NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Place Rouppe

The Place Rouppe (French, pronounced [plas ʁup]) or Rouppeplein (Dutch, pronounced [ˈrupəˌplɛin]) is a square in central Brussels, Belgium. It is named in honour of Nicolas-Jean Rouppe, the first mayor of the City of Brussels following the Belgian Revolution of 1830. Rectangular and symmetrical in shape, it is located in the Midi–Lemonnier or Stalingrad Quarter (southern part of the City of Brussels), between the Rue du Midi/Zuidstraat and the Avenue de Stalingrad/Stalingradlaan. History The Place Rouppe was inaugurated on 26 September 1841 as a forecourt for Bogards' railway station, Brussels' first South Station, so-called for the former cloister of the Bogards' convent whose site it was built on, and to which the Rue des Bogards/Bogaardenstraat is nowadays the only reference. The former presence of a station at this location also explains the unusual width of the current Avenue de Stalingrad/Stalingradlaan, which goes from the square to the Small Ring (Brussels' inner ring road), a reminder of the train tracks that used to run in its middle. In 1848, the Rouppe Fountain was inaugurated in the middle of the square. It was designed by the architect Joseph Poelaert and the sculptor Charles-Auguste Fraikin. In 1869, a new South Station was built on the site of the current Brussels-South Station, because Bogards' station had already become too small. The current layout, a central square surrounded by a cast iron gate and rows of trees, dates from 1884 and was designed by the city's architect Victor Jamaer. Rouppe Fountain Since 1844, the centre of square has been occupied by a monumental fountain known as the Rouppe Fountain. This monument, the work of Joseph Poelaert, and originally bearing a medallion bust of Rouppe, was inaugurated in 1848. It was inspired by the fountains of the Champs-Élysées in Paris. The fountain is made up of two basins; the water from the upper bronze basin flows into the lower blue stone basin through twelve lion mouths. At the request of the City of Brussels, the sculptor Fraikin, a former student of the Royal Academy of Fine Arts in Brussels, replaced the original medallion with an allegorical white marble statue representing the City of Brussels. She holds a laurel wreath in one hand and wears a reproduction of the Cathedral of St. Michael and St. Gudula on her head. See also Neoclassical architecture in Belgium History of Brussels Belgium in the long nineteenth century References Citations Bibliography De Roose, Fabien (1999). De fonteinen van Brussel (in Dutch). Tielt: Lannoo. ISBN 978-90-209-3838-8. Gérard, Hervé (2023). Bruxelles et ses places (in French). Brussels: 180° éditions. ISBN 978-2-940721-32-0. Le Patrimoine monumental de la Belgique: Bruxelles (PDF) (in French). Vol. 1C: Pentagone N-Z. Liège: Pierre Mardaga. 1994. pp. 218–221. External links Media related to Place Rouppe/Rouppeplein at Wikimedia Commons
Rouppeplein

Het Rouppeplein (Frans: Place Rouppe) is een plein in de Belgische stad Brussel. Het plein ligt ten zuidwesten van het centrum van de stad en heeft een vierkant grondplan. Een straat verder naar het noordwesten ligt het Anneessensplein. Het plein is vernoemd naar burgemeester Nicolas-Jean Rouppe, de eerste burgemeester van de stad Brussel na de onafhankelijkheid van België. Geschiedenis Op 26 september 1841 werd het plein ingehuldigd. Het plein was toen aangelegd als voorplein voor het Bogaardenstation, het toenmalige Zuidstation van Brussel. Gedurende de aanwezigheid van het station was het een plein met herbergen en hotels en met veel activiteit. De naam "Hôtel à La Grande Cloche" verwijst naar de toenmalige stationsklok en ook het oude stationsbuffet staat er nog steeds. In 1848 werd de Rouppefontein midden op het plein ingehuldigd. Het is naar het ontwerp (onderstel) van architect Joseph Poelaert en beeldhouwer Charles-Auguste Fraikin. In 1869 werd op de plaats van het huidige station Brussel-Zuid een nieuw Zuidstation gebouwd, omdat het Bogaardenstation al te klein was geworden. Rouppefontein De fontein heeft een dubbele schierschaal met bovenop een beeld van een vrouwenfiguur die de stad Brussel voorstelt. De onderste schaal is een meerzijdig stenen bekken. Daarin staat een versierde stenen sokkel, waarop een bronzen sierschaal rust. Via twaalf leeuwenkoppen op de rand van de bronzen sierschaal spuit het water van de bovenste schaal naar het onderste. In de bovenste sierschaal staat een versierde sokkel met daarop een witmarmeren beeld dat de stad Brussel voorstelt. De kroon van deze vrouwenfiguur heeft de vorm van de Sint-Goedelekathedraal. De hand met de laurierkrans is in 2017 verdwenen, en werd bij de restauratie in 2024 verkeerd teruggeplaatst, doordat de krans verticaal in plaats van horizontaal stond.
Provinciehuis (Vlaams-Brabant)

Het Provinciehuis van Vlaams-Brabant bevindt zich in de Belgische provinciehoofdstad Leuven. In het provinciehuis zetelen het bestuur en de medewerkers van de provincie Vlaams-Brabant. Aan de noordzijde van het provinciehuis bevindt zich de ingang die aan het Provincieplein gelegen is. Op ongeveer 400 meter naar het noorden ligt het station Leuven en langs het provinciehuis lopen de spoorlijnen 36 en 139 die vanuit het station naar respectievelijk Luik-Guillemins en Ottignies lopen. Geschiedenis Op 1 januari 1995 ontstond de provincie Vlaams-Brabant door de opsplitsing van de provincie Brabant in Vlaams-Brabant, Waals-Brabant en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Leuven werd daarbij als provinciehoofdstad van Vlaams-Brabant gekozen. De provincie zetelde op drie locaties in de stad. Een van de panden die de provincie betrok was een oud bankgebouw (wat nog eerder een warenhuis was geweest) aan de Diestsesteenweg in Kessel-Lo dat in november 1994 aangekocht was door de provincie. In deze straat kwam de gouverneur te zitten met aan de overzijde van deze straat de administratie van de provincie. Aan de Diestsevest ging de bestendige deputatie zetelen. In 2003 werd aan het Provincieplein een nieuw gebouw opgeleverd en nam het provinciebestuur intrek in dit gebouw. Dit nieuwe gebouw is van de hand van architect Gonçalo Sousa Byrne. In januari 2015 kreeg de provincie met haar twintigjarige bestaan een nieuwe huisstijl. Het nieuwe logo dat ze hierbij kreeg is een zespuntige ster. Deze werd op 16 januari 2015 hoog op het provinciehuis aangebracht. Gebouw Het provinciehuis aan het Provincieplein bestaat uit twee delen: een torengebouw en een langsgebouw. In de toren zijn de kantoren van de medewerkers gevestigd, terwijl in het langsgebouw de raadzaal, een auditorium, een restaurant en enkele andere ruimtes gevestigd zijn. Het torengebouw heeft een hoogte van 42 meter boven het Provincieplein, 52 meter boven de naastgelegen spoorlijn en heeft 11 verdiepingen. Deze kantoortoren bevindt zich aan de noordzijde van het gebouw en is met zijn hoogte duidelijk van afstand te zien. Helemaal bovenaan dit torengebouw is een groot logo van de provincie aangebracht: een zespuntige ster (asterisk). Aan de zijkant van deze toren hangt aan de tiende verdieping een uitstekend geel balkonnetje dat uit de toon valt door het uitspringen en de kleur. Dit balkonnetje is van het ontwerp van kunstenaar Aglaia Konrad. Het langsgebouw loopt vanaf de toren in zuidelijke richting parallel aan het spoor en heeft twee verdiepingen. Kunst Het provinciehuis kreeg een zestal kunstwerken van zeven kunstenaars, te weten: Jef Geys: Zomer in Vlaams-Brabant Ann Veronica Janssens en Richard Venlet: Een Film Eran Schaerf: Taalgrens Aglaia Konrad: Het Balkon Guy Rombouts: Windwijzeralfabet Heimo Zobernig: Zonder Titel, 2003 Zie ook Dirk Boutsgebouw - vlakbij gelegen gebouw van de Vlaamse overheid Stadskantoor - vlakbij gelegen gebouw van het stadsbestuur
Kasteel Drie Torens

Het Kasteel Drie Torens, ook wel het Kasteel van Ursene genoemd, is een kasteel in de gemeente Londerzeel in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. Het kasteel staat aan de Drietorenstraat ten noordwesten van de plaats en rond het kasteel ligt een natuurgebied. Het maakt deel uit het van het Londerzeelse gehucht Ursene. Gedurende enkele jaren vonden op de domeinen rond het kasteel Highland Games plaats. Geschiedenis In de 16e eeuw wordt het kasteel reeds vermeld. In 1786 werd het huidige kasteel gebouwd, met rond het kasteel een slotgracht en park aangelegd in Engelse stijl. De slotgracht wordt gevoed door de Molenbeek. Tot het einde van de 16de eeuw was het kasteel in het bezit van de familie van Ursene, die sedert het tweede kwart van de 13de eeuw vermeld werd. In 1753 werd het toenmalige kasteel met afhankelijkheden verkocht aan G.J. Boote. Nadien verviel het door vererving aan de Spoelbergs. Flora en fauna Een van de plantensoorten op het domein is de zwanenbloem, in Vlaanderen een wettelijk beschermde plant. Deze moerasplant groeit hier in de gracht die de kasteelvijver met de Kleine Molenbeek verbindt. In de periode 1980-2000 werd de zwanenbloem met uitsterven bedreigd. Sindsdien is deze plaatselijk algemeen voorkomend.
St. Julien Dressing Station Cemetery

St. Julien Dressing Station Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische gehucht Sint-Juliaan (Langemark-Poelkapelle). De begraafplaats ligt 3 km ten zuidoosten van de Grote Markt van Langemark-Poelkapelle en werd ontworpen door Reginald Blomfield. Ze heeft een zevenhoekig grondplan met een oppervlakte van 2.173 m² en wordt omsloten door een bakstenen muur. Centraal tegen de noordwestelijke muur staat het Cross of Sacrifice. De graven zijn in vier perken ingedeeld. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er worden 428 doden herdacht, waarvan 180 niet geïdentificeerde. Geschiedenis Sint-Juliaan lag tijdens de oorlog aan het front van de Ieperboog. Van het najaar van 1914 tot april 1915 was het in Britse handen, maar kort na de Duitse gasaanvallen viel het bij de Tweede Slag om Ieper in Duitse handen. Begin augustus 1917 kon het dorp bij de Derde Slag om Ieper heroverd worden. Eind april 1918 viel het nog even terug in Duitse handen bij het Duitse lenteoffensief, tot het op 28 september uiteindelijk door Belgische troepen werd heroverd. In september 1917 was men begonnen met de aanleg van de begraafplaats, waar tot maart 1918 gesneuvelden werden begraven. Oorspronkelijk lagen er 203 soldaten. De begraafplaats raakte in 1918 zwaar beschadigd door artillerievuur. Na de wapenstilstand werd de begraafplaats uitgebreid met graven uit de omgeving. Er liggen 395 Britten, 15 Canadezen, 10 Australiërs, 3 Nieuw-Zeelanders en 5 Zuid-Afrikanen begraven. Voor 9 Britten en 2 Zuid-Afrikanen werden Special Memorials opgericht omdat hun graven niet meer gelokaliseerd konden worden. Men neemt aan dat ze onder de naamloze graven liggen. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Onderscheiden militairen Laurence Smith Blanche Brown, onderluitenant bij het Machine Gun Corps werd onderscheiden met het Military Cross (MC). Samuel Beech, korporaal bij de Royal Field Artillery werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM) en de Military Medal (MM). sergeant A. Smith, korporaal Alfred J. Stacey, monteur Frederick Turner en geleider Harry Thomas Page ontvingen de Military Medal (MM). Externe links St. Julien Dressing Station Cemetery op de website van de CWGC. St. Julien Dressing Station Cemetery op de website van WO1.be
Provincieplein

Het Provincieplein is een plein in de Belgische stad Leuven in de provincie Vlaams-Brabant. Het ligt aan de stadsrand, in de buurt van het station Leuven. Situering Het plein werd vernoemd naar het aanpalend Provinciehuis. Daarnaast wordt het plein begrensd door de treinsporen in het oosten, het KBC-kantorencomplex in het noorden, het Professor Roger Van Overstraeten-plein in het noordwesten en de Tiensevest in het westen. Geschiedenis Het Provincieplein dateert van 2004 (opening nieuw provinciehuis). Voorheen was er op die plaats een publieke fietsenstalling voor de treingebruikers. Bezienswaardigheden In het voorjaar 2008 verrees op het Leuvense Provincieplein de laatste creatie van de Vlaams-Brabantse kunstenaar Rik Poot: de Ontvoering van Europa met de steun van de provincie Vlaams-Brabant, de stad Leuven en KBC. Het bronzen beeld vormt er het sluitstuk van de esplanade die het station met het provinciehuis zal verbinden. Het beeld, verwijzend naar de Griekse mythologie, toont de mooie Europa op de rug van een kolossale stier. Het symboliseert hoe Europa, dochter van koning Agenor, werd ontvoerd door Zeus. Hij ontving kort daarop in Brugge de tweejaarlijkse Achilles Van Ackerprijs voor zijn hele oeuvre. In het voorjaar van 2017 verscheen de eerste 'Solar bench' op het provincieplein. Het betreft een betonnen zitbank met een groot zonnepaneel waarmee je je smartphone en elektrische fiets kan opladen. Dankzij de ingewerkte batterij is de bank ook bruikbaar bij bewolkt weer of 's nachts. Bronnen
Ruttermolen

De Ruttermolen, ook wel Molen van Werelds of Ruttenmolen genoemd, is een watermolen op de Jeker in Rutten in de Belgische gemeente Tongeren. De molen bevindt zich aan de Ruttermolenstraat. De Ruttermolen werd voor het eerst vermeld in 1360 als eigendom van de heer van Hamal. In 1557 werd de molen ook vermeld als "Molen van Soest geheyten van Elch". Het huidige molencomplex dateert uit de 19e eeuw. De molen en de omgeving zijn sinds 11 april 1984 beschermd als monument en dorpsgezicht.
Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk (Blauberg)

De Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk is de parochiekerk van de de tot de Antwerpse gemeente Herselt behorende plaats Blauberg, gelegen aan Blauberg. Geschiedenis De parochie werd in 1857 opgericht en graaf Charles de Merode schonk de grond voor de bouw van de kerk. Deze werd gebouwd in 1859-1860 naar ontwerp van Johan Van Gastel. In 1935 werd de -aanvankelijk eenbeukige- kerk met twee zijbeuken uitgebreid, naar ontwerp van Arthur Langerock. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen, min of meer georiënteerde, kerk in neogotische stijl met ingebouwde westtoren, niet-uitspringend transept en driezijdig afgesloten koor. De toren heeft vier geledingen en een ingesnoerde naaldspits omringd door vier puntgeveltjes. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een kruisribgewelf. Afgezien van een 18e-eeuws schilderij dat Sint-Augustinus verbeeldt zijn alle kunstwerken en het meubilair uit de 2e helft van de 19e eeuw.
Sint-Servatiuskerk (Herselt)

De Sint-Servatiuskerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Herselt, gelegen aan Dorp 36. Geschiedenis Wanneer Herselt een zelfstandige parochie werd is niet bekend. Omstreeks het jaar 1000 zou hier een kleine romaanse kapel hebben bestaan. Omstreeks 1300 werd deze door een gotisch kerkgebouw vervangen. In 1559 brandde de kerk af en enkel de onderbouw van de toren en een deel van het koor bleven behouden. De kerk werd hersteld en begin 18e eeuw werd de kerk vergroot met zijbeuken. In 1778 werd de toren hersteld en verhoogd. In 1806 werd Herselt getroffen door een dorpsbrand. De schade aan de kerk bleek beperkt. In 1872 werd de kerk vergroot vanwege de toegenomen bevolking, naar ontwerp van Pieter Jozef Taeymans. De kerk werd in 1897 opnieuw te klein geacht. Ook wilde men de N19 verbreden waartoe de kerk, op de toren na, in 1912-1916 werd gesloopt en een nieuwe kerk werd gebouwd naast de plaats van de voorganger, met integratie van de oude toren. Ook het oude koor werd systematisch afgebroken en herbouwd naar de oude vorm. De kerk is gebouwd in baksteen en ijzerzandsteen, voor wat betreft de toren in de vorm van speklagen. De nieuwe kerk had min of meer de aanblik van de gesloopte voorganger, maar de oriëntatie was iets naar het noorden gedraaid. De toren kwam aldus naast de voorgevel van de nieuwe kerk terecht. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen kruisbasiliek met een zuidwestelijke ingebouwde toren en driezijdig afgesloten koor. De toren heeft vijf geledingen en een ingesnoerde naaldspits. Aan de zuidzijde wordt hij geflankeerd door een veelhoekige traptoren. Interieur Het kerkschip wordt overkluisd door een kruisribgewelf. De kerk bezit een 18e-eeuws schilderij van de heiligen Anna en Joachim. Er zijn een aantal heiligenbeelden uit de 17e en 18e eeuw. Daarnaast zijn er beelden uit het eind van de 19e eeuw. Naast 19e-eeuwse onderdelen van het kerkmeubilair zijn er ook een aantal meubelen afkomstig uit de Abdij van Tongerlo, zoals een preekstoel van eind 17e eeuw.
Sint-Jozef-Colomakerk

De Sint-Jozef-Colomakerk in Mechelen staat in het midden van wat eens het gehucht Hanswijkenhoek was. Door de stadsuitbreiding aan het eind van de 19de eeuw was ook de parochiekerk aan vernieuwing toe. De huidige kerk is beschermd als monument sinds 8 september 2008. Na het erkennen als monument is de kerk volledig gerenoveerd. In 1913 werd begonnen met de bouw van het gebouw, afgerond in 1916. Het laat-neogotische ontwerp is van provinciaal architect Edward Careels. De markante achtkantige toren is een opvallend kenmerk en bestaat volledig uit natuursteen. Ook de rijkelijke glasramen kenmerken het exterieur. Bron https://www.mechelen.be/sint-jozef-colomakerk Inventaris Onroerend erfgoed
Blaarmeersen

Le domaine Blaarmeersen est un centre provincial sportif et récréatif belge de 100 ha, situé au sud-ouest de Gand en Flandre, le long du canal périphérique, de la Lys et du Watersportbaan. Il dispose de nombreuses installations sportives dont le plus grand skatepark de Belgique et l'un des plus grands d'Europe. Liens externes Blaarmeersen, site officiel Références Portail du sport Portail de la Flandre-Orientale
Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemel-Opgenomenkerk (Bergom)

De Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemel-Opgenomenkerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Herselt behorende plaats Bergom, gelegen aan de Hoge Dreef. Geschiedenis In 1952 werd in Bergom een parochie opgericht. Een kerk werd gebouwd in 1960-1962 naar ontwerp van René Joseph van Steenbergen. Gebouw Het betreft een eenbeukig bakstenen kerkgebouw dat naar het zuiden is georiënteerd. De kerk heeft een naastgebouwde vlakopgaande toren onder tentdak. Het koor is vlak afgesloten. De stijl is traditionalistisch, neigend naar moderne gotiek. De kerk is onderkelderd. Hier bevinden zich parochiezalen en een dagkapel.
Ruiterskuilen

De Ruiterskuilen zijn twee vennen gelegen in het Ophovenerbos op het Kempens Plateau in de Belgische gemeente Oudsbergen. De vennen worden gekenmerkt door de bruine kleur van het zure water. Het gebied is Europees beschermd als onderdeel van een Natura 2000-gebied ((habitatrichtlijngebied 'Mangelbeek en heide- en vengebieden tussen Houthalen en Gruitrode' (BE2200030). Ontstaan Net als andere vennen in deze regio zijn de Ruiterskuilen ontstaan door zandverstuiving en worden ze uitsluitend gevoed door regenwater. Archeologisch onderzoek heeft aangetoond dat de podzolbodem in de omgeving van de Ruiterskuilen belangrijk patrimonium bevat uit de Steentijd. In een recenter verleden werd dit ven als pleisterplaats voor paarden gebruikt. In 1798 vonden ondergedoken lotelingen hier een geschikte schuilplaats. De Ruiterskuilen zijn gelegen in het natuurgebied Duinengordel, en eenvoudig toegankelijk via het wandel- en fietsroutenetwerk. Externe link Gedetailleerde informatie omtrent het archeologisch onderzoek rondom de Ruiterskuilen
Hôtel de ville de Lierre

L'hôtel de ville de Lierre est un édifice civil bâti en style rococo sur la Grand-Place de la ville belge de Lierre. Historique Le commerce drapier florissant est à l'origine de la construction d'une halle aux draps en 1367, qui accueille également la magistrature de la ville. En 1418, la halle aux draps est transférée à la Vleeshuis (nl) voisine et à partir de ce moment-là, le bâtiment sert exclusivement d'hôtel de ville. Après des siècles d'utilisation, le bâtiment doit être restauré au xviiie siècle. La commande est confiée au célèbre maître d'œuvre Jan Pieter van Baurscheidt le Jeune (nl) (1699-1768), également responsable de la construction de l'ancien palais royal sur le Meir à Anvers et du toit de la tour de l'église Saint-Gommaire de Lierre. Finalement, c'est un bâtiment presque entièrement nouveau qui est créé, dans lequel seuls les murs latéraux sont (partiellement) authentiques. Description L'hôtel de ville, construit en rococo brabançon, est l'un des rares exemples d'édifices publics construits dans ce style architectural. L'ensemble sobre, en pierre blanche de Balegem (nl) et pierre bleue de Tournai, est animé par la saillie de la partie médiane (avant-corps). Cette partie centrale est surmontée d'un fronton triangulaire sur lequel sont représentées les armoiries de la ville de Lierre. La façade avant a été placée en 1742. Une rosace indique le niveau au-dessus du niveau de la mer, à savoir 6 mètres. La tourelle contre laquelle est bâtie la Halle aux Draps servait autrefois de beffroi et n'appartient pas à l'actuel hôtel de ville. Ce beffroi a été inscrit sur la liste du patrimoine mondial de l'UNESCO en 1998, avec d'autres beffrois flamands et du nord de la France. Il mesure 42,5 mètres de haut. Voir aussi Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Stadhuis van Lier » (voir la liste des auteurs). Articles connexes Beffrois de Belgique et de France Liste des monuments historiques de Lierre Liens externes Fiche sur beffrois.blogg.org Beffrois de Belgique et de France, valeur universelle exceptionnelle Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail d'Anvers et de sa province Portail de la protection du patrimoine
Stadhuis van Lier

Het stadhuis van Lier is een stadhuis op de Grote Markt van de Belgische stad Lier gelegen in de provincie Antwerpen. Het in Brabantse rococostijl opgetrokken raadhuis is een van de zeldzame voorbeelden van openbare gebouwen die in deze bouwstijl vervaardigd zijn. Geschiedenis De bloeiende lakenhandel lag in 1367 aan de basis van het bouwen van een lakenhal; hierin werd dan ook het stadsmagistraat ondergebracht. In 1418 werd de lakenhal overgebracht naar het nabijgelegen Vleeshuis en fungeerde het gebouw voortaan uitsluitend als stadhuis. Na eeuwen gebruik diende het gebouw in de 18e eeuw hersteld te worden. De opdracht hiertoe werd gegeven aan de bekende bouwmeester Jan Pieter van Baurscheidt de Jonge (1699-1768), die eveneens instond voor de bouw van het voormalig koninklijk Paleis op de Meir in Antwerpen en de torenbekapping van de Lierse Sint-Gummarustoren. Uiteindelijk ontstond in 1740 een bijna volledig nieuw gebouw in Brabantse rococostijl, waarbij alleen de zijgevels nog (gedeeltelijk) authentiek zijn. Het gebouw werd ontworpen als een groot herenhuis met een kelderverdieping. Het sobere geheel, in Balegemse witsteen en Doornikse blauwe hardsteen wordt verlevendigd door het vooruitspringen van het middengedeelte (risaliet). Deze middenpartij wordt bekroond door een driehoekig fronton waarop het Lierse stadswapen is afgebeeld. De voorpui werd in 1742 geplaatst. Een rozet duidt het niveau boven de zeespiegel aan, namelijk 6 meter. Het torentje waartegen de lakenhal gebouwd is, stond er al sedert 1369 als belfort en behoort niet tot het eigenlijke stadhuis. Dit belfort is in 1998 samen met andere Vlaamse en Noord-Franse belforten opgenomen in de UNESCO-Werelderfgoedlijst. Het is 42,5 meter hoog.