. De huidige plattegrond vertoont een driebeukig schip van vijf traveeën en uitspringende transepten van één travee. De vieringtoren is vierkant en het koor heeft een driezijdige apsis. Anno 2019 is het kerkhof dat de kerk omringde verdwenen. Sedert 2022 is het kerkgebouw niet meer in gebruik. Orgel Het orgel werd gebruikt tijdens de Mis elke zondag om 9.30. Joseph Merklin bouwde het orgel in 1861-1862, omdat de burggraaf Ch. de Clerque Wissocq een royaal huisorgel wou hebben. Het werd dus eerst in de woning van de burggraaf geplaatst. Toen dat de burggraaf stierf werd het geschonken aan de kerk van Wieze.
Sint-Rumolduskerk (Steenokkerzeel)

De Sint-Rumolduskerk van de Vlaams-Brabantse plaats Steenokkerzeel is een rooms-katholieke parochiekerk gewijd aan de heilige Rombout. Het schip is neogotisch, de toren en de Sint-Bernarduskapel zijn ouder. Geschiedenis Vanaf de 10e eeuw had Steenokkerzeel een romaanse kerk. Ze werd in de 16e eeuw op grotere schaal herbouwd in laatgotische stijl. In 1860 greep een neogotische transformatie plaats. Het kerkhof werd opgeheven in 1882. De piramidevormige torenspits werd in 1923 vervangen door een naaldspits met beiaardkamer, maar de Duitsers verwijderden deze in 1941 omwille van hun vliegbasis Melsbroek. In 1986 kreeg de kerk een nieuwe torenspits. Toren De voorgebouwde westtoren uit de 16e eeuw is vierkant bouwwerk in witte zandsteen. Het telt zes geledingen en wordt gestut door overhoekse steunberen versierd met pinakels. De torenkap is naoorlogs. Aan de noordkant van de toren bevindt zich een stenen wenteltrap. Tegen de zuidgevel is in de 18e eeuw een doopkapel onder lessenaarsdak aangebouwd. Interieur Het meubilair van de Sint-Rumolduskerk omvat een renaissancekansel van de houtsnijder Jacob van Brussel uit 1619 (trap uit 1835), twee 17e-eeuwse barokaltaren en koorbanken uit 1771. Het renaissance-orgel van Hans Goltfuss heeft een orgelkast van Michiel van der Meren uit 1635. Er is een doksaal en grafstenen van Willem van Cotereau en Jan van Hamme († 1403). Sint-Bernarduskapel Aan de kerk was vanaf 1576 een broederschap verbonden, gewijd aan Bernardus van Clairvaux. De broeders lieten in de 17e eeuw een kapel optrekken, deels gebouwd in dezelfde steen als de toren, onder een dubbel schilddak. Een sluitsteen van de kruisribgewelven draagt het jaartal 1629. Binnenin de kapel bevindt zich een barok memoriaal voor pastoor Grietens, waarin een schilderij Maagdschap van Maria uit ca. 1526 is opgenomen, toegeschreven aan Cornelis van Coninxloo. De Lactatie van Sint-Bernardus in het altaar wordt toegeschreven aan Gaspar de Crayer. Externe link Sint-Rumolduskerk (Steenokkerzeel) in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
Sint-Stefanuskerk (Melsen)

De Sint-Stefanuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Merelbeke-Melle behorende plaats Melsen, gelegen aan Melsenstraat 8. Geschiedenis In 1117 was voor het eerst sprake van een kerk. Waarschijnlijk was dit een eenbeukig romaans kerkje dat in breuksteen was opgetrokken. In de eerste helft van de 15e eeuw werd een transept in Balegemse steen toegevoegd. In 1654-1655 werd de kerk hersteld en ingrijpend gewijzigd waarbij het koor werd vergroot en een vierkante westtoren werd aangebouwd. In 1918 werd het zuidelijk transept beschadigd door oorlogshandelingen. Gebouw In het eenbeukig kerkschip zijn nog romaanse muurresten aanwezig. Het transept is in gotische stijl met zandstenen puntgevels. Het vlak afgesloten koor is van 1655. Interieur Het interieur wordt overkluisd door tongewelven. De lambrisering en twee biechtstoelen zijn van 1773-1775. Er is een classicistische preekstoel en een 15e-eeuws zandstenen doopvont.
Sint-Stefanuskerk (Nederokkerzeel)

De Sint-Stefanuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Kampenhout behorende plaats Nederokkerzeel, gelegen aan de Peperstraat 125. Geschiedenis In de 12e eeuw stond hier een romaans kerkje. Hieraan werd veel verbouwd en uitgebreid, zowel in de 13e en 16e eeuw, als in de 17e en 18e eeuw. Gebouw Zo ontstond een georiënteerd driebeukig kerkgebouw. De oudste gedeelten van het gebouw zijn in zandsteen (Brusseliaan) en de 18e-eeuwse delen zijn in baksteenn met gebruik van zandsteen uitgevoerd. De voorgevel is asymmetrisch en is van 1628. Het barokportaal is van 1662. De vierkante toren bevindt zich oostelijk van het transept en bevat 13e eeuwse delen. De bovenste geleding is van 1716. Hij is ingebouwd tussen de noordelijke kapel en de 19e-eeuwse sacristie. De noordelijke gevel is vermoedelijk 17e-eeuws en de noordelijke transeptarm is 16e-eeuws en er is een 15e-eeuwse noordelijke kapel. De zuidelijke zijbeuk en transeptarm zijn van 1780 en in baksteen uitgevoerd. Het gotisch koor is 16e-eeuws. Interieur In de doopkapel bevindt zich een gotische muurschildering, Calvarie, uit begin 15e eeuw. Het barokke hoofdaltaar is van 1646, en het werd in 1758 gewijzigd. Het bevat een altaarstuk uit 1646 dat de Marteldood van Sint-Stefanus verbeeldt. Het kerkmeubilair is grotendeels in barokstijl en stamt uit het midden van de 17e eeuw. Het orgel, vervaardigd door Jan Wauters, is van omstreeks 1730.
Sint-Theresiakerk (Wetteren)

De Sint-Theresiakerk is een parochiekerk in de tot de Oost-Vlaamse plaats Wetteren behorende wijk Overbeke, gelegen aan de Gentsesteenweg. Geschiedenis Nadat in deze arbeiderswijk een nieuwe parochie was opgericht werd in 1928-1929 een kerk gebouwd. Deze kerk werd ontworpen door Nicolaas van Campenhout. De kerk heeft enige stijlkenmerken van art deco. Het interieur werd ontworpen door Adrien Bressers. Gebouw Het betreft een eenbeukige kerk waarvan het interieur door een hoog tongewelf wordt overkluisd. De op het zuiden georiënteerde kerk heeft een ingebouwde noordtoren op vierkante plattegrond. Het kerkmeubilair stamt uit de jaren '30 van de 20e eeuw.
Sint-Barnabaskerk (Noordschote)

De Sint-Barnabaskerk is de parochiekerk van de tot de Belgische gemeente Lo-Reninge behorende plaats Noordschote, gelegen aan Noordschoteplein 12a. Geschiedenis Voorheen stond hier een gotische kerk, die in 1498 is gebouwd. In 1579 werd de kerk geplunderd door calvinisten uit Ieper. Onder meer in 1699 werden verbouwingen aan de kerk uitgevoerd. De kerk werd echter verwoest tijdens de Eerste Wereldoorlog in 1914-1915 en van 1921-1923 herbouwd naar het model van de oorspronkelijke kerk. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met voorgebouwde toren, uitgevoerd in gele bakstenen met een plint van ijzerzandsteen, mogelijk van de verwoeste kerk afkomstig. Het interieur wordt overwelfd door houten spitstongewelven. Het kerkmeubilair is voornamelijk neogotisch, er is ook een houten Mariabeeld (18e eeuw). Ook is er een kapelletjesommegang, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Smarten. De kerk wordt omringd door een kerkhof, waarvan ook graven van vóór de Eerste Wereldoorlog nog aanwezig zijn. Ook zijn er enkele oorlogsgraven van het Verenigd Koninkrijk.
Sint-Bartholomeuskerk (Hillegem)

De Sint-Bartholomeuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Herzele behorende plaats Hillegem, gelegen aan het Hillegemplein 1. Geschiedenis Al in 1108 stond hier een kerk. In 1876 werd deze gesloopt en vervangen door een neogotisch kerkgebouw naar ontwerp van Edmond Serrure. Gebouw Het betreft een driebeukig bakstenen kerkgebouw. Het koor is driezijdig afgesloten. De westertoren, in zandsteen, werd gebouwd in 1890 naar ontwerp van Jules Goethals. De kerk wordt omringd door een kerkhof met ommuring. Interieur Het orgel werd vervaardigd door Pierre-Charles van Peteghem tussen 1823 en 1846, dit is het enige voorwerp dat uit de oude naar de nieuwe kerk is verhuisd. Het hoofd- en de twee zijaltaren zijn van 1882, evenals de preekstoel. Aan het hoogaltaar is een gebeeldhouwd kruisbeeld te zien, tussen Maria en Sint-Jan. Aan beide kanten van het tabernakel ziet men beelden van de vier evangelisten. De biechtstoelen zijn van 1893.
Klein Vierstraat British Commonwealth War Graves Commission Cemetery

Klein Vierstraat British Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission (CWGC) burial ground for the dead of the First World War located in the Ypres Salient on the Western Front in Belgium. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. The cemetery is approximately 0.3 hectares in size. The Kemmel Number 1 French Cemetery, also a First World War burial ground assigned to the United Kingdom, is located approximately 50 m to the east. Foundation The cemetery was founded in January 1917 by fighting units and field ambulances. It was designed by Sir Edwin Lutyens. Within the cemetery is a Cross of Sacrifice. It was used after the Armistice to concentrate battlefield burials from Ferme Henri Pattyn Vanlaeres and Mont-Vidaigne Military cemeteries. An American soldier was buried here, but his body was later moved to Lijssenthoek Military Cemetery. Among those buried here is the children's illustrator and writer L. A. Hayter (I. H. 8.). References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Klein-Vierstraat British Cemetery at Find a Grave
Cimetière militaire Klein Vierstraat

Le cimetière britannique Klein Vierstraat, ou Klein Vierstraat British Cemetery, est un cimetière de la Commonwealth War Graves Commission (CWGC) dédié aux soldats morts durant la Première Guerre mondiale, situé dans le Heuvelland, dans le saillant d'Ypres sur le front occidental, en Belgique. Description Le cimetière a été fondé en janvier 1917 par des unités combattantes et des ambulances de campagne. Il a été utilisé après l'Armistice pour concentrer les sépultures de champ de bataille et les cimetières militaires de la Ferme Henri Pattyn Vanlaeres et du Mont-Vidaigne. Un soldat américain a été enterré ici, mais son corps a ensuite été transféré au cimetière militaire de Lijssenthoek. Dans le cimetière se trouve une Croix du Sacrifice. Le cimetière a été conçu par Sir Edwin Lutyens. Le terrain du cimetière a été attribué au Royaume-Uni à perpétuité par le roi Albert Ier de Belgique en reconnaissance des sacrifices consentis par l'Empire britannique dans la défense et la libération de la Belgique pendant la guerre. Le cimetière a une superficie d'environ 0,3 hectare. Le cimetière numéro 1 de Kemmel, également cimetière de la Première Guerre mondiale attribué au Royaume-Uni, est situé à environ 50 m à l'est. Notes et références Portail de la mort Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Belgique
Casino Knokke

El casino Knokke​ es un casino frente al mar en la ciudad de Knokke, en la comunidad administrativa Knokke-Heist, en la provincia de Flandes Occidental de Flandes, Bélgica. Es el más grande de los diez casinos de Bélgica, siendo conocido por la obra de Keith Haring, René Magritte y Paul Delvaux. Es el primero de los cuatro casinos, en diferentes ciudades belgas, diseñados por Léon Stynen. El edificio, construido en 1929-1931, fue severamente dañado durante la Segunda Guerra Mundial. La renovación posterior permitió a Magritte maestro surrealista, crear un mural gigante de 360°, terminado en 1953, que comprende ocho paneles llamados «El dominio encantado». Véase también Casino de juego Juegos de azar Referencias
Sint-Martinuskerk (Kester)

De Sint-Martinuskerk is een katholieke parochiekerk gelegen in de dorpskern van Kester, deelgemente van het Vlaams-Brabantse Pajottegem. De kerk dateert van 1864 en is gebouwd in een architectuur met neogotische en neoromaanse invloeden. De kerk werd in 2009 voor het eerst als vastgesteld bouwkundig erfgoed opgenomen. Kesterweg Reeds verschillende eeuwen voor de bouw van de kerk vond er een processie plaats, gewijd aan de Heilige Drievuldigheid. Bij de bouw van de nieuwe Sint-Martinuskerk kreeg de ommegang een nieuwe invulling. Daarbij wordt op de eerste zondag na Pinksteren een beeld van de Heilige Drievuldigheid in een processie met paarden, koetsen en fanfares rondgedragen langs onder meer Oetingen en Herfelingen en weer terug naar de kerk in Kester. Deze Paardenprocessie Kester wordt ook wel de Kesterweg genoemd. In 2023 werd de processie als Immaterieel Cultureel Erfgoed erkend door de Vlaamse overheid. Nieuwe invulling In 2017 werd een plan opgestart om de kerk te herbestemmen als parochiezaal en vergaderzalen.
Sint-Joriskerk (Sleidinge)

De Sint-Joriskerk is een kerkgebouw in de Belgische deelgemeente Sleidinge. De kerk is toegewijd aan de heilige Joris. Bouwgeschiedenis Tussen 1260 en 1280 verrees hier een vroeggotische kruiskerk met vieringtoren. Rond 1549 vergrootte men het priesterkoor en de sacristie tot ze even breed werden als het transept en het geheel werd afgedekt met drie zadeldaken. Heropbouw volgde in 1664 na een brand in 1662. Een traptoren werd toegevoegd in 1715 en de kerktoren kreeg een nieuwe spits in 1740. Het gebouw werd circa 1774 verruimd aan de oostzijde met een kerkschip van drie beuken, een nieuw priesterkoor en een sacristie aan de zuidzijde, volgens de plannen van architect Joost Fermont. Een doopkapel werd toegevoegd in 1813. In 1988 startte men met het bepleisteren van de kerktoren en het wit schilderen van de kerk. Galerij