NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kapel van de Verlosser

De Kapel van de Verlosser of Kapel van de Zaligmaker is een kapel in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Kortenaken behorende plaats Ransberg, gelegen aan de Dorpsstraat. Geschiedenis In 1653 begon de verering van een kruisbeeld dat aan een eik hing. De kapel werd gebouwd eind 17e eeuw, gezien de jaartallen 1692 en 1699. Het opschrift luidt: Dese capelle hebben laten maeken H.J.F. De Trips VB ende Anne-Marie Hoen de Cartels ende Philippine de Spies de Bullesheim, Baronnes van Eys, vrye H. ende vrouwen tot Neerlinter, annis 1692 ende 1699. Opdrachtgevers waren dus de heer en vrouwe van Ransberg. In 1722 werd door Paus Innocentius XIII een volle aflaat toegekend aan zij die de kapel bezochten op een vrijdag tijdens de vastentijd. Gebouw Het betreft een achthoekig bouwwerkje in barokstijl, in baksteen uitgevoerd met natuurstenen omlijstingen en hoekkettingen. Het dak is met leien bedekt en heeft een sierlijke lantaarn. Het houten altaar heeft een barok antependium, eveneens in hout uitgevoerd.
Brouwerij Kestemont

Brouwerij Kestemont is een lambiekbrouwerij in de Belgische plaats Sint-Gertrudis-Pede, gemeente Dilbeek. De familie Kestemont kocht in 2016 de gebouwen van de voormalige brouwerij Goossens aan om er een nieuwe lambiekbrouwerij te vestigen. In 2019 werd de eerste lambiek gestoken. Twee jaar later kon de eerste eigen lambiek worden gebrouwen in een nieuwe brouwzaal. Kestemont werd in 2024 lid van de biervereniging HORAL en neemt sindsdien deel aan de tweejaarlijkse openbrouwerijdag Toer de Geuze. De familie maakt gebruik van biologische ingrediënten die ze in hun eigen landbouwbedrijf telen. De gebouwen van de voormalige Goossensbrouwerij zijn aangewezen als monument.
Église Saint-Antoine de Meerbeek

L'église Saint-Antoine est une église gothique située à Meerbeek, section de la commune belge de Cortenbergh, dans la province du Brabant flamand. Localisation L'église se situe à Meerbeek, un village de la commune de Cortenbergh en Brabant flamand, à ne pas confondre avec Meerbeke, un village de Ninove en Flandre orientale. Meerbeek se situe le long de l'ancienne Oude Baan, qui reliait Bruxelles à Louvain en passant par Everberg et Meerbeek et était le reliquat d'une ancienne chaussée romaine. Historique La tour gothique en pierre de grès blanc de l'église Saint-Antoine de Meerbeek date de la seconde moitié du XIIIe siècle. La nef et le transept datent de la même époque que la tour gothique, mais ils sont couverts d'une toiture de style gothique tardif, datée du XVIe siècle. Le chevet aveugle de l'église est daté du XIIIe ou XIVe siècle mais a été reconstruit en partie en grès ferrugineux. La voûte en berceau brisé qui couvre la travée de chœur date de la fin du XVe siècle. Dans le chœur, l'année 1731 indique probablement une restauration. Statut patrimonial L'église ne fait pas l'objet d'un classement au titre des monuments historiques mais elle figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande (Inventaris Onroerend Erfgoed) sous la référence 43369. Architecture Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Antoniuskerk (Meerbeek)

De Sint-Antoniuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Kortenberg behorende plaats Meerbeek, gelegen aan de Sint-Antoniusstraat 24. Gebouw Het oudste deel van de kerk is de vierkante westtoren in vroeggotische stijl uit de 2e helft van de 13e eeuw. Het neogotisch portaal aan de zuidkant van de toren werd in 1894 toegevoegd. Ook het schip en het transept zijn uit de 2e helft van de 13e eeuw. Het steile dak is 16e-eeuws. Het koor stamt uit de 13e of 14e eeuw en is deels in ijzerzandsteen opgetrokken. In 1731 heeft vermoedelijk een herstel van het koor plaatsgevonden. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur Belangwekkend is een 12e-eeuws doopvont in vroegromaanse stijl. Dit doopvont is voorzien van vier hoofden. Verder is er een 16e-eeuws gotisch wijwatervat en zijn er enkele schilderijen, vervaardigd door Pieter Jozef Verhaghen.
Sint-Aldegondiskerk (Ezemaal)

De Sint-Aldegondiskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Landen behorende plaats Ezemaal, gelegen aan de Hakendoverstraat. Er bestond een kerk in classicistische stijl, gebouwd in 1771. Deze werd in 1964-1965 vervangen door een modern kerkgebouw in de stijl van het brutalisme, naar ontwerp van Marc Dessauvage. Deze zaalkerk werd gebouwd in baksteen en heeft sierelementen van beton. De kerk bezit nog een laatgotisch stenen doopvont en twee beelden: een 17e-eeuws Sint-Aldegondisbeeld en een gepolychromeerd houten Christus op de koude steen uit de 16e eeuw.
Sint-Gertrudiskerk (Landen)

De Sint-Gertrudiskerk is een parochiekerk in de Vlaams-Brabantse plaats Landen, gelegen aan de Kerkstraat 22. Geschiedenis De Sint-Gertrudiskerk stond oorspronkelijk in de nabijheid van Landen, in Sinte-Gitter. Daar zijn de fundamenten van deze kerk nog bewaard. In 1759 werd hij echter gesloopt wegens bouwvalligheid. In hetzelfde jaar werd meer naar het noorden een nieuwe kerk ingewijd die echter in 1888-1890 werd vervangen door een neoromaans bouwwerk, naar ontwerp van Auguste Van Assche. Gebouw Het betreft een driebeukig kerkgebouw met vlak afgesloten koor en voorgebouwde westtoren, dit alles opgetrokken in natuursteen. In het portaal vindt men beelden van Sint-Gertrudis en Pepijn van Landen met zijn vrouw Itta. Interieur Een 15e-eeuws gotisch doopvont met vier maskers dient als wijwatervat. Er zijn twee 18e-eeuwse biechtstoelen en een laatgotisch Sint-Gertrudisbeeld van omstreeks 1500.
Heilig Kruiskerk (Neerwinden)

De Heilig Kruiskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Landen behorende plaats Neerwinden, gelegen aan de Neerwindenstraat 20. Geschiedenis Neerwinden bezat een classicistisch kerkgebouw uit 1752, waarvan echter het schip in 1952, en de toren in 1957 instortten. Hierna werd een nieuwe kerk gebouwd met neoromaanse stijlelementen. Deze werd ontworpen door Joseph Deré, en plechtig ingewijd op 19 september 1955. Gebouw De kerk heeft een naastgebouwde vierkante toren, gedekt door een tentdak. De kerk is voornamelijk in baksteen uitgevoerd. Interieur Het hardstenen doopvont is uit de 18e eeuw. Er is een 18e-eeuws kruisbeeld en een 17e-eeuws beeld van Sint-Antonius Abt. Er is ook een klok "Catherina" uit 1394 gegoten door Egidius De Koudenberghe, momenteel te bezichtigen onder een afdak buiten de kerk. Op het plantsoen voor de kerk staat een trapeziumvormige steen van ongeveer 1,3 ton, volgens de lokale historische kring een Menhir. Deze werd opgegraven in 1972 tijdens het heraanleggen van de weg tussen Overwinden en Neerwinden, ter hoogte van de Tumulus van Middelwinden.
Kasteel Pierco

Het Kasteel Pierco is een kasteel in de tot de Vlaams-Brabantse plaats Landen behorende plaats Walshoutem, gelegen aan de Piercostraat 14-15. Geschiedenis Feitelijk betreft dit een landhuis met kasteelachtige allure, omstreeks 1837 gebouwd in opdracht van Pierre-Joseph Giroul die burgemeester en huisarts was. Omstreeks 1850 liet hij dit huis uitbreiden met een dienstenvleugel. Enige jaren later werd het goed verkocht aan Lambert-Hubert Pierco die pastoor was in Grand-Hallet. Deze zette de dienstenvleugel om in een distilleerderij die van een stoommachine was voorzien. In 1872 verkocht hij het goed aan zijn neef Jean Pierco die burgemeester was. Deze liet een park aanleggen van ruim 3 ha. In 1906 werd de distilleerderij buiten bedrijf gesteld. In de jaren '20 van de 20e eeuw werd het kasteeltje verbouwd in historiserende stijl, in opdracht van Pierco's kleinzoon, die ook Jean heette. Het distilleerderijgebouw werd omgebouwd tot een salle Flamande, waarbij materiaal van een voormalig Antwerps herenhuis werd benut.
Sint-Michiel en -Renildiskerk

De Sint-Michiel en -Renildiskerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Leuven behorende plaats Heverlee, gelegen aan het Sint-Reneldisplein 23. De kerk is gelegen in de wijk Egenhoven en werd gebouwd in 1969 naar ontwerp van Rudi Bertels. Het is een zaalkerk in de stijl van het brutalisme. De kerk bezit een beeld uit omstreeks 1500 van Sint-Renildis en een kruisbeeld uit begin 16e eeuw. Deze voorwerpen zijn afkomstig uit een oude, gesloopte, kapel. De kerk dreigde gesloten te worden maar bleef geopend omdat er het hoofdkwartier van Radio Maria België in werd gevestigd.
Onbevlekt Hart van Mariakerk (Heverlee)

De Onbevlekt Hart van Mariakerk is een parochiekerk in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Leuven behorende plaats Heverlee, gelegen aan de Tervuursesteenweg 92. Geschiedenis De kerk bedient de wijk Terbank. Hier werd in 1943 de hulpparochie Onbevlekt Hart van Maria opgericht. In 1944 werd een noodkerk betrokken. Een definitieve kerk werd gebouwd van 1953-1955 naar ontwerp van Frans Vandendael. Gebouw Het betreft een bakstenen kerkgebouw in traditionalistische stijl, een sobere moderne gotiek. De kerk heeft een naastgebouwde bakstenen toren. Het is een zaalkerk met zijgangen.
Pinxtermolen

De Pinxtermolen is een windmolenrestant in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Leuven behorende plaats Kessel-Lo, gelegen aan de Diestsesteenweg 517. Deze ronde stenen molen van het type stellingmolen fungeerde als korenmolen. Geschiedenis Deze molen werd gebouwd in 1880 en was een kettingkruier. Al in 1887 werd op het terrein een stoommaalderij gebouwd, maar er werd ook nog op wind gemalen. In 1912 werd het wiekenkruis verwijderd en vanaf die tijd werd de molen als magazijn gebruikt. Later werd ook de kap verwijderd en bleef slechts een lege romp over. Het gebouw van de stoommaalderij is nog aanwezig.
Heilig Hartkerk (Kessel-Lo)

De Heilig Hartkerk is een parochiekerk in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Leuven behorende plaats Kessel-Lo, gelegen aan de Kerkstraat. Deze kerk werd gebouwd voor de parochie Blauwput, direct ten oosten van het Station Leuven gelegen. Het is een neoromaans bouwwerk dat in 1873-1898 werd gebouwd. Deze bakstenen kerk is op het noorden georiënteerd en het heeft een zware voorgebouwde toren, geflankeerd door een ronde traptoren. In de kerk vindt men een neogotische apostelbalk uit het begin van de 20e eeuw, vervaardigd door Frans Steurs.
Onze-Lieve-Vrouw-Boodschapskerk (Liedekerke)

De Onze-Lieve-Vrouw-Boodschapskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse plaats Liedekerke behorende buurtschap Muilem, gelegen aan de Ommegangstraat 53. Deze kerk werd in 1973 gebouwd naar ontwerp van Marc Dessauvage en bezit, naast een kerkzaal, een vergaderlokaal, een dagkapel en een sacristie. Bron Omer Vandeputte (red.):Gids voor Vlaanderen, ISBN 9789020959635, Lannoo, 2007, p. 761.
Maison près-la-Tour

La maison près-la-Tour, maison près-de-la-Tour ou maison Legrand est un immeuble classé du centre historique de la ville belge de Huy, dans la province de Liège. Réalisé sans doute au cours du XIIIe siècle, il s'agit du plus vieil immeuble civil de la ville de Huy. Situation L'immeuble se situe à Huy, au no 1 de la rue des Frères-Mineurs reprise aussi sur la liste du patrimoine immobilier classé de Huy, à l'angle avec la rue de la Cloche et au bout de la rue Saint-Mengold. Odonymie La maison doit son nom à l’ancien beffroi de la ville (Tour de la Ville, Cloche d’heure) détruit en 1765 et qui se situait à quelques dizaines de mètres de la maison. La maison Legrand se réfère au propriétaire du bâtiment de 1922 à 1948. Histoire Cet immeuble a été vraisemblablement construit au cours du XIIIe siècle et au XIVe siècle puis fortement remanié du XVIIe siècle au XIXe siècle. Les nombreuses ouvertures obturées en sont la preuve. Elle fut la propriété de riches familles du XVe siècle au XVIIIe siècle comme les Kinet et les Laruelles. Devenu propriété de la ville de Huy en 1949, le bâtiment n'est plus occupé et s'est détérioré. Vendue en 2015 à l'architecte Pascal Dumont pour un euro symbolique, la maison doit faire l'objet d'une restauration importante à la suite d'une obtention d'un subside d'un million d'euros de la Région wallonne décidé en 2022. Description Le bâtiment actuel est construit sur un plan en L, sur lequel se greffe au nord vers la rue des Frères-Mineurs, une petite aile perpendiculaire. La maison est bâtie en moellons grossiers de poudingue local, de grès et de pierre calcaire pour les parties médiévales avec du côté ouest (rue de la Cloche) une façade gothique composée primitivement de deux niveaux et demi et de trois travées percées au premier étage de trois grandes baies jointives avec arc brisé. Notes et références Bibliographie Albert Lemeunier et autres, Au cœur de Huy : pour la renaissance d'un patrimoine architectural, La maison près la Tour, (1987), p. 51-63. Pierre Mardaga, Le patrimoine monumental de la Belgique, Volume 15, Province de Liège, Entité Huy, 1990, (ISBN 2-8021-0097-1) Lien externe La maison près-la-Tour sur wikihuy.be La maison près-la-Tour sur huy.be Voir aussi Liste du patrimoine immobilier classé de Huy Tour d'Oultremont Maison du Gouverneur (Huy) Maison Nokin Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la province de Liège
Sint-Martinuskerk (Lubbeek)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Lubbeek, gelegen aan de Dorpskring 28. Geschiedenis Al in 1179 behoorde het patronaatsrecht van de parochie toe aan de Abdij van Park te Heverlee. In 1770 betrof het een kerk met een driebeukig romaans schip en een gotisch koor dat in 1433 was gebouwd. Ook was er een gotische westtoren, gebouwd in de 16e eeuw. Het schip werd vernieuwd en vergroot zodat een classicistisch bouwwerk ontstond dat in 1777 werd ingewijd. Koor en toren bleven behouden. In 1854 werd de kerk verder oostwaarts vergroot waarbij het gotisch koor werd gesloopt en een nieuw koor werd gebouwd. Gebouw Het betreft een driebeukig kerkgebouw met ingebouwde toren die is uitgevoerd in kalkrijke zandsteen. Het classicistisch schip heeft steekboogvensters en de traveeën van de neoclassicistische uitbreiding sluiten hier naadloos op aan. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur De kerk heeft vier biechtstoelen, uit 1755, 1787 en twee uit 1855. De lambrisering is van 1770. Er is een 12e-eeuws hardstenen doopvont met vier maskers en ook een marmeren doopvont uit de 2e helft van de 18e eeuw. Het orgel bevat nog een aantal onderdelen uit het begin van de 18e eeuw, maar het werd omstreeks 1800 geheel herbouwd. De preekstoel is van 1736. De kerk bezit een aantal schilderijen waaronder een Golgotha door Frans Francken (II) uit het eerste kwart van de 17e eeuw. Verder zijn er enkele 17e- en 18e-eeuwse schilderijen waaronder Twee taferelen uit de wonderbare geschiedenis van twee dochters van de heer c=van Craywinkel uit de 18e eeuw. Ook zijn er enkele heiligenbeelden uit de 17e en 18e eeuw.
Sint-Jan Baptistkerk (Binkom)

De Sint-Jan Baptistkerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Lubbeek behorende plaats Binkom, gelegen aan de Kerkstraat 1. Geschiedenis In 1146 werd de parochie voor het eerst vermeld. Het patronaatsrecht werd toen geschonken aan de Abdij van Tongerlo. In 1218 gingen de rechten over naar de Hospitaalridders van de Orde van Sint-Jan te Wommersom. Tijdens de godsdiensttwisten en ook daarna had de kerk geregeld te lijden onder plunderingen en in 1781 werd de kerk geteisterd door brand. In 1873-1874 werd een nieuwe kerk gebouwd waarin de uit de eerste helft van de 13e eeuw stammende toren werd opgenomen. Deze kerk, in neogotische stijl, werd ontworpen door Louis Van Arenbergh. De toren kreeg een nieuwe bekleding en een nieuwe westgevel in neogotische stijl. Gebouw Het betreft een bakstenen neogotische kruisbasiliek met voorgebouwde westtoren. Deze toren heeft drie geledingen en is gebouwd in uit Overlaar afkomstig kwartsiet. Ook gobertangesteen werd in de toren verwerkt. De kerk ligt op een verhevenheid en wordt omringd door een kerkhof. Interieur De kerk kent een groot aantal glas-in-loodramen, meestal daterend van omstreeks 1900. Het kerkmeubilair is grotendeels 19e-eeuws maar de preekstoel en een biechtstoel zijn uit de tweede helft van de 18e eeuw. Het orgel, van omstreeks 1850, werd vervaardigd door Pieter-Adam Van Dinter.
Sint-Quintinuskerk (Linden)

De Sint-Quintinuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Lubbeek behorende plaats Linden, gelegen aan de Kerkdreef 2. Geschiedenis In 1125 was er al een kerk in Linden. Deze kerk werd in de loop van de geschiedenis meermaals verwoest en herbouwd. In 1874 werd de kerk door de bliksem getroffen. Aangezien de kerk ook te klein werd bevonden rees het plan om een nieuwe kerk te bouwen en de oude kerk te slopen. De nieuwe kerk, in neobyzantijnse stijl, kwam iets verder naar het oosten te liggen. In 1875 begon men met de bouw en in 1878 werd de kerk ingezegend. Gebouw Het betreft een basilicale kruiskerk met halfingebouwde toren, gebouwd in baksteen. De bovenste geleding van de toren werd in 1965 herbouwd en deze wordt gedekt door een tentdak. Interieur De kerk heeft een 17e-eeuws doopvont, een preekstoel uit het derde kwart van de 18e eeuw en een hek in rococostijl van omstreeks 1750. Uit de 2e helft van de 17e eeuw stamt een beeldhouwwerk dat Christus, Maria en de Apostelen verbeeldt.
Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Smartenkerk (Diegem-Lo)

De Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Smartenkerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Machelen behorende plaats Diegem-Lo, gelegen aan de Lostraat. Geschiedenis De kerk werd gebouwd in 1928-1929 naar ontwerp van Juliaan De Ridder. Gebouw De kerk is gebouwd in beton en lokale zandsteen die onder meer afkomstig is van de muur van het Kasteel Beaulieu te Machelen. De kerk is in neoromaanse stijl. Links van de voorgevel bevindt zich de massieve toren die gedekt wordt door een tentdak. Deze toren is van 1936 maar werd in 1941 verlaagd. In de kerk bevindt zich beeldhouwwerk, vervaardigd door Paul Stoffels. De kerk bevindt zich, evenals het gehele plaatsje Diegem-Lo, in een uithoek tussen een uitgestrekt verkeersknooppunt en het Vliegveld Zaventem.
Maria Magdalenakerk (Eizer)

De Maria Magdalenakerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Overijse behorende plaats Eizer, gelegen aan de Duisburgsesteenweg. Geschiedenis In 1873 werd Eizer een zelfstandige parochie. Men kerkte aanvankelijk in de Onze-Lieve-Vrouw-ter-Noodkapel die zich bevond in het tot de gemeente Duisburg behorende gehucht Hoog-Eizer. In 1879 werd Hoog-Eizer toegevoegd aan de parochie van Eizer. In 1876 was sprake van een noodkerk, gewijd aan Sint-Rochus en Sint-Carolus Borromeus. Van 1889-1893 werd aan een definitieve kerk gebouwd. De toren was nog niet voltooid. Dat gebeurde pas in 1933. Gebouw Het betreft een eenbeukige bakstenen kruiskerk met voorgebouwde westtoren, ontworpen door Eugène Carpentier in neogotische stijl. Het interieur is hoofdzakelijk neogotisch. Achter de kerk ligt een kerkhof.
Begijnhofkapel (Overijse)

De Begijnhofkapel is een kapel in de Vlaams-Brabantse plaats Overijse, gelegen aan het Begijnhof. Geschiedenis Het begijnhof van Overijse werd in 1264 gesticht en was gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. Het viel onder de Abdij van Hertogendal te Hamme-Mille. Het begijnhof kwam in financiële moeilijkheden en omstreeks 1650 was het gedaan met de begijnengemeenschap. In de 18e eeuw werd gepoogd het begijnenleven te herstellen, maar dit leidde niet tot blijvend resultaat. Eind 18e eeuw had het begijnhof de status van godshuis en kon daarmee ook onder Keizer Jozef II blijven voortbestaan. Na de Franse Revolutie kwam de instelling aan de Burgerlijke Godshuizen (waaruit het OCMW is voortgekomen). Tot 1965 werden hier de armen opgevangen maar daarna werden de begijnenhuisjes afgebroken. Ook het bijbehorende kerkhof werd begin 16e eeuw al gedeeltelijk geruimd en in de 20e eeuw verdween het geheel. De bron, Begijnenborre genaamd, bleef bestaan. De kapel werd voor het eerst vermeld in 1509 maar is vermoedelijk eind 15e eeuw gebouwd. Vanaf 1941 vonden er restauratiewerken plaats. In 1965 werd de kapel opnieuw ingewijd en er vonden nog enkele erediensten plaats, maar in 1994 werd de kapel onttrokken aan de eredienst en onder meer ingezet voor het gemeentelijk archief. Gebouw Het betreft een eenbeukige bakstenen kapel met recht afgesloten koor. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een tongewelf met rococostucwerk van 1745. Het kerkmeubilair werd vrijwel geheel verwijderd. Het huidige altaar is van 1965. Drie grafstenen werden in de muren ingemetseld: één van 1302, één van 1307 en één van 1637.
Sint-Judocuskerk (Maleizen)

De Sint-Judocuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Overijse behorende plaats Maleizen, gelegen aan de Terhulpensesteenweg 464. Geschiedenis In 1310 werd de kapelanie van Sint-Judocus opgericht. Deze viel onder de parochie van Terhulpen. Er werd ook een kapel gebouwd die in 1695 voor het eerst werd afgebeeld. In 1802 werd de kapel al in slechte staat bevonden. In 1865 werd een definitieve kerk gebouwd naar ontwerp van Louis Spaak. De kapel werd in 1883 verkocht en afgebroken. Het geld werd gebruikt om de nieuwe kerk te bekostigen. Gebouw Het betreft een eenbeukige bakstenen kerk die naar het noordwesten is georiënteerd. De kerk bezit neoromaanse stijlelementen. De toren is in de voorgevel ingebouwd en de kerk heeft een halfronde apsis. Achter de kerk bevindt zich een kerkhof. Interieur De kerk bezit een 17e-eeuws Sint-Judocusbeeld. Het verdere meubilair is voornamelijk neogotisch uit de 2e helft van de 19e eeuw en ook werden omstreeks 1965 een aantal kunstwerken toegevoegd.
Conzettbrug

De Conzettbrug is een fiets- en voetgangersbrug in de West-Vlaamse stad Brugge in België. De brug overspant de Coupure. De brug werd in 2002 geopend en werd ontworpen en vernoemd naar Jürg Conzett, een Zwitserse ingenieur en architect die bekend staat om zijn ontwerpen voor fiets- en voetgangersbruggen. Aanleiding De brug werd in 2002 geopend om Brugge, dan benoemd tot Culturele Hoofdstad van Europa, op de kaart te zetten. Fietsers en wandelaars die een route langs de oude vesten rond de binnenstad maakten, moesten destijds een omweg maken van zo’n 300 meter tot halverwege de Coupure, om daar het water over te steken. De Conzettbrug, die onmiddellijk aansloot op deze wandelpaden, betekende een aanzienlijk directere verbinding tussen voor deze route. De Conzettbrug maakt, net zoals de fietspaden in het verlengde aan beide kanten, deel uit van de LF Kunststedenroute en van het fietsknooppuntennetwerk. Omschrijving Het is een combinatie van een hangbrug (overspanning hangt aan kabels) en een hefbrug (beweegbaar deel omhoog en omlaag middels kabels in plaats van contragewicht). De brug heeft een beweegbare vloer die is opgehangen aan stalen kabels die verbonden zijn aan twee enorme stalen buizen, die kunnen draaien om hun as. Door het draaien van de buizen wordt de vloer omhoog geheven zodat de scheepvaart doorgang krijgt. Normaliter vindt de heffing bij een hefbrug plaats vanuit pilaren/kolommen. In de eerste jaren waren er kinderziekten bij het ophaalsysteem. Inzakking en herstel Op 21 december 2023 kwam het brugdek los tijdens het ophalen en stortte in. Er waren op dat moment geen mensen op de brug. In april 2024 was de brug weer toegankelijk.
Sint-Michielskerk (Terlanen)

De Sint-Michielskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Overijse behorende plaats Terlanen, gelegen aan de Kapelleweg. Geschiedenis Een kapel in Terlanen zou omstreeks 1400 gebouwd kunnen zijn en werd in de loop van de 15e eeuw voor het eerst vermeld. De daaraan verbonden kapelanie was afhankelijk van de Abdij van Hertogendal. De diensten werden door een onderpastoor van Overijse uitgevoerd. Van 1838-1840 werd de huidige kerk gebouwd. De oude kapel werd gesloopt en op de plaats daarvan werd later een gemeenteschool opgericht. De torenspits kwam pas in 1870 gereed. Gebouw Het betreft een sober bakstenen neoclassicistisch bouwwerk met ingebouwde toren en halfronde apsis, dat naar het noordoosten is georiënteerd. De kerk heeft rondboogvensters. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur Het neogotisch hoofdaltaar is van 1912. Biechtstoelen en preekstoel zijn van 1838.