NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Jan-in-de-Oliekerk (Vremde)

De Sint-Jan-in-de-Oliekerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Boechout behorende plaats Vremde, gelegen aan de Dorpsplaats. Geschiedenis In 1237 werd in Vremde een abdij gesticht, de Sint-Bernardusabdij welke in 1246 naar Hemiksem werd overgebracht. De toenmalige heer van Vremde, Wouter van Berthout, wenste dat er ook in Vremde blijvend missen zouden worden opgedragen, waartoe op de plaats van de voormalige abdij een kapel werd opgericht. Op deze plaats werd in 1914 de Maria Magdalenakapel gebouwd. Een kerkgebouw kwam later op een andere plaats. Een kerk, vermoedelijk uit de tweede helft van de 17e eeuw, bleek te klein en bouwvallig en werd in 1857-1859 vervangen door een neogotisch gebouw naar ontwerp van Eugeen Gife. Gebouw Het betreft een neogotische bakstenen pseudobasilicale kruiskerk met in het middenschip ingebouwde westtoren en vlak afgesloten koor. Interieur Het kerkmeubilair is neogotisch. Het orgel is van 1885 en werd vervaardigd door de firme Stevens-Vermeersch.
Onze-Lieve-Vrouw van het Heilig Hartkerk (Borgerhout)

De Onze-Lieve-Vrouw van het Heilig Hartkerk is een kerkgebouw in het tot de stad Antwerpen behorende district Borgerhout, gelegen aan de Te Boelaarlei 11. Het was oorspronkelijk een kloosterkerk, gebouwd in 1909. In 1964 werd de kerk gemoderniseerd en is nu een parochiekerk.
Sint-Bartholomeuskerk (Merksem)

De Sint-Bartholomeuskerk is de oudste parochiekerk van de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Merksem, gelegen aan de Bredabaan. Geschiedenis Tussen 1161 en 1216 werd Merksem een zelfstandige parochie. Het patronaatsrecht behoorde toe aan de heren van Schoten maar ging in 1268 over op het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Antwerpen. De huidige kerk stamt oorspronkelijk uit de 15e eeuw, werd van 1615-1619 herbouwd en vergroot in 1767 en in 1832-1833. In 1937-1938 werd het transept verbreed en een groter koor gebouwd, naar ontwerp van Jef Huygh. De toren werd vernield tijdens bominslagen in 1944 en 1945. Ook andere delen van de kerk, waaronder het transept, werden zwaar beschadigd. Van 1947-1951 werd de kerk in de vooroorlogse toestand hersteld. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen kruiskerk met driezijdig afgesloten koor en ingebouwde westtoren. Deze toren heeft vijf geledingen en een klokvormige spits. Nabij de kerk staat een schandpaal van 1708. Interieur Het marmeren hoofdaltaar is van 1645. Het zuidelijk zijaltaar is van 1756. Een Sint-Bartholomeus verlost de dochter van de Armeense koning van de duivel is van omstreeks 1645. De communiebank is van 1734 en het koorgestoelte van 1661. De biechtstoelen zijn van omstreeks 1700. De naturalistische preekstoel is gemaakt door Cornelius Struyf in 1725. Er zijn beelden van Sint-Bartholomeus (eind 17e eeuw) en Onze-Lieve-Vrouw (ongeveer 1700). Van Peter Thijssens is een schilderij Heilige Familie (1656); een Maria Tenhemelopneming is van 1710.
Onze-Lieve-Vrouw van Gratiekerk

De Onze-Lieve-Vrouw van Gratiekerk is een neogotisch bouwwerk gelegen op de Frankrijklei 89 te Antwerpen. De kerk wordt ook Onze-Lieve-Vrouw van Genadekerk genoemd. Geschiedenis De jezuïeten vestigden zich rond de periode 1870 op de toenmalige Kunstlei (nu Frankrijklei) te Antwerpen. Kort na de oprichting van het klooster en de schoolgebouwen besloten ze een kerk naast het college te bouwen. Dit gebeurde nadat ze enkele omliggende huizen aankochten in de Gratiekapelstraat (een zijstraat van de Frankrijklei destijds waar de Gratiekapel gevestigd was), ze braken deze af en bouwde daar de nieuwe Jezuïetenkerk. Door de architecten Jules Bilmeyer en Joseph Van Riel werd een bouwvergunning aangevraagd in 1878. Bilmeyer en Van Riel bouwden op dat moment de Basiliek van het Heilig Hart en het Stuyvenberghospitaal. Wegens geldgebrek werden de torenspitsen pas toegevoegd in 1909. De kerk is een beschermd monument sinds 1999. De kerk staat leeg en wordt door het aanliggende college gebruikt als opslagplaats sinds er geen vieringen meer kunnen plaatsvinden nadat er wegens weinig of geen dakonderhoud bepleistering van het plafond naar beneden was gekomen. Door geldtekort is de kerk al langere tijd in verval en in die hoedanigheid was ze te zien in een korte documentaire over kerken die voor een symbolische euro te koop staan. In 2020 werden er herstellingswerken uitgevoerd aan de buitenkant van de kerk. In 2022 werd bekendgemaakt dat de kerk dienst zou doen als foyer voor Theater Elckerlyc dat er naast gelegen is. Architectuur De voorgevel is kenmerkend uitgewerkt in baksteen met natuursteen als sierelement in de ganse gevelpartij. Het beeldhouwwerk van Maria in de inkompartij van de voorgevel is van de hand van Jan Frans Vermeylen. De glasramen zijn -zoals de andere door Bilmeyer en Van Riel uitgewerkte kerken- uitgevoerd door Stalins-Janssens. Het hoofdaltaar is door de beeldhouwers Jan de Boeck en Jan-Baptist Van Wint vervaardigd. Het ontwerp is een driebeukige kruisbasiliek met westtorens met de aanwezigheid van een koor en twee zijkoren. Ook is er een klein orgel en hoogzaal aanwezig. Verder is er een kooromgang en aanwezigheid van een sacristie. De kerk is net zoals buiten binnen afgewerkt met natuursteen en baksteen en geeft een donkere inval als je ze betreedt waardoor als er licht door de glasramen valt dit een kleurrijke aanblik geeft.
Sint-Eligiuskerk (Antwerpen)

De Sint-Eligiuskerk is een parochiekerk in de stad Antwerpen, gelegen aan de Van Helmontstraat 26. Geschiedenis In de Antwerpse wijk Stuivenberg werd in 1888 een parochie voorgesteld. In 1889 werd een kapel ingezegend die iets ten oosten van de latere kerk was gelegen. Architect was Henri Thielens. In 1890 werd de parochie officieel gesticht. Ook scholen en verenigingen ontstonden. In 1894 vestigden zich de Broeders van Onze-Lieve-Vrouw van Barmhartigheid in de wijk, om onderwijs te verzorgen. De bevolking groeide snel en van 1903-1905 werd een definitieve kerk gebouwd, naar ontwerp van Jules Coomans. Sinds dat de Assyriërs uit Turkije eind jaren '90 hun intrek namen in de Stuivenbergwijk, gebruiken en onderhouden zij deze kerk voor het grootste deel. Gebouw Het betreft een naar het zuidoosten georiënteerd bakstenen basilicale kruiskerk met een links van de voorgevel naastgebouwde toren welke drie geledingen op vierkante plattegrond heeft, en een achtkante klokkenverdieping. Het geheel is in neogotische stijl.
Sint-Fredeganduskerk

De Sint-Fredeganduskerk is de oorspronkelijke parochiekerk van de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Deurne, gelegen aan de Lakborslei. Geschiedenis In de 10e eeuw zou hier al een kerkgebouw hebben gestaan, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. Omstreeks 1500 ontwikkelde zich na een pestepidemie de devotie voor Sint-Fredegandus. Van 1510-1537 werd de kerk herbouwd, maar in 1579, tijdens de Slag bij Borgerhout, werd de kerk geheel verwoest. Herbouw ving aan in 1603 en in 1615 was het hoofdkoor voltooid. Van 1622-1628 werd het transept herbouwd. Van 1642-1644 volgden de zijbeuken. De westtoren werd niet herbouwd. Ook in de 18e eeuw vonden werkzaamheden plaats, vooral in 1760-1761. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen kruiskerk met een dakruiter op de viering. Het koor is driezijdig afgesloten. De gevels zijn voorzien van opvallende speklagen. Interieur Het kerkmeubilair is gedeeltelijk afkomstig van de Antwerpse Sint-Michielsabdij. Er zijn schilderijen en gravures uit de 17e, 18e en 19e eeuw, onder meer van Conraad Lauwers, P. van den Bemden de Oude, W. Herreyns, A. van Diepenbeek, J. Vernimmen en M.J. Van Brie. Beelden in hout, marmer en terracotta zijn er uit de 16e t/m 19e eeuw. Het hoofdaltaar dateert uit 1701 en bevat het schilderij Graflegging door J.P. Ykens. Het Sint-Fredegandusaltaar is van 1680 en bevat het schilderij Prediking van Fredegandus door P. Ykens van 1682. Het Onze-Lieve-Vrouwealtaar bevat een 17e-eeuws albasten Mariabeeld. Het koorgestoelte is uit 1712 en de preekstoel uit omstreeks 1771. Biechtstoelen zijn uit de 17e, 18e en 19e eeuw. Het doopvont is 17e eeuws met deksel midden 18e eeuw. Het orgel, van 1895, werd vervaardigd door J. Stevens.
Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Smartenkerk (Merksem)

De Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Smartenkerk of kortweg: Onze-Lieve-Vrouw van Smartenkerk is een parochiekerk in de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Merksem, gelegen aan de Pastoor Bampsstraat 2. De parochie werd in 1923 opgericht en lange tijd kerkte men in een noodkerk. Pas in 1957-1959 werd een definitieve kerk gebouwd naar ontwerp van Joseph Louis Steynen. De kerk is naar het noordoosten georiënteerd en het is een cirkelvormige zaalkerk, in baksteen uitgevoerd. Om de kerkzaal is een gaanderij. Er is een voorgebouwde zuidwesttoren en, terwijl de kerkruimte gematigd modern oogt, werd de toren in meer traditionalistische stijl uitgevoerd.
Sint-Theresiakerk (Ekeren)

De Sint-Theresiakerk is een kerkgebouw in de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Ekeren, gelegen aan Waterstraat 18. Oorspronkelijk waren dit stallen van een naastgelegen villa, en in 1927 werden deze tot woningen omgebouwd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was dit een weeshuis en in 1947 werd het een basisschool en er werd een kerkje dwars op het complex gebouwd, waar vanaf 1948 missen in werden opgedragen. Het kerkje bezit een 17e-eeuws beeld van Maria met Kind, en ook enig 19e-eeuws beeldhouwwerk.
Heilig Hartkerk (Brasschaat)

De Heilig Hartkerk is een parochiekerk in de tot de Antwerpse gemeente Brasschaat behorende wijk Vriesdonk, gelegen aan de Kapelsesteenweg 216. Geschiedenis De parochie, die ook het in Ekeren gelegen deel van de wijk Donk omvat, werd opgericht in 1886. Graaf Alfred de Baillet schonk de grond voor de kerk, die van 1888-1890 werd gebouwd naar ontwerp van Louis Gife. Om de kerk te bouwen werd de Donkse Steenweg tussen de Oude Baan in Ekeren en de rest van de Donkse Steenweg in Brasschaat onderbroken. Het verkeer volgt nu een omweg. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de kerk zwaar beschadigd, en hersteld van 1946-1954. Gebouw Het betreft een naar het noordoosten georiënteerd, bakstenen kerkgebouw in neogotische stijl. Zandsteen werd gebruikt voor banden en verdere decoratie. Het is een driebeukige basilicale kruiskerk. De kerk heeft een naastgebouwde toren en een driezijdig afgesloten koor.
Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk (Sint-Mariaburg)

De Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk is gelegen in Ekeren, in de wijk Sint-Mariaburg bij de Belgische stad Antwerpen. De kerk staat op het Van De Weyngaertplein en is de parochiekerk van de parochie Sint-Mariaburg. De kerk behoort, in tegenstelling tot de andere kerken op het Ekers grondgebied, tot het dekenaat Noorderkempen, federatie Kapellen. De kerk is gewijd aan O.L.V. van Gedurige Bijstand. Geschiedenis De Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk is de tweede kerk in Sint-Mariaburg. Het eerste kerkje, een kapel gewijd aan O.L.V van Gedurige Bijstand, werd gebouwd op het Mariaplein, aan de Kapelstraat in Sint-Mariaburg, Ekeren. De kapel werd opgetrokken in 1896 en afgebroken in 1911. Tussen 1910 en 1911 liet Alfons Van de Weyngaert de huidige kerk, ontworpen door Floris Verbraeken, bouwen. De kerk kwam op het centrale, rechthoekige Van De Weyngaertplein. De beboomde straten werden in een rasterpatroon rond het plein aangelegd met bakstenen burgerhuizen, voorzien van voortuintjes. Op 11 september 1910 werd de eerste steen gewijd, alhoewel de bouw van het hoogkoor al gevorderd was tot 1 meter boven de grond. En amper één jaar later, op 26 oktober 1911, zegende de pastoor-deken Adriaensen van Ekeren de kerk in. De glasramen van het hoogkoor, gemaakt door de firma Hochreiter en Geyer, toonden geheimen van de Heilige Rozenkrans maar werden tijdens de Tweede Wereldoorlog beschadigd. Enkel het middendeel bleef gespaard. Ook de ramen van de linkerzijbeuk werden grotendeels vernield. In mei 1973 werd de haan van de toren gerukt door een blikseminslag waardoor ook het dak zwaar werd beschadigd. Gebouw Het georiënteerde neogotische bakstenen gebouw bestaat uit een driebeukig schip met vier traveeën, een transept van één travee met vlakke sluiting en een koor met twee traveeën en een vijfzijdige koorsluiting. Aan de zuidkant staat een polygonale traptoren alsook de grote vierkante toren, 57 meter hoog, met vier geledingen en vier kleine spitsen en in het midden de polygonale spits. Met de haan en het kruis bereikt de toren een hoogte van 61,5 meter. Ook aan de zuidkant bevinden zich twee twee sacristieën. Aan het noordkant vind je dan twee bergplaatsen. Zuilen met een koolbladkapiteel ondersteunen de natuurstenen spitsboogarcade. Ook de ribben van de bakstenen kruisribgewelven bestaan uit natuursteen Inrichting De kruisweg dateert van 1912 en is van de hand van de beeldhouwer Frans De Vriendt. Een communiebank gewijd in 1913, getekend door Pieter Peters en gemaakt door de Luikenaar J. Wilmotte. Het hoogaltaar dateert uit 1932 en werd ontworpen door de gebroeders Devroye.
Heilige-Familiekerk (Brasschaat)

De Heilige-Familiekerk is een parochiekerk in de Antwerpse plaats Brasschaat, gelegen aan Rustoordlei 81B. Geschiedenis Oorspronkelijk lag hier het gehucht Kaart dat bij Ekeren hoorde. Dit was uitgestrekt en Sint-Mariaburg en Bethanië kwamen er tot stand, terwijl daartussen de Brasschaatse wijk Rustoord ontstond. Dit alles vond mede vorm door de activiteiten van Antoon Van den Weyngaert, die heel wat bosgrond verkavelde teneinde de waarde ervan te doen stijgen. Te Kaart werden nieuwe lanen aangelegd, waaronder de Rustoordlei genoemd naar het in 1910 gestichte Rustoord voor zenuwzieken. Dit werd geleid door de Zusters van Opwijk. Voor de bewoners van het Rustoord en die van Kaart werd, naar ontwerp van Florent Verbraeken, een kerk gebouwd die in 1911 gereed kwam. Van den Weyngaert handelde hiermee naar eigen goeddunken, ook al lag de kerk ver van de bewoning af. De kerk had de status van kapelanie. De plannen voor een zelfstandige parochie werden gedwarsboomd door de Eerste Wereldoorlog. Pas in 1921 werd Kaart-Rusthuis een zelfstandige parochie. De Tweede Wereldoorlog veroorzaakte schade aan de kerk. Op 17 mei 1940 werd de torenspits doorschoten. De bevolking vluchtte naar Antwerpen maar bij terugkeer bleek alles door de bezetter leeggeroofd en vernield te zijn. Op 10 februari 1945 werd de kerk getroffen door een V2 welke 15 meter van de kerk neerkwam. Het dak stortte in en het meubilair werd vernietigd. Herstel vond plaats van 1945-1947. In 1969 verlieten de zusters van Opwijk het Rusthuis. Gebouw Het betreft een naar het noordwesten georiënteerd kerkgebouw in neoromaanse stijl, uitgevoerd in baksteen met natuurstenen banden en andere decoraties. Het koor is driezijdig afgesloten. De kerk heeft een voorgebouwde toren.
Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk (Hoevenen)

De Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Stabroek behorende plaats Hoevenen, gelegen aan het Frans Oomsplein 9. Deze kerk werd gebouwd in 1971-1972 naar ontwerp van Albert Van den Bergh. De voorgaande kerk, de Kerk van Attenhoven, was eveneens aan Onze-Lieve-Vrouw Geboorte gewijd. De kerk, in de stijl van het naoorlogs modernisme, werd gebouwd in beton en baksteen. De losstaande open klokkentoren werd in beton uitgevoerd. De kerk heeft een laag, plat dak.
Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk (Kapellen)

De Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Antwerpse plaats Kapellen, gelegen aan de Antwerpsesteenweg 237A, in de wijk Zilverenhoek. De meeste bebouwing in deze wijk stamt uit de 20e eeuw en in 1937 werd een kapel gebouwd. In 1940 kwam een kerk tot stand naar ontwerp van Joseph Louis Stynen. Deze kerk werd in 1951 verheven tot parochiekerk. De nieuwe parochie was voornamelijk een afsplitsing van de Sint-Jozefsparochie. Het is een gesloten bakstenen zaalkerk met enigszins neoromaanse stijlelementen en een zware, maar lage toren onder zadeldak, ingebouwd in de voorgevel. Het interieur wordt overkluisd door een spitstongewelf.
Sint-Jozefskerk (Kapellen)

De Sint-Jozefskerk is de parochiekerk van het tot de Antwerpse gemeente Kapellen behorende gehucht Hoogboom, gelegen aan Hoogboomsteenweg 294. Geschiedenis In de 18e eeuw stond hier waarschijnlijk een kapel. De huidige kerk is een initiatief van baron Osy de Zegwaert, die van 1871-1872 een kerk liet bouwen bij zijn domein, naar ontwerp van Eugène Gife. Deze kerk werd beschadigd tijdens de Tweede Wereldoorlog (1944) en in 1956 hersteld. Gebouw Het betreft een bakstenen driebeukige basilicale kerk in neogotische stijl. De kerk heeft een ingebouwde westtoren met naaldspits en een driezijdig afgesloten koor. De familie Osy de Zegwaert heeft een grafmonument in de kerk. Het kerkmeubilair is neogotisch.
Sint-Dionysiuskerk (Putte)

De Sint-Dionysiuskerk is de parochiekerk van het Belgische deel van de plaats Putte. De kerk is gelegen in de wijk Putte-Kapellen aan het Vincent Mercierplein. Geschiedenis De eerste kapel van Putte stond op grondgebied dat nu bij Nederland hoort. Deze kapel was gewijd aan Sint-Elisabeth. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog, 2e helft 16e eeuw, werd de kapel verwoest. In 1648 kwam de huidige Belgisch-Nederlandse grens tot stand. De Noordelijke katholieken moesten toen van een grenskerk gebruik maken, waartoe aan de Zuidelijk gezinde kant een kapel werd gebouwd die in 1769 nog werd uitgebreid, door toedoen van Johannes Josephus Moretus. Deze kapel werd in 1842 verheven tot parochiekerk. In 1894 werd de kerk door brand getroffen en werd van 1897-1900 een nieuwe kerk gebouwd, welke gewijd werd aan Sint-Dionysius. Deze werd in 1940 opgeblazen door het Belgische leger. Van 1947-1951 werd een nieuwe kerk gebouwd, naar ontwerp van Emiel Verschueren. Het is een bakstenen georiënteerde kerk in neoromaanse stijl met een ernaast gebouwde, vierkante toren.
Sint-Jozefskerk (Kalmthout)

De Sint-Jozefskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Kalmthout behorende plaats Heide, gelegen aan de Max Temmermanlaan. Deze kerk werd gebouwd van 1934-1937 naar ontwerp van Louis De Vooght. Het is een driebeukige kruisbasiliek met naastgebouwde westtoren, gebouwd in gemetselde natuurstenen. Initiatiefnmer was de stichter van de St St Jozef Parochie Antoine de Preter, broer van Gabrielle de Preter. De Preter Bouwde in 1930 de St JozefSchool en het klooster te Heide.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Kalmthout)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Kalmthout, gelegen aan Kerkeneind 19. Geschiedenis Hoewel Kalmthout pas in 1513 een zelfstandige parochie werd, was er in de 2e helft van de 14e eeuw al een kerkgebouw. Herstelwerkzaamheden vonden plaats in de eerste helft van de 17e eeuw. Van 1845-1859 werd de kerk nog vergroot. In 1897 werd hij gesloopt. Een nieuwe kerk in neogotische stijl, naar ontwerp van Louis Gife, werd van 1894-1897 iets ten westen van de oude kerk gebouwd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de kerktoren tot tweemaal toe opgeblazen, en in 1949 werd hij weer hersteld. Gebouw Het betreft een driebeukige basilicale kruiskerk, gebouwd in baksteen met zandstenen speklagen. De kerk heeft een voorgebouwde westtoren, geflankeerd door een traptorentje. Het koor is driezijdig afgesloten. Interieur De kerk bezit een aantal schilderijen uit de 17e, 18e en 19e eeuw, waaronder een Tenhemelopneming van Maria uit het atelier van Rubens en een Portret van een Norbertijn, door Hiëronymus van Orley. Afgezien van een 18e-eeuwse biechtstoel en communiebank is het kerkmeubilair neogotisch.
Sint-Martinuskerk (Koekelare)

De Sint-Martinuskerk is de kerk in het centrum van de Belgische gemeente Koekelare. De kerk staat in de dorpskern van de katholieke Sint-Martinusparochie van de hoofdgemeente. De parochie en de kerk zijn genoemd naar de heilige Martinus van Tours. De kerk is opgetrokken in baksteen in neogotische stijl en heeft een 65 meter hoge toren. Een vorige kerk van op het einde van de 18de eeuw was 25 m lang en 22 m breed, en had een 38 m hoge toren. Deze kerk was echter te klein geworden. Omstreeks 1878 werden de gotische kruisbeuk en geveltoren afgebroken; in de plaats kwam een neogotische kerk van vijf traveeën. In 1910 werd ook de rest van de oude kerk bijna volledig gesloopt, toen men de kerk oostwaarts verlengde met een grote kruisbeuk en drie koren. Op de viering bouwde men een nieuwe achtzijdige middentoren. Deze toren is 65 meter hoog en draagt drie klokken. De kerk zelf is 60 m lang en 22 m breed, de kruisbeuk meet 35 m. De hoogte van het schip is 17 tot 19 m. In de kerk bevinden zich drie biechtstoelen en een kansel uit de 18de eeuw.
Kleine Molen (Overpelt)

De Kleine Molen of Kleinmolen is een watermolen op de Dommel in de Belgische gemeente Pelt. Hij deed dienst als korenmolen en als volmolen. De molen bevindt zich aan de Klein Molenstraat in het gehucht Hoksent. Geschiedenis Deze molen is, volgens de overlevering, gebouwd door een knecht van de Wedelse Molen, maar op kleinere schaal, waar dan de naam van deze molen van afkomstig zou zijn. Hij werd voor het eerst vermeld in 1218 toen abt Christiaan van de Abdij van Sint-Truiden toestemming verleende aan de heer van Eksel om een molen op te richten. Het was een grafelijke banmolen. In 1259 werd de molen door de Graaf Arnold IV van Loon, evenals de Wedelse Molen en de Bemvoortse Molen, verkocht aan de Abdij van Floreffe. Vóór 1527 reeds werd de molen uitgebreid met een volmolen, maar deze is omstreeks 1550 weer verdwenen, waarna de molen slechts als korenmolen in bedrijf was, hoewel hij in de volksmond nog als Volmolen werd aangeduid. In de Franse tijd werden abdijbezittingen verbeurdverklaard en ook de molen werd verkocht. In 1844 werd hij gekocht door Jan Valentijns, die burgemeester van Overpelt en grootgrondbezitter was. Deze bezat ook de Wedelse en Bemvoortse Molen, en bovendien de Sevensmolen, wat een windmolen was. In 1949 werd de molen nog gerestaureerd en tot 1978 werd er nog graan gemalen. De vzw Levende Molens voerde in 1990 nog herstelwerkzaamheden uit. Het rad en het grootste deel van de inrichting zijn echter verdwenen. Tegenwoordig is het gebouw in gebruik als galerie onder de naam: Daelhoxent. Nabijgelegen watermolens Stroomafwaarts vindt men op de Dommel de Wedelse Molen en stroomopwaarts vond men de Peerder Watermolen
ABC (entreprise)

ABC, pour Anglo Belgian Company de 1912 à 1979, puis Anglo Belgian Corporation, plus simplement ABC Diesel, est un constructeur de moteurs semi-lents, à destination des transports et l'énergie. Aperçu La société, issue du regroupement d'industriels locaux, est fondée au début du 20e siècle en vue d'exploiter les brevets d'invention de Rudolf Diesel. Le montage financier prévoyait à l'origine des capitaux britanniques, d'où le nom, chose qui ne se fera pas en raison du contexte international. La jeune firme belge se développe rapidement à l'étranger, un débouché significatif étant le Congo, alors colonie. L'indépendance de ce dernier, marquera d'ailleurs un coup d'arrêt temporaire aux exportations de la firme flamande. Au cours de son histoire, ABC signe plusieurs accords de licence, par exemple avec SEMT Pielstick en 1973. La fin de décennie 1970 est synonyme de graves difficultés, avec la fermeture des chantiers navals belges. ABC est reprise en 1985 par la holding luxembourgeoise Ogepar. Produits La firme gantoise développe des moteurs pour propulsion maritime (navires de pêche : chalutiers, cargos, remorqueurs) et fluviale (barges, péniches), engins de manœuvre ferroviaire (locotracteurs). Il faut ajouter des générateurs industriels, groupes électrogènes pour centrales électriques et nucléaires ainsi que, plus marginalement, des installations de pompage. Présence industrielle en France ABC est présent en France depuis le début des années 2010, à la suite de l'acquisition d'une fonderie à Châteaubriant dans l'ouest du pays, en Loire-Atlantique. Notes et références Voir aussi Liens externes Focast Châteaubriant Portail des entreprises Portail du génie mécanique Portail de l'industrie Portail de l’énergie Portail de la Flandre-Orientale