NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Losange

Losange – zamek w Belgii, w Ardenach, w okolicach wsi Villers-la-Bonne-Eau, w belgijskiej prowincji Luksemburg. Pierwszy zamek został wybudowany w roku 1529, w miejscu obecnego stawu. Fundamenty tej budowli znaleziono w dnie stawu w roku 1940. Obecny zamek powstał na początku XVIII wieku za sprawą Hermana de Trappé. W latach 20 i 30 XX wieku został zmodernizowany, wtedy też nabrał obecnego kształtu. W czasie ofensywy w Ardenach znalazł się na linii frontu, ulegając poważnym uszkodzeniom. Posiadłość kilkukrotnie zmieniała właścicieli, wreszcie w roku 1958 kupiła ją Suzanna van Outryve d'Ydewalle, wdowa po baronie Charles'u d'Udekem d'Acoz dla swojego syna Patricka d'Udekem d'Acoz, późniejszego męża Anny Marii z Komorowskich i ojca królowej Matyldy. Wartość nieruchomości wraz z trzystuhektarowym gospodarstwem szacowana jest dziś na prawie 800 000 euro. Baron. początkowo zamieszkał w oficynie pochodzącej z połowy XIX, równocześnie odbudowując zrujnowany zamek. W posiadłości tej wychowało się pięcioro dzieci baronostwa, w tym obecna królowa Belgów Matylda. Przypisy
Mirwart Castle

Mirwart Castle (French: Château de Mirwart) is situated in Mirwart in Saint-Hubert, in the province of Luxembourg, Wallonia, Belgium. The castle is built on a rock rising above the "Vallée de la Lomme" (the Valley of the Lomme). The oldest parts of the castle date back to the 11th century. It was a stronghold belonging to the duchy of Lorraine. The lords of Mirwart had many bloody conflicts with other feudal lords of the region, such as the lords of Bouillon and Orchimont. The lords of Mirwart came into conflict with the monks of the powerful Saint-Hubert Abbey, supported by the Prince-Bishop of Liège, who wanted to extend his power in this region to the disadvantage of the Dukes of Lorraine. The castle was reinforced, sometime between 1077 and 1082, by Henry of Verdun, bishop of Liege. Following complaints from the abbey of Saint-Hubert, the castle was to be destroyed. This act, however, was not approved by the bishop. In 1099, after regaining control over the fief, Bishop Otbert ordered the reconstruction of the castle, which he granted to Bavon de Waha (also known as Bovo de Duras). In 1293, against the bishop's wishes, the castle and its estates was acquired by Jean d'Avesnes. This resulted in a conflict between the Prince-Bishop of Liège and his new vassal, who sought support from the Counts of Hainaut, Luxembourg, Namur and Loon, and even from the Dukes of Brabant. Control of the castle changed regularly until it was finally held by Prince-Bishop Adolph II of the Marck. During the numerous conflicts between Spain, Austria and France in the 17th and 18th centuries, the castle was damaged several times. It was only at the beginning of the 18th century that a long undisturbed period began when extensive renovations and embellishments could be undertaken. During this process the castle gradually lost its strongly fortified character. At the beginning of the 19th century, the castle was acquired by Aimé-Gabriel d'Artigues, the founder of the famous "Cristallerie de Vonêche", or Vonêche glassworks. Successive proprietors—the families Van der Linden d'Hoogvorst, d'Arrigade and von der Becke—further embellished the castle and turned it into a beautiful country residence. In the middle of the 19th century it was renovated by Alphonse Balat, architect to King Leopold II of Belgium. After World War II the castle was acquired by the province of Luxembourg. The building was renovated but the province failed to find a use for it. As a result, little by little, the castle was neglected and was subsequently looted by burglars who removed valuable furniture and decorative fittings from the interior. See also List of castles in Belgium References Sources Weber, Jean-Pol (dir.), 1992: Mirwart. Château et Alentours. Saint-Hubert, a.s.b.l. Château de Mirwart (publication du Centre Pierre-Joseph Redouté, no 2) Gislebertus (2005). Chronicle of Hainaut. Translated by Napran, Laura. The Boydell Press. www.chateaudemirwart.be
Castillo de Mirwart

El Castillo de Mirwart (Francés: Château de Mirwart) está situado en la villa de Mirwart de la provincia de Luxemburgo, Región Valona, Bélgica. El castillo se construyó sobre una roca junto al valle del río Lomme (o L'Homme). Las partes más antiguas del castillo datan del siglo XI. Era un bastión perteneciente al ducado de Lorena. Los señores de Mirwart tuvieron enfrentamientos sangrientos con otros señores feudales de la región, como los señores de Bouillon y Orchimont. También entraron en conflicto con los monjes de la poderosa abadía de Saint-Hubert,​ apoyados por el príncipe-obispo de Lieja que quiso agrandar su poder en esta región a costa de los duques de Lorena. En 1083, el abad de Saint-Hubert ordenó la destrucción de las fortificaciones en Mirwart. Este acto, sin embargo, no fue del agrado del obispo. Después de recuperar el control sobre el feudo, el obispo Otbert ordenó la reconstrucción del castillo que concedió en 1099 a Bavón de Waha (también conocido como "Bovo de Duras").​ En 1293, contra el deseo del obispo, el castillo y sus propiedades fueron adquiridos por Jean d'Avesnes (1218-1257). Esto derivó en un conflicto entre el príncipe-obispo de Lieja y el nuevo vasallo, quien buscó el apoyo de los condes de Hainaut, de Luxemburgo, de Namur y de Loon, e incluso de los duques de Brabante. La posesión del castillo cambió de manos unas cuantas veces hasta que, finalmente, fue tomado por el príncipe-obispo Adolfo de La Marck (1288-1344). Durante los varios conflictos entre España, Austria y Francia en los siglos XVII y XVIII, el castillo sufrió daños. Sólo a principios del siglo XVIII comenzó un largo periodo de calma que fue aprovechado para su renovación y embellecimiento. En esos tiempos el castillo perdió gradualmente su carácter de fortaleza para ser residencia señorial. A principios del siglo XIX, lo adquiere Aimé-Gabriel d'Artigues (1773-1848), fundador de la "Cristallerie de Vonêche", famosa en la región. Los sucesivos propietarios -las familias Van der Linden d'Hoogvorst, d'Arrigade y von der Becke- embellecen aún más el castillo y lo convierten en una hermosa residencia rural. A mediados del siglo XIX fue restaurado por Alphonse Balat (1818-1895), arquitecto del rey Leopoldo II de Bélgica. Después de la Segunda Guerra Mundial el castillo es adquirido por el gobierno de la provincia de Luxemburgo. El edificio fue renovado pero no se terminó de darle uso alguno. En consecuencia, se descuidó su mantenimiento y terminó siendo saqueado por ladrones que se llevaron valiosos muebles y accesorios decorativos del interior. Referencias Véase también Anexo:Castillos de Bélgica
Château de Mirwart

Le château de Mirwart est situé dans le village belge de Mirwart dans la province de Luxembourg. Sis sur un promontoire rocheux dominant la vallée de la Lomme, son origine remonte à une forteresse bâtie au début du XIe siècle par un seigneur lotharingien. Celui-ci voulait en effet se protéger contre les seigneurs de Bouillon et d’Orchimont. Histoire Origines Dans le courant du XIe siècle, les seigneurs de Mirwart s’attirèrent la rancœur des moines de Saint-Hubert et au cours du même siècle, ils se firent chasser de leur domaine par le prince-évêque de Liège, Henri Ier de Verdun, qui avait pris la défense des moines. C’est d’ailleurs l’abbé de Saint-Hubert qui fit démanteler la forteresse en 1083. Cet acte ne fut toutefois pas du goût du prince-évêque Otbert, car après avoir repris le contrôle du fief, il fit reconstruire la forteresse et céda le domaine à Bovon de Waha dès 1099. En 1293, le fief fut acheté par Jean d’Avesnes mais la vente fut contestée par le prince-évêque de Liège. Cette contestation allait déclencher un conflit opposant le prince-évêque Jean de Sponheim au comté de Hainaut, au Duché de Luxembourg, au Comté de Namur et à celui de Looz, ainsi qu’au Duché de Brabant. Le château changea encore de propriétaires, puisqu'après avoir été remis à Jean de Luxembourg, celui-ci dut le céder au prince-évêque Adolphe de La Marck, faute de moyens financiers. Le château eut à subir tous les sièges lors des conflits qui opposèrent l’Espagne et ensuite l’Autriche à la France. Ce n’est qu’au début du XVIIIe siècle que le château de Mirwart put être reconstruit. Il prit peu à peu l’allure du château de plaisance qu’il a au XXIe siècle. Époque moderne Au XIXe siècle, il fut acheté par le créateur de la cristallerie de Vonêche, Aimé-Gabriel d'Artigues, puis il passa successivement aux mains des Familles Van Der Linden d’Hoogvorst, d’Arrigade et Von Der Becke. Au XXe siècle, le château devint un bien provincial. En 1951, après une dernière campagne de restauration, il fut peu à peu abandonné puis pillé et endommagé[réf. nécessaire]. En 2016, le château fut vendu à ICM SA après que le précédent propriétaire n'ait pas effectué les travaux de restauration prévus. Actuellement en restauration, il devrait accueillir d'ici fin 2021 des résidences, des thermes, un espace de concert et un restaurant. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de châteaux belges Liens externes Ressource relative à l'architecture : Patrimoine classé de Wallonie www.chateaudemirwart.com Portail de la province de Luxembourg Portail des châteaux Portail de la protection du patrimoine
Kasteel van Mirwart

Het Kasteel van Mirwart is gelegen in de provincie Luxemburg bij het dorp Mirwart. Het kasteel is gelegen op een rotsachtige heuvel met uitzicht op de rivier de Lomme. Geschiedenis Het kasteel is gebouwd in de elfde eeuw en werd in 1084 door Richilde van Henegouwen verkocht aan Hendrik I van Verdun, prins-bisschop van Luik. De prins-bisschop schenkt het beheer aan het hoofd van de abdij van Saint-Hubert. In 1099 verwoest de abt het kasteel. Otbertus, de opvolger van Hendrik, laat het herbouwen. In 1294 koopt Jan II van Avesnes, hertog van Henegouwen, het kasteel. Dit wordt echter betwist en in 1302 belegert en verovert prins-bisschop Adolf II van Waldeck het slot. Filippa van Luxemburg claimt na de dood van haar man Jan van Avesnes, het kasteel. In 1310 worden de utilitaire rechten van het domein en het kasteel door de rechters toegewezen aan Fillippa, terwijl de soevereine rechten van het domein behoren aan het prinsbisdom Luik. In 1334 koopt Jan de Blinde, graaf van Luxemburg, de burcht. In 1343 wordt het kasteel verkocht aan prins-bisschop Adolf van der Mark, teruggekocht door hertog Wenceslaus I van Luxemburg en ten slotte aan hertog Willem I van Namen verkocht. Zo komt het kasteel in handen van de hertogen van Bourgondië en in 1471 schenkt Karel de Stoute het domein aan Eberhard van der Mark en Arenberg. De Vrede van Rijswijk in 1697 bevestigt de status apart van het kasteel van Mirwart met de graven van Mark als eigenaars onder de soevereiniteit van het prinsbisdom Luik. In het begin van de 18e eeuw volgen uitgebreide renovaties en verliest het kasteel haar versterkt karakter. Aan het begin van de 19e eeuw wordt het kasteel gekocht door Aimé-Gabriel d'Artigues, de oprichter van de Cristallerie de Vonêche, de kristalglasfabriek van Vonêche. Opeenvolgende eigenaars, de families Van der Linden d'Hoogvorst, d'Arrigade en von der Becke, verfraaien verder het kasteel en maken er een prachtig landhuis van. Het kasteel wordt onder andere gerenoveerd door Alphonse Balat. Na de Tweede Wereldoorlog wordt het kasteel aangekocht door de provincie Luxemburg. Het gebouw wordt gerenoveerd, maar de provincie slaagt er niet in om er een bestemming voor te vinden. Als gevolg hiervan is het kasteel verwaarloosd. Kostbare meubels en decoratieve armaturen zijn uit het interieur verdwenen. Op dit moment is het kasteel weer in private eigendom. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Luxemburg (provincie) Noten Externe links [2][dode link] Géographie ancienne du département de Sambre-et-Meuse, Louis Dieudonné Joseph Dewez Dieudonné Gérard, 1812, p 83-88 www.chateaudemirwart.be
Kasteel van Monceau-sur-Sambre

Het kasteel van Monceau-sur-Sambre is een geklasseerd monument in Monceau-sur-Sambre in de provincie Henegouwen. Geschiedenis Het kasteel behoorde toe aan Otto VI van Trazegnies (± 1300 - ± 1384). In 1443 erfde Anna van Trazegnies het landgoed en werd het eigendom van de familie van haar man, Arnold van Hamal, heer van Elderen. Rond 1510 werd het huis gemoderniseerd door Jan van Hamal. Een kapel werd gebouwd op initiatief van zijn vrouw. De kelders in de oostvleugel van het huidige kasteel zijn uit deze tijd. In de tweede helft van de zestiende eeuw werd het kasteel verwoest door Franse troepen. Willem van Hamal Monceau herbouwde het kasteel in 1607. In 1651 trouwde Anne Florence van Hamal Monceau met de markies van Aiseau, Pierre Eugène de Gavre (van Gavere). Ze was eerst getrouwd Filips van Hamal, baron van Vierves. De Gavres kregen de titel van prins in 1736. Frans Jozef van Gavere (1731-1797) liet de westvleugel bouwen in de tweede helft van de achttiende eeuw. Het kasteel kreeg zijn huidige uiterlijk: U-vorm rond een binnenplaats, open aan de noordzijde. In 1866 werd het kasteel en de gronden verkocht aan baron Jules Jean Houtart. Hij liet het gebouw renoveren door architect Justin Bruyenne die trapgevels rondom de binnenplaats toevoegt, typisch voor de toenmalige historiserende architectuur. Houtarts kinderen waren de laatste privé-eigenaars en bewoners. In 1938 werd het park en het kasteel verkocht aan de gemeente van Monceau voor 1.250.000 Belgische frank. Het kasteel is beschermd sinds 1989. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Henegouwen
Kasteel van Montjardin

Het kasteel van Montjardin is een kasteel gelegen in het Belgische plaatsje Remouchamps (gemeente Aywaille). Het eerste kasteel, waarvan nu nog enkel de ruïnes te zien zijn, is gelegen tussen de dorpen Remouchamps en Aywaille, in het plaatsje Dieupart. In de 12de eeuw werd er een wachttoren gebouwd iets boven de rivier Amblève en de toren werd uitgebreid tot een kasteel door de eeuwen heen. Vooral in de 16de eeuw en aan het eind van de 19de eeuw werd het kasteel verbouwd. In de 19de eeuw bouwde de toenmalige eigenaar, Xavier Chevalier de Theux, nog een tweede kasteel, direct naast het andere. Maar dit laatste kasteel werd erg beschadigd tijdens de Tweede Wereldoorlog en uiteindelijk afgebroken in 1980. Vandaag kan men nog bijgebouwen zien van dit kasteel. Sinds 1734 is het domein in handen van de familie Theux Montjardin. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Luik (provincie)
Montquintin Castle

Montquintin Castle is an ancient feudal castle, now in ruins, situated on a ridge overlooking the valley of Ton, to Montquintin (municipality of Rouvroy) in Gaume in the extreme south of the province of Luxembourg, Wallonia, Belgium. History Originally the castle was probably only designed to defend the southern border of the counts of Chiny. It was built by order of Louis II, Count of Chiny. In the Middle Age, Montquintin was part of Chiny County and its fortified castle was the stronghold of Latour. After many vicissitudes, destruction and transformation, it became in 1760 the retirement of Bishop Jean-Nicolas de Hontheim, bishop suffragan of Trier, which purchased the Count de Baillet-Latour. Hontheim distinguished himself from 1763, under the pseudonym Justinus Febronius by his revolutionary theories called "Febronianism", on the authority of the Roman Curia and Pope Clement V. The deed of sale dated 20 November 1753, between the lord of Reumont and Count de Baillet, described as the castle had to find the Bishop of Hontheim seven years later: "That stately home applied to several homes, lower courtyard, high court, dovecote, all enclosed by ditches and high walls, with towers and turrets, drawbridge, surrounded by deep ditches heretofore to whitewater populated fish." In 1869 a fire reduced the home to the ruins. They are being restored . Transformations Over the centuries the castle has undergone many changes: The left wing: outbuildings where were the kitchens: bread oven is still there today. The right wing: the round cylindrical (steep side) is characteristic of the Middle Ages . Nevertheless, she was fitted given the evolution of armaments (piercing of an arquebusière multiple holes). The basement of this wing includes a vaulted cellar, which is very well preserved. The central part does not date from the Middle Ages but the eighteenth century . It was rebuilt by the Bishop of Hontheim, last owner. See also List of castles in Belgium External links ASBL Montquintin: Château de Montquintin (in French)
Burchtruïne van Montquintin

De Burchtruïne van Montquintin of het kasteel Montquintin is een middeleeuwse kasteelruïne gelegen in het dorp Montquintin in de provincie Luxemburg op een heuvelrug met uitzicht op de vallei van Ton. Oorspronkelijk was het kasteel een donjon, ontworpen om de zuidelijke grens van het graafschap Chiny te verdedigen. De donjon werd in de elfde eeuw gebouwd op bevel van Lodewijk II van Chiny. De toren evolueerde in de dertiende eeuw tot een kasteel, geflankeerd door vier hoektorens. In de vijftiende en zestiende eeuw werd het het kasteel verder verbouwd en kreeg het kantelen van het type Philippe-Auguste op de noordelijke flank. Later in de negentiende eeuw verdween de oostelijke verdedigingsmuur om een open binnenplaats te creëren. De huidige rechtervleugel dateert uit de zeventiende eeuw, aangepast in de achttiende-eeuwse boogramen. De linkervleugel is negentiende-eeuws en omvat bijgebouwen zoals keukens. De broodoven is nog steeds duidelijk te zien. Het centrale gebouw werd in de achttiende en negentiende eeuw grondig verbouwd en voorzien van grote ramen. De beroemdste bewoner van het kasteel was mgr. Jean-Nicolas Hontheim, suffragaanbisschop van Trier. In 1760 kocht hij het kasteel. In 1869 brandde het huis af.
Morialmé Castle

Morialmé Castle (French: Château de Morialmé) is a château in Morialmé, part of the municipality of Florennes, province of Namur, Wallonia, Belgium. History The château and its farm were established by the Comte de Bryas in 1633. The estate comprised 536 hectares. The château building is formed by a central block, built by Charles de Bryas in the late 17th century, between two Neo-classical wings, in the shape of an H. The central residential block consists of a long space of 10 bays two storeys high built of brick, standing on a basement of stone. The "arms room" (salle d'armes) contains noteworthy stucco decorations representing trophies of arms, as well as various floral and plant motifs. In the centre of the front wall is a monumental porch with a sandstone tympanum bearing the de Bryas arms. The château and its surroundings were scheduled as a historical monument on 21 December 1979. See also List of castles in Belgium
Château de Morialmé

Le château de Morialmé est un château situé en Wallonie dans le village belge de Morialmé faisant partie de l'entité de Florennes. Histoire En 1633, la terre de Morialmé fut reprise par Charles de Bryas, qui devint comte en 1649. Depuis, cette famille artésienne possédait le château jusqu’en 1976, date à laquelle on peut attribuer la construction du château en deux phases, avant qu’elle ne l’abandonne vers 1790. Le château Le château est divisé en deux parties : la partie centrale qui a donc été édifiée par Charles de Bryas à fin du XVIIe siècle. Elle consiste en un important corps d'habitation formé par un long volume de dix travées, dont les deux niveaux en brique posent sur un soubassement biseauté en pierre alors que les deux ailes latérales de style classique ont été accolées en H aux extrémités du logis. La salle d'armes présente de remarquables décors stuqués représentant des trophées militaires ainsi que des motifs végétaux et floraux. Au centre du mur frontal auquel s'adosse la conciergerie, se trouve un porche monumental à la toiture de bulbe aplati. Sur le tympan, on retrouve les armes des comtes de Bryas en pierre de sable. Le château et alentours ont été classés le 21 décembre 1979. Ces bâtiments sont privés et ne se visitent pas. Notes et références Voir aussi Articles connexes Famille de Bryas Liste des châteaux belges par région Lien externe Le patrimoine en Wallonie Inventaire no 93022-INV-0136-01 Bibliographie Le patrimoine monumental de la Belgique : Wallonie, vol. 9, t. 1 et 2 : Namur, Arrondissement de Philippeville, Liège, Pierre Mardaga, éditeur, 1982, 694 p. (ISBN 2-8021-0040-8) Béatrix D'Hoedt-Charlier, « Les stucs de la « salle d'armes » du château de Morialmé », Bulletin de la Commission royale des Monuments, Sites et Fouilles, Commission royale des Monuments et des Sites, t. 19,‎ 2006, p. 131-177 (lire en ligne) Portail de la Wallonie Portail de la province de Namur Portail de la Belgique Portail des châteaux
Château de Moulbaix

Le château de Moulbaix (aussi château du Chasteler ou château de la Forêt) est un château appartenant initialement à la famille du Chasteler et situé près du village de Moulbaix dans l'arrondissement d'Ath, en province de Hainaut (Région wallonne,Belgique). Le château de style néo-Tudor fut conçu vers 1860 par l'architecte athois Désiré Limbourg. Incendié et restauré en 1889, il fait partie d'un domaine de 62 hectares, dont 2 hectares de parc paysager conçus par le paysagiste Louis Fuchs. Le château appartient à la famille Govaert. Il est classé au patrimoine de la Wallonie mais en péril, car laissé à l'abandon depuis 2005. Historique Dès la fin du Moyen Âge, la famille du Chasteler possède la plus grande partie du bourg de Moulbaix. Le château médieval est remplacé en 1860 par un imposant édifice néo-médiéval à l'anglaise (style néo-Tudor) dessiné par l'architecte athois Désiré Limbourg à la demande du marquis Oswald du Chasteler (1822-1865), descendant de l'ancienne famille du Chasteler appartenant à la noblesse belge hennuyère et installée depuis la fin du Moyen Âge dans le village. Le château a remplacé un hôtel de 1502. Il est implanté sur l'ancienne motte féodale avec basse-cour dont il subsiste quelques vestiges dans la propriété. Le château fut restauré sous la direction de Limbourg après un incendie. Construit en brique et pierre de taille calcaire sur un soubassement en moellons de même nature, l'édifice de plan rectangulaire, flanqué de quatre tours d'angle renforcées de tourelles octogonales sur les quatre faces. Onze tours crénelées, percées de meurtrières ou de canonnières, s'ornent de faux mâchicoulis. Des échauguettes complètent le décor en façade. Le château compte 344 fenêtres. Le château est entouré d'un parc de 62 hectares dont 2 hectares de parc paysager dessiné par l’architecte de jardins Louis Fuchs (1814-1873), le créateur du Le Bois de la Cambre à Bruxelles. Inoccupé depuis les décès du comte Aymard d'Ursel (1923-2005) et de la comtesse d'Ursel née Nadine de Spoelberch (1922-2007), le château et le parc ont été vendus aux enchères par leurs sept enfants en janvier 2016. Lors d'une vente publique en 2016, le château, ses abords et dépendances ainsi que diverses terres sont adjugées à la famille Govaert pour 3,725 millions d'euros. Articles connexes Château de Cambron (Belgique) Famille du Chasteler Liste des châteaux belges par région Liste du patrimoine immobilier classé d'Ath Le Moulin de la Marquise, à Moulbaix Notes et références Liens externes "Ghostly rooms, crumbling staircases and faded tapestries: Eerie photos capture lavish Belgian chateau left abandoned for 20 years", fotos de Maikal Goossens, Daily Mail, 3. September 2014 "Inside the abandoned Belgium mansion brimming with expensive furniture and half full glasses as if the owners just upped and left", fotos de Maika Andre Govia, Daily Mail, 20. December 2013 Vidéo sur Youtube 07. Juin 2014 "Urbexing Chateau La Foret" Portail du Hainaut Portail des châteaux