NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouwkerk van de Oude Bareel

De Onze-Lieve-Vrouwkerk van de Oude Bareel is een kerkgebouw in Oude Bareel, een wijk in de Gentse deelgemeente Sint-Amandsberg. De kerk is toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. Bouwgeschiedenis Door de bevolkingsaangroei langs de Antwerpse- en Dendermondsesteenweg richtte men op 17 oktober 1928 de nieuwe parochie Oude Bareel op. Op de stichting werd reeds vanaf 1907 door pastoor Cap van Sint-Amandsberg aangedrongen. Een moeilijkheid was, dat de parochie gedeeltelijk op het grondgebied van Oostakker lag en dit dorp zich bleef verzetten tegen de nieuwe parochie. In 1911 tekende een architect reeds plannen voor een nieuwe kerk maar door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog en ingevolge het gebrek aan fondsen werd de bouw niet gerealiseerd. Uiteindelijk werd de modernistische kerk Onze-Lieve-Vrouw van de Oude Bareel in 1930 ontworpen door architect Valentin Vaerwyck. De inzegening door bisschop Honoré Jozef Coppieters vond plaats op 23 juli 1933. Architectuur Deze moderne parochiekerk is opgetrokken met gele baksteen in een sobere traditionele stijl met art-deco-invloeden. De plattegrond toont een traditionele structuur: een rechthoekig schip met uitgebouwd hoofd- en zijportaal, een doopkapel, een licht uitspringend transept en een vierkante toren. Vaerwyck versierde de buitenzijde met decoratieve baksteenarchitectuur van de Amsterdamse School. De gebeeldhouwde calvarieberg staat aan de noordzijde. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Sint-Amandsberg
Sint-Amanduskerk (Oostakker)

De Sint-Amanduskerk is een kerkgebouw in de Gentse deelgemeente Oostakker. De kerk is toegewijd aan de heilige Amandus. Historiek Het eerste gebedshuis voor de plaatselijke bevolking was een oude Sint-Laurentiuskapel waarvan het stichtingsjaar onbekend blijft maar die hersteld en gewijd werd circa 1350. Ze verving de Sint-Amanduskapel in het Sint-Annahospitaal bij de Spitaalpoort als parochiekerk na haar sloop in 1578. Haar nieuwe patroonheilige werd toen Amandus. Ze werd een tijdlang door de Gentse calvinisten gebruikt en in 1602 hersteld en opnieuw gewijd. Grote verbouwings- en vergrotingswerken volgden in de zeventiende en achttiende eeuw. Herstellingen van de zijbeuken en de sacristie gebeurden in de negentiende eeuw. In 1917, tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk, met uitzondering van de toren, verwoest. Heropbouw volgde in 1924-25, gebaseerd op de nog aanwezig funderingen. Beschietingen in 1940 vernielden de gewelven en het dak. Architectuur De huidige kerk is driebeukig en pseudobasilicaal met een toren aan de westzijde. Het schip en de zijbeuken hebben zeven traveeën met ingebouwd of pseudotransept. Van de oude Sint-Laurentiuskapel is op het eerste gezicht niets meer zichtbaar; toch wordt er melding gemaakt van sporen van de oorspronkelijke ingang, ingebouwd in de in 1717 vernieuwde westelijke toren. Externe link Foto's van de kerk op kerkinvlaanderen
Heilig Kruiskerk (Sint-Kruis-Winkel)

De Heilig Kruiskerk is een kerkgebouw in de Gentse deelgemeente Sint-Kruis-Winkel. De kerk is toegewijd aan het Heilig Kruis van Christus. Historiek De oudste kern van deze kerk stamt uit de vijftiende eeuw en haar eerste vermelding uit 1629. Rond 1500 werd ze heropgebouwd als hallenkerk met behoud van schip en westelijke toren. Rond 1633 kregen de zijbeuken een overwelving met kruisribben. In het begin van de achttiende eeuw verving men de houten overwelving van het schip door een spitstongewelf met gordelbogen. Het schip en het koor kregen een leien zadeldak en in de negentiende eeuw bouwde Louis Minard een doopkapel en sacristie. Interieur In de kerk ligt de grafsteen uit 1416 van Pieter Van de Winckle. De eikenhouten biechtstoel uit 1674 is vermoedelijk van de hand van Jan de Vos. Externe link Foto's van de kerk op Belgiumview
Sint-Audomaruskerk (Westkerke)

De Sint-Audomaruskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Oudenburg behorende plaats Westkerke, gelegen aan Gistelsesteenweg 2. Geschiedenis De parochie Westkerke splitste zich al in een vroeg stadium af van die van Roksem. Mogelijk ontstond deze al in de 8e of 9e eeuw. Het patronaatsrecht berustte bij de Abdij van Sint-Bertinus te Sint-Omaars. In de 13e eeuw werd een vroeggotische kerk gebouwd. Tijdens de godsdiensttwisten omstreeks 1570 werd deze kerk zwaar beschadigd. Herstel vond plaats met het puin van de Sint-Michielskerk van Roksem. Deze kerk werd in 1566 eveneens verwoest. Toen werd Westkerke de hoofdkerk van een parochie die ook Roksem omvatte. De toen ontstane eenbeukige kerk werd vooral in de 18e eeuw voorzien van nieuw kerkmeubilair. Een nieuw doksaal en een sacristie werden gebouwd. In 1914 ontstond een ontwerp voor een nieuwe, neogotische, kerk, van de hand van Jules Carette. De vroeggotische toren bleef daarbij behouden. In 1937 werd deze geklasseerd als monument. Gebouw De vroeggotische toren werd in het neogotisch bouwwerk opgenomen. De onderste geleding heeft een vierkante plattegrond. Daarboven rijst een achtkante klokkentoren met achtkante spits. De vele gebruikte baksteensoorten wijzen op de hergebruikte materialen van de Sint-Michielskerk. De kerk is een driebeukige neogotische hallenkerk, overwelfd met een houten tongewelf. De kerk bezit twee 18e-eeuwse schilderijen van de Vlaamse School: Onze-Lieve-Vrouw met Kind schenkt rozenkrans aan de Heilige Dominicus Guzman en Marteldood van Sint-Sebastiaan. Ook is er een 17e-eeuws houten beeld van Sebastiaan, en een eikenhouten Onze-Lieve-Vrouw met scepter en Kind met wereldbol van omstreeks 1700. Uit de 18e eeuw zijn een koorgestoelte en een communiebank. Ook het Van Peteghem-orgel stamt uit de tweede helft van de 18e eeuw.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Zevekote)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Gistel behorende plaats Zevekote, gelegen aan de Zevekotestraat. Geschiedenis De parochie bestond mogelijk al tussen de 10e en de 12e eeuw, maar in de 13e eeuw was er sprake van een kerkgebouw. Het patronaatsrecht behoorde toe aan de Sint-Andriesabdij en de bisschop van Doornik. In 1580 werd de kerk verwoest door de Geuzen, en tijdens het eerste kwart van de 17e eeuw werd het gebouw gedeeltelijk hersteld. De huidige kerk is van 1719 en gebouwd in barokstijl. Tijdens de Franse Revolutie werd de kerk geplunderd en werden de meeste kerkschatten verkocht. In 1802 werd de kerk hersteld. In 1856 werd de westtoren aangebouwd. Gebouw Het betreft een zaalkerk met een Grieks kruis als plattegrond. De voorgebouwde westtoren heeft twee geledingen en een ingesnoerde naaldspits. Interieur Het interieur wordt overwelfd door een houten tongewelf. Het zuidelijk zijaltaar is gewijd aan Antonius van Padua. Er zijn biechtstoelen van 1740 en 1744. De communiebank is van omstreeks 1750. Het koorgestoelte is van 1669. De preekstoel is uit de 2e helft van de 17e eeuw. Er is een Van Peteghemorgel van 1844. Er is een kerkhof waarvan de betonnen kruisjes met gekleurde kiezelstenen zijn versierd, wat verder enkel nog op het kerkhof van het nabijgelegen Zande is te vinden.
Sint-Michielskerk (Roksem)

De Sint-Michielskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Oudenburg behorende plaats Roksem, gelegen aan de Pastoriestraat 14. Geschiedenis De parochie van Roksem is een der oudste van de streek, vanwege de gunstige ligging voor bewoning op een dekzandrug. Volgens een oorkonde van 745 verkreeg de Sint-Bertinusabdij te Sint-Omaars hier bezittingen, en stichtte er een priorij die als zodanig bestaan heeft tot 1560. Paalgaten uit de 9e eeuw kunnen in verband worden gebracht met een houten pre-romaans kerkje, gewijd aan Sint-Michaël, dat nabij het kruispunt van de Oude Bruggeweg en de Zeeweg heeft gestaan. In 877 werden Westkerke en mogelijk ook Ettelgem als van Roksem afhankelijke parochies genoemd, die echter in een vroeg stadium al zelfstandig werden. In de 11e eeuw werd een romaanse kerk gebouwd. Omstreeks 1566 werd de kerk door de Geuzen verwoest, en de ruïne werd later (1757) gebruikt om de Sint-Audomaruskerk te Westkerke te herstellen. De parochie Roksem werd bij die van Westkerke gevoegd en Roksem had geen eigen kerkgebouw meer. De contouren van het verwoeste romaanse kerkje zijn aangegeven op de plaats waar het eens heeft gestaan. Pas in 1962 werd de parochie opnieuw opgericht en ten noordoosten van de oorspronkelijke plaats werd een nieuwe kerk gebouwd die in 1964 werd ingewijd. Het betreft een zaalkerk naar ontwerp van Christ Vastesaeger en geïnspireerd op de Sint-Augustinuskerk te Bellegem. Deze kerk werd gebouwd toen Roksem zich met een nieuwe wijk uitbreidde. Gebouw Het is een zaalkerk in modernistische stijl, met plat dak, en uitgevoerd in baksteen en beton. De kerk heeft een losstaande open betonnen klokkentoren. De kerk heeft door R. Devolder gebeeldhouwde kruiswegstaties en een 12e-eeuws mergelstenen doopvont met 20e-eeuws gesmeed deksel.
Jo Coxplein

Het Jo Coxplein (Frans: Place Jo Cox) is een plein gelegen in het centrum van de Belgische stad Brussel. Geschiedenis Door de eeuwen heen had het Jo Coxplein andere namen: Mosselgat, Oestersteeg, Lollepot, Madrillegang. Eind 2018 kreeg het plein zijn huidige naam. Het plein bevindt zich achter de Ancienne Belgique, achter de Lollepotstraat. Het Jo Coxplein is omringd door een paar bomen en gebouwen. Eerbetoon Jo Cox Joanne Cox was een Brits Lagerhuislid voor de Labour Party. Zij werd vermoord op 16 juni 2016, een week voor de volksraadpleging in het Verenigd Koninkrijk over Brexit, waarover zij als tegenstandster een duidelijk standpunt innam. Cox werkte zes jaar lang in Brussel voor het Europees Parlement en Oxfam. Omdat ze de Ancienne Belgique regelmatig bezocht, werd het plein achter het gebouw naar haar vernoemd. Het plein werd ingehuldigd op 27 september 2018 om 13 uur. De stad Brussel wilde meer vrouwelijke namen toekennen aan straten en andere openbare plaatsen.
Memorial 22/03

Het Memorial 22/03 is een herdenkingsmonument voor de terreuraanslagen van 2016, gelegen in het Zoniënwoud in Ukkel in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Er werd gekozen voor het Zoniënwoud omdat deze plaats rust uitstraalt. Geschiedenis Het monument werd gebouwd naar aanleiding van de aanslagen van 22 maart 2016. Bij de eerste bomaanslag op Brussels Airport kwamen 12 mensen om het leven (exclusief terroristen). Een dik uur later vond er ook een aanslag plaats in Maalbeek (metrostation) daarbij kwamen 20 mensen om het leven (exclusief terroristen). Het herdenkingsmonument in het Zoniënwoud kwam er nadat nabestaanden van een van de slachtoffers aan Céline Fremault, Brusselse minister van Leefmilieu, om een herdenkingsboom vroeg. Uiteindelijk kwam er uit dit idee het monument. Beschrijving Het monument in het Zoniënwoud bestaat uit 32 blokken blauwe hardsteen van 800 kilogram die samen een ring vormen. Deze staan zo opgesteld dat ze gebruikt kunnen worden als zitbank. Rond deze blokken bevinden zich 32 berken die symbool staan voor de 32 omgekomen mensen. Er werd specifiek gekozen voor deze bomen aangezien ze symbool staan voor het leven. Ontwerper Het monument in het Zoniënwoud is ontworpen door Bas Smets, een landschapsarchitect die over de hele wereld actief is in het maken van monumenten en landschappen. Naast het herdenkingsmonument in Bosvoorde maakte hij ook een herdenkingsplek voor de slachtoffers van de aanslag op het Noorse eiland Utøya. Andere monumenten Naast het herdenkingsmonument in het Zoniënwoud zijn er elders ook nog monumenten naar aanleiding van de aanslagen van 22 maart. Er is de Flight in Mind, een standbeeld dat sinds 1995 opgesteld stond in de vertrekhal van Brussels Airport. Na de aanslagen werd het verplaatst naar een parkje langs de luchthaven. Aan het Schumanplein is het monument Gewond maar steeds overeind tegenover het onbegrijpelijke gebouwd. Ook in het metrostation Maalbeek (metrostation) werd een monument ingericht, bedacht en gerealiseerd door de Belgische cartoonist Benoît van Innis.
Maison communale de Tourneppe

L'ancienne maison communale de Tourneppe (en néerlandais : Gemeentehuis van Dworp) est un bâtiment du village de Tourneppe (en néerlandais : Dworp) dans la commune belge de Beersel, dans la province du Brabant flamand. Le bâtiment est situé au 612, chaussée d'Alsemberg. À environ 200 mètres à l'est se trouve l'église de Tourneppe, l'église Saint-Géry de Tourneppe. Histoire Le bâtiment a été conçu par Henri Jacobs, de Schaerbeek. Le bâtiment remplace une ancienne église et un cimetière. Il a été construit entre 1900 et 1902. Certaines parties de l'église ont été utilisées pour la construction du nouvel hôtel de ville, comme le grès de fer (qui se trouve dans le socle, les bandes murales et les harpes). Le coq de l'église a également été repris. La maison communale a été officiellement inaugurée en 1902. Bâtiment La maison communale a été construite dans le style éclectique et se caractérise par une combinaison d'éléments traditionnels avec des détails d'Art nouveau. Henri Jacobs également utilisé de nombreux matériaux colorés. Dans sa conception et sa structure, la maison communale témoigne de l'importance toujours croissante du gouvernement civil aux XIXe et XXe siècles et de la nécessité d'ériger des bâtiments représentatifs où le conseil municipal pourrait se réunir. En 1958, l'ensemble du bâtiment a été rénové et redessiné selon le design de l'AVEMA de Bruxelles. Des réparations ont été effectuées en 1974, sous la direction de l'architecte Jef Lemmens. En 1981, la place devant la maison communale a été repensée et la place autour du pilori de Tourneppe a également été rénovée. Le premier changement majeur est intervenu en 1987. Jusque-là, le bâtiment était utilisé comme maison communale, mais à partir de 1987, le bâtiment a servi de poste de police. Cette nouvelle fonction signifiait un design intérieur complètement nouveau. Ceux-ci étaient dirigés par P Dewit, architecte. Il ne reste rien de cette rénovation, puisque le bâtiment a été mis en service à partir de 2011 par l'IBO de Malleboot, organisé par l'association asbl 3Wplus Kinderopvang. Depuis le 17 mai 2018, une procédure est en cours pour en faire un monument protégé. Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Gemeentehuis van Dworp » (voir la liste des auteurs). 50° 43′ 49,84″ N, 4° 17′ 55,13″ E Portail du Brabant flamand
Gemeentehuis van Dworp

Het voormalige gemeentehuis van Dworp is een gebouw in het dorp Dworp in de Belgische gemeente Beersel in de provincie Vlaams-Brabant. Het gebouw staat aan de Alsembergsesteenweg 612. Ongeveer 200 meter naar het oosten staat de kerk van Dworp, de Sint-Gorikskerk. Geschiedenis Het gebouw werd ontworpen door Henri Jacobs, afkomstig uit Schaarbeek. Het gebouw is een vervanging van de kerk en het achterliggende kerkhof en werd gebouwd tussen 1900 en 1902. Enkele onderdelen van de kerk werden gebruikt voor de bouw van het nieuwe gemeentehuis zoals de ijzerzandsteen (deze werkt verwerkt in de plint, muurbanden en negblokken). Ook het haantje van de kerk werd overgenomen. In 1902 werd het gemeentehuis officieel ingehuldigd. Gebouw Het gemeentehuis werd gebouwd in de eclectische stijl en wordt gekenmerkt door een combinatie van traditionele elementen met details uit de art nouveau. Henri Jacobs gebruikte ook veel kleurrijke materialen. Het gemeentehuis getuigt in zijn vormgeving en structuur van het steeds groeiende belang van de burgerlijke overheid in de 19de en 20ste eeuw en de noodzaak om representatieve gebouwen op te trekken waar het gemeentebestuur kon vergaderen. In 1958 werd het hele gebouw gerenoveerd en heringericht naar het ontwerp van het AVEMA uit Brussel. In 1974 werden er herstellingswerken uitgevoerd, onder leiding van de architect Jef Lemmens. In 1981 werd het plein voor het gemeentehuis heraangelegd en werd ook het pleintje rond de schandpaal van Dworp vernieuwd. De eerste grote verandering kwam er in 1987. Het gebouw werd tot dan gebruikt als gemeentehuis maar vanaf 1987 deed het gebouw dienst als politiecommissariaat. Deze nieuwe functie betekende een compleet nieuwe inrichting in het interieur. Deze werden geleid door de heer P. Dewit, architect. Van die herinrichting blijft niets meer over aangezien het gebouw vanaf 2011 in gebruik werd genomen door IBO de Malleboot, georganiseerd door de vzw 3Wplus Kinderopvang. Sinds 17 mei 2018 loopt er een procedure om van het gebouw een beschermd monument te maken.
Begraafplaats van Marcinelle

De Begraafplaats van Marcinelle is een gemeentelijke begraafplaats in de Belgische gemeente Marcinelle, een deelgemeente van Charleroi. De begraafplaats ligt vlak naast de site van Bois du Cazier aan de Rue des Sarts op 2,5 km ten zuiden van het centrum (Grand'Place). Ze heeft een onregelmatig grondplan en wordt omgeven door een bakstenen muur. De toegang bestaat uit een monumentaal poortgebouw bestaande uit een centrale boogvormige doorgang geflankeerd door twee kleinere doorgangen afgesloten door metalen hekken. Direct na de toegang staat een gedenkteken voor de gemeentenaren die omkwamen in de Eerste of Tweede Wereldoorlog. Daarrond ligt een perk met graven van Belgische gesneuvelden en oud-strijders uit deze oorlogen. Een ander monument herdenkt de Franse en Belgische slachtoffers die omkwamen in de strijd tegen het nazisme in Rava Ruska (voormalige Sovjet-Unie, nu Oekraïne) tijdens de Tweede Wereldoorlog. Er staat ook een monument voor de gemeentenaren die in gevangenkampen omkwamen tijdens deze oorlog. Belangrijke personen Lucien Harmegnies: voormalig burgemeester van Marcinelle. Jules Destrée: Belgisch politicus en doctor in de rechten. Paul Pastur: Belgisch volksvertegenwoordiger en socialistisch voorman. Georges Lemaitre: grondlegger van het uitdeinende heelal, de oerknal Franse oorlogsgraven Centraal op de begraafplaats ligt een perk met meer dan 60 Franse gesneuvelde militairen uit de beide wereldoorlogen. Britse oorlogsgraven Centraal op de begraafplaats ligt een perk met 59 Britse, 328 Duitse en 3 Franse gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Dit perk werd na de wapenstilstand ontworpen door William Cowlishaw. Het Cross of Sacrifice staat aan de toegang tot dit perk. Bij de Britse gesneuvelden zijn er 10 niet geïdentificeerde. Bij de Duitse gesneuvelden zijn er 98 niet geïdentificeerde maar 44 slachtoffers worden herdacht met een speciale gedenksteen omdat zij vermoedelijk onder een naamloos graf liggen. Onder de geïdentificeerde Britse graven zijn er 34 Britten, 14 Australiërs en 1 Canadees. Een Britse gesneuvelde wordt met een Special Memorial herdacht omdat zijn graf niet meer gelokaliseerd kon worden. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan er geregistreerd onder Marcinelle New Communal Cemetery. Onderscheiden militairen Edward George Elliot, sergeant bij de Royal Engineers werd onderscheiden met de Meritorious Service Medal (MSM). Michael Timothy Danaher, onderluitenant bij de Australian Infantry, A.I.F.; George Robert Leslie Lapworth, compagnie sergeant-majoor bij de Royal Engineers en E. Russell, sergeant bij de Royal Garrison Artillery werden onderscheiden met de Military Medal (MM). Laatstgenoemde ontving ook het Franse Croix de guerre. Alias kanonnier Arthur Theodore Phyffers diende onder het alias Arthur Theodore Cotter bij de Australian Field Artillery.
Kolveniershof (Leuven)

Het Kolveniershof (1740-1797) was het gildehuis van de Leuvense kolveniers van Sint-Christoffel (Oostenrijkse Nederlanden). Het bevindt zich in de Vital Decosterstraat, naast de Vaartstraat, in Leuven (België). Historiek De gilde van de kolveniers van Sint-Christoffel kocht in 1738 een terrein, buiten de eerste ringmuur van de stad Leuven. Het terrein lag buiten de Steenpoort, naast de Vaartstraat, aan de Houtmarkt (middeleeuwse benaming), later in de 19e eeuw ook wel Aardappelmarkt genoemd. In 1740 lieten de kolveniers er hun gildehuis optrekken, in rococostijl. Het gebouw heeft een U-vorm gericht naar de langwerpige tuin. In de tuin schoten ze met hun veldslangen voor de sport, niet als militaire training. Midden in de tuin stond er een klein bos. Vanuit het bos liepen lange hagen door de tuin, wat bijdroeg tot de spektakelwaarde van de schietpartijen. In het gildehuis legden ze hun plechtige eed af en werden er feesten georganiseerd. De schulden van de kolveniersgilde stapelden zich op. De rechter besliste dat zij een deel van de tuin moesten verkopen (1787). Het Frans bestuur in Leuven schafte de kolveniersgilde af (1797), net zoals ze dit deed met andere gilden. Het Kolveniershuis werd eigendom van de stad Leuven, die er een theaterzaal van maakte. In de 19e eeuw waren er soldaten gekazerneerd, en nadien de Leuvense burgerwacht. De Katholieke Universiteit Leuven bouwde dwars op de Kolveniershof het Instituut voor Bacteriologie, zodat het sindsdien lijkt dat het Kolveniershof aan een plein gelegen is. In de 20e eeuw was het Kolveniershof tijdelijk een jeugdherberg. Sinds 1994 is het Kolveniershof een dagcentrum voor kinderen en volwassenen met een beperking. Het Kolveniershuis, met de Fuselierssteeg, het enige wat rest van de lange tuin, zijn beschermd erfgoed van de Vlaamse Gemeenschap sinds 1994, omwille van het stadsgezicht.
Kasteel Montjoie

Het Kasteel Montjoie is een kasteel in de West-Vlaamse stad Gistel, gelegen aan de Zevekoteheirweg 87. Geschiedenis Op de Ferrariskaarten (1770-1778) werd het kasteeltje reeds vermeld. Het zou eind 18e eeuw gebouwd zijn voor de Engelse familie Batlet. Tijdens de Eerste Wereldoorlog brandde het af en werd het herbouwd. Het is een dubbelhuis met mansardedak. Het kasteeltje bevindt zich in een park met vijver, koetshuis en conciërgerie. In 2009 werd het kasteeltje geklasseerd als bouwkundig erfgoed.
Reigerie

De Reigerie is een natuurgebied annex landgoed nabij het tot de West-Vlaamse gemeente Oudenburg behorende dorp Westkerke, gelegen nabij Oude Gistelseweg 29-33. De oorsprong van het gebied ligt in een abdijhoeve, opgericht door de Brugse kartuizerabdij Genadedal. In 1684 werd melding gemaakt van een Hofstede van de Chartreuzer, welke het Oudt Schaepgoet werd genoemd. Later werd dit bekend als de Campagne. In 1800 werd het goed openbaar verkocht en kreeg particuliere eigenaren. Vanaf 1944 vestigde zich een kolonie blauwe reigers in de tuin van het landgoed, waaraan dit de naam: Buitengoed 't Reigersnest verwierf. Sinds de jaren '70 van de 20e eeuw is dit een vogelreservaat, aangezien de blauwe reiger zeldzaam is geworden in de streek. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was het huis verlaten en richtte de Duitse bezetter er een telefooncentrale in. Het hoofdgebouw heeft een tuin voor en achter en aansluitend een bos met vijver, waarin zich de reigerkolonie bevindt.