NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hôtel De Brouckère

L'hôtel De Brouckère est un bâtiment Art nouveau édifié à Bruxelles par l'architecte Octave Van Rysselberghe, en collaboration avec Henry van de Velde. Localisation L'hôtel De Brouckère est situé à Bruxelles, au numéro 34 de la rue Jacques Jordaens, à l'angle des rues Jacques Jordaens et De Crayer, à quelques pas de l'avenue Louise. Historique L'Hôtel de Brouckère a été construit en 1898 pour Florence De Brouckère, née Florence Tant, veuve depuis 1887 de Gustave De Brouckère et amie d'Élisée Reclus. Ce fut en fait Élisée Reclus qui fut le véritable promoteur et moteur culturel de cette construction et qui mit sa compagne en contact avec Henry van de Velde et le monde créatif de l'époque. Il a été classé comme monument en 1997 et abrite actuellement la "Représentation de la Communauté germanophone de Belgique". Architecture Matériau L'hôtel De Brouckère est édifié en pierre de taille d'une belle couleur dorée, à l'exception du soubassement qui est réalisé en pierre bleue. Les façades Il présente une façade courte donnant sur la rue De Crayer et une façade longue située à front de rue Jordaens, les deux façades étant reliées par un pan coupé. Beaucoup plus simple que l'hôtel Otlet, il ne présente pas la même profusion de volumes que ce dernier. Il n'y a ici ni oriel, ni bow-window, ni loggia, ni porche : seul un balcon au parapet de pierre vient donner un peu de relief à la façade de la rue De Crayer. Les baies du rez-de-chaussée sont surmontées d'arcs surbaissés au dessin très élégant tandis que le premier étage, souligné par un cordon très marqué, est percé d'une série de fenêtres présentant un encadrement rectangulaire légèrement renfoncé et surmontées de cinq claveaux chacune. Les fenêtres situées aux extrémités de l'étage sont en triplet. Les façades sont couronnées par une corniche soutenue par une très élégante frise en pierre de taille rythmée par de fines consoles réalisées elles aussi en pierre de taille. La cour Le bâtiment se prolonge par une cour délimitée par un mur de clôture se raccrochant à la façade principale par une courbe élégante. La façade latérale donnant sur cette cour présente une belle bichromie résultant de l'alternance de pierre blanche et de briques rouges. Articles connexes Octave Van Rysselberghe Art nouveau à Bruxelles Art nouveau en Belgique Rue De Crayer Famille De Brouckère Hôtel Otlet Maison Van Rysselberghe Références Liens externes Site officiel de la Direction des Monuments et des Sites de la Région de Bruxelles-Capitale Site officiel de l'inventaire du patrimoine architectural de la Région de Bruxelles-Capitale Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Art nouveau Portail de la Belgique Portail de Bruxelles
Herenhuis De Brouckère

Het Herenhuis De Brouckère is een Jugendstilgebouw gelegen aan de Jacob Jordaensstraat 34 te Brussel. Het gebouw is het werk van bouwmeesters Octave Van Rysselberghe en Henry Van de Velde. Geschiedenis Het Herenhuis De Brouckère werd gebouwd in 1898 voor Florence de Brouckère. Het was bestemd voor haar en voor haar zoon Léon, aan wie ze een bijzondere opvoeding wilde geven, in wat ze l'école des petites études noemde, met uitzonderlijke privéleraars zoals de anarchist en geograaf Élisée Reclus, de realistische schilder Alfred Bastien, de dichteres Marie Closset en de latere politicus Camille Huysmans. Zij was geboren Flore Eugénie (Florence) Tant, weduwe vanaf 1887 van Gustave Adolphe Eugène Sylvain de Brouckère, textielfabrikant ("spinmeester" genoemd), geboren in 1829 en gestorven in 1887, getrouwd in een eerste huwelijk in 1865 met Léonie Sylvie Tant (1839-1874) en in een tweede huwelijk met haar. Gustave de Brouckère was vader uit zijn eerste huwelijk van de socialistische politicus Louis de Brouckère. Uit het tweede huwelijk sproten een zoon en een dochter. Flore de Brouckère was ook de hartsvriendin van de anarchist-hoogleraar Élisée Reclus naar het einde van diens leven. In feite was hij de ware promotor en inspirator van dit huis en introduceerde hij zijn vriendin bij Henry Van de Velde en in de culturele wereld van Brussel. Toen Ermance Trigant-Beaumont zich van Reclus had verwijderd, korte tijd voor zijn dood, had Florence de Brouckère haar plaats ingenomen. Het was in haar armen dat Reclus de geest gaf en dit in haar buitenverblijf in Torhout. Het gebouw werd in 1997 als monument beschermd. Het is in gebruik als Brusselse zetel van de Duitstalige gemeenschap in België, de Vertegenwoordiging van de Duitstalige Gemeenschap van België in Brussel. Beschrijving Het huis is gebouwd in goudkleurige natuursteen, met het onderste gedeelte in blauwsteen. De langste gevel bevindt zich in de Jordaensstraat, met een korte gevel in de Gaspard de Crayerstraat. Het is heel wat soberder dan het Hotel Otlet, met alleen maar een balkon met stenen borstwering dat langs de kant de Crayerstraat enig reliëf aanbrengt. De vensteropeningen op de gelijkvloerse verdieping zijn langs boven afgewerkt met elegante gedrukte bogen, terwijl op de eerste verdieping, die is afgewerkt met een opvallende cordonlijst, diepliggende vierkante vensters voorkomen, met daarboven vijf sluitstenen. De vensters op de uithoeken van het gebouw zijn drielichten of 'triplets'. De gevels eindigen met een kroonlijst die wordt ondersteund door een fries in natuursteen op subtiele consoles, eveneens in natuursteen. De gevel wordt verlengd door een koer die zich bevindt naast een zijgevel die zich aan de hoofdgevel aanhaakt via een elegante kromming. De zijgevel is in rode baksteen en levert aldus een mooi contrast op met de natuursteen. Zie ook De Brouckère (familie) Élisée Reclus Externe link Beschrijving van het Huis de Brouckère (Inventaris Bouwkundig Erfgoed) Noten
Campanario de Cortrique

El campanario de Cortrique (en neerlandés: Belfort van Kortrijk) está situado en Cortrique, Flandes, Bélgica. El campanario es también conocido como Halletoren (Torre de la Sala), debido a la adyacente Sala de Paño que ya no existe; la torre actualmente está exenta. ​ El Campanario fue construido en 1307. La construcción albergaba el mercado de la lana y los almacenes correspondientes. La torre también tenía una función administrativa y era utilizada por los magistrados de la ciudad. En ella se encontraban los archivos de la ciudad. El campanario de Cortrique forma parte de un grupo de 56 torres y campanarios de Bélgica y Francia en la lista de Patrimonio de la Humanidad de la Unesco desde 1999.​ Función Las plantas inferiores de la torre tenían una finalidad comercial. Reunían varias salas donde los artesanos, con la aprobación de la ciudad, comercializaban sus productos. En la segunda planta existía una cámara fortificada (la sala del Tesoro) y también allí se encontraban los archivos de la ciudad. Aún se conservan las cuentas anuales. La torre servía esencialmente como torre de vigilancia para detectar incendios en la ciudad. Las leyes y reglamentos de la ciudad se proclamaban desde el balcón situado sobre la puerta de entrada delante de los ciudadanos, convocados por las campanas del campanario. Estas leyes y reglamentos fueron llamados Hallegeboden (en holandés: los bandos de les Halles). Carillón Antes del siglo XVI, las campanas eran operados manualmente. El hecho del toque de las campanas tenía un significado especial. Podía anunciar: La apertura y cierre de las puertas de la ciudad; Un "toque de campanas", que indica el comienzo y el final de la jornada de trabajo. estaba prohibido trabajar con poca iluminación; Un toque de campanas que sonaba cuando ya no estaba permitido ir por calle sin una antorcha; Toque de campanas festivo (por ejemplo, durante la procesión de la Santa Sangre en Brujas). A partir de 1523 se utilizó un tambor operado por reloj para automatizar algunas campanas (las que dan las horas). Gracias a este tambor, existía la posibilidad de tocar partituras (seculares y religiosos). A partir de 1604 las autoridades de la ciudad contrataron los servicios de un experto en carrillones para que las campanas tocaran los domingos, festivos y días de mercado. Galería Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Campanario de Cortrique.
Beffroi de Courtrai

Le beffroi de Courtrai est un beffroi situé au centre de la Grand-Place de Courtrai, en Belgique. Ce beffroi, est classé depuis 1999, patrimoine mondial de l’UNESCO Histoire Le Beffroi de Courtrai fut construit à partir de 1307, quand le roi de France permit aux bourgeois de Courtrai d'avoir en quelque endroit une cloche afin de s'en servir pour leurs affaires. Divers arrangements intervinrent au cours des siècles. Le beffroi servait comme tour de guet, comme prison et comme clocher. Le beffroi est devenu un site UNESCO en 1999. Fonction Les halles qui se trouvaient sous la tour avaient une fonction commerciale. Elles étaient composées de plusieurs salles où les artisans, avec l'aval de la ville, commercialisaient leurs produits. Au deuxième étage se trouvaient une chambre forte (la salle du Trésor) et les archives de la ville. Les lois et règlements de la ville furent proclamés du haut du balcon situé au-dessus de la porte d'entrée devant le peuple invité au rassemblement par la cloche du beffroi et furent appelés "Hallegeboden" (en français : les bans des Halles). La tour servait essentiellement de tour de garde pour déceler les incendies en ville. Carillon Le fait de sonner les cloches avait une signification particulière, notamment: l'ouverture et la fermeture des portes de la ville; une "cloche de travail" qui indiquait le début et la fin du temps de travail. Il était alors interdit de travailler avec une luminosité insuffisante; une cloche qui annonçait quand il n'était plus permis d'être en rue sans torche; des cloches festives. Sur le côté Est du clocher se trouvent les plus anciens citoyens de la ville: Manten et Kalle, les dénonciateurs du beffroi. Ce système était déjà connu au Moyen Âge pour l'ingéniosité du carillon. La statue originale de Manten a été enlevée à Dijon en France en 1382 (après la bataille de Westrozebeke), où elle se trouve encore sur la tour de l'église Notre-Dame. Plus tard, le nouveau Manten à Courtrai a été rejoint par sa femme Kalle et leurs enfants. Le carillon actuel a été fabriqué en 1961 par Victor Cassiman. Les cloches sont encore utilisées actuellement et chaque année, pendant l'été, il y a des concerts sur le carillon. Photos Articles connexes Beffrois de Belgique et de France Liens externes Beffroi de Courtrai (en) Note descriptive ID 943/943bis, UNESCO (en) Détails ID 943/943bis, UNESCO Notes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Flandre-Occidentale
Villa Maritza

Villa Maritza werd in het jaar 1885 gebouwd naar een ontwerp van architect Antoine Dujardin, in opdracht van een industrieel uit Anderlecht. Het bevindt zich op de zeedijk (Albert I-Promenade 76) van de Belgische stad Oostende. Het is een der laatste overgebleven restanten van de architectuur op de zeedijk uit de belle-époqueperiode. Antoine Dujardin (1848-1933) was een der meest markante architecten uit de Tweede Eclectische Periode en architect van een groot aantal luxevilla's op de Oostendse zeedijk en aanpalende straten. Geschiedenis In het jaar 1885 heette het Villa Rosenda. Rond de eeuwwisseling (1902-1905) was Georges Marquet, uitbater van het casino, eigenaar van de villa en heeft het interieur opnieuw ingericht. Het gelijkvloers diende voor ontvangst van gasten. De eigenlijke woonvertrekken bevonden zich op de tweede en derde verdieping. Het huis is in eclectische stijl ingericht. De gevel is sterk eclectisch. De benedenverdieping is neo-Italiaans renaissancistisch, de eerste verdieping is in neobaroktrant en de tweede neoclassicistisch. Op de tweede verdieping zijn er drie traveeën: twee zijtraveeën en één brede middentravee. De zolderverdieping met topgevel in arduinen bekleding is geflankeerd door voluten en obelisken in neo-Vlaamse renaissancestijl. Achteraan het gebouw bevindt zich er een groot brandglas. Van 1950 tot 1980 bewoonden notaris en mevr. Lacourt de villa en gaven het gebouw de nieuwe naam, waarna de villa een paar jaar leeg stond, met sloop bedreigd werd, en tot slot verkocht werd aan de Vlaamse Gemeenschap. Op 24 september 1996 werd het gebouw geklasseerd als beschermd monument. Van 1986 tot 2011 was Villa Maritza een restaurant. Boven had de Vlaamse Gemeenschap er enkele burelen. Het gebouw werd in 2012 gekocht door de aannemer Bart Versluys in een non-profit-renovatieproject ter ondersteuning van het cultureel erfgoed van Oostende. Zowel de voorgevel als de binnenhuisinrichting werd gerenoveerd. Na de renovatiewerken werd de villa te koop aangeboden voor 2,5 miljoen euro.
Ancienne Belgique

De Ancienne Belgique, ook wel kortweg de AB genoemd, is een gebouw en concertzaal in Brussel, gelegen aan de Anspachlaan. Het gebouw wordt beheerd door de gelijknamige vzw. Zij organiseert concerten en muzikale evenementen in Brussel. Dat gebeurt soms in de vorm van festivals, bijvoorbeeld met de zomerconcertreeks Boterhammen In Het Park (in het Warandepark). Geschiedenis Dit gebouw, ook bekend als AB, werd in 1857 een spektakelzaal, maar nadat het in 1930 werd opgekocht door Luikenaar Georges Mathonet werd de zaal zeer populair in het Brusselse nachtleven. Andere steden zoals Gent, Luik en Antwerpen hadden in die periode ook een eigen Ancienne Belgique, uitgebaat door dezelfde familie Mathonet. De theaters in Antwerpen en Gent hadden officieel de naam "Oud België", maar de Franstalige naam werd ook in die steden veelvuldig gebruikt. Begin jaren 70, na enkele financieel moeilijke jaren, werd de AB failliet verklaard en moest de zaal sluiten. In 1977 werd de zaal gekocht door het Ministerie van Financiën, samen met de Botanique. Het was de bedoeling dat elke Belgische taalgemeenschap een eigen cultuurhuis in de hoofdstad zou krijgen. Het gebouw werd doorverkocht aan de Nederlandse Cultuurgemeenschap, en werd pas begin jaren 80 weer geopend. Gezien de staat van het gebouw, volgde nog een volledige renovatie. Omdat nog niet alle problemen, zoals geluidsoverlast, waren opgelost, was een tweede grote renovatie nodig. In 1992 werd om die reden het pand volledig verbouwd en werden aanpalende gebouwen geïntegreerd in het complex. De ingang verhuisde van de Steenstraat naar de Anspachlaan en boven de foyer kwam een tweede zaal. De heropening was in december 1996. Tegenwoordig wordt de zaal gebruikt voor concerten van lokale en internationale artiesten en groepen. Jaarlijks wonen zo'n 300.000 mensen een concert bij in de AB. Zalen Naast de grote inkomhal (foyer) beschikt de AB over twee zalen: de Grote Zaal (capaciteit van 2000 personen, waarvan 1750 staanplaatsen), de Club (capaciteit 280 personen) en het Salon (70 zitplaatsen). De Grote zaal kan volledig opengesteld worden met open balkons en 250 vrije zitplaatsen. De capaciteit is beperkter als Ballroom of Box met 1350 en 900 staanplaatsen. Ook gebruik als theaterzaal met zitplaatsen is mogelijk. De overgrote meerderheid van de evenementen van de AB heeft plaats in de eigen concertzaal gelegen aan de Anspachlaan in het hart van Brussel. Er is ook een opnamestudio die toelaat om concerten live op te nemen. Zo namen onder meer de Amerikaanse zanger Iggy Pop (Live at Avenue B), de Belgische postmetalband Amenra (Alive), de Ierse popzangeres Róisín Murphy (Live At Ancienne Belgique 19.11.07) en de Nederlandse zanger Boudewijn de Groot (Een Avond In Brussel - Ancienne Belgique) een livealbum op in de Ancienne Belgique. Ook Yeasayer, een indie-band uit Brooklyn, bracht een livealbum van het optreden in Ancienne Belgique op de markt. Verder brachten Queens of the Stone Age, Therapy?, Lamb en Chvrches al nummers uit die werden opgenomen in de zaal. Externe link Officiële website
Zesde Havendok

Het Zesde Havendok ligt in een noordwest-zuidoost as in het noordoosten van de haven van Antwerpen. Het ligt zuidelijker dan het Churchilldok en bijna evenwijdig met het zuidwestelijk gelegen Hansadok en het zuidoostelijk gelegen Leopolddok. De aanleg van het dok begon in 1960 en is voltooid in 1964, ze is ong. 1.786 meter lang en het begindok is 417 meter en het einddok 355 meter met een diepte van 11 meter. Net als het Churchilldok loopt het onevenwijdig wat breedte betreft. Het dok werd aangelegd waar koning Leopold II de verplaatsing van de Schelde in noordwestelijke richting plande om zo enkele rivierbochten tussen de Royerssluis en de Kruisschanssluis weg te werken. Vanaf de hoekkade nº 300 tot 306 (zuidwestkant) ligt het Thomsen's Havenbedrijf en op nº 308 het Müller Thompson bedrijf. Vanaf nº 310 tot 314 heeft Huys & Compagnie zijn concessie. Op nº 312 liggen aansluitingspijpen van deze firma. Vanaf nº 316 tot 324 bestrijkt Frigo Noordnatie deze lange brede hoekkade. In de oostelijke hoek ligt een insteekdokje van de nummeringen 326 van Hessenatie en in het insteekdokje nº 328 tot 330 A.M.A (Ferry Boats). Beginnend vanaf het insteekdokje noordkant 332 tot nº 334 is het Union Fin. & Maritime gevestigd. Tussen nº 328 en Noorderlaan 171, die daar een bocht neemt naar het noordoosten voor de aansluiting met het Churchilldok, ligt het Antwerp Mariners Club. Daar is het "Meals" bar, een souvenirwinkel, een Snookerzaal en kapel gevestigd. Verder is er nog telefoonservice, wisselkantoor, tafeltennis en video cassette- en boekenruil in de bibliotheek vertegenwoordigd. Het is vooral gericht voor zeelieden, truckers, schippers, havenarbeiders, havendiensten en toevallige voorbijgangers. Iets verderop de Noorderlaan ligt het Swedisch Seamen's Church (Svenska Sjömanskyrkan), de Zweedse Zeemanskerk. Op nº 336 ligt de vestiging van Gylsen Stevedoring. Tussen de nummers 338 en 346 liggen verschillende vestigingen naast elkaar zoals; C.M.B., Union Fin. & Maritime, C.M.B. - Gylsen stevedoring en Belgian Bunkering. Tussen 348 en 358 staan de vaste wal-graanzuigersinstallaties. Verderop aan nº 348 is het Mira-Bari en de Jumbo Tax free. Het is een etablissement-bar en tankstation. De kade loopt in een smalle strook verder naar 352, het uiteinde van dit havendok. Vlak daarachter ligt het Graandok.
Volmolenbrug

De Volmolenbrug is een betonnen liggerbrug over de Dijle in Leuven. De brug is een deel van de R23, de ring rond Leuven. Bij de aanleg van de ring in 1952 werd een betonnen dak over de Grote Spui gebouwd. De Grote Spui was een waterpoort op de Dijle. Deze bestond uit drie kleine en één grotere overspanning in metselwerk. In 1559 werd een watermolen gebouwd in een van de arcaden. Vandaar de naam "Volmolen". De brug bestaat uit één overspanning van 27 m, de breedte bedraagt 26,2 m.
Stockel metro station

Stockel (French, former Dutch spelling) or Stokkel (modern Dutch) is a Brussels Metro station serving as the eastern terminus of line 1. It is located in the municipality of Woluwe-Saint-Pierre, in the eastern part of Brussels, Belgium. The metro station opened on 31 August 1988. Since 4 April 2009, the station has been served by the eastern branch of line 1 (previously line 1B). Art in the station Murals on the walls across each of the tracks from the single island platform illustrate more than 140 characters from Hergé's comic The Adventures of Tintin. The sketches for the work were made by the artist himself, just before his death. The figures were drawn by Studio Hergé. Surroundings Next to the metro station, there is a shopping centre named Stockel Square, home to various shops including clothing, jewellery, food, etc. In front of the station, there is also a cinema called Le New Stockel. See also Transport in Brussels History of Brussels References External links Media related to Stokkel/Stockel metro station at Wikimedia Commons STIB/MIVB official website
Estación Stockel/Stokkel

La estación Stockel/Stokkel es la estación terminal oriental de la línea 1 del sistema de metro de Bruselas, antiguamente conocida como 1B. La estación fue inaugurada el 31 de agosto de 1988 y se localiza en la municipalidad belga de Woluwe-Saint-Pierre / Sint-Pieters-Woluwe. Decoración interior Los dos muros que recorren el lateral de las vías están decorados con sendos frescos que representan a los personajes de Las aventuras de Tintín. Cada uno de estos frescos tiene una longitud de 135 metros. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Estación Stockel/Stokkel.
Stockel (métro de Bruxelles)

Stockel (en néerlandais : Stokkel) est la station terminus de la ligne 1 du métro de Bruxelles située à Bruxelles, sur la commune de Woluwe-Saint-Pierre. Situation La station se trouve au cœur du quartier de Stockel qui lui donne son nom. Terminus de la ligne, elle est précédée par la station Crainhem sur la ligne 1. Histoire Cette station a été inaugurée en 1988, en même temps que la station Crainhem. Service aux voyageurs Accès La station, partie intégrante du centre commercial, compte trois accès via celui-ci accessibles aux personnes à mobilité réduite, plus deux autres : Accès no 1 : situé au nord du centre commercial (accès accessible aux personnes à mobilité réduite) ; Accès no 2 : situé rue Dominique de Jonghe. Quais La station est de conception particulière avec deux voies encadrant un unique quai central. Les deux murs longeant les voies sont illustrés par une fresque représentant des personnages des Aventures de Tintin par Hergé. Chaque fresque a 135 mètres de long. Intermodalité La station est desservie par la ligne 39 du tramway de Bruxelles et par la ligne 36 des autobus de Bruxelles. À proximité Centre commercial dont la station fait partie intégrante (rendant de ce fait peu plausible un éventuel prolongement de la ligne - toutefois, une amorce de prolongement vers l'est existe entre Crainhem et Stockel. Cependant, l'urbanisation limitée et la limite des régions ont fait avorter ce prolongement) Cinéma Le Stockel La place Dumon Notes et références Voir aussi Articles connexes Société des transports intercommunaux de Bruxelles Liste des stations du métro de Bruxelles Liens externes [PDF] Plan des environs de la station Portail du métro Portail de Bruxelles
Stokkel (metrostation)

Stokkel (Frans: Stockel) is een station van de Brusselse metro, gelegen in de wijk Stokkel van de gemeente Sint-Pieters-Woluwe. Geschiedenis Het ondergrondse metrostation werd geopend op 31 augustus 1988 samen met het station Kraainem, en vormt het oostelijke eindpunt van metrolijn 1B. Op die dag werd ook de verlenging van tramlijn 39 vanuit het Dumonplein richting Ban-Eik in dienst genomen. In de tunnel tussen de stations Stokkel en Kraainem is een doodlopend spoor te zien dat oorspronkelijk bedoeld was voor een verlenging van de metrolijn naar Ban Eik en Tervuren, in plaats van de huidige tramlijn 39. Aangezien het station Stokkel geïncorporeerd werd in het winkelcentrum was het idee van een verlenging van de metro vanuit Stokkel moeilijk haalbaar. Een soort van aftakking had de oplossing kunnen zijn, maar werd nooit in praktijk omgezet door de grens met het Vlaams Gewest en de beperkte urbanisatie. Sinds de herinrichting van het metronet in 2009 bedient de nieuwe metrolijn 1 dit station. Situering Het station Stokkel bevindt zich nabij het Dumonplein dat verschillende functies heeft zoals markt, vertoning op groot scherm van sportevenementen of nog de jaarlijkse kermis. In het station is een eilandperron gevestigd met een lichte helling, waardoor de zuidelijke hoofdtoegang bereikt kan worden zonder de trappen te gebruiken. Deze toegang bevindt zich in het winkelcentrum Stockel Square en is ook toegankelijk op zon- en feestdagen wanneer het winkelcentrum gesloten is. In het winkelcentrum zijn tal van kleine zaken te vinden naast de supermarktketen Match. Tegenover de zuidelijke ingang is er aansluiting voorzien met tramlijn 39. De overstap met buslijn 36 gebeurt te hoogte van de keerlus op het Dumonplein. De noordzijde van het station beschikt over een uitgang met trap naar de Dominique de Jonghestraat. Kunst Onder de titel Kuifje in de metro zijn op de zijwanden van de perronhal meer dan 140 figuren weergegeven uit 22 stripalbums van Hergés Kuifje-reeks. De schetsen voor het werk werden door de tekenaar zelf gemaakt, net voor zijn dood. De figuren werden uitgewerkt door Studio Hergé. De tekstballonnen bevatten teksten in diverse talen, waaronder het Brusselse dialect. Afbeeldingen Externe links Omgevingsplattegrond (564 KB)