NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lavaux-Sainte-Anne várkastélya

A belgiumi Lavaux-Sainte-Anne várkastélya Vallónia Namur tartományában, Rochefort közelében, Lavaux-Sainte-Anne település mellett, a Wimbe patak mentén épült. Története A már az ókorban is használatos, hadászatilag fontos utak kereszteződésében Jean II de Berlo, a környék ura 1450-ben rendelte el a várkastély építését. A kastély a későbbiekben századról századra bővült, miközben katonai jelentőségét fokozatosan elvesztette. A főúri családok sora birtokolta, aztán a 20. századra elhagyatottá vált és romokban hevert. A Királyi Műemléki Bizottság Barátai nevű társadalmi szervezet vette kezelésébe, majd 1933 és 1939 között Raymond Pelgrims és Van der Hulst építész vezetésével, Lemonnier bárónő mecenatúrája segítségével újjáépítették. A kastély 1933 óta a „Château de Lavaux-Sainte-Anne Baráti Ligája” kezelésében van. Vadászati múzeumot alakítottak ki benne, majd 2005-ben a vár és az uradalom egykori életét és a környező terület élővilágát bemutató múzeummá alakítottak. Épülete A várkastély alaprajza egyszerű: a rombusz alakú belső udvart négy kerek saroktorony vesz körül, amiket szintén kőből épült függönyfalak kapcsolnak össze. Az erődöt vizesárok veszi körül, amit a Wimbe patak táplál. Az erődítmény központi elemét, az impozáns öregtornyot komoly középkori védelmi eszközökkel, machikoláció, azaz az ellenfél támadására szolgáló ledobó nyílásokkal, nyilazásra valamint ágyúk számára szolgáló lőrésekkel látták el. Négy szintből áll: a pincében élelmiszert tároltak, a magasföldszint az őrség tartózkodási helye volt, efelett helyezkedett el a főemelet, várúr lakóhelye. A negyedik szint volt a védelmi platform, ágyúállásokkal. A bejárathoz ívelt út vezet, hogy akadályozzák a kapuzat támadását faltörő kossal vagy más eszközökkel. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Château de Lavaux-Sainte-Anne című francia Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. További információk Eugène Nemery, « La seigneurie de Lavaux-Sainte-Anne des origines au début du XIV-e siècle», dans : Annales de la Société archéologique de Namur, vol. XLVII, 1953-1954, p. 157-223. Eugène Nemery, « La seigneurie de Lavaux-Sainte-Anne du XIV-e siècle à la fin de l'Ancien Régime », dans : Annales de la Société archéologique de Namur, vol. XLVIII, 1955-1956, p. 41-112. M. Thibaut de Maisières, « Le château de Lavaux-Sainte-Anne et ses constructeurs », dans : Études d’histoire et d’archéologie namuroises dédiées à Ferdinand Courtoy, Gembloux, 1952, p. 519-530. J.-L. Javaux, « Lavaux-Sainte-Anne », dans : L. Fr. Genicot (dir.), Châteaux forts et châteaux-fermes, Bruxelles, 1975, p. 170-173. Le Patrimoine monumental de la Belgique, vol. 22/3, province de Namur. Arrondissement de Dinant, Liège, 1996, p. 968-973. L. Fr.Genicot, N. Léonard, R. Spède et Ph. Weber, Donjon médiévaux de Wallonie. Vol. 4. Province de Namur, Namur, 2003, p. 46-51. Archives de l'État à Namur, Fiefs et seigneuries, nos 186 à 202.
Kasteel van Lavaux-Sainte-Anne

Het kasteel van Lavaux-Sainte-Anne ligt in de gemeente Rochefort in de Belgische Ardennen. Het stamt uit 1193 en en wordt omringd door een slotgracht. Het kasteel heeft ronde, vijftiende-eeuwse hoektorens met uivormige koepels en een binnenplaats die wordt geflankeerd door renaissancegevels in zacht gekleurde baksteen, met arcaden. De gemeubileerde kamers zijn ingericht als musea over het lokale wild en over de rurale tradities van de Famenne. Ook organiseert men excursies naar de omringende wetlands. Kunstdepot Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden kunstwerken van Brugse en Antwerpse musea in veiligheid gebracht in het kasteel. Herman Bouchery (1912-1959), conservator van het Plantin-Moretusmuseum, ging er vanaf 1942 wonen om de bewaring te verzekeren in barre omstandigheden. Het kasteel werd in augustus 1944 tot drie keer toe aangevallen door een verzetsgroep die zich wilde meester maken van de wapens van de rijkswachters die het kasteel bewaakten. Bij een van die aanvallen werd Bouchery ernstig gewond. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Namen (provincie) Literatuur Bert Govaerts, Erfgoed op de vlucht. Duitse bezetters, Vlaamse meesterwerken, een Waals kasteel. Manteau, 2024. ISBN 9789022340813 Voetnoten
Castelo de Lavaux-Sainte-Anne

O Castelo de Lavaux-Sainte-Anne está localizado nas proximidades de Rochefort, na província de Namur, Valônia, Bélgica. Em 1450, Jean II de Berlo ordenou a construção do castelo. Em 16 de novembro de 2002, a famosa tenista Justine Henin casou-se com Pierre-Yves Hardenne em Lavaux-Sainte-Anne. Ver também Anexo:Lista de castelos da Bélgica Referências
Muziekcentrum De Bijloke Gent

Muziekcentrum De Bijloke Gent (voorheen: Stedelijke Concertzaal De Bijloke) is een concertzalencomplex dat zich bevindt op de Bijlokesite in Gent, Oost-Vlaanderen. Het is gespecialiseerd in oude, symfonische, vocale en hedendaagse muziek, alsook in jazz. Doelstelling van het Muziekcentrum is "de ontsluiting, creatie, bewaring en beleving van muziek en haar traditie" centraal te stellen. Het complex Muziekcentrum De Bijloke Gent bevindt zich in het voormalige Bijloke hospitaal. Dit hospitaal werd meer dan 700 jaar geleden gesticht en verhuisde in 1983 naar het Jan Palfijnziekenhuis (Gent). De oudste delen van de site werden gerestaureerd en omgebouwd tot modern muziekcentrum. Aan de historische architectuur werden moderne artiestenloges, repetitieruimtes, kantoren, twee eigentijdse toegangsgebouwen en een groot foyer voor publiek en artiesten toegevoegd. Het hedendaags concept beantwoordt niet alleen aan de functionele vereisten van een muziekcentrum, maar zorgt ook voor een visuele en ruimtelijke verbinding tussen het 19de-eeuwse hospitaal en de 13de-eeuwse ziekenzaal. Historisch gedeelte De middeleeuwse ziekenzaal werd gerestaureerd en functioneert als concertzaal die plaats biedt aan 960 toeschouwers. Het Symfonieorkest Vlaanderen heeft er sinds 2017 zijn thuisbasis. Ook het Antwerp Symphony Orchestra gebruikt de zaal regelmatig voor concerten. Het Kraakhuis wordt eveneens gebruikt als concertzaal voor ongeveer 240 toeschouwers. Er concerteren voornamelijk kamermuziekensembles en solisten. De bibliotheek: deze ruimte wordt gebruikt voor verschillende doeleinden, zoals tentoonstellingen, cd-opnames en concerten. Het auditorium van het anatomisch instituut wordt gebruikt voor concerten, lezingen, concertinleidingen en filmprojecties. In de kantoren en snijzalen van het anatomisch instituut bevinden zich de kantoren van het Muziekcentrum. Modern gedeelte Voor nieuwe functies die niet in de historische gebouwen konden worden ondergebracht, werd het oorspronkelijke complex aangevuld met gebouwen in een strakke hedendaagse stijl. Een voorbeeld hiervan is het imposante toegangsgebouw met mezzanine. In dezelfde stijl werd eind 2007 het Muziekcentrum uitgebreid met een nieuwe foyer. Deze veelzijdige en lichtrijke ruimte vormt het hart van het Muziekcentrum en zorgt voor een visuele en ruimtelijke verbinding tussen de verschillende zalen. De foyer bestaat uit drie niveaus die elk afzonderlijk of in combinatie met elkaar gebruikt kunnen worden. Externe link Officiële website
La Brique Military Cemetery No.2

La Brique Military Cemetery No.2 is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Sint-Jan (Ieper). De begraafplaats werd ontworpen door Reginald Blomfield en ligt 1,6 kilometer ten noorden van Ieper. Het terrein heeft een onregelmatig grondplan met een oppervlakte van 3.270 m² en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het Cross of Sacrifice staat links vooraan langs de straatzijde. Deze begraafplaats vormt één geheel met het kleinere La Brique Military Cemetery No.1, dat aan de overkant van de straat ligt. Er liggen 840 slachtoffers begraven waaronder 386 niet geïdentificeerde. Geschiedenis De begraafplaats werd gestart in februari 1915 in het gehucht Brieke, dat werd genoemd naar een voormalige steenbakkerij die hier gevestigd was. Ze bleef in gebruik tot maart 1918. Aan het eind van de oorlog lagen er 383 doden maar na de wapenstilstand werden nog graven uit de omliggende slagvelden aan toegevoegd waaronder één dode die oorspronkelijk op Kemmel No.2 French Cemetery begraven lag. Nu liggen er 840 doden waaronder 782 Britten (waaronder 350 niet geïdentificeerde), 18 Australiërs (waaronder 14 niet geïdentificeerde), 23 Canadezen (waaronder 15 niet geïdentificeerde), 1 Indiër, 9 Nieuw-Zeelanders (waaronder 2 niet geïdentificeerde) en 7 Zuid-Afrikanen (waaronder 5 niet geïdentificeerde). Voor 4 doden werden Special Memorials opgericht omdat men hun graven niet meer kon lokaliseren en men aanneemt dat ze onder de naamloze grafstenen liggen. In 2009 werd de begraafplaats als monument beschermd. Graven Onderscheiden militairen Alfred George Drake, korporaal bij het 8th Bn, Rifle Brigade ontving het Victoria Cross (VC) voor de moed die hij betoonde bij het beschermen van zijn gewonde officier. Hierbij sneuvelde hij op 23 november 1915 in de leeftijd van 22 jaar. Frank Guy Shackle, kapitein bij het Middlesex Regiment werd onderscheiden met het Military Cross (MC). J.McM. Calder, sergeant bij de Seaforth Highlanders en G. Dickens, korporaal bij de Grenadier Guards werden onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). de korporaals J.T. Searle en I.S. Fox en soldaat P.W. Baker ontvingen de Military Medal (MM). Minderjarige militairen korporaal Jack Heath, de schutters Thomas Alexander Maynard en Cecil Richard Enfield en de soldaten W.A. Auther, F.C. Baker en William Edgar Yates waren 17 jaar toen ze sneuvelden. Aliassen soldaat Thomas Coleman diende onder het alias P. Fleming bij de Connaught Rangers. soldaat M. Bourque diende onder het alias M. Burke bij de Canadian Infantry. Externe links La Brique Military Cemetery No.2 op de website van de CWGC. La Brique Military Cemetery No.2 op de website van WO1.be
Beffroi de Furnes

Le beffroi de Furnes (en néerlandais : Belfort van Veurne), appelé aussi tour Cécilia, est un beffroi situé sur la Grand-Place de Furnes, en Belgique. Ce beffroi, est classé depuis 1999, patrimoine mondial de l’UNESCO. Histoire Le beffroi de Furnes fut construit de 1617 à 1628. Description Le bâtiment a un socle carré et quatre étages. Une superstructure à huit côtés en brique jaune régionale avec balustrade est couronnée par une tour lanterne ajourée et une plus petite flèche en bulbe. Le beffroi fait partie de l'ensemble bâti du Landhuis (Maison du Pays ou de campagne ou Hôtel de la Châtellenie, ancien siège de la vicomté de Furnes-Ambacht) qui a été achevé quelque temps auparavant. Articles connexes Beffrois de Belgique et de France Beffroi de Lo Liens externes Site de la ville de Furnes (en) Note descriptive ID 943/943bis, UNESCO (en) Détails ID 943/943bis, UNESCO Notes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Flandre-Occidentale
Belfort van Veurne

Het belfort van Veurne is een belforttoren in de Belgische stad Veurne. Het bouwwerk staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO als onderdeel van de inschrijving van een groep belforten in België en Frankrijk. Met de bouw van het belfort werd vermoedelijk gestart omstreeks 1617. De toren werd afgewerkt in 1628. Het gebouw bezit een vierkante sokkel met vier verdiepingen. Een achtzijdige bovenbouw met balustrade wordt bekroond door een opengewerkte lantaarntoren en een kleinere peervormige spits. Het belfort maakt deel uit van het complex van het Landshuis dat enige tijd eerder werd voltooid.
Sint-Salvatorkapel (Baarle-Nassau)

De Sint-Salvatorkapel is een kapel tussen Baarle en Nijhoven in de gemeente Baarle-Nassau. De kapel is gewijd aan Sint-Salvator ofwel de Heilige Verlosser. Uit archeologisch onderzoek in 1950 is gebleken, dat de kapel een zeer lange geschiedenis heeft. Al in de achtste eeuw was er al een houten kapel met een begraafplaats. In de tiende eeuw heeft er een houten zaalkerkje gestaan. Deze kerk was in de elfde weer vervangen door een drieschepige houten kerk. In de veertiende eeuw stond er een stenen kerkgebouw, een bakstenen kruiskerk in gotische stijl. De lengte van deze kerk was 34 meter. Deze stenen kerk werd gebouwd als resultaat van een ruzie tussen de inwoners van Baarle-Nassau en die van Baarle-Hertog. De inwoners van Baarle-Hertog mochten op een gegeven moment in de vijftiende eeuw geen gebruik meer maken van de straten van Baarle-Nassau. De inwoners van Baarle-Hertog ontzegden de inwoners van Baarle-Nassau de toegang tot hun Sint-Remigiuskerk. De inwoners van Baarle-Nassau bouwden daarop een eigen kerk bij Nijhoven. In 1582 werd de kerk flink verwoest door een grote brand. Op 15 mei 1648 werd de Vrede van Münster ondertekend. De staatskerk van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden werd de Nederduits Gereformeerde Kerk (later Nederlandse Hervormde Kerk). Op 2 juli van dat jaar werd de Salvatorkapel in beslag genomen. De inboedel werd kort en klein geslagen. Eén beeld is destijds gespaard gebleven, dit beeld werd vervolgens ondergebracht in de Sint-Remigiuskerk van Baarle-Hertog. Daar is het beeld nog steeds te bewonderen. Ten tijde dat er nog een processie door Baarle rondtrok, kreeg dit beeld een plek. De kerk werd voortaan door protestanten gebruikt, maar was veel te groot voor het handjevol protestanten uit Baarle. De hervormde kerk van Chaam werd de streekkerk. De kerk werd slecht onderhouden door de Abdij van Thorn. Het schip en de transepten werden na 1807 gesloopt en het koor van de kerk raakt in verval. In 1926 werd het restant van de kerk afgebroken. In 1928 kwam de grond waarop de kerk had gestaan door tussenkomst van een stroman weer in handen van de Baarlese parochie. In 1930 verrees op de fundamenten van het oude koor de huidige Sint-Salvatorkapel. Het ontwerp hiervan wordt toegeschreven aan Dom Hans van der Laan. Om deze kapel ligt een bidtuin met een Lourdesgrot, Calvarieberg en kruisweg, vijftien paalkapelletjes met de geheimen van de rozenkrans en nog zeven met de smarten van Maria. Sinds 1996 is deze kapel een gemeentelijk monument, daarmee was de kapel het eerste bouwwerk in Baarle-Nassau die deze titel kreeg. Externe link Sint-Salvatorkapel
Lokeren railway station

Lokeren railway station (Dutch: Station Lokeren; French: Gare de Lokeren) is a railway station in Lokeren, East Flanders, Belgium. The station opened on 9 August 1847 and is located on railway lines 57 and 59. The train services are operated by the National Railway Company of Belgium (NMBS/SNCB). Train services The station is served by the following services: Intercity services (IC-02) Ostend - Bruges - Ghent - Sint-Niklaas - Antwerpen Intercity services (IC-04) Lille/Poperinge - Kortrijk - Ghent - Sint-Niklaas - Antwerp Intercity services (IC-20) Lokeren - Dendermonde - Brussels - Aalst - Ghent (weekends) Intercity services (IC-26) Kortrijk - Tournai - Halle - Brussels - Dendermonde - Lokeren - Sint Niklaas (weekdays) Intercity services (IC-28) Ghent - Sint-Niklaas - Antwerp (weekdays) Local services (L-30) Lokeren - Sint-Niklaas - Antwerp See also List of railway stations in Belgium Rail transport in Belgium References Footnotes Citations External links Media related to Lokeren train station at Wikimedia Commons Lokeren railway station at Belgian Railways website
Estación de Lokeren

La estación de Lokeren es una estación de tren belga situada en Lokeren, en la provincia de Flandes Oriental, región Flamenca. Pertenece a la línea de S-Trein Antwerpen. Situación ferroviaria La estación se encuentra en la línea línea 59 (Amberes-Gante). Historia Intermodalidad Véase también Referencias
Lokeren (stacja kolejowa)

Lokeren (niderl. Station Lokeren) – stacja kolejowa w Lokeren, w prowincji Flandria Wschodnia, w Belgii. Znajduje się na linii 59 Antwerpia – Gandawa oraz 57 biegnącej z Aalst. Linie kolejowe Linia 57 Aalst – Lokeren Linia 59 Antwerpia – Gandawa Linia 77A Lokeren – Moerbeke Połączenia Codzienne W Tygodniu Weekendowe Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o stacji na SNCB/NMBS
Waaslandkanaal

Het Waaslandkanaal is een doorgangskanaal en tevens een dok in de haven van Antwerpen. Het ligt centraal in de Waaslandhaven, het gedeelte van de Antwerpse haven op het grondgebied van de provincie Oost-Vlaanderen. Het lange kanaal loopt in noordwest-zuidoostelijke richting. Het is het eerste kanaaldok op de linkeroever, en is tussen 1980 en 1989 gegraven. Het Waaslandkanaal is vanaf de Kallosluis in het oosten tot het westelijkste havengebied van het Doeldok en Verrebroekdok ongeveer 4000 meter lang, 350 meter breed en is 14,50 meter diep. Vanaf de Kallosluis liggen aan de noordzijde de bedrijven van Gyproc Benelux, NSP (North Sea Petrochemicals) en Borealis, met noordelijk daarvan nog meerdere nieuwe concessies. Aan de noordzijde van dit lange kanaaldok liggen het Noordelijk Insteekdok en het Doeldok. Nog vanaf de Kallosluis aan de zuidkant ligt het dorp van Kallo op 1,5 km van de Kallosluis en het Zuidelijk Insteekdok en Vrasenedok, waar de concessies A.G.T. en de havengigant Westerlund hun bedrijven hebben. Verder zijn er nieuwe overslagbedrijven gekomen, vooral gericht op containers en wagentrafiek. Er komen alsmaar meer moderne loodsen en magazijnen. Het Waaslandkanaal eindigt ten westen aan het zuidwestelijk gelegen Vrasenedok en het noordoostelijk gelegen Doeldok. Nieuwe toegang Het Deurganckdok, ten noorden van het Waaslandkanaal, ligt aan de Schelde en is een getijdendok. In 2016 werd de Kieldrechtsluis in gebruik genomen en daarmee een nieuwe toegang tot het Waaslandkanaal. Dit om de vele trafiek die de Kallosluis moet verwerken te ontlasten en de vaarweg in te korten. Door de bouw van de nieuwe sluis kwam er een extra toe- en uitgang, zodat de zeeschepen een alternatief hebben bij een incident bij de Kallosluis.
Natuurhistorisch Museum Boekenberg

Het Natuurhistorisch Museum Boekenberg bevindt zich in het Boekenbergpark in de Belgische plaats Deurne bij Antwerpen. Geschiedenis In de 18e eeuw kocht de gefortuneerde bankier Jan Willem Smets het kasteel Boekenberg, hij liet er naast een boogbrug in vuursteen (silex) met de jagerstoren als pseudo-ruïne, een artificieel grottencomplex met ondergronds botenhuis en ijskelder bouwen in wat nu het Boekenbergpark is. Hij liet in het park ook een serpentinevijver aanleggen. Na het overlijden van de laatste bewoner van Boekenberg, de geoloog en archeoloog Paul Cogels, kwam het park in 1912 in handen van de gemeente Deurne. Op 1 september 1963 werd het grottencomplex toegewezen aan de Speleologische Stichting Deurne, die er een natuurhistorisch museum inrichtte. Leden van de Speleologische Stichting Deurne verzamelden al hun vondsten en deelden deze in volgens vier hoofdthema's zijnde paleontologie, mineralogie, archeologie en prehistorie. Het museum bevindt zich integraal onder de grond waarbij elk hoofdthema in een aparte zaal of grot werd tentoongesteld. De collectie werd langzamerhand uitgebreid met giften en aankopen. In 2014 dreigde sluiting voor het museum wegens te weinig fondsen en vrijwillig meewerkende leden. Een aantal buurtbewoners rond het park nam het initiatief om het museum er terug bovenop te helpen en creëerde de Werkgroep Natuurhistorisch Museum Boekenberg vzw. Collectie De artefacten in het Museum dateren van het Precambrium tot de 16e eeuw. De laatste stukken komen van de opgravingen in de Antwerpse patriciërswoning Den Draeck. Het museum heeft een grote verzameling fossielen uit Antwerpen en omgeving zoals overblijfselen van mammoet, wolharige neushoorn, walvissen, haaien, roggen en dolfijnen. In de afdeling mineralogie worden meer dan 300 mineralen en gesteenten tentoongesteld. Vleermuizen Het Natuurhistorisch Museum Antwerpen sluit in de winter omdat het grottencomplex een overwinteringsplek is voor vleermuizen. Tellingen hebben uitgewezen dat er verschillende soorten gebruik maken van het grottencomplex zoals de baardvleermuis, watervleermuis, franjestaart en gewone grootoorvleermuis. Het Agentschap voor Natuur en Bos van de Vlaamse Overheid erkende daarom de grotten als ‘vleermuisvriendelijk object’. Externe link Officiële website
Station Diest

Station Diest is een spoorwegstation langs spoorlijn 35 (Hasselt - Leuven) in de stad Diest. In het station vertrekt ook spoorlijn 17 naar station Tessenderlo, die tot 1984 doorliep tot station Beringen. Ook de voormalige spoorlijn 22 naar station Tienen vertrok uit het station Diest. Het Grand Central Belge houten stationsgebouw werd verbrand in 1944 door een bombardement. Het huidige station werd in 1952 gebouwd. Sinds 2020 wordt het volledige station vernieuwd. Er komen nieuwe fietsenstallingen, nieuwe perrons, een passerelle met liften over de sporen en een nieuw stationsplein. Deze werken duren nog tot 2023 en zullen ervoor zorgen dat het station integraal toegankelijk wordt. Sinds 1 maart 2024 zijn de loketten van dit station enkel in de week geopend tussen 7 en 14.15 uur. Treindienst Fotogalerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Brooloos, Laris en Stochove

De Godshuizen Brooloos, Laris en Stochove zijn Brugse godshuizen in de Baliestraat. Geschiedenis In 1459 werden een paar huisjes voor arme lieden gelegen in de Baliestraat, geschonken door Jacob Brooloos aan de parochiedis van de Sint-Gilliskerk. In 1473 voegde M. Laris daar een huisje bij en in 1689 deed burgemeester Vincent Stochove hetzelfde. Dit bracht het aantal op zeven huisjes. De huisjes werden vanaf 1796 bezit van de Commissie van Burgerlijke godshuizen. In 1917, tijdens de Eerste Wereldoorlog, werden ze zwaar getroffen door een geallieerd bombardement. In 1921 werden ze herbouwd naar ontwerp van architect René Cauwe en gereduceerd tot drie huisjes. Literatuur Luc DEVLIEGHER, De huizen te Brugge, Brugge, 1968,& 1975. S. GILTÉ, A. VANWALLEGHEM & P. VAN VLAENDEREN, Inventaris van het cultuurbezit in België, Architectuur, Stad Brugge, Middeleeuwse stadsuitbreiding, Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen 18NB Noord, Brussel-Turnhout, 2004. Externe link De godshuisjes in de Baliestraat op de Inventaris van het bouwkundig erfgoed