NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Base aérienne de Chièvres

Chièvres Air Base est une base de l'USAF en Belgique. Elle abrite le 309th Airlift Squadron (en) de l'USAFE. Elle est initialement construite par les forces d'occupation allemandes à la fin de 1917. Pendant la Seconde guerre mondiale, elle est occupée par la Luftwaffe jusqu'en août 1944, puis reconstruite par les ingénieurs de l'U.S. Army après la Libération. De 1950 à 1964, la Force Aérienne Belge y stationne son 7ème Wing de Chasse équipé de Gloster Meteors puis de Hawker Hunters. Depuis 1967, une convention a été signée entre le ministère de la défense nationale belge et le Supreme Allied Commander Europe (en) (SACEUR), permettant l'utilisation de la base aérienne de Chièvres par le Grand Quartier général des puissances alliées en Europe. Une grande partie de l'infrastructure (pistes d'envol, taxiways, aires de stationnement, hangars, , etc.) a été financée par l'OTAN. Le reste des infrastructures, considérées comme non éligibles au financement en commun par l'OTAN, est dénommée infrastructure nationale, soit belge soit américaine. L'infrastructure de Chièvres est en 2008 toujours reprise dans l'inventaire OTAN et la base sert actuellement d'aéroport au profit du SACEUR, tâche reconnue comme indispensable par l'OTAN. Meetings Le 1er décembre 1950, la force aérienne belge y crée le 7ème wing de chasse de jour, et des meetings aériens sont organisés. Ils présentent les premiers avions à réaction comme le Gloster Meteor et le Hawker Hunter. Des as de l'aviation belges ayant appartenu à la RAF durant la bataille d’Angleterre viennent y montrer les prouesses des meilleurs pilotes d’après-guerre. Un dernier meeting a lieu le 16 juin 1963 peu avant la dissolution de cette unité en janvier 1964. Après 1968, la base passe sous contrôle américain pour soutenir le SHAPE. Les meetings suivants, notamment dans les années 1990, présentent au public des appareils mythiques de l'USAF comme le SR-71 Blackbird et les patrouilles acrobatiques telles que les Thunderbirds. Plus récemment, la tradition reprend avec des événements comme le Chièvres Air Fest, en 2021, un mélange démonstrations aériennes, d'expositions d'avions militaires modernes et de festivités américaines (food trucks, musique,...) pour célébrer le lien entre l'armée américaine et la communauté locale. Utilisations ultérieures La police belge utilise régulièrement la base pour ses essais et entrainements. Notes et références Portail du Hainaut Portail de l’aéronautique Portail des forces armées des États-Unis
Vliegbasis Chièvres

Vliegbasis Chièvres / Chièvres Air Base is een luchtmachtbasis in Chièvres van de United States Air Force. Ze bevindt zich op korte afstand van het Supreme Headquarters Allied Powers Europe (SHAPE) in Casteau, waar zich sinds 2003 het Allied Command Operations bevindt. Chièvres Air Base wordt dan ook hoofdzakelijk gebruikt voor luchttransport van hoger personeel van SHAPE en de in Evere gevestigde Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO). Het 309th Airlift Squadron vliegt er met Gulfstream Aerospace Gulfstream V toestellen, met militaire aanduiding C-37A. Het smaldeel wordt aangestuurd vanuit de 86th Airlift Wing, opererend vanuit Vliegbasis Ramstein. Het eerste vliegveld werd aangelegd door de Duitsers in 1917 tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het Belgisch leger bouwde dit verder uit in de jaren 30. De Wehrmacht veroverde het terrein in mei 1940 en leverde het over aan de Luftwaffe die er gedurende de volledige Tweede Wereldoorlog gebruik van maakte, onder meer in de Slag om Frankrijk en de Slag om Engeland. In de winter van 1941 werd de luchthaven sterk verbeterd met twee betonnen startbanen, taxibanen en vliegtuighangars. Vanuit de luchthaven stegen bommenwerpers op voor luchtsteun gedurende de Slag om de Atlantische Oceaan. De luchthaven werd zwaar beschadigd achtergelaten op 1 september 1944. Vanaf 3 september 1944 was de luchthaven in Amerikaanse handen. De 361th Fighter Group en later ook de 352d Fighter Group van de Amerikaanse legerluchtmacht werden er gestationeerd. Maar ook de Royal Air Force gebruikte de basis. Van hieruit leverde de 123ste Wing ondersteuning tijdens de Slag om de Ardennen. In 1947 werd het een basis van de Belgische luchtmacht. De 7th Fighter Wing vloog er met de Gloster Meteor, de 10th Fighter Wing met de Spitfire XIV. De 10th Fighter Wing verhuisde nadien naar Vliegbasis Kleine-Brogel, het 7de vloog met de Hawker Hunter F4 en F6 tot het in 1963 werd ontbonden. Op 31 december 1963 droegen de Belgische autoriteiten de luchthaven over aan de Supreme Headquarters Allied Powers Europe. U.S. Army Garrison BENELUX beheert de infrastructuur. In 2007 begonnen werken aan de verlenging en vernieuwing van de startbaan (overlaging van de betonnen structuur met een toplaag van asfalt, zodat de startbaan eigenlijk een composietstructuur kreeg), en hotelinfrastructuur met 94 kamers.
Chièvres Air Base

Chièvres Air Base (ICAO: EBCV) är en militär flygbplats i Belgien. Den nyttjas främst av NATO via USA:s flygvapen och ligger i den centrala delen av landet, 50 km sydväst om huvudstaden Bryssel. Chièvres Air Base ligger 59 meter över havet. Terrängen runt Chièvres Air Base är platt. Närmaste större samhälle är Mons, 16,0 km sydost om Chièvres Air Base. Kommentarer Källor
Urlobroek

Het Urlobroek is een natuurgebied van 110 ha dat zich bevindt ten westen van Kinrooi. Het moerassige gebied is 110 ha groot en gelegen in het dal van de Abeek. Deze rivier scheidt het Urlobroek van het Grootbroek. Stroomafwaarts stroomt ze De Zig binnen. Tegenwoordig bestaat het Urlobroek uit een afwisseling van loof- en naaldbos, met elzenbroekbos in de lagere en nattere gedeelten. Er zijn enkele percelen venig berkenbroek te vinden. Van 1359 tot 1719 was het een van de twistappels tussen de Vier Crispelen en de Drie Eyghen. Misschien was dit de locatie van het conflict van 1441.
Sint-Simeonkerk

De Sint-Simeonkerk (Frans: Église Saint-Siméon) is de parochiekerk van Houtain-Saint-Siméon in de Belgische provincie Luik. De kerk is gelegen aan Rue Saint-Siméon 23. Gebouw Oorspronkelijk stond hier een eenvoudige kapel. In 1873 werd een deze kapel verbouwd tot de huidige kerk naar ontwerp van H. Plénus. Deze bakstenen kerk is driebeukig. De voorgebouwde toren is veel ouder. Op een plint van silex- en kalksteenblokken verrijst een toren van drie geledingen, bekroond met een hoge, achtzijdige spits. In oorsprong romaans, werd deze in 1664, 1709 en 1873 hersteld, waardoor een diversiteit aan materialen in de toren is verwerkt: De voorkant is in baksteen uitgevoerd (1873), en de zijkanten van de eerste en tweede geleding zijn in breuksteen van kalksteen en silex, terwijl de zijkant van de derde in tufsteenblokken werd uitgevoerd. De kerk bezit een gotisch Christusbeeld uit de 16e eeuw, dat van het kerkhof afkomstig is.
Sint-Bernarduskapel (Ulicoten)

De Sint-Bernarduskapel is een kapel bij Ulicoten (Baarle-Nassau) die gelegen is in de Bollekens op het grondgebied van Meerle van de Belgische gemeente Hoogstraten. De kapel staat aan de Bosstraat net over de grens in België, maar is eigendom van de kerk in Ulicoten. In de kapel bevindt zich een beeld van Sint-Bernardus waaraan de kapel is opgedragen, een kopie van het originele beeld. Geschiedenis In 1469 bouwde men in Ulicoten een dorpskerk met kerktoren, de Sint-Bernarduskerk. Toen de protestanten kwamen vluchtte de priester naar Baarle-Hertog en werd het kerkgebouw afgenomen. Het Bernardusbeeldje dat zich in het gebouw bevond werd verborgen voor de protestanten. Vlak over de grens bouwden de katholieken in 1654 op het grondgebied van Meerle een schuurkerk, de Sint-Bernarduskapel. In 1797 verlieten ze de Sint-Bernarduskapel en gingen weer in de dorpskerk kerken. In 1945 bouwde men op de plaats van de schuurkerk vlak over de grens in Meerle een kapel, de Sint-Bernarduskapel. Op 20 augustus 1945 werd deze kapel ingezegend.
De Korenbloem (Ophoven)

De Korenbloem was een windmolen in het Belgisch dorp Ophoven. De bakstenen beltmolen van het bovenkruierstype werd vermoedelijk in 1806 gebouwd. Boven in de molen bevindt zich een balk met de inscriptie “Linsen A. Waetfuct 1806”. In 1940 werd er voor het laatst gemalen en begon de windmolen te vervallen. In 1950 bleef nog maar één wiek over. Sindsdien heeft men het verval niet kunnen stoppen. De molenromp werd bij koninklijk besluit van 20 december 1974 beschermd.
Mariä-Himmelfahrt-Kirche (Zottegem)

Die römisch-katholische Mariä-Himmelfahrt-Kirche oder Kirche Unser Lieben Frauen Himmelfahrt (niederländisch Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk) ist eine Kirche in der belgischen Stadt Zottegem. Die Nordseite der Kirche ist dem Hauptmarkt zugewandt. Geschichte Die erste Kirche wurde im 12. Jahrhundert erbaut, um die Kapelle von Egmonds Burg zu ersetzen. Im 14. Jahrhundert wurde beschlossen, die romanische Kirche im Stil der Gotik neu zu errichten. 1162 wurde das Kirchenpatronat an der Abtei von Mont-Saint-Martin gegeben, bis die Herren von Zottegem (aus Egmonds Burg) im 14. Jahrhundert wieder das Kirchenpatronat bekamen. Die gotische Kirche war eine Kreuzkirche mit einem achteckigen Vierungsturm. 1561 ließ Lamoral von Egmond ein Mausoleum errichten für seinen Großvater Jakob II. von Luxemburg-Fiennes und seine Mutter Franziska von Luxemburg. 1564 wurde die Kirche beschädigt von einem Feuer. Nach seiner Enthauptung 1568 wurden Emonds sterbliche Überreste in der Krypta beigesetzt, und später auch die von Sabine von Pfalz-Simmern, Philip von Egmond und Karl von Egmond. Drei Kisten in Form eines Herzens enthielten die balsamierten Herzen des Grafen Lamoral Egmond und Philip von Egmond und Karl von Egmond. Während des Achtzigjährigen Krieges wurde die Kirche zerstört von den Geusen mit François de La Noue. Zwischen 1611 und 1615 wurde die Kirche wieder erbaut. In 1645 und 1658 beschädigten französische Truppen die Kirche. 1750 wurde beschlossen einen neuen Turm mit carillon zu errichten an der Westseite. In einem Träger des Turms steht: Desen torren is door my ghemaekt Gillis Speelman, Meester Temmerman binnen de stadt Gendt - Anno 1750. (Dieser Turm wurde von mir gemacht, Gillis Speelman, Meister Zimmerer der Stadt Gent - Anno 1750). 1762 wurde eine neue Sakristei aus Sandstein hinzugefügt an der Nordseite, und 1855 eine neue Sakristei aus Backstein an der Südseite. Die Gräber der Egmonds wurden 1804 zufällig wiederentdeckt. 1857 wurde die heutige Egmondkrypta gebaut. 1886 wurde die Fassade neu erbaut und wurden 14 Fenster hinzugefügt von Jean-Baptiste Bethune. Seit 1974 ist die Kirche ein geschütztes Kulturdenkmal. 1980 und 2019 wurde der Innenraum der Kirche renoviert. Zwischen 2023 und 2025 wurden die Dächer renoviert und wurde der Glockenturm demontiert um danach Schritt vor Schritt wieder aufgebaut zu werden. Carillon Das Carillon der Kirche stammt ursprünglich aus 1750; die Glocken wurden vom Glockengiesser Joris Dumery gegossen. Ab 1867 wurden zwölf Glocken hinzugefügt (Glockengiesser Severinus Van Aerschodt) und 1925 noch 8 (4 von Karel De Mette und 4 von Albert Michaux). 1949 wurde beschlossen ein vollständiges Carillon zu errichten mit 49 Glocken; man behielt 14 Glocken (11 von Dumery, 2 von Van Aerschodt und 1 von Michaux) und bestellte in 1963 35 neue bei Koninklijke Klokkengieterij Petit & Fritsen. Zwischen 2023 und 2024 wurde das Carillon Zottegems völlig restauriert; 26 Glocken wurden neu gegossen von der Glockengießerei Eijsbouts. Bilder Weblinks Flämische Agentur für Denkmalschutz Stadt Zottegem Visit Zottegem Einzelnachweise
Iglesia de Nuestra Señora de la Asunción (Zottegem)

La Iglesia de Nuestra Señora de la Asunción (idioma neerlandés: Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk) es una iglesia en la ciudad flamenca de Zottegem en Bélgica. La iglesia se encuentra en la plaza mayor (Markt) y alberga la cripta de Egmont. La primera iglesia se construyó en el siglo XII para reemplezar la capilla del castillo de Egmont como iglesia parroquial. Era una iglesia románica que entre el siglo XII y el siglo XIV dependía de la abadía de Mont-Saint-Martin; a partir del siglo XIV el ius patronatus se retransfirió a los nobles de Zottegem (que tenían su residencia en el castillo de Egmont). En el siglo XIV se decidió reconstruir la iglesia en estilo gótico, con una torre central octogonal. En 1561 el conde de Egmont hizo construir un mausoleo para su abuelo y para su madre. Después de su decapitación en la plaza Mayor de Bruselas el 5 de junio de 1568 los restos del conde de Egmont también se trasladaron a esta cripta, y más tarde también los restos de su esposa (1578) y de sus hijos Felipe (1590) y Carlos (1620). La cripta se utilizó hasta el siglo XVI antes de caer en desuso. Se redescubrió por casualidad en 1804.​ En 1857 se construyó la actual cripta de Egmont en la iglesia. La cripta fue renovada en 1952​ y otra vez en 2016, cuando se añadió una cúpula de vidrio.​​​​ En 1750 se erigió una torre campanario con carillón. Una inscripción de 1750 en una viga de madera de la torre dice: Desen torren is door my ghemaekt Gillis Speelman, Meester Temmerman binnen de stadt Gendt - Anno 1750 (Esta torre fue construida por mí, Gillis Speelman, maestro carpintero de la ciudad de Gante - Anno 1750). En 1886 se reconstruyó la fachada en piedra luxemburguesa. La iglesia fue declarada monumento histórico en 1974.​ Entre 2023 y 2025 se renovaron los techos y la torre.​​​​​​​​​​​ Carillón La iglesia cuenta con un carillón de 49 campanas. En 1750 Joris Dumery fundió una veintena de campanas. A partir del 1867 se añadieron campanas (doce del fundidor de Lovaina Severinus Van Aerschodt). En el 1925 se añadieron ocho campanas (4 del fundidor Karel De Mette y cuatro de Omer Michaux). El ayuntamiento decidió instalar un carillón completo en 1949. Catorce campanas antiguas se mantuvieron. Se añadieron 35 nuevas campanas en 1963, fundidas por Petit & Fritsen. Entre 2023 y 2024 se restauró el carillón de Zottegem; el fundidor de campanas neerlandés Koninklijke Eijsbouts Klokkengieterij fundió 26 de las 49 campanas de nuevo. ​​ Galería de imágenes Referencias Enlaces externos Descripción de la iglesia, registro oficial de monumentos, Agencia flamenca del Patrimonio Visit Zottegem
Sint-Trudokerk (Wijchmaal)

De Sint-Trudokerk is de parochiekerk van Wijchmaal in de Belgische provincie Limburg. De kerk is gelegen aan de Sint-Trudostraat. Geschiedenis In de 11e eeuw werd in opdracht van Abt Adelardus II van de Abdij van Sint-Truiden een kerk gebouwd, ofwel een reeds bestaand kerkgebouw verbouwd. Dit kerkgebouw werd aan Sint-Trudo gewijd. De abdij had hier een domein en bezat het patronaatsrecht van de kerk, die de status bezat van quarta capella, afhankelijk van de parochie Peer. Op 19 november 1608 werd Wijchmaal een zelfstandige parochie. De kerk had één hoofdaltaar en twee zijaltaren. De kerk, gebouwd in mergelsteen, raakte bouwvallig en werd in 1878 gesloopt en vervangen door de huidige kerk, een neoromaans gebouw dat ontworpen was door F.M. Stapper. De gotische toren, uit de 15e eeuw, bleef gespaard. Het ingangsportaal toont neoclassicistische elementen, zoals een fronton. In 1890 werd de toren hersteld en verbouwd onder leiding van Hyacinth Martens, doch in 1940 werd de kerk met één travee vergroot en werd een nieuwe toren gebouwd. Het is een opvallen vierkante toren die drie geledingen toont. Aan de oostzijde bevindt zich een gedenkplaat die verwijst naar de bemanning van het op 31 mei 1942 neergestorte Engelse vliegtuig. Dit werd onthuld in 1991. Meubilair Enkele voorwerpen zijn uit de oude kerk afkomstig, zoals een altaarstuk, voorstellend Onze-Lieve-Vrouw met kind, uit midden 18e eeuw. Diverse gepolychromeerde houden beelden uit de 15e en de 16e eeuw, waaronder een Sint-Antonius Abt (1460-1470) en een Sint-Trudo uit ongeveer 1450. Het orgel van Pereboom & Leijser, afkomstig uit een kerk te Tongeren, stamt uit omstreeks 1860 en is in 1882 in de Sint-Trudokerk geplaatst. Het heeft monumentenstatus sinds 2003. Tegen de kerk staan enkele vroeg-17e-eeuwse grafkruisen opgesteld. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Château de s'Gravenwezel

Le château de s'Gravenwezel est une demeure en partie médiévale, située sur la commune actuelle de Schilde, dans la Province d'Anvers, en Belgique. Histoire Le château de s'Gravenwezel possède une double enceinte et date du 13ème siècle. C'était la résidence des comtes de Woutere. Cela a donné le nom communal d'origine Wesel ou Wesele, l'ajout (de)'s Graven . Au XIVe siècle, deux imposantes tours rondes d'angle furent ajoutées, dont une a été conservée. Les façades est et nord sont de style gothique . La guérite a été ajoutée à l' époque baroque . Au XVIIIe siècle, le corps de logis est entièrement reconstruit par Jean-Alexandre van Susteren, passant d'un "château d'eau" à un château-résidence moderne pour l'époque, sous la direction de l'architecte Jean Peter van Baurscheidt . Après la mort de Jean Alexandre van Susteren, s'Gravenwezel passe à la famille de Roose de Baisy. En 1819, le mariage entre Marie Caroline de Roose de Baisy (1797-1850), fille de Charles de Roose de Baisy, avec Philippe Gillès (1796-1874) fait entrer le château dans la famille Gillès de Pélichy et de Gillès, qui le conserve jusqu'en 1984. Le château est situé au milieu d'un parc de 21 hectares. Depuis 1984, l'antiquaire Axel Vervoordt est l'actuel propriétaire. Le château n'est pas accessible au public. Références Voir aussi Famille Gillès de Pélichy et de Gillès Liens externes Portail de la Belgique
Kasteel van 's-Gravenwezel

Het kasteel van 's-Gravenwezel heeft een dubbele omwalling en stamt uit de 13e eeuw. Het was de residentie van de Graven de Woutere. Hierdoor kreeg de oorspronkelijke gemeentenaam Wesel of Wesele, de toevoeging (de)'s Graven. In de 14e eeuw werden twee imposante ronde hoektorens bijgebouwd, waarvan er één bewaard bleef. Zowel de oost- als noordgevel zijn opgetrokken in gotische stijl. Het poortgebouw werd in de barokperiode toegevoegd. Kort daarna werd het kasteel grondig herbouwd van een "waterburcht" naar een voor die tijd modern residentie-kasteel, onder leiding van architect Jan Pieter van Baurscheidt de Jonge. Het kasteel ligt te midden van een 21 ha groot park. Antiquair Axel Vervoordt is de huidige eigenaar, Het kasteel is niet toegankelijk voor het publiek.
Saint Julien-i háborús emlékmű

A Saint Julieni-i háborús emlékmű (Saint Julien Memorial) egy kanadai első világháborús szobor a belgiumi Saint Juliennél. Az emlékmű azon a csatatéren áll, ahol a németek először támadtak harci gázzal a kanadai csapatokra. Néhány kilométeren belül található a Poelcapelle nemzetközösségi katonai temető és a langemarki német katonai sírkert. Története A csaknem 11 méter magas, egyetlen gránittömbből faragott emlékművet Frederick Chapman Clemesha építész tervezte, aki maga is megsebesült a Kanadai Hadtest katonájaként. Az alkotást 1923. július 8-án leplezték le. Jelen volt az eseményen a szövetséges hatalmak főparancsnoka, a francia Ferdinand Foch. „A kanadaiak súlyos árat fizettek önfeláldozásukért, és a Földnek eme pontja, amelyen a hálának és kegyeletnek ez az emlékműve magasodik, az ő vérükben fürdött. Ők írták meg az első oldalát a dicsőség könyvének, amely a háborúban való kanadai részvétel története.” Az emlékmű egy karcsú téglatest, tetején egy belőle felsőtestig kifaragott, lefelé néző, stilizált puskáját maga előtt tartó katonával. A szobrot nevezik Merengő katonának (The Brooding Soldier) is. A gránit a Vogézekből származik, a büsztöt Brüsszelben faragták ki. Oldalán a következő felirat olvashatóː „Ez az oszlop jelzi a csatateret, ahol a brit balszárnyon 18 ezer kanadai elszenvedte az első német gáztámadást 1915. április 22-24-én. Kétezren elestek, és itt fekszenek eltemetve”. 2023 óta az első világháború temetői és emlékhelyei részeként a világörökséghez tartozik. Jegyzetek Források ↑ Veterans: St. Julien Canadian Memorial. Veterans.gc.ca. Hozzáférés: 2021. december 3..
The Brooding Soldier

The Brooding Soldier is een Canadees oorlogsmonument nabij de Belgische plaats Sint-Juliaan in de Westhoek. Het staat er op de Vancouver Corner aan het kruispunt van de N313 met de weg Langemark-Zonnebeke. Het is ontworpen door F. C. Clemesha en werd onthuld op 8 juli 1923 om 11 uur. The Brooding Soldier, in de volksmond ook bekend als "Den Canadien", is opgedragen aan de meer dan 2000 Canadese militairen die het leven lieten bij de eerste gasaanval tijdens de Tweede Slag om Ieper in de Eerste Wereldoorlog. Het monument is een 10 meter hoog granieten beeld van een Canadese soldaat, rustend op zijn geweer. Deze houding, "arms reversed", is de traditionele militaire groet aan de gesneuvelden. Het beeld staat op een vierkant plateau met aan elke zijde een boogvormige uitsprong. Het park met rozen, coniferen en jeneverbessen rond het monument duidt de richtingen aan naar Ieper, Boezinge, Hooghe, Zonnebeke, Passendale, Poelkapelle en Langemark, plaatsen die in de slag een bijzondere rol vervulden. De struiken, gesnoeid in de vorm van artilleriegranaten en de lage struiken aan de zijkanten van de sokkel moeten het front uitbeelden met de oneffenheden die ontstonden door granaattrechters. De aarde rond het monument is afkomstig uit Canada. Frederick Chapman Clemesha werd met zijn ontwerp tweede in een architectuurwedstrijd van de Canadian Battlefields Memorials Commission, die op acht sites in Europa een monument zou oprichten. Het werd op 8 juli 1923 onthuld in aanwezigheid van prins Leopold van België, prins Arthur, hertog van Connaught en de Franse maarschalk Ferdinand Foch. The Brooding Soldier werd in 2009 als monument beschermd. De site staat sinds 2023 op de Unesco-Werelderfgoedlijst als onderdeel van inschrijving Begraafplaatsen en herdenkingssites van de Eerste Wereldoorlog (Westelijk Front). Externe links Canadees Monument op WO1.be