NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
First DCLI Cemetery, The Bluff

First DCLI Cemetery, The Bluff is a Commonwealth War Graves Commission burial ground for the dead of the First World War located near The Bluff south of Ypres (Ieper) in Belgium on the Western Front. It takes its name from the Duke of Cornwall's Light Infantry (DCLI). Immediate area The area where the cemetery stands, known by soldiers as "The Bluff", is an artificial ridge in the landscape created by spoil from failed attempts to dig a canal. With the additional height in an otherwise relatively flat landscape, The Bluff was an important military objective. German forces took The Bluff in February 1916, and it was recaptured by the 14th (Light) Division on 2 March. In July 1916, the Germans detonated a mine under the ridge, but did not capture it. The Germans took The Bluff during the Spring Offensive of 1918, and it finally returned to Allied hands on 28 September after a push by the 14th (Light) Division. The area is now a provincial nature reserve and picnic area called "Provinciaal Domein Palingbeek". Foundation The cemetery here was founded by the Duke of Cornwall's Light Infantry (DCLI) before the fighting of 1916. At the time of the armistice it contained burials only from the DCLI but the cemetery was expanded by concentration of graves from the former battlefields. The cemetery was designed by J R Truelove. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Other cemeteries on "The Bluff" Hedge Row Trench Commonwealth War Graves Commission Cemetery Woods Commonwealth War Graves Commission Cemetery References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. First DCLI Cemetery, The Bluff at Find a Grave
First D.C.L.I. Cemetery, The Bluff

First D.C.L.I. Cemetery, The Bluff is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Zillebeke, een deelgemeente van Ieper. Ze ligt 1,6 km ten zuidwesten van het dorpscentrum, in het provinciedomein De Palingbeek. De begraafplaats werd ontworpen door John Truelove en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het terrein heeft een oppervlakte van ongeveer 470 m² en is bereikbaar via een pad van ca. 275 m lang. Er worden 76 doden herdacht. In de nabijheid bevinden zich nog twee andere Britse militaire begraafplaatsen: Hedge Row Trench Cemetery en Woods Cemetery. De site staat sinds 2023 op de Unesco-Werelderfgoedlijst als onderdeel van inschrijving Begraafplaatsen en herdenkingssites van de Eerste Wereldoorlog (Westelijk Front). Geschiedenis De begraafplaats werd gestart door de 1st Duke of Cornwall's Light Infantry en werd naar deze eenheid genoemd omdat zij hier heel wat slachtoffers te betreuren had (51 van hen liggen hier begraven). Na de oorlog werden nog 23 graven van het omgevende slagveld naar hier overgebracht. Langs het Kanaal Ieper-Komen (nu in onbruik geraakt) hadden de Britse en Duitse troepen stellingen uitgebouwd in de beide oevers (40 m van elkaar verwijderd!). De Britten noemden hun oever, die hoger was dan deze van de Duitse overkant, "The Bluff" wat Engels is voor "steile oever". De Duitsers noemden het "Die grosse Bastion" (tegenover "Die kleine Bastion" voor hun eigen oever). Dit gebied zou de hele oorlog door het toneel zijn van hevige gevechten met vele honderden slachtoffers, vooral door de ondergrondse oorlogvoering waarbij beide partijen de stellingen van de vijand probeerden te vernietigen door het gebruik van ondergrondse mijnen. Na een grote mijnexplosie op 14 februari 1916 konden twee Duitse infanterieregimenten alle Britse schachten innemen. Op 2 maart 1916 echter werd het grootste deel van de Duitse stellingen van "Die kleine Bastion" ingenomen na een Britse aanval van de 2nd Suffolks, 8th Royal Lancasters en 1st Gordon Highlanders. Op 25 juli 1916 werden de vooruitgeschoven Britse linies opgeblazen, maar deze hadden ze nauwelijks bemand achtergelaten zodat de verliezen gering waren. Na de Tweede Slag om Mesen van 7 juni 1917 slaagden de Britten erin het gebied rond The Bluff te ontzetten, maar tijdens het Duitse lenteoffensief (april 1918) viel het opnieuw in Duitse handen. Finaal kon het terrein op 28 september 1918 door de 14th Light Division opnieuw ingenomen worden. Er worden 76 Britten herdacht waaronder 13 die niet meer geïdentificeerd konden worden. Voor 2 slachtoffers werden Special Memorials opgericht omdat hun graven niet meer gelokaliseerd konden worden en men vermoedt dat ze onder naamloze grafzerken liggen. Onderscheiden militair Charles Burnett Woodham, kapitein bij de Duke of Cornwall's Light Infantry werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO). De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Externe links First D.C.L.I. Cemetery, The Bluff op de website van WO1.be First D.C.L.I. Cemetery, The Bluff op de website van de CWGC.
Bâtiment Paul-Henri Spaak

Le bâtiment Paul-Henri-Spaak (PHS) est un lieu de travail du Parlement de l'Union européenne à Bruxelles. Inauguré en 1993, il a coûté 303 millions d’euros. Il est, avec le bâtiment Louise-Weiss à Strasbourg (siège officiel du Parlement), et les services administratifs localisés à Luxembourg, l'un des trois lieux de travail du Parlement européen. Il est relié par le pont Konstantinos Karamanlis au bâtiment Altiero Spinelli. Il est également parfois surnommé le « Caprice des Dieux » en raison de sa forme qui ressemble à la boite de fromage du même nom et des circonstances liées à sa construction. Il fait partie du complexe de bâtiments parlementaires de Bruxelles dénommé « Espace Léopold ». Origine du nom Son nom actuel, adopté en 1999, est celui de Paul-Henri Spaak, l'un des pères de l'Europe. Architecture Le bâtiment Paul-Henri-Spaak fait partie de l'espace Léopold, un complexe de bâtiments construits de style postmoderne entre 1989 et 1994. Il a été l'objet d'un concours organisé par l'association des Architectes du CIC et remporté par l'architecte Michel Boucquillon en 1988, à l'âge de 26 ans. Ce dernier en a la paternité et les droits d'auteur reconnus par le Parlement européen. L'association des Architectes du CIC était composée par les bureaux CRV, CDG, Bontinck et Vanden Bossche. Il est le plus imposant et, à l'arrière, émerge des arbres du parc Léopold. Avec son toit de verre en forme de cylindre, sa ressemblance avec le Crystal Palace et avec l'entrée nord de la Halle Bordiau du Parc du Cinquantenaire, le bâtiment est surnommé par les Bruxellois le « Caprice des Dieux », de par sa ressemblance avec la boîte du fromage du même nom. Depuis 2017, des problèmes de conceptions et un vieillissement prématuré font que le bâtiment nécessite une rénovation étendue, voire sa reconstruction. Un projet de rénovation par une équipe d'architectes européens est envisagé en 2022, son coût est estimé à 500 millions d'euros mais les délais et coûts exacts de ce lourd chantier et coûteux ne sont pas encore connus. Services Le bâtiment Paul-Henri Spaak (PHS) abrite l'hémicycle des sessions plénières qui ont lieu à Bruxelles, un centre de presse et les bureaux du Président du Parlement et des équipes supérieures. Références Compléments Articles connexes Bâtiment Louise-Weiss, le siège du Parlement de l'Union européenne, situé à Strasbourg. Bâtiment Altiero Spinelli, faisant face au bâtiment PHS, il accueille les bureaux des députés et des assistants. Sièges des institutions de l'Union européenne Liens externes [image] « Bâtiment « Paul-Henri Spaak » du Parlement européen (Bruxelles) », sur CVCE. Le Caprice des dieux , roman de Tina Noiret, ex-fonctionnaire, qui fait de ce bâtiment le personnage principal. Portail de l’Union européenne Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Bruxelles
Paul-Henri Spaakgebouw

Het Paul Henri Spaakgebouw (PHS) is een gebouw van het Europees Parlement aan het Leopoldpark in de Leopoldruimte in Brussel. Het gebouw werd voltooid door een in het jaar 1987 opgezette samenwerking tussen de Generale Maatschappij en BACOB. De bouw van het nieuwe project gebeurde op de plaats van een oude brouwerij en rangeerstation. Het station Brussel-Luxemburg werd overdekt om een voetgangerszone te kunnen aanleggen.In 1988 werd begonnen met de bouw van het parlementair halfrond, in 1989 met de noordervleugel en in 1992 met de zuidvleugel (op de plaats van de voormalige Leopoldbrouwerij). In 2003 werd het halfrond uitgebreid gerenoveerd (meer zitjes en meer tolkcabines) voor de uitbreiding van de Europese Unie. Naast het halfrond bevinden zich in het Spaakgebouw ook de persruimte, vergaderzalen (met tolkcabines) en kantoren van de parlementsvoorzitter en -personeel. Het opvallendste kenmerk van het gebouw is de halve koepel in glas, die het de bijnaam Caprice des Dieux opleverde (het gebouw heeft min of meer de vorm van het doosje van de gelijknamige kaassoort). In 2025 raakte bekend dat het gebouw gerenoveerd zal worden (tot 2031) door het Nederlandse KAAN Architecten in samenwerking met het Belgische Low Architecten en het Nederlandse ARCADIS. Het gebouw werd vernoemd naar de eerste parlementsvoorzitter, de Belg Paul-Henri Spaak. Via de glazen Kostas Karamanlis-brug is het gebouw verbonden met het Altiero Spinelligebouw.
Genk railway station

Genk railway station (Dutch: Station Genk; French: Gare de Genk) is a railway station in Genk, Limburg, Belgium. The station opened on 3 March 1874 and is located on railway line 21D. The station was closed on 6 October 1941 and reopened on 26 May 1979. The train services are operated by the National Railway Company of Belgium (NMBS/SNCB). Train services The station is served by the following services: Intercity services (IC-03) Blankeberge/Knokke - Bruges - Ghent - Brussels - Leuven - Hasselt - Genk These are complemented by a few peak-hour trains to Hasselt, and beyond to Brussels, departing in the early morning and returning in late afternoon. Gallery See also List of railway stations in Belgium Rail transport in Belgium References Footnotes Citations External links Media related to Genk train station at Wikimedia Commons Genk railway station at Belgian Railways website
Station Genk

Station Genk is een spoorwegstation in de gemeente Genk in België. Het dateert van 1979, toen de spoorlijn 21 (Landen - Hasselt) verlengd werd tot Genk via het bestaande baanvak van spoorlijn 21A (Hasselt - Boxbergheide) en de nieuwe spoorlijn 21D vanaf Boxbergheide. De verlenging gebeurde om de pendelaars naar Leuven en Brussel uit Genk en het oosten van de provincie Limburg, die tot dan toe aangewezen waren op de kleine mijnstationnetjes, meer comfort te geven. Oorspronkelijk was het de bedoeling deze spoorlijn helemaal te verlengen tot Maastricht, maar omdat dit tracé in Genk al grotendeels volgebouwd was met huizen werd dit omwille van onteigeningen te duur verklaard. Het is een kopstation met de wachtzaal en nutsvoorzieningen op de begane grond, de sporen in de hoogte. Het stationsgebouw werd in 1979 gebouwd, naar plannen van architect Jacques Devincke. Sinds 1 maart 2024 zijn de loketten van dit station enkel in de week geopend tussen 7.15 en 14.30 uur. Renovatie In juni 2013 is Infrabel begonnen met een grondige renovatie van het perron en de luifel van het station. De perrons worden verhoogd, vernieuwd en opgefrist en boven de perrons komen grote lichtkoepels in het dak om meer daglicht het station in te laten vallen. Ook de onderdoorgang en de buitenzijde van het station worden grondig aangepakt. Er is ooit een optie voorzien om het station op vier sporen te brengen. De ruimte en het perron hiervoor hebben sinds de opening van het station bestaan, maar dienden uiteindelijk alleen maar als toegang tot de onderdoorgang vanaf de parking achter het station. Bij de werken aan het station is de voorziene ruimte voor het vierde spoor opgevuld om te dienen als tijdelijk perron voor spoor 3. Geleidelijk aan werd duidelijk dat de ophoging permanent is en dat de optie op een vierde spoor definitief afgevoerd is. De onderdoorgang is enkel nog bereikbaar vanaf de parking, de toegang tot de sporen onmogelijk gemaakt middels hekken en de tegenoverliggende toegang tot het perron volledig toegedekt. In de toekomst wordt mogelijk ook nog de stationsomgeving aangepakt en komt er mogelijk een nieuw (kantoor) gebouw bij om de aansluiting te maken tussen station, het busstation en het tramstation voor de geplande sneltram. Galerij Oude station Genk Bij de inhulding van de spoorlijn 21A (Hasselt - Maaseik) werd er in 1874 in Genk een station geopend. In 1925 werd een nieuwe ringspoorlijn 21B die langs de drie Genkse steenkoolmijnen liep, aangelegd tussen Boxbergheide en As. De rechtstreekse lijn 21A verloor spoedig aan belang. In oktober 1941 werd dit baanvak opgeheven en het station van Genk gesloten en in 1943 werd de sporen opgebroken. Op de bedding werd op het einde van de jaren 1960 de Europalaan aangelegd en op de plaats van het stationsplein werd Shopping 1, het oudste shopping-center van België, gebouwd. Het huidige station ligt enkele honderden meters ten westen van het oude station. Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Genk (stacja kolejowa)

Genk (niderl. Gare de Dinant) – stacja kolejowa w Genk, w prowincji Limburgia, w Belgii. Dworzec pochodzi z 1979 roku, kiedy linia 21 Landen – Hasselt została przedłużona do Genk za pośrednictwem istniejącego odcinka linii kolejowej 21A Hasselt – Boxbergheide i nowej linii kolejowej z Boxbergheide nr 21D. Rozbudowa została wykonana dla osób dojeżdżających do Leuven i Brukseli z Genk i wschodnich rejonów prowincji Limburgia. Początkowo celem było przedłużenie linii kolejowej aż po Maastricht, ale ponieważ budowa ta wymuszała wyburzanie gęstej zabudowy w Genk, plany te zostały zarzucone z powodu dużych kosztów. Jest to dworzec czołowy, który posiada poczekalnię na poziomie ziemi, natomiast perony znajdują się na wiaduktach. Budynek dworca został zbudowany w 1979 roku według projektu architekta Jacques’a Devincke. W 2010 roku Rada Miasta Genk przedłożyła wniosek, aby zmienić nazwę stacji na Genk Centrum. Pozwoli to uniknąć nieporozumień, jak dworzec Heis przemianowany w Genk Bokrijk. Linie kolejowe 21D Boksbergheide – Genk Linki zewnętrzne Informacje o stacji na SNCB/NMBS. hari.b-holding.be. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-16)].
College of Art & Design

Le College of Art & Design (CAD), statutairement dénommée College of Advertising and Design jusqu'en 2019, est une école supérieure privée de design située à Bruxelles, en Belgique. Fondé en 1961, le CAD dispense un enseignement de type anglo-saxon dans les domaines de l’architecture d’intérieur, du design, de la communication, du design graphique, du design digital, du UX design, du motion design et de l’image 3D. Le CAD est une association sans but lucratif privée dont les formations et diplômes ne sont pas reconnus par les Communautés de Belgique. Elle agit pour le compte d'une société commerciale, la SCRL Centre des Arts décoratifs. La Pédagogie du CAD Fondée en 1961, le CAD est l'une des écoles d'Europe continentale à dispenser un enseignement de type anglo-saxon c’est-à-dire essentiellement basé sur la pratique. Il n’y a presque pas de cours théoriques. Les étudiants sont encadrés uniquement par des grands professionnels en activité dans leur secteur. Les étudiants réalisent des exercices proches de ceux qu’ils rencontreront dans leur future vie professionnelle. Les professeurs travaillent avec l’étudiant sur la base de son idée de départ. CAD, école internationale Il y a 24 nationalités parmi les étudiants du CAD. Les cours sont donnés en anglais. L’objectif du CAD est que ses diplômés soient bilingues et puissent exercer leur futur métier partout dans le monde. Liens externes CAD-Bruxelles Notes et références Portail des arts
Ursel Air Base

Ursel Air Base (ICAO: EBUL) is a joint public/military airport located 10 km (6 miles) southwest of Eeklo near Ursel, East Flanders, Belgium. History The airfield was established in the summer 1939 for the Belgian Air Force. The 14th Company Aviation-Auxiliary laid down a grass landing strip 2,950 feet (900 meters) long. On 11 May 1940, the Belgian Air Force moved Fairey Foxes and Renard R16s for attacking the German invaders here. Five days later the airfield was bombed for the first time by the Germans, that occupied the badly damaged base on the 27th of May. After the Battle of Belgium was over, it was taken over by the Luftwaffe and used as an airfield during the German occupation period. In July 1940, the runway was re-laid in concrete and hangars and operational buildings restored. In autumn 1940, the Germans assigned the airfield to the Corpo Aereo Italiano, the air corps sent by Regia Aeronautica for operations against Britain. Ursel was the base of 18° Gruppo, equipped with 50 Fiat CR.42 fighters, that arrived on the 19th of October. Italian occupation created a diplomatic break between Italy and the Belgian government in exile which led to a Belgian offensive against Italian East Africa. The area was liberated by British Army forces in September 1944, and the Royal Engineers converted the airfield to Royal Air Force (RAF) use, designating the field as Advanced Landing Ground B-67. Four squadrons of Hawker Typhoon fighter-bombers operated from the field, their mission being to break the resistance of German troops at the Dutch island of Walcheren, which controlled the entrance to the harbours of Antwerp. Once the entrance to Antwerp was cleared, the RAF moved out and the airfield was abandoned. Ursel was used during Exercise Reforger 76 in August/September 1976, for the re-assembly of United States-based US Army helicopters arriving by ship into the Port of Zeebrugge for onward deployment to Kitzingen Army Airfield, West Germany. Ursel remains a reserve base for the Belgian Air Force. It is available for civilian recreational use during weekends, and hosts two aeroclubs. Bibliography Haining, Peter The Chianti Raiders The Extraordinary Story of the Italian Air Force in the Battle of Britain London Robson 2005 ISBN 1-86105-829-2 See also List of airports in Belgium References Ursel - ALG B.67 Johnson, David C. (1988), U.S. Army Air Forces Continental Airfields (ETO), D-Day to V-E Day; Research Division, USAF Historical Research Center, Maxwell AFB, Alabama. External links Ursel Flying Club Airport record for Ursel Air Base Archived 2016-07-01 at the Wayback Machine at Landings.com
De Kleiputten

De Kleiputten is een natuurreservaat dat gelegen is in de West-Vlaamse gemeente Roeselare, tussen Zilverberg en Oekene, in de deelgemeente Rumbeke. Het gebied is 4,2 hectare groot en omvat een voormalige kleiwinningsgroeve die tegenwoordig als moerasgebied en open water fungeert. Het wordt beheerd door Natuurpunt. De Kleiputten is niet vrij toegankelijk, maar kan op bepaalde tijden wel met een gids worden bezocht. Naast De Kleiputten bevindt zich een domein met aangeplant stadsbos en hooilanden. Dit is wel toegankelijk voor het publiek. In het noorden vindt men de N36 die hier fungeert als zuidelijke randweg van de stad Roeselare. Direct ten noorden daarvan ligt het Domein Sterrebos, eveneens een natuurgebied. Flora en fauna Fauna Vogels - blauwe reiger, aalscholver, Canadese gans, kleine karekiet, zwarte roodstaart, kuifeend, rietgors, tjiftjaf, wintertaling, wilde eend, dodaars, meerkoet, waterhoen, houtduif, Sperwer zoogdieren - haas, gewone bosmuis, egel, rode eekhoorn, mol, steenmarter Reptielen - roodwangschildpad Amfibieën - gewone pad, groene kikker, Vissen - karper Ongewervelden - atalanta, gehakkelde aurelia, dagpauwoog, Flora ogentroost, duizendguldenkruid, boswilg, schietwilg, reuzenpaardenstaart, blaartrekkende boterbloem, jacobskruiskruid, sleedoorn, eenstijlige meidoorn, Spaanse aak Externe link Officiële website
Van Wesenbekestraat

Chinatown is located on Van Wesenbekestraat, a street in Antwerp, Belgium. Historically supporting the Chinese community that settled in Antwerp post-World War II, today Chinatown is well known for its pan-Asian atmosphere. The district houses an abundance of restaurants offering a variety of Asian cuisines such as Chinese, Japanese, Indian, Pakistani, Thai and Nepali. Pan-Asian organisations and businesses supporting the Chinese, Nepali, Indonesian and Filipino communities for example are found throughout the district, and the biggest Asian supermarket in the country (named Sun Wah which stocks items from China, Thailand, Japan, Korea, Taiwan, Philippines, Malaysia, Singapore, Vietnam, Indonesia and India) is also found in Chinatown. A Buddhist temple and a school for mastering kungfu are other commodities also found in the district. Chinese presence is still dominant. However, traders from Thailand, Nepal and other Asian countries have also settled in the district resulting in some dubbing it as Asiatown to reflect the changing demographics. Both at the entrance and the end of the street, two Chinese lions guard the street. A paifang known as the "Pagodepoort" (Pagoda Gate) was erected at the southern entrance to the street in 2010 after four years of planning. Gallery References
Van Wesenbekestraat

De Van Wesenbekestraat is een straat in Antwerpen die vooral bekend is vanwege de Chinese gemeenschap die er gevestigd is. Toeristen in Antwerpen noemen deze buurt weleens Chinatown. De Van Arteveldestraat maakt dan ook deel uit van de Chinese buurt. Hoewel deze twee straten behalve veel Chinese zaken ook veel Thaise en Filipijnse zaken bevat, wordt het toch een Chinatown genoemd. Antwerpen heeft de grootste Chinese winkelbuurt van België. Aan beide uiteinden van de straat, waarvan er één tegenover het station Antwerpen-Centraal is, staan twee marmeren leeuwen die de bewoners van de straat moeten beschermen. Er zijn naast deze leeuwen ook vlaggen en met draken versierde straatverlichting aangebracht die het typische karakter van de buurt moeten benadrukken. In de straat bevinden zich tal van Aziatische restaurantjes, de grootste Aziatische supermarkt van het land (Sun Wah). Ook is er een kungfuschool, een boeddhistische tempel (Antwerpen Fo Guang Shantempel), een Chinese bakker (St Anna Food) en zijn er tientallen andere supermarkten en restaurants. Eind 2007 zou de straat een Chinese toegangspoort krijgen. Verzet van Panos Astrid, de plaatselijke vestiging van de broodjesketen Panos, heeft dit voornemen uitgesteld, de poort zou vlak voor hun ingang komen. In de zomer van 2010 werd dan toch een Chinese toegangspoort gebouwd. Deze werd gemaakt in China, waarna ze in verschillende delen verscheept werd richting Antwerpen om daar opgebouwd te worden. Bereikbaarheid Uitstappen bij metrostation Astrid. Tram 12 rijdt door de straat. De straat is op wandelafstand van het Centraal Station en de F. Rooseveltplaats. Externe links Site van Antwerpen foto van viering van Boeddhadag Enkele foto's van de viering van Chinees nieuwjaar in de Van Wesenbekestraat
Sint-Lambertuskerk (Eindhout)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Laakdal behorende plaats Eindhout, gelegen aan Eindhoutdorp 8. Geschiedenis Hoewel al een oudere kerk bestond is de huidige kerk grotendeels 16e-eeuws, met een sacristie van 1740 en neogotische zijbeuken, ontworpen door Eugeen Gife, van 1854-1855. In 1861 werd de toren gerestaureerd en ook in 1982-1983 vonden restauratiewerkzaamheden plaats. Gebouw Het betreft een bakstenen driebeukige georiënteerde kruiskerk met ingebouwde westtoren. De toren heeft vier geledingen en een ingesnoerde naaldspits. Interieur Het kruisgewelf op de viering heeft 18e-eeuws stucwerk, voorstellende de Heilige Geest. Van de schilderijen is een Marteldood van Heilige Lambertus uit het derde kwart van de 17e eeuw. Er is een Mariabeeld in gepolychromeerd hout (tweede helft 15e eeuw) en een Sint-Lambertusbeeld (tweede kwart 16e eeuw). Het hoofdaltaar is neogotisch. Twee portiekaltaren zijn van gemarmerd hout (derde kwart 17e eeuw). De orgelkast is 18e-eeuws.