NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mesen (Bélgica)

Mesen (Messines em francês) é um município belga situado na provícia de Flandres Ocidental. O município é constituído apenas pela vila de Mesen propriamente dita. Em 1 de Janeiro de 2006, o município tinha uma população de 988 habitantes, uma superfície de 3,58 km² a que correspondia a uma densidade populacional de 276 habitantes por km². Mesen é o menor município belga e o menos povoado. De acordo com um programa transmitido pelo canal de televisão Discovery Channel, a maior bomba da I Guerra Mundial que ainda não explodiu estará enterrada numa quinta de Mesen. É considerado ainda a(c)tiva devido ao fa(c)to de os explosivos terem sido armazenados em sacos impermeáveis. Não se sabe se o detonador estará deteriorado ou se se terá tornado sensível com a idade. A quinta ainda se encontra em uso hoje em dia. Mapa Ligações externas Página oficial do município
Mesen

Mesen (franceză Messines) este un oraș neerlandofon situat în provincia Flandra de Vest, regiunea Flandra din Belgia. Mesen este una dintre comunele belgiene cu facilități lingvistice pentru populația francofonă. La 1 ianuarie 2008 avea o populație totală de 997 locuitori. Geografie Comuna actuală Mesen este formată din două teritorii nonadiacente, fiind una dntre cele 3 localități belgiene aflate în această situație. Suprafața totală a comunei este de 3,58 km². Localitățile limitrofe sunt:
Месен

Месен (нид. Mesen, фр. Messines, пикард. Messène) — городской муниципалитет в провинции Западная Фландрия, Бельгия. Состоит из двух эксклавов (более крупный и населённый из них — восточный). Площ 3,58 км². Месен — самый маленький город страны по численности населения (997 чел., 2008 г., оценка). После 1963 г. единственный официальный язык Месена — нидерландский, однако местные франкофоны всё же получили здесь языковые льготы благодаря близости крупного франкоязычного валлонского эксклава Комин-Варнетон. История Месен стал ареной нескольких битв французских и германских войск в Первой мировой войне. Впервые бои прошли здесь во время Бега к морю в октябре 1914 года. Мессинская операция 1917 года была отмечена широким применением минных подкопов. Воронки от прогремевших тогда взрывов сохранились даже спустя более ста лет, образовав цепочку небольших озёр в 2 км к западу от городка. Один из тех взрывов образовал кратер диаметром 116 метров и глубиной 45 метров. При этом взрыве погибло около 10 000 немецких солдат, и он стал одним из сильнейших неядерных взрывов в истории, его слышали в Лондоне и Дублине. В апреле 1918 года бои в Месене были частью битвы на Лисе, в ходе которой войска Германии одержали победу, но были остановлены и не смогли прорвать боевые порядки Союзников. К западу от Месена находится военное мемориальное кладбище, на котором похоронены 827 солдат и офицеров Новозеландских экспедиционных сил, погибших в 1917—1918 годах. Месен является побратимом новозеландского города Фетерстон и участвует в отмечании Дня АНЗАК. Примечания
Mesen

Mesen (franska: Messines) är en kommun i den belgiska provinsen Västflandern. Kommunen består enbart av staden Mesen. Den 1 januari 2005 hade Mesen en folkmängd om 988. Totalarealen är 3,58 km2 vilket ger en befolkningstäthet på 272 invånare per km2. Mesen är Belgiens minsta stad. Krigshistoria Slaget om Messines var ett brittiskt 17 dagar långt artilleribombardemang av tyska positioner under det första världskriget. Efter bombardemanget följde en storskalig attack. Slaget började den 21 maj 1917 vid Mesen (på många äldre kartor kallas Mesen för Messines). Slaget inträffade strax före det tredje slaget vid Ypern. Externa länkar (engelska) Officiell webbsida
Sint-Eligiuskerk (Westouter)

De Sint-Eligiuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Heuvelland behorende plaats Westouter, gelegen aan de Sulferbergstraat 1A. Geschiedenis In 1069 werd de parochie opgericht. Oorspronkelijk was er een romaanse kruiskerk. Uiteindelijk was er een driebeukige hallenkerk met een vieringtoren welke een achtkante bovenbouw bezat. In 1794 werd de kerk verwoest door brand. Van 1805-1807 werd de kerk hersteld. Het oostelijke koor werd afgebroken waardoor de vieringtoren, met name de onderbouw ervan, een portaal ging vormen. Aan de westzijde werd het schip verlengd en een nieuw koor gebouwd. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk grotendeels vernield, maar de toren bleef min of meer gespaard. Onder architectuur van Jules Coomans werd de kerk in de jaren '20 van de 20e eeuw herbouwd. Gebouw Het betreft een westelijk georiënteerde driebeukige hallenkerk in gele baksteen, terwijl de voorgebouwde toren en het traptorentje in ijzerzandsteen zijn uitgevoerd. Aan het portaal is in 1958 een tegeltableau aangebracht, uit dankbaarheid voor de behouden terugkeer van een aantal dorpsgenoten na 1944. Het orgel is van omstreeks 1925 en werd vervaardigd door Jules Anneessens. Bij de kerk ligt het Westouter Churchyard and Extension, een Brits oorlogskerkhof.
Jardí botànic de Brussel·les

El jardí botànic de Brussel·les (en neerlandès Kruidtuin) és un parc públic implantat a l'emplaçament de l'antic jardí de les plantes de Brussel·les, Bèlgica. Després de l'annexió de Bèlgica per França el 1795, un primer jardí de les plantes és creat al llarg del primer recinte de la ciutat, a l'emplaçament dels jardins de l'antic palau de Coudenberg. La col·lecció de les espècies indígenes i exòtiques suscita ràpidament l'interès de tots. Però sacrificat a l'extensió de l'hàbitat, va caldre allotjar-lo en un altre lloc. És així com el 1826, cinc notables adquireixen un bonic terreny boscós, airejat i ben alimentat d'aigua, sobre el qual va ser creat un conjunt protegint les col·leccions de plantes. Oscil·lant entre l'ambició monumental i les restriccions financeres, l'elaboració de l'edifici del jardí botànic segueix un procés particularment complex on intervenen tres personalitats essencials: l'arquitecte Tilman-François Suys, Pierre-François Gineste i Jean-Baptiste Meeus-Wauters. Referències
Botanická zahrada (Brusel)

Botanická zahrada se nachází v centru města Bruselu na rozhraní historického jádra belgické metropole a Schaerbeeku. Její adresa je situována na ulici Rue Royale. Zahrada byla založena v roce 1826 a vznikla podle návrhu architekta Tilmana-François Suyse. Její hlavní oranžérie má podobu paláce s dvěma křídly a centrálním kruhovým prostorem. Zahradě se finančně v prvních desetiletích provozu nedařilo. Poté, co původní provozovatel musel omezit vědecký výzkum a zahájit řadu komerčních aktivit naléhal na belgickou vládu, aby zahradě pomohla. Finančně problematická se stala 40. léta 19. století. Teprve až roku 1870 ji odkoupil belgický stát a celý objekt zmodernizoval. Vznikly tak různé fontány, elektrické osvětlení a zahradu doplnily různé sochy. Celkem jich mezi lety 1894 a 1898 přibylo 52. Na jejich vzniku se podílelo 43 sochařů. Roku 1938 byla většina rostlin přenesena do nově vzniklé Národní botanické zahrady v Meise, která se nachází na okraji metropole. Původní zahrada je nicméně dnes historickou památkou s dochovaným parkem. A to i přesto, že pod zahradou prochází železniční tunel, metro i tunel městského silničního okruhu. Dodnes se dochovala rozsáhlá kolekce velmi starých stromů v původním parku. Původní prostory oranžerie slouží dnes jako kulturní centrum s názvem Le Botanique. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Botanická zahrada (Brusel) na Wikimedia Commons
Jardín Botánico de Bruselas

El Jardín botánico de Bruselas (en francés: Jardin botanique de Bruxelles; en neerlandés: Kruidtuin van Brussel) es un parque público implantado en el emplazamiento del antiguo jardín de las plantas de Bruselas, Bélgica. Después de la anexión de Bélgica por Francia en 1795, un primer jardín de las plantas se creó a lo largo del primer recinto de la ciudad, en el emplazamiento de los jardines del antiguo palacio del Coudenberg. La colección de las especies indígenas y exóticas suscita rápidamente el interés de todos. Pero sacrificado a la extensión del hábitat, hizo falta alojarlo en otro lugar. Es así como en 1826, cinco notables adquieren un bonito terreno boscoso, aireado y muy alimentado de agua, sobre el cual fue creado un conjunto protegiendo las colecciones de plantas. Oscilando entre la ambición monumental y las restricciones financieras, la elaboración del edificio del jardín botánico sigue un proceso particularmente complejo donde intervienen tres personalidades esenciales: el arquitecto Tilman-François Suys, Pierre-François Gineste y Jean-Baptiste Meeus-Wauters.
St. George’s Memorial Church (Ypern)

Die Saint George’s Memorial Church ist ein anglikanisches Kirchengebäude in Ypern, Provinz Westflandern in Belgien. Sie gehört zur Archdeaconry North-West Europe in der Diocese in Europe der Church of England. Geschichte Die Kirche wurde von 1927 bis 1929 gebaut, um an über 250.000 britische und Commonwealth-Soldaten zu erinnern, die während des Ersten Weltkrieges (1914–1918) den vier Flandernschlachten gefallen waren. Die Erbauung erfolgte aufgrund eines Aufrufs der Veteranenvereinigung The Ypres League und ihres Vorsitzenden Feldmarschall Sir John French (1852–1925) zum Bau einer britischen Gedenkstätte. Der Grundstein wurde am 24. Juli 1927 von Feldmarschall Lord Plumer gelegt, Architekt war Sir Reginald Blomfield. Die Weihe des Gotteshauses nahm der Bischof von Fulham am 24. März 1929 vor. Die Kirche ist täglich ab 9:30 bis zum Sonnenuntergang geöffnet. Weblinks St. George’s Website Angaben auf der britischen privaten Seite greatwar.co.uk Siehe auch Commonwealth War Graves Commission The War Graves Photographic Project Einzelnachweise
Saint George's Memorial Church, Ypres

Saint George's Memorial Church, Ypres (Ieper), Belgium, was built to commemorate over 500,000 British and Commonwealth troops, who had died in the three battles fought for the Ypres Salient, during World War I. It was completed in 1929. The church was built following an appeal led by The Ypres League and its President Field Marshal Sir John French, Earl of Ypres, for a British memorial church to be built. Land was given by the town, and the foundation stone was laid by Field Marshal Lord Plumer on 24 July 1927. The church was consecrated by the Bishop of Fulham on 24 March 1929. The architect was Sir Reginald Blomfield whose work included the Menin Gate (1922) and other war memorials. The church is part of the Diocese in Europe of the Church of England and is also a Belgian national monument. The church is open every day from 8:30 am until 7 pm (6 pm in winter). The church has many plaques and memorials to regiments, associations and individuals. Bells In 2016, as part of the First World War centenary commemorations, a project to install a ring of bells was launched. The church was originally planned to include a ring, but there was insufficient funding available. By September 2017, the church was able to pay for a new ring of change-ringing bells, cast by John Taylor & Co of Loughborough. They are the first of their kind in Belgium. In January 2018, the bell-ringing guild of Ypres was looking for people to perform on the eight new bells. On 10 January 2018, a team of eight bell-ringers from the UK managed to score a peal of 5088 Ypres Surprise Major, in two hours and forty two minutes. It was the first full peal ever rung on church bells in continental Europe, and was also the first full peal on the bells. Location: 50.8523°N 2.8831°E﻿ / 50.8523; 2.8831 See also List of churches under the patronage of Saint George References External links St. George's website http://www.greatwar.co.uk/ypres-salient/town-ieper-st-georges-church.htm
Église-mémorial Saint-Georges d'Ypres

L’église-mémorial Saint-Georges (en anglais Saint George's Memorial Church) est un édifice religieux anglican sis à Ypres en Belgique. Construite en 1927 pour commémorer plus de 500 000 soldats britanniques et du Commonwealth, qui perdirent la vie lors des trois batailles pour le contrôle du ‘Saillant d’Ypres’ lors de la Première Guerre mondiale, l’église, qui est paroisse anglicane, est classée au patrimoine immobilier de Belgique. Histoire L'église du souvenir britannique fut édifiée à l’appel de la « Ligue d'Ypres » et de son président le maréchal John French, comte d'Ypres, considéré comme le vainqueur des batailles d'Ypres. La parcelle de terrain fut offerte par la ville d’Ypres et la première pierre fut posée par le maréchal Herbert Plumer, le 24 juillet 1927. L’architecte en est Reginald Blomfield, également maître d'œuvre de la Porte de Menin. L’église est consacrée par l’évêque anglican de Fulham, le 24 mars 1929. Une école y ouvre ses portes le 9 avril 1929. Caractéristiques Drapeaux, bannières, vitraux, objets religieux, sièges et tout ce qui fait l’ornementation intérieure de l’église - jusques et y compris les coussins sur les sièges – furent offerts par les familles de ceux qui sont morts sur le champ de bataille d'Ypres, par leurs régiments ou, aussi, par les collèges et institutions académiques où ils firent leurs études. De nombreuses plaques de bronze le rappellent. L'église-mémorial fait partie du diocèse anglican de Gibraltar (dit Diocèse de Gibraltar en Europe) et est également considérée comme monument national belge. Un prêtre anglican s'y trouve à résidence et des services religieux sont organisés tous les dimanches. En semaine, l’église est ouverte aux « pèlerins de la Première Guerre mondiale » tous les jours de 9 h 30 jusqu'au soir. Références Bibliographie (en) Joe Shute, « 100 years on, the bells ring out for the war dead of Ypres », The Daily Telegraph,‎ 6 novembre 2016 (lire en ligne). (nl) « Saint George's Memorial Church », sur Ville d'Ypres. (en) « St. George’s Memorial Church, Ieper (Ypres) », sur www.greatwar.co.uk. Liens externes (en) « St George's Memorial Church Ypres : site officiel », sur www.stgeorgesmemorialchurchypres.com. Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail de l'anglicanisme Portail de la Belgique
Saint George's Memorial Church

Saint George's Memorial Church is een Anglicaanse kerk in de Belgische stad Ieper, gebouwd om de 500.000 Britse soldaten te herdenken, die tijdens Eerste Wereldoorlog gestorven waren bij de drie gevechten aan de Ieperboog. Het is een ontwerp van de Londense architect Reginald Blomfield, de ontwerper van de Menenpoort. Het kerkje is gratis te bezoeken. In 1952 waren er slechts een 600-tal bezoekers, maar in 2000 liep het cijfer op tot 70.000. Het gebouw heeft een zadeldak en achteraan een uitbouw voor een vijfhoekige doopkapel. Op de top van de voorgevel staat het Cross of Sacrifice, evenwel zonder zwaard. Bijna alle voorwerpen in de kerk werden geschonken ter nagedachtenis van hen die in de Ieperboog vochten. Vroeger was er nog de Eton Memorial School voor de kinderen van tuiniers en medewerkers van de Commonwealth War Graves Commission, nu wordt dit gebouw gebruikt als parochiezaal. Geschiedenis Field Marshal John French was een voormalig opperbevelhebber van de Britse troepen in Ieper. Hij liet in Ieper, tijdens de wederopbouw in de jaren 20, plannen maken voor het bouwen van een Britse (Anglicaanse) herinneringskerk. Blomfield wilde de kerk bouwen op de Rijselpoort, waaronder het verkeer kon doorrijden. De locatie was niet toevallig. De Rijselpoort was de hoofdingang tijdens de Eerste Wereldoorlog voor het aanvoer van gewonden en doden. Ook bevond er een "Signals Office" in de Rijselpoort en naast de Rijselpoort bevindt zich een Britse begraafplaats, de Ramparts Cemetery (Lille Gate). Maar er waren bezwaren voor de bouw van een kerk op de Rijselpoort, waardoor deze in de stad moest gebouwd worden. De stad schonk een perceel grond op de hoek van de Elverdingestraat en het Vandenpeereboomplein, en de bouw ging van start op zondag 24 juli 1927 toen Field Marshal Lord Plumer in aanwezigheid van de Belgische Koning Albert I de eerste steen plaatste. De kerk werd ingewijd op 24 maart 1929 door de Bisschop van Fulham. Tijdens de Duitse bezetting in de Tweede Wereldoorlog verstopten mensen uit de buurt de inboedel van de kerk, alles werd weer teruggeplaatst toen de stad bevrijd werd. Volgens sommige meldingen werd de kerk soms voor de eredienst gebruikt door Duitsers. Het complex met het kerkje, de voormalige school en de domineewoning werd in 2004 als monument beschermd. Externe links http://www.stgeorgesmemorialchurchypres.com - Officiële website Wiki van het Forum Eerste Wereldoorlog The Western Front Today - St. George's Memorial Church World War One Battlefields
Estación de Bilzen

La estación de Bilzen es una estación de tren belga situada en Bilzen, en la provincia del Brabante Flamenco, región Flamenca. Pertenece a la línea de S-Trein Lieja. Situación ferroviaria La estación se encuentra en la línea 34 (Lieja-Hasselt). Intermodalidad Véase también S-Trein Lieja Referencias
Gare de Bilzen

La gare de Bilzen (en néerlandais : station Bilzen) est une gare ferroviaire belge de la ligne 34 de Liège à Hasselt, située à proximité du centre-ville de Bilzen, en Région flamande dans la province de Limbourg. Elle est mise en service en 1863 par la Compagnie du chemin de fer Liégeois-Limbourgeois. C'est une gare de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB) desservie par des trains InterCity (IC), Suburbains (S43) et d'Heure de pointe (P). Situation ferroviaire Établie à 61 mètres d'altitude, la gare de Bilzen est située au point kilométrique (PK) 37,60 de la ligne 34, de Liège à Hasselt, entre les gares ouvertes de Tongres et de Diepenbeek. Histoire La station de Bilzen est mise en service le 10 novembre 1863 par la Compagnie du chemin de fer Liégeois-Limbourgeois lorsqu'elle livre à l'exploitation le tronçon de Y Beverst à Tongeren de sa ligne en direction de Liège qui atteindra la cité mosane en 1865. Les Chemins de fer de l'État belge reprennent la compagnie en 1898. Un nouveau bâtiment, de plan type 1895, aux décorations de façade semblables à plusieurs gares bâties à la même époque sur des anciens chemins de fer privés, remplace celui des origines. Le 1er juillet 2015, le guichet de la gare est définitivement fermé. Service des voyageurs Accueil Halte SNCB, c'est un point d'arrêt non gardé (PANG) de la SNCB. Elle dispose de 2 quais avec abris. L'achat des tickets se fait via l'automate. Dessertes Bilzen est desservie par des trains InterCity (IC) et d'Heure de pointe (P) de la SNCB circulant sur la ligne commerciale 34 (Liège-Hasselt). Semaine Bilzen compte deux dessertes cadencés à l'heure : des trains IC reliant Gand-Saint-Pierre à Tongres via Bruxelles, Aarschot et Hasselt (sans arrêt à Louvain) et des trains S43 de Hasselt à Liège et Maastricht. Neuf trains supplémentaires se rajoutent aux heures de pointe : deux trains IC d'Anvers-Central à Tongres via Malines, Brussels-Airport-Zaventem, Louvain, Aarschot et Hasselt ; le matin, retour l’après-midi) ; deux trains P de Tongres à Bruxelles-Midi, via Aarschot et Hasselt (sans arrêt à Louvain) ; le matin, retour l’après-midi ; un train P de Tongres à Hasselt, le soir. Week-ends et fériés Seuls circulent des trains IC d'Anvers-Central à Liège-Guillemins via Lier, Aarschot, Hasselt et Tongres. Intermodalité Un parc pour les vélos et un parking pour les véhicules y sont aménagés. Elle est desservie par des bus. Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de gares en Belgique Ligne 34, de Liège à Hasselt Liens externes Informations sur la Gare de Bilzen, sur le site de la SNCB Brochures de lignes (fiches horaires) sur le site de la SNCB Portail du chemin de fer Portail du Limbourg (Belgique)
Station Bilzen

Station Bilzen is een spoorwegstation langs spoorlijn 34 (Hasselt - Luik) in de stad Bilzen. Hier vertrekt ook de spoorlijn 21C, een goederenspoorlijn naar station Genk-Goederen. Het eerste voorlopige stationsgebouw was in hout opgetrokken. Het definitieve stationsgebouw kwam er pas in 1909. Het lange uitblijven ervan had jarenlang voor opwinding gezorgd bij de Bilzenaren. Seinhuis Sinds jaar en dag was in het stationsgebouw van Bilzen een seinhuis gevestigd, dat niet alleen instond voor het treinverkeer in en rond Bilzen, maar ook voor dat van Tongeren. De drukbereden overweg aan de Hasseltsestraat werd van hieruit met de hand bediend, wat vooral bij druk treinverkeer of technische storingen tot lange wachttijden kon leiden. Ondanks de splitsing van de NMBS in een vervoersmaatschappij en een infrastructuurbeheerder in 2005, bleef het stationspersoneel van Bilzen nog ruim 10 jaar de taken van Infrabel (seinhuis) en NMBS (perrontoezicht en loketdienst) combineren, een van de laatste plaatsen in België waar dit nog gebeurde. Op 1 januari 2015 kwam aan deze regeling een einde, waarna NMBS en Infrabel nog een half jaar lang ieder hun eigen personeel inzetten. Op 1 juli 2015 sloot het loket definitief, waarna het station voor NMBS de status kreeg van onbemande stopplaats. Het seinhuis sloot de deuren op 24 juni 2016, waarna de activiteiten werden overgenomen door de moderne, gecentraliseerde verkeersleidingspost van Hasselt Treindienst Galerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Base aérienne de Schaffen

La base aérienne de Schaffen ou base aérienne de Diest (code IATA : / • code OACI : EBDT) est un aérodrome militaire se situant à Schaffen, sur le territoire de la ville de Diest, dans la province du Brabant flamand, en Belgique. Histoire La création de la base remonte à la Première Guerre mondiale, en 1914 lorsqu'après avoir envahi la Belgique, les hommes de la Luftstreitkräfte (l'armée de l'air de l'Empire allemand) bâtirent la base pour y stationner leurs appareils. Lorsque la Seconde Guerre mondiale débuta, la base abritait notamment des chasseurs d'origine britannique Hawker Hurricane, qui furent bombardés au sol dès les premières heures du conflit et ne purent riposter. La base fut d'ailleurs détruite également lors de ces bombardements. Les Nazis la remirent en état et y installèrent leurs fameux bombardiers en piqué Stuka. Après la guerre, la base de Schaffen servit un temps comme base accueillant l'école élémentaire de vol, mais celle-ci fut transférée à la base aérienne de Gossoncourt en 1950. La base comprend un mémorial relatif au crash de Detmold, ainsi que 21 des tombes des 38 victimes. Piste La piste est en herbe, orientée 04/22 et fait 697 mètres de longueur. Annexes Notes et références Liens externes (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Schaffen Air Base » (voir la liste des auteurs). Portail de l’aéronautique Portail de l’histoire militaire Portail du Brabant flamand
Sint-Jan Baptistkerk (Dranouter)

De Sint-Jan Baptistkerk is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Heuvelland behorende dorp Dranouter, gelegen aan het Planciusplein. Geschiedenis Reeds in 1113 was Dranouter een zelfstandige parochie. Vermoedelijk was er een romaans kerkgebouw dat in de 15e eeuw vervangen is door een laatgotische basilicale hallenkerk met vieringtoren. Deze toren werd in de 16e eeuw gesloopt en vervangen door een houten torentje. De aangebouwde westtoren werd gebouwd in 1908 naar ontwerp van Jozef Viérin. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk verwoest. Herbouw gebeurde in 1922-1923 naar ontwerp van Jozef Viérin, naar de vooroorlogse situatie, maar met minder gebruik van ijzerzandsteen. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met voorgebouwde westtoren, gebouwd in baksteen met een plint van ijzerzandsteen. Het hoofdkoor heeft een driezijdige sluiting en de zijkoren zijn recht afgesloten. De westtoren heeft vier geledingen en een zeskante naaldspits. Interieur Het schip wordt overwelfd door een houten spitstongewelf. Het kerkmeubilair is neogotisch. Een schilderij uit 1947 door Soenen stelt de moord op drie geestelijken van 1568 voor.