NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St. John's International School

St. John's International School est un collège/lycée privé (maternelle à terminale) créé par un Anglais, John Lewis, en 1964. Leur chorale a chanté pour le film Leos gamims sorti en 2013. École anglaise britannique de football américain et britannique Cette école se trouve à Waterloo en Belgique et offre une préparation au Baccalauréat international. Site officiel de l'école : http://www.stjohns.be Élèves célèbres Jérôme d'Ambrosio, pilote automobile belge Maria Laura de Belgique, princesse de Belgique, « archiduchesse d'Autriche-Este », « princesse d'Autriche », « princesse de Hongrie et de Bohême » Références Portail des écoles Portail de la Belgique
Begraafplaats van Stasegem

De Begraafplaats van Stasegem is een gemeentelijke begraafplaats in het gehucht Stasegem dat deel uitmaakt van de Belgische stad Harelbeke. De begraafplaats ligt aan de Groendreef op bijna 3 km ten zuiden van het centrum van Harelbeke (Sint-Salvatorkerk). Ze heeft een onregelmatig grondplan met een oppervlakte van ruim 6.800 m² en wordt grotendeels omsloten door een draadafsluiting met een haag en bomen. De toegang bestaat uit een tweedelig traliehek. In het westelijke deel van de begraafplaats staat een Crucifix op een verhoogde rotsachtige sokkel. Britse oorlogsgraven Op de begraafplaats ligt een perk met 23 Britse gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog (waaronder 2 niet geïdentificeerde). Zij kwamen om tussen 19 oktober en 7 november 1918 tijdens het Geallieerd eindoffensief en werden hier begraven door de Burial Officer (deze officier was verantwoordelijk voor de registratie en begraving van de gesneuvelden) van de 29th Division. Er ligt ook een gesneuvelde uit de Tweede Wereldoorlog (korporaal Thomas Joicey). Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan er geregistreerd onder Stasegem Communal Cemetery. Graven David Stuart McGregor, luitenant bij de Royal Scots werd onderscheiden met het Victoria Cross (VC). soldaat H.C. Pearce diende onder het alias H.C. Brown bij het Worcestershire Regiment.
Schießpulverturm

Der Schießpulverturm (niederländisch Poertoren), auch als Großer Turm oder nur als Pulverturm bezeichnet, ist ein denkmalgeschützter Pulverturm in Brügge in Belgien. Lage Er befindet sich am südlichen Rand der Brügger Altstadt am östlichen Ende der Straße Begijnenvest. Der Turm erhebt sich unmittelbar über den östlich angrenzenden Liebessee, der direkt am Turm von der Minnewaterbrücke überspannt wird. Geschichte Der freistehende Turm wurde von 1398 bis 1401 von Jan van Oudenaarde errichtet und ist ein erhaltener Rest des ehemaligen Wassertores von Brügge, zu dem auch ein jedoch nicht erhaltener Turm auf der anderen Seite des Liebessees gehörte. Der Schießpulverturm war Bestandteil der Stadtbefestigung Brügge. Vom 15. Jahrhundert an, bis in das erste Viertel des 20. Jahrhunderts hinein, diente der Turm zur Lagerung von Schießpulver, woraus sich sein Name ergibt. Ab 1665 diente er allerdings für einige Zeit auch als Mühle. Der Keller des Turms wurde in der Zeit vor 1785 als Eiskeller genutzt. Von 1989 bis 1991 wurde der Schießpulverturm nach einem Entwurf des Brügger Architekten A. Cottyn restauriert. Seit dem 16. Dezember 1991 steht der Turm unter Denkmalschutz. Architektur Der runde Turm ist dreigeschossig aus Backsteinen gebaut und erreicht eine Höhe von 18 Metern. Er verfügt im ersten und zweiten Obergeschoss jeweils über drei kleine annähernd quadratische Fensteröffnungen. An seiner Nordwestseite befindet sich ein polygonaler Treppenturm. Während der eigentliche Turm von einem Flachdach abgeschlossen wird, ist der Treppenturm mit einem Zeltdach bedeckt. Der Treppenturm verfügt über schlitzartige Fenster. Linksseitig des Treppenturms befindet sich der Eingang zum Untergeschoss. Oberhalb des Eingangs sind Ladetüren angeordnet. Der Keller wird von einem achtteiligen Rippengewölbe überspannt, welches auf Konsolen aus Natursteinen ruht. In den oberen Geschossen bestehen gemauerte Gewölbe. Weblinks Poertoren (niederländisch) auf Onroerend Ervgoed Poertoren (Schießpulverturm) auf www.visitbruges.de Einzelnachweise
Sint-Martinuskerk (Beselare)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Zonnebeke behorende plaats Beselare, gelegen aan het Kerkplein. Geschiedenis Aanvankelijk stond er vermoedelijk een 12e-eeuwse kruiskerk, gebouwd in bergsteen. Tijdens de 14e en 15e eeuw werd het koor vergroot en werden zijbeuken bijgebouwd. De kerk had te lijden van de Beeldenstorm en werd daarna hersteld. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk vrijwel geheel verwoest, om tussen 1922 en 1925 te worden herbouwd in neogotische stijl. Gebouw Het betreft een bakstenen driebeukig kerkgebouw met voorgebouwde westtoren. De toren heeft vijfgeledingen, hoektorentjes op de trans en een naaldspits. Hij wordt geflankeerd door een traptorentje. Het meubilair is overwegend neogotisch. Wel is er een arduinen grafsteen van ridder Adrien Vander Woestine uit 1527.
Begraafplaats van Hulste

De Begraafplaats van Hulste is een gemeentelijke begraafplaats in Hulste, een deelgemeente van de Belgische stad Harelbeke. De begraafplaats ligt aan de Tieltsestraat op 270 m ten noorden van het dorpscentrum (Sint-Pieterskerk). Het terrein heeft een nagenoeg vierkantig grondplan met een oppervlakte van ruim 9.280 m² en wordt omsloten door een haag. Vanaf de straat en een tweedelig traliehek leidt een pad van 55 m, omzoomd met bomen, naar het gedeelte met de graven. Op de begraafplaats liggen meer dan 160 Belgische gesneuvelden en oud-strijders uit de beide wereldoorlogen, gemarkeerd met eenvormige grafzerken. De begraafplaats staat sinds 2009 op de lijst van Onroerend Erfgoed. Brits oorlogsgraf Tussen de Belgische graven ligt het graf van de Britse onderluitenant Walter Greensted. Hij diende bij de Royal Field Artillery en sneuvelde op 22 oktober 1918. Zijn graf wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staat er geregistreerd onder Hulste Communal Cemetery. In 2018, honderd jaar na de sterfdatum van W. Greensted hebben nabestaanden een houten zitbank geschonken aan het dorp als dank voor de jarenlange eer aan hun familielid en de warme ontvangst bij hun talrijke bezoeken aan het graf.
Каплиця Воскресіння (Брюссель)

Каплиця Воскресіння Христового або Каплиця Європи (фр. Chapelle de la Résurrection, голл. Verrijzeniskapel) — католицька церква в центрі європейського кварталу Брюсселя. Будівля збудована в XV ст. і спочатку знаходилася у центрі міста. У 2001, після значної реставрації, церква одержала свою нинішню назву. Історія У рамках реструктуризації центру міста каплиця була перенесена на теперішнє місце. Будівля була частиною жіночого монастиря. У 1989 році сестри вирішили продати монастир. Каплиця була повністю відремонтована і реставрована у 1999—2000 з пожертвувань і внесків Католицької Єпископської Конференції Європи (COMECE), Конференції Європейських Церков (CEC), Товариства Ісуса, King Baudouin Foundation і багатьох інших установ. 25 вересня 2001 архієпископ кардинал Годфрід Даннелс офіційно відкрив нову церкву. Приход Каплиця Воскресіння Христового не є парафіяльною церквою. Через своє особливе положення в діловому районі, недалеко від європейських організацій (Рада Європейського Союзу, Європейський Парламент, Європейська Комісія тощо), використовується як місце для дискусій, зустрічей і молитви. Крім Євхаристії, два рази на місяць проводяться недільні служби. Інтер'єр Посилання Каплиця Воскресіння Христового [Архівовано 29 жовтня 2017 у Wayback Machine.]
Sint-Lambertuskerk (Poeke)

De De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Aalter behorende plaats Poeke, gelegen aan de Poekedorpstraat. Geschiedenis De parochie werd vermoedelijk in de 12e eeuw gesticht. Een eerste kerkje zal toen op het goed van de heren van Poeke zijn gebouwd. Later ontstond een driebeukige gotische hallenkerk, die nog een romaanse toren bezat. Dit kerkje werd in 1842 gesloopt en vervangen door een neoclassicistisch bouwwerk, naar ontwerp van Achiel de Lancker. In 1844 werd de nieuwe kerk ingezegend. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk in neoclassicistische stijl. De kerk heeft een ingebouwde westtoren en een koor met halfronde apsis. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur De kerk bezit drie schilderijen van de hand van Petrus Beernaerts, namelijk de Prediking van Sint-Lambertus (1662), de Heilige Familie en de Bekering van Sint-Hubertus. Deze hangen boven het hoofdaltaar, respectievelijk het Onze-Lieve-Vrouwealtaar en het Sint-Jansaltaar. Het hoofdaltaar is vervaardigd uit de grafstenen van Jan III van Poeke en zijn vrouw Anna van Oostende (†1563) en de grafsteen van Roeland I (†1373). Het tabernakel van het Sint-Jansaltaar is 18e-eeuws, evenals de biechtstoelen. Uit 1718 stamt het marmeren monument voor Marc-Antoon Ide Preud'homme d'Hailly, dat zich sinds 1842 in de doopkapel van de nieuwe kerk bevindt. Het orgel is gebouwd in 1831 door Leo Lovaert, een bekende orgelbouwer uit Nevele
Sint-Joriskerk (Beernem)

De Sint-Joriskerk (ook: Sint-Joris-ten-Distelkerk) is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Beernem behorende plaats Sint-Joris, gelegen aan Kerkstraat 8. Geschiedenis De parochie werd gesticht in 1242, terwijl voor die tijd er al een kapel zou hebben gestaan. Op de Heraldische kaart van het Brugse Vrije (1565-1571) werd een kruiskerk met vieringtoren weergegeven. Eind 16e eeuw werd deze kerk, tijdens de godsdienstoorlogen, verwoest. Van 1610 tot 1615 werd de kerk herbouwd in barokstijl. In 1837 werd deze kerk gesloopt en vervangen door een bouwwerk in Louis-Philippestijl (een soort neoclassicisme). Gebouw De kerk heeft een driebeukig schip met halfingebouwde toren. Het schip heeft een tongewelf en de zijbeuken hebben een vlakke zoldering. Het koor heeft een halfronde apsis. Aan de buitenzijde is een grafsteen van 1696 ingemetseld. Interieur Van belang is een 15e eeuw gepolychromeerd houten Sint-Jorisbeeld. Het orgel is oorspronkelijk van 1787 en vervaardigd door Lambert-Benoît van Peteghem. Het werd in 1960 gerenoveerd door de firma Loncke.
Heilige-Kruisverheffingskerk (Kruiskerke)

De Heilige-Kruisverheffingskerk is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Ruiselede behorende dorp Kruiskerke, gelegen aan Kruiskerkestraat 10-14. Geschiedenis In 1821 kwam er op het parochieveld een schooltje. In 1884 kwam er een klooster, waarin de Zusters van Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeën zich vestigden, en een school aan de Kruiskerkestraat. Het oorspronkelijke schooltje deed nog enige tijd dienst als weefschool. Voor het kerkbezoek moesten de bewoners echter naar Doomkerke. In 1932 werd er echter een kloosterkapel gebouwd, die in 1934 nog vergroot werd. In 1947 werd een parochie gesticht en werd de kloosterkapel verheven tot parochiekerk. In 1970 vertrokken de zusters uit Kruiskerke. Het schooltje werd echter nog uitgebreid. Gebouw Het betreft een eenvoudige bakstenen zaalkerk in neogotische stijl, die in de lengterichting langs de weg is gelegen. Er is een klokkenruiter op het dak. Het interieur wordt overkluisd door een spitstongewelf.
Sint-Blasius- en Sint-Margrietkerk

De Sint-Blasius- en Sint-Margrietkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Deinze behorende plaats Landegem, gelegen aan Landegemdorp 32. Geschiedenis In 1087 werd voor het eerst schriftelijk melding gemaakt van een kerk, waarvan de rechten aan de Abdij van Drongen werden geschonken. Waarschijnlijk werd de kerk heropgebouwd en opnieuw gewijd in 1121, waarbij Blasius, Livinus en Margaretha als patroonheiligen werden gekozen. Uiteindelijk ontstond een driebeukige kruiskerk met vieringtoren in romaanse en gotische stijl. De zijbeuken waren 15e-eeuws. In de 18e eeuw vonden verbouwingen plaats. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk verwoest en herbouwd, en op 25 mei 1940 werd ook deze kerk vernield. Van 1955-1961 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Adrien Bressers. Dit witgepleisterd kerkgebouw bevat enkele neoromaanse elementen. Het heeft een klokkentoren op vierkante plattegrond die via een gang met de kerk verbonden is. Typerend is de sterk ingesnoerde naaldspits van deze toren.
Sint-Mauruskerk (Beke)

De Sint-Mauruskerk is de parochiekerk van het tot de Oost-Vlaamse deelgemeenten Zomergem en Waarschoot behorende gehucht Beke, gelegen aan de Oude Staatsbaan 66, gemeente Lievegem. Geschiedenis Nadat Beke in 1930 een zelfstandige parochie was geworden, werd in 1932-1933 een kerk gebouwd naar ontwerp van H. Vaerwyck-Suys. Het is een bakstenen zaalkerk onder hoog zadeldak. Het ruime en hoge interieur wordt overkluisd door een boogvormig gewelf. In het interieur vindt men een achttal faiencetegels die episoden uit het leven van de heilige Maurus voorstellen.
Sint-Niklaaskerk (Meigem)

De Sint-Niklaaskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Deinze behorende plaats Meigem, gelegen aan de Pastoriestraat. Geschiedenis De kerk werd voor het eerst vermeld in 1218. In 1731 volgde een vrijwel volledige herbouw. In 1898 werd de kerk gerestaureerd en vergroot in westelijke richting met één travee en een neogotische toren, waar voordien de kerk een dakruiter bezat. In 1724 verwierf de kerk een relikwie, en wel een fragment van de bebloede geselkolom (de paal waaraan Christus tijdens de geseling vastgebonden was). Dit was aanleiding tot het houden van een jaarlijkse Heilig Bloedprocessie. Gebouw Het betreft een pseudobasilicale bakstenen kruiskerk met een licht uitspringend transept en een aangebouwde vierkante zuidwesttoren. In de noordelijke transeptarm en het koor zijn nog muurresten in veldsteen van de eerste helft van de 13e eeuw. De zuidelijke transeptarm is van de 16e of 17e eeuw en bevat metselaarstekens. De westgevel en de toren zijn neogotisch. Het koor is grotendeels opgetrokken in breuksteen. Interieur De middenbeuk is overkluisd met een spitstongewelf. Een schilderij: Uitdeling van de rozenkrans boven het hoofdaltaar is van het 4e kwart van de 18e eeuw. Ook een houten Sint-Nicolaasbeeld is vermoedelijk 18e-eeuws. De preekstoel is van 1749. Het doopvont is 18e-eeuws. De kerk bezit enkele oude grafzerken. Het kerkgebouw wordt omgeven door een kerkhof. Buitenom de kerk is een ommegang met vijf natuurstenen reliëfs door Oscar Sinia (1933) die de bloeduitstortingen van Christus verbeelden.
Lake Genval

Lake Genval (Dutch: Meer van Genval, French: Lac de Genval) is an artificial lake located in Belgium on the border between Flanders and Wallonia, southeast of Brussels near the Sonian Forest, which is a part of the municipalities of Rixensart, Walloon Brabant and Overijse, Flemish Brabant. A popular vacation and holiday destination, the lake is surrounded by turn-of-the-century homes built during the Belle Époque. Situated on the lake's south is the Château du Lac, a five-star hotel, restaurant, and bar. References
Lago de Genval

El lago de Genval (en neerlandés: Meer van Genval; en francés: Lac de Genval)​ es un lago situado en el país europeo de Bélgica, en el sureste de Bruselas, cerca del Bosque de Soignes en los municipios de Rixensart en Región Valona y Overijse en Región Flamenca. El río del lago es llamado río Argentine. Este es un lugar de esparcimiento para el pueblo de Bruselas. En sus alrededores hay hermosas casas de la Belle Époque. Una de estas casas se llama Château du lac (Castillo del lago) que es un hotel cinco estrellas. Véase también Geografía de Bélgica Geografía de Europa Referencias Enlaces externos Mapa de localización
Lac de Genval

Le lac de Genval (en néerlandais: Meer van Genval) s'étend en bordure de la forêt de Soignes, au sud-est de Bruxelles, sur les limites des territoires des communes de Rixensart, dont dépendent Genval, dans la province du Brabant wallon, et Overijse dans la province du Brabant flamand. La petite rivière Argentine qui alimente ce qui n'était au XIXe siècle qu'un modeste étang, y détermine aujourd'hui la frontière linguistique. Depuis sa création, le lac de Genval est un haut lieu de tourisme très prisé par les habitants de Bruxelles tout proche et les étrangers aisés résidant dans la région. En témoignent les nombreuses et opulentes demeures bâties dès la Belle Époque jusqu'à nos jours. L'un de ces lieux phares est, sans conteste, le Château du Lac, un prestigieux hôtel cinq étoiles, où a d'ailleurs séjourné l'Équipe de France de football durant l'Euro 2000 en Belgique. Histoire À la fin du XIXe siècle, l'avocat et homme d'affaires Gustave Smets-Mondez (1861-1938) conçut le projet de créer un lac artificiel dans la vallée de l'Argentine et de faire de l'endroit un lieu de villégiature thermale. Ayant préalablement procédé à l'acquisition des terrains nécessaires, il confie l'aménagement du lac qui doit avoir 18 hectares et du parc qui l'accompagnera à l'architecte paysagiste Adrien Hubaut. Comme le nouveau lac se trouve à la limite entre Genval et Overijse, on fixe une nouvelle frontière au moyen de bornes correspondant à l'ancien lit de la rivière Argentine qui ont été placées au fond du lac. Celui-ci est rempli en 1903-1904 grâce à l'eau provenant de l'Argentine, dont le cours contournera ensuite le plan d'eau. Le site autour du lac, qui est une propriété privée fermée par des barrières, est géré par la Société anonyme Genval-les-Eaux qui entreprend de le lotir. Dans un cadre arboré, on trace de nouvelles artères sinueuses, le long desquelles on construit des habitations cossues, des hôtels et des restaurants aux styles les plus divers rivalisant de fantaisie. Certaines de ces réalisations évoquent des monuments connus. Les villas normandes y voisinent avec des chalets helvétiques tels que le chalet Rütli ou encore avec une reconstitution du hameau du Petit Trianon de Versailles construit pour la reine Marie-Antoinette, sans parler d'une chapelle reproduisant celle de Guillaume Tell sur le Lac des Quatre-Cantons. L'âge d'or du site correspond à la Belle Époque. Après la première Guerre mondiale, l'endroit reste un but de promenade apprécié des Bruxellois. De nombreuses habitations telles que la Maison du Seigneur ou la Villa Rossel construite par le propriétaire du journal «Le Soir», ont disparu, mais le lac de Genval reste un quartier huppé attirant les candidats-propriétaires anglo-saxons. De sa maison de campagne, "la Bastide", située à La Hulpe, Victor Horta pouvait observer à loisir et de haut le lac et le château du Lac situé sur l'autre rive. Sources GHYSSENS, Roger, Genval-les-Eaux de 1895 à 1935, Editions de la Page, 2003 Liens externes Portail du Brabant flamand Portail du Brabant wallon Portail des lacs et cours d'eau
Lago di Genval

Il lago di Genval (Olandese: Meer van Genval, Francese: Lac de Genval) è un piccolo lago artificiale situato in Belgio a sud-est di Bruxelles, accanto alla Foresta di Soignes nella municipalità di Rixensart in Vallonia e Overijse nelle Fiandre. Il piccolo ruscello che l'alimenta si chiama Argentine, e nel XIX secolo formava solamente un piccolo stagno e oggi determina il confine linguistico. Con la sua creazione il lago è diventato un ottimo posto per il tempo libero per gli abitanti di Bruxelles. Tutto intorno al lago ci sono bellissime case del periodo della Belle Époque. Una di queste si chiama Château du lac (Castello del lago) ed è un albergo a cinque stelle. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su lago di Genval
Meer van Genval

Het Meer van Genval (ook: Meer van Overijse-Genval, Frans: Lac de Genval) is een meer in België, aan de rand van het Zoniënwoud ten zuidoosten van Brussel. Het meer ligt gedeeltelijk in Genval, een deelgemeente van Rixensart in de provincie Waals-Brabant, en gedeeltelijk in Overijse in de provincie Vlaams-Brabant. Het is een kunstmatig meer dat ontstond in 1903 door het aanleggen van kunstmatige oevers rond een moerassig gebied. Rondom het meer liggen enkele bouwwerken uit de belle époque, waaronder het vijfsterrenhotel Martin’s Château du Lac. Na de Eerste Wereldoorlog werd dit bouwwerk verkocht aan John Martin. Tot 1981 werd hier frisdrank van het merk Schweppes geproduceerd. De omgeving van het meer is heel toeristisch en herbergt onder meer een yachtclub. Externe links Officiële website (gearchiveerd)
Jezioro Genval

Jezioro Genval (nider. Meer van Genval, fr. Lac de Genval) – jezioro w Belgii, na płd.-wsch. od Brukseli. Miejsce wypoczynkowe dla mieszkańców stolicy. Jednym z najsławniejszych miejsc jest pięciogwiazdkowy hotel Chateau du Lac, z usług którego korzystała reprezentacja Francji w piłce nożnej na Euro 2000 w Belgii. Zobacz też Genval
Sint-Gertrudiskerk (Zandvliet)

De Sint-Gertrudiskerk is de parochiekerk van de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Zandvliet, gelegen aan de Spaansemolenstraat 1. Geschiedenis Een reeds aanwezige kapel werd in 1124 verheven tot parochiekerk. Omstreeks 1254 werd een nieuwe kerk gebouwd welke allerlei verwoestingen en herbouwingen heeft ondergaan. In 1845 werd de kerk aanzienlijk vergroot naar ontwerp van Ferdinand Berckmans. Het van oorsprong 17e-eeuwse koor bleef daarbij behouden. In 1940 werd de kerk zwaar beschadigd door oorlogsgeweld. In 1953-1954 werd de kerk herbouwd naar ontwerp van Leo De Graef, waarbij de nog overeind staande buitenmuren werden gespaard. Gebouw Het betreft een georiënteerde driebeukige kerk met een driezijdig afgesloten koor. Een achtkante houten dakruiter dient als klokkentoren. Het koor is in zandsteen uitgevoerd, de kerk is in baksteen maar heeft speklagen van zandsteen. Interieur Er is een gepolychromeerd beeld van Sint-Gertrudis van de 18e eeuw. De preekstoel is van de eerste helft van de 18e eeuw. Het overig kerkmeubilair is hoofdzakelijk 19e-eeuws. Een schilderij Kruisafneming door Nicasius de Keyser is van 1861. Op het omringende kerkhof is een grafmonument voor de Nicasius de Keyser te vinden.
Sint-Martinus- en Sint-Christoffelkerk

De Sint-Martinus- en Sint-Christoffelkerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Wevelgem behorende plaats Moorsele, gelegen aan het Sint-Maartensplein 10. Geschiedenis In 1165 was er al een kerk, die waarschijnlijk halverwege de 11e eeuw werd gebouwd. Het patronaatsrecht behoorde aan het kapittel van Harelbeke. Omstreeks 1500 werd de romaanse zaalkerk vervangen door een driebeukige hallenkerk met transept en vieringtoren. De kerk werd in 1578 door de calvinisten in brand gestoken om vanaf 1595 te worden hersteld. In 1626 werd de herstelde kerk ingewijd. Van 1910-1911 werd de kerk vergroot aan de westzijde. Het meubilair werd in neogotische stijl vernieuwd. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk met transept, in de oksel waarvan een rond traptorentje staat. De vieringtoren is van witte natuursteen, heeft een vierkante plattegrond en een tentdak. Tegen de westgevel bevindt zich een doopkapel en een voorgeplaatst portaal. Hoofd- en zijkoren zijn driezijdig afgesloten. Het meeste kerkmeubilair is 19e-eeuws, enkel de communiebanken zijn van 1779. Het orgel is van 1928 en werd gebouwd door de firma Anneessens.