NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouw Visitatiekerk (Lombardsijde)

De Onze-Lieve-Vrouw Visitatiekerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Middelkerke behorende plaats Lombardsijde. De kerk is gelegen aan het Dorpsplein. Geschiedenis In 1248 werd Lombardsijde voor het eerst vermeld als zelfstandige parochie. Reeds in de 12de eeuw zou er in de duinen een kapel staan. Rond 1300 is er een dorpskerk gebouwd. De godsdienstoorlogen einde 16e eeuw en de Slag bij Nieuwpoort (1600) leidden tot verwoesting van de parochiekerk. In 1636 startten grondige herstellingswerken aan de kerk. In 1768-69 werd een classicistisch zaalkerkje gebouwd van 17 bij 9 meter, dat echter op 20 oktober 1914 door oorlogsgeweld werd verwoest. In oktober 1919 werd een voorlopige barakkerk gebouwd, in afwachting van de huidige kerk. Gebouw De huidige kerk werd gebouwd in 1922-1923 naar ontwerp van Charles Pil en Henri Carbon. Het is een bakstenen driebeukige kruiskerk met pseudotransept in neoromaanse stijl met halfingebouwde zuidwesttoren. De kerk bezit een gepolychromeerd houten Madonnabeeld van de 16de eeuw, dat volgens de traditie in 1596 aan het strand van Lombardsijde is aangespoeld. De glas-in-loodramen werden in 1966 door Cor Westerduin vervaardigd en stellen 12 wonderen voor die toegeschreven worden aan dit Mariabeeld. Tot einde 19e eeuw was Lombardsijde namelijk een bedevaartplaats voor Onze-Lieve-Vrouw van Lombardsijde, de patrones van de IJslandvaarders.
Sint-Willibrorduskerk (Middelkerke)

De Sint-Willibrorduskerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de West-Vlaamse plaats Middelkerke, gelegen aan de Westendelaan. Geschiedenis Middelkerke werd in 1293 een zelfstandige parochie. De toenmalige kerk heeft in 1334 te kampen gehad met overstromingen. In 1576 werd hij tijdens de godsdienstoorlogen verwoest. Mogelijk betrof het een driebeukige hallenkerk met vieringtoren. De zuidbeuk werd in 1635 hersteld en de toren, die nu als westtoren dienst deed, in 1681. De twee resterende beuken werden niet hersteld. Tot 1732 was de kerk gewijd aan Sint-Jan. Vanaf 1569 was er sprake van de verering van een miraculeus kruis, en ook tegenwoordig is de kerk een bedevaartplaats, vooral voor de vissers uit Nieuwpoort. Van 1848-1850 werd de kerk gesloopt, maar de toren bleef behouden. Een nieuwe kerk werd gebouwd, in neogotische stijl, naar ontwerp van Louis Van Overstraeten. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden kerk en toren door de geallieerden beschoten en in 1915 door de Duitse bezetter opgeblazen. Van 1919-1921 werd de kerk heropgebouwd naar ontwerp van Gustaaf Vandamme, waarbij de verwoeste kerk zoveel mogelijk werd gereconstrueerd. Van 1932-1935 werd de kerk sterk uitgebreid, waarbij de bestaande kerk met koor nog als verlenging van het schip fungeerde, nu dwars op de nieuwe kerk, die in neoromaanse stijl werd uitgevoerd in zuid-noordoriëntatie. Het ontwerp was eveneens van Gustaaf Vandamme en de glasramen van Frédéric Roderburg. Gebouw Het nieuwe noordportaal werd nu geflankeerd door een tweede, vierkante, toren. Ook werd het nieuwe schip afgedekt door een tentdak. Het nieuwe koor kreeg een halfronde apsis. Het noordportaal, dat tegen de oude kerk is aangebouwd, is drieledig. De zijportalen hebben een lessenaardak en het middenportaal een timpaan, voorstellende Christus, Maria Middelares en Sint-Willibrord. De oude westtoren heeft een vierkante basis en bezit steunberen. Hierboven is een achthoekige geleding. Inventaris Er zijn in de oude kerk vier schilderijen uit de 17e en 18e eeuw van de Vlaamse School. Een Willibrordusbeeld uit de 2e helft van de 19e eeuw heeft een schaalmodel in handen van de kerk zoals deze in 1848 was. De nieuwe kerk heeft een neobyzantijns meubilair. Galerij
Allaertshuizen

Allaertshuizen is een historische hoeve in het tot de West-Vlaamse gemeente Koksijde behorende dorp Wulpen, gelegen aan de Allaertshuizenstraat 5 en Veurnekeiweg 18. Geschiedenis In 1124 verkreeg de Abdij Ten Duinen hier een domein, dat geleidelijk werd uitgebreid. In 1218 werd de naam Allaertshuizen voor het eerst vermeld. In 1228 was er sprake van een hoeve. In het tweede kwart van de 13e eeuw onder abt Nicolaas van Belle, werd nog een grote voorraadschuur toegevoegd. In 1590 en 1593 vonden verwoestingen plaats door de Geuzen. Tegenwoordig is het goed in twee hoeven gesplitst, die allebei binnen eenzelfde omgrachting zijn gelegen. Deze hoeven zijn voor een belangrijk deel van veel recenter datum (19e en 20e eeuw). Naast het huis aan de Veurnekeiweg bevindt zich een wagenhuis en stallen uit het begin van de 18e eeuw. De zuidwestgevel van de dwarsschuur toont nog overblijfselen van de 13e-eeuwse schuur.
Groot Tempelhof

Het Groot Tempelhof is een historische hoeve in het tot de West-Vlaamse gemeente Middelkerke behorende dorp Slijpe, gelegen aan Tempelhofstraat 16. Geschiedenis Hier was vanouds de commanderij van de tempeliers gevestigd. In 1172 schonk graaf Filips van den Elzas het patronaatsrecht van de kerk en het tiendrecht aan de tempeliers. De commanderij werd vanaf 1312, na ontbinding van de orde, door de johannieters overgenomen. De commanderij werd op de kaart van Pieter Pourbus (1561-1571) afgebeeld als een omgracht en ommuurd goed met onder meer een hoofdgebouw, een kapel, een brouwerij en een hospitaal. Ook op de Ferrariskaarten (1770-1778) werd het Groot Tempelhof afgebeeld, nu als een omgrachte hoeve met de naam Cense Groot Tempelhof. De boerderij werd verwoest tijdens de Eerste Wereldoorlog en in 1921 herbouwd in historiserende baksteenbouw naar ontwerp van Raymond Heyneman. Het betreft een langgerekte hoeve. Ernaast ligt de hoeve Klein Tempelhof. In 2002-2003 werd archeologisch onderzoek verricht, waarbij de fundamenten werden blootgelegd van een deel van het hoofdgebouw, de kapel met naastgelegen kerkhof, het armenhuis, een 18e-eeuwse schuur en een deel van de middeleeuwse schuur, en een deel van de ommuring.
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Zandvoorde)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Oostende behorende plaats Zandvoorde, gelegen aan de Zandvoordedorpstraat. Geschiedenis Zandvoorde was in 1185 al een parochie. In de 2e helft van de 13e eeuw was er vermoedelijk een basilicale kruiskerk met vieringtoren. Tussen 1584 en 1604 werd de kerk verwoest. De zijbeuken, het koor en het transept werden daarna gesloopt. De scheibogen werden dichtgemetseld en in 1639 kon de kerk als zaalkerk weer worden gebruikt. In 1895 werd, naar ontwerp van Jules Soete, een nieuwe westtoren gebouwd naar het model van de torens in de kuststreek, dus met vierkante onderbouw en achtkante bovengeledingen. In 1907 werden de zijbeuken gebouwd, naar ontwerp van Thierry Nolf. Gebouw Het betreft een bakstenen kruisbasiliek met voorgebouwde westtoren van 1895. Het hoofdkoor heeft een vlakke sluiting. De scheibogen zijn nog van de 2e helft van de 13e eeuw. Het kerkmeubilair stamt uit eind 19e en begin 20e eeuw.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Leffinge)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk was gedurende eeuwen de parochiekerk van de West-Vlaamse gemeente Leffinge, sinds 1977 samengevoegd met Middelkerke. Ze was gelegen aan de Dorpsstraat. Geschiedenis In de 12e of 13e eeuw werd een driebeukige basilicale romaanse kruiskerk met vieringtoren opgetrokken in veldsteen. Later werden hieraan bakstenen elementen toegevoegd. In 1488 werd de kerk verwoest tijdens de Vlaamse Opstand tegen Maximiliaan. Herstel volgde omstreeks 1500, waarbij de kerk werd uitgebouwd tot hallenkerk met gebruik van baksteen. Eind 16e eeuw werd de kerk, aan de vooravond van het Beleg van Oostende, opnieuw verwoest. In de 17e eeuw werd de kerk hersteld, maar het westelijk deel ervan werd gesloopt. In de 19e eeuw was de kerk in vervallen staat en vanaf 1857 begon men aan een vervanging. De opdracht werd toevertrouwd aan de Brugse architect Antoine Verbeke. Toen vanaf 1864 de Leffingenaar Johan Joseph Faict bisschop van Brugge werd, oordeelde hij dat Leffinge, als geboorteplaats van een bisschop, een aanzienlijke kerk mocht krijgen. Hij bracht de nodige fondsen bijeen en de plannen werden omgewerkt om een omvangrijke kerk tot stand te brengen. Het werd een driebeukige neogotische bakstenen basilicale kruiskerk met driezijdige koorafsluiting, voorgebouwde westtoren met steunberen en vier hoektorens op de trans. De werken namen hierdoor heel wat tijd in beslag en pas in 1879 kon Faict de parochiekerk van zijn geboortedorp plechtig inwijden. Vanwege haar omvang werd de kerk vaak de kathedraal van het Noorden genoemd. De kerk werd vanaf 1983 gerestaureerd onder leiding van ingenieur W. Snauwaert (Oostende), met onder meer stabiliteitswerken en blootlegging van neogotische beschilderingen. Vanaf 1994 werd verder gerenoveerd in samenwerking met Frankie Laureys en zijn team. De kerk werd in 2021 ontwijd en de eigendom ervan overgedragen aan de gemeente Middelkerke, die de bedoeling heeft er een permanente culturele bestemming aan te geven. Interieur De altaren zijn neogotisch. Zeven panelen voorstellende de Zeven werken van barmhartigheid zijn 17e-eeuws. Een schilderij die de Tenhemelopneming van Maria voorstelt, is 18e-eeuws. Er zijn houten beelden uit de 16e en 17e eeuw. De preekstoel is van 1773 en werd vervaardigd door Louis De Lessue. Twee biechtstoelen zijn van 1770. De glas-in-loodramen zijn eind-19e-eeuws.
Sint-Corneliuskerk (Snaaskerke)

De Sint-Corneliuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Gistel behorende plaats Snaaskerke, gelegen aan de Dorpsstraat. Geschiedenis Het eerste kerkgebouw ontstond in de 13e eeuw en werd gesticht door de monniken van de Abdij van Sint-Bertinus uit Sint-Omaars en Poperinge. Einde 16e eeuw viel de kerk ten prooi aan plunderingen door de geuzen. Later volgde herstel. Er bleef een kleine driebeukige hallenkerk, met de toren deels in romaanse stijl, een classicistisch portaal en gotische zijbeuken. Deze kerk werd in 1911 vervangen door een neogotische kerk, ontworpen door Thierry Nolf. Gebouw Het is een driebeukige bakstenen hallenkerk met halfingebouwde westtoren en een vlak afgesloten pseudotransept. De toren heeft vier hoektorens op de trans en wordt bekroond door een achtkante naaldspits. De kerk wordt omgeven door een ommuurd kerkhof. De kerk bezit een 17e-eeuwse communiebank en de preekstoel en biechtstoelen zijn van de 2e helft van de 18e eeuw. Het rechter zijaltaar is gewijd aan Sint-Cornelius en bevat een reliek in een schrijn uit het einde van de 19e eeuw. De glas-in-loodramen zijn van 1913.
Sint-Guilielmuskerk

De Sint-Guilielmuskerk (ook: Sint-Willemskerk) is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Middelkerke behorende plaats Wilskerke, gelegen aan Fleriskotstraat 33B. Geschiedenis Al in 1201 was er sprake van een parochie, waarvan het patronaatsrecht in handen was van de Tempeliers van Slijpe. Er was sprake van een romaans-gotische kerk. Omstreeks 1700 stortte één zijbeuk in, en deze werd niet meer hersteld vanwege de geringe bevolking van het plaatsje. Van 1875-1880 werd de toren gerestaureerd onder leiding van Pierre Buyck. De kerk werd, op de toren na, verwoest tijdens de Eerste Wereldoorlog. In 1920 werd de kerk heropgebouwd naar ontwerp van Théodore Raison. Gebouw Het huidige gebouw omvat een voorgebouwde toren met vierkante basis en achtkante bovengeleding, waarop een achtkante naaldspits. De toren heeft een middeleeuwse kern. Het is een driebeukige bakstenen basilicale kerk. Het kerkmeubilair is grotendeels neogotisch. De kerk wordt omsloten door een kerkhof.
Sint-Joriskerk (Nieuwpoort)

De Sint-Joriskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Nieuwpoort behorende plaats Sint-Joris, gelegen aan het Sint-Jorisplein. Geschiedenis Omstreeks 1200 was er te Sint-Joris een kapel die fungeerde als hulpkerk van de parochie van Ramskapelle. In 1240 werd de kapel verheven tot parochiekerk. Het patronaatsrecht berustte bij de Sint-Niklaasabdij te Veurne. Er ontstond een eenbeukig gotisch kerkje met westtoren. Later werd aan de noordzijde een kapel gebouwd, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouwe. Na een brand werd de toren in 1762 hersteld. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk vernield. Een nieuwe kerk werd 700 meter westelijk van de oorspronkelijke gebouwd, waar een nieuwe dorpskern verrees. Het kerkhof bleef echter op de oude plaats, die bekend staat als Oud Sint-Joris. De nieuwe kerk werd in 1922 gebouwd, naar ontwerp van Georges Hendrickx. In 1990 rukte een tornado de torenspits af en boorde deze omgekeerd door de middenbeuk. Gebouw De kerk werd uitgevoerd in gele baksteen en in historiserende stijl, waarbij de vroegere kerk als inspiratiebron zou zijn gebruikt. De noordwesttoren heeft een vierkante plattegrond en een trans, waarboven zich een naaldspits verheft.
Sint-Niklaaskerk (Slijpe)

De Sint-Niklaaskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Middelkerke behorende plaats Slijpe, gelegen aan de Diksmuidestraat. Geschiedenis Er bestond een laatgotisch kerkgebouw. Dit werd in 1822 getroffen door brand waarbij met name de oostelijke zijde van de kerk en de toren schade opliepen. In 1829 werd de kerk hersteld, en tevens verkleind. In 1896 werd de kerk gerestaureerd en uitgebreid naar ontwerp van Jules Soete. De kerk werd beschadigd tijdens de Eerste Wereldoorlog en in 1919 hersteld onder leiding van Theo Raison. De kerk is versierd met muurschilderingen die herinneren aan de commanderij van Slijpe en hun tempeliers. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met transept en vieringtoren, uitgevoerd in gele baksteen. De vieringtoren heeft een vierkante plattegrond. Het interieur wordt overwelfd door spitstongewelven. Tegen het transept bevindt zich een ronde traptoren. De kerk wordt omgeven door een kerkhof. Tegen de oostgevel bevindt zich een 18e-eeuws calvariekruis. Het doopvont is 17e-eeuws. In de zuidelijke transeptarm is een Lourdesgrot. Galerij
Sint-Jobskapelletje

Het Sint-Jobskapelletje is een betreedbare kapel in de tot de West-Vlaamse gemeente Blankenberge behorende buurtschap Sint-Jan-op-den-Dijk, gelegen aan de Blankenbergse Dijk in de Uitkerkse Polder. Sint-Jan-op-den-Dijk, is tegenwoordig een buurtschap maar was tot eind 15e eeuw, toen de kerk werd verwoest, een zelfstandige parochie. Het kapelletje werd begin 19e eeuw gebouwd. Het was oorspronkelijk gewijd aan Sint-Jan, evenals de verdwenen parochiekerk. Het kreeg echter al snel de naam: Sint-Jobskapelletje. Het witgeschilderde gebouwtje onder zadeldak heeft voor en achter een tuitgevel bekroond met hoopjes stenen die mogelijk de mestvaalt van Job symboliseren. Boven de ingang is een bord aangebracht met daarop de tekst: Heilige Job van 't Kapelleken Bescherm 't Christen volk dat U vereert. Het interieur wordt overwelfd door een houten spitstongewelf. In de kapel bevindt zich een gepolychromeerd Sint-Jobsbeeld dat van het begin der 19e eeuw of mogelijk ouder is. Gotische letters vragen om eene offerande voor de kapel. Enkele ex voto's zijn aanwezig.
Sint-Pieterskerk (De Panne)

De Sint-Pieterskerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de West-Vlaamse plaats De Panne, aan Kerkstraat 53. De kerk is op 1 juli 2021 onttrokken aan de eredienst. Geschiedenis In 1860 werd in opdracht van mejuffrouw Calmeyn een kapel gebouwd in het Jozefdorp. Deze kapel werd in 1891 verdubbeld en uitgebreid tot hulpkerk naar ontwerp van Jozef Vinck. Daarna werd een toren aangebouwd. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen georiënteerde hallenkerk in neogotische stijl, met de beuken alle onder zadeldak. De toren werd in het noordwesten tegen de noordbeuk aangebouwd. Deze toren heeft steunberen en wordt bekroond door vier hoektorens en een achtzijdige spits. De kerkruimte wordt overwelfd door houten spitstongewelven. Het meubilair is neogotisch. Er is een 16e-eeuws schilderij, de Kruisafneming, gekopieerd naar Rogier Van der Weyden.
Tissenhovemolen

De Tissenhovemolen is een houten windmolen in Mater in de Oost-Vlaamse gemeente Oudenaarde. De staakmolen staat op een weids plateau in de Vlaamse Ardennen op 85 meter hoogte. Deze molen is een van de twee driezolders in Oost-Vlaanderen en daarom ook bijzonder. De molen heeft dus drie niveaus: een meel-, steen- en stapelzolder. De Tissenhovemolen heeft de oudste voorgeschiedenis van alle nog bestaande windmolens in Vlaanderen. Hij werd al in 1218 vermeld als molendinum de vento quod situm est juxta villam de Materne. Hij werd verder vermeld in 1571 en 1577. De molen in zijn huidige toestand dateert hoogstwaarschijnlijk van rond 1787. In 1928 werd een derde steenkoppel toegevoegd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog gebruikten de Duitsers de molen als uitkijkpost. De molen werkte tot ongeveer 1958. In 1976 werd de molen gerestaureerd en in 2006 opnieuw; toen kreeg de molen onder andere nieuwe wieken en leien op de kap en windweeg. In 1971 werd de molen aangekocht door de Einse kunstschilder Ernest Vandendriessche; in 2015 werd hij eigendom van de stad Oudenaarde. In 2020 brak een van de twee houten roeden van de wieken af; de molen werd hersteld en gerestaureerd. Sinds 1956 is de Tissenhovemolen beschermd als monument. Afbeeldingen Zie ook Lijst van windmolens in Oost-Vlaanderen Lijst van onroerend erfgoed in Oudenaarde Bronnen Toerisme Oost-Vlaanderen
Belgian Infantry Memorial, Brussels

The Belgian Infantry Memorial (French: Monument à l'Infanterie Belge; Dutch: Monument voor de Belgische Infanterie) is a monument in Brussels, Belgium, which stands in memory of the Belgian foot soldiers who fought in World War I and World War II. Designed by Edouard Vereycken, the memorial stands in front of the Palace of Justice and across the Place Poelaert/Poelaertplein from the Anglo-Belgian War Memorial. The memorial rests on a raised platform that overlooks Brussels' city centre. Translated into English, the inscription reads: "To the infantrymen who died for their country". See also History of Brussels Belgium in the long nineteenth century References Citations Bibliography Le Patrimoine monumental de la Belgique: Bruxelles (PDF) (in French). Vol. 1C: Pentagone N-Z. Liège: Pierre Mardaga. 1994. External links Media related to Infantry Memorial, Brussels at Wikimedia Commons
Monumento a la Infantería Belga

El Monumento a la Infantería Belga se encuentra al límite de la Plaza Poelaert, justo enfrente del Memorial de Guerra Británico y al noreste del Palacio de Justicia, en la ciudad belga de Bruselas.​ El monumento, diseñado por el escultor Edouard Vereycken y el arquitecto Antoine De Mol, conmemora a los soldados de infantería belgas caídos durante la Primera Guerra Mundial (1914-1918) y la Segunda Guerra Mundial (1939-1945).​​ Está ubicado en una plataforma elevada al centro de la ciudad de Bruselas.​ Diseño El monumento consta de un gran obelisco de piedra caliza azul. En la parte superior del obelisco hay una corona de color dorado con cuatro soldados con espadas debajo.​​​ Este obelisco se encuentra encima de un pedestal cuadrado azul. En el pedestal hay una cripta con una estatua reclinada en ella. La cripta tiene dos puertas metálicas a ambos lados, donde hay dos soldados de piedra. Los dos soldados representan un granadero y un cazador de pie en 1914.​​ En la parte inferior del monumento hay un conjunto de estatuas, donde se desarrolla una escena militar. En medio hay una gran figura femenina, esta figura tiene alas y viste un vestido largo ondulado, simbolizando la victoria. Historia Inicialmente se planeó colocar el monumento en la cima del Jardín Botánico, en la esquina del antiguo Observatorio Real. El comité ejecutivo eligió un concurso para la construcción del monumento. El escultor Edouard Vereycken y el arquitecto Antoine De Mol ganaron este concurso. En 1932, la ubicación de la estatua cambió a la Plaza Quetelet, donde recibió protestas. Como resultado, a finales de 1933 se decidió colocar el monumento en la Plaza Poelaert. El 5 de mayo de 1935, el rey Leopoldo III inauguró el monumento.​ El 6 de mayo de 2015, el monumento fue catalogado como monumento protegido.​​​​ Referencias Enlaces externos
Monument à la Gloire de l’infanterie belge

Le Monument à la Gloire de l’infanterie belge se trouve dans la capitale belge à Bruxelles, sur la place Poelaert, en face du Monument britannique et au nord-est du palais de Justice Le monument, conçu par le sculpteur Edouard Vereycken et l'architecte Antoine De Mol, commémore les fantassins belges tombés au combat pendant les Première et Seconde Guerres mondiales. Il est situé sur une plate-forme surélevée qui surplombe le centre-ville de Bruxelles Description Le monument semble colossal. Il consiste en un grand obélisque en pierre bleue. Sa hauteur importante est vue comme symbole de reconnaissance et de glorification de l'infanterie belge. Il est surmonté d'une couronne dorée qu'entourent quatre soldats tenant chacun une épée. Cet obélisque est placé au sommet d'un piédestal carré bleu. Dans le socle se trouve une crypte à l'intérieur de laquelle il y a une statue étendue. La crypte est fermée par une porte métallique de part et d'autre. De chaque côté de ces grilles, il y a deux soldats de pierre veillant devant la crypte. Les deux soldats représentent respectivement un grenadier et un chasseur à pied de 1914. Au bas du monument se trouve un groupe de statues figurant une scène militaire. Au milieu de ce groupe se trouve une grande figure centrale. Cette silhouette féminine est ailée et porte une longue robe et symbolise la victoire. Autour de cette figure centrale, le monument est construit symétriquement. Elle est ainsi entourée des deux côtés par des fantassins en uniforme et en équipement. Le caractère dramatique de la scène est renforcé par les regards et les poses très expressifs des fantassins. Inauguration Initialement, le monument était prévu pour être placé au sommet du jardin botanique, à l'angle de l'ancien observatoire royal. Le comité exécutif décida d'organiser un concours pour la conception du monument. Le sculpteur Edouard Vereycken et l'architecte Antoine De Mol, tous deux blessés pendant la Première Guerre mondiale, remportèrent ce concours. En 1932, il fut décidé que le monument serait plutôt édifié sur la place Quetelet, ce qui engendra de vives protestations. En conséquence, à la fin de 1933, on modifia de nouveau l'emplacement pour se porter finalement sur la Place Poelaert. Le 5 mai 1935, le monument est inauguré par le roi Léopold III. Monument classé Le 6 mai 2015, le mémorial fut classé monument protégé. Cette décision a été prise sur base de sa valeur historique, sociale, artistique et esthétique Inscriptions Le monument comporte également diverses inscriptions honorant l'héroïsme des soldats belges victimes ou non. Face avant: Face arrière: Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Belgisch Nationaal Infanteriemonument » (voir la liste des auteurs). Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Belgique
Monumento à Infantaria Belga

O Monumento à Infantaria Belga encontra-se no limite da Praça Poelaert, justamente em frente ao Memorial de Guerra Britânico e a nordeste do Palácio de Justiça, na cidade belga de Bruxelas. O monumento, desenhado pelo escultor Edouard Vereycken e pelo arquitecto Antoine De Mol, comemora os soldados de infantaria belgas caídos durante a Primeira Guerra Mundial (1914-1918) e a Segunda Guerra Mundial (1939-1945). Está localizado numa plataforma elevada ao centro da cidade de Bruxelas. Desenho O monumento é um grande obelisco de pedra. Na parte superior do obelisco há uma coroa de cor dourada com quatro soldados com espadas em baixo. Este obelisco encontra-se em cima de um pedestal quadrado. No pedestal há uma cripta com uma estátua reclinada nela. A cripta tem duas portas metálicas a ambos lados, onde há dois soldados de pedra. Os dois soldados representam um granadeiro e um caçador de pé em 1914. Na parte inferior do monumento há um conjunto de estátuas, onde se desenvolve uma cena militar. No meio há uma grande figura feminina, esta figura tem asas e ostenta um vestido longo ondulado, simbolizando a vitória. A 5 de maio de 1935, o rei Leopoldo III inaugurou o monumento. A 6 de maio de 2015, o monumento foi catalogado como monumento protegido. Referências