NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kanaal Plassendale-Nieuwpoort

Het kanaal Plassendale - Nieuwpoort is een kanaal dat een verbinding vormt tussen het kanaal Brugge-Oostende en de IJzer via de Ganzepoot in Nieuwpoort. Het heeft een lengte van ongeveer 21 km en een breedte van ongeveer 20 meter. De oevers zijn over de ganse lengte verstevigd met betonnen damwanden. Geschiedenis Het kanaal werd in de periode 1632 – 1640 aangelegd om een alternatief te bieden voor de verzande zeeverbinding tussen Brugge en de Noordzee via het Zwin. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog werd de toegang van Gent tot de Westerschelde onmogelijk door de blokkade van de Hollanders die Zeeuws-Vlaanderen hadden ingenomen. Vlaanderen had dus geen verbinding met de zee meer. Oostende werd toen naar voorgeschoven als belangrijkste haven. Het kanaal Brugge-Oostende werd aangelegd met een sas in Plassendale. Het laatste deel tussen Oostende en Plassendale was onderhevig aan getijden en dus niet ideaal. Daardoor ontstond de nood aan een getijde ongevoelige vaarroute parallel met de kust naar Nieuwpoort, Veurne en zo verder tot in Duinkerke. Het kanaal Plassendale-Nieuwpoort loopt voor een deel in de historische bedding van de Ieperlee, net als een deel van het kanaal Brugge-Oostende. In 17e-eeuwse documenten spreekt men van "de nieuwe riviere". Vandaag is de economische betekenis van het kanaal echter beperkt. Beschrijving In de volksmond wordt het kanaal meestal 'de vaart' of de Plassendalevaart genoemd. Het geasfalteerde en grotendeels autovrije jaagpad langs de noordelijke oever is deel van fietssnelweg F39. Het sluizencomplex in Plassendale is beschermd. De eerste sluisdeur dient nog met de hand te worden bediend. Bruggen Volgende ophaalbruggen gaan over het kanaal: Plassendalebrug - bij het gehucht Plassendale, stad Oudenburg. Zandvoordebrug - nabij het dorp Zandvoorde (Oostende), gelegen op grondgebied van de stad Oudenburg. Gistelbrug - op het traject Oostende-Gistel (Oostendsesteenweg), op grondgebied van de Stad Oudenburg. In de volksmond ook Hagebrugge genaamd. Leffingebrug - bij deelgemeente Leffinge, gemeente Middelkerke. Slijpebrug - nabij deelgemeente Slijpe, gemeente Middelkerke. Rattevallebrug - bij het gehucht Rattevalle, gemeente Middelkerke. In Snaaskerke gaat de hoge fietsbrug van de Groene 62 over het kanaal.
Kanaal Nieuwpoort-Plassendale

Kanaal Nieuwpoort-Plassendale är en kanal i Belgien. Den ligger i provinsen Västflandern och regionen Flandern, i den västra delen av landet, 120 km väster om huvudstaden Bryssel. Trakten runt Kanaal Nieuwpoort-Plassendale består till största delen av jordbruksmark. Runt Kanaal Nieuwpoort-Plassendale är det ganska tätbefolkat, med 104 invånare per kvadratkilometer. Källor
Station Sint-Denijs-Boekel

Station Sint-Denijs-Boekel is een spoorwegstation langs de Belgische spoorlijn 89 (Denderleeuw-Kortrijk) in Sint-Denijs-Boekel, een deelgemeente van Zwalm. Het is nu een stopplaats. Het station ligt tussen Sint-Denijs-Boekel en Nederzwalm in. Oorspronkelijk was de naam van het station dan ook Sint-Denijs-Boekel-Nederzwalm, later is de aanduiding 'Nederzwalm' komen te vervallen. In 1868 bouwde de Société Belge de chemins de fer in opdracht van de maatschappij Chemins de fer de l'Ouest de la Belgique een station langsheen de net geopende lijn Denderleeuw-Kortrijk. Het gebouw bestond uit een groot middendeel onder een overtekend zadeldak. De twee vleugels, die gescheiden werden door het middeldeel, bevonden zich eveneens onder een zadeldak. De linkervleugel had 2 traveeën, de rechtervleugel 3. In 1985 werd door Herman De Croo, toentertijd minister van verkeerswezen en P.T.T., een nieuw station ingewijd. Het is een typische creatie uit de tijd dat men spoorwegen zo veel mogelijk in het verdomhoekje stak. Het is een vrij onopvallend gebouw in baksteen met de uitrustingen die je normaal in een station kan verwachten. Het heeft echter niet lang dienstgedaan, want sinds 1993 zijn de loketten gesloten. In het station is ook een seinhuis gevestigd, zij het geautomatiseerd en dus zonder (permanent) personeel. Op het perron staan diverse wachthuisjes die beschutting moeten bieden tegen wind en regen. Naast het verlaten stationsgebouw is er een fietsenstalling van het nieuwe type. Speciaal is de opstelling ervan: uit praktisch oogpunt heeft men die namelijk in getrapte vorm geplaatst. Galerij Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Sint-Lievenscollege

Le Sint-Lievenscollege est fondé en 1865 à l’initiative de l’évêché de Gand, sous le nom d’Institut Saint-Liévin, afin de dispenser un enseignement catholique aux garçons issus des classes moyennes. Les cours sont d'abord donnés dans un hôtel particulier, l’école déménage en 1881 vers son emplacement actuel, dans une demeure Louis XV édifiée au XVIIIe siècle (et classée depuis 1990), non loin du confluent de la Lys et de l’Escaut. Les effectifs d’élèves ne cessant de croître, l’école est étendue à la fin du XIXe siècle, pour garder un même aspect jusqu’aux environs de 1960. La démocratisation de l’enseignement contraint à un nouvel agrandissement, par la construction de bâtiments neufs, y compris une nouvelle chapelle moderne, selon des plans de Marc Dessauvage. Entre-temps, depuis l’année scolaire 1936-37, les enseignements jusque-là dispensés en langue française, le sont désormais en néerlandais. À la même époque, est créée une section brassicole, détachée du collège en 1946 pour se muer en un établissement autonome. Il s'agit là de l'ébauche de l’École industrielle Sint-Lieven, devenue ensuite la Katholieke Hogeschool Sint-Lieven. Une autre section, sise à Mont-Saint-Amand, dans la banlieue est de Gand, devient indépendante en 1965, sous le nom de Sint-Jan-Berchmanscollege. Le collège n’est plus dirigé que par des laïcs depuis 2003-2004. Y sont associées des écoles primaires, à Mariakerke (banlieue nord-ouest) et à Gand. Siegfried Bracke (homme de télévision et journaliste politique), y a fait ses études, de même que Walter Capiau (présentateur de radio et de télévision, très populaire en Flandre), Luc De Vos (chanteur), René Jacobs (ténor et chef d’orchestre), Luc Van den Bossche (homme politique, ancien ministre), Jef Vermassen (avocat en vue), etc. Références et notes Liens externes Site officiel Portail de la Flandre-Orientale Portail de l’éducation
Hôtel des Postes (Gand)

L'hôtel des Postes de Gand est un édifice public appartenant autrefois à la la poste belge et situé sur le Korenmarkt, à Gand, dans la province de Flandre-Orientale, en Belgique. C'est aujourd'hui un hôtel de tourisme. Il est classé au patrimoine culturel belge. Histoire Le bâtiment est commandé en 1896 par Jules Vandenpeereboom alors ministre des postes et télécommunications. Ce sont les architectes Louis Cloquet et Stéphane Mortier qui se chargent de dresser les plans, finalisés 1898. La construction fut entreprise entre 1900 et 1908 et le bâtiment fut inauguré en 1910. En 1998, le bâtiment est vendu par bpost. En 1999, le bâtiment est protégé et inscrit au patrimoine culturel belge. Depuis la fin de l'année 2017, l'étage supérieur a été transformé en hôtel de luxe tandis que des boutiques sont situées au rez-de-chaussée. Images Notes et références Voir aussi Articles connexes bpost Liste des hôtels de la Poste (Belgique) Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Portail de la Flandre-Orientale Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Station Haaltert

Station Haaltert is een spoorwegstation langs spoorlijn 89 (Denderleeuw - Kortrijk) in de gemeente Haaltert. Het station maakt deel van het S-netwerk of het GEN rond Brussel. Haaltert kan mooie instapcijfers voorleggen en is na Burst het 2de belangrijkste kleine station op de lijn 89. Door de snelle verbinding met Brussel is het station van Haaltert niet alleen bij inwoners van Haaltert in trek, maar ook bij inwoners van de randgemeente van Aalst (Terjoden & Erembodegem) en Ninove (Lebeke, Nederhasselt, Aspelare en Voorde). Voor de randgemeentes van Ninove is Haaltert een waardig alternatief voor het station van Denderleeuw, doordat er tot drie rechtstreekse treinen van en naar Brussel zijn in de spits. In 1868 opende het station van Haaltert toen de spoorlijn Denderleeuw - Kortrijk, die door de Société des chemins de fer de l'Ouest de la Belgique aangelegd werd, gereed kwam. Zoals gebruikelijk kregen alle stations langs de lijn hetzelfde ontwerp mee. Het betreft een vereenvoudigde versie van een stationstype van de Est-Belge. Het sobere gebouw bestaat uit een hoog middendeel vergezeld van twee lagere vleugels, zowel de vleugels als het middendeel zitten onder een zadeldak. Het centrale gedeelte bestaat uit drie openingen, de vleugels tellen twee traveeën. Alle gelijkvloerse openingen in het gebouw zijn rondbogig. De ramen in het hoge gedeelte op het eerste verdiep zijn getoogd. Aan het gebouw is in de loop der jaren weinig veranderd. Wel is de vleugel langs de straatkant verlengd met een één verdieping tellend bouwsel met een plat dak. De staat van het station is belabberd te noemen: het gebouw is totaal verouderd en het sanitair is eigenlijk niet bruikbaar. In 2005 werd het stationsgebouw beschermd als monument. Om de sporen over te steken is geen speciale infrastructuur voorzien, reizigers dienen de overweg te gebruiken. De grote omweg die dit kost zorgt herhaaldelijk voor 'spooroverstekers'. Medio 2010 werd in het kader van het GEN (Gewestelijk ExpresNet rond Brussel), het station van Haaltert volledig gemoderniseerd. De perrons werden verhard en naar een standaardhoogte van 76 centimeter gebracht. Er kwam ook nieuwe verlichting, nieuwe bijkomende schuilhuisjes en nieuwe zitbanken. Fietsenstallingen zijn te vinden langsheen beide perrons: aan de voet van het stationsgebouw (perron 1) en naast de pendelaarsparking aan perron 2. Tevens zijn er twee parkings te vinden in de onmiddellijke omgeving van het station, hiervan is een in particuliere handen. Sinds 28 juni 2013 zijn de loketten van dit station gesloten en is het een stopplaats geworden. Galerij Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Tumulus von Avennes

Der Tumulus von Avennes (französisch Tumulus d’Avennes) ist ein gallo-römischer Grabhügel in der belgischen Gemeinde Braives im Westen der Provinz Lüttich. Der Grabhügel liegt nordöstlich von Avennes und nordwestlich von Braives, am Abzweig der Drève des Ormes, an der Chaussée Romaine (N69). Der Hügel gehört der Gemeinde Braives und wurde dadurch gerettet und ist seit 1978 geschützt. Der Tumulus wurde ins Jahr 80 n. Chr. datiert. Die Ausgrabungen haben Objekte aus der Zeit der flavischen Kaiser erbracht, die sich im Grand Curtius Museum in Lüttich befinden. Auf der Ferraris-Karte von 1777 heißt der Hügel „Tombe d’Avene“ (alte Schreibweise des Ortes). In der Nähe liegen der Tumulus La tombe d’Yve und der Tumulus von Vissoul. Weblinks Beschreibung (französisch)
Tumulus d'Avennes

Le tumulus d'Avennes est une tombe gallo-romaine située sur le territoire de la commune de Braives, dans la province de Liège, en Belgique. Le tumulus est également connu sous le nom de tumulus de Braives. Situation Le tumulus est situé sur le territoire de Braives, bien qu'il soit plus près du bourg d'Avennes. Il se trouve entre la chaussée romaine de Bavay à Cologne et la rue de la Tombe. Datation Il s'agit d'un des plus anciens tumulus gallo-romains de Belgique et date de +/- 80 apr. J.-C. Historique Sur la carte de Ferraris de 1777 (carte 134Bd) le tumulus est répertorié sous le nom de tombe d'Avene, ancienne orthographe du hameau d'Avennes. Des fouilles ont livré plusieurs objets de l'époque des empereurs Flaviens. Ces objets sont conservés au Musée Curtius de Liège. Protection Le tumulus, propriété de la commune de Braives, a été sauvegardé et mis en valeur par cette dernière. En 1978, le tumulus et ses environs immédiats ont été inscrits sur une liste de protection de la Commission royale des monuments et des sites. Voir aussi Article connexe Liste des tumuli de Belgique Lien externe Site de la commune de Braives Portail de l’archéologie Portail de la Rome antique Portail de la province de Liège
Tumulus van Avennes

De Tumulus van Avennes is een Gallo-Romeinse grafheuvel in de Belgische gemeente Braives in de provincie Luik. De grafheuvel ligt ten noordoosten van Avennes tussen de wegen Chaussée Romaine (de huidige N69) en Rue de la Tombe. De tumulus wordt gedateerd in het jaar 80 n.Chr. De opgravingen hebben voorwerpen boven water gebracht van de periode van Flavische keizers. Deze objecten zijn opgeslagen in het museum Grand Curtius in Luik. De heuvel is eigendom van de gemeente Braives en werd door deze gered en versterkt. In 1978 wordt de heuvel en haar onmiddellijke omgeving geplaatst op een beschermingslijst van de Koninklijke Commissie voor Monumenten en Landschappen. Op de Carte de Ferraris van 1777 (kaart 134Bd) wordt de heuvel genoemd als Tombe d'Avene, oude spelling van de plaats Avennes. Zie ook Gallo-Romeinse tumuli in België
Beguinatge de Bruges

El beguinatge de Bruges és una comunitat de beguines fundada el 1245 per Margarida de Constantinoble, comtessa de Flandes, a Bruges (Flandes). Ha acollit beguines fins al 1928, però actualment són germanes benedictines les que viuen a la comunitat. Els beguinatges flamencs estan inscrits en la llista del Patrimoni de la Humanitat de la UNESCO des del 1998. Les petites cases nòrdiques i blanques envolten un jardí amb arbres. Les cases, amb el seu jardinet, tenen entre un i cinc segles. Era un veritable poble a la ciutat, amb la seva església. La comunitat de beguines es tancava quan queia la nit. Les dones hi vivien en comunitat sense pronunciar tanmateix els estrictes vots monàstics. Eren, així, lliures de tornar a la seva vida anterior. Les beguines sabien llegir i escriure, i les seves pràctiques no eren apreciades per les autoritats eclesials. Des de la fi del segle xiii, les beguines es convertiren en sospitoses i la seva relació directa amb Déu qüestionava la utilitat del clergat i dels sagraments. Referències
Princely Beguinage Ten Wijngaerde, Bruges

The Princely Beguinage Ten Wijngaerde (Dutch: Prinselijk Begijnhof Ten Wijngaerde) is the only preserved beguinage in Bruges, Belgium. There are no more beguines living there, but since 1927, it has functioned as a convent for Benedictines, founded by canon Hoornaert. In the same year, the houses at the west side were also reshaped and enlarged into the Monasterium De Wijngaard, a priory of Benedictine nuns. History Already before 1240, a community of pious women settled at the domain 'de Wingarde' (old Dutch for vineyard), in the south of the city. This name probably refers to low-lying meadows. The beguinage was founded around 1244 by Margaret of Constantinople, after she requested permission to Walter van Marvis, bishop of Tournai, to move over the tomb chapel on the Burg of Bruges to the Wijngaard. In 1245, it was recognised as an independent parish. In 1299, it came under direct authority of King Philip the Fair and it was entitled as "Princely Beguinage". The complex includes a Gothic beguinage church and about thirty white painted houses dating from the late 16th, 17th and 18th centuries. Practically all of these are built around a central yard. The main entrance with gate can be reached via the three-arched stone bridge, the Wijngaard Bridge. In a bay, the image of the holy Elizabeth of Hungary, who was the patron of many beguinages, can be seen. De Wijngaard is also devoted to Saint Alexius. The entrance gate was built in 1776 by master mason Hendrik Bultynck. The first beguine house next to the entrance is furnished as a museum and the exhibition includes paintings, 17th- and 18th-century furniture and lacework, among others. A second gate gives access to the Sas House, via the Sas Bridge. References Bibliography (in French) Hoornaert H. (1921) Ce que c'est qu'un beguinage..., Desclée de Brouwer, Bruges. (in French) Hoornaert R. (1930) Le Beguinage de Bruges,son histoire, sa règle, sa vie, Desclée de Brouwer, Bruges. (in Dutch) Beernaert B. et al. (1993) Begijnhofkerk H. Elisabeth, in: 17de-eeuwse architectuur in de binnenstad, Open Monumentendag 1993, Bruges. (in Dutch) Van den Abeele A. (1998) Tuinen en verborgen hoekjes in Brugge, Brugge - Luik. (in Dutch) Beernaert B. (2002) Begijnhof, tuin van het monasterium, in: Een tuin is meer dan er staat, Open Monumentendagen Brugge, Bruges. (in Dutch) Dhondt R. (2008) Gravin Johanna van Constantinopel en het Brugs Begijnhof, in: Brugs Ommeland, pp. 228–237. (in Dutch) Dhondt R. (2009) Problemen bij het omvormen van het Brugse begijnhof tot een parochie, in: Brugs Ommeland, pp. 51–59. (in Dutch) Dhondt R. (2011) Wie woonde er voor 1300 op het Begijnhof te Brugge?, in: Brugs Ommeland, pp. 14–29. (in Dutch) Van den Broecke E., Uyttenhove L. (2013) Laus Deo. Rodolphe Hoornaert en zijn werk, 1886-1969, Bruges-Leuven. External links Monasterium De Wijngaard Begijnhuisje (museum) Beguinage De Wijngaard, Bruges in ODIS - Online Database for Intermediary Structures
Beghinaggio di Bruges

Il beghinaggio di Bruges (in olandese Begijnhof) è un complesso di edifici che si trova a Bruges e che fa parte dei beghinaggi fiamminghi iscritti dal 1998 nella lista dei Patrimoni mondiali dell'UNESCO. Storia Il beghinaggio di Bruges è stato fondato nel 1245 da Margherita di Costantinopoli, contessa di Fiandra, e fino al 1928 ha ospitato le beghine, mentre adesso vi vivono delle suore benedettine. All'interno del beghinaggio c'è una chiesa e un cortile sul quale si affacciano 30 case di color bianco costruite tra il XVI e il XVIII secolo. Altri progetti Wikiquote contiene citazioni sul beghinaggio di Bruges Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul beghinaggio di Bruges
Тен-Вейнгарде

«В винограднике» (нид. Ten Wijngaerde) — бегинаж, расположенный в бельгийском городе Брюгге. После исчезновения бегинок с 1927 года бегинаж используется в качестве женского монастыря Ордена св. Бенедикта. С 1998 года включён в список Всемирного наследия ЮНЕСКО. Эрик-Эммануэль Шмитт в книге «Женщина в зеркале» пишет про Деву из Брюгге, которая стала бегинкой в бегинаже Тен-Вейнгарде. Примечания
Тен-Вейнгарде

Княжий бегінаж Тен-Вейнгаерде (гол. Prinselijk Begijnhof Ten Wijngaerde) — єдиний збережений бегінаж у бельгійському місті Брюгге. Там більше не живуть бегіни, але з 1927 року він функціонує як монастир бенедиктинок, заснований каноніком Горнартом. У тому ж році будинки на західному боці також були змінені та розширені в Monasterium De Wijngaard, монастир бенедиктинок. Історія Уже до 1240 року громада благочестивих жінок оселилася на території «де Вінгард» (староголландською мовою «виноградник») на півдні міста. Ймовірно, ця назва стосується низинних лук. Бегінаж був заснований приблизно в 1244 році Маргарет Константинопольською, після того як вона попросила дозволу у Вальтера ван Марвіса, єпископа Турне, перенести каплицю-гробницю у Брюгге до Вейнгарда. У 1245 році воно було визнано самостійною парафією. У 1299 році він перейшов під безпосередню владу короля Філіппа Прекрасного і отримав назву «Княжий бегінаж». Комплекс включає в себе готичну церкву бегінаж і близько тридцяти пофарбованих у білий колір будинків кінця 16, 17 і 18 століття. Практично всі вони побудовані навколо центрального двору. До головного входу з брамою можна потрапити через триарковий кам'яний міст Вейнгард. У ніші можна побачити образ святої Єлизавети Угорської, яка була покровителькою багатьох бегінажів. Де Вейнгард також присвячений святому Олексію. В'їзна брама була побудована в 1776 році майстром-мулярем Хендріком Бултинком. Перший будинок бегінів біля входу обладнано як музей, а експозиція становить картини, меблі 17-го та 18-го століть та мереживо, серед іншого. Друга брама веде доступ до будинку Саса через міст Сас. Список літератури Бібліографія (фр.) Hoornaert H. (1921) Ce que c'est qu'un beguinage…, Desclée de Brouwer, Bruges. (фр.) Hoornaert R. (1930) Le Beguinage de Bruges, son histoire, sa règle, sa vie, Desclée de Brouwer, Bruges. (нід.) Beernaert B. et al. (1993) Begijnhofkerk H. Elisabeth, in: 17de-eeuwse architectuur in de binnenstad, Open Monumentendag 1993, Bruges. (нід.) Van den Abeele A. (1998) Tuinen en verborgen hoekjes in Brugge, Brugge — Luik. (нід.) Beernaert B. (2002) Begijnhof, tuin van het monasterium, in: Een tuin is meer dan er staat, Open Monumentendagen Brugge, Bruges. (нід.) Dhondt R. (2008) Gravin Johanna van Constantinopel en het Brugs Begijnhof, in: Brugs Ommeland, pp. 228–237. (нід.) Dhondt R. (2009) Problemen bij het omvormen van het Brugse begijnhof tot een parochie, in: Brugs Ommeland, pp. 51–59. (нід.) Dhondt R. (2011) Wie woonde er voor 1300 op het Begijnhof te Brugge?, in: Brugs Ommeland, pp. 14–29. (нід.) Van den Broecke E., Uyttenhove L. (2013) Laus Deo. Rodolphe Hoornaert en zijn werk, 1886—1969, Bruges-Leuven. Посилання Monasterium De Wijngaard Begijnhuisje (музей) Beguinage De Wijngaard, Брюгге в ODIS — Інтернет-база даних проміжних структур
Boileautunnel

De Boileautunnel is een stedelijke tunnel voor het autoverkeer gelegen in de gemeente Etterbeek in het oosten van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De tunnel maakt deel uit van de Middenring (R21) en loopt onder het kruispunt met de Eskadronstraat en de Baron de Castrostraat. De tunnel bestaat enkel in één richting (op 2 rijstroken) voor het doorgaand verkeer van de Louis Schmidtlaan naar de Sint-Michielslaan. Er zijn 4 noodnissen aanwezig, maar geen noodtelefoons. Aan de inrit kan de tunnel worden afgesloten door middel van een verkeerslicht. Boven de inrit is een elektronisch tekstbord aangebracht waarop maximaal 35 tekens kunnen worden weergegeven. Er is ook verlichting aanwezig in de tunnel, waarvan de intensiteit zich automatisch aanpast aan de sterkte van het zonlicht bovengronds. De tunnel wordt op afstand bewaakt door de operatoren van de 24-uurspermanentie MOBIRIS bij de Brusselse wegbeheerder Mobiel Brussel. Op dezelfde plaats gaat ook de tram ondergronds in een premetrotunnel.
Witte Molen (Roksem)

De Witte Molen is een windmolen in Roksem, een deelgemeente van het West-Vlaamse stadje Oudenburg. De Witte Molen, aan de Zeeweg, is een bergmolen waarin zowel meel als olie kan worden gemalen. In de eerste helft van de 17e eeuw werd hier een eerste houten staakmolen gebouwd. Deze molen staat op de Ferrariskaart (1770-1778) vermeld als "Rockxem-molen". De huidige bakstenen bergmolen kwam er in 1843 waarbij men onderdelen van de oude houten molen heeft gebruikt. Er staan namelijk 18de-eeuwse datums vermeld op enkele balken. Stad Oudenburg, die de molen in erfpacht heeft, liet de molen restaureren. Op de open monumentendag van 13 september 2003 werd de molen feestelijk ingehuldigd. In 2010 zal de Witte Molen opnieuw worden gerestaureerd. De molen draaide niet meer nadat in 2008 problemen in de askop ontstonden. Zie ook Lijst van windmolens in België
Château Ter Lucht

Le château Ter Lucht est un château située dans le village belge de Saint-André faisant partie de la ville de Bruges. Histoire La plus ancienne mention de "Ter Lucht" remonte à 1577. En 1642, un château est érigé par André de La Coste. La chapelle Onze-Lieve-Vrouw van 't Boompje y est construite en 1664. Le château et le domaine sont également affichés sur la carte de Ferraris des années 1770. En 1816, le château est vendu à Emmanuel-Louis van Outryve d'Ydewalle lors d'une vente publique. Le domaine est traversé par la construction de la ligne de chemin de fer Bruges-Ostende en 1839 Le général Narcisse Ablaÿ, gouverneur militaire de la province, acquiert le château en 1859. En 1885, il est acheté par Auguste de Formanoir de la Cazerie à la famille Ablaÿ. Il est agrandi et les murs environnants ont disparu pendant les travaux de restauration. Après lui, il est habité par son fils Albéric de Formanoir de la Cazerie. Après sa mort en 1954, le château devient la propriété de la famille van Caloen de Basseghem. Le château Voir aussi Bibliographie VANDERBEKE, V., Kastelenkroniek: Kasteel “Ter Lucht”, Kroniek van Sint-Andries, nr. 28, 10 oktober 1980, 7de jrg. blz. 1-3. Lien interne Liste des châteaux belges par région Lien externe Kasteel "Ter Lucht" in De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed Portail des châteaux Portail de Bruges