NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
ГАЕС Plate Taille

ГАЕС Plate Taille – гідроакумулювальна електростанція у Бельгії. Знаходиться у сточищі річки l'Eau d'Heure, правій притоці Самбра, котрий в свою чергу є лівим допливом Маасу (впадає до Північного моря утворюючи спільну дельту з Рейном). Нижній резервуар з площею поверхні 2,65 км2 і об’ємом 14,8 млн м3 створили на l'Eau d'Heure за допомогою кам’яно-накидної греблі висотою 35 метрів та довжиною 250 метрів. Він також сполучений з трьома допоміжними водоймами – Falemprise (1,2 млн м3), Feronval (0,8 млн м3) і Ry jaune (1,1 млн м3), котрі при рівнях поверхні на позначках від 208,5 до 210 метрів НРМ знаходяться дещо вище від основного сховища, в якому аналогічний показник становить 207 метрів НРМ. Верхній резервуар створили на струмку la Plate Taille (ліва притока l'Eau d'Heure) за допомогою бетонної гравітаційної греблі висотою 70 метрів та довжиною 790 метрів. Вона утримує водойму з площею поверхні 3,9 км2 та об’ємом 66,5 млн м3. Такий великий розмір необхідний для виконання інших функцій гідрокомплексу – стабілізації течії у Самбрі та Маасі, забезпечення роботи каналів Шарлеруа-Брюссель і Центрального, а також водопостачання населення і промисловості. Тому в вологий період року гідроагрегати перекачують до озера Тал'є більше води, ніж використовується для виробництва електроенергії, а у посушливий сезон відбувається зворотній процес. Заповнення водосховища l'Eau d'Heure вперше відбулось в 1977-му, закачування первісного об'єму до озера Тал'є завершилось у 1980-му, а запуск ГАЕС припав на 1981 рік. Машинний зал знаходиться на березі нижнього резервуару прямо під греблею la Plate Taille, а подача води до нього організована за допомогою водоводів діаметром по 4,5 метра. Основне обладнання станції становлять чотири оборотні турбіни типу Френсіс потужністю по 36 МВт, які використовують напір у 45 метрів. Зв’язок з енергосистемою забезпечується ЛЕП, котра працює під напругою 150 кВ. Примітки
Stedelijk Conservatorium Brugge

Het Stedelijk Conservatorium Brugge is een stedelijke academie voor muziek, woord en dans, gevestigd in Brugge in België. Het hoofdkantoor bevindt zich aan de Sint-Jakobsstraat 23-27. Geschiedenis en Renovatie Het conservatorium is gehuisvest in het historische Huis Claesman, een stadspaleis uit 1742. In juni 2020 startte de stad Brugge met een grondige renovatie en restauratie van het gebouw, met een investering van 4,1 miljoen euro. De werkzaamheden omvatten functionele aanpassingen, optimalisaties en restauraties om het gebouw geschikt te maken voor modern gebruik, terwijl het historische karakter behouden bleef. Na twee jaar intensieve verbouwingen werden de lessen in september 2022 hervat in het vernieuwde conservatorium. Directie Sinds 1 mei 2021 staat het Stedelijk Conservatorium Brugge onder leiding van directeur Bart Naessens, een gerenommeerd dirigent en organist. Hij volgde Gunter Carlier op, die de functie sinds september 2013 bekleedde. Aanbod Het conservatorium biedt opleidingen in drie domeinen: Muziek: Leerlingen kunnen vanaf 6 jaar starten met muziekinitiatie. Vanaf 8 jaar volgen ze een traject dat bestaat uit verschillende graden, waarbij instrumentlessen en muzieklab centraal staan. Volwassenen vanaf 15 jaar kunnen een gelijkaardig traject volgen in aparte groepen. Dans: Vanaf 8 jaar kunnen leerlingen instromen in de tweede graad, waar ze 2 uur per week Danslab volgen. In de derde graad kiezen ze tussen klassieke of hedendaagse dans en krijgen ze 2,5 uur les per week. Woord: Leerlingen vanaf 8 jaar kunnen deelnemen aan het Woordlab, waar ze leren vlot praten en vertellen in Standaardnederlands, toneelspelen en fantaseren met klasgenoten. Leerkrachten Het conservatorium beschikt over een team van gespecialiseerde leerkrachten, waaronder Mark Lambrecht, met een hoge artistieke en pedagogische kwalificatie. Velen van hen zijn actief als uitvoerend kunstenaar en brengen hun praktijkervaring mee in het onderwijs. Het team bestaat uit ongeveer 120 docenten die lesgeven aan ongeveer 1.700 leerlingen. Locaties Naast het hoofdkantoor heeft het conservatorium verschillende leslocaties in en rond Brugge. Bronnen Officiële website van het Stedelijk Conservatorium Brugge Artikel over de renovatie van het conservatorium (KW.be) Artikel over de heropening na renovatie (Focus-WTV) Artikel over de benoeming van Bart Naessens als directeur (Radio Brugs Ommeland) Artikel over de vorige directeur, Gunter Carlier (Exit.be)
Palacio de Justicia de Bruselas

El Palacio de Justicia de Bruselas, obra del arquitecto Joseph Poelaert y construido entre los años 1866 y 1883 bajo el reinado de Leopoldo II, es la sede del Poder Judicial y de los tribunales de justicia de Bélgica. Es más grande que la Basílica de San Pedro de Roma y sigue siendo uno de los edificios de piedra más grandes del planeta. Su superficie total es de 165 000m². Historia Presupuesto El presupuesto inicial para su construcción fue de 4 millones de francos belgas, pero finalmente se gastaron 50 millones, lo que equivalía a un año completo de obras públicas en el reino. La desmesura de la obra y la libertad dada al arquitecto para sobrepasar casi todas las normas impuestas originalmente siguen siendo un gran misterio. Según se dice, todo un barrio fue seguido por la construcción a finales del siglo XIX. Reparación Al final de la Segunda Guerra Mundial, en vísperas de la liberación de Bruselas, los alemanes se retiraron de la ciudad no sin antes incendiar el palacio con el fin de destruirlo. Como consecuencia de ello se derrumbó la cúpula, y parte de la construcción quedó muy dañada. Hacia 1947 la mayor parte del edificio fue reparada y la cúpula fue construida dos metros más alta que la original. Características De un estilo en el cual se fusiona el neoclasicismo con el neobarroco decimonónico, el edificio mide 104 metros de altura y su cúpula pesa 24.000 toneladas. El Palacio de Justicia cuenta además con 8 patios y con una superficie de 6000 m² junto con otras 27 grandes salas de audiencia, 245 salas más pequeñas y otras salas. Influencia La construcción y la inmensidad del lugar han inspirado a artistas como François Schuiten, quien ha retratado su imagen en innumerables ocasiones. Junto con eso, los símbolos que el Palacio tiene en sus pilares han sido objeto de numerosos estudios, sin que se sepa gran cosa de ellos, ya que los documentos antiguos apenas los mencionan. Adolf Hitler era tremendamente aficionado a la arquitectura y junto a Albert Speer se basó en la construcción del Palacio para levantar edificios monumentales de la época nazi. El Palacio de Justicia de Lima, en Perú se basa en el Palacio de Justicia de Bruselas, aunque carece de cúpula y es mucho más pequeño. Referencias [1] Candidato a Patrimonio de la Humanidad. Página web del Palacio de Justicia Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Palacio de Justicia de Bruselas.
Igazságügyi palota (Brüsszel)

A hatalmas eklektikus stílusú brüsszeli Igazságügyi Palota (hollandul: Justitiepaleis, franciául: Palais de Justice) Brüsszel magaslatainak egyikén helyezkedik el. A domb eredeti neve Galgenberg („Akasztófa-hegy”) volt, mivel annak idején ezen a helyen állt a városi akasztófa. Az épület 1866 és 1883 között épült Joseph Poelaert építész tervei alapján. Az Igazságügyi Palota óriási épülete uralja a felsőváros horizontját alulról, a város számos pontjáról nézve. Az építkezés 1866-ban kezdődött, és 20 év múlva fejeződött be, hozzávetőleg 4 évvel tervezője, Poelaert halála után, akiről az a tér is a nevét kapta, amelyen az épület áll. A palota hozzávetőleg 26 000 négyzetméteres alapterületével nagyobb, mint a római Szent Péter-bazilika, sőt, ez volt Európában a 19. században épített legnagyobb épület. Nem kevesebb, mint 8 belső udvar található benne, melyek területe összesen 6000 négyzetméter. Központi kupolája 142 méter magas. 27 nagy tárgyalóterem, és 245 további kis tárgyaló, illetve egyéb szoba van benne. II. Lipót belga király parancsára kezdődött az építkezés, aki létrehozta a belga birodalmat is Kongó megszerzésével, amely maga is egy mamutvállalkozás volt. Az Igazságügyi Palota elhelyezése sem volt véletlen műve. Brüsszel legrégibb és legszegényebb szomszédsága, a Marollen felett büszkén magasodva arra szolgált, hogy figyelmeztesse az egyszerű népet, mi vár rájuk, ha elmulasztják az engedelmeskedést. Valóban, az épület azon a helyen áll, ahol évszázadokig a kivégzéseket hajtották végre. Az épület a világ legnagyobbjai közé sorolható, és Európában is az első három között van. Benne található a belga Legfelsőbb Bíróság. A világon több épületet is megmintáztak ez alapján, például a limai Igazságügyi palotát és az argentin Nemzeti Kongresszus épületét. Képgaléria Jegyzetek
Palácio da Justiça (Bruxelas)

O Palácio da Justiça de Bruxelas é o edifício do tribunal mais importante na Bélgica. Ele está situado na Place Poelaert / Poelaertplein no distrito de Marolles / Marollen em Bruxelas. erguido entre 1866 e 1883 pelo célebre arquiteto Joseph Poelaert em estilo eclético, o edifício é considerado o maior construído no século XIX. e continua sendo o maior de seu tipo. O custo total da construção, terrenos e mobiliários foi de aproximadamente 45 milhões de francos belgas. Um marco notável de Bruxelas, este local é servido pela estação de metrô Louise/Louiza (nas linhas 2 e 6 do Metrô de Bruxelas), e pelas linhas 92 e 94 do bonde. Da parte baixa da cidade, também é possível pegar elevadorespúblicos, chamados de Elevadores Poelaert, para acessá-lo. Referências
Дворец правосудия (Брюссель)

Дворец Правосудия (фр. Palais de Justice de Bruxelles, нид. Justitiepaleis van Brussel) — здание государственного суда в Брюсселе. Предположительно самое большое здание мира, построенное в продолжение XIX века. История Ко времени возведения Дворца Правосудия в Брюсселе в Европе шла волна строительства зданий юстиции. Концептуальную основу бельгийского здания составил Дворец правосудия в Париже. К составлению плана приступили в 1831 году. Строительство должно было знаменовать законность новой государственной структуры. Здание олицетворяет размеры объединённой Бельгии и считается бельгийским национальным символом. Строительство щедро финансировал король Леопольд II за счёт средств, полученных из колониального Конго. Стоимость строительства составила примерно 46,5 миллионов золотых франков. С началом строительства пришлось зачистить старый городской район Bovendael, что возмутило некоторых горожан. Они придумывали архитектору Жозефу Пуларту оскорбительные прозвища, а слово «архитектор» приобрело негативную коннотацию в Брюсселе. Жителям расселяемых районов предложили дома в коммуне Уккел, Quartier du Chat. Строительство окончилось в 1883 году, спустя 4 года после смерти главного архитектора. Здание расположено на площади Галгенберг, где прежде приводили в исполнение приговоры. Дворец формирует городской пейзаж, разделяя Верхний и Нижний города. По воспоминаниям архитектора нацистской Германии Альберта Шпеера, это грандиозное здание нравилось Адольфу Гитлеру. Во время немецкой оккупации 3 сентября 1944 года сгорел купол здания, восстановленный и увеличенный на 2,5 метра после войны. В 2008 году бельгийское правительство выдвинуло Дворец Правосудия в кандидаты Всемирного наследия ЮНЕСКО. Архитектура Выстроен в стиле эклектика, совмещая в себе барокко, ренессанс, греческий, ассирийский стили. По периметру размеры здания Дворца составляют 160 метров в длину и 150 метров в ширину. Его высота с куполом достигает 116 метров (или 104, или 142 метра), что подчёркивает монументальность здания. Внутренняя высота купольного зала равна 97,5 метров. Постройка занимает общую площадь в 52 464 м². Площадь внутренних помещений — 26 006 м² (для сравнения: внутренняя площадь собора Святого Петра в Ватикане составляет 22 000 м²). Главный зал у парадного входа (Salle des pas perdus) высотой 97,5 метров состоит из галерей и лестниц общим масштабом занимаемой площади 3600 м2. Во дворце Правосудия имеются 27 залов судебных заседаний, 245 меньших помещений, 8 дворов. В настоящее время здесь также располагается кассационная палата Бельгии. Ветшающее здание юстиции доставляет бельгийцам проблемы: купол более 25 лет не ремонтировался, многие залы повреждены и не используются, некоторые отделы переехали в новостройки. Сохранение здание как национального символа является предметом политических дискуссий. Похожим по архитектурному исполнению является перуанский Дворец Правосудия в Лиме. Примечания
Justitiepalatset i Bryssel

Justitiepalatset i Bryssel (nederländska: , franska: Palais de Justice) är den viktigaste rättsbyggnaden i Belgien och ett känt och väl synligt landmärke i Bryssel. Det uppfördes mellan åren 1866–1883 i eklektisk stil och ritades av arkitekten Joseph Poelaert. Totala kostnaderna för byggnaden, marken och inredning landade på omkring 45 miljoner belgiska franc. Det var den största byggnaden som uppfördes under 1800-talet. Historia Starten År 1860, under Leopold I:s regeringstid, tillkännagav en kunglig kungörelse byggandet av Justitiepalatset, varefter en internationell arkitekturtävling organiserades. Ritningarna som lämnades in till tävlingen ansågs oacceptabla och förkastades. Den dåvarande justitieministern Tesch utsåg 1861 Joseph Poelaert att få rita byggnaden. Den första stenen lades den 31 oktober 1866 och byggnaden invigdes först efter arkitekten Josephs död den 15 oktober 1883. Även om byggandet skedde under Leopold II:s regeringstid, visade han föga intresse för byggnaden. En stor del av stadskvarteret Marollen revs för att ge plats åt Justitiepalatset, och både arkitekt och polismyndigheter var inblandade i att få invånarna att flytta. Ordet arkitekt kom därefter bli en av de största förolämpningarna i Bryssel. Palatset ligger uppe på kullen Galgenberg, där man under medeltiden hängde dömda brottslingar. Renovering I slutet av andra världskriget, kvällen före Bryssels befrielse, startade de retirerande tyskarna en brand i Justitiepalatset för att lägga det i ruiner. Resultatet blev att kupolen kollapsade och delar av byggnaden skadades svårt. År 1947 hade större delen av byggnaden reparerats och kupolen blivit återuppbyggd, två och en halv meter högre än originalet. I början av 2003 inleddes nya renoveringar. Dessa renoveringar rör allmänna reparationer och förstärkning av takstruktur och väggar, men man lägger också ett nytt täckande lager på den förgyllda kupolen. Dimensioner Justitiepalatset är större än Peterskyrkan i Rom. Byggnaden är för närvarande 160 gånger 150 meter, och täcker en yta på 26 000 m². Den 104 meter höga kupolen väger 24 000 ton. Byggnaden har åtta innergårdar om totalt 6 000 m², 27 stora rättssalar och 245 mindre rättssalar och övriga rum. Från sin plats uppe på kullen, är det en nivåskillnad på 20 meter mellan den övre och den lägre staden, vilket resulterar i flera entréer på olika våningsplan. Påverkan Adolf Hitler var enormt förtjust i byggnaden, och i samarbete med Albert Speer baserades flera av nazisttidens monumentala byggnader på Justitiepalatsets utseende.[källa behövs] Se vidare artikeln om arkitektur i Nazityskland. Justitiepalatset i Lima i Peru är baserad på Bryssels justitiepalats. Den saknar dock kupol och är avsevärt mindre till omfånget Förslag till världsarv Justitiepalatset blev den 8 april 2008 uppsatt på Belgiens lista över förslag till världsarv, den så kallade "tentativa listan". Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, tidigare version. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Justitiepalatset i Bryssel. Climbing the Law Courts Justitiepaleis (nederländska)
Place Peter Benoit

La place Peter Benoit (en néerlandais : Peter Benoitplein) est la place principale de la section bruxelloise de Neder-Over-Heembeek. On y trouve l'église Saints-Pierre-et-Paul. Elle doit son nom au compositeur Peter Benoit. Histoire La place se trouve entre les deux anciens villages de Neder-Heembeek et Over-Heembeek. La place a été construite en même temps que l'église Saints-Pierre-et-Paul, église qui a été construite pour remplacée les deux églises des deux villages. La construction de la place s’intègre au développement urbanistique de Neder-Over-Heembeek et dans une plus grande fusion des deux anciens villages. La construction de la place comme de l'église a été décidé en 1927. Mémorial à Peter Benoit On y trouve un Mémorial à Peter Benoit qui a été inauguré le 7 janvier 1951. Marché Tous les vendredis, un marché s'installe sur la place. Friterie Chez Jef On y trouve la friterie Chez Jef qui plusieurs fois a été classée meilleure friterie bruxelloise. Accès La place est desservie par la ligne de tram 10 et par les lignes de bus 53 et 56 de la STIB. Il y a également une borne Villo! située sur la place. Références Portail de Bruxelles
Sint-Jansplein (Brussel)

Het Sint-Jansplein (Frans: Place Saint-Jean) is een plein in de Belgische hoofdstad Brussel. Het plein ligt in de Vijfhoek, de historische binnenstad, en vormt de kruising van de Lombardstraat, Violetstraat, Spoormakersstraat, Duquesnoystraat, Sint-Jansstraat en Gasthuisstraat. Het Sint-Jansplein bevindt zich op 200 meter van zowel het Albertinaplein aan de voet van de Kunstberg als het Gerechtsplein. Het plein werd rond 1845 aangelegd op de site van het Sint-Jansgasthuis, dat er sinds 1195 gevestigd was. Hier lag voorts de Sint-Janspoel, een waterreservoir waarin terechtstellingen van overspelige vrouwen plaatsvonden. Later (tot het dempen van de poel in 1613) werden er ook schandstraffen uitgevoerd, zoals de schopstoel (waarbij de veroordeelde in het water of in een gierbak werd gewipt) en het mandzitten (tekijkstelling in een mand die aan de schandpaal hing). Dit waren onterende maar niet-dodelijke straffen. In 1843 verhuisde het ziekenhuis naar de Kruidtuinlaan en verdwenen zowel het gasthuis als de gelijknamige gotische kerk. In 1923 werd op het plein een standbeeld geplaatst van verzetsstrijdster Gabrielle Petit, gemaakt door Égide Rombaux. Rondom het plein bevinden zich een aantal historische neoklassieke en belle époque-panden. Aan het plein zijn de hoofdkantoren van het Nationaal Verbond van Socialistische Mutualiteiten en Federale Verzekering gevestigd.
Sint-Theresiakerk (Slypskapelle)

De Sint-Theresiakerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Moorslede behorende plaats Slypskapelle, gelegen aan het Dorpsplein Slyps. Geschiedenis Oorspronkelijk stond hier een simpel eenbeukig kerkje met dakruiter, vermoedelijk gebouwd in de jaren '80 van de 18e eeuw. De huidige kerk werd gebouwd van 1930-1931 naar ontwerp van Aimé Latte uit Kortrijk. Gebouw Het betreft een neoromaanse bakstenen kruiskerk met naastgebouwde noordwesttoren welke vier geledingen en een tentdak heeft. De kerk heeft een brede middenbeuk en smalle zijbeuken. Interieur De kerk bezit een kruisbeeld uit het 4e kwart van de 18e eeuw. Het orgel is van 1760 en werd vervaardigd door A.J. Berger. Het heeft dienst gedaan in de Abdij van Steenbrugge en werd in 1933 in de Sint-Theresiakerk geplaatst. Twee glas-in-loodramen zijn van 1931 respectievelijk 1933.
Oud-Moregembossen

De Oud-Moregembossen of de Spitaalsbossen zijn een bos- en natuurgebied in Wortegem-Petegem op de grens met Waregem. Het bosgebied ligt op een helling (60m) van zand en zandleem. De Spitaalsbossen bestaan uit een mengeling van loof- en naaldhout. Vroeger sloot het bos aan op het Bouvelobos; op de Ferrariskaart is een groot bos (384 hectare) te zien met de plaatsnaam Mooreghem Bosch. Het bos was voor het midden van de 18e eeuw dikwijls een schuilplaats voor roversbenden, zoals die van Jan de Lichte. De Oud-Moregembossen zijn in handen van privé-eigenaren en niet vrij toegankelijk. Bronnen Landschapsatlas Onroerend Erfgoed
Galatosbossen

De Galatosbossen of Gallatasbossen zijn een bos- en een natuurgebied in het 'Landschapspark Bulskampveld' op het grondgebied van de gemeente Ruiselede, vlak bij Doomkerke. Het geslacht della Faille werd in 1653 eigenaar wordt van het leengoed "Goed te Gallatas" met pachthoeve , land, bossen, meersen, vijvers en veldgebied. Het loofbos ligt tussen De Gulke Putten en De Vorte Bossen en sluit aan op het gemeentelijk park Disveld. Bij het bos leeft onder andere vinpootsalamander. Het bosgebied is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Bossen, heiden en valleigebieden van Zandig Vlaanderen: westelijk deel' (BE2500004). Bronnen Inventaris Onroerend Erfgoed Het Laatste Nieuws Referenties
Belvedère (Kemmel)

De Belvedère is een toeristische uitkijktoren op de Kemmelberg in het Vlaamse Heuvelland, die vrij te bezoeken is, ondanks de gesloten horecazaak. De toren is een van de publieke uitkijktorens van het West-Vlaamse project Horizon. De toren, sinds 2004 een beschermd monument van onroerend erfgoed, biedt weidse vergezichten, zoals van een belvedère verwacht mag worden. De toren uit 1924 heeft een architectuurhistorische waarde als voorbeeld van wederopbouwarchitectuur. De toren werd opgetrokken ter vervanging van de tijdens de Eerste Wereldoorlog verwoeste houten toren. De Belvedère is gelegen op de top van de Kemmelberg en een bewijs van de reeds lang aanwezige toeristische traditie rond de Kemmelberg, die na 1850 ontstond met het passeren van de Noord-Franse burgerij die hier ontspanning zocht.
Academie van Sint-Jans-Molenbeek

De Academie van Sint-Jans-Molenbeek, officieel Academie voor tekenkunsten en visuele kunsten (Frans: Académie de Dessin et des Arts visuels), is een gemeentelijke school voor deeltijds kunstonderwijs in de Brusselse gemeente Sint-Jans-Molenbeek. Ze behoort tot de Franse Gemeenschap. Geschiedenis Met de steun van het lokale patronaat richtte het gemeentebestuur in 1865 de Ecole de Dessin et de Modelage op om geschoolde ambachtslui te leveren voor de industrie, die zich in Molenbeek sterk ontwikkelde. Deze tekenacademie nam in 1880 haar intrek in een nieuw gebouw ontworpen door de architect Joseph Joachim Benoit, een leerling van Joseph Poelaert. Hij ordende de leslokalen rond een overdekte speelplaats en een monumentale trap uit marmer en smeedijzer. In cartouches boven de vensters zijn de namen van beroemde Belgische kunstenaars gebeiteld. Van een vakschool voor decoratieve kunsten is de instelling geëvolueerd naar een school voor deeltijds kunstonderwijs. Ze organiseert ateliers voor jongeren tot 15 jaar. Boven die leeftijd zijn er gespecialiseerde lessen tekenen, schilderen, beeldhouwen, grafiek, keramiek, fotografie, video, animatiefilm, infografiek, boekbinden, enz. Het gebouw is in 1996 beschermd. In 2006 werd het Huis van Culturen en Sociale Samenhang er gehuisvest. Ook het museum MoMuse opende vanaf 2018 de deuren in een voormalige studiezaal. Externe links Officiële website Voormalige Teken- en Boetseerschool (Inventaris Bouwkundig Erfgoed)
Molens van Temse

De Molens van Temse is een maalderijcomplex in de Oost-Vlaamse plaats Temse, gelegen aan de Markt 19. Het betrof oorspronkelijk een getijdenmolen op de Schelde van het type onderslagmolen die dienst deed als korenmolen. Deze molen werd in 1617 gebouwd. Na 1900 werd de molen gekocht door Alfons van Fraeyenhove en deze werd ingericht als bloemmaalderij. In 1911 werd het gebouw getroffen door brand. Een nieuw gebouw in Vlaamse renaissancestijl werd opgetrokken. De achterkant van het gebouw sloot aan bij de oude watermolen, die zich aan de Wilfordkaai bevond en nu is geïntegreerd in de fabrieksgebouwen.