NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Hendrikskerk (Woluwe)

De Sint-Hendrikskerk (Frans: Église Saint-Henri) is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Belgische gemeente Sint-Lambrechts-Woluwe in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De kerk ligt in de Linthoutwijk. Het is een getrouwe reconstructie van een verdwenen Gentse predikherenkerk uit de 13e eeuw. De kerk is gewijd aan Hendrik II, hertog van Beieren en keizer van het Heilig Roomse Rijk. Ze is sinds 2004 beschermd als monument. Ontstaan In het begin van de 20e eeuw kende de Linthoutwijk een snelle ontwikkeling. In 1901 werd er een nieuwe parochie opgericht en in 1908 begon men te bouwen aan een nieuwe kerk. Dit meesterwerk van architect Julien Walckiers (1870-1929) zou in 1911 gereed zijn. Neo-gotiek was toen sterk in de mode. Hij ontwierp een replica van de vroeggotische kloosterkerk van de Gentse dominicanen, die in 1860 was afgebroken voor de verbreding van de Jacobijnenstraat. Dit bijzondere gebouw uit de tweede helft van de 13e eeuw had enkel equivalenten in Zuid-Europa: de franciscanerkerken van Toulouse, Palma de Mallorca en Napels, en de dominicanerkerken van Gerona en Barcelona. Haar perfect rechthoekige grondplan, in tien traveeën, werd overspannen door een houten spitstongewelf van 29 meter hoog en 16 meter breed. Geen enkele pilaar verstoorde het zicht. De steunberen bevonden zich aan de binnenzijde en werden gebruikt om zijkapelletjes te vormen. Deze elegante oplossing bestond al in Zuid-Europa, maar de Gentse kerk voegde daar haar monumentale gewelf en haar glasramen over bijna de hele hoogte aan toe. Patrimonium Calvariegroep (laat-15e-eeuws); Een Heilige Familie en een Verrijzenis geschilderd door Pieter van Avont (eerste helft 17e eeuw); Muurschilderingen (1925) en een Kruisweg (1926-27) van Jean-Roch Collon (1894-1951): 14 staties op oliedoeken die eruitzien als fresco's. Zie ook Lijst van kerken in Brussel Voetnoten
Церква святого Генріха (Волюве-Сен-Ламбер)

Церква св. Генріха (фр. Eglise Saint-Henri, голл. Sint-Hendrikskerk) — псевдоготичний костел, який знаходиться в північно-східній частині бельгійської столиці Брюсселя. Його адреса Parvis St. Анрі, 1200 Woluwe-Saint-Lambert. Костел був зведений на початку 20 століття. Селище Волюве-Сен-Ламбер розвивається як передмістя бельгійської столиці. З 1901 року з'явився власний прихід, і тут виникла парафіяльна школа. У 1908 році було розпочато будівництво костьолу. Названа на честь святого Генріха II, імператора Священної римської імперії 11 століття. Будівництво було завершено в 1911 році. З 2004 року є пам'яткою під охороною держави. Примітки Посилання Calvariegroep (laat-15e eeuws); Een Heilige Familie en een Verrijzenis geschilderd door Pieter van Avont (eerste helft 17e eeuw); Muurschilderingen (1925) en een Kruisweg (1926-27) van Jean-Roch Collon (1894—1951): 14 staties op oliedoeken die eruitzien als fresco's.
Parc Brugmann

Le parc Brugmann (en néerlandais : Brugmannpark) est un espace vert bruxellois situé à Uccle. Historique Le lieu fut la propriété de Georges Brugmann. La hêtraie a été cédée à la commune d'Uccle par les héritiers pour en faire un parc public. Galerie Voir aussi Articles connexes Georges Brugmann Quartier Brugmann Liste des parcs et jardins de Bruxelles Uccle Portail de Bruxelles Portail des espaces verts
Brugmannpark

Het Brugmannpark (Frans: Parc Brugmann) is een publiek park in Ukkel in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Geschiedenis Het park is gelegen tussen de Burgemeester Herinckxlaan, de Messidorlaan, de Sukkelweg en de Roze Hoevelaan. Het domein was eigendom van Georges Brugmann (1829-1900), een bankier die medeverantwoordelijk was voor de urbanisatie van de nog landelijke gemeenten Ukkel, Vorst en Elsene. Het beukenbos werd door de erfgenamen aan de gemeente Ukkel overgedragen met de bedoeling er een openbaar park van te maken. Het park heeft een groot hoogteverschil en bevat een aantal eeuwenoude beuken en enkele heel oude platanen. Er bevinden zich een VITA-parcours en een klein speelplein. Fotogalerij Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Parc Montjoie

Le parc Montjoie (en néerlandais : Montjoiepark) est un espace vert bruxellois situé à Uccle, entre l'avenue Winston Churchill et l'avenue Montjoie. Monuments Le parc abrite un monument à la mémoire de Jean et Pierre Carsoel, qui firent de nombreux legs à la commune d'Uccle, ainsi qu'une statue pour le centenaire du décès d'Edith Cavell, infirmière et résistante fusillée par l'occupant le 12 octobre 1915. Galerie Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des parcs et jardins de Bruxelles Uccle Edith Cavell Liste des monuments classés de Uccle Quartier Churchill Liens externes Inventaire du patrimoine naturel Parcs de Uccle eBru Tennis Club Uccle Churchill Portail de Bruxelles Portail des espaces verts
Montjoiepark

Het Montjoiepark (Frans: Parc Montjoie) is een publiek park in Ukkel in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Geschiedenis Het park dat eigendom was van de familie Carsoel werd in 1914 afgestaan aan de gemeente Ukkel. Pas in 1974 werd het park ingericht en opengesteld voor het publiek. Er zijn twee speelpleinen aangelegd, zowel voor grote als kleinere kinderen en enkele sportterreinen. Het park met een oppervlakte van 1,2 hectare is gelegen tussen de Winston Churchilllaan en de Montjoielaan en wordt daardoor ook als voetgangersdoorgang tussen de twee straten gebruikt. In het park werd in 1936 een monument en zuilengalerij in classicistische stijl opgericht door Joseph Witterwulghe, ter ere van Jean en Pierre Carsoel die aan de Gemeente Ukkel verschillende legaten hebben gegeven. In 2015 werd in het park een monument ingehuldigd als aandenken aan de Britse verpleegster en verzetsstrijder Edith Cavell die op 12 oktober 1915 door de Duitse bezetter gefusilleerd werd. Flora In het park staan een aantal opmerkelijke bomen zoals esdoorns, essen, rode beuken, lindebomen, ceders en ginkgo’s. Centraal in het park staan een treurbeuk met een omtrek van 3,49 meter en een mammoetboom met een omtrek van 4,83 meter en een hoogte van 30 meter. Fotogalerij Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Ukkel Externe link Parken Ukkel
Prieuré de Saint-Antoine en Barbefosse

Le prieuré de Saint-Antoine en Barbefosse était un monastère qui se situe aujourd'hui dans la section Havré de la commune de Mons, en Belgique, dans la Province de Hainaut. Il existe tout d'abord une chapelle construite entre 1389 et 1409 par les chevaliers de l'Ordre de Saint-Antoine-en-Barbefosse. Quelques années plus tard, le 24 août 1415, les antonins venus de l'abbaye Saint-Antoine du Viennois fondent ce prieuré. Les antonins suivent la règle de saint Augustin. Barbefosse relevait de la commanderie de Bailleul. Le prieuré devient une institution jésuite[précision nécessaire] en 1584. Selon Alain Marchandisse, chercheur qualifié du F.N.R.S, maître de conférences à l'Université de Liège, le prieuré semble naître en 1389 comme il paraît dans une lettre adressée par le pape d'Avignon Clément VII à Gérard III d'Enghien, surnommé la Barbe d'Havrecq. Une partie de l'église, voûtée et en bardeaux, subsiste aujourd'hui. Il reste la chapelle ogivale renfermant une remarquable armoire murale de style gothique (XVe siècle), en pierre blanche à bas-reliefs, destinée à la garde des reliques. Références Bibliographie : document utilisé comme source pour la rédaction de cet article. Émile Poumon, Abbayes de Belgique, Office de Publicité, S. A., éditeurs, Bruxelles, 1954, p. 89 Article connexe Liste des monastères en Belgique Portail du monachisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du Hainaut
Yeunten Ling

Yeunten Ling is a Tibetan Buddhist institute in Huy in the province of Liège in Belgium. It is one of the largest Buddhist Dharma centres in Europe. The centre is part of the Tibetan Institute. The name of the centre means the "Garden of Qualities" and was given by Kalu Rinpoche, a Rinpoche who founded several centres in Europe. The centre focuses on intensive courses and retreats. Gallery External links Official website Archived 2011-07-28 at the Wayback Machine
Yeunten Ling

L'institut Yeunten Ling est un centre de bouddhisme tibétain situé à Huy à proximité de Liège, en Belgique. Yeunten Ling, qui signifie « jardin des qualités », est un centre de stages, de résidence et de retraite fondé en 1983 par Kalou Rinpoché. Liste des responsables du centre Lama Ogyen (1933-1990) Lama Karta (1960-23 février 2013) Galerie Liens externes l'institut Yeunten Ling à Huy Notes Portail du Tibet Portail du bouddhisme Portail de la province de Liège
Yeunten Ling

Yeunten Ling is een Tibetaans boeddhistisch instituut in Hoei in de provincie Luik in België. Het is een van de grootste boeddhistische Dharma-centra van Europa. Het centrum maakt deel uit van het Tibetaans Instituut. De naam van het centrum betekent Tuin van de Kwaliteiten en werd aan het centrum gegeven door Karma Rangyung Künkhyab Trinley, de Kalu Rinpoche die meerdere centra in Europa stichtte. Het centrum is gericht op intensieve retraites en stages. Het centrum is gevestigd op het domein van het kasteel van Fond l'Evêque, een historische locatie, waar volgens de overlevering de Maastrichtse bisschop Joannes Agnus zou hebben gewoond. In de 15e eeuw stond hier een eenvoudig kasteel, dat in de 16e eeuw eigendom was van Martin Badin de Hosten, schepen van Hoei. In 1921 liet de bankier Charles Fabry een deel van de gebouwen slopen en verbouwde de overgebleven delen tot het huidige kasteel, waarin echter nog grote delen van het 17e en 18e-eeuwse gebouw bewaard zijn gebleven. Ook de toegangspoort uit 1793 is nog bewaard gebleven. Het domein ligt aan de rand van het bos van Tihange. Achter het kasteel bevindt zich een grote tempel in Tibetaanse stijl. Er zijn ook eenvoudige gastenkamers voor de deelnemers aan de trainingen. In het centrum Yeunten Ling wordt elke eerste of tweede zondag van september het Feest van het Boeddhisme gehouden, een gezamenlijk initiatief van de verenigingen die aangesloten zijn bij de Belgische Unie van het Boeddhisme. Dit feest trekt jaarlijks veel bezoekers. Externe links (nl) Officiële website
Onze-Lieve-Vrouw-ter-Sneeuwkerk (Destelbergen)

De Onze-Lieve-Vrouw-ter-Sneeuwkerk in de Oost-Vlaamse gemeente Destelbergen is toegewijd aan Maria. De titel ter Sneeuw heeft te maken met een Mariaverschijning die zich zou hebben voorgedaan in de vierde eeuw, tijdens het pontificaat van Paus Liberius, waardoor er sneeuw zou gevallen zijn in augustus. In de 10e eeuw is er reeds een vermelding van een kerkgebouw in Destelbergen. De huidige kerk uit 1784 is het werk van pastoor Servranckx (1702-1792) religieus van de Sint-Pietersabdij van Gent. De kerk werd ingezegend in 1792 en intussen dikwijls hersteld en aangepast. Tussen 1993 en 1996 werd ze voor het laatst gerestaureerd. Galerij Externe link Onze-Lieve-Vrouw-ter-Sneeuwkerk op Onroerend Erfgoed
Omer Vander Ghinste

Omer Vander Ghinste (bis Januar 2014: Bockor) ist eine belgische Bierbrauerei in Bellegem, einer Teilgemeinde der westflanderschen Stadt Kortrijk. Die Brauerei ist als Privatbrauerei Mitglied der Gesellschaft Belgian Family Brewers. Geschichte Die Brauerei wurde im Jahr 1892 durch Remi Vander Ghinste gegründet. 1938 wurde Ghinste Pils in Bockor umbenannt. 1970 wurden die Lambic-Biere Gueuze Jacobins und 1983 das Kriek Jacobins auf den Markt gebracht. Es folgten 1986 das Jacobins Framboise und das Kriek Max im Jahr 2002. OMER wird seit dem Jahr 2009 gebraut; im gleichen Jahr brachte Omer Vander Ghinste auch das Rosé Max in den Handel. Seit 2007 steht die Brouwerij Omer Vander Ghinste in fünfter Familiengeneration unter der Leitung von Omer-Jean Vander Ghinste, nach dem das OMER benannt wurde. Der Name OMER knüpft an die mehr als 120-jährige Familientradition der Brauerei an, nach der der älteste Sohn jeder Generation – genannt OMER – jeweils der Chef der Brauerei wurde und wird. Die Jahresproduktion von Omer Vander Ghinste lag 2014 bei 85.000 Hektolitern Bier. Marken Omer Vander Ghinste stellt heute die nachstehenden ober- und untergärigen sowie spontangärenden (Lambic) Biere her; mit dem VanderGhinste Oud Bruin bringt die Brauerei auch ein Bier in den Handel, das aus einer Mischung aus obergärigem und spontangärendem Bier entsteht. OMER (8,0 %) Bellegems Witbier (5 %) Bockor (5,2 %) BLAUW (5,2 %) Cuvée des Jacobins (5,5 %) Gueuze Jacobins (5,5 %) Kriek Jacobins (4,5 %) Kriek Max (3,5 %) Passion Max (3,2 %) Rosé Max (4,5 %) VanderGhinste Oud Bruin (5,5 %) Tripel LeFort (8,8 %) Le Fort (10,0 %) Brut Natur (7,0 %) Fotos Auszeichnungen OMER und VanderGhinste Oud Bruin der Brauerei Bockor haben wiederholt Gold- und Silbermedaillen bei den international renommierten Biermeisterschaften World Beer Cup und European Beer Star gewonnen. Siehe auch Belgisches Bier Liste der Brauereien in Belgien Weblinks Offizielle Website Einzelnachweise
Brasserie Omer Vander Ghinste

La Brasserie Omer Vander Ghinste (en néerlandais : Brouwerij Omer Vander Ghinste) est une brasserie familiale située à Bellegem dans la commune de Courtrai en province de Flandre occidentale (Belgique). On y brasse principalement les marques de bières : Bockor, Jacobins, Max et Omer. La brasserie s'est appelée brasserie Bockor de 1976 à 2014. Histoire La famille Vander Ghinste brasse depuis la fin du XIXe siècle à Bellegem. C'est précisément en 1892 que Rémi Vander Ghinste achète une brasserie pour son fils Omer. La première bière produite est une bière locale de type vieille brune appelée Ouden Tripel (l’actuelle Vanderghinste Oud Bruin). Elle est distribuée dans les environs en charrette tractée par un cheval. Omer Vander Ghinste épouse Marguerite Vandamme, petite-fille de Felix Verscheure, propriétaire de la brasserie LeFort à Courtrai. Grâce à cette union, la bière d'Omer Vander Ghinste est distribuée dans les bistrots de la ville de Courtrai. La petite histoire raconte qu'Omer Vander Ghinste offrait de coûteux vitraux publicitaires aux cafetiers sur lesquels figurait le nom de sa brasserie (Omer Vander Ghinste). Ce serait pour cette raison que le fils d'Omer s'appellera aussi Omer afin de ne pas devoir remplacer ces vitraux. Plus tard, et sans doute aussi par tradition, les descendants Vander Ghinste qui seront brasseurs auront Omer comme premier prénom. Dans les années 1920, la brasserie construit une tour (encore visible aujourd'hui) et crée une bière de type pils nommée d'abord Ghinst Pils avant de prendre le nom de Bockor dans les années 1930. Entre 1976 et 2014, la brasserie change de nom pour prendre celui de sa principale bière c'est-à-dire la brasserie Bockor. Actuellement, la cinquième génération de cette entreprise familiale est aux commandes de la brasserie avec Omer-Jean Vander Ghinste. La brasserie fait partie de l'association brassicole Belgian Family Brewers. Bières La brasserie Omer Vander Ghinste a la particularité de produire des bières de tous les types de fermentation : fermentation spontanée (Jacobins et Max), fermentation mixte (VanderGhinste Rood Bruin), fermentation haute (Omer) et fermentation basse (Bockor). Bellegems Witbier, bière blanche - 5 % BLAUW, bière blonde de type pils - 5,2 % Bockor Pils, bière blonde de type pils - 5,2 % Brasserie LeFort, bière brune - 8,5 % Brasserie LeFort Tripel (blonde) - 8.8 % Jacobins Gueuze Jacobins - 5,5 % Kriek Jacobins - 5,5 % Framboise Jacobins - 5,5 % Cuvée des Jacobins (pour l'exportation vers les États-Unis) Max Kriek Max - 3,5 % Rosé Max - 4,5 % Omer, bière blonde - 8 % VanderGhinste Rood Bruin - 5,5 % Ypra, bière blonde - 6 % Voir aussi Liste des brasseries belges Liste des gueuzeries et des brasseries productrices de lambics Références Source et lien externe [1] Portail de la bière Portail de la Flandre-Occidentale Portail des entreprises
Minnewaterpark

Der Minnewaterpark ist ein Stadtpark im Süden des historischen Stadtzentrums von Brügge, der an das historische Gewässer Minnewater angrenzt. Beschreibung und Geschichte Viele Jahrhunderte lang wurde das Gelände des heutigen Minnewater-Parks als Bleichwiese genutzt. Die älteste Erwähnung dieses Begriffs stammt aus dem Jahr 1580. Bis Anfang des 20. Jahrhunderts wurde das Gelände noch als Bleicherei genutzt. Dann wurde es aufgeteilt und ging in den Besitz verschiedener Eigentümer über. Auf einem Teil davon ließ Ludovic Fraeys de Veubeke ein Schloss im neugotischen Stil, Het Fraeyhuis, errichten und einen Garten anlegen. Das Schloss wurde 1969 abgerissen. Das Torhaus und ein Teil der Linden im Garten blieben erhalten. Dieser Abriss entsprach der Abrissmentalität der 1960er Jahre. Der Sonderentwicklungsplan Minnewater sah für dieses Gebiet eine Zone mit lockerer Wohnbebauung vor. Anfang der 1970er Jahre stellte sich der Stadtrat und insbesondere Bürgermeister Michel Van Maele die Frage, ob die Errichtung eines Villenvororts noch gerechtfertigt sei und ob man nicht im Gegenteil die Anlage eines öffentlichen Parks vorziehen sollte. Mit Urkunde vom 9. August 1974 wurde die Stadt Eigentümerin des 1,55 Hektar großen Grundstücks. Mit der Gestaltung des Parks wurden zwei Ziele verfolgt: zum einen die Vervollständigung der touristischen Fußgängerroute in der Nähe des Minnewassers und zum anderen die Schaffung einer Grünzone mit verschiedenen passiven Erholungsfunktionen. Anhand der wertvollen Überreste der Gartenanlage des Fraeyhuis wurde die Grundstruktur des neuen Parks skizziert. Mit dem Bau wurde 1977 begonnen, und 1979 wurde der Park eröffnet. Kurze Zeit später wurde der Park durch den Kauf zweier angrenzender Grundstücke um einen weiteren halben Hektar erweitert. Dank des Titels Kulturhauptstadt Europas für Brügge im Jahr 2002 konnte der angrenzende Teil der Kanalinsel, auf der anderen Seite des Brügger Kanals, dem Bargeplein, als Empfangsbereich für die vielen Touristen, die Brügge mit dem Bus besuchen, eingerichtet werden. Über die markante Brückenkonstruktion der Bargebrug gelangen sie problemlos in den Minnewaterpark, um ihre touristische Erkundung zu beginnen. Außer über den Katelijnevest-Kanal ist der Minnewaterpark vom historischen Stadtzentrum aus auch über die Straße Minnewater zu erreichen; weiter über einen Fußweg von der Arsenaalstraat, über eine kleine Brücke vom Colettijnenhof und durch das alte Eingangstor, das den Park entlang der Straße Katelijnevest abschließt. Literatur Adolphe Duclos: Bruges, histoire et souvenirs, Brugge, 1919. Marc Ryckaert: Historische stedenatlas van België. Brugge, Brussel, 1991. Frans Debrabandere: De plaatsnaam Minnewater in: Brugs Ommeland, 1994. Luc Devliegher: De waternaam Minnewater in: Biekorf, 2003. Frans Debrabandere, Nogmaals het Minnewater, in: Biekorf, 2003. Chris Weymeis: Brugge, van Academiestraat tot Zwijnstraat, Deel 4: L - 0, Brugge, 2017. Weblinks Informationen auf der Website bruegge-erleben.de
Minnewaterpark

Het Minnewaterpark is een stadspark in het zuiden van de historische binnenstad van Brugge, palend aan het historische wateroppervlak, genaamd Minnewater. Beschrijving en geschiedenis Vele eeuwen lang waren de gronden van het huidige Minnewaterpark in gebruik als blekerijweide. De oudste vermelding hieromtrent dateert van 1580. Tot het begin van de 20ste eeuw was het gebied nog als blekerij in gebruik. Daarna werd het versnipperd en kwam het in bezit van verschillende eigenaars. Op een deel ervan liet Ludovic Fraeys de Veubeke een kasteel in neogotische stijl, Het Fraeyhuis, bouwen en een tuin aanleggen. Het kasteel werd in 1969 gesloopt. De portierswoning en een deel van de leilinden in de tuin bleven bewaard. Deze sloping paste in de verkavelingsmentaliteit van de jaren zestig. In het Bijzonder Plan van Aanleg Minnewater werd voor dit gebied een zone van losse residentiële bebouwing voorzien. In het begin van de jaren zeventig stelde het stadsbestuur en in de eerste plaats burgemeester Michel Van Maele zich de vraag of de inplanting van een villawijk nog langer gerechtvaardigd was en er integendeel niet eerder de voorkeur gegeven moest worden aan de aanleg van een openbaar park. Bij akte van 9 augustus 1974 werd de stad eigenaar van het 1,55 ha grote terrein. Bij het ontwerp van het park werden twee doelstellingen nagestreefd: enerzijds het afronden van de toeristische wandelas in de buurt van het Minnewater en anderzijds het creëren van een groenzone met verschillende passieve recreatieve functies. Gebruik makend van de waardevolle restanten van de tuinaanleg van het 'Fraeyhuis', werd de basisstructuur van het nieuwe park uitgetekend. De aanleg startte in 1977 en de openstelling volgde in 1979. Kort daarop werd het park nog met een halve hectare uitgebreid door de aankoop van twee aanpalende eigendommen. Dankzij de titel "Brugge 2002, Culturele hoofdstad van Europa" kon het aanpalende deel van het kanaaleiland, aan de overkant van de Brugse vaart, het Bargeplein, ingericht worden als onthaalruimte voor de vele toeristen die Brugge met de bus bezoeken. Via een opvallende brugconstructie komen ze vlot het Minnewaterpark binnen om hun toeristische ontdekkingstocht te beginnen. Het Minnewaterpark is, behalve via de stadsvest Katelijnevest, bereikbaar vanuit de historische binnenstad door de straat die eveneens Minnewater heet. Verder nog via een wandelpad vanaf de Arsenaalstraat, over een brugje vanuit het Colettijnenhof en door de oude ingangspoort die het park afsluit langs de straat Katelijnevest. Activiteiten Jaarlijks vinden in het park het driedaagse Cactusfestival en het mondiaal festival Feest in 't Park plaats. Literatuur Adolphe DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Brugge, 1919 Marc RYCKAERT, Historische stedenatlas van België. Brugge, Brussel, 1991. Frans DEBRABANDERE, De plaatsnaam Minnewater, in: Brugs Ommeland, 1994. Luc DEVLIEGHER, De waternaam Minnewater, in: Biekorf, 2003. Frans DEBRABANDERE, Nogmaals het Minnewater, in: Biekorf, 2003. Chris WEYMEIS, Brugge, van Academiestraat tot Zwijnstraat, Deel 4: L - 0, Brugge, 2017.
Sint-Annakerk (Bottelare)

De Sint-Annakerk in het Belgisch dorp Bottelare is een kerk toegewijd aan de heilige Anna. De kerk werd tussen 1641 en 1663 opgetrokken in barokstijl om de talrijke bedevaarders voor de te kleine plaatselijke Sint-Annakapel op te vangen. Het bovenste gedeelte van de toren uit 1873 naar een ontwerp van architect Théophile Bureau, bevat een uurwerk- en klokkenkamer. Als bouwmateriaal werd baksteen en Balegemse steen gebruikt. Haar 17e-eeuws barok interieur werd bewaard. Het bevat een kerkorgel gebouwd door Pieter Van Peteghem, een 15e-eeuws gotisch wijwatervat en een 17e-eeuws hoofdaltaar met antependium van de heilige Anna. Boven de toegangsdeur staat een beeld van de heilige Anna, tussen twee voluten. De nis waarin ze staat is versierd met een schelpmotief. Rond de kerk is een Sint-Anna-ommegang aanwezig die bestaat uit de Sint-Annakapel op het dorpsplein en negen kapellen. De ommegang wordt ieder jaar gehouden op 26 juli, het naamfeest van Anna of de zondag erna. Zowel Gustave De Smet als Léon De Smet hebben de Sint-Annakerk van Bottelare als onderwerp voor hun schilderijen gebruikt. Er zijn twee werken van Gustave De Smet uit 1906, en één schilderij van Léon De Smet uit circa 1950 bekend die deze kerk afbeelden. Externe link Sint-Annakerk op Onroerend Erfgoed