NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Catershoeve

De Catershoeve is een historisch landbouwcomplex gelegen aan de Catershoflaan in het district Merksem, stad Antwerpen, België. De hoeve geldt als een belangrijke getuige van het agrarische verleden van de regio en is opgenomen in de Inventaris Onroerend Erfgoed van Vlaanderen. Geschiedenis De vroegste schriftelijke vermelding van een hoeve op deze locatie dateert van 26 juni 1555. De huidige stenen gebouwen werden grotendeels opgericht in 1716 door de familie Le Cat, waaraan de naam Catershoeve vermoedelijk is ontleend. In tegenstelling tot de toen gangbare hout- en leembouw in de regio was dit een stenen constructie, wat uitzonderlijk was voor Merksem in die periode. In de 19e eeuw bleef de hoeve in agrarisch gebruik. Vanaf circa 1938 ging een aanzienlijk deel van de omliggende landbouwgrond verloren door verkaveling en de aanleg van de Catershoflaan. In 1949 werd de hoeve aangekocht door een particuliere eigenaar die de landbouwactiviteiten voortzette tot deze door het verlies van landbouwgrond niet langer rendabel waren. Architectuur Het complex is opgevat als een U-vormige hoeve met een hoofdwoonhuis, een schuur, stallen en een wagenhuis gegroepeerd rond een erf. Het woonhuis vertoont kenmerken uit de 18e eeuw, waaronder een zadeldak en rechthoekige vensteropeningen. De bijgebouwen tonen bouwkundige aanpassingen uit de 18e en 19e eeuw, die de evolutie van het landbouwbedrijf weerspiegelen. Erfgoedstatus De Catershoeve werd op 5 januari 1973 beschermd als monument. De bescherming heeft betrekking op de historische, architecturale en cultuurhistorische waarde van het complex als zeldzaam bewaard voorbeeld van een vroegmodern landbouwbedrijf in de Antwerpse regio. Herbestemming Na een periode van leegstand in de 21e eeuw werd gezocht naar een nieuwe invulling voor de site. In 2024 werd aangekondigd dat de hoeve zou worden herbestemd tot een kleinschalig cohousingproject met woonunits en ateliers, met behoud van de erfgoedwaarden. Externe link Fiche op Inventaris Onroerend Erfgoed Referenties
Église Notre-Dame de l'Assomption de Momalle

L'église Notre-Dame de l'Assomption est un édifice religieux catholique classé situé dans la section de Momalle faisant partie de la commune de Remicourt en province de Liège (Belgique). Situation L'église se situe sur une petite butte au centre du village hesbignon de Momalle. Elle est entourée par son cimetière ceint d'un mur pourvu de contreforts. L'altitude est de 140 m. Historique Un précédent édifice est cité en ce lieu dans plusieurs actes passés vers 1300. La tour actuelle est reconstruite en 1580 et en 1734, prolongée d'une nef et d'un chœur du XVIe siècle en partie restaurés en 1898 par l'architecte liégeois Hubert Froment. Architecture D'une longueur approximative d'une quarantaine de mètres, l'église se compose d'une nef de trois travées percées de baies moulurées avec arc brisé, d'un chœur moins élevé et moins large et d'une abside à pans coupés. La tour de trois niveaux dégressifs est surtout remarquable par le deuxième niveau constitué par un original damier de briques et de tuffeau. Elle est surmontée par une flèche octogonale en ardoises terminée par une croix en fer forgé sous un coq en girouette Classement L'église Notre-Dame de l'Assomption est classée depuis le 25 janvier 1935 et reprise sur la liste du patrimoine immobilier classé de Remicourt. Références Voir aussi Articles connexes Liste du patrimoine immobilier classé de Remicourt Chapelle Notre-Dame de l'Arbre Moulin de Momalle Liens externes Ressource relative à l'architecture : Patrimoine classé de Wallonie Inventaire régional du patrimoine en Wallonie Cirkwi.com Portail de l’architecture chrétienne Portail de la province de Liège Portail de la protection du patrimoine
Begraafplaats van Chièvres

De Begraafplaats van Chièvres is een gemeentelijke begraafplaats in de Belgische gemeente Chièvres. De begraafplaats ligt aan de Grand'Rue op 560 m ten noordoosten van het centrum (Grand'Place). Ze heeft een rechthoekig grondplan met vooraan het oorspronkelijke deel dat wordt omgeven door een bakstenen muur en achteraan een jonger gedeelte dat later werd ingericht. De toegang bestaat uit een tweedelig traliehek. Centraal staat een groot Christuskruis ter herdenking aan de gesneuvelde gemeentenaren uit de Eerste Wereldoorlog. Er liggen vier graven van Poolse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog. Britse oorlogsgraven Direct links na de toegang ligt een vak met burgerlijke graven waarrond langs een haag 58 Britse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog begraven liggen. Het Cross of Sacrifice staat aan een hoek van dit vak. De slachtoffers zijn allemaal bemanningsleden van de Britse, Canadese, Australische of Nieuw-Zeelandse luchtmacht. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan er geregistreerd onder Chievres Communal Cemetery. Geschiedenis Het Britse expeditieleger was betrokken bij de latere fase van de verdediging van België na de Duitse invasie in mei 1940. Bij de terugtrekking en evacuatie van de Britse troepen uit Duinkerke vielen vele slachtoffers. Pas in september 1944 keerden de Commonwealht-troepen terug, maar in de tussenliggende jaren werden veel vliegeniers neergeschoten of stortten neer tijdens hun missies boven België en Duitsland. Vanaf 1941 was er een belangrijke Luftwaffe-vliegbasis bij Chievres, die tussen november 1943 en 3 september 1944 eenentwintig keer door de geallieerden werd aangevallen. Graven Jurgis Faliejevas, piloot-navigator bij de Royal Air Force Volunteer Reserve diende onder het alias G. Cockayne. Onderscheiden militairen G.R. Bond en Victor Waterhouse werden onderscheiden met het Distinguished Flying Cross (DFC). John F. Edwards en Ronald Underwood, werden onderscheiden met de Distinguished Flying Medal (DFM). Zij waren alle vier vliegeniers bij de Royal Air Force Volunteer Reserve.
Kasteel ter Meiren

Kasteel ter Meiren is een kasteel in de tot de Antwerpse gemeente Hoogstraten behorende plaats Meer, gelegen aan de John Lijsenstraat 58-60. Geschiedenis In dit vanouds moerassig gebied werd omstreeks 1935 een jachtslot gebouwd in eclectische stijl, met elementen uit de Vlaamse neorenaissance en het neoclassicisme, dit naar een ontwerp van Jean-Jacques Winders en in opdracht van John Lysen. Daarnaast werd in 1937 een dienstgebouw opgericht, eveneens in -soberder- neorenaissancestijl. Gebouw Een op de vijver gerichte ingangspartij wordt geflankeerd door twee korte vleugels in V-vorm gegroepeerd, elk eindigend in een ronde toren. Het geheel is gebouwd in baksteen met gebruik van zandsteen. Het interieur omvat onder meer een chambre des maîtres (slaapkamer) en een jachtkamer. De tuin werd in 1981 aangelegd naar ontwerp van Jacques Wirtz. In 1995 werd een oranjerie bijgebouwd.
Oudemaarspolder

De Oudemaarspolder is een polder en natuurgebied, gelegen ten zuiden van het tot de West-Vlaamse plaats Zeebrugge behorende dorp Strandwijk. Deze polder wordt in het noorden begrensd door de huidige Kustlaan, en in het zuiden door de Evendijk, die parallel loopt aan de Isabellavaart. De laaggelegen polder werd in de 11e en 12e eeuw herhaaldelijk overstroomd. Ook nu nog is de grondwaterstand hoog, waardoor in de polder slechts grasland voorkomt. Hier en daar zijn laagten aanwezig, die deels door turfwinning, deels door inklinking, kunnen zijn veroorzaakt. De perceelscheiding, vaak gekenmerkt door grillig verlopende ontwateringssloten, is nimmer gemoderniseerd. In de laagten komen nog zoutminnende planten voor. Het gebied sluit in het noorden aan bij natuurgebied De Fonteintjes.
Sint-Ritakerk (Den Hoorn)

De Sint-Ritakerk is een parochie- en bedevaartkerk in het tot de deelgemeente Moerkerke van de Belgische gemeente Damme behorende dorp Sint-Rita, of Den Hoorn, gelegen aan de Hoornstraat 90. Geschiedenis Oorspronkelijk kerkten de parochianen van het toenmalige Den Hoorn in de Sint-Dionysiuskerk te Moerkerke. Tijdens de Tweede Wereldoorlog (1944) werden echter de bruggen over het Leopoldkanaal en het Schipdonkkanaal (de Jacksensbruggen) door de bezetter vernield, zodat men deze kerk niet meer kon bereiken. Dit leidde ertoe dat Den Hoorn tot een zelfstandige parochie, gewijd aan Sint-Rita, werd verheven. In 1946 kwam een noodkerk gereed, opgetrokken uit oorlogsmateriaal. In 1960 werd een tweede noodkerk gebouwd, en in 1976-1977 werd een definitieve kerk gebouwd op de plaats waar vroeger een wissel was in de toenmalige trambaan. Gebouw Het is een lage maar betrekkelijk lange bakstenen driebeukige hallenkerk onder zadeldak, van vijf traveeën, met drie vensters per travee. De kerk heeft een voorgebouwde, massieve toren onder tentdak. Aan de voorzijde van de toren is een keramiek aangebracht, voorstellende Sint-Rita en vervaardigd door Willy Mitchell. Het interieur heeft kleurige glas-in-loodramen en meubilair uit de tijd van de bouw en daarna. Wel is er een 18e-eeuws corpus dat bevestigd is aan een nieuw kruis.
Heilige Drievuldigheid en Heilige Christianuskerk

De Heilige Drievuldigheid en Heilige Christianuskerk is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Damme behorende dorp Lapscheure, gelegen aan de Lapscheurestraat 29. Geschiedenis In de 11e eeuw was er sprake van een kapel die ondergeschikt was aan de Sint-Quintinusparochie van Oostkerke. Deze kapel lag oostelijk van de huidige kerk. Van 1236-1246 werd de Spermaliepolder ingedijkt en de kapel die daar stond werd omstreeks 1240 door een gotisch kerkgebouw vervangen. In 1583 werden de dijken doorgestoken door de Geuzen. Toen ontstond het Lapscheurse Gat. De kerk bleef verlaten achter op een schor. Een nieuwe kerk werd meer westwaarts in de Sint-Jobspolder gebouwd. In 1652 werd hij ingewijd. Deze kerk was deels met materiaal van de voormalige kerk gebouwd. Om de kerk groeide het nieuwe Lapscheure. In 1790 werd het huidige houten gewelf aangebracht, in 1846 vond restauratie van de toren plaats. De huidige vloer is van 1853, waarbij de belangrijkste grafstenen erin werden opgenomen. In 1911 werd een sacristie aangebouwd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd vooral het dak beschadigd door artillerie en in 1958 werd de kerk hersteld waarbij nieuwe glas-in-loodramen werden aangebracht. Gebouw Het betreft een driebeukig kerkgebouw in renaissancestijl. De zijbeuken hebben een vlakke afsluiting en het middenschip eindigt in een driezijdig afgesloten koor. De toren staat aan de oostzijde van de kerk, wat uitzonderlijk is voor de streek. De toren wordt gedekt door een tentdak en wordt door een traptorentje geflankeerd. Het middenschip heeft een tongewelf met de kromming van een korfboog, terwijl de zijbeuken een houten kruisribgewelf hebben. Interieur De laatrenaissance preekstoel is van 1654 en de biechtstoelen zijn van omstreeks 1700. Het hoofdaltaar is van 1743 en uitgevoerd in beschilderd hout. Een portiekaltaar van 1761 is bedoeld voor de Broederschap van de Allerheiligste Drievuldigheid (Trinitariërs) en heeft een schilderij over de Drie-eenheid dat waarschijnlijk door Jan Garemijn werd vervaardigd. Dan is er een Maria-altaar van het 3e kwart van de 18e eeuw. Judocus Arschot schilderde daarvoor de Heilige Familie (1713). Ook is er een Sint-Sebastiaanaltaar uit het 3e kwart van de 18e eeuw, waarvoor Jan Garemijn de Marteldood van Sint-Sebastiaan vervaardigde. Het meeste meubilair is eind 18e-eeuws, zoals de communiebank in Lodewijk XVI-stijl. Borstbeelden van de heiligen Quirinus en Cornelius zijn 18e-eeuws. Het orgel is van 1858 en werd vervaardigd door Pieter Loncke. Van de grafzerken kan die van pastoor Franciscus Heldewijs (1685-1748) worden genoemd. Hij was van 1715-1745 pastoor van Lapscheure, en werd wel de Uilenspiegel dan wel (uiteraard veel later) de Don Camillo van Lapscheure genoemd.
Sint-Jacob de Meerderekerk (Hoeke)

De Sint-Jacob de Meerderekerk is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Damme behorende dorp Hoeke, gelegen aan de Sint-Jacobsstraat. De kerk is toegewijd aan Sint-Jacob de Meerdere. Geschiedenis In de loop van de 13e eeuw splitste de parochie van Hoeke zich af van die van Oostkerke. Reeds in 1260 was er sprake van een kapel. In 1275 schonk Hendrik van Koesfeld, een Duits koopman, een bedrag om een kerk te bouwen. In 1580 leed het kerkje onder de godsdiensttwisten, waarbij de klokken in Sluis tot kanonnen werden omgesmolten. Vanaf 1591 werden er in de kerk weer Missen opgedragen. Vooral in de 17e eeuw vond veel herstelwerk plaats en in 1649 werd een sacristie aangebouwd. In 1938 werd de kerk geklasseerd als monument. In 1944 liep vooral de toren oorlogsschade op en in 1948 werd de kerk hersteld. Gebouw Het betreft een bakstenen kerk met een eenbeukig schip en een iets hoger koorgedeelte dat driezijdig wordt afgesloten. De kerk heeft een voorgebouwde, vierkante toren in vroeggotische stijl. De klokverdieping, vernield in 1944, werd in 1948 herbouwd. Het koor werd, op de bestaande plattegrond, omstreeks 1640 herbouwd. Interieur De kerk wordt overwelfd door een houten tongewelf (17e eeuw). De vloer werd in 1855 opnieuw gelegd en bevat enkele grafzerken, waarvan de oudste van 1550 en de jongste van 1777 is. In de kerk bevindt zich ook de grafzerk van Jacob Beels en zijn vrouw Magdaleena de Wielmaker. Beels was in de 16e eeuw zowel schepen, burgemeester (21 keer) als tresorier van de stad. Hij overleed in 1558. Het doksaal is van 1832 en daarop bevindt zich een orgel van 1858, vervaardigd door Pieter Loncke. Het hoofdaltaar is 18e-eeuws en het bevat een schilderij door Jan Ryckx (1635), voorstellende de Heilige Familie. De communiebank is van 1744-1746 in Lodewijk XIV-stijl. De preekstoel is van de eerste helft van de 18e eeuw. De kerk bezit een Jobtriptiek van Jeroen Bosch (1505) die sedert 1931 uitgeleend is aan het Brugse Groeningemuseum. Ook zijn er twee 16e-eeuwse schilderijen, mogelijk uit de school van Hugo van der Goes, voorstellende de Aanbidding der herders en de Besnijdenis, overblijfselen van een voormalig drieluik. Uit de 18e eeuw is nog een schilderij, voorstellende Onze-Lieve-Vrouw Moeder van Smarten. Galerij Literatuur Luc DEVLIEGHER, De pastorie van Hoeke in herstelling (1770-1790, in: Biekorf, 2007.
Sint-Antonius Abtkerk (Heist)

De Sint-Antonius Abtkerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Knokke-Heist behorende plaats Heist, gelegen aan Sint-Jozefsstraat 1. Geschiedenis Oorspronkelijk lag de kern van Heist in het zuiden van de huidige kern, bekend onder de naam Koudekerke, tegenwoordig de wijk Oostwinkel, ten zuiden van de huidige spoorlijn. Koudekerke werd in het laatste kwart van de 12e eeuw een zelfstandige parochie, die afgesplitst werd van die van Lissewege. Hier stond een 13e-eeuwse vroeggotische kerk. Van 1871-1875 werd een nieuwe kerk gebouwd, nu meer naar het noorden gelegen, waar toen het zwaartepunt van de bebouwing naar toe geschoven was. Het was een neogotische basilicale kerk, ontworpen door Pierre Buyck. In 1886 werd een toren aangebouwd, met vier hoektorentjes en een achtkante spits. In 1990 stortte de spits in door een storm, en in de daaropvolgende twee jaar werd de kerk gerestaureerd.
Sint-Vincentiuskerk (Ramskapelle)

De Sint-Vincentiuskerk is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Knokke-Heist behorende dorp Ramskapelle, gelegen aan Ramskapellestraat 59. Geschiedenis Ramskapelle werd omstreeks 1250-1260 een zelfstandige parochie, die zich afsplitste van die van Dudzele. De reeds aanwezige kapel werd parochiekerk. Het oudste deel van de huidige kerk is de toren, die teruggaat tot de 13e of 14e eeuw. Gedurende het laatste kwart van de 16e eeuw werd de kerk grotendeels verwoest tijdens de Godsdienstoorlogen. Tussen 1605-1610 werd de kerk provisorisch in gebruik genomen, definitief herstel volgde 1634-1635. In 1863-1864 werd de kerk vervangen door de huidige, neogotische kerk naar ontwerp van Pierre Buyck, waarbij de toren gespaard bleef. Gebouw De bakstenen toren heeft een kruisribgewelf en steunberen. Naast de zuidoostelijke steunbeer vevindt zich een schettekot, een houten hok waarin tot in de jaren '80 van de 20e eeuw dieren geofferd werden, d.w.z. bij opbod verkocht. Het kerkgebouw is eenbeukig en het heeft een smaller koor dat driezijdig afgesloten is. Naast de ingang bevindt zich een zonnewijzer van 1762, met de tekst: J.D.B. 1762. Let op den tydt, Vreest Deewigheydt. Interieur Het orgel is van omstreeks 1850, vervaardigd door de Waregemse orgelbouwers Ch. L. Van Houtte en Van Den Poel. Er is een 17e-eeuws houten beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Smarten, een 18e-eeuws doopvont en een 18e-eeuwse communiebank.
Visserskapel (Heist)

De Visserskapel is een historische kapel in de tot de West-Vlaamse gemeente Knokke-Heist behorende plaats Heist, gelegen aan het Cornelius Bassensplein. Geschiedenis In 1854 liet pastoor Nounckele een neogotische kapel bouwen in de duinen langs de visschersweghel die van het noorddorp naar het strand leidde. De weg werd een tijd later doorgetrokken vanaf de Gravestraat en kreeg als nieuwe naam de Breidelstraat (de huidige Vuurtorenstraat). De Heistse reder Cornelius Bassens schonk een 18e-eeuws beeldje van Maria dat een grote aantrekkingskracht uitoefende op de vissersfamilies. De kapel kreeg in het begin de naam van la chapelle des vœux, in het Vlaams ‘de kapel der verzuchtingen’. Het visserskapelletje werd snel een begrip in Heyst en omstreken voor zeevissers en familieleden die om bescherming kwamen verzoeken of bij verlies troost en sterkte zochten bij Onze-Lieve-Vrouw Maria. In 1868 moest de kapel afgebroken worden omdat door de kwetsbare duinen nieuwe verkavelingswerken nodig waren. Het beeld en de kapelversieringen werden tijdelijk ondergebracht in het klooster. In 1891 kochten Marie Allaer, Elisa Gadeyne, Rosalie Debruyne en Emma Huyghe, vier kloosterzusters van de Congregatie van de Zusters van de Onbevlekte Ontvangenis, voor 200 frank (25 euro) een perceel grond aan de rand van de duinen van de "Société Anonyme de Heyst-sur-mer". In 1892 werd daar onder toezicht van pastoor E.H. Plaetevoet en in opdracht van aannemer Leopold Willems uit Brugge voor 3.500 frank de nieuwe bidplaats gebouwd door metser Jacob Demeulenaere uit Heist. De bouw werd gefinancierd met het onteigeningsgeld van de eerste kapel, geschonken door de familie De Groote. In de Heistse kerk deed men een omhaling waarbij de reders, veel arme vissers, maar ook toeristen een milde gift schonken.. De kapel werd in 1927 hersteld en uitgebreid met een achtergelegen kapelletje met een beeld van de Heilige Theresia en een gedenksteen. Toen werd ook de tekst aangebracht: Hier is 't Visscherskapelletje Opgericht in de duinen door E.H. Nounckele Pastor en C. Bassens Reeder Anno 1892 Hersteld en Verfraaid annis 1927-1928. Op 31 maart 1934 liet de laatste overlevende zuster Emma Hughe, verblijvende in het klooster te Assebroek, het perceel bouwgrond met de "Visscherskapel" overgedragen aan de "V.Z.W. Parochiale Werken Der Dekenij Brugge-Noord". In 1975 werd het oorspronkelijke Onze-Lieve-Vrouw-Sterre der Zee op klaarlichte dag gestolen. Heistenaar Jos Ackx maakte een exacte kopie van het oorspronkelijk beeld dat op 1 november 1975 plechtig werd ingehuldigd. Tezelfdertijd werd aan de voorgevel een herinneringsplaat geplaatst met onderschrift "Visserskapel 1854 - Heyst Leeft". In de kapel zelf hangen onder andere 27 reddingsboeien en 35 lijsten als getuigenis en devote herdenking aan verloren familieleden op zee. In de kapel zelf hangen onder andere 27 reddingsboeien en 35 lijsten als getuigenis en devote herdenking aan verloren familieleden op zee. De visserskapel staat nog steeds op dezelfde plaats, is historisch erfgoed sedert 1985 en werd in 2017 nogmaals gerestaureerd. Foto’s van de Visserskapel
Christus Koningkapel

De Christus Koningkapel is een kapel aan de Duinendreef 29 in de tot de Belgische gemeente Knokke-Heist behorende plaats Duinbergen. Geschiedenis De kapel werd gebouwd in 1905 naar ontwerp van Jozef Viérin. In dat jaar stonden er drie hotels en een vijftigtal villa's in het zich ontwikkelende Duinbergen. Er was behoefte aan een kerkgebouw en dit kwam er. Het werd geïntegreerd in een monumentaal huizenblok. De kapel werd in 1929 vergroot waarbij het schip met twee traveeën verlengd werd en een nieuw koor werd gebouwd in de vorm van een achthoekige ruimte. Ook werd aan de oorspronkelijk eenbeukige kerk een nieuwe beuk toegevoegd, haaks op het oorspronkelijke schip. Toen in 1939 de Heilige-Familiekerk in gebruik werd genomen, werd de kapel gesloten en slechts in de zomermaanden nog gebruikt. Gebouw Het betreft een neogotisch bakstenen gebouw van 1905 en 1929 met een vooruitgeschoven ingangsportaal dat gedekt is door een wolfsdak. Aan de linkerzijgevel is een bescheiden achtkantig torentje aangebouwd.
Větrný mlýn v Hoeke

Větrný mlýn v Hoeke (nizozemsky Hoekemolen) stojí ve vesnici Hoeke, která patří k obci Damme v Západních Flandrech v Belgii. Historie Hoeke mělo vlastní větrný mlýn sloupového typu, který je zmiňován v roce 1324, ale během povodně se zřítil. Obyvatelé si museli nechat semlít obilí ve mlýně Oostmolen v Oostkerke, který byl poprvé zmiňován v roce 1405. Před rokem 1481 byl tento mlýn přenesen z Oostkerke do Hoeke. Mlýn byl zničen na konci 16. století během náboženských válek. V roce 1627 byl postaven další nový mlýn, který byl poškozen španělskými a v roce 1702 nizozemskými vojsky. V roce 1839 tehdejší mlýn zcela zničila bouře. V roce 1840 byl postaven nový kamenný mlýn. V roce 1930 byl podnik rozšířen o mechanický mlýn. Na větru se mlelo stále méně a mlýn chátral. Ve 30. letech 20. století vybudovala Belgie silnici Natiënlaan (dálnice A 11) z Maldegem do Knokke, po které byl stále hustší doprava z vnitrozemí na pobřeží a hrozilo, že mlýn zanikne. V roce 1936 mlýn odkoupil stát a v roce 1937 obnovil jeho vnější vzhled. V té době však již mlýn nemohl mlít. V roce 1981 byl mlýn chráněn jako památka a jeho okolí jako chráněná vesnická památka. V letech 1969–1971 byl renovován a roce 1985 po druhé renovaci byl uveden do provozu. V roce 1999 přešel mlýn do vlastnictví Vlámska a v roce 2001 do dlouhodobého pronájmu společnosti Stichting Vlaams Erfgoed, později nazvané Herita. Popis Exteriér Jedná se o kamenný jednopodlažní větrný mlýn kruhového půdorysu, který sloužil k mletí obilí. V základně má vnitřní průměr asi pět metrů, pod otáčecí střechou asi čtyři metry. Mlýn má dva vstupy proti sobě, takže při natáčení to umožňuje bezpečný vstup do mlýna bez ohrožení otáčejícími se perutěmi. Mlýn stojí na malém hliněném kopci. Interiér V přízemí, kde se nachází sklad obilí a moučných výrobků, je dřevěná podlaha a dřevěné obložení. V patře jsou dvě mlecí složení s kamennými mlecími kameny s centrálním pohonem. Na svislé hřídeli je palečné kolo ze kterého jsou poháněny přes pastorky běhouny. Jedno složení bylo k mletí šrotu a druhé na chlebovou mouku. Ke zvedání běhounů sloužil jednoduchý jeřáb. Melivo se v pytlech vynášelo pomocí jednoduchého navijáku, které mlynář ovládal z mlýnice lanem nebo podkroví. Otočná střecha se pohybuje na prstenci s kuželovými litinovými válečky. Síla větru s přenáší vodorovným dřevěným trámovým hřídelem, které je ukončeno palečným kolem, na cévní kolo na svislé dřevěné hřídeli. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Hoekemolen na nizozemské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Větrný mlýn na Wikimedia Commons