NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Arbeid Adelt (Weelde)

Arbeid Adelt is een maalvaardige windkorenmolen te Weelde in de Belgische gemeente Ravels. Het is een stellingmolen en een bovenkruier die gebouwd werd door molenbouwer Van Himbergen voor de familie Bax-Pelkmans in 1850. Geschiedenis Oorspronkelijk was de molen zowel een koren- als een oliemolen, maar na een brand in de olieslagerij in 1906 werd de molen heropgebouwd en stopte men met het slaan van olie. Op 11 september 1921 werd de molen beschadigd toen een storm de kap en wieken eraf rukte. Vanaf 1936 werd er een dieselmotor geïnstalleerd in een bijgebouw, en niet meer met windkracht professioneel gemalen. De molen werd op 28 mei 1962 een beschermd monument. In 1996 werd Arbeid Adelt maalvaardig gerestaureerd. In december 2008 werd het bijgebouw, waarin zich onder meer de van 1936 stammende dieselmotor en een maalkoppel bevinden, van de heemkundekring overgedragen aan de molenkring "Arbeid Adelt". Op de luizolder bevindt zich anno 2009 een koekenbreker. Sinds mei 1962 is het molengebouw een beschermd monument, maar door inactiviteit raakte hij in verval. Dit keerde toen de molen werd aangekocht door de gemeente Ravels in 1989, en in januari 1993 het restauratieplan werd goedgekeurd. De molen is nu in oude staat teruggebracht, onder meer met een stelling geschoord aan de molen zelf in de plaats van vanaf de grond. Sinds 1996 is de windmolen weer maalvaardig, en in gebruik onder meer voor het verwerken (breken) van maïs en erwten voor veevoeder. Ook de dieselturbine is volledig gerestaureerd en het maalwerk dat deze turbine kan wel granen malen voor menselijke consumptie. Zo worden bijv. een plaatselijke bakker en een brouwerij van streekbieren beleverd. Restauraties en onderhoud In 1906 werd de molen opnieuw opgebouwd door Goris en Vosters na de brand in de olieslagerij. Vervolgens werden in 1921 de kap en wieken snel teruggeplaatst na door een storm te zijn afgerukt. Een grote restauratie vond plaats in 1966 onder leiding van J. Schellekens, en wederom werden in 1993-'94 en '96 restauratie- en onderhoudswerken uitgevoerd, alles door de gebroeders Caers uit Retie. De gaanderij werd vernieuwd door Thomaes Molenbouw uit Beveren-Roeselare in 2008. Hierbij werden de verticale schoren vervangen door schuine en het uiterlijk van de stelling weer teruggebracht naar de oorspronkelijke staat. Molenaars en eigenaars 1850: de familie Bax-Pelkmans ca 1875: verkocht aan de familie Verheyen-Dries 1989: verkocht aan gemeente Ravels Technische gegevens De molen heeft geklinknagelde stalen potwieken met houten latwerk, 26m drie koppels molenstenen op de steenzolder twee hijsraderen op de luizolder, een op de koning gemonteerd (hijsen van zakken) en een houten die manueel bediend kan worden, voor het neerlaten van zakken (rad heeft ijzeren gaffels) gietijzeren molenas. Het is een hergebruikte Nederlandse Prins van Oranje-as nummer 114* uit 1878. koekenbreker Engels kruiwerk in de mechanische maalderij is er nog een koppel maalstenen, dat wordt aangedreven door een dieselmotor dieselmotor met één cilinder, fabricaat Ruston & Hornsby Ltd., Lincoln England, uit 1935 Externe links Arbeid Adelt bij het VIOE Toerisme Ravels
Politietoren

De Politietoren is een gebouw in Antwerpen gevestigd in de Oudaan en ontworpen door Renaat Braem. Verschillende administratieve diensten van de politie waren in het gebouw gevestigd. Burgemeester Lode Craeybeckx zocht een concept voor een groot administratief centrum voor de stad Antwerpen. Renaat Braem, Jul De Roover en Maxime Wynants begonnen in 1950 aan de uitwerking van de eerste plannen. Naast de hoge - voltooide - toren was in de masterplannen ook sprake van lagere kantoorgebouwen. Deze zijn evenwel nooit gerealiseerd. De plek waar de andere delen van het gebouw moesten verrijzen bleef lang braak liggen, maar werd later opgevuld met het winkelcentrum 'De Bijenkorf'. De bouw van de toren begon in 1958. Het administratief centrum werd in 1965 bekroond met de SBUAM-architectuurprijs (Société Belge des Urbanistes et Architectes Modernistes). In 2002 werd het gebouw beschermd als monument. De politietoren de Oudaan is in 2016 voor 25,5 miljoen euro verkocht aan de Antwerpse projectontwikkelaar Winvest. Dat is bijna 15 miljoen euro meer dan de vraagprijs. Wat er met het gebouw staat te gebeuren, is nog onduidelijk maar waarschijnlijk komen er woningen in. Er waren in totaal 5 biedingen voor het gebouw.
Spanbroekmolen British Cemetery

Spanbroekmolen British Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission (CWGC) burial ground for the dead of the First World War located in the Ypres Salient on the Western Front in Belgium. It is located at Spanbroekmolen, on one of the highest points of the Messines Ridge. Foundation The cemetery, named after a nearby windmill, was established in summer 1917. It mainly contains burials from the first day of the Battle of Messines, plus one from the day after. As in Lone Tree War Cemetery nearby, many of those buried here were from the 36th (Ulster) Division. The cemetery was destroyed in later fighting and was reconstructed after the Armistice. Six graves could not be located and a "special memorial" notes the names of the men whose graves were not found. Some of the men buried here were killed by the force of the explosion of a mine placed by the British Royal Engineers. The mine at Spanbroekmolen, which formed part of a series of mines under the German lines, was charged with 91,000 pounds (41,000 kg) of ammonal and set 88 feet (27 m) below ground, at the end of a gallery 1,710 feet (520 m) long. When detonated around 15 seconds later than planned at the start of the battle on 7 June 1917, its blast formed a crater with a diameter of 250 feet (76 m) and a depth of 40 feet (12 m), destroying the German trenches and throwing communications into turmoil. The explosion crater, now filled with water, still exists and is called "Spanbroekmolenkrater" or "Lone Tree Crater". It was acquired in 1929 by the Toc H foundation in Poperinge, today recognised as the "Pool of Peace". The cemetery was designed by J. R. Truelove. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. References Bibliography Edmonds, J. E. (1991) [1948]. Military Operations France and Belgium, 1917: 7 June – 10 November: Messines and Third Ypres (Passchendaele). History of the Great War Based on Official Documents by Direction of the Historical Section of the Committee of Imperial Defence. Vol. II (Imperial War Museum and Battery Press ed.). London: HMSO. ISBN 0-89839-166-0. Holt, Tonie; Holt, Valmai (2014) [1997]. Major & Mrs Holt's Battlefield Guide to the Ypres Salient & Passchendaele. Barnsley: Pen & Sword Books. ISBN 978-0-85052-551-9. External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Spanbroekmolen British Cemetery at Find a Grave
Cimetière militaire de Spanbroekmolen

Le cimetière britannique de Spanbroekmolen, ou Spanbroekmolen British Cemetery, est un cimetière de la Commonwealth War Graves Commission (CWGC) dédié aux soldats morts durant la Première Guerre mondiale, situé dans le Heuvelland, dans le saillant d'Ypres sur le front occidental, en Belgique. Il est situé à Spanbroekmolen, sur l'un des points les plus élevés de la crête de Messines. Description Le cimetière, nommé d'après un moulin à vent, a été créé à l'été 1917. Il contient principalement des sépultures du premier jour de la bataille de Messines, plus une du lendemain Comme dans le cimetière militaire de Lone Tree situé à proximité, beaucoup de ceux qui sont enterrés ici appartenaient à la 36e division (Ulster). Le cimetière a été détruit lors de combats ultérieurs et a été reconstruit après l'armistice. Six tombes n'ont pas pu être localisées et un « Special Memorial » note les noms des hommes dont les tombes n'ont pas été retrouvées. Certains des hommes enterrés ici ont été tués par l'explosion d'une mine placée par les Royal Engineers britanniques. La mine de Spanbroekmolen, qui faisait partie d'une série de mines sous les lignes allemandes, était une charge de 41tonnes d'ammonal et se trouvait à 26 m sous le sol au fond d'une galerie de 520 m. Elle explose avec un retard de 15 secondes au début de la bataille le 7 juin 1917 et forme un cratère d'un diamètre de 76 m et profond de 12 m, détruisant les tranchées allemandes et bouleversant les communications. Le cratère d'explosion, maintenant rempli d'eau, existe toujours et s'appelle cratère Spanbroekmolen ou cratère Lone Tree Elle est acquise en 1929 par la fondation Toc H à Poperinge, aujourd'hui reconnue comme la « Piscine de la paix ». Le cimetière a été conçu par JR Truelove. Le terrain du cimetière a été attribué au Royaume-Uni à perpétuité par le roi Albert Ier de Belgique en reconnaissance des sacrifices consentis par l'Empire britannique dans la défense et la libération de la Belgique pendant la guerre. Notes et références Bibliographie J. E. Edmonds, Military Operations France and Belgium, 1917: 7 June – 10 November: Messines and Third Ypres (Passchendaele), vol. II, Londres, HMSO, coll. « History of the Great War Based on Official Documents by Direction of the Historical Section of the Committee of Imperial Defence », 1991, Imperial War Museum and Battery Press éd. (1re éd. 1948) (ISBN 0-89839-166-0). Tonie Holt et Valmai Holt, Major & Mrs Holt's Battlefield Guide to the Ypres Salient & Passchendaele, Barnsley, Pen and Sword Books, 2014 (1re éd. 1997) (ISBN 978-0-85052-551-9). Portail de la mort Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Belgique
Cimitero militare di Spanbroekmolen

Il cimitero militare di Spanbroekmolen, è un cimitero della Commonwealth War Graves Commission (CWGC) dedicato ai soldati caduti durante la Prima guerra mondiale, nella battaglia di Messines, sul fronte occidentale. Si trova a Heuvelland, in Belgio. Descrizione Il cimitero, che prende il nome da un mulino a vento che sorgeva nelle vicinanze, fu istituito nell'estate del 1917. Contiene principalmente tombe risalenti al primo giorno della battaglia di Messines, più una del giorno successivo. Come nel vicino cimitero militare di Lone Tree, molti dei caduti qui sepolti appartenevano alla 36ª Divisione (Ulster). Il cimitero fu distrutto durante i combattimenti successivi e ricostruito dopo l'armistizio. Sei tombe non sono state localizzate e un "Memoriale Speciale" elenca i nomi degli uomini le cui tombe non sono state ritrovate. Alcuni degli uomini sepolti qui furono uccisi dall'esplosione di una mina posata dai Royal Engineers britannici. La mina Spanbroekmolen, una di una serie di mine sotto le linee tedesche, era una carica di ammonio da 41 tonnellate e si trovava a 26 metri sottoterra, in fondo a una galleria lunga 520 metri. Esplose con un ritardo di 15 secondi all'inizio della battaglia, il 7 giugno 1917, formando un cratere di 76 metri di diametro e 12 metri di profondità, distruggendo le trincee tedesche e interrompendo le comunicazioni. Il cratere dell'esplosione, ora riempito d'acqua, esiste ancora ed è chiamato Spanbroekmolenkrater (ovvero Cratere Spanbroekmolen) o Cratere Lone Tree. Fu acquisito nel 1929 dalla Fondazione Toc H di Poperinge ed è ora noto come "Pool of Peace". Il cimitero fu progettato da J.R. Truelove. Il terreno per il cimitero fu concesso al Regno Unito a titolo perpetuo da Re Alberto I del Belgio in riconoscimento dei sacrifici compiuti dall'Impero britannico nella difesa e nella liberazione del Belgio durante la guerra. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Cimitero militare di Spanbroekmolen
Spanbroekmolen British Cemetery

Spanbroekmolen British Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Wijtschate. De begraafplaats ligt 1,4 km ten zuidwesten van het dorpscentrum en is bereikbaar via een pad van 160 m door het veld. Ze werd ontworpen door John Truelove en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het terrein heeft een rechthoekige vorm met een oppervlakte van 304 m² en is omgeven met een lage bakstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat tegen de noordelijke muur. Er worden 58 doden herdacht, waarvan 6 niet geïdentificeerd konden worden. De site staat sinds 2023 op de Unesco-Werelderfgoedlijst als onderdeel van inschrijving Begraafplaatsen en herdenkingssites van de Eerste Wereldoorlog (Westelijk Front). Geschiedenis In de buurt stond vroeger de zogenaamde Spanbroekmolen. De omgeving kreeg het zwaar te verduren tijdens de Mijnenslag bij Mesen van 1917. De gesneuvelden die er begraven liggen stierven op 7 juni en 8 juni 1917 tijdens de eerste twee dagen van de slag. Later in de oorlog raakte de begraafplaats volledig vernield. Na de oorlog konden de graven (behalve zes) terug gelokaliseerd worden en de begraafplaats opnieuw heraangelegd. Voor de zes slachtoffers die men niet meer terugvond werden Special Memorials opgericht. In de omgeving bevinden zich nog verschillende mijnkraters uit de Mijnenslag, waaronder de Spanbroekmolenkrater, een halve kilometer ten zuidwesten van de begraafplaats. De begraafplaats werd in 2009 beschermd als monument. Externe links
Station Leuvensesteenweg

Station Leuvensesteenweg (Frans: Gare de la chaussée de Louvain) is een voormalig spoorwegstation langs spoorlijn 161 (Brussel-Noord - Namen) in de Belgische gemeente Sint-Joost-ten-Node. Hoewel het stationsgebouw reeds geruime tijd gesloten is, is het vrij intact bewaard gebleven. Het station opende in 1865 als een spoorweghalte langs de steenweg van Brussel naar Leuven (de N2 of Leuvensesteenweg). Het stationsgebouw werd opgetrokken in 1885 op een voormalig schietterrein van het Belgische leger. Het gebouw bestaat uit twee vleugels en is gebouwd in eclectische stijl met elementen uit de Vlaamse neorenaissancestijl en de neobarok. In de linkervleugel, die over de spoorweg gebouwd is, bevonden zich de woning en het kantoor van de stationschef samen met de wachtzaal voor de in derde klasse reizende personen. In de rechtervleugel bevond zich de inkomhal samen met de wachtzalen eerste en tweede klasse, het post- en telegraafkantoor en een magazijn. De twee perrons, die in openlucht lagen, waren bereikbaar via trappen vanaf een overdekte loopbrug die over de spoorwegtunnel liep. In 1924 werd het station gesloten en in 1975 werd de rechtervleugel van het stationsgebouw inwendig verbouwd waarbij de toegang tot de sporen werd dichtgemaakt. Sinds 1996 is het stationsgebouw een beschermd monument. Tot het einde van de 20e eeuw waren er handelszaken gevestigd. In 2003 kreeg de gemeente Sint-Joost-ten-Node het gebouw in erfpacht van de NMBS. Na de restauratie door de gemeente met steun van de Europese Unie, het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en de Koninklijke Commissie voor Monumenten en Landschappen is er 'Jazz Station' een ontmoetingscentrum voor jazzmusici gevestigd. Het aangepaste gebouw werd ingehuldigd op 30 september 2005 door minister-president van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest Charles Picqué en burgemeester Jean Demannez. Zie ook Lijst van spoorwegstations in het Brussels hoofdstedelijk Gewest
Église Saint-Remi de Neervelp

L'église Saint-Remi (en néerlandais : Sint-Remigiuskerk) est une église de style classique et néo-classique située à Neervelp, section de la commune belge de Boutersem, dans la province du Brabant flamand. Historique À l'origine, l'église était construite entièrement en pierre naturelle mais elle a beaucoup souffert des troubles religieux et des guerres de la fin du XVIIe siècle. Au milieu du siècle suivant, elle est donc entièrement reconstruite en raison de son état de délabrement. La première pierre est posée en 1745 et les travaux de construction de la façade ouest et de la tour sont achevés en 1747, comme l'atteste la date inscrite sur le portail. La nef et le transept datent de 1750-1800. Vers 1863, l'église est agrandie à l'est en style néo-classique et dotée d'un nouveau transept saillant, d'un nouveau chœur à cinq pans et de sacristies basses Statut patrimonial L'église, l'escalier qui y mène et le cimetière sont classés comme monument historique depuis le 13 novembre 2002, sous la référence 19 et figurent à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 41595. Par ailleurs, l'orgue qu'abrite l'église est classé depuis le 23 janvier 1981, sous la référence 793. Architecture L'église se dresse en haut d'une étroite volée d'escaliers. À l'ouest, elle présente une façade de style classique dont les deux premiers niveaux sont réalisés en pierre de Gobertange. Cette façade est percée d'un porche d'entrée de style classique, composé de piédroits légèrement moulurés sur l'angle et terminés par des impostes qui portent un arc cintré marqué d'une clé saillante. Le trumeau de la porte en bois porte le millésime 1747. Au-dessus du porche, la façade est percée d'une grande fenêtre à arc surbaissé surmonté d'un puissant larmier, flanquée de deux fenêtres plus petites de structure identique. De petites ailes forment la transition vers le clocher carré, doté d'une flèche resserrée et d'ouvertures sonores en plein cintre. Le registre supérieur de la façade, flanqué de petites ailes, est fait de briques rouges et assure la transition vers le clocher carré qui est percé de baies campanaires à abat-sons de structure similaire aux fenêtres situées plus bas et est surmonté d'une flèche en ardoises. Les bas-côtés en pierre blance et en briques sont percés de chaque côté de deux fenêtres de style classique à encadrement de pierre blanche. L'église se termine à l'est par un transept saillant, un chevet polygonal et des sacristies basses néo-classiques, tous datés de 1863 et agrémentés de chaînages d'angle en pierre blanche. Références Articles connexes Boutersem Neervelp Liste des monuments historiques de Boutersem Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Remigiuskerk (Neervelp)

De Sint-Remigiuskerk is een kerkgebouw in Neervelp in de Belgische gemeente Boutersem in de provincie Vlaams-Brabant. De kerk ligt aan de Klein-Heidestraat en de Vertrijksestraat en wordt omgeven door een ommuurd kerkhof. Het gebouw bestaat uit een ingebouwde westtoren, een eenbeukig schip met drie traveeën, een klein transept en een driezijdig gesloten koor. De westgevel is in zandsteen opgetrokken in classicistische stijl en is voorzien van een portaal en drie segmentboogvensters. In dezelfde stijl zijn de andere ramen van het gebouw voorzien. De toren heeft in iedere zijde een rondboogvormig galmgat en wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits. Tegen het koor zijn lage sacristieën aan gebouwd. Binnen zijn er kruisribgewelven op pilasters geconstrueerd in een classicistische stijl. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Remigius. Geschiedenis In 1747-1800 werd de kerk gebouwd. Externe link Foto's kerk Sint-Remigius Neervelp
Wijngaardbrug (Geraardsbergen)

De Wijngaardbrug is een hefbrug over de Dender en een van de twee bruggen in het centrum van de stad Geraardsbergen. Geschiedenis De Wijngaardbrug (ook wel bekend toen als "le pont neuf" of Nieuwe Brug) was tot 1864 een gewone stenen brug, wanneer de brug werd afgebroken in het kader van de kanalisatiewerken van de Dender. De huidige Wijngaardbrug bestaat al zeker vanaf het jaar 1918. Technische specificaties De Wijngaardbrug is een beweegbare stalen brug die als hefbrug door 4 bovengrondse hydraulische cilinders in hoogte verplaatst wordt. De elektromechanische uitrusting (EMU) is naast de brug, in het gelijkvloerse technische lokaal van het bedieningsgebouw geïnstalleerd. Het bedieningspaneel staat in een van de lokalen van de verdieping van het bedieningsgebouw. De brug zelf is 2,48 m hoog. Er worden echter enkel vaartuigen toegelaten die onder de maximale dimensies van 5,10 m breed, en een diepgang van 2,18 m als de brug gesloten is of 5,12 m als de brug open is. Onderhoudsprojecten Er zijn doorheen de jaren al meerdere onderhoudsprojecten bij deze brug gebeurd, hierbij een lijst van deze projecten: 2004-2005: Verhoging brug 20 cm. 2008: Verwijdering van de slechte overlaging (soepel berijdbare tegels) op het stalen, bereden bruggedeelte. Herstelling en uitvlakking met elastische kunsthars. 2011: 'Onderhoudswerken' 28 juni 2021-8 juni 2022: vernieuwing elektromechanische uitrusting die bediening op afstand in de toekomst mogelijk maakt, vervanging van de aluminium brugdekpanelen en de herschildering van de hele constructie, om corrosie tegen te gaan.
Frietmuseum

Das Frietmuseum ist ein Kartoffel-Museum im belgischen Brügge. Es befindet sich im historischen Zentrum der Stadt. Das 2008 eröffnete Museum mit drei Etagen wurde in einem historischen denkmalgeschützten Gebäude aus dem Jahre 1399 eingerichtet. Das Gebäude war der Sitz des Seidenhandels der Republik Genua. Es zeigt in der Fassade Fenster mit reichem gotischem Maßwerk, der glockenförmige Giebelumriss stammt offenbar aus der Barockzeit. Das Portal mit hoher Supraporte wird von einem Kielbogen mit Krabben bekrönt und ist von Fialen eingerahmt. Die Exponate im Erdgeschoss geben die Geschichte der Kartoffel, beginnend 3000 v. Chr. in Peru wieder. Der erste Stock zeigt die Details der Geschichte der Kartoffel, der Pommes frites und deren Ursprung in Belgien. Im Untergeschoss befinden sich ein Café und Sammlungen von Fotografien und Kunstwerken zu historischen Kartoffelschäl- und Chips-Maschinen. Eine Video-Show skizziert, wie man perfekte Frites herstellt. Weblinks Homepage Frietmuseum
Frietmuseum

The Frietmuseum (Fries museum) is a museum in Bruges, Belgium, which is devoted to the history of potatoes and the production of Belgian fries. It describes itself as "the first and only museum dedicated to potato fries". History The museum was founded in 2008 by Eddy Van Belle, who had previously opened two other museums in Bruges, both based in one building: Choco-Story, which is dedicated to Belgium's chocolate industry, and Lumina Domestica, which houses Van Belle's 6,500-piece collection of lamps. Inspired by the popularity of Choco-Story, Van Belle had researched the possibility of a museum dedicated to fries, and was encouraged to open the Frietmuseum after discovering that no similar museum existed elsewhere. Description The Frietmuseum is located in the Gothic Saaihalle (former wool hall) at Vlamingstraat 33. This is one of the oldest buildings in the World Heritage listed historic centre of Bruges and dates back to 1399, with an annexe added shortly afterwards. Throughout the fifteenth century, this building was used as a base for the activities of Genoese merchants. Prior to the museum's opening, it underwent a year and a half of renovation work, including restoration of the façade. During this work, no structural changes were made to the interior of the building. The museum is spread across three floors. Exhibits on the ground floor trace the history of potatoes, beginning in Peru c.8000BC. The first floor details the history of fries, and their origins in Belgium. The basement of the building houses a cafe. Exhibits include photographs, artwork, historical potato peelers and chip-making machines, and a video outlining how to make perfect fries. Building The building is housed in the Gothic Saaihalle (former wool hall). The building dates back to 1399, was extended as the residence of the Consul of Genoa in 1441, used by weavers from 1578 to 1750, and has since served variously as an inn, café, cinema, dancehall, and since 1978 as a bank and exhibition space. See also National Heritage Site (Belgium) References External links Official website (in English)