NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
DeSingel

Das Internationale Kunstzentrum deSingel in Antwerpen ist ein Kunstzentrum der flämischsprachigen Gemeinschaft in Belgien mit einem weitreichenden, vielseitigen Programm. Geschichte Die Idee zu diesem Zentrum, in welchem Musik mit Theater und den bildenden Künsten vereint werden sollten, stammt von Peter Benoit. Das vom Architekten Léon Stynen (1899–1990) geplante Kunstzentrum wurde am 4. November 1980 im Beisein des belgischen Königspaares Baudouin I. und Fabiola eröffnet. Angebot Das Kultur- und Kunstzentrum deSingel ist ein offenes Haus für Zeitgenössische Kunst und beherbergt vier Disziplinen: Architektur, Tanz, Musik und Theater unter seinem Dach. Die Betonung liegt auf zeitgenössischen Darstellungen, sowohl von unkonventionellen Produktionen als auch von Interpretationen von klassischen Werken. DeSingel ist die Heimstätte von Künstlern wie Jan Fabre mit Troubleyn, Philippe Herreweghe und dem Collegium Vocale Gent sowie der Beethoven Academie unter der Leitung von Hervé Niquet. Auch das Antwerp Symphony Orchestra, früher DeFilharmonie, konzertiert dort regelmäßig. Im deSingel haben unter anderen das Conservatorium van Antwerpen, die Hochschule für Bühnenkunste (Posthoogeschool voor Podiumkunsten), das Vlaams Architectuurinstituut und Radio 2 Antwerpen ihren Sitz. Ausstattung Das deSingel hat drei Bühnen: Der Blaue Saal ist ein Konzertsaal mit 1.000 Sitzplätzen, der Rote Saal mit 800 Sitzplätzen wird für Tanz- und Theateraufführungen genutzt, der Kleine Saal ist mit 92 Sitzplätzen ausgestattet. Die Wandelgänge und die Verbindungsräume sind so breit gehalten, dass sie auch als Ausstellungsräume genutzt werden können. Erweiterungsbauten 2011 wurden die ursprünglichen Gebäude durch die Planungen aus dem Jahre 2007 des belgischen Architekten Stéphane Beel erweitert. Es sind eine Theaterwerkstatt, Übungsräume für Musiker, ein Tanzstudio sowie ein weiterer Saal mit 300 Sitzplätzen und ein spezieller Ausstellungstrakt von 400 Quadratmetern entstanden. Einige der Neubauten wurden zwischen die Bestandsgebäude eingefügt, andere, besonders die des Konservatoriums, fanden in einem zweigeschossigen, aufgeständerten rechteckigen Gebäudeteil Platz, der quasi als Dach über den darunter befindlichen Gebäuden und Freiflächen schwebt. Ausstellungen 2009: Cerith Wyn Evans:“...”delay. 2011: Bas Princen: Reservoir. 2014: Pasticchio. Weblinks Website des Kunstzentrums (nl., fr., en.)
Heilig Hartkerk (Kruiseke)

De Heilig Hartkerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Wervik behorende plaats Kruiseke, gelegen aan de Kruisekestraat. Alvorens de parochie van Kruiseke werd opgericht, was het dorpje aangewezen op de parochiekerk van Ten Brielen. Op deze plaats stond al een kerk die echter tijdens de Eerste Wereldoorlog werd verwoest. De kerk werd herbouwd in baksteen naar ontwerp van J. Bosschaert in neoromaanse stijl. Het is een naar het westen georiënteerde kerk met een aangebouwde zuidoosttoren die gedekt wordt door een tentdak. De achtergevel is van beton en op de top van de achtergevel bevindt zich een dakruiter. In de kerk wordt de heilige Rita vereerd.
Stará radnice (Lo)

Stará radnice v Lo je důležitá pamětihodnost ve městě Lo, které je částí obce Lo-Reninge, v provincii Západní Flandry v Belgii. Dříve sloužila jako radnice, nyní jako hotel a restaurace. Budova radnice se zvonicí je zapsána na Seznam světového dědictví UNESCO spolu s dalšími radnicemi se zvonicemi pod jménem Zvonice v Belgii a Francii. Historie a popis Radnice byla postavena v letech 1565 až 1566 v renesančním stylu jako náhrada za starší a zchátralou radnici. Architektem byl Joos Staesin z Yper. Na rohu budovy stojí věž zvonice podepřená dvěma toskánskými sloupy. Všechny stěny zvonice jsou nahoře zakončeny stupňovitými štíty s okny, aby byl slyšet zvuk zvonu. Ve spodní části věže je plocha s oblouky nad sloupy, zábradlím, odkud byla vyhlašována prohlášení veřejnosti. V prvním patře radnice je vlámská jídelní síň s elegantním obkladem krbu, dubovým stropem a okny s erby šlechticů a významných duchovních. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Old Town Hall, Lo na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Stará radnice v Lo na Wikimedia Commons Oficiální stránky hotelu a restaurace (nizozemsky)
Old Town Hall, Lo

The Old Town Hall of Lo is a historic landmark in the municipality of Lo-Reninge, in the Belgian province of West Flanders. Formerly the seat of the municipal government, the building is now a hotel and restaurant. The hall was built in 1565-1566 in Renaissance style by Joos Staesin from Ypres, in replacement of an older, dilapidated town hall. At the corner of the building is a belfry tower, supported in the front by two Tuscan columns. The four walls at the top the tower end in step gables, with louvered openings to let out sound from the bell chamber. The lower part of the tower, with round arches over the columns, encloses a platform from which proclamations were announced. On the middle of the building's three main stories, a distinctly Flemish dining hall has been preserved, with an elegant mantelpiece, oaken ceiling and old windows glazed with the coats of arms of nobles and clergymen. In 1999, the hall and the belfry were inscribed on the UNESCO World Heritage List as part of the Belfries of Belgium and France site, because of its Renaissance architecture and its testimony to the civic (not religious) influence and its impmortance in the granting of civil liberties. References External links (in Dutch) Site of Town Hall / Hotel / Restaurant
Beffroi de Lo

Le beffroi de Lo (en néerlandais : Belfort van Lo) est un beffroi situé sur la Grand-Place (Markt) de la ville belge de Lo faisant partie de la commune de Lo-Reninge en province de Flandre-Occidentale. Historique L'ancien hôtel de ville et le beffroi adjacent sont érigés en 1565 et 1566 sous les plans de l'architecte yprois Joos Staesin. Le bâtiment a subi trois restaurations en 1848, 1906 et de 1970 à 1974. L'ancien hôtel de ville est devenu un restaurant. Depuis 1999, le beffroi est classé au patrimoine mondial de l'UNESCO au même titre que 32 autres beffrois belges. Architecture Le beffroi est réalisé en brique dans un style Renaissance local. Il prolonge la façade de l'ancien hôtel de ville. La tour carrée se compose de six niveaux délimités par des bandeaux de brique. La particularité du bâtiment vient du second niveau qui est ajouré sur trois côtés par l'emploi de deux colonnes toscanes et de pilastres formant ainsi des arcades avec arcs en plein cintre. La tour est surmontée par quatre pignons à gradins caractéristiques de l'architecture flamande. Ces pignons pourvus d'abat-sons possèdent des gargouilles aux angles et entourent une petite flèche intérieure. Articles connexes Beffrois de Belgique et de France Beffroi de Furnes Lo-Reninge Liens externes Liste des beffrois de Belgique et de France classés au patrimoine mondial Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Stadhuis van Lo » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Flandre-Occidentale
Stadhuis van Lo

Het oud stadhuis en belfort is een historisch en beschermd gebouw in het stadje Lo in de Belgische provincie West-Vlaanderen. Het voormalige stadhuis wordt nu als hotel en restaurant gebruikt. Stadhuis en belfort staan sinds 1999 op de werelderfgoedlijst van de Unesco als onderdeel van de gezamenlijke inschrijving van een groep van 56 belforten in België en Frankrijk. Het stadhuis werd in 1565-1566 gebouwd in renaissancestijl door Joos Staesin uit Ieper, ter vervanging van het oudere en vervallen stadhuis. Op de hoek staat een belforttorentje, dat op twee Toscaanse zuilen steunt. Bovenaan eindigt de toren in vier trapgevels, met galmgaten voor de klokken. De onderkant van de toren, met rondbogen boven de zuilen, is opengewerkt tot een pui, waarvan vroeger officiële mededelingen werden voorgelezen. Op de eerste verdieping van het gebouw is een oude Vlaamse eetzaal bewaard gebleven, met een sierlijke schoorsteenmantel, eiken zoldering en oude glasramen van Kamiel Wybo, waarop de wapenschilden van de toenmalige wereldlijke en kerkelijke heersers zijn afgebeeld.
Rubenshuis

The Rubenshuis (Dutch for 'Rubens House') is the former home and workshop of Peter Paul Rubens (1577–1640) in Antwerp. Purchased in 1610, Rubens had the Flemish townhouse renovated and extended on the basis of designs by Rubens himself. After the renovations, the house and its courtyard garden had the outlook of an Italian palazzo, which reflected the artistic ideals of Rubens. The ensemble is now a museum dedicated mainly to the work of Rubens and his contemporaries. The main "Artist's Residence" part of the museum is (November 2025) currently closed for renovation. Rubens's house during his lifetime A year after marrying Isabella Brant in 1609, Rubens began construction of an Italian-style villa on the then-Vaartstraat (now the Wapper, 9–11), at the time located at the banks of the Herentalse Vaart canal. Rubens designed the building himself, based on studies of Italian Renaissance palace architecture that also formed the basis of his Palazzi di Genova. The layout included his home, studio, a monumental portico and an interior courtyard. The courtyard opens into a Baroque garden that he also planned. In the adjacent studio, he and his students executed many of the works for which Rubens is famous. He had established a well-organised workshop that met the demands of his active studio, including large commissions from England, France, Spain and Bavaria and other locations. He relied on students and collaborators for much of the actual work. Rubens himself, however, guaranteed the quality and often finished paintings with his own hand. In a separate private studio he made drawings, portraits and small paintings without the assistance of his students and collaborators. Rubens's house after his lifetime Rubens spent most of his lifetime in this building. After his death, his wife Helena Fourment let the building to William Cavendish and his wife. After the latter left in 1660, the house was sold. At the Brussels International 1910 World's Fair there was a full-size reconstruction of the Rubens house, built by the architect Henri Blomme. The reconstruction was a romantic interpretation of what the building used to be, full of ornaments, but it promoted the idea to save the building. After his death in 1921, Blomme left a legacy to the city of Antwerp to buy the house. This finally happened in 1937. The city bought the house in 1937 and after an extensive restoration the Rubenshuis was opened to the public in 1946. Dozens of paintings and artworks by Rubens and his contemporaries were installed in the rooms, as well as period furniture. Paintings include his early Adam and Eve (c. 1600) and a self portrait made when he was about fifty. The Rubenianum, a centre and archive dedicated to the study of Rubens, is in a building at the rear of the garden. Collection By Rubens By others See also Rockox House List of single-artist museums Notes External links 360°-panorama van de Rubenshuis
Rubenshuis

La Rubenshuis era la casa-taller de Pedro Pablo Rubens durante sus últimos 29 años de vida, situada en la plaza Wapper en Amberes, Bélgica siendo un museo sobre el pintor en la actualidad. La casa durante la vida de Rubens Un año después de su boda con Isabella Brant en 1609, Rubens comienza la reconstrucción de la casa basándose en sus conocimientos de arquitectura copiando el estilo de las villas italianas que había visto durante su estancia en Italia (1600-1608). Diseña el edificio basándose en los palacios renacentistas de Génova, que conocía de primera mano y que serían objeto de una publicación suya, el libro de grabados de 1622 Palazzi di Genova. Los diseños incluyen la casa privada, el taller y un pórtico barroco que une las dos partes del edificio. El pórtico da paso a un jardín que estaba diseñado por él con plantas exóticas de sus viajes y en el que destaca un pabellón. La casa se divide en dos partes diferenciadas, la primera a la izquierda de la entrada de estilo flamenco, representa los aposentos privados de la familia del pintor. Compuesto por diferentes habitaciones repartidas en dos plantas. En la planta de abajo, destaca la Kunstkammer o galería de arte, en dónde exponía sus obras y las de otros artistas, a los coleccionistas compradores. Esta sala se remata con una cúpula semicircular inspirada en el Panteón de Roma, en cuyos muros hay hornacinas donde exponía las esculturas de su propiedad. Otras habitaciones destacables son el dormitorio, el comedor o el salón familiar. La parte de la derecha, de estilo barroco italiano, era la dedicada al taller, en que trabajaba tanto el pintor como los ayudantes y estudiantes. La casa tras el fallecimiento del artista Tras la muerte del pintor, el palacio fue habitado durante cinco años por su viuda, Helena Fourment. Después fue arrendado a Sir William Cavendish, confidente del rey Carlos I de Inglaterra, quien estableció allí una academia de equitación española. En 1660, los herederos de Rubens vendieron la casa. Fue luego ocupada por diversos propietarios. Desde la segunda mitad del siglo XVIII, pasó por diversas alteraciones y modificaciones, y posteriormente cayó en el olvido. Ya durante el siglo XIX, hubo una creciente conciencia de que la residencia debiera ser rehabilitada como monumento. El 1 de agosto de 1937 el municipio decidió expropiar la casa, que se encontraba en estado de ruina. El 21 de julio de 1946, tras la remodelación, la casa fue de nuevo abierta al público. De la época original, se conservan solo el pabellón del jardín y el pórtico barroco. El resto se ha reconstruido siguiendo bocetos y dibujos. El Rubenianum, un centro dedicado al estudio de Rubens, se ubica en un edificio en el jardín. Galería Enlaces externos Sitio oficial de la Rubenshuis
Rubenshuis

Il Rubenshuis (in italiano Casa di Rubens) è una casa museo, abitata per circa trenta anni da Peter Paul Rubens; si trova nel centro di Anversa. Le collezioni qui conservate, oltre ad alcune opere del maestro, comprendono capolavori di alcuni dei suoi allievi più talentuosi e contemporanei. Parti integranti del percorso espositivo sono l'edificio stesso, lo studio, il portico barocco e il padiglione del giardino, in grado ancora di restituire le atmosfere seicentesche. Storia Nel 1610, insieme alla prima moglie Isabella Brant (1591-1626), Rubens acquista una villa con terreno ad Anversa. Negli anni successivi progetta lui stesso un ampliamento, fa costruire: una galleria semicircolare per l'esposizione di una collezione di statue antiche; uno studio, dove produrrà numerose opere; un portico, un arco di trionfo e un padiglione nel giardino, trasformazioni che imprimeranno alla casa lo stile di un palazzo italiano, conforme agli ideali artistici del maestro, ispirati all'arte romana e al rinascimento italiano. Rubens raccoglie durante la propria vita quadri di artisti di fama internazionale e la sua casa diviene un'importante esposizione d'arte senza uguali all'epoca nei Paesi Bassi. La casa mantiene le caratteristiche originarie fino alla metà del XVIII secolo, per poi subire trasformazioni profonde. Grazie all'accurato restauro del 1937 è stato possibile recuperare fedelmente il portico e il padiglione. Il mobilio e alcuni oggetti presenti nelle sale sono d'epoca, ma non sono parte dell'arredo originale. Un altro importante restauro conservativo è del 2018. Opere di Rubens (Elenco parziale) Adamo ed Eva L'annunciazione San Sebastian Servio Sulpicio Galba Enrico IV e la battaglia d'Ivry Portico Autoritratto Santa Chiara d'Assisi Ritratto di Helena Fourment Martirio di Sant'Andrea Opere di altri artisti (Elenco parziale) Alexander Adriaenssen Natura morta con uccelli morti Tintoretto Angelo che predica il martirio di santa Caterina d'Alessandria Tiziano Ritratto di una donna e sua figlia Jan Brueghel il Vecchio Allegoria della Terra Jan Brueghel il Vecchio Gli arciduchi Albert e Isabelle nel giardino del loro castello di Coudenberg a Brussel Pieter Neeffs I Interno della Cattedrale di Anversa Giovanni Cariani Cristo che porta la croce Adriaen Thomasz Key Ritratto di donatore Jacob Jordaens Suonatore di cornamusa Jacob Jordaens Nettuno e Anfitrione Frans Pourbus il Giovane Ritratto di Elisabetta di Francia, successivamente Isabella, regina di Spagna Jacob van Utrecht Bartholomé Rubens e Barbara Arents Jacob van Utrecht e Marten Pepijn Una donna al mercato del pesce di Anversa Abel Grimmer Le quattro stagioni Anthony van Dyck Autoritratto Frans Snijders Due cani in una dispensa Jacob Harrewijn Casa Rubens ad Anversa Matthijs van den Bergh Ragazzo sul letto di morte Otto van Veen Nicolaas Rockox Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Rubenshuis Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su rubenshuis.be. (EN) Sito ufficiale, su rubenshuis.be. (FR) Sito ufficiale, su rubenshuis.be. (DE) Sito ufficiale, su rubenshuis.be.
Dom Rubensa

Dom Rubensa – były dom i pracownia niderlandzkiego malarza Petera Paula Rubensa w Antwerpii; obecnie muzeum sztuki. Historia budynku W dwa lata po ślubie z Isabellą Brant, który odbył się w 1609 roku, malarz nabył dom przy ówczesnej ulicy Vaartstraat, stojący nad brzegiem kanału (dziś nieistniejącego). Artysta natychmiast polecił go rozbudować według własnych projektów, wzorujących się na architekturze włoskiej. Dzięki temu do flamandzkiego budynku dodano siedzibę w stylu włoskim z portykiem, wewnętrznym dziedzińcem i pawilonem. W środku znajdowała się m.in. biblioteka, uważana za jedną z największych w Antwerpii. W ogrodzie wzniesiono łuk triumfalny, kopulasty budynek przeznaczony na zbiory dzieł sztuki i rozmaite pawilony. W domu mieściła się wielka pracownia oraz prywatne muzeum Rubensa ze zbiorami antyków, obrazów włoskich i niderlandzkich z XV i XVI wieku. We wspomnianej pracowni naukę malarstwa pobierały dziesiątki jego uczniów, w tym Antoon van Dyck (od roku 1616) czy Jordaens (od 1617). Po śmierci Rubensa w 1640, jego druga małżonka, Helena Fourment, w 1650 wynajęła budynek Williamowi Cavendishowi i jego żonie, pisarce i filozof Margaret. Gdy małżeństwo opuściło dom w 1660 roku, został on sprzedany. W 1937 roku rada miasta kupiła obiekt, a po gruntownej renowacji w 1946 roku został on otwarty dla publiczności jako dom-muzeum Rubensa. Pomieszczenia zostały wypełnione obrazami malarza (dziesięć jego prac) i współczesnych mu artystów. Na tyłach ogrodu znajduje się siedziba Rubenianum, ośrodka poświęconego badaniu twórczości Rubensa. Przypisy Bibliografia Robert Genaille: Encyklopedia malarstwa flamandzkiego i holenderskiego. Warszawa: PWN, 2001. ISBN 83-221-0686-6. Wiktor Łazariew: Dawni mistrzowie. Warszawa: PWN, 1984. ISBN 83-01-04243-5.
Rubenshuis

Rubenshuis är ett personmuseum i Antwerpen i Belgien i Peter Paul Rubens tidigare ateljé och bostad. Peter Paul Rubens lät börja bygga bostadshuset på dåvarande Vaartstraat, nuvarande Wapper, år 1609, ett år efter att ha ingått giftermål med Isabella Brant. Det låg vid denna tid vid kanalen Herentalse Vaart. Rubens ritade själv huset, baserat på studier i italiensk renässanspalatsarkitektur. Huset har en innergård, som öppnar upp mot den barockträdgård, som han också skapade. Antwerpens stad köpte huset 1937 och det öppnades för allmänheten 1946 efter en omfattande renovering. Referenser Denna artikel bygger på artikeln Rubenshuis på engelskspråkiga Wikipedia. Externa länkar Webbplats för Rubenshuis
Église Saint-Martin (Bas-Warneton)

L'église Saint Martin de Bas-Warneton est une église paroissiale créée par Jean Ier de Warneton, évêque de Thérouanne, en 1127. L'église actuelle a été réalisée durant la Reconstruction à un nouvel emplacement en 1927. Histoire En 1114, Jean Ier de Warneton fonde un prieuré dédié à Saint Bertin. En 1127, il établit une paroisse indépendante depuis l'église de Bas-Warneton. Le document précise que c'est l'emplacement des tombes de ses parents, ce qui renforce l'hypothèse de l'origine Bas-Warnetonoise de l'évêque. La paroisse de Bas-Warneton couvre le village au nord de la ville, autour de l'actuel cimetière, et le village de Warneton-Bas, séparés par la Lys. Des fouilles archéologiques sur le site de l'ancienne église mettent au jour des vestiges gallo-romain sur laquelle l'église s'est construite. On retrouve la mention de l'église sur des cartes dès le XVIe siècle. Le bâtiment sera complètement reconstruit au XVIIe siècle lors des premiers travaux de déviation de la Lys. Durant la Première Guerre mondiale, Bas-Warneton se trouve sur la ligne de front et les bombardements de l'artillerie britanniques dévastent le village et son église. En 1919, une église provisoire est aménagée le long de la route reliant Warneton à Comines et passant par Bas-Warneton. Il s'agit d'un simple baraquement en bois. Lors de la reconstruction, le centre du village est déplacé des abords du cimetières vers la bordure de l'axe routier. L'église actuelle de style néo-roman est inaugurée en juillet 1927. Particularités Les murs sont recouverts de céramique flammée de couleur beige marron avec des reflets bleu gris ou orangés. Une relique de Saint-Christophe est préservée dans l'église. Depuis 1958, une bénédiction de véhicules est effectuée sur la place du village le 3e week-end de juin. Une rosace située sur le transept sud représente Saint-Martin offrant son manteau à un pauvre. Une statue, épargnée de la Première Guerre mondiale, représente Saint François d'Assise. Une particularité architecturale notable sur les chapiteaux des colonnes en pierre bleue de l'église reprend les ornements de pommes de pin et de raisins comme ceux de la Cathédrale Notre-Dame de Tournai. Les cloches ont été épargnées par la Première Guerre mondiale et datent du XVIIIe siècle. Notes et références Liens externes Portail de l’architecture chrétienne Portail du Hainaut
Sint-Martinuskerk (Neerwaasten)

De Sint-Martinuskerk (Église Saint-Martin) is de parochiekerk van de tot de Henegouwse gemeente Komen-Waasten behorende plaats Neerwaasten. Geschiedenis De parochie werd in 1127 gesticht door Jan I van Waasten, bisschop van Terwaan. Tot de parochie behoorde naast Neerwaasten (Bas-Warneton) ook Warneton-Bas, dat ten zuiden van de Leie lag, nu in Frankrijk. Opgravingen tonen aan dat de oorspronkelijke kerk gebouwd werd boven op een Romeins bouwwerk. 16e-eeuwse afbeeldingen tonen een romaans kerkgebouw. In de 17e eeuw werd deze, te klein bevonden, kerk vrijwel geheel vernieuwd. Neerwaasten werd geheel verwoest tijdens de Eerste Wereldoorlog. In 1919 werd een noodkerk in gebruik genomen. De huidige kerk, in neoromaanse stijl, is van 1927. Het is een basilicale kruiskerk met voorgebouwde toren, uitgevoerd in baksteen.