NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Pieterskerk (Orsmaal)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Linter behorende plaats Orsmaal, gelegen aan de 3e Regiment Lanciersstraat. Geschiedenis De eerste kerk zou zijn opgericht door graaf Godfried I van Leuven als hofkapel bij de burcht. Hij bezat het patronaatsrecht dat later zou zijn verleend aan de heren van ten Steen. Het tiendrecht was onder meer in handen van de Abdij van La Ramée. De bewogen geschiedenis van deze kerk resulteerde uiteindelijk in de bouw van een classicistisch kerkje in 1765. Gebouw Het betreft een eenbeukig bakstenen kerkje met ingebouwde westtoren. De kerk heeft rondbogige vensters. Interieur De kerk bezit een opvallend baldakijn (vervaardigd in 1765 of 1817) en een eiken koorgestoelte van omstreeks 1700 dat afkomstig zou zijn van het Klooster van Maagdendaal te Oplinter. Het orgel is van 1710 en werd vervaardigd door Jean-Baptiste Forceville. Het is afkomstig uit de Sint-Pieterskerk van Ukkel. De kerk bezit een kruisbeeld (2e helft 16e eeuw), 17e-eeuwse beelden van Sint-Hubertus en Sint-Rochus, en Sint-Sebastiaan (begin 18e eeuw). Uit de in 1992 gesloopte Sint-Lambertuskerk van Gussenhoven zijn enkele 18e-eeuwse heiligenbeelden (Andreas, Lambertus en Remigius) naar de Sint-Pieterskerk overgebracht, evenals enkele romaanse kapitelen en 18e-eeuwse reliekhouders.
Naturschutzgebiet Bildchen

Das Naturschutzgebiet Bildchen liegt im südlichen Gebiet der Stadt Aachen, westlich der Lütticher Straße zwischen dem Straßendorf Bildchen und der belgischen Grenze, und ist Teil des Aachener Waldes. Beschreibung Das Schutzgebiet besteht aus einer 200 Meter langen Feuchtwiese, die im Nordwesten von Wald und bewaldetem alten Bahndamm begrenzt wird. Die Wiese wird im Nordosten von einer feuchten Rinne mit einer Binsenvegetation durchzogen. Durch die Rinne fließt ein Bach der am Bahndamm entspringt. Im Norden ist ein Waldgebiet mit Birkenbruchwald und ein Großseggenried. Die Vegetation ist hier reich an Moosen und Schachtelhalmen. Das Großseggengebiet ist fast strauchlos und weitgehend offen. Schutzzweck Das Ziel des NSG ist der Erhalt einer seltenen Quellflurlebensgemeinschaft mit Efeu-Moorglöckchen und Bach-Quellkraut mit der dazugehörigen Insektenfauna. Wichtig ist auch der Erhalt der Feuchtwiesengesellschaft durch Mähen zum richtigen Zeitpunkt und ebenso die Erhaltung des naturnahen Laubwaldes. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete in der Städteregion Aachen Weblinks Naturschutzgebiet „Bildchen“ im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen Naturschutzgebiete der Stadt Aachen
Onze-Lieve-Vrouw van het Heilig Hartkerk (Drieslinter)

De Onze-Lieve-Vrouw van het Heilig Hartkerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Linter behorende plaats Drieslinter, gelegen aan de Grote Steenweg. Het betreft een driebeukige bakstenen basilicale kruiskerk in neogotische stijl, gebouwd in 1909. De lage vierkante toren bevindt zich tussen transeptarm en koor. Het kerkmeubilair is overwegend 19e-eeuws. Er is een 16e-eeuws doopvont en een biechtstoel die afkomstig is uit het Dominicanenklooster te Tienen.
Gaasbeek Castle

Gaasbeek Castle (Dutch: Kasteel van Gaasbeek; French: Château de Gaesbeek) is a castle located in Lennik, Flemish Brabant, Belgium. Nowadays, it serves as a national museum. It is surrounded by a park. History The fortified castle was erected around 1240 to defend the Duchy of Brabant against the County of Flanders. The castle was destroyed, however, by Brussels city troops in revenge for the assassination of Everard t'Serclaes, which was allegedly commanded by the Lord of Gaasbeek at the time, Sweder of Abcoude. At the beginning of the 16th century, the Dominium of Gaesbeeck was inherited by the House of Hornes; they constructed a brick castle on the ruins of the medieval fortress. In 1565, Lamoral, Count of Egmont, acquired the castle and its domain, including feudal rights in 17 surrounding villages. Accused of high treason by Philip II of Spain, the Count of Egmont was beheaded three years later on the Grand-Place/Grote Markt (main square) of Brussels. In the following centuries, the castle was inhabited by several noble lords, amongst them René de Renesse, 1st Count of Warfusée, who acquired the castle and restored the buildings. It obtained its pseudo-medieval appearance as the result of a renovation during the years 1887–1898. The works were executed by the architect Charles Albert and ordered by the Marquise Arconati-Visconti (née Marie Peyrat) who owned the castle at that time, having inherited it from her husband. At her death in 1923, the Marquise donated the castle to the Belgian state, including the art collection and the grounds. Museum Since 1980, the castle has been owned by the Flemish Community (Vlaamse Gemeenschap). The castle contains impressive art collections displayed in lavishly decorated historical rooms. A remarkable collection piece is the authentic testament of the famous painter Peter Paul Rubens. The castle and its grounds (a park of 50 hectares or 124 acres) are open to the public. From 30 August 2020 to 2023, the museum was closed due to renovation works to the castle. The park and the garden remained accessible during this period. Gallery See also List of castles and châteaux in Belgium Beersel Castle Groot-Bijgaarden Castle External links Official website of Gaasbeek Castle
Castello di Gaasbeek

Il castello di Gaasbeek è un maniero del XVI secolo, costruìto a poca distanza dalla cittadina belga di Mijlenmeers, nelle Fiandre. Storia e descrizione Il Medioevo Il castello fu costruito nel XIII secolo da Enrico di Barbante, conte delle Fiandre. Nel 1388, nel castello, fu il luogo di tortura di Everard t'Serclaes, nemico del conte delle Fiandre. Il povero t'Serclaes morì poco dopo a Bruxelles. Dopo la morte di t'Serclaes, i cittadini di Bruxelles incendiarono e distrussero il castello, uccidendo il conte e la sua famiglia. La gloria rinascimentale L'edificio fu ricostruito solo nel 1413, quando la ricca famiglia aristocratica degli Horn lo acquistò, ricostruendolo in forme rinascimentali e rendendolo uno degli esempi più significativi del rinascimento fiammingo. Nel Cinquecento, gli Horn, ormai poveri e decaduti, furono costretti a vendere il castello, che fu acquistato da Lamoraal di Egmont, una delle persone più ricche e influenti delle Fiandre. Nel 1569, il castello di Gaasbeek fu nuovamente distrutto da un incendio, ma, questa volta, di origini naturali. Lamoraal lo ricostruì quasi totalmente poco tempo dopo, dandogli un aspetto pienamente rinascimentale. Il parco che oggi circonda il castello fu fatto realizzare, nel Seicento dal duca René de Renesse. Dall'Ottocento ai giorni nostri Agli inizi del XIX secolo, il castello fu acquistato dalla famiglia italiana Arconati Visconti, che lo restaurò seguendo sì il gusto del tempo, ma rispettando lo stile originale di Gaasbeek. Nel 1921, il castello fu donato allo Stato belga ed oggi è aperto al pubblico. Il Gaasbeekmuzeum Nel castello di Gaasbeek ha sede il Glaasbeekmuzeum (museo di Glaasbeek), una collezione di dipinti, mobili e oggetti di uso quotidiano appartenuti ai proprietari del castello. Nella prima sala, la Hal van Wandtapijten (sala degli Arazzi) sono esposti numerosissimi arazzi del XVI secolo prodotti a Tournai e una collezione di porcellane. Salendo per la Spiraalwan, la scala a chiocciola, si giunge alla Rubenskamer, un salone barocco ove sono esposti numerosi effetti personali e alcuni quadri del pittore olandese Peter Paul Rubens. L'ultima sala, la Wapenzaal (sala delle Armi), contiene armi e armature cinquecentesche. Galleria d'immagini Bibliografia Castello di Gaasbeek, su belgio.info. URL consultato l'11 agosto 2018. Gaasbeek Kastel, su bruxella.com. URL consultato l'11 agosto 2018 (archiviato dall'url originale il 24 febbraio 2021). Voci correlate Bruxelles Fiandre Rinascimento Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul castello di Gaasbeek
Castelo de Gaasbeek

O Castelo de Gaasbeek está localizado na municipalidade de Lennik, perto de Bruxelas, na província de Brabante Flamengo, Bélgica. História O primeiro castelo fortificado foi erguido em 1240, como um observatório para a defesa da cidade de Bruxelas e para o ducado de Brabante, que se sentiu ameaçado por principados próximos, tais como o condado de Hainaut e o condado da Flandres. Entretanto, em 1388, o castelo foi destruído por tropas da cidade de Bruxelas, em vingança pelo assassinato de Everard 't Serclaes, comandado pelo senhor de Gaasbeek. No século XVI, a família Horne construiu um castelo de tijolos sob as ruínas de uma fortaleza medieval. Em 1565, Lamoral, Conde de Egmont adquiriu o castelo e seu domínio, incluindo dezessete vilarejos. O novo senhor de Gaasbeek foi decapitado três anos depois, acusado de alta traição por Filipe II de Espanha. Nos séculos seguintes, o castelo foi habitado por diferentes famílias nobres. Obteve seu aspecto romântico e atual durante uma renovação que ocorreu entre 1887 e 1898, executada pelo arquiteto Charle Albert, às ordens do Marquês d'Arconati Visconti, o então proprietário de Gaasbeek. Sua viúva, Marie Peyrat, ofereceu o castelo, suas coleções e domínio para o Estado belga depois de sua morte, em 1922. Galeria de imagens Ver também Anexo:Lista de castelos da Bélgica Referências Ligações externas «Website oficial do Castelo de Gaasbeek» (em neerlandês)
Замок Гаасбек

За́мок Га́асбек (нид. Kasteel van Gaasbeek) расположен в коммуне Ленник к юго-западу от Брюсселя (бельгийская провинция Фламандский Брабант). К замку примыкает каскад прудов, природный и партерный парки. Замок Гаасбек был впервые построен около 1236 года Готфридом Лувенским для обороны от соседей из Эно и Фландрии. До Великой французской революции замок оставался родовым домом графов Гаасбеков. Один из графов так восстановил против себя брюссельское население, что в 1388 г. горожане уничтожили замок. В начале XVI века графы Горны отстроили на руинах новый замок; в середине XVI им владел граф Эгмонт. В 1695 году, во время войны за Пфальц, замок разграбила французская армия. В 1887—1889 годах замок был перестроен архитектором Шарлем Альбером и приобрёл современный вид. В 1921 году маркиза Висконти, последняя владелица замка, передала его по завещанию бельгийскому государству, в 1924 г. здесь открыли музей, а в 1980 г. замок перешёл в руки Фламандского сообщества. Основная часть коллекции — предметы XV—XVI веков из коллекции маркизы Висконти, воссоздававшей в замке атмосферу эпохи Возрождения. В апреле 2004 года публике открыто новое музейное крыло, где, среди прочего, выставлена уникальная ванная комната Висконти с предметами второй половины XIX века и проводятся регулярные «дегустации» ароматов Guerlain — спонсоров музея. В музейном архиве хранятся документы XIII—XVII веков. Музей в замке и парк открыты для публики с 1 апреля по 4 ноября. Доступ в сады — только организованным группам с экскурсоводом. Галерея Примечания Ссылки официальный сайт
Sint-Pancratiuskerk (Waasmont)

De Sint-Pancratiuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Landen behorende plaats Waasmont, gelegen aan de Hoevestraat 6. Al in de 10e eeuw werd hier een bedehuis opgericht. De huidige eenbeukige kerk werd gebouwd in het laatste kwart van de 18e eeuw en is uitgevoerd in classicistische stijl met rondboogvensters. Het oudste nog bestaande deel is van 1758. Als materiaal werd baksteen gebruikt met sierelementen (vensteromlijstingen, hoekkettingen) in blauwe hardsteen. De kerk heeft een voorgebouwde toren. In 1903 werd loodrecht op de kerk een neogotisch gebouw opgericht. In het interieur vindt men een doopvont van 1620 en een 18e-eeuwse communiebank en biechtstoel.
Sint-Norbertuskerk (Landen)

De Sint-Norbertuskerk is een parochiekerk in de Vlaams-Brabantse plaats Landen, gelegen aan de Sint-Norbertusstraat. Geschiedenis In 1858 werd het Station Landen geopend en er ontstond een groeiende wijk ten zuiden van dit station, waar in 1907 een kerk werd gebouwd in opdracht van de Norbertijnen van de Abdij van Park te Heverlee, naar ontwerp van Eduard Van Beygarden. De parochie werd in 1921 officieel erkend. Gebouw Het betreft een neogotisch basilicaal bakstenen kerkgebouw met driezijdig afgesloten koor en voorgebouwde westtoren die vier geledingen telt. De kerk heeft een niet-uitspringend transept. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een houten spitstongewelf. Het orgel is van 1937 en werd vervaardigd door J.B. D'Hondt. Het kerkmeubilair stamt voornamelijk uit de 1e helft van de 20e eeuw.
Sint-Wivinakerk (Overwinden)

De Sint-Wivinakerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Landen behorende plaats Overwinden, gelegen aan de Torenstraat 4. Gebouw Deze, vroeger aan Sint-Aldegondis gewijde, kerk heeft een 16e-eeuws laatgotisch koor, gebouwd in baksteen met speklagen van tufsteen. Het driebeukig kerkschip werd in de 17e eeuw gebouwd maar in de 18e eeuw werden de zijbeuken gewijzigd in classicistische zin en voorzien van steekboogvensters. De kerk heeft een voorgebouwde westtoren die van oorsprong gotisch is maar in de 18e eeuw voorzien van twee bakstenen geledingen. De benedenste geleding werd in zandsteen uitgevoerd met een schaakbordversiering in arduin. Interieur De kerk bezit een drietal 17e-eeuwse beelden, en wel van Sint-Aldegondis, Sint-Rochus en Sint-Sebastiaan.
Sint-Pietersbandenkerk (Attenhoven)

De Sint-Pietersbandenkerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Landen behorende plaats Attenhoven, gelegen aan de Sint-Petrusstraat 17. Geschiedenis De parochiekerk werd voor het eerst vermeld in 1608, toen een herstel- en verbouwingscampagne plaats vond aan het reeds bestaande eenbeukige kerkje. In 1615 werd de kerk opnieuw ingezegend en gewijd aan Sint-Pietersbanden. Uit deze tijd stamt het gotisch koor dat is opgetrokken in kalksteen uit Lijsem. In 1723 werd de kerk, waarvan het patronaatsrecht berustte bij het Sint-Lambertuskapittel te Luik, vergroot met een transept en een sacristie. Omstreeks 1770 werd de kerk ingrijpend verbouwd waarbij enkel het koor en de sacristie van de voormalige kerk bleven behouden. In 1862 werd de kerk verhoogd en omstreeks 1890 werd de kerk opnieuw vergroot in westelijke richting en werd een nieuwe westtoren gebouwd, dit naar ontwerp van Edmund Serrure jr. Het kerkschip kreeg toen, evenals de westtoren, een neogotische uitstraling. Schip en toren werden in baksteen uitgevoerd. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Gebouw Het betreft een driebeukige kerk met voorgebouwde westtoren waarin drie 17e-eeuwse klokken hangen. Het gotisch koor is 16e-eeuws en dit wordt geflankeerd door twee neogotische zijkapellen. Het orgel van 1866 werd door de firma Ruef vervaardigd. Interieur Het kerkmeubilair stamt grotendeels van eind 19e eeuw. Het doopvont is 18e-eeuws. Uit het midden van de 17e eeuw is een gepolychromeerd houten Sint-Rochusbeeld. Van een dergelijk materiaal is ook een Sint-Antoniusbeeld uit het midden van de 18e eeuw.
Sint-Gilliskerk (Rumsdorp)

De Sint-Gilliskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Landen behorende plaats Rumsdorp, gelegen aan de Rumsdorpstraat. Geschiedenis In 1280 was er al een kapel, behorende tot de Quinte Kapellen ofwel een vijftal kapelanieën met als centrum de Sint-Gertrudisparochie te Landen. Oorspronkelijk was de kapel toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw maar na de Franse Revolutie werd dit Sint-Gillis. De huidige kerk is van 1726 en werd gebouwd op kosten van het Sint-Lambertuskapittel te Luik, dat het tiendrecht bezat. Dit blijkt ook uit een gedenkplaat met de tekst: Expensis Capituli Sancti Lamberti Leodensis 1727. In de 19e eeuw werd de voorgevel met de ingebouwde toren gebouwd. Gebouw Het betreft een classicistisch kerkgebouw met rondboogvensters in de zuidwand. In de noordwand zitten geen vensters, behalve in de 19e-eeuwse toevoeging. De kerk wordt omgeven door een kerkhof. Interieur De kerk bezit een portiekaltaar uit de 2e helft van de 18e eeuw met als alt aarstuk een 18e-eeuws schilderij Onbevlekte ontvangenis. Uit dezelfde tijd is een biechtstoel. Het orgel werd omstreeks 1900 vervaardigd door de firma Wed. H. Geurts & Cie.
Maria Magdalenakerk (Neerlanden)

De Maria Magdalenakerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Landen behorende plaats Neerlanden, gelegen aan de Bergstraat. Geschiedenis Mogelijk stond hier al in de 10e of 11e eeuw een houten kapel. Het patronaatsrecht berustte bij de Sint-Gertrudisabdij te Leuven. Van de huidige kerk dateren de sacristie en het laatgotisch koor uit 1659. Dit bakstenen koor is driezijdig afgesloten en voorzien van speklagen in natuursteen. In 1760 werd het huidige schip en de voorgebouwde westtoren opgericht, dit alles in classicistische stijl. Gebouw De eenbeukige kerk bevindt zich op een hoogte. Het koor is hoger dan het kerkschip. Oorspronkelijk was de kerk aan Sint-Aldegondis gewijd maar aangezien er in de gemeente al een Sint-Aldegondiskerk bestond te Ezemaal, werd deze kerk aan Maria magdalena gewijd. Interieur De kerk bezit een 17e-eeuws portiekaltaar met een altaarstuk van 1767. Het doopvont is van omstreeks 1700. Er zijn schilderijen, onder meer een Sint-Anna te Drieën uit begin 15e eeuw, en nog twee 17e-eeuwse schilderijen. Een beeld van Maria Magdalena is uit het atelier van Hiëronymus Duquesnoy afkomstig. Ook is er een gepolychromeerd houten beeld van Maria met Kind, eveneens uit de 17e eeuw.
Sint-Trudokerk (Laar)

De Sint-Trudokerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Landen behorende plaats Laar, gelegen aan de Heuvelhofstraat. Deze eenbeukige kerk werd gebouwd in 1774-1775 in classicistische stijl. Hij is gebouwd in baksteen met natuurstenen sierelementen en heeft een voorgebouwde toren en een vlak afgesloten koor. De kerk heeft rondboogvensters. De kerk is aan Sint-Trudo gewijd die naar verluidt te Laar is geboren. De kerk heeft een classicistisch interieur en een orgel van 1834 dat werd vervaardigd door Charles Riffart. Er is een 16e-eeuws doopvont, een 15e-eeus Mariabeeld en 18e-eeuwse beelden van de heilige Apollonia, Trudo, Franciscus van Sales en Wivina. Het schilderij De vier Evangelisten wordt toegeschreven aan Erasmus Quellinus. In en buiten de kerk zijn enkele grafkruisen uit de 17e en 18e eeuw.
Schobbejakshoogte

De Schobbejakshoogte is een natuurgebied van 6 hectare in Sint-Kruis (Brugge) en onderdeel van het domein Ryckevelde. De strook bevindt zich tegen de oude spoorwegbedding van spoorlijn 58, 't Wit Zand en de bossen van Ryckevelde. Het gebied is Europees beschermd als Natura 2000-gebied Bossen, heiden en valleigebieden van Zandig Vlaanderen: westelijk deel. Geschiedenis Het natuurreservaat bevindt zich op een relict van een gordel landduinen die ontstond in de laatste ijstijd (100.000 tot 10.000 jaar geleden). In de middeleeuwen maakte de Schobbejakshoogte deel uit van de Noord-Vlaamse veldzone, waar ook andere grote heidegebieden zoals Bulskampveld toe behoorden. Het gebied werd er afwisselend als landbouw- en/of bosgebied ingericht. Als eigendom van het Ministerie van Landsverdediging werd op de strook vanaf 1950 aan zandwinning gedaan. Door zand af te graven ontstond er een landschap met putten en heuvels, waardoor heidevegetatie plaats kreeg. Daarnaast werd er door De Brugeoise een parcours aangelegd voor het uittesten van pantservoertuigen. Totdat deze tests stoppen in de jaren 60 van de 20ste eeuw, werd de grond er dus regelmatig omgewoeld door pantsers en schietoefeningen. Het westelijk deel is sinds 1986 eigendom van het Agentschap voor Natuur en Bos en is sterk verbost met zomereik en ratelpopulier. Sinds 1992 wordt het oostelijk deel beheerd door Natuurpunt. Beheer en Natuurwaarde Om de heide en heischrale graslanden te herstellen en behouden, voert Natuurpunt graasbeheer uit. Eerst werden hiervoor geiten, heideschapen en pony's geïntroduceerd. Ondertussen zijn enkel houtlandschapen de grazers van dienst. Er is een opmerkelijke verscheidenheid aan dieren (circa 300), planten (circa 170) en zwammen (circa 160). Opvallend is de aanwezigheid van de in de streek zeldzame hazelworm. Dit gebied was de laatste vindplaats van bruine eikenpage in West-Vlaanderen totdat deze hier verdwenen. Toegankelijkheid Het gebied is via de schapenpoort vrij toegankelijk voor wandelaars die op de paden blijven. Vanwege de aanwezige schapen, zijn honden niet toegelaten. Etymologie De naam Schobbejakshoogte slaat op een heide- en stuifzandgebied met landduinen waar schobbejakken (dieven, struikrovers …) zich verstopten. Het gebied wordt eveneens d'hoogten of 't wit zand genoemd.
Sint-Mauritiuskerk (Neerhespen)

De Sint-Mauritiuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Linter behorende plaats Neerhespen, gelegen aan de Langstraat 32. De kerk werd gebouwd omstreeks 1860 in neoclassicistische stijl. Het is een bakstenen bouwwerk met voorgebouwde toren en vlak afgesloten koor, met natuurstenen sierelementen en steekboogvensters. De kerk bezit een hardstenen doopvont uit het 2e kwart van de 12e eeuw. Dit doopvont heeft reliëfs die de Opstanding weergeven en op de vier hoeken zijn de vier engelen van het Laatste Oordeel afgebeeld. In een muur van deze kerk werd een kanonskogel verwerkt en een herdenkingsplaat die verwijst naar de Slag bij Neerwinden in 1793 toen Neerwinden de locatie was van de linkervleugel van het Franse leger.
Sint-Sulpitiuskerk (Overhespen)

De Sint-Sulpitiuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Linter behorende plaats Overhespen, gelegen aan de Geldenakenstraat 23. Gebouw Het betreft een classicistisch kerkgebouw van 1775 met een voorgebouwde westtoren uit de 13e eeuw die gebouwd is in zandsteen en een 17e-eeuwse spits heeft. De gedrongen kerk is in baksteen gebouwd, is hoog, heeft een transept en een koor met halfronde apsis. De kerk heeft rondbogige vensters. Interieur Het noordelijk zijaltaar is van eind 18e eeuw. Het hoofdaltaar is van 1775. Het orgel is gebouwd eind 18e eeuw. De kerk bezit een 17e-eeuws Sint-Sulpitiusbeeld en een kruisbeeld van omstreeks 1700.
Christus Koningkerk (Wange)

De Christus Koningkerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Landen behorende plaats Wange, gelegen aan de Kiezelweg 2. Deze eenbeukige bakstenen kerk werd gebouwd in 1947 naar ontwerp van H. Gielen. De kerk heeft een voorportaal met dakruiter. De kerk heeft neoromaanse stijlelementen, met name rondbogige vensters. De kerk verving de Sint-Apolloniakerk die wat noordelijker ligt nabij de Motte van Wange en die omstreeks 1950 werd gesloopt. Op het oude kerkhof van deze kerk bevindt zich nog een grafsteen uit 1604, in renaissancestijl.
Bains de Bruxelles

Les Bains de Bruxelles (en néerlandais : Baden van Brussel) sont un établissement de bains publics de la ville de Bruxelles dans le quartier des Marolles inauguré en 1953 sous les plans de l'architecte Maurice Van Nieuwenhuyse. Description Sous l'apparence d’un style « paquebot », le bâtiment comporte cinq niveaux, des piscines et des bains-douches publics. La piscine possède une infrastructure moderne dans un décor Art déco. La conception et le style des bains de la Sauvenière, à Liège, ont inspiré l'architecte pour dessiner les bains de Bruxelles. Depuis le 6 mai 2010, les Bains de Bruxelles font partie de la liste des bâtiments classés par la Région de Bruxelles-Capitale. Adresse Rue du Chevreuil 28, 1000 Bruxelles Des bains publics étaient déjà établis à Bruxelles en 1785, notamment rue de la Roulette à Anderlecht où l'on pouvait prendre les bains chauds ou froids, à son gré, pour une demi-couronne. Voir aussi Liste des monuments classés de Bruxelles-ville Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la natation Portail de Bruxelles