NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wellenmolen

De Wellenmolen (of: Wellermolen) is een watermolen op de Herk te Wellen, gelegen aan Molenstraat 22. Het is een onderslagmolen die fungeerde als korenmolen. Reeds in 1235 werd melding gemaakt van deze molen, die een banmolen was van de Abdij van Munsterbilzen. Het huidige molenhuis stamt uit 1775, terwijl het molenaarshuis, dat uit het begin van de 20e eeuw stamt, samen met het molenhuis onder één zadeldak is verenigd. Dit alles staat haaks op het riviertje. Bij de bouw van het molenaarshuis is ook het molenhuis gewijzigd. Resten van de vakwerkbouw, die later versteend is, zijn nog aanwezig. Ook de laaddeur is nog aanwezig maar de luikapel, die oorspronkelijk daarboven aanwezig was, is verdwenen. Er is een metalen onderslagrad aanwezig, en ook het sluiswerk is nog intact. Ook het binnenwerk, bestaande uit twee steenkoppels, is nog aanwezig. De molen kan in principe draaivaardig worden gemaakt. De molen ligt vlak bij het centrum van Wellen en is geklasseerd als beschermd dorpsgezicht.
Watermolen van Heks

De Watermolen van Heks is een watermolen op de Herkebeek aan de Molenstraat 42 te Heks. Het is een bovenslagmolen die fungeerde als korenmolen en als wateropvoermolen. De molen is eigendom van Graaf Ghislain d'Ursel. Geschiedenis De molen werd gesticht door de Abdij van Villers. In 1282 werd melding gemaakt van werkzaamheden tot afleiding van de Herkebeek ten behoeve van een molen. Aanvankelijk fungeerde ze slechts als korenmolen. De huidige molen werd vóór het jaar 1775 opgericht, daar ze op de Ferrariskaarten uit dat jaar staat ingetekend als Hex Molen. Het huidige gebouw, gevormd door woonhuis en molenhuis, heeft dan ook een kern uit eind 17e eeuw of begin 18e eeuw. Haaks hierop stond een haaks dienstgebouw, dat later door een moderner bouwwerk werd vervangen. De oude gebouwen zijn in baksteen en de vensters hebben hardstenen omlijsting. Het metalen molenrad is nog aanwezig, evenals het binnenwerk van de korenmolen. De molen is echter niet meer maalvaardig, omdat de molenvijver droog staat. De wateropvoerfunctie werd pas eind 19e eeuw, vermoedelijk na 1884, toegevoegd. Dit geschiedde via een metalen onderslagrad dat zich bevond in de aanvoergoot van het water. Dit rad dreef een excentriek aan die de stang van een zuigerpomp in beweging bracht. Deze pomp moest grondwater over een afstand van 300 meter en een hoogteverschil van 50 meter overbruggen naar het Kasteel van Heks, waarheen het water werd getransporteerd. In 2005 werd de molen en omgeving geklasseerd als monument, en men wil de beschermde status uitbreiden tot de wateropvoermolen, aangezien de combinatie van korenmolen en wateropvoermolen uiterst zeldzaam is.
Watertoren (Wenduine)

De watertoren ten westen van de bebouwde kom van Wenduine, op de top van de aldaar gelegen hoogste duin "Hogen-Hul", werd gebouwd in 1911. In de jaren zeventig werd ze voorzien van metalen stutten. Beschrijving De toren van het type D1 is opgebouwd uit een betonnen skeletconstructie, opgevuld met metselwerk. Daarboven rust een sterk overkragend betonnen reservoir met een capaciteit van 250 kubieke meter. Op straatniveau is het geheel afgewerkt met een plint van blauwsteen. Een korfboogdeur verschaft toegang tot het complex. De hogere bouwlagen zijn voorzien van korfboogvensters.
Stadspark (Hasselt)

Het Stadspark Hasselt is een park de Belgisch-Limburgse gemeente Hasselt. Het ligt nabij de Sint-Catharinawijk. Dit park is gelegen nabij het cultureel centrum CCHA en is deels omringd door andere openbare gebouwen waaronder het Jessa Ziekenhuis. Het park bestaat voornamelijk uit gazons waarin enkele paden lopen. Ook zijn er kunstwerken opgesteld, waaronder abstracte plastieken en beelden als Vrouw in de zon door Georg Grard (1983). Ook bevindt zich in het park een monument voor Lod. Lavki. In 2025 werd een monument ter ere aan oud-burgemeester Paul Meyers onthuld. In 2014 was er discussie aangaande de bouw van een parkeergarage, waar aanvankelijk het park door zou worden aangetast. Mede door protestacties van de burgers werden wijzigingen in dit plan doorgevoerd, teneinde het park te sparen. Er werden nieuwe bomen aangeplant en tegen 2023 werd het stadspark vernieuwd. Galerij
Begraafplaats van Maldegem

De Begraafplaats van Maldegem is een gemeentelijke begraafplaats in de Belgische gemeente Maldegem. De begraafplaats ligt 630 m ten oosten van het centrum (Markt), langs de Katsweg. Het oudste deel dateert van 1873 maar werd in 1903 uitgebreid met de achterliggende percelen. In 1944 en 1973 werd ze nogmaals uitgebreid, maar dan in oostelijke richting. De begraafplaats staat op de Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed. Oorlogsgraven Belgische graven Op de begraafplaats ligt een perk met 66 Belgische gesneuvelde militairen uit de Eerste Wereldoorlog en Tweede Wereldoorlog. Britse graven Aan de westelijke muur van de begraafplaats liggen 5 Britse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog. Het zijn leden van de Royal Air Force en van de Royal Air Force Volunteer Reserve. Vier van hen zijn de bemanningsleden van een B-25 Mitchell bommenwerper van het 98 Squadron die op 10 juni 1943 boven Maldegem werd neergeschoten. Het vijfde slachtoffer is de Zuid-Afrikaanse piloot Harold Crosbie Knight van het 137 Squadron. Hij was in Britse dienst en sneuvelde op 21 mei 1944. Achter de graven hangt aan de muur een gedenkplaat voor deze slachtoffers. Daarop staat ook de naam van de Canadese piloot Squadron-Leader George St.Clair Boyd Reid die sneuvelde op 28 oktober 1944 en begraven ligt in Adegem Canadian War Cemetery. Deze piloot werd in 1996 geborgen door Frank Raeman, Boudewijn De Schepper en Fernand Elias (overleden). Ook de Amerikaanse piloot 2nd Lieutenant Leland Lindsay Macfarlane wordt vermeld. Hij sneuvelde op 21 mei 1943 te Maldegem-Donk en ligt begraven in Épinal American Cemetery and Memorial in Frankrijk. Dit monument werd gemaakt door de Maldegemse kunstenaar Willy Steyaert, in samenwerking met Frank Raeman. Deze laatste zorgde voor het financiële luik, teneinde de realisatie van het monument mogelijk te maken om zodoende een blijvend eerbetoon te verzekeren voor de gevallen vliegeniers. De inhuldiging gebeurde onder andere in aanwezigheid van de families van drie van de gesneuvelden die hiervoor vanuit Engeland, Australië en Zuid-Afrika waren overgekomen. Tussen het gemeentebestuur van Maldegem en Frank Raeman werd schriftelijk overeengekomen dat het monument blijvend onderhouden zou worden door de gemeente Maldegem. De graven worden onderhouden door de gemeente Maldegem. Dit onderhoud wordt betaald door het Belgische ministerie van Defensie en ten behoeve van de eigenaar Commonwealth War Graves Commission (CWGC) beheerd door de dienst Oorlogsgraven van het War Heritage Institute. De graven staan bij de CWGC geregistreerd onder Maldegem Communal Cemetery.
Esquelmes War Cemetery

Esquelmes War Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog gelegen in het Belgische dorp Esquelmes, een deelgemeente van Pecq. De begraafplaats ligt 1 km ten noorden van het dorpscentrum en 1,5 km ten zuiden van Pecq. Ze heeft een langwerpige vorm en is omgeven door een beukenhaag. Het Cross of Sacrifice staat aan de noordelijke zijde op de centrale as en aan de oostelijke zijde staat een achthoekig schuilhuisje waarin zich het registerboek bevindt. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 233 Britten begraven waaronder 32 die niet meer geïdentificeerd konden worden. Geschiedenis Alle slachtoffers vielen in mei en juni 1940 toen de British Expeditionary Force (BEF) was betrokken in de latere fase van de verdediging van België na de Duitse inval. Er werden zware gevechten geleverd toen het Duitse leger de Schelde probeerde over te steken en de BEF deze lijn verdedigde om de terugtrekking van hun troepen naar Duinkerke te dekken. Onderscheiden militair Geoffrey Lesslie Marett Worke, luitenant bij het The Queen's Royal Regiment (West Surrey) en Claude Edward Alban Lockyer Williams, onderluitenant bij de Royal Artillery werden onderscheiden met het Military Cross (MC).
Sint-Catharinakerk (Hasselt)

De Sint-Catharinakerk is de parochiekerk van de Hasseltse Sint-Catharinawijk. Ze werd op 25 november 1961 ingezegend door Guillaume Marie van Zuylen, die toen hulpbisschop van Luik was. Op 24 november 1963 werden de klokken ingewijd. Gebouw Deze bakstenen kerk dateert van 1961 en is uitgevoerd in moderne gotiek. Het is een kruisbasiliek. Opvallend is het hoge zadeldak en het iets lagere zadeldak van het ingangsportaal, dat drie boogvormige ingangen kent en gesierd wordt door een Catharinabeeld. Links van het ingangsportaal bevindt zich een aangebouwde, vierkante toren met drie geledingen, gedekt door een tentdak. Rechts van het portaal vindt men een ronde doopkapel. Meubilair De kerk bezit een aantal voorwerpen, die deels afkomstig zijn uit de vroegere Hasseltse Begijnhofkerk, die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd verwoest. Er zijn oude kazuifels, een beeld van Sint-Catharina met reliekschrijn, het Catharinaklokje, een schilderij van Johannes Nepomuk en werken van Jozef Pasquasy, de eerste pastoor van deze parochie.
Mombeekvallei

De Mombeekvallei is een natuurgebied op de grens van Sint-Lambrechts-Herk (gemeente Hasselt) en Alken dat wordt beheerd door Natuurpunt. Centraal in dit natuurgebied stroomt de Oude Mombeek. Parallel met dit laagst gelegen beekje, dikwijls droogstaand, stroomt de Nieuwe Mombeek vlak bij de steile noordelijke valleiflank. Beide beken stromen in een asymmetrisch dal: de noordelijke helling is veel steiler dan de zuidelijke. Op het plateautje (waterscheiding Mombeekbekken en dat van de Demer) dat de noordelijke helling begrensd, ligt het hoogste punt van de gemeente Hasselt: de NOK. Van daaraf is bij helder weer de toren van de Tongerense basiliek te zien. Aan de westzijde van de expresweg voegt de Mombeek zich bij de Herk. In de vallei vindt men herstelde hooilanden, schermbosjes (geplant in 1988, 1989 en 2013) langs de expresweg, oostwaarts het millenniumbosje, restanten van oude canadapopulieren, ruigten en poelen. Er zijn ook educatieve poelen. Tussen de Oude en Nieuwe Mombeek grazen boerenpaarden. Op Alkens gebied is er een afgedekte vuilstort uit de jaren 1950 en 1960, die nu een heuvel vormt van waaruit men een goed overzicht over de asymmetrische vallei heeft. Er zijn gemarkeerde wandelpaden aangelegd, met knuppelpaden in de laagste, natte zones. Galerij Externe links Mombeekvallei, Natuurpunt
Brug bij Haccourt

De Brug bij Haccourt is een boogbrug over het Albertkanaal tussen Wezet en Haccourt in de Belgische gemeenten Wezet en Oupeye. De brug werd gebouwd in de periode van 1981 tot 1985 en heeft een spanwijdte van 139,5 meter. De brug is onderdeel van de gewestweg N618. Iets ten oosten ligt de Maasbrug over de rivier de Maas.
Sint-Lambertuskerk (Kiewit)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van Kiewit, gelegen aan de Kempische Steenweg bij het Belgische Hasselt. Geschiedenis In de jaren '20 van de 20e eeuw begon Kiewit zich te ontwikkelen en ontstond de behoefte aan een eigen parochie. Vanaf 1925 kerkte men in een noodkerk, die tevens klaslokalen bevatte. In 1927 was de eigen parochie een feit. In 1931 werd de pastorie betrokken. Ook werd in dit jaar een vergunning voor de bouw van een kerk aangevraagd. Architect P. Ulrix ontwierp deze kerk in neogotische stijl, naar voorbeeld van de parochiekerk van Tervant. In een toren was niet voorzien, vanwege de kosten. De kerk werd in 1935 ingewijd. Tijdens de opmars van de geallieerden in 1944 werd de kerk zwaar beschadigd, maar hersteld. Gebouw Het kerkgebouw is een bakstenen kruisbasiliek met vieringtorentje en een vooruitspringend portaal dat geflankeerd is door zijkapellen. Met natuursteen zijn banden ter versiering aangebracht. De kerk bezit een barokke biechtstoel uit omstreeks 1650, afkomstig uit de abdij van Herkenrode. De gebrandschilderde ramen (1957) werden vervaardigd door het Roermondse atelier L. van der Essen. Schilderij "O.L.V. ter Vleugelen" van de eerste vliegeniersbroederschap (voormalig vliegveld Kiewit).
Kasteel van Kiewit

Het Kasteel van Kiewit (niet te verwarren met Kasteel Kewith), is een kasteeltje in Kiewit, gelegen in het Natuurdomein Kiewit. Het betreft een neoclassicistisch herenhuis, gebouwd in de 2e helft van de 19e eeuw. Oorspronkelijk was dit een landgoed met enkele kleine boerderijen. In 1868 kocht Hubert Dominique Vroonen dit landgoed. Zijn zoon Emile liet het herenhuis bouwen. Ook een park in Engelse landschapsstijl werd aangelegd. In 1944 werd het kasteeltje zwaar beschadigd. Het domein met herenhuis werd in 1953 gekocht door de gemeente Hasselt, en deze verhuurde het tot 1970 aan het bisdom Hasselt, wat er een bezinningscentrum had. Van 1970-1974 werd het betrokken door de zusters Trappistinnen. Hierna werd het omgevormd tot openbaar park met onder meer een kinderboerderij, en in 1976 werd het opengesteld voor het publiek. Het landhuis bestaat uit drie traveeën en heeft twee bouwlagen en bovendien een zolderverdieping onder mansardedak. De middelste travee heeft een ingangspartij en een op pilaren rustend balkon boven de toegangsdeuren. Achter het kasteeltje bevinden zich dienstgebouwen en woningen voor het personeel. Daar weer achter bevindt zich een halfgesloten hoeve waarvan de kern uit de 17e eeuw stamt en die oorspronkelijk in vakwerkbouw is uitgevoerd.
Église Saint-Nicolas de Furnes

L'église Saint-Nicolas est une église catholique romaine de la ville belge de Furnes. Histoire L'époque exacte de sa fondation est inconnue, mais elle existait déjà au XIIe siècle puisque Jean Ier de Warneton, évêque de Thérouanne, la céda à l'Abbaye de Saint Nicolas qu'il venait de fonder. L'église servait d'église paroissiale et était desservie par un moine de l'abbaye jusqu'à la dissolution de l'abbaye. Elle est ensuite devenue l'église du doyenné de Furnes. La tour ouest mesure 48 m de haut et avait à l'origine une flèche en pierre. Après 1843, elle fut dotée d'une nouvelle flèche en brique qui fut démolie en 1866. Elle ne sera jamais reconstruite mais sa forme tronquée est préservée. La plus ancienne cloche de Furnes, appelée t Bommetje (en français la bombée), date de 1379 et fait partie de ce carillon. Il ne reste de l'église d'origine que la partie inférieure de la tour, côté ouest. Cet ancien portail présente le Christ au centre, flanqué de la Vierge Marie et de l'apôtre Jean. Les premières mentions de rénovations datent de 1439. En 1494, l'édifice est entièrement démoli et reconstruit. En 1775, le chœur central est agrandi vers l'est. Au XIXe siècle, des rénovations intérieures entrainent la suppression de neufs autels ainsi que de la plupart des statues. À l'intérieur se trouve une statue en marbre blanc représentant Saint-Nicolas réalisée par Philippe Parmentier. Liens externes Patrimoine immobilier : Église paroissiale Sint-Niklaas Furnes Patrimoine immobilier : Orgue Sint-Niklaaskerk Veurne Paroisse de Sint-Niklaas, Veurne sur ODIS Sint-Niklaaskerk, Veurne sur BALaT KIK-IRPA Églises ouvertes - Sint-Niklaaskerk Furnes Brochure touristique, Église Usine Sint-Niklaas Furnes Rainer Maria Rilke - Der Turm - Poèmes Rilke Geschiedenis der stad en kastelnij van Veurne, door F. de Potter, E. Ronse en P. Borre (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Sint-Niklaaskerk (Veurne) » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Flandre-Occidentale
Sint-Niklaaskerk (Veurne)

De Sint-Niklaaskerk is een kerk in de Belgische stad Veurne. Het is de kerk van de rooms-katholieke Sint-Niklaasparochie, de parochie van Veurne-Centrum. De toren is een van de publieke uitkijktorens van het West-Vlaamse project Horizon. Geschiedenis Het exacte tijdstip van de stichting van de Sint-Niklaaskerk is niet gekend maar ze bestond met zekerheid in het begin van de 12e eeuw gezien Jan van Waasten, bisschop van Terwaan, haar afstond aan de nieuwe door hem gestichte Sint-Niklaasabdij. De kerk deed dienst als parochiekerk en werd tot aan de opheffing van de abdij bediend door een monnik van de abdij. Daarna werd het een decanale kerk voor de dekenij Veurne. De zware westtoren is 48 meter hoog en is gebouwd naar een typisch schema van de kuststreek. De toren had oorspronkelijk nog een stenen spits. In de jaren 1843 en volgende kreeg de toren een nieuwe bakstenen spits, die echter in 1866 weer moest worden afgebroken. Met de restauratie van 1891-1892 werd de torenspits niet opnieuw opgebouwd, maar bleef de afgeknotte vorm behouden. De oudste klok van Veurne, "'t Bommetje" genoemd, is uit 1379 en maakt deel uit van die beiaard. Van de oorspronkelijke kerk bestaat er niets meer op het benedendeel van de toren aan de westkant na. In dit oude portaal ziet men in het midden boven Christus geflankeerd door de maagd Maria en de apostel Johannes. De oudste vermeldingen in de gemeenterekeningen dateren van 1439 betreffen renovatiewerken aan de toren. In 1494 werd het bestaande gebouw volledig afgebroken en herbouwd met driebeukig ship van vijf traveeën. Het metselwerk was voltooid in 1495, het houten gewelf in 1496, het schaliedak in 1497 de glasramen in 1498. In 1775 werd het middenkoor naar het oosten toe verlengd en in 1877 verhoogd. In de kerk staat een witmarmeren beeld van Sint-Nicolaas, gemaakt door Philippe Parmentier. Dit is een van de gevolgen van de renovaties aan het interieur van begin 19e eeuw. De interieurrenovatie van eind 19e eeuw had voor gevolg dat er negen altaren in de kerk werden verwijderd evenals de meeste beelden. Midden 19e eeuw waren de meeste muren nog beschilderd; foto's van heel hoge kwaliteit hiervan zijn te vinden op het portaal BALaT van KIK-IRPA (zie ook externe links). Externe links Onroerend erfgoed: Parochiekerk Sint-Niklaas Veurne Onroerend erfgoed: Orgel Sint-Niklaaskerk Veurne Parochie Sint-Niklaas, Veurne op ODIS Sint-Niklaaskerk, Veurne op BALaT KIK-IRPA Open Kerken - Sint-Niklaaskerk Veurne Toeristische folder, Kerkfabriek Sint-Niklaas Veurne Rainer Maria Rilke - Der Turm - Gedichten Rilke
Pont Marexhe

Le pont Marexhe est un des ponts de la ville de Liège, sur le canal Albert. Il relie le quartier de Coronmeuse à l'île Monsin. Toponymie Le terme Marexhe est une forme ancienne du mot marais. Cette appellation rappelle qu'avant d'être canalisée, la Meuse et ses affluents coulaient dans une vallée souvent marécageuse. Voir aussi Articles connexes Liste des ponts de Liège Pont de Milsaucy Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Pont Marexhe sur Structurae. Portail de Liège Portail des ponts
Pont Marexhe

Pont Marexhe is een boogbrug over het Albertkanaal in de Belgische stad Luik. De brug verbindt het eiland Monsin met de wijk Coronmeuse. De oorspronkelijke, door Arthur Vierendeel ontworpen brug, werd in de Tweede Wereldoorlog door het Belgisch leger opgeblazen. Na de oorlog werd de huidige brug, een ontwerp van bouwkundig ingenieur René Greisch, gebouwd. De brug heeft een spanwijdte van 100 meter.
Zandvlietbrug

De Zandvlietbrug is een brug in het Antwerpse havengebied van het Antwerpse district Berendrecht-Zandvliet-Lillo op de rechteroever van de Schelde. De brug ligt over het oostelijk hoofd van de Zandvlietsluis, de toegang naar het Kanaaldok. De Zandvlietbrug is een basculebrug met een verzonken tegengewicht. Er loopt ook een enkelsporige spoorlijn over de brug (spoorlijn 223). Als deze brug openstaat voor het scheepvaartverkeer, kan het spoor- en wegverkeer de sluis nog steeds passeren langs de Frederik Hendrikbrug aan het andere hoofd van de sluis. De brug en de gelijknamige sluis werden genoemd naar het polderdorp Zandvliet.
Kerkhof van Houtave

Het Kerkhof van Houtave is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Houtave, een deelgemeente van Zuienkerke. Het kerkhof ligt rond de Sint-Bavo en Sint-Machutuskerk in het centrum van het dorp. Oorlogsgraf Op het kerkhof ligt het graf van de Canadese onderluitenant Langley Frank Willard Smith. Hij diende bij de Royal Naval Air Service en sneuvelde op 12 juni 1917. Hij werd onderscheiden met het Distinguished Service Cross (DSC), het Belgische Croix de guerre en was ook ridder in de Kroonorde. Zijn graf wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staat er geregistreerd onder Houtave Churchyard.
Kerkhof van Leisele

Het Kerkhof van Leisele is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Leisele, een deelgemeente van Alveringem. Het kerkhof ligt rond de Sint-Martinuskerk. Brits militair graf Op de begraafplaats ligt het graf van een Britse soldaat uit de Tweede Wereldoorlog. Het is van schutter Robert Robinson die stierf op 29 mei 1940. Het graf ligt in de zuidwestelijke hoek van het kerkhof en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Daar staat het geregistreerd als Leisele Churchyard.
Kerkhof van Proven

Het Kerkhof van Proven is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Proven, een deelgemeente van Poperinge. Het kerkhof ligt in het dorpscentrum rond de Sint-Victorkerk. Op het kerkhof staat een gedenkteken voor de gesneuvelde soldaten uit de beide wereldoorlogen die woonachtig waren in het dorp. Hier ligt ook het graf van de Belgische soldaat Jeroom De Caestecker, gesneuveld op 11 september 1917 in de leeftijd van 20 jaar. Zijn grafsteen is van het type Heldenhuldezerk. Dit graf staat in de Inventaris van het Wereldoorlogerfgoed. Britse oorlogsgraven Op de begraafplaats liggen de graven van 5 Britse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog. Zij sneuvelden eind mei 1940 tijdens de terugtrekking van het British Expeditionary Force naar Duinkerke. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd als Proven Churchyard.
Kerkhof van Wulveringem

Het Kerkhof van Wulveringem is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Wulveringem, een deelgemeente van Veurne. Het kerkhof ligt in het dorpscentrum rond de Onze-Lieve-Vrouwekerk. Britse oorlogsgraven Op het kerkhof liggen 15 Britse gesneuvelden (waaronder 3 niet geïdentificeerde) uit de Tweede Wereldoorlog. Zij waren leden van het Britse Expeditiekorps die strijd leverden tegen de oprukkende Duitse troepen. Zij kwamen om tussen 30 mei en 1 juni 1940. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd als Wulveringem Churchyard.
Zoe was Alleke

Het Heemkundig en Ambachtelijk Museum Zoe was Alleke (= zo was Alken) is een streekmuseum te Alken, gevestigd aan Alkerstraat 93. Dit, in een hoeve gevestigde, museum toont een verzameling gebruiksvoorwerpen, gereedschappen en landbouwwerktuigen uit het begin van de 20e eeuw. Soms zijn er in dit museum ook kleine wisseltentoonstellingen en evenementen die betrekking hebben op de plaatselijke heemkunde. De bedenker en stichter van het museum is Theo Cosemans. Externe link Museum