NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Voetboge Camer

De Voetboge Camer (ook: De Hoogbrugge) is een huis te Hasselt, gelegen aan Grote Markt 2. Het huis stond in de 14e eeuw bekend onder de naam: Die Hoichbrugge. Het betrof een hoge stenen bank waarop het vlees werd gekeurd. In het huis zelf was een herberg gevestigd. Vanaf 1542 zetelde hier het Hof van Vliermaal, een soort hof van beroep voor het Graafschap Loon. In 1508 kocht de stad het huis, dat een der grootste huizen van de stad was, aan. Sinds 1597 kwamen hier de schuttersgilden bijeen, waaraan het gebouw de naam Voetboge Camer te danken heeft. Het - oorspronkelijk houten - gebouw werd in 1620 gedeeltelijk versteend en in 1780 werd het door de stad verkocht aan een particulier, die tevens de hoge stenen bank moest slopen, daar deze het verkeer hinderde. Begin 19e eeuw kwam er een koffiehuis in het gebouw, daarna een gelegenheid van twijfelachtig allooi, en einde 19e eeuw werd het huis in neoclassicistische stijl verbouwd door de familie Pierloz, waarvan componist Alexis Pierloz de bekendste telg is. In 1935 werd het door de familie verkocht en werd ingericht als patisserie, in 1946 kwam café Majestic in het pand, dat in 1980 de monumentenstatus verkreeg, en sinds 1999 herbergt het een kledingzaak.
Kerkhof van Houtem

Het Kerkhof van Houtem is een gemeentelijke begraafplaats in het West-Vlaamse dorp Houtem, een deelgemeente van Veurne. Het kerkhof ligt in het dorpscentrum rond de Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk. Britse oorlogsgraven Op het kerkhof ligt naast de noordelijke zijde van de kerk een perk met 16 Britse gesneuvelden (waarvan 3 niet geïdentificeerde) uit de Tweede Wereldoorlog. Zij waren leden van de British Expeditionary Force die strijd leverden tegen het oprukkende Duitse leger om de terugtrekking van hun troepen naar Duinkerke veilig te stellen. Zij sneuvelden tussen 29 mei en 1 juni 1940. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd als Houtem Churchyard.
Église Saint-Jacques de Gand

L’église Saint-Jacques (en néerlandais : Sint-Jacobskerk) est un édifice religieux catholique de la ville de Gand, capitale de la province de Flandre-Orientale, en Belgique. Histoire La chapelle (probablement en bois) édifiée à la fin du XIe siècle fut remplacée au XIIe siècle par une église monumentale de pierre. De cet édifice roman ne subsistent aujourd’hui que les piliers du transept, la base du clocher octogonal sur la croisée, et les deux tours occidentales (la flèche en pierre de la tour sud date du XVe siècle). Au XIIIe siècle, la tour de croisée fut rehaussée de deux étages supplémentaires dans le style gothique scaldien. La nef et le chevet actuels résultent d’une part d’un agrandissement effectué au XIIIe siècle, dans le style gothique scaldien, lors duquel le vaisseau central fut exhaussé et voûté, d’autre part de transformations opérées au XIVe siècle, ayant consisté notamment à dédoubler les collatéraux de façon à créer, à l’intention des guildes, des lieux de prière particuliers, ces dernières parties sont marquées par des éléments en gothique rayonnant. Le reste de l’édifice (abside et absidioles) relève du gothique brabançon plus tardif. Les tours occidentales portent des ornements caractéristiques du style roman tardif : baies géminées (c'est-à-dire divisées en deux par une colonnette), fenêtres aveugles avec motifs ornementaux etc. Après les dévastations de l’iconoclasme, c’est dans le style baroque que l’on entreprit de restaurer l’église, lui donnant, entre les deux clochers occidentaux, une façade baroque. Des travaux de restauration, dirigés par l’architecte Auguste Van Assche, et rendus nécessaires par le mauvais état du bâtiment dû au manque d’entretien, furent effectués entre 1870 et 1906. Ces travaux, critiqués par certains, visèrent en particulier à remplacer les ajouts tardifs par des volumes néoromans et néogothiques ; ainsi la façade baroque fut-elle ôtée et remplacée par une façade néoromane, avec arcature à consoles etc. Le mobilier comprend : de nombreux tableaux, dont trois de Gaspar De Crayer ; un tabernacle architecturé du XVIIe siècle, de style renaissance, en marbre blanc et noir et en cuivre. Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Ressource relative à la religion : GCatholic.org [vidéo] Vidéo réalisée par le photographe Jann van Brugge, YouTube Portail de la Flandre-Orientale Portail de l’architecture chrétienne
Ommerstein Castle

Ommerstein Castle (Dutch: Kasteel van Ommerstein) is a castle in the village of Rotem in the municipality of Dilsen-Stokkem, province of Limburg, Belgium. The history of the castle goes back to the 13th century, but most of the present Neo-classical building dates from the 18th century, although the donjon survives from earlier. The surrounding park is distinguished by its possession of a number of giant sequoias and cedars of Lebanon, including one believed to be the thickest in Belgium. There are also several ponds round the castle. Notes See also List of castles in Belgium
Kasteel Ommerstein

Het Kasteel van Ommerstein is een kasteel gelegen in de nabijheid van een oude Maasarm in het Belgisch-Limburgse dorp Rotem dat deel uitmaakt van de gemeente Dilsen-Stokkem. Het is gebouwd in de classicistische stijl met een uit de 18e eeuw stammende middenbouw die naderhand vergroot is. Verder bezit het een nog oudere toren. De geschiedenis van dit kasteel gaat terug tot de 13e eeuw. In het bijbehorende park bevinden zich een aantal mammoetbomen en indrukwekkende Libanonceders waaronder de dikste van België. Ook bevinden zich een aantal vijvers rondom het kasteel. Geschiedenis In de 14e en 15e eeuw werd het landgoed als Kesselhof aangeduid, naar de familie van Kessel die met Jan van Kessel in 1380 voor het eerst vermeld werd. Catharina van Kessel trouwde met Arnold van Kriekenbeek; vanaf 1428 wordt het goed als Kriekenbeek vermeld. Midden 17e eeuw noemde Elisabeth van Goldstein zich dame van Ommerstein en Rothem. In 1793 wordt het goed door de Fransen verkocht aan M. Smeets, advocaat uit Maastricht. Zijn dochter Maria Anna Smeets (1791-1847) trouwde met baron Louis de Schiervel, burgemeester van Rotem, lid van het Nationaal Congres, voorzitter van de Senaat en gouverneur van Oost-Vlaanderen en Limburg. Ze woonden vanaf hun huwelijk in 1813 in het kasteel. Naar Schiervel is de laan genoemd waaraan het kasteel ligt. Hij overleed in 1866 in het kasteel. Het kasteel kwam vervolgens in handen van Éléonore de Lenarts (1816-1898), een nicht van Schiervel die hij geadopteerd had. Zij was getrouwd met ridder Charles Moreau de Bellaing (1825-1895), agronoom, burgemeester van Rotem en provincieraadslid van Limburg. Huidig eigenaar is ondernemer Jos Vaessen. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Limburg (België) Externe link Kasteel Ommerstein, Onroerend Erfgoed De Libanonceder van Ommerstein
Schepenhuis, Aalst

The Schepenhuis (Aldermen's House) of Aalst, East Flanders, Belgium, is a former city hall, one of the oldest in the Low Countries. Dating originally from 1225, it was partially rebuilt twice as a result of fire damage, first after a 1380 war and again after a fireworks accident in 1879. The belfry tower at one corner of the building was completed in 1460, and in the next year was equipped with a carillon built by master craftsmen from Mechelen. The current carillon, the sixth installed since the original, has 52 bells. Inscribed on the tower are the Latin words nec spe, nec metu ("not with hope, not with fear"). This was the motto of Spain's Philip II, whose domain expanded into the Low Countries in 1555. A small wing of late Gothic style, facing the market square and adorned with five life-size statues, was added in the 16th century. From this annex one can access the cellars, which originally served as torture chambers. The Schepenhuis with its belfry is one of an ensemble of related buildings that together have received UNESCO World Heritage status as part of the Belfries of Belgium and France site. See also List of carillons in Belgium References (in Dutch) Het Oud-Schepenhuis 'Belfort van Aalst', Aalst city website (retrieved 20 November 2006)
Beffroi et maison échevinale d'Alost

Le beffroi et la maison échevinale d'Alost (Belfort en Schepenhuis van Aalst en néerlandais), parfois appelés ancien hôtel de ville d'Alost, sont situés sur la Grand-Place de la ville belge d'Alost (Aalst en néerlandais) dans la province de Flandre-Orientale. L'ensemble monumental est constitué, de gauche à droite, du beffroi proprement dit, de la maison échevinale (Schepenhuis en néerlandais) et d'une bretèche de style gothique flamboyant, appelée Gebiedshuisje en néerlandais. Historique Le beffroi et la maison échevinale sont classés comme monument historique depuis le 13 octobre 1943 et figurent à l'Inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 44. Depuis 1999, ils sont classés au patrimoine mondial de l'Unesco au même titre que 32 autres beffrois belges. Architecture Articles connexes Beffrois de Belgique et de France Alost Liste des monuments historiques d'Alost Église Saint-Martin d'Alost Borse van Amsterdam (Alost) Hôtel de ville d'Alost Liens externes Liste des beffrois de Belgique et de France classés au patrimoine mondial Les beffrois de Belgique et de France inscrits au Patrimoine Mondial de l'Humanité de l'Unesco de Jocelyne Denière et Lysiane Denière Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Flandre-Orientale
Belfort van Aalst

Het Schepenhuis van Aalst, zoals het nu bestaat is een gebouw uit de 15e eeuw en wordt ook wel het Belfort van Aalst of Oud-Schepenhuis genoemd. Het staat op de Grote Markt en bestaat uit drie delen, namelijk het schepenhuis zelf, het belfort en het gebiedshuisje (groot 0,038 hectare). Het belfort staat als onderdeel van de belforten in België en Frankrijk op de lijst van het UNESCO-wereldcultuurerfgoed. Schepenhuis Het oorspronkelijke huis werd in Leedse zandsteen gebouwd in 1225, dus in vroeggotiek. Het onderste deel van de achtergevel is romaans (ca. 1230). Het Schepenhuis is vermoedelijk de oudst bewaarde in zijn soort in de Nederlanden, hoewel het verschillende malen verwoest en herbouwd is. Zo werd het gebouw in 1380 platgebrand tijdens een Gentse opstand onder leiding van Lodewijk van Male. Tot in 1650 had het Schepenhuis ook een altaar, waar dagelijks de mis werd gelezen. De gemeenteraadszittingen vinden er sedert de jaren 1980 opnieuw plaats. Belfort Het belfort werd pas in 1460 gebouwd met daarin een beiaard. Op de voorzijde staan twee beelden die de graven van Vlaanderen en van Aalst voorstellen. Daartussen hangt een zonnewijzer uit 1600. Op 7 juli 1879 brandde een gedeelte van het gebouw opnieuw af tijdens een vuurwerk. De voorgevel, het fronton, het torentje en het belfort werden hersteld en de beiaardklokken werden hergoten en uitgebreid van 38 naar 52. In 2021 raakte bekend dat het Belfort grondig gerestaureerd wordt. In de nissen, boven de leuze (1555) Nec spe, nec metu (noch door hoop, noch door vrees), bevinden zich de beelden van een krijger en een poorter, symbolen van de macht en de vrijheid van het oude Aalst alsook het Land van Aalst. Beiaard De nog werkende beiaard herinnert elk kwartier aan de eeuwenoude aanwezigheid van het belfort op de Grote Markt. De neogotische cijfers van het uurwerk op de toren werden in de jaren 1960 vervangen door een wijzerplaat met halve bollen. De Aalstenaars noemden van toen af het belfort "de tettentoeren", verwijzend naar de gelijkenis tussen de klok en borsten. Gebiedshuisje Het vooruitspringend laatgotisch gebiedshuisje (1474) werd in 1543 afgebroken en herbouwd. Heeft bovenaan vijf beelden uit de 19e eeuw: keizer Karel, Dirk van Aalst, de Latijnse dichters Jan en Korneel de Schrijver en de schilder Pieter Coecke van Aelst. In het gebiedshuisje werden door de baljuw of de stadhouder wetten afgekondigd. Kelders Onder het gebiedshuisje bevindt zich een 23-delige trap die leidt tot aangelegde kelders die als folterkamers gebruikt werden. Hier werd de bende van Jan de Lichte berecht. Dit unieke complex kreeg een hedendaagse culturele bestemming, als vergaderruimte of tentoonstellingsruimte. Een korte tijd waren de kelders ook onderdeel van een escape room. Afbeeldingen Externe links VISIT Aalst - Belfort Bezienswaardigheden stad Aalst (gearchiveerd)
Ратуша и беффруа Алста

Здание городского совета Алста находится на центральной площади Алста, города в бельгийской провинции Восточная Фландрия. Здание городского совета состоит из трёх частей: собственно здания городского совета, флигеля и беффруа. Вместе с другими бельгийскими и французскими беффруа, беффруа Алста внесена в список всемирного наследия ЮНЕСКО под номером ID 943—001. Сегодняшнее здание датируется XV веком. Первое здание городского совета было возведено в 1225 году из известняка, добываемого в расположенном неподалёку Леде. Когда в 1380 году Алст был разрушен жителями Гента под предводительством графа Фландрии Людовика Мальского, здание городского совета было сожжено: сохранился только восточный фасад. Восстановление западного фасада началось в 1407 году. Во время кермессы 7 июля 1879 года здание снова горело и было восстановлено в 1886 году. Строительство беффруа датируется 1460 годом, и с того же года в ней расположен карильон. Первый карильон мехеленского мастера Вранка был заменён в 1714 году, а колокола были заново отлиты после пожара 1879 года. Сегодня карильон насчитывает 52 колокола. Фасад беффруа украшают две скульптуры. Между ними с 1460 по 1879 год располагались солнечные часы. Так же на фасаде беффруа выбит лозунг Филиппа II: «NEC SPE NEC METU» (с лат. — «Ни надеждой, ни страхом»). Примыкающий к зданию городского совета флигель служил местом оглашения законов и местом принесения правителем присяги на верность городским свободам. Фасад флигеля украшают пять скульптур: Фемида, богиня правосудия. Карл V, при правлении которого был построен флигель. «Дитя Алста», Дитрих, последний граф Алста (ум. в 1166 году). Питер Куке ван Алст, художник. Корнелиус Де Схрейвер, поэт и писатель. Примечания
Krakelebrug

De Krakelebrug is een draaibrug in Brugge. Ze overspant het kanaal Brugge-Oostende. De Krakelebrug is onderdeel van de R30b en verbindt de IJzerstraat met de Krakeleweg. Voor fietsers vormt de brug het eerste deel van fietssnelweg F31, die aan de noordzijde de loop van de vroegere spoorweg 201 volgt. Geschiedenis De draaibrug, daterend van 1921, was oorspronkelijk een spoorwegbrug voor een spooraftakking van lijn 201 naar het industriële complex van gistfabriek aan de Komvest en de gasfabriek van Brugge aan de Kolenkaai. Er waren al plannen om de bestaande brug te vervangen, toen die in september 2022 ernstig beschadigd raakte na een aanvaring door een binnenschip. De brug blijft sindsdien open staan. Referenties
Kerkhof van Gijzenzele

Het Kerkhof van Gijzenzele is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Gijzenzele, een deelgemeente van Oosterzele in de provincie Oost-Vlaanderen. De begraafplaats ligt in het dorpscentrum rond de Sint-Bavokerk. Voor de kerk staat een gedenkteken voor de slachtoffers uit beide wereldoorlogen. Brits oorlogsgraf Op het kerkhof ligt het graf van luitenant James Reid. Hij was een Amerikaan van Ierse afkomst die als piloot bij de Britse Royal Air Force dienstdeed. Hij sneuvelde op 4 november 1918 en werd vereerd met het Croix de guerre (Frankrijk). Zijn graf wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en is daar geregistreerd onder Gijzenzele Churchyard.
Cimetière de la Belle-Motte

De Cimetière de la Belle-Motte is een militaire begraafplaats met Franse gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Belgische gemeente Aiseau-Presles. De begraafplaats ligt in Aiseau, tegen de gemeentegrens met Le Roux in de gemeente Fosses-la-Ville. Er worden 4.060 gesneuvelde Franse militairen herdacht. Meer dan 1.100 doden rusten in een individueel graf; bijna 2.900 doden rusten in twee massagraven. Het is de grootste militaire begraafplaats in de provincie Henegouwen en na Saint-Charles de Potyze en het Ossuaire Kemmelberg de grootste Franse militaire begraafplaats in België. Centraal op de begraafplaats bevindt zich een monument in de vorm van een gotische boog. In de Eerste Wereldoorlog werd hier zwaar gestreden rond 22 augustus 1914 tijdens de Slag om Charleroi. Vanaf 1917 werden hier meer dan 300 doden begraven, omgekomen bij Le Roux. De Duitsers legen hier vanaf 1917 ook een Duitse begraafplaats aan. Later werden ook Franse gevallenen van augustus 1914 uit de omliggende dorpen bijgezet. De begraafplaats werd ingewijd op 19 augustus 1923. De begraafplaats werd genoemd naar de Belle-Motte, een vlakbijgelegen eeuwenoude hoeve. In 1954 kwamen de Belgische en Duitse overheid overeen om het aantal Duitse begraafplaatsen, die versnipperd lagen over het Belgisch grondgebied, te beperken. De Duitse soldaten van de Belle-Motte werden overgebracht naar het Deutscher Soldatenfriedhof Langemark in Vlaanderen. De site staat sinds 2023 op de Unesco-Werelderfgoedlijst als onderdeel van inschrijving Begraafplaatsen en herdenkingssites van de Eerste Wereldoorlog (Westelijk Front).
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Doel)

De parochiekerk van Doel is gewijd aan Maria-Tenhemelopneming. De kerk in neoclassicistische stijl werd tussen 1851 en 1854 opgericht volgens een ontwerp van Lodewijk Roelandt, stadsarchitect van Gent. Interieur Het meubilair omvat waardevolle kunstwerken, zoals beelden van de Antwerpse beeldhouwer Hendrik Frans Verbruggen (17de eeuw) en Egidius Adrianus Nijs (18de eeuw). Het hoogaltaar werd aangekocht uit de bezittingen van de Wilhelmieten in Beveren. De kerk is tussen 1996 en 1998 grondig gerestaureerd na schade door verzakkingen. De vaste grondlaag in Doel ligt ongeveer 11 meter diep, terwijl de houten palen waarop de kerk rust slechts 7 meter diep reiken. Tegenwoordig staat de kerk erg scheef.
Iglesia de Nuestra Señora (Sablon)

La iglesia de Nuestra Señora​ (en francés: Église Notre-Dame du Sablon;​ en neerlandés: Onze-Lieve-Vrouw ten Zavel) es una iglesia católica del siglo XV situada en el barrio de Sablon en el centro histórico de Bruselas,​ en Bélgica​ que fue patrocinada por la nobleza y los ciudadanos pudientes de Bruselas. Se caracteriza por su exterior de estilo gótico brabantino tardío y la rica decoración interior que incluye dos capillas barrocas. La historia de la iglesia se remonta a principios del siglo XII, cuando Enrique I (1165-1235), duque de Brabante, otorgó ciertos privilegios, incluyendo el derecho a utilizar una parcela en el Sablon/Zavel (un pedazo de tierra de arcilla arenosa fuera de los muros de la ciudad) como un campo de prácticas. Construcción de la iglesia La fecha exacta del inicio de la construcción de la iglesia que sustituyó a una antigua capilla anterior no se conoce con certeza, aunque se acepta generalmente que fue alrededor del cambio del siglo XV. El proceso de construcción entero tomó cerca de un siglo. El coro se terminó en 1435, como atestiguan las pinturas murales de esa fecha. Las obras fueron interrumpidas debido a las dificultades después de la muerte de Carlos el Temerario en 1477, pero se reanudaron a finales de siglo. La nave finalmente tuvo siete tramos, y los dos últimos deberían haber estado coronados por una torre que nunca se terminó. El sagrario construido detrás del coro data de 1549. A finales del siglo XVI la iglesia fue saqueada por los calvinistas y la estatua de la Virgen que Beatrijs Soetkens había llevado fue destruida.​ En el siglo XVII, la prominente familia de Thurn und Taxis, cuya residencia estaba situada casi enfrente de la entrada sur de la iglesia, construyó dos capillas en la iglesia: la capilla de Santa Úrsula, en el norte del coro (1651-1676) comenzada por el escultor-arquitecto Lucas Faydherbe de Malinas y completada por Vincent Anthony; y la capilla de San Marcos, situada al sur del coro (1690). A comienzos de la ocupación francesa en 1795 la iglesia se salvó del celo antirreligioso de los ocupantes y sus partidarios gracias a la jura del cura de lealtad a la República. La iglesia permaneció cerrada durante unos años y fue devuelta al servicio religioso en tiempos de Napoleón, como una filial de la iglesia de Nuestra Señora de la Capilla. Véase también Iglesia católica Iglesia de Nuestra Señora Galería de imágenes Referencias
Chiesa di Notre-Dame du Sablon

La chiesa di Nostra Signora delle Vittorie al Sablon (in francese: Église de Notre-Dame des Victoires au Sablon, in fiammingo: Onze Lieve Vrouw op de Zavel) è uno degli edifici più importanti di Bruxelles e un vero capolavoro dello stile Gotico brabantino. Storia e Architettura La costruizione della chiesa iniziò nel 1304 e doveva essere la cappella della corporazione dei balestrieri di Bruxelles ma un secolo dopo venne notevolmente ampliata per accogliere i pellegrini attratti dai presunti poteri curativi della statua della Madonna che vi è conservata e che è all'origine dell'Ommegang. L'edificio, dalle eleganti proporzioni e sublimi particolari decorativi architettonici presenta una buona uniformità stilistica ed è rimasto pressoché intatto nei secoli; alla fine dell'Ottocento ha subito aggiunte posteriori e manipolazioni nei prospetti esterni (guglie e pinnacoli). L'interno, di ampie dimensioni e caratterizzato da volte a crociera e grandi polifore, è diviso in cinque navate da pilastri a fascio nelle navate laterali, e rotondi nella navata centrale. A questi ultimi vennero apposte delle statue seicentesche degli Apostoli. Fra le arcate della navata centrale, sul lato destro, si trova un monumentale pulpito in legno del 1697 opera di Marc de Vos, scultore nativo di Bruxelles. Alla destra del coro si apre la sfarzosa Cappella di Saint-Maclou, del 1690 e decorata nel Settecento. All'interno della chiesa sono sepolti diversi membri della famiglia Thurn und Taxis. Note Voci correlate Gotico brabantino Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Notre-Dame du Sablon Collegamenti esterni (EN) Chiesa di Notre-Dame du Sablon, in GCatholic.org. Chiesa di Notre-Dame du Sablon, su archINFORM. (EN) Chiesa di Notre-Dame du Sablon, su Structurae.
Kościół Notre-Dame du Sablon w Brukseli

Kościół Notre-Dame du Sablon w Brukseli (fr. Église Notre-Dame du Sablon de Bruxelles, hol. Onze-Lieve-Vrouw-ter-Zavelkerk) – kościół rzymskokatolicki, położony na placu Grand Sablon w centrum Brukseli. Stanowi istotny przykład gotyku brabanckiego będąc zarazem jednym z najdoskonalszych przykładów gotyku płomienistego w Belgii. Historia i architektura Poprzedniczką kościoła na tym miejscu była kaplica zbudowana w 1304 roku na zlecenie cechu kuszników. Ten sam cech sfinansował również budowę kościoła (od ok. 1400 do ok. 1594 roku), dając mu wezwanie Notre-Dame des Victoires (pol. Najświętszej Marii Panny Zwycięskiej). Pięć naw kościoła zbudowano na cześć pięciu wojskowych cechów Brukseli. Kościół Notre-Dame du Sablon jest znany ze swej poczwórnej galerii z oknami, w których znajdują się jasne, kolorowe witraże, kontrastujące z szaro-białymi ścianami i łukami. Wewnątrz znajdują się dwie barokowe kaplice udekorowane symbolami pogrzebowymi z białego marmuru. Jedna z nich, zbudowana z czarnego marmuru w latach 1651–1676, została poświęcona rodowi Thurn und Taxis, twórcy europejskiego ruchu pocztowego. Znanym elementem wyposażenia jest też posąg św. Huberta, wykradziony w przeszłości z Brukseli i zabrany do Antwerpii, skąd powrócił w 1348 roku do kościoła, w którym znajduje się do dziś. Witraże Przypisy Bibliografia George McDonald: Frommer's Brussels & Bruges with Ghent & Antwerp. Wyd. 2. New Jersey: Wiley Publishing Inc., 2005. ISBN 978-0-7645-7666-9. (ang.). Katharine Mill: Brussels. APA Publications, 2009. ISBN 978-981-258-976-7. (ang.).