NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kantcentrum Brugge

De vzw Kantcentrum Brugge in de Belgische stad Brugge is een museum- en kenniscentrum met betrekking tot het textielweefsel kant. Het is gesticht in 1970 met als voornaamste doelstelling de in 1717 door de zusters apostolinnen te Brugge begonnen kantopleiding voort te zetten. Het staat sindsdien garant voor diverse vormen van handgemaakte kant. In de loop der jaren is de expertise en de faam zo uitgegroeid dat het Kantcentrum zich op wereldvlak kon profileren als de enige echte referentie voor handgemaakte kant in diverse disciplines. Het Kantmuseum bevond zich oorspronkelijk in de gerestaureerde godshuisjes bij de Jeruzalemkerk, waar begin jaren 1960 nog oude kantwerksters woonden. In 2014 werd het nieuwe kantcentrum geopend in Balstraat in de gerenoveerde oude kantschool van de zusters apostolinnen. Er is daar een permanente tentoonstelling van diverse kantsoorten. Deze expositie wordt geregeld aangevuld met tijdelijke tentoonstellingen. Afhankelijk van het thema betreft dit kantwerkstukken uit binnen- of buitenlandse verzamelingen. Geschiedenis Begin achttiende eeuw was er hongersnood in Brugge. Er kwamen initiatieven om het inkomen van de armen te verbeteren. Een daarvan was in 1717 het oprichten van een kantschool voor kantwerksters. Bisschop Hendrik Jozef van Susteren deed hiervoor beroep op de zusters apostolinnen. De lessen werden zowel in dag- als avondonderwijs gegeven om zo veel mogelijk vrouwen te bereiken De school kende een grote bloei en werd uitgebreid. Onder keizer Jozef II werden veel kloosters afgeschaft. Maar omdat de school van de apostolinnen een maatschappelijk doel had, mocht ze blijven bestaan. In 1860 telde de school 400 leerlingen die verschillende soorten kant leerden maken. De school werd gesloten vanwege de Eerste Wereldoorlog en keerde pas in 1922 terug. Er was veel belangstelling voor zodat de zusters een nieuwe school dienden te bouwen. Vanaf 1930 was er echter een terugval door de opkomst van het machinaal gefabriceerde kant. Het dagonderwijs werd van 1933 teruggebracht tot een dag per week. Het avondonderwijs bleef ongewijzigd. In 1961 werd gestopt met het geven van dagonderwijs. In 1970 werd het Kantcentrum opgericht om de taken van de zusters apostolinnen over te nemen. Externe links Officiële website
Kruispoort

La Kruispoort de Bruges est l'une des quatre portes médiévales que la ville a conservées et témoigne de l'architecture militaire médiévale. Histoire La première porte (1297-1304) à cet emplacement faisait partie de la seconde enceinte de Bruges, construite en 1297. En 1366, une nouvelle porte fut érigée, conçue par les maîtres maçons Mathias Saghen et Jan Slabbaerd, également auteurs des portes de Smedenpoort et d'Ezelpoort. Cette porte fut démolie en 1382, après la prise de la ville par les Gantois, menés par Philippe van Artevelde. Les magistrats de la ville de Bruges décidèrent de construire la porte actuelle en 1400, et l'édifice fut achevé en 1406. Le complexe d'origine comprenait un bâtiment principal (deux imposantes tours rondes entourées de remparts, une cour d'honneur et une haute superstructure), ainsi qu'un corps de garde, huit tours et deux ponts. En 1760, le corps de garde fut démoli et ne fut pas reconstruit. C’est par cette porte que Napoléon, l’armée allemande, Marguerite d’York et Charles Quint entrèrent dans Bruges. C’est aussi par cette porte que les allemands quittèrent la ville en octobre 1918. Au Kruispoort, deux ponts traversent le Ringvaart. Après la Seconde Guerre mondiale et jusqu'en 1988, la Kruispoort abritait un modeste musée de la guerre, tandis qu'une partie était occupée par un gardien. L'association d'escrime brugeoise, appelée Sint-Michielsgilde ou Halbebardiers, est installée à la Kruispoort depuis la fin du XXe siècle. Articles connexes Gentpoort Ezelpoort Smedenpoort Références Bibliographie Adolphe DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Bruges, 1910. Marc RYCKAERT, Bruges, Atlas des villes de Belgique, Bruxelles, Gemeentekrediet, 1991. Brigitte BEARNAERT et autres, La Porte de la Croix, dans : Bâtiments publics civiques, Journée des monuments ouverts 1995, Bruges, 1995. Brigitte BEARNAERT et autres, La Porte de la Croix, dans : Monument et Pierre, Journées des Monuments Ouverts de Bruges 2003, Bruges, 2003. Marc RYCKAERT, Les ponts de Kruispoort, dans : Brugge die Scone, 2018, nos. 1 et 2. Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Bruges
Kruispoort

La Kruispoort a Bruges è una delle restanti porte della città ed è una testimonianza dell'architettura militare medievale fiamminga. Storia La porta originale (1297-1304) faceva parte della seconda cinta muraria di Bruges del 1297. Una nuova porta fu eretta nel 1366, progettata da Mathias Saghen e Jan Slabbaerd, che costruirono anche lo Smedenpoort e l'Ezelpoort. Questa seconda porta fu demolita nel 1382, dopo la presa della città da parte dei Gandesi, sotto la guida di Philip van Artevelde. Nel 1400 il consiglio della città di Bruges decise di costruire l'attuale porta che fu terminata nel 1406. Il complesso originario era costituito da un edificio principale (che comprende due pesanti torri circolari fortificate, un atrio anteriore e un'alta sovrastruttura), con una porta anteriore, otto torri e due ponti. Nel 1760 la porta d'ingresso fu demolita e non venne più ricostruita. Due ponti attraversano il Ringvaart a Kruispoort. Dopo la seconda guerra mondiale e fino al 1988, la Kruispoort ospitò un piccolo Museo della Guerra, e una parte dell'edificio era occupata da un custode. Come le altre porte della città anche Kruispoort ospita un'associazione della città, dentro alla Kruispoort si trova l'associazione di scherma di Bruges dalla fine del XX secolo. Letteratura Adolphe DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Brugge, 1910. Marc RYCKAERT, Brugge, Stedenatlas van België, Brussel, Gemeentekrediet, 1991. Brigitte BEERNAERT e. a., De Kruispoort, in: Burgerlijke openbare gebouwen, Open Monumentendag 1995, Brugge, 1995. Brigitte BEERNAERT e. a., 'De Kruispoort, in: Monument en steen, Open monumentendagen Brugge 2003, Brugge, 2003. Marc RYCKAERT, De Kruispoortbruggen, in: Brugge die Scone, 2018, nrs 1 & 2. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Kruispoort
Kruispoort (Brugge)

De Kruispoort in Brugge is een van de overgebleven stadspoorten en is een getuige van de middeleeuwse militaire architectuur. Geschiedenis De eerste poort (1297-1304) op deze plek was onderdeel van de tweede Brugse stadsomwalling uit 1297. In 1366 werd een nieuwe poort opgericht, naar het ontwerp van de meester-metselaars Mathias Saghen en Jan Slabbaerd, die ook de Smedenpoort en de Ezelpoort bouwden. Deze poort werd in 1382 afgebroken, na de inname van de stad door de Gentenaars, onder de leiding van Filips van Artevelde. Tot de bouw van de huidige poort werd door de Brugse stadsmagistraat beslist in 1400. De meesters-metselaars Jan van Oudenaerde en Maarten van Leuven werden als ontwerpers en bouwheren aangesteld. Tegen 1406 was het gebouw klaar. Het oorspronkelijke complex bestond uit een hoofdgebouw (twee zware ronde torens met weermuren, een voorzaal en een hoge bovenbouw), met daarbij een voorpoort, acht torens en twee bruggen. In 1760 werd de voorpoort gesloopt en niet meer herbouwd. Ter hoogte van de Kruispoort lopen twee Kruispoortbruggen over de Ringvaart. Na de Tweede Wereldoorlog en tot in 1988 herbergde de Kruispoort een bescheiden Oorlogsmuseum, terwijl ook nog een gedeelte door een huisbewaarder was bewoond. De (herboren) Brugse schermersvereniging, genaamd Sint-Michielsgilde of Hallebardiers is sinds het einde van de twintigste eeuw in de Kruispoort gevestigd. Literatuur Adolphe DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Brugge, 1910. Marc RYCKAERT, Brugge, Stedenatlas van België, Brussel, Gemeentekrediet, 1991. Brigitte BEERNAERT e. a., De Kruispoort, in: Burgerlijke openbare gebouwen, Open Monumentendag 1995, Brugge, 1995. Brigitte BEERNAERT e. a., De Kruispoort, in: Monument en steen, Open monumentendagen Brugge 2003, Brugge, 2003. Marc RYCKAERT, De Kruispoortbruggen, in: Brugge die Scone, 2018, nrs 1 & 2.
Brasserie des Rocs

The Brasserie des Rocs (formerly known as Brasserie de l'Abbaye des Rocs) is a brewery in Montignies-sur-Roc, Belgium. Founded in 1979, the company brews ales in the traditional Belgian style. Their Triple Imperiale, a tripel without added sugars, was the Chicago Tribune's "Beer of the Month" in 2007. Their Blonde, a blonde ale, got first place in a test of 23 Belgian ales in The New York Times. Their beers are exported to various countries, including Japan and the United States. List of ales produced Grand Cru, 9.5% (brown ale) Ambree, 9% (amber ale) Blanche double 6% (wheat ale) Blonde, 7.5% (blonde ale) Triple Imperiale, 10% (tripel) Brune, 9% (brown ale) References External links Company website Brasserie des Rocs on Specialtybeers.com
Brasserie de l'Abbaye des Rocs

La Brasserie de l'Abbaye des Rocs est une brasserie installée à Montignies-sur-Roc en Belgique depuis 1979. Cette brasserie familiale produit aujourd'hui plus de six bières (blonde, brune, ambrée) artisanales pur malt. Tous les produits sont garantis sans exhausteur de goût, sans arôme artificiel et sans sucre ajouté. Historique La brasserie de l'Abbaye des Rocs a été fondée par Jean-Pierre Eloir en 1979 et est l'une des premières structures d'après-guerre à pouvoir devenir une micro-brasserie. Milieu des années 1980, Jean Pierre Eloir commercialise les premières bières de la Brasserie : "La Montagnarde" et "L'abbaye des Rocs brune", le succès est au rendez-vous, à tel point que pour répondre à la demande la brasserie décide d’investir dans de nouveaux bâtiments pour agrandir le site de production. En 1991, Nathalie, la fille de Jean-Pierre Eloir, assume la direction de l’entreprise, suivie quatre ans plus tard par son compagnon, Georges Levecq. Depuis lors, l’entreprise a prospéré, étendant sa distribution non seulement en Europe (Belgique, France, Italie, Suède, Danemark, etc.), mais également aux États-Unis et en Asie. La brasserie produit près de 2 000 hectolitres de bière pur malt chaque année. Cependant, Nathalie Eloir ne se limite pas à la production de bières. En janvier 2018, l'Abbaye des Rocs a lancé une campagne de financement participatif pour créer une brasserie collaborative, où les visiteurs pourront créer leur propre bière. La campagne a recueilli près de 20 000 euros et les travaux sont en cours... Bières produites Abbaye des Rocs Blonde (blonde)— 7,5 % Abbaye des Rocs (brune) — 9 % Abbaye des Rocs Grand Cru (brune) — 10 % Abbaye des Rocs Spéciale Noël (brune)— 9 % Blanche des Honnelles (blanche) — 6 % La Montagnarde (ambrée)— 9 % La Triple impériale (brune) — 10 % La Nuit étoilée (ambrée) — 9 % La Passe Tout Outre (bière à façon blonde) — 6,5 % La Marcelin (bière à façon ambrée) — 9 % La St Landric (bière à façon brune) — 9 % La Blanche Regain (bière à façon blanche) — 6 % Galeries Notes et références Liens externes Site officiel Portail des entreprises Portail de la bière Portail du Hainaut Portail de la Belgique Portail de la cuisine belge
Brasserie de l'Abbaye des Rocs

Brasserie de l'Abbaye des Rocs is een kleine Belgische brouwerij opgericht in 1979 en gelegen in de Henegouwse dorp Montignies-sur-Roc, een deelgemeente van de gemeente Honnelles. De brouwerij richt zich grotendeels op export richting Verenigde Staten via D&V International in Florida en brouwt veelal op bestelling. Haar assortiment is daardoor variabel. Bieren Onderstaande bieren worden gebrouwen in deze brouwerij : Abbaye des Rocs Blonde - 7,5% Abbaye des Rocs Brune - 9% Abbaye des Rocs Grand Cru - 10% Abbaye des Rocs Spéciale Noël - 9% Blanche des Honnelles - 6% Brasserie des Rocs Triple Impériale - 10% Montagnarde - 9% Montagnarde Altitude 6 - 6% Nounnette - 7,5% Nuits Blanches - 7,5% Schaerbeekoise - 9% Zie ook Lijst van Belgische bieren Lijst van Belgische brouwerijen Lijst van Belgische bierfirma's Belgische biercultuur Externe link Website Abbaye des Rocs
Het Toreke

De voormalige stadsgevangenis het Toreke is een museum bij de Grote Markt in de stad Tienen (Vlaams-Brabant, België). Geschiedenis Op 13 mei 1847 stelde stadsarchitect François Drossaert een ontwerpdossier samen voor de bouw van een nieuwe gevangenis achter het politiebureau op de Grote Markt. Op 1 oktober 1848 werd het gebouw in dienst genomen. Tot 1862 zat men hier ook daadwerkelijk de politiestraffen uit. In 1973 werd het gebouwd beschermd als monument. Na de restauratie in 1978 werd het ingericht als museum. Na 20 jaar werd het museum gerenoveerd en gevoelig uitgebreid. Hierbij werd niet alleen de tentoonstellingsruimte verdubbeld, maar werd ook voldoende ruimte voorzien om de museumstukken in optimale omstandigheden te bewaren. In 2026 werden skeletten uit het museum onderzocht door Maarten Larmuseau. Collectie In het oudste gedeelte van het museum krijgen de vondsten uit de Gallo-Romeinse vicus van Tienen een plaats. Men vindt er bijzondere artefacten uit de Tiense tumuli, de necropool met 1400 vlakgraven, en het opgegraven mithraeum. In de nieuwe tentoonstellingsruimte wordt vooral aandacht geschonken aan de Hagelandse geschiedenis tussen de 16e en de 20e eeuw. In beide tentoonstellingsruimten werd de collectie opgebouwd rond de thema's bidden, werken en feesten. Bezoek Tijdens het bezoek aan het moderne museum maakt men kennis met het verleden door middel van de nieuwste technologische en audiovisuele middelen. Het Toreke organiseert regelmatig tijdelijke tentoonstellingen. Het kan individueel of onder begeleiding van een gids bezocht worden. Afbeeldingen Externe link Het Toreke op de website van de stad
Huisekoutermolen

The Huisekoutermolen was an open trestle post mill at Huise, East Flanders, Belgium. It was moved from Waregem, West Flanders in 1975 and collapsed on 19 June 2026. History The Huisekoutermolen was originally built at Waregem before 1512, where it was known as the Hoogmolen. It was designated a protected monument in 1944. The mill was registered as of beschermd erfgoed, number 74522. The mill was sold in 1971, and moved to Huise and rebuilt between 1972 and 1975. The work was done by millwright Walter Mariman of Zele. It was erected on the site of a snuff mill which had burnt down in 1850. In 2001, the mill became unworkable due to problems with the sails, one of which subsequently broke. The sails were removed in 2007. The mill was leased by Oost-Vlaams Molens in 2010 and returned to working order in 2012. It was used to train millers in the art of milling. On 19 June 2026, the mill blew down in a thunderstorm. Photographs show that the mill's main post snapped at the point where the quarterbars joined it. Vlaamse Molens stated that the mill would be rebuilt. Description The Huisekoutermolen was an open trestle post mill with four Common sails. It drove two pairs of millstones, arranged head and tail. References
Huisekoutermolen

De Hoogmolen was een houten standerdmolen uit de 17e eeuw die tot 1971 in de Belgische gemeente Waregem stond en vanaf 1974 onder de naam Huisekoutermolen in Huise (in de Belgische gemeente Kruisem), tot hij daar op 19 juni 2026 door een valwind bij een zwaar onweer verwoest werd. Van 'Hoogmolen' naar 'Huisekoutermolen' Oorspronkelijk stond deze windmolen in Waregem en was daar als Hoogmolen bekend, al zeker sinds 1512. De molen functioneerde tot 1948 en was de eigendom van de gezusters Martha, Leontine en Magdalena Van den Broucke. De data 1678 en 1708 stonden in de romp van de molen gegrift. In 1968 werd de molen aangekocht door de gemeente Waregem, die er echter geen blijf mee wist. Hij werd in 1971 aangekocht door molendeskundige Paul Bauters, die hem in november van dat jaar afbrak, overbracht naar Huise en in de jaren 1972-1975 herstelde, in samenwerking met de molenrestaurateur Walter Mariman uit Zele. In 1974 werd de molen heropgericht op een plek waar vroeger een stenen grondzeiler stond, Cnuddes molen, die in 1851 was afgebrand. Bauters gaf er de nieuwe naam Huisekoutermolen aan. Na de herstelling was de molen opnieuw werkbaar en werd er regelmatig gemalen. Hij diende ook als centrum voor de molenaarsopleidingen die Paul Bauters organiseerde. In 2001 bemerkte men te grote torsie bij het draaien en legde men de activiteiten stil. De wind rukte een molenwiek af waardoor de eigenaar het volledige wiekenkruis in mei 2007 verwijderde. Hij gaf daarop de molen en het molenaarshuis in erfpacht aan de vzw Levende Oost-Vlaamse Molens. Restauratie gebeurde in 2010-2012. Op 16 september 2012 werd de molen, opnieuw draaivaardig geworden, feestelijk opengesteld. Het terrein maakt deel uit van een heuvelkam tussen Schelde- en Leievallei. De molen heeft een open voet en staat op teerlingen. Het molenhuis staat vlakbij. De molen werd op zijn oorspronkelijke standplaats in Waregem beschermd als monument op 14 april 1944. Het omringende landschap in Huise werd beschermd op 28 november 1980. Op 19 juni 2026 stortte de molen in door toedoen van een valwind. waarbij ook de Schietsjampettermolen in de deelgemeente Wannegem-Lede averij opliep.
Sint-Petrus en Pauluskerk (Doornzele)

De Sint-Petrus en Pauluskerk is een kerk in het Belgische dorp Doornzele. De parochie maakt deel uit van het dekenaat Evergem en vindt haar oorsprong in de 18de eeuw. Parochie De Cisterciënzerinnen vestigden zich in Doornzele onder impuls van de Sint-Baafsabdij van Gent dat verbleef van in de Middeleeuwen tot de Franse Revolutie. Voordat Doornzele een volwaardige parochie werd was het een kapelanij van Evergem. Dit hield in dat Evergem wekelijks een kapelaan naar Doornzele zond om daar de Eucharistie voor te gaan. Doordat Doornzele nog geen volwaardige parochie was moesten en nog steeds tot de Sint-Chrisoffelparochie van Evergem behoorden moesten de doopsels, vormsels, huwelijken en uitvaarten nog steeds doorgaan in Evergem. In 1853 werd Doornzele een zelfstandige parochie, nochtans was er in 1777 een kerk gebouwd. De patronen van de parochie werden Sint-Petrus en Sint-Paulus. De apostel Petrus staat voor de trouw aan de overgeleverde traditie en de apostel Paulus voor de ijver in de verkondiging. Sinds 2007 werd onder impuls van E.H. De Wispelaere de patroon van de jacht, Sint-Hubertus, gevierd in Doornzele. Vanaf de 21ste eeuw vormt Doornzele een parochiale eenheid met Kerkbrugge-Langerbrugge. Kerk De kerk staat midden op de grootste en best bewaarde dries van België. Voor de kerk is het kerkhof gelegen en achter het Oostelijk koor de pastorie (anno 1964). Voordat de kerk er kwam werd er in de 18de eeuw eerst een kapel gebouwd onder impuls van de abdis van de ‘Abdij van Doornzele’. In 1833 werd deze vergroot naar een ontwerp van J.B. Van de Cappelle. In 1858-60 werd er een toren gebouwd o.l.v. architect E. de Perre-Montigny. In 1847 werd de kerk een hulpkerk en in 1853 werd dit bekrachtigd door Mgr. Lodewijk-Jozef Delebecque, bisschop van Gent. Tijdens de WOII brandde de kerk volledig af en moest de kerk tot op één meter hoogte volledig afgebroken worden. De nieuwe kerk dat nu op de Dries staat is gebouwd in 1952 o.l.v. architect H. Vaerwyck-Suys. De kerk werd op 5 september 1955 ingewijd door Mgr. Karel-Justinus Calewaert. De kerk is een moderne zaalkerk met her en der Neo-Romaanse eigenschappen. Het schip van drie traveeën, licht uitspringend transept en rechthoekig koor met aansluitende sacristie. Baksteenbouw met zadeldaken (pannen). Voorgeplaatste vierkante west-toren onder tentdak met licht uitspringend portaaltje. Zijgevels met ritmerende versneden steunberen waartussen vier smalle gekoppelde rondboogvensters. Transeptgevels met vijf gekoppelde vensters en ronde oculus. Het interieur is gewit met gepleisterde spitstongewelven. Externe link Sint-Petrus en Pauluskerk op Onroerend Erfgoed
Heilige-Kruisverheffing-en-Sint-Jozefkerk

De Heilige-Kruisverheffing-en-Sint-Jozefkerk is een kerk in Sint-Kruis, een deelgemeente van de Belgische stad Brugge. Het is de parochiekerk van het centrum van Sint-Kruis, gelegen langs de Moerkerkse Steenweg. De kerk werd van 1851 tot 1857 gebouwd en afgewerkt. Het gebouw werd opgetrokken in een neogotische stijl door architect Pierre Nicolas Croquison. Een aanzet voor de bouw was een plotse bevolkingstoename op Sint-Kruis, waardoor de toenmalige kerk te klein werd en deze vernieuwing nodig geacht werd. Pierre Nicolas Croquison tekende in 1851 de plannen van de kerk. De neogotiek was in de 19de eeuw aan een heuse opmars bezig, zeker in Brugge, dat het belangrijkste neogotische centrum van België was. Literatuur Magda CAFMEYER, Sint-Kruis, oud en nieuw, Brugge, 1971 René DUYCK, Sint-Kruis, Brugge, 1987. Externe link Heilige-Kruisverheffing-en-Sint-Jozefkerk in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed Zie ook Lijst van kerken in Brugge
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Zevergem)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de kerk van de Onze-Lieve-Vrouweparochie van het Belgische dorp Zevergem, deelgemeente van De Pinte. De kerk staat ten oosten van het dorpspleintje, omgeven door het kerkhof. Geschiedenis Aanvankelijk stond er een eenbeukige kruiskerk, waarvan de geschiedenis tot de 12e eeuw zou teruggaan. Vanaf de 18e eeuw werden grote aanpassingen aan de kerk uitgevoerd. In 1768 werd een noordelijke zijbeuk gebouwd en werd de vloer verhoogd. In 1773 werden herstellingswerken uitgevoerd aan de kerk, de toren en het koor. In 1852-1855 werd een zuidelijke zijbeuk aangebouwd, identiek aan de bestaande noordelijke zijbeuk. De kruisingstoren van de kerk werd afgebroken en de kerk werd een travee naar het westen uitgebreid met een ingebouwde vierkante westertoren. Het koor en de sacristie werden behouden, maar wel verhoogd en uitgebouwd. Uit 1860 dateert een tweede sacristie. Na grote beschadigingen in de Eerste Wereldoorlog werd de kerk in 1922 hersteld. Omgeving De kerk staat ingeplant ten oosten van het driehoekig dorpspleintje, midden het ommuurde kerkhof met fraai ijzeren toegangshek aan gietijzeren zuilen en twee flankerende linden. Links aan de ingang van de kerk, staat een stenen beeld van het Heilig Hart van Jezus van 1929. Achteraan het kerkhof staat een Calvariekapel tegen de kerkhofmuur, tevens grafkapel van pastoor J. De Clerck, van circa 1900 . Recht tegenover de kerk bevindt zich de voormalige pastorie van Zevergem waar de pastoor tot 1998 woonde, maar sinds enkele jaren uitgebaat als restaurant 'De Pastorie'.
Sint-Amanduskerk (Heurne)

De Sint-Amanduskerk is een katholieke kerk in de dorpskern van de Vlaamse plaats Heurne bij Oudenaarde. De neogotische rooms-katholieke Sint-Amanduskerk dateert in haar huidige vorm pas uit 1922; de oorspronkelijke laat-18de-eeuwse kerk werd in 1918 bij de Slag aan de Schelde vernield. De kerk bevat een orgel van Daem van ca. 1930 dat in 1970 en 1978 werd getransformeerd door Delmotte. Externe link Fiche op Onroerend Erfgoed Het orgel van Heurne
Aurelianustoren

De Aurelianustoren (of Orleanstoren) is een van de weinige overblijfselen van de oude stadsomwalling rond de Belgische stad Aarschot, gebouwd in de periode 1360-1365. Deze zijn echter doorheen de eeuwen herhaaldelijk verwoest en terug opgebouwd. Gelegen op een heuvel rijst de toren 40 meter boven de stad aan de Demer uit. Een mooi panorama is een beloning voor de klim naar de 52 meter hoge top. In 1990 liet men de toren die sinds 31 juli 1936 beschermd is restaureren. In 2024 werd de toren opnieuw gerestaureerd waarbij de muren in hun oorspronkelijke staat hersteld werden. In de toren werd een wenteltrap geplaatst naar een uitkijkplatform 2,5 meter boven de toren.