NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Castello di Moulbaix

Il castello di Moulbaix (anche castello di Chasteler o castello di La Forêt) è un castello che sorge a Moulbaix, in Belgio, eretto nel 1860 per il marchese Oswald di Chasteler (1822-1865) su progetto dell'architetto Désiré Limbourg. Il castello è in stato di abbandono dalla morte dei suoi ultimi proprietari; il conte Aymard d'Ursel (1923-2005) e la contessa Nadine di Spoelberch (1922-2007) per problemi legati alle questioni ereditarie della famiglia. Storia L'imponente castello in stile neo-Tudor nacque dalla demolizione di un'antica rocca medievale nel 1860 e fu progettato dall'architetto Désiré Limbourg su richiesta del marchese Oswald, membro dell'antica Casa di Chasteler, insediatasi a Moulbaix durante il tardo Medioevo ed, al tempo del marchese Oswald, proprietaria della parte più grande della città. Il castello è stato poi restaurato sotto la direzione dello stesso Limburg dopo un incendio avvenuto nel 1889. Lasciato a se stesso dopo la morte del conte Aymard d'Ursel (1923-2005) e della contessa Nadine di Spoelberch (1922-2007), il castello e il parco sono stati messi all'asta dai loro cinque figli e sono stati successivamente acquistati da Herman Govaert per 1,35 milioni di euro. Struttura Il castello di Moulbaix fa parte di un terreno di 62 ettari totali di cui 2 occupati da un parco paesaggistico progettato dal paesaggista Louis Fuchs (1814-1873), creatore del Bois de la Cambre a Bruxelles. Fu costruito in mattoni e pietra calcarea su una base formata dagli stessi materiali secondo una pianta rettangolare. La fortezza possiede un grande quantitativo di torri; undici torri merlate fornite di feritoie e cannoniere e decorate con false piombatorie divise in quattro torrette ottagonali sulle quattro facce, quattro grandi torri angolari di rinforzo, e alcune torri di guardia che completano la parte anteriore della fortezza. In totale ha ben 344 finestre. Curiosità Il castello di Moulbaix è noto anche come castello infestato rappresentando un'interessante meta per molti amanti del soprannaturale e cacciatori di fantasmi. Secondo il sito web "The Ghost Hunter" (theghosthunter.nl) nel castello sarebbero avvenuti tre suicidi e un ladro sarebbe stato trovato morto sulle scale. Note Bibliografia Le patrimoine monumental de la Belgique, Liegi, Editions Mardaga, 1988. ISBN 2-8021-0086-6, 9782802100867 Voci correlate Moulbaix Casa d'Ursel Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Moulbaix
Kasteel van Moulbaix

Het kasteel van Moulbaix is gelegen in Moulbaix in de provincie Henegouwen en gebouwd in neotudorstijl. Het kasteel is gebouwd in 1860 in opdracht van markies Oswald du Chasteler (1822-1865), afstammeling van de oude Henegouwse familie van onder anderen generaal Jean-Gabriel du Chasteler. De familie Du Chasteler, ook De Chasteleer of Van Chasteleer, vestigde zich sinds de late middeleeuwen in het dorp. Het kasteel vervangt een huis uit 1502. Het kasteel is gebouwd op de oude feodale vesting. Er zijn er nog enkele overblijfselen in het kasteel te vinden. Het huidige kasteel gebouwd door architect Desiré Athois Limburg is rechthoekig geflankeerd door vier hoektorens en versterkt met achthoekige torentjes aan alle vier zijden. Het kasteel heeft 344 ramen. Kasteel Moulbaix is omgeven door een park van 62 hectare, waarvan 2 hectare landgoed ontworpen door de architect Louis Fuchs (1814-1873). In 1889 werd markiezin Louise de Chasteleer vermoord in de pastorie van kasteel Moulbaix. De dader of daders zijn nooit berecht, maar de lokale bevolking was ervan overtuigd dat de zoon van markiezin Louise, de jonge markies Charles de Chasteleer, de dader was. Tot 2007 werd het bewoond door Nadine de Spoelberch (1922-2007), gravin d'Ursel. Het staat bekend als spookkasteel. Volgens website 'The Ghosthunter' zou elke nieuwe eigenaar zijn weggevlucht uit het kasteel. Er zouden drie zelfmoorden zijn gebeurd, twee kinderen vermist en nooit teruggevonden en een inbreker zou dood zijn teruggevonden op de trap. In september 2015 is besloten om het kasteel openbaar te verkopen. Het werd verkocht aan Herman Govaert. In maart 2024 maakte schrijver Liz Luyben een aflevering over de moord van markiezin Louise de Chasteleer in 1889: Moord in kasteel Moulbaix Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Henegouwen
Château de Neuville-en-Condroz

Le château de Neuville est situé à Neuville-en-Condroz, une section de la commune belge de Neupré, dans la province de Liège, en région wallonne. Historique La seigneurie de Neuville-en-Condroz a appartenu aux Donmartin, puis à partir du XVe siècle aux Warnant de Warfusée. Il passa, par héritage, aux comtes de Lannoy-Clervaux au XVIIIe siècle, puis aux Tornaco au XIXe siècle. Galerie Notes et références Liens externes Voir aussi Liste des châteaux belges par région Portail des châteaux Portail de la province de Liège
Château de Nieuwenhoven

Le château de Nieuwenhoven est un château situé dans la ville belge de Saint-Trond. Histoire En 1804, il devient la propriété de Maximilien Niesse, seigneur de Lippeloo, de Malderen, et de Liessel, Intendant du prince de Salm-Kyrbourg. Il le transmit à son gendre le général-baron Étienne Jacques Travers de Jever, puis au gendre du baron de Jever, le baron Charles Whettnall (nl). Son fils Edmond Whettnall en hérita, puis le gendre de ce dernier, le colonel Paul Ablay. Le château Voir aussi Article connexe Liste des châteaux belges par région Portail du Limbourg (Belgique) Portail des châteaux
Kasteel van Nieuwenhoven (Sint-Truiden)

Het kasteel van Nieuwenhoven is een kasteel met hoevegebouwen in het noorden van Sint-Truiden, ten oosten van het dorp Nieuwerkerken in Belgisch-Limburg. Sinds het einde van de 13e eeuw is dit het speelhof en zomerverblijf van de abten van de Sint-Trudoabdij van Sint-Truiden. In de 18e eeuw werd het de vaste verblijfplaats van de abten. Aanvankelijk was het een eenvoudige hoeve die in 1329 versterkt werd. In de loop der eeuwen werd het kasteel herhaaldelijk verbouwd en vergroot. Het huidige hoevegedeelte werd gebouwd in de 17e eeuw. In 1861 verbouwde Charles Whettnall het kasteel in Engelse neotudorstijl. Door een brand in 1932 werd het kasteel grotendeels vernield. Pas in de jaren 1950 was het kasteel, na een volledige verbouwing in een eenvoudigere neoclassicistische stijl, weer geschikt voor bewoning. Na de Franse Revolutie en de annexatie van de Zuidelijke Nederlanden door Frankrijk in 1795 werd het kasteel als kerkelijk goed aangeslagen en verkocht, waardoor het in particuliere handen kwam. Het werd bewoond door adellijke families tot in 2004. In de napoleontische tijd was het eigendom van Étienne Jacques Travers, baron van Jever en generaal van het koninkrijk Holland en het Eerste Franse Keizerrijk. Hij stierf er in 1827. Sinds het einde van de 19e eeuw werd het kasteel bewoond door de familie de Moffarts. In 2007 verkochten zij het kasteel en werd het opgedeeld in verschillende woongelegenheden en een publiek toegankelijk activiteitencentrum. Het landschap rond het kasteel heeft nog de structuur van de 19e-eeuwse Engelse landschappelijke tuin. In de omgeving liggen oude bossen die eeuwenlang bij het kasteeldomein hoorden. Het bos van Nieuwenhoven, ook Galgenbos genoemd, dreigde begin jaren zeventig van de 20e eeuw verkaveld te worden. Het werd gekocht door de provincie Limburg in 1972 die er het Provinciaal Domein Nieuwenhoven van maakte: een recreatief bosgebied van 161 hectaren met bezoekerscentrum en horeca. Externe links Agentschap Onroerend Erfgoed 2016: Kasteel van Nieuwenhoven en kasteelhoeve Website Kasteel Nieuwenhoven Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Limburg (België)
Château de Petit-Bigard

Le château de Petit-Bigard, appelé également château Wittouck, est situé à Petit-Bigard dans la commune de Leeuw-Saint-Pierre dans un parc où coule la Zuen, affluent de la Senne. Historique C'était jadis un prieuré qui fut nationalisé par l'État français lorsque les Pays-Bas furent cédés à la France par l'empereur François Ier lors du traité de Campo-Formio. Le domaine avec 100 hectares fut acheté moyennant 45 000 francs, le 28 floréal de l'an VIII (18 mai 1800), par un haut-magistrat Guillaume Wittouck, ancien conseiller à la Cour Suprême de Brabant et alors, sous le Consulat, juge au Tribunal d'Appel de Bruxelles, qui transforma l'ancien prieuré en château familial. Son fils François Wittouck (1783-1815), maire de Leeuw-Saint-Pierre, époux de Pétronille van Cutsem habitait le château à l'arrivée, en 1814, dans le village des troupes russes d'occupation composées de cosaques qui occupèrent le domaine et firent périr François Wittouck en le frappant à coup de knout. Par la suite, Félix-Guillaume Wittouck, bourgmestre de Leeuw-Saint-Pierre, fils du précédent, réédifia le château et lui adjoignit des ailes construites par l'architecte Henri Beyaert. Le 14 novembre 1941, le château fut acheté à Jacques Wittouck par les Pères de Scheut qui en firent un lieu de retraite pour les anciens missionnaires de cette congrégation missionnaire. Bibliographie Philippe Farcy, 100 châteaux de Belgique connus et méconnus, Bruxelles, 2003, volume 2, pp. 76-77. Alphonse Wauters, Histoire des environs de Bruxelles, 1855, volume 1, p. 108. Andrée Despy-Meyer, « Prieuré de Petit-Bigard à Leeuw-Saint-Pierre », dans Monasticon Belge, t. 4 : Province de Brabant, Liège, Centre national de recherches d'histoire réligieuses, 1964 (lire en ligne [PDF]), p. 305-318 Notes Liens internes Famille Wittouck Guillaume Wittouck Félix-Guillaume Wittouck Félix Wittouck Leeuw-Saint-Pierre Château de La Fougeraie Portail des châteaux Portail du Brabant flamand
Klein-Bijgaarden

De Priorij van Klein-Bijgaarden is een voormalige priorij en kasteel in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Sint-Pieters-Leeuw behorende plaats Negenmanneke, gelegen aan de Klein-Bijgaardenstraat 27A. Geschiedenis In 1251 werd deze Benedictinessenpriorij gesticht, een voortzetting van het in 1235 te Pepingen gestichte Bernardinenklooster. De zusters legden de moerassen droog zodat landbouw kon worden bedreven. Het klooster breidde uit met een hoeve en een watermolen op de Zuunbeek. Tijdens de godsdiensttwisten (2e helft 16e eeuw) werd het klooster verwoest om begin 17e eeuw te worden herbouwd. Onder meer in 1745 werd het klooster door brand getroffen. Daarna volgde herbouw van onder meer de kapel en de kapittelzaal. In 1796 werd het klooster opgeheven en in 1800 openbaar verkocht. Het werd aangekocht door Guilloume Wittouck. Veel gebouwen werden gesloopt en de dienstgebouwen werden ingericht als olieslagerij en jeneverstokerij. De watermolen diende daarbij als oliemolen. In 1865-1866 werd op de fundamenten van de priorij een neoclassicistisch kasteel gebouwd, het Kasteel Wittouck. In 1932 werd een groot deel van het landgoed verkocht aan een projectontwikkelaar en verkaveld. Het kasteel en het resterende park werd in 1941 gekocht door de Congregatie van het Onbevlekt Hart van Maria en ingericht als noviciaat voor missionarissen. In 1971 werd het een rusthuis van de congregatie. Gebouw Het kasteel is een U-vormig gegroepeerd bakstenen bouwwerk van 1866. De bijgebouwen werden omgevormd tot paviljoens.
Château de Porcheresse (Daverdisse)

Le château de Porcheresse est un château rural situé en Wallonie à Porcheresse sur la commune belge de Daverdisse dans la province de Luxembourg. Histoire Le château de Porcheresse a été détruit et reconstruit plusieurs fois. Les premières traces de ce château rural remontent au début du XVIIe siècle. En 1917, le château et les dépendances ont été incendiés par l'armée lors des atrocités allemandes. Le baron Henry Moortgat qui occupait les lieux en ces moments, a fait reconstruire ce château rural sur les mêmes vestiges. Architecture Cette reconstruction a changé ce château et après la rénovation en 1920 le château de Porcheresse est devenu un château néo-classique d’inspiration Napoléon III. Ce véritable château de plaisance possède des salons et des décors comme les magnifiques hôtels de maître de la fin du XIXe siècle à Bruxelles. Voir aussi Articles connexes Liste des châteaux belges par région Liens externes Le Château de Porcheresse (Fondation Demeures & Châteaux) La Gentilhommière Gîte rural dépendant du Château de Porcheresse Portail de la province de Luxembourg Portail des châteaux
Kasteel van Porcheresse (Luxemburg)

Het kasteel van Porcheresse is een kasteel in het dorp Porcheresse, in de gemeente Daverdisse, in de Belgische provincie Luxemburg. De eerste sporen van het kasteel dateren uit de vroege 17e eeuw. In de Eerste Wereldoorlog werden het kasteel en de bijgebouwen in brand gestoken door het Duitse leger. Baron Henry Moortgat herbouwde in 1920 het neoclassistische kasteel. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Luxemburg (provincie)
Château de Presles (Belgique)

Le château de Presles est un château situé dans le village belge de Presles faisant partie de la commune d'Aiseau-Presles. Histoire Le château de Presles a appartenu successivement et par héritage aux familles de Rumigny, de Haneffe et d'Enghien-Havré[réf. à confirmer]. En 1625, Herman de Lierneux rachète le château qui aboutira finalement par héritage dans le giron de la famille d'Oultremont, propriétaires actuels. La famille d'Oultremont fait reconstruire le château en 1851 par l'architecte Alphonse Balat qui fit appel en 1859-1860 au peintre François Stroobant pour l'orner de fresques. Reliefs 30 juillet 1361 : Thierry, seigneur de Seraing, chevalier, relève la terre de Presles par succession de son frère Messire Wautier de Seraing. L'acte de relief mentionne que la terre (de "Preeles") est pourvue de haute justice, cens, rentes, appartenances, etc. 31 mars 1382 : Messire Gérard d'Enghien, châtelain de Mons, seigneur de Havré et de Seraing relève la terre (de "Preelles") du chef de sa femme dame Jeanne de Seraing, fille de Thierry précité. 25 décembre 1392 : Messire Gérard d'Enghien-Havré dit le "barbu", fils du précédent, seigneur de Havré et de Preelles (sic) fait le relief de la terre de Presles (de "Preiles"). 28 novembre 1430: Jean, bâtard de Havré, fils hors-mariage mais reconnu du précédent, relève la terre de Presles à la suite de la donation faite par son père. L'acte de relief mentionne que le domaine est composé de terres, prés, bois, « yauwes », forges. Le château Notes et références Notes Références Voir aussi Bibliographie Christine Maréchal, Le jardin des délices de Remacle Leloup. Dessins et lavis du pays de Liège au XVIIIe siècle, Éditions du Perron, Alleur (Liège), Belgique, 2010, p. 252. Astrid Tanghe et Luc-Francis Genicot (dir.), « Presles », dans Le grand livre des châteaux de Belgique, vol. 2 : Châteaux de plaisance, Bruxelles, Marc Vokaer, éditeur, 1977, p. 214 Bulletin de l'Institut Archéologique Liégeois, Tome X, Imprimerie de J-G. Carmanne, Liège, 1870, pp. 383-385. Articles connexes Liste des châteaux belges par région Famille d'Oultremont Liens externes Chateau de Presles Inventaire du Patrimoine Culturel Immobilier 52074-INV-0039-01 Historique et personnages du château de Presles Portail du Hainaut Portail des châteaux
Kasteel van Péralta

Het Kasteel van Peralta is een kasteel in de Belgische stad Luik, oorspronkelijk uit de 14de eeuw, gelegen in de wijk Angleur. Het bouwwerk stond voorheen bekend als Kasteel van Kinkempois. De exacte oorsprong van het kasteel is niet bekend, maar geschriften getuigen van zijn aanwezigheid in de 14de eeuw. Het kasteel was een sterk en defensief fort van de prins-bisschop van Luik en werd 1457 gekocht door de Sint-Laurentiusabdij, die het in eigendom hield het tot de val van het Prinsdom in 1795. Nadien wordt Charles J. Desoer, een Luikse familie die onder het ancien régime de Gazette de Liège uitgaf, eigenaar. Later werd Ferdinand de Lesseps, gerelateerd aan Desoer, eigenaar, hij woonde er voor een maand en schonk het aan zijn dochter Valerie Desoer, Viscountess Clérambault. In 1885 werd het eigendom van haar dochter, Desiree Jeanne Fernande Josephus Clérambault, geboren in het kasteel in 1845. Zij trouwde voor de tweede maal met de markies Maria Manuel Peralta, diplomaat. Het is uit deze tijd dat het kasteel "Kasteel Peralta" heet. Op 8 december 1885 verwoestte een brand bijna volledig het kasteel. Het werd gerestaureerd in 1887 door de architect Gaspard Lambert. In 1919, na de dood van de markiezin de Peralta, verkocht haar zoon de gehele woning aan Bernheim, een vastgoedonderneming uit Parijs. Op 16 december 1935 verkocht Bernheim op zijn beurt het kasteel aan het stadsbestuur van Angleur. Een renovatie volgde in 1936 en 1937. In november 1940 verwoestte een brand de zolder en het dak. Verbouwd en gerestaureerd, werd het kasteel opnieuw in 1944 vernietigd door geallieerde bombardementen gericht op de brug Val Benoit en door de Duitse vliegende bommen kort daarna. De renovatie vond plaats in 1951 door architect Joseph Moutschen met respect voor de oude stijl en door zo veel mogelijk te hergebruiken. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Luik (provincie)
Château de Ravenstein

Le château de Ravenstein, désormais aménagé en club house de golf, était une propriété du Roi Léopold II. Celui-ci est à l'origine d'une collection complète d’arbres se trouvant dans le parc. Il est situé à Tervueren en Belgique. Voir aussi Articles connexes Royal Golf Club de Belgique (Ravenstein) Liste des châteaux belges par région Liens externes Site officiel du Royal Golf Club de Belgique Notes et références Portail des châteaux Portail du Brabant flamand
Kasteel van Ravenstein

Het Kasteel van Ravenstein is een kasteel in de Vlaams-Brabantse plaats Tervuren, gelegen aan Ravenstein 2. Geschiedenis Het was Filips van Kleef, die ook heer van Ravenstein was, die hier einde 15e eeuw een jachthuis liet bouwen. Hierbij kwam ook een pachthoeve. Eind 16e eeuw werd het goed, tijdens de godsdiensttwisten, verwoest. Het goed werd herbouwd en in 1748 werd het aangekocht door Charles-Henri Francolet, die ook rentmeester was van het naburige kapucijnenklooster. De familie Francolet liet het goed uitbreiden tot een hof van plaisantie met daarbij ook een koetshuis. Na diverse eigenaren te hebben gekend werd het goed in 1829 aangekocht door Willem Frederik van Oranje⁣, maar in 1830, bij de uitroeping van de Belgische onafhankelijkheid, werd hij onteigend. Het 110 ha grote goed kwam aan de Belgische staat en in 1880 werd het geschonken aan koning Leopold II. Deze maakte het in 1900 over aan de Koninklijke Schenking. Vanaf 1903 werd hier het golfterrein van de Koninklijke Golf Club van België aangelegd. Het Kasteel van Ravenstein werd omgebouwd tot clubhuis van deze vereniging naar ontwerp van Georges Hobé. Gebouw Het landhuis werd ingrijpend verbouwd, maar heeft nog een 18e-eeuwse kern. Ook enkele sierelementen in rococostijl bleven bewaard. Het interieur werd sterk gewijzigd. Naast dit huis is er nog de voormalige boerenwoning en het 18e-eeuws koetshuis. Ook uit de 18e eeuw zijn de langsschuur en de - in 1910 tot woonhuis omgebouwde - stallen. Het tuinpaviljoen is van 1911.
Château de Schalkhoven

Le château de Schalkhoven est un château situé à Schalkhoven, entité de la commune belge de Hoeselt. Histoire Construit en 1588 par Richard van Elderen, il devient successivement la propriété des familles Vaes en 1607, van Eyll en 1665, de Heusch au XVIIIe siècle, Barthels en 1776, du Vivier, de Borman en 1836, Famille Appeltans en 2011. Le château Voir aussi Articles connexes Liste des châteaux belges par région Liste des monuments historiques de Hoeselt Liens externes De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed Schalkhoven en toute pérennité Portail du Limbourg (Belgique) Portail des châteaux
Kasteel van Schalkhoven

Het Kasteel van Schalkhoven is een kasteel, gelegen aan Schalkhovenstraat 1 en 2 te Schalkhoven, tussen Schalkhoven en Sint-Huibrechts-Hern. Geen deel uitmakend van de heerlijkheid Schalkhoven, werd het in 1588 gebouwd door Rijkaard van Elderen, als een herenhoeve. Het bestaat uit het eigenlijke kasteel, feitelijk een compact herenhuis geflankeerd door torentjes, en een U-vormige hoeve die zich achter het kasteel bevindt. Bezat het kasteel in de 18e eeuw een Franse tuin, in de 19e eeuw werd een landschapspark aangelegd ten noorden van het kasteel. In dit park staan enkele oude bomen en er is een vijver die in verbinding staat met de Oudebeek. Verder wordt het kasteel vooral door akkerlanden omgeven. Het kasteel werd eind 18e eeuw nog aangepast in Lodewijk XVI-stijl, waarbij een strenge symmetrie werd doorgevoerd. Tegenwoordig is het geel geschilderd. De hoeve heeft haar 17e-eeuwse kern goed bewaard. Dit complex bevat schuren, stallingen en een woonhuis. Er is in de 19e eeuw regelmatig aan verbouwd. Tot de bezitters behoorden de families Van Elderen, Vaes (vanaf 1607), Van Eyll (vanaf 1665), De Heusch (18e eeuw), Barthels (vanaf 1776), Du Vivier en De Borman (vanaf 1836). Externe link Onroerend erfgoed
Château de Scry

Le Château de Scry est situé en Wallonie dans la commune de Mettet en Belgique. Il est non classé, c'est une propriété privée. Historique Le château fut édifié en 1757 dans le petit hameau de Scry à proximité de Mettet, alors en terre liégeoise. Il faisait partie d’un vaste domaine appartenant à la famille de Henry de Faveau, également propriétaire de Thozée et du Château de Mettet. Celle-ci avait acquis la seigneurie de Scry en 1756 auprès du chevalier Jacques de Theux de Montjardin lequel en avait hérité, via son frère, de Gilles Bernard de Stier, bourgmestre de Liège. Lui-même la tenait de son oncle, Bernard de Stier, qui l'avait reçue d'Etienne Uten en 1720. Le château de Scry fut construit par Marie-Antoinette de Henry, veuve de Jérôme Simon de Cœur, chirurgien-accoucheur de la reine d’Espagne, Elisabeth Farnèse. Sa fille, Marie-Antoinette de Cœur, reçut en dot le château et les terres lors de son mariage avec Pierre-Louis de Surirey de St Remy. Après sa mort en 1802, le château est vendu, vraisemblablement à Perpète-Florent, baron du Pont d’Ahérée, sénateur, dont la famille est originaire de Dinant, et dont les armes ornent le fronton du château. Lui et sa descendance occuperont la propriété jusqu’en 1893. L’ensemble de la propriété (102 hectares) est ensuite vendue aux Colle, une riche famille de fermiers. En 1922, la propriété, morcelée, est à nouveau revendue à un autre fermier, qui la gardera jusqu’en 1941. Une nouvelle cession entraînera une accélération de la dégradation du bâtiment jusqu’en 1969. A cette date, le château de Scry est acquis par la famille Sokal-Culot, qui entreprend sa restauration et la reconstitution partielle de la propriété. Le chateau, situé dans un parc muré d’un hectare, est entouré de deux ailes de communs. Celle de droite, par rapport à la façade d’accès actuelle, a été érigée après 1847, comme le précise un plan dressé par Desguin. Architecture Le château s’élève sur deux niveaux sur un soubassement de pierre bleue alors que les annexes en briques et moellons percées de trois baies en arc surbaissé, n’en comptent qu’un seul. Le corps de logis est large de trois travées, sous une toiture en Eternit à la Mansard, percée de deux lucarnes à croupe. Elles sont droites vers l’entrée ; elles sont bombées vers le jardin. Deux cheminées en briques s’élèvent des flancs est-ouest. Les lucarnes des ailes sont en bâtière. Sources « chateauxdebelgique »(Archive.org • Wikiwix • Google • Que faire ?) Voir aussi Liste de châteaux belges Liste des châteaux belges par région Liens externes Photos & Infos sur le Château de Leeuwergem via Châteaux de Belgique Portail des châteaux Portail de la province de Namur