NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cimetière militaire Lone Tree

Le cimetière militaire Lone Tree, ou Lone Tree Cemetery, est un cimetière de la Commonwealth War Graves Commission (CWGC) dédié aux soldats morts durant la Première Guerre mondiale, situé dans le Heuvelland, dans le saillant d'Ypres sur le front occidental, en Belgique. Il est situé au lieu-dit de Spanbroekmolen, sur l'un des points les plus élevés de la crête de Messines. Description Comme le cimetière de Spanbroekmolen à proximité, le cimetière Lone Tree a été créé en 1917 au début de la bataille de Messines La plupart des sépultures concernent des hommes de la 36e division (Ulster) du Royal Irish Rifles qui sont morts le premier jour de la bataille. La plupart des tombes sont celles de soldats qui sont allés « au-dessus » tôt le matin du 7 juin 1917. Certains des hommes enterrés ici ont été tués par l'explosion en fait été tués par l'explosion d'une mine placée par les Royal Engineers britanniques sous la colline de Lone Tree à Spanbroekmolen, qui a explosé environ 15 secondes plus tard que prévu. La mine de Spanbroekmolen faisait partie d'une opération de la bataille des mines de Messines sous les lignes allemandes. Il s'agissait d'une charge de 41 tonnes d'ammonal placée à 27 m sous le sol, au fond d'une galerie de 520 m de long. Lorsqu'elle explose, le 7 juin 1917, elle forme le cratère Lone Tree d'un diamètre de 76 m et profond de 12 m. Le cratère de Lone Tree a été acquis en 1929 par la fondation Toc H à Poperinge, aujourd'hui reconnu comme le mémorial Pool of Peace. Le cimetière a été conçu par JR Truelove. Le terrain du cimetière a été attribué au Royaume-Uni à perpétuité par le roi Albert Ier de Belgique en reconnaissance des sacrifices consentis par l'Empire britannique dans la défense et la libération de la Belgique pendant la guerre. Notes et références Portail de la mort Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Belgique
Lone Tree katonai temető

A Lone Tree katonai temető (Lone Tree Cemetery) egy első világháborús sírkert a belgiumi Ypres-től nyolc kilométerre, közel ahhoz a helyhez ahol a britek 1917. június 7-én 41,27 tonna robbanóanyaggal elpusztítottak egy német erődítményt. Története A Lone Tree (Magányos fa) temető közel található a Lone Tree Craterhez (Magányos fa kráter), az 1917-es detonáció vízzel telt kráteréhez. Annak a 19 temetőnek az egyike, amelyet rögtön a messinesi csata megindulása után hoztak létre a nemzetközösségi hősi halottak számára. A temetőben nyugvók közül többen a robbantásban vesztették életüket. A sírkertben 88 katona nyugszik, közülük 79-et sikerült azonosítani, ők valamennyien britek voltak. A temetőt J. R. Truelove tervezte. 2023 óta az első világháború temetői és emlékhelyei részeként a világörökséghez tartozik. Jegyzetek Források ↑ WW1 Cemeteries: Lone Tree Cemetery. WW1 Cemeteries.com. Hozzáférés: 2021. december 5..
Lone Tree Cemetery

Lone Tree Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Wijtschate, een deelgemeente van Heuvelland. De begraafplaats ligt twee kilometer ten zuidwesten van het dorpscentrum van Wijtschate en ligt vlak bij de Lone Tree Crater, ook wel Spanbroekmolenkrater of Pool of Peace genoemd. Deze kleine begraafplaats werd ontworpen door John Truelove. Het terrein heeft de vorm van een L maar met een stompe hoek en heeft een oppervlakte van 616 m². De begraafplaats is omgeven door een bakstenen muur en centraal staat het Cross of Sacrifice. Ze wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er worden 88 Britten herdacht waarvan 9 niet meer geïdentificeerd konden worden. Vijfhonderd meter noordoostelijk van deze begraafplaats bevindt zich de Spanbroekmolen British Cemetery. Geschiedenis Begin juni 1917 werd zwaar gevochten in de Mijnenslag bij Wijtschate en Mesen. Op 7 juni ontploften 19 mijnen, waardoor grote kraters ontstonden. De mijn die de Spanbroekmolenkrater veroorzaakte, zou enkele seconden later dan gepland ontploft zijn. De mannen van de Royal Irish Rifles (36ste Ulster Division), die op het afgesproken tijdstip van 03.10 u 's morgens de loopgraven verlieten, werden door de eigen mijn getroffen. Zestig van de 88 doden behoorden tot deze eenheid. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Onderscheiden militairen Henry Gallaugher, kapitein bij de Royal Inniskilling Fusiliers werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO). Alban John Benedict Hudson, luitenant bij het Worcestershire Regiment werd onderscheiden met het Military Cross (MC). Externe links
Achiel Van Ackerplein

Het Achiel Van Ackerplein is een klein plein op de hoek van de Ezelstraat en de Hugo Losschaertstraat in het historische centrum van de stad Brugge. Het wordt als deel van de Ezelstraat beschouwd. Beschrijving De kerk van het voormalig Theresianenklooster (omgedoopt tot Joseph Ryelandtzaal) bevindt zich aan dit pleintje. In 1984 werd op dit plein een koperen afgietsel geplaatst van het borstbeeld gemaakt door Idel Ianchelevici, dat minister van staat Achiel Van Acker voorstelt. Meteen werd ook het pleintje afgescheiden van de Ezelstraat en kreeg het de naam Achiel Van Ackerplein. De inhuldiging vond plaats op 8 juni 1985. Literatuur André VANHOUTRYVE, Achiel Van Acker, in: Brugse stand- en borstbeelden, Brugge, 1989, blz 245-251. Brigitte BEERNAERT, Open Monumentendag. 17de-eeuwse architectuur in de binnenstad, Brugge, 1993. Chris WEYMEIS, Brugge van Academiestraat tot Zwijnstraat. Geschiedenis van de straten in de binnenstad, Deel I, A-D, Brugge, 2011. Christophe DESCHAUMES, Voormalige kerk van de zusters Theresianen, thans Ryelandtzaal, in: Brugge 2018, Open monumentendagen, Brugge, 2018.
Beursplein (Brugge)

Het huidige Beursplein te Brugge situeert zich langs de Hauwerstraat, dicht bij 't Zand. Aanvankelijk heette dit terrein "Keersenboomgaard". In 1829 werd beslist om een slachthuis te bouwen in de omgeving van de Vrijdagmarkt, waar op verschillende weekdagen veemarkt werd gehouden. Om dit slachthuis te kunnen bouwen werd een ganse huizenblok tussen de Zwijnstraat, Sint-Maartensbilk en Maagdenstraat afgebroken. Het ontwerp was van stadsarchitect Jean-Brunon Rudd (1792-1870). Na de Tweede Wereldoorlog werd om hygiënische redenen beslist het slachthuis af te breken, wat uiteindelijk gebeurde in 1957. Op de vrijgekomen plaats kwam de Beurshalle, geschikt voor het organiseren van beurzen en andere activiteiten, met een oppervlakte van 4.000 m² en een parkeerterrein, met de naam Beursplein. De stad besloot in april 2007 een nieuwe hal te bouwen. In tegenstelling tot wat aanvankelijk werd beslist, werd dit multifunctioneel gebouw toch op hetzelfde plein opgetrokken. In 2017 werd de oude Beurshalle afgebroken en werd de vrijgekomen ruimte tijdelijk gebruik als marktplaats tijdens de heraanleg van 't Zand. De werken voor de bouw van het complex BMCC startten eind 2019. Het nieuwe complex, dat de naam BMCC (Beurs-, Meeting- & Congrescentrum of Bruges Meeting & Convention Centre) kreeg, opende begin 2022 de deuren. Het Beursplein is niets anders dan een centrale plek waarop het BMCC is gevestigd. De huizen die errond staan zijn opgenomen in respectievelijk de Hauwerstraat, de Maagdenstraat, Sint-Maartensbilk en de Zwijnstraat. Literatuur Albert SCHOUTEET, De straatnamen van Brugge. Oorsprong en betekenis, Brugge, 1977, ISBN 9789062675036. Chris WEYMEIS, Brugge van Academiestraat tot Zwijnstraat. Geschiedenis van de straten in de binnenstad, Deel I, A-D, Brugge, 2011, ISBN 9781845886608.
Maria Magdalenakapel (Vaalbeek)

De Maria Magdalenakapel is een kapel die zich in Vaalbeek bevindt. Geschiedenis De eerste gegevens dateren al van 1219. In de 13e eeuw sprak men dus al van de Maria Magdalenakapel uit Vaalbeek. Rond die periode vond ook de kruistocht plaats, waar onder andere Goswijn III aan deelnam. Die Goswijn wou dat er elke zondag een mis gehouden werd in de kapel en dus betaalde hij de Abdij van Park 8,5 bunders in ruil voor zijn zondagse mis. Tot op de dag van vandaag wordt er nog steeds een mis gehouden op zondag in de kapel. Ook de zoon van Goswijn III, Jan I, was mild voor de kapel. In 1234 betaalde hij voor het onderhoud van het licht in de Kapel. De Sint Maria Magdalenakapel behoorde tot 1648 tot de parochie Heverlee, later tot die van Oud-Heverlee. Gebouw Het gebouw dat we nu kennen als de St. Maria Magdalenakapel bestaat uit twee gedeeltes. Het oudste deel, het middengedeelte, werd in de 16e eeuw gebouwd. Twee eeuwen later werd het naar het westen toe verlengd. Ook de klokkentoren van de kapel werd toen gebouwd. De kapel is dus een eenbeukige bakstenenconstructie met een klokkentorentje. Het koorgedeelte werd in 1880 verlengd. Beelden In de Kapel zijn er ook veel beelden terug te vinden, zoals de gotische calvarie of beeldengroep, bestaande uit Maria, Johannes en Jezus Christus. Het beeld van Maria Magdalena uit de gelijknamige kapel wordt vanwege haar fijn gezicht tot de Mechelse school van de 16e eeuw gerekend. Sint-Antonius is de winterpatroonheilige van Vaalbeek. Het gaat hier om een plaasteren beeld van St.-Antonius samen met een varken. Hij is de beschermer tegen varkensziektes. Er is ook nog een beeld van Jezus Christus op de koude steen. Christus wacht op een rots op zijn kruisiging en draagt enkel een lendendoek en een kroon van doorns. De schedel aan de voet van de rots maakt ons duidelijk dat Jezus zich bevindt op Golgotha. Ten slotte is er nog een beeld van Jozef met zijn zoon Jezus en een beeld van de Heilige Theresia van Lisieux.
De Gulden Sadel

De Gulden Sadel (het gouden zadel), ook wel bekend als De Gulden Sabel) is een hoekhuis aan Havermarkt 12 te Hasselt. Oorspronkelijk was dit geen hoekhuis, maar het belendende pand werd in de 19e eeuw afgebroken teneinde de Cellebroedersstraat te verbreden, waardoor De Gulden Sadel een hoekhuis werd. Hier stond in de 15e eeuw al een huis, maar het huidige pand stamt uit de eerste helft van de 19e eeuw, terwijl het aanzien van de huidige voorgevel uit de 2e helft van de 19e eeuw stamt. Merkwaardig is de knik in deze gevel. Het balkon, voorzien van een ijzeren hek, op de eerste verdieping, loopt met deze knik mee. Het huis was tot begin 20e eeuw een woning, waarna op de benedenverdieping een winkel kwam. Op de lijst tussen de eerste en tweede verdieping werd sindsdien soms een tekst aangebracht, die verwees naar de winkelnering op de benedenverdieping, zoals Le Pain Quoditien of, tegenwoordig, Mandarin & Mint.
Gembloux railway station

Gembloux railway station (French: Gare de Gembloux; Dutch: Station Gembloers) is a railway station in Gembloux, Namur, Belgium. The station was opened on 14 June 1855 by the Grande Compagnie de Luxembourg on railway lines 144, 147 and 161. It is operated by the National Railway Company of Belgium (SNCB/NMBS). The station is primarily used by commuters travelling into nearby Brussels (40 minutes away) and Namur (10 minutes away). It has curved platforms allowing for high-speed rail to pass through without problem, allowing for speeds up to 200 km/h. The station itself is currently under expansion due to the high number of users from the growing population of Gembloux. Train services The station is served by the following services: Intercity services (IC-16) Brussels - Namur - Arlon - Luxembourg Intercity services (IC-17) Brussels Airport - Brussels-Luxembourg - Namur - Dinant (weekdays) Intercity services (IC-17) Brussels - Namur - Dinant (weekends) Intercity services (IC-18) Brussels - Namur - Liege (weekdays) Local services (L-08) Ottignies - Gembloux - Namur Gallery See also List of railway stations in Belgium Rail transport in Belgium References Footnotes Citations External links Media related to Gembloux train station at Wikimedia Commons
Station Gembloers

Station Gembloers is een spoorwegstation langs de Belgische spoorlijn 161 (Brussel - Namen) in de stad Gembloers (Frans: Gembloux). Spoorlijn 144 naar Jemeppe-sur-Sambre takt hier af. Tot in 1989 was er nog een aansluiting naar spoorlijn 147 naar Fleurus. Treindienst Galerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Brug van de Waterhoek

De Brug van de Waterhoek is een vierendeelbrug over de Schelde in de Belgische gemeente Avelgem. De brug moest Rugge (Avelgem) met Ruien (Kluisbergen), ofwel West-Vlaanderen met Oost-Vlaanderen verbinden. Van oudsher was hier een veerverbinding. In 1904 nam de brug deze functie over. De brug was een ontwerp van ingenieur Arthur Vierendeel. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de brug door de Duitsers opgeblazen. In 1921 werd hij herbouwd. De brug diende als inspiratie voor het verhaal dat Stijn Streuvels in het jaar 1927 schreef onder de titel 'De teleurgang van de Waterhoek'. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd ook die tweede vierendeelbrug verwoest. In het jaar 1947 werd er beslist een nieuwe vierendeelbrug te bouwen, maar dit keer een van het boogtype. De bouw ging in het jaar 1950 van start en duurde tot het jaar 1952. In 1971 werd het boek van Stijn Streuvels verfilmd. De film genaamd Mira werd opgenomen in de omgeving van het veer tussen Berlare en Appels. De scènes op de brug werden niet in Rugge, maar op een oude brug over de Durme te Hamme gefilmd. Sindsdien wordt die laatste brug de Mirabrug genoemd. Deze Mirabrug is echter geen vierendeelbrug, maar een vakwerkbrug.
Kolverenschans

De Kolverenschans was een schans in de gemeente Zonhoven, die zich bevond aan de huidige Kolverenschansweg en diende om de bevolking van de gehuchten Kolveren en Teneikenen in veiligheid te brengen als er troepen door het gebied zwierven. Geschiedenis De schans werd opgericht in 1604 en de grachten ervan werden gevoed door de Laambeek. Dit geschiedde op een stuck broeck, gelegen aen die Broeckstraet, groet ontrent een halff bonder afstond ter behoeff der gemeijnten Eijcken ende Colveren, om daer te stichten ende vestighen eijnder fortken oft schansen. Zowel de prins-bisschop van Luik als de Keizer van Duitsland beschermden de schans met hun blazoen: ende op dat niemans hiervan ignoratie ende pretendere hebben den voirs (voorschreven) onssen ondersaeten van Zoenhoven, op die voirs. schantsen ende forten te stellen den keijzerlijcke maiesteit oock onsse blasoen in teijken van sauvegarde. Deze goedbedoelde bescherming was in de praktijk echter van weinig waarde. Heden Tegenwoordig is het perceel nog steeds aanwezig. Waar eens de gracht was, is nu een doorgang tussen twee weiden. Het perceel is in gebruik geraakt als hooiland en het schansgedeelte ligt een weinig hoger dan het omringende weiland.
Grote Molen (Lummen)

De Grote Molen is een watermolen op de Demer, gelegen aan de Schulensebaan 14 in de Belgische gemeente Lummen. Deze onderslagmolen fungeerde als braakmolen, zaagmolen en korenmolen. Geschiedenis De eerste vermelding van de molen is van 1694, maar deze moet al eerder zijn gebouwd. Het was toen een banmolen van de heren van Lummen, behorende tot het Huis van der Mark. Evenals de Kleine Molen kwam deze uiteindelijk in het bezit van het Huis Arenberg, en werd in 1837 verkocht aan de Luikse adellijke familie Fabry Beckers de Cortils et Grace. De molen werd verhuurd aan particuliere molenaars. Reeds voor 1844 werd de molen uitgebreid met een hennepbraakgedeelte. Deze uitbreiding bevond zich aan de overzijde van de Demer, op het grondgebied van Schulen. De braakmolen werd kort na 1875 omgebouwd tot zagerij, die in 1929 voortgezet werd met mechanische drijfkracht, maar tijdens de Tweede Wereldoorlog werd verwoest. Het huidige, metalen, rad stamt uit 1939 en dreef het maalgedeelte aan. In 1946 werd een elektromotor geplaatst. Het drijfwerk stond toen niet langer meer in verbinding met het rad. In 1956 werd het molenaarsbedrijf gestaakt. Het huidige molenhuis is een bakstenen gebouw dat voornamelijk uit 1738 stamt, maar een oudere kern heeft van de vroegere vakwerkbouw die in de 17e eeuw werd versteend.
Sint-Lambertuskerk (Lummen)

De Sint-Lambertuskerk is een kerk in Gestel, een gehucht van de Belgische gemeente Lummen. De kerk bevindt zich aan de Gestelstraat 1. De kerk werd van 1951-1952 gebouwd en in augustus 1952 ingezegend. Het is een sober, witgeschilderd kerkgebouw onder zadeldak, voorzien van een spitse dakruiter met luidklok. Er is een overdekt ingangsportaal, voorzien van drie ronde bogen. Op 26 oktober 2012 vond de laatste viering plaats, waarna de kerk onttrokken werd aan de eredienst.
Sint-Veerleplein

La Sint-Veerleplein est une place de la ville belge de Gand. La place porte le nom de Pharaïlde (en néerlandais : Veerle), sainte patronne de Gand. Situation La place est dominée du côté nord par le château des comtes de Flandre (Gravensteen). Derrière les bâtiments coulent, à l'ouest de la place, la Lieve et, au sud, la Lys. À l'est se trouve le quartier de Patershol (nl). Historique Sint-Veerlekerk En 1212, la Sint-Veerlekerk (église Sainte-Pharaïlde) est érigée au sud de la place actuelle, d'où la place tire son nom. Elle est ordonnée le 30 juin 1216 et servie par des chanoines. Cette église était l'église de cour des comtes de Flandre. Des restes du mur et des tombes ont été découverts lors de travaux de rénovation en 2007 du Oude Vismijn (nl) . Entre 1190 et 1225, Sint-Veerle reçoit des droits paroissiaux, ce qui a permis aux gens d'être enterrés ici. Pourtant, seules les comtes et autres hauts fonctionnaires du Gravensteen ont trouvé leur dernier lieu de repos ici. L'église est démolie en 1581. Site d'exécution De 1407 jusqu'à la fin du XVIIIe siècle, la place sert de lieu de justice pour les criminels. C'est le seul lieu d'exécution pour les faussaires en Flandre, ce qui s'explique par l'emplacement de la monnaie du comté, qui se trouve dans le Gravensteen voisin. Les faussaires sont jetés dans un chaudron d'huile ou d'eau bouillante. Le 17 mars 1540, neuf des chefs de la révolte de Gand sont décapités ici sur ordre de Charles Quint. Cinq autres suivent le 4 mai. Jean de Hembyse, l'un des dirigeants de l'éphémère République de Gand, subit le même sort le 4 août 1584. Sire de Maldegem Sire Gheleyn van Maldeghem, qui avait violé les privilèges des habitants de Gand, a dû remplacer les quatre poteaux en bois qui délimitaient le Groentenmarkt (nl) voisin en guise de punition. Les nouvelles colonnes sont placées sur un piédestal octogonal et couronnées d'un lion portant un drapeau de Gand, de Flandre, de Bourgogne et d'Autriche. En 1782, ils ont disparu des rues. Lors de l'exposition universelle de 1913 à Gand, une colonne de lion tenant la bannière gantoise est créée : le lion est l'œuvre du sculpteur Oscar Sinia (nl), tandis que la colonne est conçue par Valentin Vaerwyck. En 1926, la colonne trouve finalement sa place sur la Sint-Veerleplein. Marché aux légumes La place sert de marché aux légumes jusqu'au début du XXe siècle. Les bâtiments importants autour de la place sont restaurés en 1913 pour l'Exposition universelle. Bâtiments Le Gravensteen côté nord L'entrée monumentale de l'Oude Vismijn est située du côté sud-ouest Certaines maisons de la place sont des monuments protégés (n°2, 9, 12 et 13). Galerie Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Sint-Veerleplein » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail de la Flandre-Orientale Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Drongengoedhoeve

De Drongengoedhoeve in Ursel op de grens van Kleit (Maldegem) en Knesselare is thans een belangrijk toeristisch ankerpunt van het Meetjesland en is gelegen in het Drongengoedbos. Het streekbezoekerscentrum is bedoeld om de bezoeker wegwijs te maken in de evolutie die de streek en het landschap heeft meegemaakt door de eeuwen heen. Norbertijnen De geschiedenis gaat terug tot 1242. In opdracht van graaf Thomas van Savoye en zijn gemalin Johanna van Constantinopel werden in het Maldegemveld woeste gronden aan een drietal abdijen verkocht. In deze ontginning van heidegronden werd de abdijhoeve van Papinglo door de Sint-Baafsabdij in Gent uitgebaat, de abdijhoeve van Burkel door de abdij Ter Doest in Lissewege en de beschreven hoeve door de norbertijnen van de Abdij van Drongen waarbij 97 ha behoorde. Later werd dit uitgebreid. Van de oorspronkelijke hoeve kan men nu nog het omgracht perceel op een 300-tal meter ten oosten van de huidige hoeve aantreffen. Een bloeiende ontginningsfase voor de hoeve kwam er onder abt De Stoop in 1746 die de huidige hoeve, gericht op bosbouw, liet bouwen. Het bewijs daarvoor kan men nog altijd lezen in de twee wapenschilden boven de poort. Enerzijds de spreuk van de abdij van Drongen: vita brevis (het leven is kort), anderzijds het persoonlijke wapenschild van abt De Stoop: corda juncta cordibus (laat de harten verenigd zijn). Hij liet ook de pachtgronden aanleggen via een dambordvormig drevenpatroon. De Franse Revolutie was de spelbreker en de abdij van Drongen en haar goederen werden in 1797 opgeheven. De hoeve werd verkocht in 1798 en het eigendom kwam in privéhanden. Vanaf dan wordt het bos terug gedeeltelijk omgezet naar landbouwgrond. Beschermd In 1936 werd de hoeve eigendom van de familie Van Damme uit Eeklo die de gebouwen renoveerde, de wallen herstelde, de duiventoren en de twee toegangspoorten met kantelen bouwde in 1948. Het uitzicht werd geïnspireerd op de toegangspoort van het Nieuwgoed te Petegem-aan-de-Leie die eveneens tot de abdij van Drongen behoorde. Op 28 maart 1956 werd de omgeving beschermd als landschap en op 21 augustus 2003 werd de ganse hoeve met bijgebouwen beschermd als monument. In het omliggende bos, dat aangelegd is via het dambordprincipe, kan men uitgebreid kennismaken met het gebied, als wandelaar of als fietser. Aangebrachte borden geven meer uitleg over het ontstaan en de evolutie. Vandaag is de Drongengoedhoeve ingericht als een herberg, met terras. Er is ook een toeristisch infopunt over het Meetjesland en Landschapspark Drongengoed, een permanente tentoonstelling Het geheim van de Cuesta en een keramiekatelier. Afbeeldingen Externe links www.drongengoedhoeve.be Drongengoed in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
Heilig Kruiskerk (Korbeek-Lo)

De Heilig Kruiskerk is een kerkgebouw in Korbeek-Lo in de Belgische gemeente Bierbeek in de provincie Vlaams-Brabant. De kerk staat aan de Bierbeekstraat omgeven door een ommuurd kerkhof. Achter de kerk bevindt zich de Corbeek-hoeve of Caluwaershoeve die dateert uit de 18e eeuw. De kerk is de parochiekerk van het dorp en gewijd aan het Heilig Kruis. Opbouw Het gebouw is opgetrokken in baksteen en zandsteen en bestaat uit een ingebouwde westtoren, een eenbeukig schip met vijf traveeën en een vijfzijdig gesloten koor. De toren heeft een ingesnoerde naaldspits en aan iedere zijde een rondboogvormig galmgat en een uurwerk. De beuk en het koor hebben steunberen en rondboogvensters. De beuk wordt overwelft door een ingedrukt tongewelf, voorzien van classicistische sluitstenen en dropmotieven onder een rechthoekige vensteromlijsting, en het koor wordt overwelft door kruisribgewelven, voorzien van platte ribben die steunen op kraagstenen die classicistisch geprofileerd zijn. Het koor heeft een barokinslag, en de toren, bijgebouwen en de westelijke travee van het schip zijn in classicistische stijl opgetrokken. Geschiedenis In 1107 stond op dezelfde plaats een kerkgebouw. Sinds de 16e eeuw was deze verbonden met de Abdij van 't Park. In 1687 vernieuwde men de kerk volledig en kreeg het een eenvoudige barokstijl. Uit die tijd stammen de opvallende witte stenen banden die verwerkt zijn in de verder bakstenen muur. In 1715 vernieuwde men het schip van de kerk en kreeg het een rococostijl. In 1852 bouwde men de toren naar het ontwerp van architect Alexander van Arenbergh.