NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Boembekemolen

De Boembekemolen is een watermolen in de Zwalmvallei in het Belgische dorp Michelbeke (Brakel) op de grens met Sint-Goriks-Oudenhove (Zottegem) in de Vlaamse Ardennen. De molen staat zowat op de kruising van de Zwalm en het Mijnwerkerspad en Boembeke. Vlakbij staat de Boembekekapel op de Langendries. Sinds 2021 is in de molen het 'Bezoekerscentrum Vlaamse Ardennen - Boembekemolen' gevestigd. Er is een informatiepunt, speelnatuur en een natuurbelevingspad. Geschiedenis In 1544 wordt de molen voor het eerst vermeld als eigendom van graaf Lamoraal van Egmont, die de molen van acht mud verpachtte aan een zekere Jan vanden Broeck. Pas in de nasleep van de Franse Revolutie kwam de Boembekemolen, net als zovele andere kerkelijke en adellijke eigendommen, in particulier bezit terecht. In de tweede helft van de 19de eeuw verloor de Boembekemolen geleidelijk aan zijn laatmiddeleeuwse uitzicht. Houten onderdelen werden vervangen door gietijzer en ook de gebouwen zelf werden aanzienlijk uitgebreid. Rond 1900 deed het industriële tijdperk zijn intrede met de plaatsing van een stoommachine die later werd vervangen door de nog steeds aanwezige dieselmotor. De dieselmotor werd geplaatst om niet afhankelijk te zijn van het debiet van de Zwalm, zodat men gans het jaar door kon malen. De molen was oorspronkelijk veel groter. Er was een aanbouw die als opslagmagazijn diende voor voeders. Aan de voorkant van de molen was de oorspronkelijke ingang, via het molenaarshuisje. Dit stuk van de molen is afgebroken en vervangen door een houten uitbouw aan de straatkant. Er was oorspronkelijk een weegbrug met weeghokje. De molen behoorde vroeger bij de er tegenovergelegen boerderij. Alle gronden en bossen van de boerderij werden samen met de molen verkocht aan Natuurpunt. Voor de restauratie van de molen werd de vzw Boembeke opgericht. Hij is opnieuw maalvaardig gemaakt en ingericht als bezoekerscentrum van natuurgebied Middenloop Zwalm. Er kwam een cafetaria en een tentoonstelling over het Mijnwerkerspad genaamd 'Sporen in de Tijd'. Instandhouding De maalderij kwam buiten dienst nadat in 1967 molenaar Leon De Poortere overleed op een boerenbetoging in Oudenaarde. Geleidelijk aan raakte de molen in verval. De gemeente Brakel verleende begin 2007 een bouwvergunning voor het uitvoeren van de instandhoudingswerken. De aanneming werd toegewezen aan de firma Aquastra. Begonnen werd met het buitenhalen van de dieselmotor. Deze is gerestaureerd door Simon Ghijs te Zwalm (Sint-Denijs-Boekel). Tijdens de Boembekefeesten van 2007 werd de motor op gang getrokken door de burgemeesters van de drie omliggende gemeenten: Brakel (Herman De Croo), Zottegem (Herman De Loor) en Zwalm (Bruno Tuybens). In 2014 is de restauratie van het molengebouw voltooid. Externe link Boembeke vzw
Tunnel van Halle

De tunnel van Halle is een spoortunnel in de gemeente Halle in de provincie Vlaams-Brabant. De HSL 1 en de spoorlijnen 26, 94 en 96 gaan door deze tunnel. Het station Halle is deels in de tunnel gelegen. Het glazen stationsgebouw met de enorme overkapping staan op het tunneldak. De tunnel loopt parallel met het kanaal Charleroi-Brussel. Ter hoogte van de Bospoortbrug, over het kanaal, loopt de N28 over de tunnel.
Wellemeersen

De Wellemeersen is een erkend natuurreservaat en Natura 2000-gebied (Bossen van de Vlaamse Ardennen en andere Zuid-Vlaamse bossen) in de Belgische gemeente Denderleeuw. Het is een overstromingsgebied van de Dender, gelegen ten noorden van de wijk Leeuwbrug en in het oosten van deelgemeente Welle. De Wellemeersen bestrijken hoofdzakelijk een gebied tussen de spoorlijnen 50 en 50A in het zuiden en oosten en de Dender in het westen. Het is een vogelrijk gebied dat voornamelijk gekenmerkt wordt door moerasbossen, natte weilanden en bomputten. De Wellemeersen werd in 1980 als landschap beschermd. De erkenning van het natuurreservaat, met een oppervlakte van ongeveer 64 ha, loopt tot 18 november 2024. In 2019 stelde de Vlaamse Landmaatschappij een natuurinrichtingsplan voor, om in het natuurgebied een aaneengesloten grasland-, bos- en moeraslandschap te ontwikkelen . Het natuurgebied is toegankelijk op de wandelpaden via het wandelnetwerk 'Dendervallei Noord'. Externe links Wellemeersen - website Natuurpunt vzw naturapajottenland Natuurpunt VLM Toerisme Oost-Vlaanderen Inventaris Onroerend Erfgoed
Électro Dépôt

Electro Dépôt es una cadena de tiendas de bajo precio francesa especializada en electrodomésticos, multimedia y entretenimiento. El concepto está basado en la técnica del autoservicio (cash and carry) y del precio más bajo todo el año gracias a la compra por lotes. Ubicados en las afueras de grandes áreas urbanas, las tiendas se extienden sobre áreas de 1.500 a 2.000 m². Los productos son nuevos y se presentan en palets, en embalajes y cajas originales. Historia Creado en agosto de 2003 por Pascal Roche y Phileas Réant, este concepto se inspira en las cadenas minoristas estadounidenses y europeas de primer precio (por ejemplo: Costco o Colruyt)​​ La primera tienda Electro Dépôt abrió el 13 de mayo de 2004 en Bruay-la-Buissière, cerca de Béthune (Pas-de-Calais).​ En marzo de 2016 Electro Dépôt tenía 67 puntos de venta, en julio del año siguiente, 71, en octubre de 2018, 89, todos en operación integrada (sin franquiciados) solo en Francia.​​​ En 2014 dio el salto internacional, abriendo la primera tienda en Bélgica, que a día de hoy cuenta con 9 tiendas, y en 2016 en España, que a día de hoy cuenta con 5 tiendas. A finales de 2024, cuentan con 115 tiendas entre Francia, Bélgica y España. En 2010, el 88% del capital estaba en manos de Boulanger (empresa incluida en el holding HTM propiedad de la Asociación de la Familia Mulliez), el 12% restante estaba en manos de accionistas empleados​ Véase también Asociación familiar Mulliez Notas y referencias Bibliografía Gaillard, Florent. Savoir booster son pouvoir d'achat. Éditions Flammarion. p. 353. Consultado el 24 mars 2014. . Santi, Michel; Nguyen, Véronique (juin de 2012). Le business model du low cost. Éditions Eyrolles. p. 370. Consultado el 24 mars 2014. . Tréguer, Jean-Paul (mars de 2014). La révolution du Low cost. Dunod. Consultado el 24 mars 2014. . Enlaces externos Sitio web oficial La genèse de un Électro Imposición sobre Libre Servicio Actualidades. Cómo Electro Imposición ha refondu su estrategia RRHH sobre Libre Servicio Actualidades.
Électro Dépôt

Électro Dépôt est une enseigne de magasins hard-discount française spécialisée dans le loisir, le multimédia et l'électroménager. Le concept est basé sur la technique du libre-service de gros (cash and carry) et du marchandisage jumelé. Situés en périphérie des grandes agglomérations, les dépôts s’étendent sur des surfaces de 1 500 à 2 000 m2. Les produits sont neufs et sont présentés sur palettes, en conditionnement et cartons d’origine. Historique Créé en août 2003 par Pascal Roche et Phileas Réant, ce concept est inspiré d'enseignes de distribution américaines et européennes premier prix (par exemple : Costco ou Colruyt). Le premier magasin Electro Dépôt a ouvert ses portes le 13 mai 2004 à Bruay-la-Buissière, près de Béthune (Pas-de-Calais). En mars 2016, Electro Dépôt compte 67 points de vente, en juillet de l'année suivante, 71[source insuffisante], en octobre 2018, 83, tous en exploitation intégrée (pas de franchisés). En 2010, le capital est détenu par la holding HTM-group qui détient également Boulanger. HTM-group qui deviendra United.b en 2021 est détenue à 88% par l’Association familiale Mulliez), les 12 % restants sont détenus par les salariés actionnaires. En 2020, l'enseigne atteint le milliard d'euros de chiffre d'affaires HT en France, Belgique et Espagne. Le 5 avril 2021, l'enseigne lance Reconomia, une plateforme d'électroménager reconditionné. En mars 2025, l'enseigne Electro Dépôt compte 120 magasins en Europe : 102 en France, 13 en Belgique et 5 en Espagne. Produits et services Activité Electro Dépôt est une enseigne appartenant à la catégorie des grandes surfaces spécialisées (GSS). Son activité repose sur la distribution de produits d’électroménager et de multimédia de marques internationales. Ces produits sont répartis en plusieurs familles produits : les petits appareils électroménagers, les gros appareils électroménagers, la micro-informatique, la mobilité urbaine, l’image et le son. Marques de distributeur L'entreprise commercialise également des produits sous ses marques de distributeur. Au total, 4 marques ont été créées par l’enseigne[source insuffisante] : Valberg : La marque pour équiper sa cuisine Edenwood : La marque image et son Cosylife : La marque de petit électroménager High-One : La marque premier prix Notes et références Annexes Liens externes Site officiel Ressource relative aux organisations : SIREN La genèse d'un Électro Dépôt sur Libre Service Actualités. Comment Electro Dépôt a refondu sa stratégie RH sur Libre Service Actualités. Bibliographie Florent Gaillard, Savoir booster son pouvoir d'achat : le guide pour dépenser mieux et gagner plus, Éditions Flammarion, 353 p. (lire en ligne). Michel Santi et Véronique Nguyen, Le business model du low cost : comprendre, appliquer et contrecarrer, Éditions Eyrolles, 7 juin 2012, 370 p. (lire en ligne). Jean-Paul Tréguer, La révolution du Low cost : les ressorts d'un succès, Dunod, 19 mars 2014 (lire en ligne). Portail des entreprises Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail de la métropole européenne de Lille
Église du Gesù de Saint-Josse-ten-Node

L'Église du Gesù de Saint-Josse-ten-Node (en néerlandais : Gesùkerk) est un édifice religieux catholique sis au 165 rue Royale, à Saint-Josse-ten-Node (Bruxelles). Érigée au XIXe siècle pour la résidence jésuite voisine elle est aujourd’hui (2017) fermée au culte. Histoire En 1856 une communauté jésuite s’installe dans une maison néoclassique de la rue royale (maison de Jean-Baptiste Vifquain?) et Louis Pavot leur construit en 1860 une église néo-gothique. Les travaux sont achevés en 1865. Entre 1937 et 1939 l’église est agrandie avec façade sur la rue Royale, car l'église néo-gothique n’était plus visible de la rue: les bâtiments construits dans les alentours en bloquaient la vue. Une nouvelle façade en briques est conçue par l’architecte Antoine Courtens avec une tour-clocher de style nettement Art déco, tandis que le portail d’entrée, avec large arc, tympan et statues des douze apôtres et surmonté d’une rosace, garde un style sobrement traditionnel. Les jésuites ont quitté la résidence à la fin du XXe siècle et l’église est fermée au culte et désacralisée. Notes et références Liens externes Ressource relative au spectacle : Kunstenpunt Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Compagnie de Jésus Portail de Bruxelles
Gesùkerk

De Gesùkerk (Frans: Église du Gesù) is een voormalig rooms-katholiek kerkgebouw te Sint-Joost-ten-Node, gelegen aan de Koningsstraat 165. Geschiedenis De jezuïeten vestigden zich in 1865 in een neoclassicistisch huis aan de Koningsstraat, mogelijk voorheen het huis van Jean-Baptiste Joseph Vifquain, en Louis Pavot ontwierp voor hen een neogotische kruiskerk die zich achter het huis bevond en waaraan gebouwd werd van 1860 tot 1865. Tussen 1937 en 1939 werd de kerk verlengd tot aan de Koningsstraat. Omdat de omgeving dicht bebouwd werd, is het oorspronkelijk neogotisch bouwwerk vanaf de straat niet meer te zien. De bakstenen voorgevel aan de straatzijde werd ontworpen door Antoine Courtens en vooral het torentje werd beïnvloed door de art-decostijl, hoewel het ingangsportaal (met rondboog, tympaan en beelden van de twaalf apostelen) en het roosvenster meer traditionalistisch ogen. Het complex met klooster, kerk, kapel en enkele neoclassicistische gebouwen, gelegen op de hoek van de Koningsstraat en de Dwarsstraat staat leeg sinds 2004. In 2007 verkochten de jezuïeten het hele complex aan vastgoedinvesteerder Pierre Buyssens. Hij richtte de nv Rue Royale op met de bedoeling om de site tot luxehotel te verbouwen. Na een eerste, in 2010 afgewezen bouwaanvraag gingen de gemeente Sint-Joost-ten-Node en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest akkoord met een kleiner hotelproject, maar stadsverenigingen IEB en Arau gingen bij de Raad van State in beroep, waarna de vergunning verworpen werd. De Raad oordeelde dat het project afbreuk deed aan de huisvestingsfunctie van de locatie. In 2019 werd voor de derde keer een nieuwe vergunning uitgereikt. Kort daarop verkocht Buyssens de de helft van de site voor ongeveer 10 miljoen euro aan VDD Project Development en de nv Redet. Zij planden koopwoningen en appartementen voor coliving.
Church of St. Stefanus, Ghent

The Church of St. Stefanus (Dutch: Sint-Stefanuskerk) is a Catholic parish church in Ghent, Belgium, part of an Augustinian monastery. It is dedicated to Saint Stephen. The present building dates from 1841. The former monastery of 1606 was almost completely destroyed by a fire in 1838. The Augustinians temporarily used the church of the Carmelites. The church was rebuilt on a design by Jean Baptiste De Baets, using items brought over from the Carmelite church, including a 17th-century Baroque pulpit, the choir for the monks, and eight confession stalls. The church was also equipped with statues of saints, including one of St. Stephen created by Brother Prosper Venneman, who also designed the high altar. The church was consecrated on 26 December 1841, the patron saint's feast day. The tower was completed in 1849. Several altars are works by Gaspar de Crayer. The main organ was built by Philippe Forrest in 1873. A second instrument is a Flentrop-organ, built in 1962, originally for a Baptist church in Enschede. When that church was put to other use, the organ was sold to the Palace of Fine Arts in Brussels, where it was played by Pierre Cochereau. It was then moved to Ghent. The church and the monastery were listed as historic monuments in 1958; the church was listed as an item of architectural heritage in 2009. The church is a concert venue for mostly sacred music focused on the organs. The program included in 2017 an international organ festival on the theme Humor, with Winfried Bönig, the cathedral organist of Cologne, playing works by Bach, Franz Lehrndorfer and Naji Hakim, among others. A concert programmed for the "Maarten Luther-jaar", features Max Reger's Der 100. Psalm in the organ version by François Callebout, performed by the international Reger-Chor, conducted by Gabriel Dessauer, with Ignace Michiels, cathedral organist of Bruges. References External links Gids voor Vlaanderen / 2007 Sint-Stephanuskerk Gent kerkeninvlaanderen.be Stefanusklooster osabel.be De Sint-Stefanuskerk en haar orgels deprincipaal.be Gent, Augustijnenkerk St. Stefanus orgelsite.nl
Sint-Stefanuskerk (Gent)

De Sint-Stefanuskerk is een kerkgebouw in Gent. De kerk grenst aan en is onderdeel van het Augustijnenklooster. De kerk is gewijd aan Sint-Stefanus. Gentenaars noemen deze kerk ook Sint-Ritakapel omwille van de drukbezochte kapel in de kerk, gewijd aan de heilige Rita. De vorige kloosterkerk uit 1606 ging bijna volledig in vlammen op bij een zware brand in 1838. De augustijnen betrokken tijdelijk de kerk van de opgeheven orde der geschoeide karmelieten aan de Lange Steenstraat. Na het herbouwen van de kerk onder leiding van architect Jean Baptiste De Baets, werden uit de vlakbij gelegen Lange Steenstraat de acht biechtstoelen, het 17e-eeuws barokke eikenhouten preekgestoelte en het koorgestoelte van het monnikenkoor meegenomen. De nieuwe kerk werd ook voorzien van heiligenbeelden, waaronder een van Sint-Stefanus, gebeeldhouwd door broeder Prosper Venneman, die ook het hoogaltaar ontwierp. De kerk werd ingezegend op 26 december 1841, het patroonfeest van Sint-Stefanus. De toren werd afgewerkt in 1849. Boven de altaren in de kerk hangen meerdere werken van Gaspar de Crayer. In de kerk is een orgel uit 1873 van Philippe Forrest. Een tweede orgel in de kerk is een Flentroporgel uit 1962, oorspronkelijk gebouwd voor de doopsgezinde kerk in Enschede. Nadat deze kerk uit gebruik werd genomen werd het orgel verkocht aan het Paleis voor Schone Kunsten te Brussel. Daar werd het ingespeeld door Pierre Cochereau. Nadien verhuisde het van Brussel naar Gent. De kerk werd, net als het aanliggende klooster, in 1958 beschermd als monument van onroerend erfgoed. Externe link Webpagina over de Sint-Stefanuskerk en de Heilige Ritakapel
Sint-Joriskerk (Jeuk)

De Sint-Joriskerk is een kerkgebouw in Jeuk in de Belgische gemeente Gingelom in de provincie Limburg. De kerk ligt op het hoogste punt van het dorp aan de Houtstraat (N789) met ten zuiden en westen van het gebouw het kerkhof. Tegenover de kerk ligt de Lindehoeve. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Joris. Opbouw Het neoclassicistische bakstenen gebouw is niet georiënteerd en bestaat uit een ingebouwde toren van natuursteen, een driebeukig schip met zes traveeën en een koor van een travee met aan de binnenzijde een halfronde en aan de buitenzijde een driezijdige koorsluiting. De oostgevel is streng neoclassicistisch opgetrokken in natuursteen en arduin, voorzien van hoekpilasters en per niveau onderbroken door arduinen banden. De gevel heeft verder een rondboogdeur die geflankeerd wordt pilasters met daarboven een hoofdgestel en een fronton. Het portaal wordt geflankeerd door nissen gesitueerd in een groter rondboogvormig spaarveld en boven het portaal bevindt zich een dito spaarveld met daarin een rondboogvenster. De aanzet van de toren wordt door twee voluten geflankeerd. De toren heeft aan iedere zijde een rondboogvormig galmgat met daarboven een oculus. De oculi aan iedere zijde worden met elkaar verbonden door een omlopende lijst die steeds de boogrug volgt. De toren heeft boven het dak van het schip twee geledingen en wordt getopt door een ingesnoerde naaldspits. In de noordgevel en zuidgevel van zowel het schip en het koor bevinden zich rondboogvensters met een omlijsting van arduin, met aanzetstenen, sluitsteen en lekdrempel. De muren hebben een opvallende rij steigergaten. Het schip en het koor worden onder één zadeldak van leien gedekt. Het interieur is in de stijl van neobarok. Het middenschip wordt gescheiden van de zijbeuken door rondboogarcaden die rusten op hoge gemarmerde Toscaanse zuilen die voorzien zijn van een polygonaal basement, een eierlijst en een dekplaat. Pilasters met eenzelfde stijl zijn er toegepast in de zijbeuken. In de bovenmuren zijn er medaillons met heiligen aangebracht. Het schip wordt overwelft door Boheemse kappen geplaatst tussen gordelbogen. Het rechte koortravee wordt overwelft door een koepel op versierde pendentieven en de koorsluiting door een halve koepel met casementen en een zware fries (kunst). Geschiedenis In 1855 werd de kerk gebouwd. In het eerste kwart van de 20e eeuw werd de toren gebouwd.
Museum van de Orthodoxe Kerk

Het Museum van de Orthodoxe Kerk (Frans: Musée de l'Eglise orthodoxe) is een museum in Brussel-stad. Het museum werd in februari 2004 opgericht, samen met het Centrum van Christelijke Orthodoxie. Het museum richt zich op de Russisch-Orthodoxe Kerk, een godsdienst die in de Belgische hoofdstad naar verluidt 20.000 volgelingen kent. Het biedt de bezoeker een inleiding in de godsdienst en toont liturgische voorwerpen, een reeks iconen en kleding van priesters uit deze kerk. Onder meer zijn nog enkele originele stukken aanwezig die sinds 1900 in Antwerpen werden gebruikt, in de eerste orthodoxe kerk van België. Zie ook Lijst van musea in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest Kathedrale kerk van Sint-Nicolaas de Wonderdoener (Brussel)
Station Baarle-Nassau

Station Baarle-Nassau is een voormalig spoorwegstation in Baarle aan de spoorlijn Tilburg - Turnhout. Het langgerekte stationsgebouw heeft dezelfde architectuur als de andere spoorwegstations die aan de spoorlijn waren gevestigd. Met dit verschil, dat op dit station ook douanelokalen aanwezig waren. Het station heeft dienstgedaan als spoorwegstation tot 1934. Nadat het spoorwegstation deze functie verloor, heeft het wel andere functies bekleed. Zo was het een puddingfabriek en was het een bowlingbaan. Voor het bowlingcentrum is er een stuk aangebouwd, zodat een bowlingbaan kon worden toegevoegd. Desondanks geniet het station sinds 2002 de status van Rijksmonument. Na een brand is het stationsgebouw gerestaureerd. Daarin is sinds 2006 een wokrestaurant gevestigd.
Église Saint-François-d'Assise de Schaerbeek

L'église Saint-François-d’Assise (en néerlandais : Sint-Franciscuskerk) est un édifice religieux de style néogothique sis à la rue des palais, à Schaerbeek (Bruxelles). Construite au XIXe siècle comme église du couvent des Récollets, elle fut endommagée durant la Seconde Guerre mondiale. Reconstruite en 1947 elle devint paroissiale en 1961 lorsque les pères Récollets quittèrent les lieux. Depuis 2006 – et sous le patronyme d’église Saint-Nicolas-de-Myre – elle est un lieu de culte de l’Église orthodoxe roumaine. Histoire Les pères franciscains récollets durent quitter Bruxelles durant la période révolutionnaire de la fin du XVIIIe siècle. Ils y reviennent en 1867 après avoir reçu en don une parcelle de terrain de la rue des palais, à Schaerbeek. Ils mettent en chantier la construction d’une église. Couvent et église sont dessinés par l’architecte Constant Almain. L’église est ouverte au culte en 1871, bien que, faute d’argent, elle n’est pas encore achevée. Les travaux continuent lentement, surtout au couvent. Cependant, en 1888, un vol par effraction des hosties consacrées crée un scandale et une prise de conscience qui conduisit à une campagne de récolte de fonds pour permettre l’achèvement de l’édifice. Lorsqu’il meurt en 1891, Almain est remplacé par Marcel Celis. En 1892, l’église est finalement achevée. Reconsacrée en 1894, elle est dédiée à Notre-Dame des Douleurs. Église et couvent sont endommagés lors du bombardement du 11 juin 1944. Ils furent reconstruits en 1947. En 1961, l’église devient paroissiale (et dédiée à saint François d’Assise). Lorsque les franciscains quittent les lieux, en 1986, l’église est fermée au culte et vendue à l’institut Saint-Luc qui l’utilisa pour ses archives. Depuis 2006, elle est confiée à l’Église orthodoxe roumaine qui réaménage son intérieur et la dédie à saint Nicolas de Myre. Elle y célèbre son culte. À la suite de l’effondrement du toit sur le chœur, des travaux importants ont lieu de 2008 à 2014 pour renforcer la stabilité de l’édifice, consolider (à l’ancienne) la charpente et couvrir le toit d’ardoises naturelles. Description A l’extérieur : De briques rouges le bâtiment – sans clocher – est de style néogothique. Un large transept, surmonté d’un clocheton à sa croisée, sépare la nef de son chœur et sanctuaire. A gauche et à droite du chœur se trouvent deux chapelles latérales, donnant dans le transept. Sa façade (rue des palais) de trois pans et deux étages comprend trois rosaces surmontant les portes d’entrée, la plus grande surmontant le portail principal qui porte à son tympan le blason typique des Franciscains. A l’intérieur : Les vitraux sont de Coëme. Avec, au centre, saint François d’Assise entouré d’animaux et de plantes stylisés. L’orgue est œuvre des facteurs Slootmaekers (frères) Portail de la Belgique Portail de Bruxelles Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme