NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Paridaensinstituut

Het Paridaensinstituut is een katholieke school in het centrum van de Belgische stad Leuven. De school richt een basisschool en een secundaire school met in de eerste graad de basisopties moderne wetenschappen, Latijn en Latijn-Grieks en verder in de tweede en derde graad een bijna volledig aanbod van studierichtingen in het algemeen secundair onderwijs. Geschiedenis De school voor meisjesonderwijs werd officieel opgericht in 1834 door Cicercule Paridaens, Mère Marie-Thérèse van de Dochters van Onze-Lieve-Vrouw uit Bergen. De school, het Instituut der Dochters van Maria (Frans: Institut des Filles de Marie), en de inrichtende Congregatie der Dochters van Maria werden dat jaar erkend door mgr. Sterkx, aartsbisschop van Mechelen. De school was gevestigd in het Hollands College en de aangrenzende Janseniustoren. Nadien volgde de bouw van meerdere vleugels zuidwestwaarts richting Dijleoevers. Het Hollands College zelf werd in 2008 verkocht aan de KU Leuven. Voorafgaand aan de oprichting was Cicercule Paridaens samen met Barbara vanden Bossche, een nicht van mgr. de Nelis, voormalig bisschop van Antwerpen, al meer dan drie decennia actief in het beheer van een pensionaat met onderwijs voor meisjes, op verschillende plaatsen in Leuven waaronder het Iers College (van 1806 tot 1812) en het Hollands College (vanaf 1812). Het was evenwel pas in het jonge koninkrijk België dat de school erkend werd. De congregatie zou doorheen de tijd nog enkele bijkomende scholen inrichten, het Miniemeninstituut in Leuven (vanaf 1841), het Sint-Jozefinstituut te Antwerpen (vanaf 1861) en Bleydenberg te Wilsele (vanaf 1879). Bekende oud-leerlingen Katelijne Boon, (radio)presentatrice en redactrice Goedele Devroy, journaliste Marguerite Lefèvre, geografe en eerste vrouwelijk hoogleraar aan de Katholieke Universiteit Leuven Brigitte Raskin, schrijfster Noémie Schellens, sopraan en actrice Katrijn Van Bouwel, actrice, schrijfster en comédienne Externe link Website van Paridaens Website van KSLeuven
Vapeurbrug

De Vapeurbrug is een hefbrug over de Moervaart in Moerbeke. De brug maakt deel uit van de inmiddels opgebroken spoorlijn 77A, die tussen 1867 en 1971 Lokeren met Zelzate verbond. Het rijdek werd als een platform tussen de vier ijzeren heftorens opgehaald; dit gebeurde handmatig met een lier en door het gebruik van tegengewichten op elk van de heftorens. Geschiedenis De huidige (gegevens 2019) brug dateert uit het interbellum en werd omstreeks 1945 hersteld en gedeeltelijk vervangen na oorlogsschade uit de Tweede Wereldoorlog. In 1971 reed de laatste goederentrein over spoorlijn 77A, nadien werd de spoorbrug omgebouwd tot wegbrug, die dan tot 2007 enkel werd gebruikt bij het binnenhalen van de suikerbieten (naar de suikerfabriek van Moerbeke), anders staat ze open voor de scheepvaart op de Moervaart. De brug werd in 2001 beschermd als monument. Sinds 2016 zijn er plannen om de brug weer in gebruik te nemen als onderdeel van de fietssnelweg tussen Moerbeke en Lokeren, bij de herinrichting van de suikerfabrieksite. Naamgeving De naam verwijst naar de stoomtreinen die gedurende bijna 100 jaar over de spoorlijn 77A reden. Naast de brug stonden de waterketels om de stoomtreinen te bevoorraden. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Moerbeke-Waas
Terwestbrug

De Terwestbrug is een ophaalbrug over de Moervaart in Moerbeke. Geschiedenis De brug dateert uit het interbellum en werd omstreeks 1945 hersteld en gedeeltelijk vervangen na oorlogsschade uit de Tweede Wereldoorlog. De brug werd in 2001 beschermd als monument. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Moerbeke-Waas
Dambrug (Moerbeke)

De Dambrug is een ophaalbrug over de Moervaart in Moerbeke. Geschiedenis De brug dateert uit het interbellum en werd omstreeks 1945 hersteld en gedeeltelijk vervangen na oorlogsschade uit de Tweede Wereldoorlog. De brug werd in 2001 beschermd als monument. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Moerbeke-Waas
Coudenbornbrug

De Coudenbornbrug (ook wel Caudenbormbrug genoemd) is een ophaalbrug over de Moervaart in Moerbeke. Geschiedenis De brug dateert uit het interbellum en werd omstreeks 1945 hersteld en gedeeltelijk vervangen na oorlogsschade uit de Tweede Wereldoorlog. De brug werd in 2001 beschermd als monument. Naamgeving De naam is afgeleid van het nabijgelegen Hof van Coudenborn, het buitenhof van de verdwenen cisterciënzerabdij Boudelo in Klein-Sinaai, deelgemeente van Stekene, waarvan momenteel nog slechts een ruïne overblijft. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Moerbeke-Waas
Oostkerkebrug

De Oostkerkebrug is de benaming voor twee opeenvolgende liggerbruggen over het Schipdonkkanaal en het Leopoldkanaal in Damme. De bruggen werden gebouwd in 1950. De bovenbouw van de bruggen is in beheer bij het Agentschap Wegen en Verkeer, de onderbouw bij De Vlaamse Waterweg. De naam verwijst naar het nabijgelegen Oostkerke, een gehucht van Damme.
Église Notre-Dame du Sacré-Cœur d'Etterbeek

L'église Notre-Dame du Sacré-Cœur (en néerlandais : Onze-Lieve-Vrouw van het Heilig Hartkerk) est un édifice religieux catholique sis rue de Tervaete, à Etterbeek (Bruxelles) De style néo-roman, l'église fut mise en chantier en 1925 et achevée en 1928. La paroisse avait été érigée l’année précédente (1926) tout comme l'unité scout qui lui est associée. Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail de Bruxelles
Onze-Lieve-Vrouw van het Heilig Hartkerk (Etterbeek)

De Onze-Lieve-Vrouw-van-het-Heilig-Hartkerk (Frans: Église Notre-Dame-du-Sacré-Coeur) is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Belgische gemeente Etterbeek in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De kerk staat aan de Tervaetestraat 24 in de wijk Rinsdelle. De kerk werd ontworpen door architect Edmond Serneels. Het gebouw in neoromaanse en eclectische stijl werd tussen 1926 en 1928 gebouwd en in 1929 ingewijd. De bouw van deze kerk verliep in twee fases. In de tweede fase werd ingenieur-architect Jean Stillemans bij het project betrokken en werd de lengte van de kerk wegens geldgebrek ingekort. Het orgel van de kerk werd gemaakt door Jozef Loncke in 1953 en een jaar later door Monseigneur Cento ingewijd. Sommige van de glasramen zijn het werk van de glazeniers Fernand Colpaert en diens zoon Jacques, andere van de kunstenaar Anto Carte, die ook verantwoordelijk was voor het geschilderd paneel "Het ontslapen van de Maagd Maria" dat in de kerk werd aangebracht.
Place Théodore Gobert

La place Théodore Gobert est une place du quartier d'Outremeuse à Liège en Belgique (région wallonne). Situation et description Le côté nord de cette place relie la rue Puits-en-Sock au pont d'Amercœur, deux des plus vieilles voies de communication d'Outremeuse. Ce côté nord faisait jadis partie intégrante de la rue Puits-en-Sock. La place est aussi traversée en son centre par la route nationale 3 issue de la rue Louis Jamme formant ainsi deux îlots pavés triangulaires dont celui situé au sud a vu l'érection de la statue du général Bertrand. Cette statue en bronze a été érigée en 1934 et réalisée par l'architecte E. Sélerin et le sculpteur L. Gérardy. Odonymie La place rend hommage à Théodore Gobert, né le 27 septembre 1853 à Liège où il meurt le 18 janvier 1933. Il était un historien liégeois et un archiviste provincial, auteur, entre autres, du livre Liège à travers les âges : les rues de Liège. Architecture La maison située au no 1, à l'angle de la rue Porte-aux-Oies, date de 1743. Une enseigne en pierre sculptée nomme cet immeuble Au Moulin à papier et fait figurer dans la pierre le dessin de ce moulin avec sa roue à aubes au-dessus de flots stylisés. L'immeuble en brique et pierre de taille possède deux étages de trois travées. L'immeuble à appartements sis au no 6, à l'angle du quai de la Dérivation est orné d'éléments de style Art déco. Voiries adjacentes Références Voir aussi Articles connexes Outremeuse Liste des rues de Liège Enseignes en pierre sculptée à Liège Art déco à Liège Bibliographie Yannik Delairesse et Michel Elsdorf, Le nouveau livre des rues de Liège, Liège, Noir Dessin Production, 2008, 512 p. (ISBN 978-2-87351-143-2 et 2-87351-143-5, présentation en ligne), page 268 Portail de Liège Portail des routes
Rabotkerk

De Rabotkerk is een kerkgebouw aan de Begijnhoflaan van de Belgische stad Gent. Het gebouw is gelegen aan de grens van het vroegere begijnhof met het Rabot. Het is een kerk van de Verenigde Protestantse Kerk in België. Iedere zondag, vanaf 10u, worden hier diensten gehouden door de protestantse gemeenschap. Gebouw Het gebouw is opgetrokken in baksteen en heeft vier traveeën. De ramen zijn rondboogvensters en de voorgevel is voorzien van pilasters.
Baudelokapel

De Baudelokapel is de voormalige kapel van de abdij van Baudelo, aan de Ottogracht van de Belgische stad Gent. Anno 2019 is de kapel onttrokken aan de eredienst en omgevormd tot een markt. Geschiedenis Wolfgang Amadeus Mozart speelde orgel in de kapel bij zijn bezoek aan de stad in 1765. In de 19e en 20e eeuw was de kapel een tijdlang een bibliotheek, de Baudelobibliotheek. Vanaf 1979 stond ze leeg tot men ze bij het begin van de 21e eeuw omvormde tot een markt. Galerij Externe links Waterschade in 1932 in de Baudelokapel[dode link] De kapel als bibliotheek[dode link]
Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen (Klein-Sinaai)

Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen is een neogotische kerk met het koor naar het westen gericht in Klein-Sinaai. Uniek aan de kerk is dat ze een nevenbestemming heeft gekregen: in de middenbeuk worden nog erediensten gehouden, maar in de zijbeuken bevindt zich een wielermuseum. De kerk is dus nooit ontwijd geweest om haar te herbestemmen als museum. Geschiedenis Op de plek waar Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen tegenwoordig staat, bouwden de monniken van Boudelo een kerkje in 1698. Dit kerkje werd verkocht tijdens de Franse revolutie en naderhand gesloopt. Het huidige gebouw is veel ruimer dan dat oorspronkelijke kerkje en werd in 1853 gebouwd naar een ontwerp van architect Jan De Somme-Servais. Ontwerp Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen in Klein-Sinaai is een driebeukige kruiskerk met polygonaal koor en rechthoekige sacristieë in de oksels van koor en kruisbeuk. Het dak van middenbeuk en koor is belegd met paletvormige gebakken tichels. Middenbeuk van vier traveeën afgedekt door kruisribgewelven, waarvan de ribben rusten op pilasters met koolbladkapiteel. Het meubilair bestaat uit neogotische altaren en koorbanken, een rococo preekstoel en een classicistische kerkmeestersbank en tochtportaal. Wielermuseum In de zijbeuken van de kerk bevindt zich een wielermuseum met truitjes van bekende renners zoals Fabian Cancellara, Francesco Moser, Eddy Merckx, Johan Van Summeren, Tom Steels, Niels Albert en Mario Cipollini. Elk jaar, op de eerste zondag van maart, vindt er een wielerwijding plaats. Het museum is geïnspireerd op het wieler-bedevaartsoord Onze-Lieve-Vrouw van de Fietsers in Labastide-d'Armagnac, waar veel renners vóór de start van de Ronde van Frankrijk een goede afloop komen afsmeken. Zie ook Lijst van kerkgebouwen in België Lijst van onroerend erfgoed in Stekene Klein Sinaai Leeft
Kapel Sint-Jan-in-d'olie

De Kapel Sint-Jan-in-d'olie, ook gekend als Sint-Jan-ten-Dullen, is een kapel in de Belgische stad Gent, vlak bij de Sint-Jacobskerk. Geschiedenis Na de sloop in 1742 van de oude gotische kapel bouwde meester-metselaar Bernard De Wilde tussen 1743 en 1745 de huidige kapel, een van de zeldzame uitingen van kerkelijke bouwkunst in de 18de eeuw in België. Bij de aanleg van de straat Nieuwpoort werd de site ernstig verminkt. Het huidige gebouw had in de loop der tijden een aantal functies en benamingen. De kapel maakte eertijds deel uit van het Sint-Janshospitaal, of het godshuis van Sint-Jan-ten-Dullen. Een krankzinnigengesticht, opgericht door schepenen van Gent in de gebouwen omstreeks 1191, was een onderkomen voor geesteszieken en armen die er verzorgd werden door broeders en zusters tot laat in de 18e eeuw. Vanaf het begin van de 19e eeuw was het een tehuis voor oudere vrouwen. In de 19e eeuw was het complex vanaf 1828 tot 1834 een kosteloze gemeentelijke jongensschool, terwijl de kapel van 1833 tot 1840 werd ingericht als school voor meisjes. Tussen 1820 en 1863 ving men hier zieke kinderen en vondelingen op. Vanaf 1866 hielden protestanten hier hun kerkdiensten. Aan het begin van de 20e eeuw zetelde het bestuur van de burgerlijke godshuizen in de voormalige kloostercellen. Tegenwoordig is de kapel ingericht als kunstgalerij onder de naam St John's Church.
Molentje Decroos

Het Molentje Decroos is een kleine windmolen, gelegen in het tot de West-Vlaamse gemeente Veurne behorende dorp Eggewaartskapelle aan Palinghoekstraat 8. Het is een windmolen van het type open standerdmolen, en deze fungeerde als korenmolen. Ook haver en gerst werd vermalen, om als veevoer te worden ingezet. Het in 1905 gebouwde molentje heeft een hoogte van slechts 5 meter. Het is dan ook een zogenaamde hoevemolen, waarin voor eigen gebruik werd gemalen. Dergelijke molens kwamen in de West-Vlaamse kuststreek vaker voor in de 19e en begin 20e eeuw. In 1986 werd de molen met omgeving beschermd. In 1997 leed de molen stormschade, waarna ze iets verder werd herbouwd.
Sint-Jans Onthoofdingkerk (Eggewaartskapelle)

De Sint-Jans Onthoofdingkerk (ook: Kerk Sint-Jan-Baptist-Onthoofding) is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Veurne behorende plaats Eggewaartskapelle, gelegen aan de Knollestraat. Zeker in 1111 stond hier een kapel, die in 1115 werd verheven tot parochiekerk. Een eenbeukige romaanse kruiskerk werd in 1873-1874 vervangen door een neogotisch bouwwerk, ontworpen door A. Brinck. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen kruisbasiliek met vierkante westtoren, voorzien van steunberen. Het gebouw heeft een driebeukig schip. Het kerkmeubilair is neogotisch. Wel zijn er enkele 18e-eeuwse grafzerken en een fragment van een arduinen grafzerk dat afkomstig is van de kerk van Zoutenaaie en dat toebehoorde aan een kanunnik uit Veurne. De kerk wordt omringd door een kerkhof, waarop een vijftal oorlogsgraven van omgekomen Britse vliegeniers uit de Tweede Wereldoorlog. Een gedenkplaat in de kerk memoreert de tijdens de Eerste Wereldoorlog gevallen militairen.
Sint-Laurentiuskerk (Steenkerke)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Veurne behorende plaats Steenkerke, gelegen aan de Steenkerkestraat. Geschiedenis De parochie ontstond in 1093 en was afhankelijk van de Abdij van Sint-Bertinus te Sint-Omaars. De huidige kerk heeft een romaanse toren uit de 12e eeuw. In de 15e en 16e eeuw vonden verbouwingen plaats, maar in 1583 werd de kerk door de Geuzen verwoest, waarbij de toren bleef gespaard. Het herstel duurde tot 1612. Latere oorlogshandelingen brachten nieuwe schade aan, en ook de Franse Revolutie leidde tot schade. In 1798 werd de toren hersteld. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk in gele baksteen, met ingebouwde, deels romaanse westtoren, uitgevoerd in kalksteen. Het koor heeft een driezijdige sluiting. De kerk is in laatgotische stijl uit de 16e eeuw. Interieur Van de Vlaamse School is een 17e-eeuws schilderij voorstellende de Marteling van de Heilige Laurentius. Uit dezelfde eeuw een Opdracht van Maria in de tempel, een Kroning van Maria en een Aanbidding der herders. Uit de 18e eeuw: Geboorte van Jezus met de Heilige Nikolaas van Myra en een heilige abt. De kerk bevat grafmonumenten uit de 14e tot en met de 18e eeuw. Verder is er een orgel van 1851, gebouwd door de firma Loncke.
Kielpark

Het Kielpark is een park in de Belgische stad Antwerpen. Het park ligt in de wijk Kiel ten zuiden van het knooppunt Antwerpen-Centrum en de Ring om Antwerpen en ten westen van de A112. Ten westen van het park staat de Sint-Catharinakerk. In het oosten van het park ligt een deel van de sociale woonwijk Jan De Voslei en in het zuiden ligt het sportpark Willem Eekelers. Geschiedenis Op 1 juni 1936 sloot men de Kielbegraafplaats, die in de volksmond beter bekend was als Kielkerkhof. Na de Tweede Wereldoorlog was er in Antwerpen een groot tekort aan woningen. Om dit tekort aan te pakken werden er aan de rand van de stad terreinen beschikbaar gesteld aan sociale huisvestingsmaatschappijen. Tussen 1952 en 1967 werden er in opdracht van sociale huisvestingsmaatschappij De Goede Woning naar het ontwerp van architect Jos Smolderen twintig woonblokken gebouwd op het terrein langs de Jan De Voslei, deels in het oosten van het Kielpark, met daarin in totaal 1200 nieuwe appartementen. De gebouwen in de sociale woonwijk Jan De Voslei hebben verschillende hoogtes, waaronder vijf, zes, zeven en zestien verdiepingen. De drie gebouwen met zestien verdiepingen, de Kielparktorens, zijn het opvallendst en zijn in Y-vorm gebouwd. Op 14 juni 1952 werd de voormalige begraafplaats als park opengesteld voor het publiek. Het park had in de beginjaren aan de zijde van de Sint-Bernardsesteenweg en langs de Jacob le Mairestraat een ruime omheinde en met 2 poorten afsluitbare speeltuin inclusief groot kinderbad. Binnen deze omheining stond eveneens een facilitair poortgebouw met rieten dak. Langs de Kolonel Silvertoplaan en dieper in het park lagen toen ook al wandelpaden met zitbanken en grote grasperken die gebruikt werden als ligweiden of voor sport en spel. Tussen de Jacob Le Mairestraat en de Constant Permekestraat lag een klein basketbalveld en een volleybalterrein. De achterliggende velden werden regelmatig gebruikt voor korfbal of schoolse sportactiviteiten. Achteraan het park vlak voor de Jan Frans van de Gaerstraat ligt nog steeds een vast voetbalveld met looppiste. Nadat de begroeiing aan de zijde van de Sint-Bernardsesteenweg het zicht op het binnenpark al decennia lang blokkeerde, werd een heraanleg gestart waarbij die zijde veel opener en lichter werd. In oktober 2005 keurde het stadsbestuur een masterplan goed voor de heraanleg van het Kielpark. Vier jaar later (2009) werden de werken voltooid.
Sint-Lievenkerk (Ledeberg)

De Sint-Lievenkerk is een kerkgebouw in Ledeberg, een deelgemeente van de Belgische stad Gent. Deze parochiekerk, waarvan de bouw werd gepland rond 1865, verving de intussen verdwenen Sint-Lievenskerk uit 1791, op de Hundelgemsesteenweg tegenover de Jozef Vervaenestraat. De kerk is toegewijd aan de heilige Livinus. Bouwgeschiedenis Architect Edmond de Perre-Montigny ontwierp het gebouw, een driebeukige basicale kerk van vijf traveeën, waarvan de constructie in 1869 startte. Het transept is uitspringend en het priesterkoor telt drie traveeën. Er werden ook twee zijkapellen gebouwd. De toren inclusief spits en windhaan is 53 meter hoog. De kerk werd plechtig ingewijd op 18 augustus 1873 door de toenmalige bisschop van Gent Hendrik Frans Bracq.
Oude Zeedijkmolen

De Oude Zeedijkmolen is een windmolen in de tot de West-Vlaamse gemeente Veurne behorende plaats Avekapelle, gelegen aan de Roesdammestraat. Het is een open standerdmolen die fungeerde als korenmolen. Ook is er een haverpletter. Geschiedenis De molen werd gebouwd in 1745 en is laaggelegen, aangezien er voldoende windvang in het daar aanwezige vlakke polderland was. De teerlingen zijn laag. De molen heeft een hoge maalzolder. In 1957 werd de molen geklasseerd als monument. De molen is maalvaardig en is af en toe in bedrijf. De naam van de molen is afkomstig van de nabijgelegen Oude Zeedijk.
Sint-Amanduskerk (Sint-Amandsberg)

De Sint-Amanduskerk is een kerkgebouw in de Belgische deelgemeente Sint-Amandsberg. De kerk heeft Amandus en Jozef als patroonheilige. Geschiedenis Op 23 april 1846 legde bisschop Lodewijk Jozef Delebecque de eerste steen van de toekomstige parochiekerk. Eerst in 1847 werd de parochie Sint-Amandsberg opgericht. Kerkdiensten hadden tot dan toe plaats in de intussen te klein geworden Sint-Amanduskapel. Jozef Van Damme was de eerste pastoor van de nieuwe parochie. In 1932 besliste de kerkraad van de kerkfabriek om de kerk te vergroten. Het portaal werd verfraaid en men bouwde een doopkapel aan de kant van de Gentstraat (1932-1934). Dringende herstellingswerken aan de kerktoren vertraagden de uitvoering. Metselwerk werd vernieuwd en de zijgevel kreeg nieuwe glasramen (1933-1936). In de twee volgende jaren bouwde men een nieuw transept, priesterkoor en sacristie. Grote renovatiewerken volgden in de periode 1984-2000. In 1980 werd de weekkapel opgericht, rechts van het hoofdaltaar.
Ieder Zijn Huis

Ieder Zijn Huis is een flatgebouw in de Brusselse gemeente Evere in België. Geschiedenis In de jaren 1950 liet sociale huisvestingsmaatschappij "Ieder Zijn Huis" een flatgebouw ontwerpen. Architect Le Corbusier weigerde de opdracht, de Belgische architect Willy Van Der Meeren neemt de opdracht wel aan. Van Der Meeren was destijds bekend vanwege het prefabwoningprototype dat hij ontwikkeld had, ook al was het niet in productie genomen. In 1961 werd het gebouw in gebruik genomen. In 2009 was het gebouw dermate verouderd dat het niet meer aan hedendaagse normen meer voldeed en besloot men het gebouw grondig te renoveren. Vanaf 2012 tot 2015 werd het gebouw gerenoveerd, waarbij het oorspronkelijk ontwerp behouden bleef, maar wel aangepast werd aan het comfort en energiezuinigheid van deze tijd. Gebouw Het gebouw is in modernistische stijl opgetrokken met betonnen prefabpanelen en is een avant-gardisch experiment in sociale hoogbouw. In de betonnen prefabpanelen zijn de ramen reeds aangebracht. Opvallend is ook dat drie verdiepingen samen één gang hebben en de woningen die zich een verdieping hoger of lager bevinden met een trap met deze gang verbonden zijn. Het gebouw heeft 12 bovengrondse woonlagen met appartementen.
Stadsfeestzaal (Mechelen)

De Stadsfeestzaal is een gebouw in de Belgische stad Mechelen uit 1885. De feestzaal is gesitueerd aan de Frederik de Merodestraat 28 op ongeveer 250 meter ten noordoosten van de Grote Markt nabij de Sint-Janskerk. Doorheen zijn geschiedenis was het een gymzaal en feestzaal. Sinds 2021 zijn de drie bioscoopzalen van Cinema Lumière en een bar in de feestzaal gecreëerd. Geschiedenis In 1883 ontwierp stadsarchitect Victor Louckx een schoolin neoclassicistische stijl opgetrokken. Het complex van de school bestond uit een vleugel met klaslokalen achter een multifunctionele zaal. In 1885 kwam de school klaar. De feestzaal werd vanaf toen gebruikt als gymzaal van de school en als feestzaal door de stad Mechelen. In 1897 was deze dubbele functie niet meer werkbaar. Als er gebruik gemaakt werd van de zaal, moest de school dat goedkeuren en voor de sportactiviteiten was de zaal ook niet ideaal wegens het grote risico op beschadigingen. Rond 1901 werd de zaal enkel nog als stadsfeestzaal gebruikt en was deze afgescheiden van de rest van het schoolgebouw. In de jaren 1930 werd er een nieuwe trap naar de balkons aangebracht en werd er een vestibule ingericht. In 2009 werd de stadsfeestzaal als bouwkundig erfgoed vastgesteld. In 2011 werd de zaal gesloten wegens verwijdering van asbest en in 2013 werd de zaal te koop aangeboden. Het gebouw was toen echter in slechte staat wat in combinatie met strenge geluidsnormen kopers deed afschrikken. Om budgettaire redenen ging het stadsbestuur daarom op zoek naar een externe partner. Deze partner werd gevonden in Lumière. In 2015 kwamen Stad Mechelen en Lumière overeen om de stadsfeestzaal na grondige verbouwing in concessie te geven voor de uitbating van een kleinschalige stadsbioscoop. Het project werd uitgewerkt door een associatie van Architectuuratelier Dertien12, DG architecten en Nachtraven. Aangezien het gebouw niet kan voldoen aan de strenge akoestische normen (geluidshinder naar de omgeving), werd in het gebouw een doos geplaatst. In de box bevinden zich drie gestapelde filmzalen, een zaal met zitplaatsen voor 95 personen, de twee andere cinemazalen met 76 zitplaatsen. De architectuur van de stadsfeestzaal blijft aanwezig als historisch waardevol kader (de inkomhal, de bühne, ...) en biedt een meerwaarde voor Lux28, de horeca in het gebouw. De heropening van de stadsfeestzaal met het cinemacomplex en de horeca ging door in het najaar van 2021 onder de naam Cinema Lumière – Mechelen en Lux28. De herinrichting van de oude stadsfeestzaal was een van de drie laureaten voor de onroerend erfgoedprijs 2022. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Mechelen