NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Centre scolaire Eddy Merckx

Le Centre scolaire Eddy-Merckx regroupe deux établissements scolaires secondaires belges : l'Institut communal mixte d'enseignement secondaire (ICMES) proposant des études en technique de qualification et professionnel et l'Institut technique secondaire supérieur d’éducation physique (ITSSEP) proposant des études en technique de transition. En 2026, le Centre scolaire Eddy-Merckx est engagé dans un processus de fusion avec l’Athénée Royal Crommelynck, dont il est voisin. Cette fusion sera effective pour la rentrée scolaire 2026-2027. L’établissement dépend du réseau de l’enseignement officiel subventionné, à savoir le Conseil des pouvoirs organisateurs de l’enseignement officiel neutre subventionné (CPEONS). Les centres scolaires ICMES et ITSSEP ont fusionné en 1986, sous le nom de Centre scolaire Eddy Merckx en hommage au cycliste belge Eddy Merckx. L'ICMES propose les options suivantes : Premier degré commun Premier degré différencié Deuxième degré technique de qualification techniques sociales et d’animation Deuxième degré professionnel travaux de bureau Troisième degré technique de qualification agent d’éducation Troisième degré professionnel auxiliaire administratif et d’accueil Troisième degré professionnel complément en accueil L'ITSSEP propose les options suivantes : Deuxième degré technique de transition éducation physique Deuxième degré technique de transition sciences économiques appliquées Troisième degré technique de transition éducation physique Troisième degré technique de transition sciences économiques appliquées Accès : ligne 39 du tramway de Bruxelles arrêt Rue au Bois et ligne 36 des autobus de Bruxelles arrêt Manoir d'Anjou. Portail de Bruxelles Portail de l’éducation
Cercle des Régates de Bruxelles

Le Cercle des Régates de Bruxelles est un club d'aviron et de kayak qui fut créé en 1878 par Mr Nandancée. Historique " Tirer dur & Barrer droit ! " En 1878, le Cercle des régates de Bruxelles fut fondé en bordure du canal Bruxelles-Charleroi au niveau de L'Allée verte. C'est là, que le club organisa les premières régates « de 8+ » en Belgique. Quelques années plus tard, le club déménagea pour les installations nautiques du CERIA à Anderlecht. Ce n'est que le 22 juin 2002 que le Cercle s'installa dans ses propres locaux. Bâtiments Quai de Willebroeck 23 Bruxelles 1000 Quai de Willebroeck 27 Bruxelles 1000 Quai de Veeweyde,120 Bruxelles 1070 Quai de Veeweyde,65 Bruxelles 1070 Présidents Aimé DUHOT - Hector COLLARD - P. OLIN - Oscar GREGOIRE - Adolphe WAEFELAER - Gustave DRYEPONDT (Dr) - Charles STORCK - Jules VRANCKX - Armand NANDANCEE - Yvette NANDANCEE - Ignacio DE LA SERNA - Michèle ---------- Philanthropie Jean Bosquet incita en 1876 les membres de son "Cercle des régates de Bruxelles" à fonder le "Conservatoire africain" (actuellement: "Œuvre Royale des Berceaux Princesse Paola - Conservatoire africain"), première œuvre philanthropique belge, destinée à aider l'enfance défavorisée de notre pays. Le "Conservatoire Africain, avec ses noirauds viendra désormais en aide à la crèche principale de la Société royale de philanthropie. Pour la petite histoire : à la suite de l'hiver rigoureux, cette bande de potes décida de profiter du carnaval pour faire une collecte en faveur d'une crèche de Bruxelles alors au bord de la faillite. Désireux de rester anonymes ils décidèrent de se déguiser et comme le thème de l’Afrique était d’actualité à l’époque, ils se noircirent le visage, se vêtirent de pantalons bouffants de couleur vive, de vestes queue-de-pie noire, de chapeaux haut de forme blanc, de chaînes et de breloques clinquantes. Le but était de se faire remarquer et que la collecte se fasse dans la bonne humeur. C’est ainsi que naquirent " Les Noirauds de Bruxelles ". Palmarès Le Cercle a depuis 1878 remporté de nombreux titres nationaux et internationaux dans diverses catégories de bateaux, de même, certains membres ont représenté la Belgique aux Jeux olympiques. Le Cercle est le seul club francophone ayant remporté une médaille au championnat du Monde Senior (Tampere/Finlande 95). Hommage aux membres du club Morts pour la Patrie 1914-1918 ANNOOT L. (Major) - BAUDOUX Richard - EMMERICKX Jean - HOLLANDERS Maurice - LAGAERT Edmond - SCHUERMANS Joseph - THELINGE André 1940-1945 ANDRIEN Michel - MEERSMAN Laurent - NOEL Jean - STORCK Jacques - TRE Jacques - VAN DEN DRIESSCHE Paul Groupements sportifs et/ou philanthropiques issus du Cercle des régates de Bruxelles Les Berceaux Princesse Paola ("Œuvre Royale des Berceaux Princesse Paola - Conservatoire africain"), Le Brussels Royal Club Le Royal Brussels Poseidon La Société nautique universitaire de Bruxelles Notes et références LFA Liens externes Site officiel Portail de la Belgique Portail de l’aviron Ligue Francophone d'Aviron
Sint-Pieterskerk (Zichen-Zussen-Bolder)

De Sint-Pieterskerk is een kerkgebouw in Zichen in de Belgische gemeente Riemst in Limburg. Het gebouw is de parochiekerk en is gewijd aan Sint-Pieter en Sint-Laurentius. Geschiedenis In de 14e eeuw werd in Zichen een gotische kerk gebouwd van lokaal gewonnen mergelsteen. Het patronaatsrecht behoorde toe aan het Sint-Servaaskapittel te Maastricht. In 1703 werd een nieuw koor gebouwd. Het was toen een driebeukige pseudo-basilica met een lage gesloten ingebouwde vierkante westtoren met drie geledingen, rondbooglisenen in de tweede geleding, een drie traveeën groot schip en een hoger koor met twee rechte traveeën en driezijdige sluiting. In 1927-1928 werd het schip in westelijke richting met drie traveeën verlengd naar een ontwerp van R. Lemaire en F. Van den Dael, waarbij aansluitend een nieuwe en hogere toren werd gebouwd. Verder werden de middentraveeën verhoogd met toevoeging van oculi als bovenlichten. Ook werd de zuidelijke zijbeuk vervangen door de huidige, die in feite bestaat uit twee beuken. Beschrijving Het gebouw bestaat uit een voorstaande westtoren heeft vier geledingen, een vierbeukig schip met zes traveeën en het oorspronkelijke koor met twee rechte traveeën met driezijdige sluiting. Verder heeft het gebouw een noord-portaal. De toren heeft een onderbouw van mergelsteen, een bovenbouw van breuksteen, wordt aan de zuidzijde geflankeerd door een rond traptorentje en de tweede en derde geleding zijn voorzien van rondbooglisenen met daarin rechthoekige vensters en de bovenste met in elke zijde een bifora met deelzuiltjes binnen een verdiept muurvlak. De zijbeuken hebben rondboogvensters en het koor heeft spitsboogvensters met neogotisch maaswerk. De toren wordt gedekt door een tentdak en de rest van het gebouw door zadeldaken en lessenaarsdaken. Het interieur is opgetrokken met mergelsteen en de middenbeuk wordt van de beide zijbeuken gescheiden door een spitsboogarcade op zuilen. Boven de middenbeuk bevinden zich kruisribgewelven tussen spitsbooggordelbogen die worden gedragen door colonnetten. De zijbeuken hebben ook kruisribgewelven waarbij de gordelbogen opgevangen worden door rechthoekige pilasters. De uiterste zuidelijke zijbeuk is vrij smal en heeft een tongewelf. Boven het koor bevindt zich een stergewelf. De kerk bezit een kalkstenen doopvont met maskers in gotische stijl (16e eeuw). Zie ook Sint-Genovevakerk in Zichen-Zussen-Bolder
Onze-Lieve-Vrouw Koningin van de Vredekapel (Zonderschot)

De Onze-Lieve-Vrouw Koningin van de Vredekapel is een rooms-katholiek kerkgebouw in de tot de Antwerpse gemeente Heist-op-den-Berg behorende plaats Zonderschot, gelegen aan de Withofstraat 2. Geschiedenis In 1942 werd een kapelanie opgericht, waarop een voorlopige kapel werd gebouwd. In 1954 werd de kapelanie verheven tot hulpparochie. In 1966 werd een definitieve kerk gebouwd. De voorlopige kapel werd ingericht als parochiecentrum. Gebouw Het betreft een zaalkerk in de stijl van het naoorlogs modernisme naar ontwerp van Eugeen Spiessens. Het interieur werd ontworpen door W. Tuyls. Het bouwwerk werd opgetrokken in baksteen en beton. Het heeft een plat dak, een atrium en een losstaande open klokkentoren.
Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Jozefkerk

De Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Jozefkerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Heist-op-den-Berg behorende plaats Pijpelheide, gelegen aan de Schrieksesteenweg 60. Geschiedenis In 1860 werd te Pijpelheide een kapel gebouwd, mede gefinancierd door de familie Della Faille, die het Kasteel Ter Laken bewoonde. De kapel werd ontworpen door Joseph Schadde. Deze kapel was naar het westen georiënteerd overeenkomstig het beschikbare perceel. In 1861 werd Pijpelheide erkend als kapelanie. Nadat in 1864 het Station Booischot was geopend, dat in de nabijheid van Pijpelheide lag, nam de bevolking daar toe. In 1875 werd Pijpelheide erkend als hulpparochie. In 1889-1890 werd de kapdel vergroot tot parochiekerk naar ontwerp van Leonard Blomme. Daarbij werd een koor gebouwd en voorzien van drie westelijke traveeën. In 1954 werd de kapel verder verlengd met twee oostelijke traveeën en werd een toren gebouwd, dit alles naar ontwerp van René Joseph Van Steenbergen. Gebouw Het betreft een driebeukige basilicale kerk met ingebouwde oosttoren in voornamelijk neogotische stijl. De middenbeuk wordt overkluisd door een spitstongewelf, de zijbeuken door kruisribgewelven. Het meubilair is neogotisch. De glas-in-loodramen zijn van 1956 en 1961.
Cimetière de Toronto Avenue

Le cimetière Toronto Avenue ou Toronto Avenue Cemetery est un cimetière militaire britannique de soldats de la Première Guerre mondiale, situé dans la commune belge de Comines-Warneton. Le cimetière est situé au milieu du bois de Ploegsteert, à environ 2 km au nord - est du centre du village de Ploegsteert. Il a été conçu par George Goldsmith et est entretenu par la Commonwealth War Graves Commission. Le site fait environ 315 m2. Ce cimetière est accessible à pied par un chemin forestier d'environ 500 m de long où se trouvent deux autres cimetières : Prowse Point Military Cemetery et Mud Corner Cemetery. Le cimetière militaire du bois de Ploegsteert et le cimetière militaire Rifle House sont également situés dans le bois. Il y a 78 victimes enterrées. Histoire Les Australiens surnommaient le bois Plugstreet Wood. Celui-ci était balisés de plusieurs sentiers qu'ils nommèrent Bunhill Row, Mud Lane, Hunter's Avenue et Toronto Avenue d'où ce cimetière a été nommé. Ces chemins, empruntés par les troupes pour se rendre au front, subissaient des tirs ennemis constants ainsi que des attaques au gaz. Il y a sept cimetières militaires à proximité. Les 78 victimes appartenaient à la 9e brigade (3e division australienne) décédée lors de la deuxième bataille de Messines, entre le 7 et le 10 juin 1917. Ce cimetière est le seul où tous les morts sont australiens. Deux d'entre eux n'ont pu être identifiés. Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Cimetière de l'avenue Toronto sur le site Web de la CWGC. Cimetière de l'avenue de Toronto sur le site WW1.be Cimetière de l'avenue de Toronto sur le site Web en anglais de ww1.westernfront.gov.au Portail de la mort Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Belgique Portail du Royaume-Uni
Toronto Avenue Cemetery

Toronto Avenue Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Belgische gemeente Komen-Waasten. De begraafplaats ligt midden in het Ploegsteertbos, ongeveer 2 km ten noordoosten van het dorpscentrum van Ploegsteert. Het werd ontworpen door George Goldsmith en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het terrein is ongeveer 315 m² groot. Vanaf de weg kan men deze begraafplaats te voet bereiken langs een bospad van ongeveer 500 m. waarlangs nog twee andere militaire begraafplaatsen liggen, Prowse Point Military Cemetery en Mud Corner Cemetery. In het bos bevinden zich ook nog Ploegsteert Wood Military Cemetery en Rifle House Cemetery. Er liggen 78 slachtoffers begraven. Geschiedenis In het Plugstreet Wood, zoals de Australiërs steevast dit bos noemden, liepen verschillende gemarkeerde paden zoals Bunhill Row, Mud Lane, Hunter’s Avenue en Toronto Avenue waarnaar deze begraafplaats genoemd werd. Deze paden werden door de troepen gebruikt om zich naar het front te begeven maar werden voortdurend bestookt door de vijand, onder meer met gasprojectielen. In de nabije omgeving liggen nog zeven militaire begraafplaatsen. De 78 slachtoffers behoorden tot de 9th Brigade (3rd Australian Division) die omkwamen tijdens de Tweede Slag om Mesen, tussen 7 en 10 juni 1917. Deze begraafplaats is de enige waarvan alle doden Australiërs zijn. Twee van hen konden niet geïdentificeerd worden. Externe links Toronto Avenue Cemetery op de website van de CWGC. Toronto Avenue Cemetery op de website van WO1.be Toronto Avenue Cemetery op de Engelstalige website van ww1.westernfront.gov.au
Église Saint-Germain de Tirlemont

L'église Saint-Germain (Sint-Germanuskerk en néerlandais) est une église de style gothique située sur le territoire de la commune belge de Tirlemont (Tienen), en Brabant flamand. Histoire Construction L'église Saint-Germain actuelle se dresse sur le site d'une ancienne collégiale romane du XIIe siècle, siège d'un chapitre séculier de l'évêché de Liège depuis 1189-1190. L'église romane a subsisté jusqu'au XIVe et XVe siècles. Le massif occidental actuel y a été adjoint durant les trois premières décennies du XIIIe siècle. Classement et protection L'église fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 25 mars 1938. Depuis 1999, son beffroi est également inscrit sur la liste du patrimoine mondial de l'Unesco, au titre des Beffrois de Belgique et de France. Architecture Articles connexes Tirlemont Église Notre-Dame-au-Lac de Tirlemont Liste des monuments historiques de Tirlemont Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Alfonsius de Liguorikerk

De Sint-Alfonsius de Liguorikerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Heist-op-den-Berg behorende plaats Heist-Goor, gelegen aan de Pastoor Mellaertsstraat 5. Geschiedenis In 1873 werd te Heist-Goor een parochie opgericht. Er werd een voorlopige kerk gebouwd. In 1877-1879 bouwde men de definitieve kerk, naar ontwerp van Leonard Blomme. De gebruikte baksteen was afkomstig uit de plaatselijke steenfabriek te Kwade Plas. Het kerkmeubilair werd grotendeels geschonken door barones Eulalie de Terwagne, toenmalig bewoonster van het Kasteel Ten Bos. In 1951-1952 werd een nieuw hoogkoor en nieuwe zijkoren gebouwd. Ook werden de zijbeuken vergroot. Gebouw Het betreft een, naar het zuiden georiënteerde, driebeukige kruisbasiliek in sobere neogotische stijl met een rechts van de voorgevel aangebouwde vierkante toren. Kunstwerken en kerkmeubilair zijn voornamelijk uit het 4e kwart van de 19e eeuw.
Heilige Naam Jezuskerk (Grootlo)

De Heilige Naam Jezuskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Heist-op-den-Berg behorende plaats Grootlo, gelegen aan de Kapelstraat 69. Geschiedenis Grootlo werd in 1906 een zelfstandige parochie. De gelovigen kerkten aanvankelijk in de Oude Kapel. In 1936 werd een definitieve kerk gebouwd die in 1937 werd ingewijd. Gebouw Het betreft een naar het noordoosten georiënteerde driebeukige kerk, gebouwd in baksteen en ontworpen door Gustaaf Careels. De kerk heeft een naastgebouwde vlakopgaande toren, gedekt door een tentdak. Het bouwwerk toont neoromaanse stijlelementen. Interieur De middenbeuk wordt overkluisd door een houten tongewelf. Het kerkmeubilair is 20-eeuws. De glas-in-loodramen zijn van 1964.
Vlassenbroekbrug

De Vlassenbroekbrug is een liggerbrug over de Schelde in de Belgische stad Dendermonde. De brug is een deel van de N41 en ligt iets stroomopwaarts van het dorpje Vlassenbroek. De twee van mekaar onafhankelijke brughelften hebben elk een lengte van ruim 252 m en bestaan elk uit vijf overspanningen met een grootste overspanning van 96,6 m over de Schelde; alleen de afwaartse brughelft is in dienst en draagt het verkeer in de beide rijrichtingen. Een beetje stroomopwaarts ligt de Dendermondebrug.
Sint-Mattheüskerk (Hulshout)

De Sint-Mattheüskerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Hulshout, gelegen aan de Grote Baan. Geschiedenis Hoewel de parochie een hoge ouderdom heeft is over de vroegste geschiedenis ervan weinig bekend. Begin 16e eeuw was er sprake van een kerk met een toren, waarvan het schip in zeer slechte staat was en dat gedekt werd door een strodak. In 1524 bouwde men een nieuw schip, met behoud van originele toren en koor. Deze kerk werd opgetrokken in voornamelijk ijzerzandsteen. De kerk stond ten noorden van de pastorie. Begin 20e eeuw werd deze kerk gesloopt. Ondertussen werd ten zuidwesten van de pastorie een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Pieter Jozef Taeymans, in neogotische stijl. De preekstoel en de communiebank van de oude kerk werden verkocht aan het Museum voor Oudheden, het latere Museum Vleeshuis. Ten noorden van de kerk ligt een pastorietuin. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen kruisbasiliek met een op de zuidwesthoek ingebouwde toren, die vier geledingen en een ingesnoerde naaldspits bezit. Boven de toegangsdeur bevindt zich een Mariabeeld in een nis. Interieur Het kerkinterieur wordt overkluisd door kruisrobgewelven en het driezijdig afgesloten koor door een straalgewelf. Het neogotisch hoofdaltaar heeft een gepolychromeerd passieretabel van omstreeks 1520. Ook het neogotisch zuidelijk zijaltaar, gewijd aan Sint-Mattheüs, heeft een gepolychromeerd retabel uit het 2e kwart van de 16e eeuw, gewijd aan deze evangelist. Het overig meubilair is voornamelijk neogotisch uit de 19e en 20e eeuw.
Lodijkbrug

De Lodijkbrug is een brug over de Grote Nete in Heist-op-den-Berg in de Belgische provincie Antwerpen. De brug werd gebouwd in 1993 en ligt op de baan tussen Heist-op-den-Berg en Hulshout. De Grote Nete tussen de Lodijkbrug en de Nieuwendijkbrug in Itegem is sinds 2004 een beschermd landschap.
Sint-Salvatorkerk (Booischot)

De Sint-Salvatorkerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Heist-op-den-Berg behorende plaats Booischot, gelegen aan de Dorpsstraat 38. Geschiedenis Booischot behoorde vanouds tot de Sint-Lambertusparochie te Heist-op-den-Berg. In 1410 werd een kapel gebouwd die in 1418 werd verheven tot kapelanie. Hoewel het gehucht toenam in inwonertal bleef de stichting van een zelfstandige parochie eeuwenlang uit. In 1666 werd de kapel vergroot. In 1800 werd deze verheven tot hulpkerk. In 1816-1817 werd de kapel vergroot naar ontwerp van Jozef-Karel della Faille de Leverghem. In 1856 werd de kapel gesloopt en vervangen door een neogotisch kerkgebouw naar ontwerp van Joseph Schadde. Oorspronkelijk was de bedoeling dat de toren en het koor van de oude kerk gespaard zouden blijven, maar dit bleek vanuit bouwkundig oogpunt niet haalbaar. In 1863 was de kerk gereed. Gebouw Het betreft een driebeukig georiënteerd kerkgebouw met een niet-uitspringend transept en vijfzijdig afgesloten koor. De slanke voorgebouwde westtoren heeft vijf geledingen. De onderste drie geledingen vormen een basis op vierkante plattegrond met daarboven twee smallere, achthoekige, geledingen. De vijfde geleding is voorzien van puntgeveltjes en de achtkante spits. De kerk was vroeger omringd door een kerkhof. Enkele 19e-eeuwse grafstenen van notabelen werden in de kerkmuren ingemetseld. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een kruisribgewelf. De kerk bezit enkele 17e-eeuwse schilderijen zoals: Sint-Franciscus ontvangt het Jezuskind uit de school van Gaspar de Crayer en de evangelisten Sint-Johannes en Sint-Lucas. Het meeste kerkmeubilair stamt uit de 19e eeuw en is neogotisch. Uit de 1e helft van de 18e eeuw stammen de communiebank en één der biechtstoelen. Ten noorden van de kerk bevindt zich een grafmonument van de familie della Faille de Leverghem, waarin ook de boswachter, de rentmeester en de diensmeid werden bijgezet.
Sint-Hubertuskerk (Wakkerzeel)

De Sint-Hubertuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Haacht behorende plaats Wakkerzeel, gelegen aan de Pastoriestraat. Geschiedenis Wakkerzeel was een bedevaartsoord. Al in 1230 werd melding gemaakt van een aan Sint-Hubertus gewijde kapel die bediend werd door de Norbertijnen van de Abdij van Park. Wakkerzeel werd in 1577 een zelfstandige parochie. Gebouw De kerk was een gotisch gebouw, waarvan het 16e-eeuwse koor en de toren nog bewaard zijn gebleven. In 1742 brandde de kerk af. Schip en zijbeuken werden in 1744 herbouwd in classicistische stijl, met steekboogvensters. De toren kreeg een 17e-eeuws portaal en een barokvenster en de voorgevel werd in zandsteen uitgevoerd. In de 18e eeuw werd de bovenste geleding van de toren herbouwd. Interieur De kerk bezit twee schilderijen van Pieter Jozef Verhaghen (einde 18e eeuw). Er is een laatgotisch kruisbeeld uit de 16e eeuw. Ook zijn er 18e-eeuwse beelden in barokstijl. De altaren zijn in Lodewijk XV-stijl en Lodewijk XVI-stijl. In dezelfde stijl werd een deel van het kerkmeubilair uitgevoerd.
Onze-Lieve-Vrouw van Bijstandkerk (Tremelo)

De Onze-Lieve-Vrouw van Bijstandkerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Tremelo, gelegen aan de Schrieksebaan. Deze kerk in classicistische stijl werd gebouwd in 1781-1783. Hierbij werd materiaal gebruikt van de in 1781 gesloopte kapellen in de gehuchten Veldonk, Kruis en Ninde. Daar werden vervolgens kleinere kapelletjes gebouwd. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen kerk die naar het zuidoosten is georiënteerd, met ingebouwde noordwesttoren. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een tongewelf. De kerk bezit enkele schilderijen van omstreeks 1700. Ook is er een laat 18e-eeuws schilderij door Egidius Smeyers, namelijk Sint-Johannes op Patmos. Er is een 16e-eeuws Mariabeeld en er zijn enkele laat 17e-eeuwse beelden, en wel van Sint-Augustinus en Sint-Norbertus. Het hoofdaltaar (eind 18e eeuw) is in Lodewijk XVI-stijl. De 17e-eeuwse zijaltaren zijn in barokstijl. Het marmeren doopvont is van eind 18e eeuw.
Holy Cross Church, Heusden

The Holy Cross Church (Dutch: Heilig Kruiskerk) is a church in the Belgian sub-municipality of Heusden. The church was built in 1844 on the site of an older church. It is dedicated to the Exaltation of the Holy Cross. The organ of the church was protected as a monument in 1980. It has a 1873 case designed by Auguste Van Assche. The church is an example of early Gothic Revival, built on the site of a church, probably from the 17th century. Two paintings by Antoon van den Heuvel (Adoration of the Magi from 1652 in the left aisle and Christ Stripped of His Clothes from 1664 behind the main altar) come from the old church. Also from the old church are two portico altars in white and black marble. The Neo-Gothic furniture dates from the 19th century. The main altar in oak is by Jan Baptist Hauman from Ghent, with sculptures by Pieter De Vigne. Also from the 19th century is another painting, inspired by Van Dyck, by Domien Vanden Bossche from Geraardsbergen. The Neo-Gothic stalls and panelling are also in oak. There is a Neo-Gothic polychrome stone epitaph of Robert Helias d'Huddeghem from 1865, with a sculpture of the Resurrection by Leonard Blanchaert after a design by Jean-Baptiste Bethune. References
Heilig Kruiskerk (Heusden)

De Heilig Kruiskerk is een kerk in het Belgische dorp Heusden. De kerk werd gebouwd in 1844. Ze is toegewijd aan de Kruisverheffing. Het orgel van de kerk werd in 1980 beschermd als monument. De kerk is een voorbeeld van vroegneogotiek, gebouwd op de plaats van een kerk, vermoedelijk uit de 17e eeuw. De twee portiekaltaren uit wit en zwart marmer en schilderijen van Antoon van den Heuvel (Aanbidding der Wijzen in de linkerzijbeuk en Kruisiging uit 1664 achter het hoofdaltaar) komen uit de oude kerk. Het neogotisch meubilair stamt uit de 19e eeuw. Galerij