NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Instituut voor Tropische Geneeskunde

Das Instituut voor Tropische Geneeskunde (kurz: ITG, vorher bekannt als Prins Leopold Instituut voor Tropische Geneeskunde) ist ein belgisches Institut für die Ausbildung und Forschung in der Tropenmedizin und für die Organisation der Gesundheitsversorgung in Entwicklungsländern. Es bezeichnet sich nach außen mit seinem englischen Namen Institute of Tropical Medicine Antwerp. Dieser Name wird auch im Logo verwandt. Es hat seinen Sitz in Antwerpen. Das IGT ist spezialisiert auf biomedizinische, klinische und öffentliche Gesundheitsforschung, Fortbildung und Reisemedizin. Es bietet auch ambulante, klinische und präventive Leistungen bei Tropenpathologien und sexuell übertragbaren Krankheiten an. Es ist von der Weltgesundheitsorganisation als Referenzzentrum für AIDS-Forschung anerkannt sowie ein nationales und internationales Referenzzentrum für eine Reihe von Krankheiten und Krankheitserregern (wie das Ebola-Virus). Abteilungen Abteilung für Biomedizinische Wissenschaften Abteilung für klinische Wissenschaften Abteilung für öffentliche Gesundheit Literatur Ludwig Apers: The Institute of Tropical Medicine in Antwerp. From specialist school to world-class institution. Manteau, Antwerpen 2026, ISBN 978-90-223-4228-2. Weblinks Offizielle Website (französisch, niederländisch, englisch) Einzelnachweise
Institute of Tropical Medicine Antwerp

The Institute of Tropical Medicine (Dutch: Instituut voor Tropische Geneeskunde, ITG; French: Institut de médecine tropicale, or IMT) is one of the world's leading institutes for training and research in tropical medicine and the organisation of health care in developing countries. Located in Antwerp, Belgium, ITM also delivers outpatient, clinical and preventive services in tropical pathologies and sexually transmitted diseases. Research ITM has a strong reputation in biomedical, clinical and public health research, advanced education, travel medicine and care for HIV and sexually transmitted diseases as well as capacity-building in developing countries. Peter Piot and his colleagues at the institute were the first to demonstrate that AIDS was a tropical African disease. ITM has been recognized by the World Health Organization as a reference centre for AIDS research. ITM also is a national and international reference centre for a series of diseases and pathogens (such as the Ebola virus). Academics At ITM, about 450 scientists and technicians do research on pathogens, patients and populations. Yearly, an average of 500 medical doctors, nurses and scientists follow advanced courses. About 120 young researchers are completing their PhD. Each year, the medical services handle around 35,000 consultations. ITM also carries out an extensive capacity strengthening program in developing countries, and is part of a large network of institutions in Africa, South America and Asia. Departments Department of Biomedical Sciences Department of Clinical Sciences Department of Public Health See also Travel medicine UNAIDS References External links Institute of Tropical Medicine
Instituto de Medicina Tropical de Amberes

El Instituto de Medicina Tropical de Amberes (IMT), anteriormente conocido como Instituto Príncipe Leopoldo de Medicina Tropical, es una institución investigadora situada en Amberes, Bélgica. El IMT es una de las instituciones líderes a nivel mundial en formación e investigación en el campo de la medicina tropical y en la organización los sistemas de salud de los países desarrollados. EL IMT ofrece también servicios médicos ambulatorios, clínicos y de prevención en patologías tropicales y en enfermedades de transmisión sexual. EL IMT goza de una gran reputación en investigación médica, medicina del viajero, salud pública y en enfermedades tropicales poco conocidas. Peter Piot y otros investigadores del IMT fueron los primeros en demostrar que el sida era una enfermedad tropical originada en África. El IMT ha sido reconocido por la Organización Mundial de la Salud como centro de referencia en la investigación sobre el sida. Igualmente también es centro de referencia nacional e internacional para determinadas enfermedades tropicales. Dentro del IMT, en torno a 400 científicos y técnicos trabajan en investigación sobre patógenos, pacientes y población. Anualmente en torno a 500 doctores, enfermeros y científicos reciben formación avanzada; y unos 120 investigadores completan sus estudios de doctorado en la institución. Los servicios médicos ofrecidos por el IMT atienden cada año unas 35 000 consultas. La institución también dispone de un sitio web, www.travelhealth.be, que recibe más de 100 000 visitas anuales. De las publicaciones del IMT, un 75% de ellas aparecen en el top-25% de las investigaciones de su campo.​ El IMT también desempeña una labor de asistencia a los programas sanitarios de países en desarrollo, siendo parte de una extensa red de instituciones involucradas en la lucha contra enfermedades tropicales en África, América del Sur y Asia. Departamentos Desde 2012 el Instituto de Medicina Tropical de Amberes se estructura en tres departamentos:​ Departamento de Ciencias Biomédicas. Departamento de Ciencias Clínicas. Departamento de Salud Pública. Referencias Enlaces externos Sitio web oficial (en inglés)
Institut de médecine tropicale

L'Istituto di Medicina Tropicale (ITM) (olandese: Instituut voor Tropische Geneeskunde e francese: Institut de médecine tropicale) è un istituto di ricerca situato ad Anversa specializzato nella ricerca, l'insegnamento e la cura delle malattie tropicali e organizzazione dei servizi sanitari nei paesi in via di sviluppo. L'ITM è rinomato in tutto il mondo per le sue ricerche sul virus dell'AIDS, la malaria, la tubercolosi e le malattie tropicali meno studiate. Oltre alla ricerca scientifica, supporta la consulenza e l'immunizzazione dei viaggiatori e il trattamento delle malattie tropicali in Belgio. Il suo nome completo è Istituto di Medicina Tropicale Principe Leopoldo. Voci correlate Malattia tropicale Malattie tropicali neglette Medicina tropicale Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Institut de médecine tropicale Collegamenti esterni (FR) Site officiel, su itg.b.
Nalanda Instituut

Het Nalanda Instituut is een Tibetaans boeddhistisch instituut in Brussel. Vanwege de ligging in de hoofdstad trekt het publiek van verschillende nationaliteiten aan. Het boeddhistische Dharmacentrum werd opgericht in 1991 en maakt deel uit van het Tibetaans Instituut. Het Nalanda Instituut Brussel is een cultureel centrum voor studie, meditatie en bezinning. Het werd na op de vestiging Yeunten Ling in Hoei gesticht. Het instituut is genoemd naar de historische stad Nalanda, waar zich in de klassieke periode een belangrijk boeddhistisch leercentrum bevond.
Canal Gant-Bruges

El Canal Gant-Brugge (també anomenat Brugse vaart o Gentse vaart) és un canal de Bèlgica que enllaça les ciutats de Gant i de Bruges. Té una llargada de 40,5 km i és de classe V, IV i II. A Gant connecta amb el Ringvaart, a Nevele passa sobre el sifó de l'Schipdonkkanaal i a Bruges amb el Damse Vaart i el Canal Bruges-Oostende. Els primers project de connectar Bruges amb el Leie a Deinze data del segle xiii, i així és un dels canals més antics de Flandes. Història La història del canal comença a l'edat mitjana quan la ciutat de Bruges cercava desesperadament a resoldre el problema de l'ensorrament de l'Zwin, el braç de mar que enllaçava el seu port al mar. Es va decidir de connectar els llits de dos rierols, l'Hoge Kale, el tram superior del riu Durme i el Zuidleie en excavar la cresta arenosa entre Beernem i Sint-Joris. Com que van seguir el curs natural dels dos rius, el canal no és pas rectilini com els canals moderns. Aquest canal primitiu de poca profunditat tenia moltes rescloses i el trànsit era molt lent. Bruges volia també desviar el Leie, però aquest propòsit no va gaire plaure a la gent de Gant, que temia que això perjudiqués al comerç gantenc amb Artois i al seu aprovisinament d'aigua. Una primera batalla entre les dues ciutats va tenir lloc el 1379, quan una milícia de Gant, els Witte Kaproenen van atacar els obrers. El projecte brugenc també era una de les raons per a la batalla del Beverhoutsveld el 1382. Aquesta violència guerriera va parar l'obra per a més de dos segles. Des de l'inici del segle xvii comença l'obra per a aprofundir el canal. El 1753, es va millorar la travessia de Bruges, quan es va estrenar el canal de Coupure, com a alternativa del Reie, massa estret i poc pregon. Manca de recursos financers i discussions entre els estats del comtat de Flandes i del ducat de Brabant van alentir la feina. Els brabançons no veien per què haurien hagut de contribuir financerament a la construcció d'un canal fora del seu territori. Més modernitzacions van seguir als segles xix i xx i augmentar la capacitat fins a 1350 (o 2000) tones. Aquest projecte encara no s'ha acabat i queda un embús de 4,7 km entre Oostkamp i Bruges on el canal només és de classe II. Des de l'any 1623 fins a l'adveniment del ferrocarril el canal tenia també un rol per al transport de persones. Hi havia una línia regular, amb una sortida en totes dues direccions per dia. El trajecte durava uns vuit hores amb embarcacions, anomenades barge, sirgades per cavalls. Rescloses Afluents Rivierbeek a Moerbruge (Oostkamp) Referències
Canal Gand-Bruges

Le canal Gand-Bruges est un canal de Belgique qui relie la ville de Gand à la ville de Bruges. Géographie À Bruges, il est connecté avec trois autres canaux: le canal de Damme, le canal Bruges-Ostende et le canal Baudouin. Portail du bâtiment et des travaux publics Portail des lacs et cours d'eau Portail de Bruges Portail de la Belgique
Канал Гент — Брюгге

Канал Гент — Брюгге (нид. Kanaal Gent — Brugge, Gentse vaart, Brugse vaart) — судоходный канал в Бельгии. Длина канала составляет 42 км (плюс 1,2 км канала Купюра в Генте, который фактически является продолжением канала Гент — Брюгге). Расположен на территории провинций Восточная и Западная Фландрия Фламандского региона. История Гент стремился получить выход к Северному морю со Средних веков. В XIII веке властями Гента был прорыт канал Ливе, соединивший Гент с Дамме (залив Звин) рядом с Брюгге. Однако постепенное обмеление Звина привело к тому, что экономическая важность Ливе стала уменьшаться. Возможное строительство нового канала между Гентом и Северным морем неоднократно приводило к конфликтам (в том числе и вооружённым) между Гентом и Брюгге, который опасался конкуренции. В 1613 году Альбрехт и Изабелла, бывшие тогда штадтгальтерами (наместниками) Испанских Нидерландов (нынешней Бельгии) одобрили план по развитию инфраструктуры фламандских портов и строительству каналов для связи портов со внутренними землями Испанских Нидерландов. Необходимость этого плана была вызвана тем, что Западная Шельда, которая соединяла Антверпен с Северным морем, с 1585 года была блокирована голландцами. Одним из каналов новой системы должен был стать канал между Гентом и Брюгге. Канал Гент — Брюгге строился по инициативе Штатов Фландрии, в то время как все предшествующие проекты каналов во Фландрии были инициативой местных (городских) властей. Строительство канала началось 3 сентября 1613 года и завершилось 20 декабря 1624 года. Вскоре после этого был открыт канал Брюгге — Остенде, а в 1641 — Брюгге — Дюнкерк (Дюнкерк тогда ещё был частью Испанских Нидерландов). Благодаря этому был создан водный путь от Гента к портам Северного моря. Однако и в Генте, и в Брюгге канал «упирался» в городские укрепления (примыкал к системе городских оборонительных рвов). Из-за этого транзитное перемещение судов между Гентом и портами Северного моря было невозможно, грузы нужно было перегружать, и перевозить по городским каналам на небольших лодках. Эта проблема была решена только к середине XVIII века, когда в Генте была прорыта Купюра (своего рода обводной канал), а в Брюгге было создано физическое соединение между каналами Гент — Брюгге и Брюгге — Остенде. С 1642 по 1911 год по каналу между Гентом и Брюгге курсировала гентская баржа — пассажирское судно, функционирующее в режиме общественного транспорта. Таким образом, канал функционировал как трекварт. Примечания
Kanaal Gent-Brugge

Kanaal Gent-Brugge är en kanal i Belgien. Den ligger i regionen Flandern, i den nordvästra delen av landet, 50 km nordväst om huvudstaden Bryssel. Omgivningarna runt Kanaal Gent-Brugge är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Runt Kanaal Gent-Brugge är det tätbefolkat, med 331 invånare per kvadratkilometer. Källor
Pontbrug (Drongen)

De Pontbrug is een betonnen boogbrug die het dorpscentrum van Drongen in de Oost-Vlaamse hoofdstad Gent verbindt met de Assels en de woonwijk Drie Leien in Afsnee, eveneens een deelgemeente van Gent. De Pontbrug over een arm van de rivier de Leie vormt voor autoverkeer de enige toegangsweg tot deze wijken, daar deze op een eiland tussen twee Leie-armen en de Ringvaart liggen. De Leie is hier in feite een noordelijke vertakking, die vanaf de Drie Leien langs de abdij en het gemeenteplein van Drongen richting Ossemeersen en Gent stroomt. Deze Leie-arm is voor scheepvaart niet bruikbaar. Aan de aansluiting met de Ringvaart ligt immers een uiterst lage doorvaart. Geschiedenis De brug werd gebouwd ter vervanging van een van de drie veren aan de Leie, die voor de aanleg van de Drongensesteenweg de enige verbinding met Gent vormden. De eerste brug van hout (1826) werd vernieuwd in 1899-1900 in arduin en ijzer. Deze werd in 1918 vernield en, na de aanleg in 1919 van een noodbrug in hout, in 1926-27 vervangen door de nog bestaande betonnen boogbrug met vierendeelliggers. De Pontbrug is sinds 1998 een beschermd monument. Begin 2016 startte de renovatie van de Pontbrug. De brug moest dicht wegens betonrot. De brug werd volledig hersteld en verstevigd. In september 2016 ging de brug weer open voor alle verkeer.
Bourseigne-Vieille

Bourseigne-Vieille (en wallon Li Ptite Boursegne) est une section de la commune belge de Gedinne située en Région wallonne dans la province de Namur. C'était une commune à part entière avant la fusion des communes de 1977. Toponymie Géographie Évolution démographique Source: DGS, 1831 à 1970=recensements population, 1976= habitants au 31 décembre Histoire Liste des bourgmestres de 1830 à 1977 Patrimoine et culture Enseignement Économie Vie associative Personnalités liées Louis Godart (1945-), archéologue et philologue, y est né. Portail de la province de Namur
Bourseigne-Vieille

Bourseigne-Vieille is een dorpje in de Belgische provincie Namen en een deelgemeente van Gedinne. Tot 1 januari 1977 was het een zelfstandige gemeente. Het dorp telt net iets meer dan 100 inwoners en ligt in het noordwesten van de gemeente. Het dorpscentrum ligt op ruim een kilometer van dat van het naburige Bourseigne-Neuve. Demografische ontwikkeling Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen, 1976= inwoneraantal op 31 december
Bourseigne-Vieille

Bourseigne-Vieille (wa. Li Ptite Boursegne) – dzielnica (section) gminy Gedinne w Belgii, w Regionie Walońskim, w prowincji Namur, w okręgu Dinant. 1 stycznia 2020 roku liczyła 118 mieszkańców. Do 31 grudnia 1976 r. samodzielna gmina. Demografia Liczba mieszkańców, stan na 1 stycznia: Zobacz też Bourseigne Vieille Przypisy
École hôtelière Ter Duinen

L'école hôtelière Ter Duinen (en néerlandais: Hotelschool Ter Duinen) est une école hôtelière d'enseignement secondaire catholique de la ville belge de Coxyde. Histoire À la demande de l'évêque de Bruges, l'école a été fondée par le pasteur Jozef Berten en 1946 dans un hôtel de villégiature de la Centrale des ouvriers mineurs de 1938 (Home de la Mine - Rustoord der Mijn, selon l'inscription portée en façade). Élèves renommés Liste non exhaustive : Peter Goossens - (Hof van Cleve ) Geert Van Hecke - (Le Carmel ) Stéphane Buyens - (Le Fox ) Sofie Dumont, lauréate du titre Lady Chef of The Year belge en 2009. Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Hotelschool Ter Duinen » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes École hôtelière de la province de Namur, son équivalent wallon Uniforme scolaire Liens externes (nl) Site officiel Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Horeca magazine Article du journal Le Soir du 10/11/1989 Portail des écoles Alimentation et gastronomie Portail de la Région flamande Portail du catholicisme
Hotelschool Ter Duinen

De Hotelschool Ter Duinen is een katholieke secundaire hotelschool in de Belgische plaats Koksijde. Geschiedenis De school werd op vraag van de bisschop van Brugge door pastoor Jozef Berten in 1946 opgericht in de Mijn, een vakantieoord van de Centrale der Vrije Mijnwerkers. Aanbod De hotelschool organiseert in de eerste, tweede en de derde graad van het secundair onderwijs de opleiding "hotel" in het Technisch secundair onderwijs en de opleiding "restaurant en keuken" in het Beroepssecundair onderwijs. Een keuze van zevende specialisatiejaren vervolledigt de opleiding. Daardoor wordt de school ook bezocht door leerlingen die in hun secundair onderwijs geen studierichting in de hotelsector hebben gevolgd, maar zich er toch in willen verdiepen. Ook voor volwassenen biedt de school een (aanvullende) opleiding in de sector. Behalve in meewerkende hotels en restaurants volgen de leerlingen ook stage in een eigen "schoolhotel" en verschillende restaurants op de campus. Bekende oud-leerlingen Peter Goossens - Hof van Cleve*** Tim Boury - Boury*** Piet Huysentruyt - Likoké* (Frankrijk) Geert Van Hecke - De Karmeliet*** Jeroen Meus - Culinair televisiepresentator (onder meer Dagelijkse kost) Stéphane Buyens - Le Fox** Seppe Nobels Externe link Officiële website
Belfry of Namur

The Belfry of Namur (French: Beffroi de Namur), also called the Tour Saint-Jacques ("Saint Jacob's Tower"), is an historical building in Namur, Belgium. The tower, constructed in 1388 as part of the city wall, became a belfry in 1746. It is one of the 56 belfries of Belgium and France classified by UNESCO as a World Heritage Site because of their importance as a representation of civic architecture in Europe and their testimony to the rising and influence of the city. History Originally, one of the clocks of the Saint-Pierre-au-Château church served as belfry for the citizens of Namur, indicating the time and announcing events in the city. After the destruction of the church, burned down during the siege of Namur in 1745, the Tour Saint-Jacques, the oldest of the three towers of the medieval city walls, became the city belfry. The Tour Saint-Jacques protected one of the city gates. From 1570, its bancloque (belfry clock) gave the signal for the opening and closure of the external city gates. At the beginning of the 18th century, the city wall was demolished but the Tour Saint-Jacques was preserved and restored, and its clock was covered by an octagonal structure. This entire part was lifted upon a clock bulb. The Tour Saint-Jacques became Namur's city belfry in 1746. Thus the Belfry of Namur is a military defence tower reallocated to civil use. References External links Namur Tourist Office The belfry at the Belgian Tourist Information website (in French) Archived 2016-03-26 at the Wayback Machine UNESCO World Heritage Centre - Belfries of Belgium and France
Beffroi de Namur

Le beffroi de Namur, également appelé tour Saint-Jacques, est un bâtiment historique de la ville de Namur, capitale de la Wallonie, en Belgique. La tour, construite vers 1388 comme partie de l’enceinte de la ville devint beffroi en 1746. Il est un des 56 Beffrois de Belgique et de France classés au patrimoine mondial de l’UNESCO. Histoire À l’origine, c’est une des cloches - et le clocher - de la collégiale Saint-Pierre-au-Château (sur le promontoire de la citadelle) qui servait de beffroi aux habitants de Namur, c'est-à-dire à marquer le temps et les événements de la ville. À la suite de la destruction de l’église, incendiée durant le siège de Namur en 1745, la tour Saint-Jacques, la plus haute des trois tours de l’enceinte médiévale de la ville de Namur devient le beffroi de la ville. La Tour Saint-Jacques protégeait une des portes d’entrée de la ville. Sa bancloque (ou cloque à ban) donnait le signal d’ouverture et fermeture des portes extérieures de la ville (à partir de 1570). La tour était initialement presque deux fois plus haute. Alors que, au début du XVIIIe siècle, cette enceinte est démolie, la tour Saint-Jacques est préservée, restaurée et chapeautée d’un lanterneau octogonal abritant la cloche (le ‘beffroi’ au sens premier) : le tout est surmonté d’un bulbe. La tour Saint-Jacques devient beffroi de la ville de Namur en 1746. Ainsi le beffroi de Namur est une tour de défense militaire réaffectée à un usage civil. Il garde un aspect fortifié que n’ont pas les autres beffrois des Pays-Bas méridionaux. Cependant, il exprime alors, tout autant que les autres, la valeur profondément symbolique de l’autonomie grandissante du pouvoir municipal vis-à-vis de l’autorité ecclésiastique. C’est le beffroi municipal qui désormais règle le temps et les événements de la ville et des environs. Le beffroi fut touché par le bombardement américain du 18 août 1944. Une religieuse y perdit d'ailleurs la vie, projetée sur l'édifice. Aujourd'hui des traces d'impacts sont encore visible sur le beffroi ainsi que sur l'ancienne bourse de commerce où fut posée une plaque commémorative en 2014. Notes et références Lien externe Namur - Officie du Tourisme Portail de la province de Namur Portail de la protection du patrimoine Portail du patrimoine mondial
Belfort van Namen

Het Belfort van Namen, ook Tour Saint-Jacques (Sint-Jacobstoren) genoemd is het historisch belfort in de Belgische stad Namen. De toren werd rond 1388 gebouwd als een onderdeel van de stadswal en werd het belfort van de stad in 1746, nadat de toren van de collegiale Saint-Pierre-au-Château, die eerder als belfort diende, was afgebrand. Hij is een van de 56 belforten in België en Frankrijk die door de UNESCO erkend zijn als werelderfgoed.
Бефруа Намюра

Бефруа Намюра (фр. Beffroi de Namur), також відома як Tour Saint-Jacques («Вежа Святого Якова») — історична будівля в Намюрі, Бельгія. Вежа, побудована в 1388 році як частина міської стіни, стала бефруа в 1746 році. Це одна із 56 бефруа Бельгії та Франції, класифікованих ЮНЕСКО як об’єкт Світової спадщини ЮНЕСКО через їх важливість як репрезентацію цивільної архітектури в Європі і їх свідчення про підйом і вплив міста. Історія Спочатку один із годинників церкви Сен-П'єр-о-Шато слугував бефруа для жителів Намюра, вказуючи час і сповіщаючи про події в місті. Після руйнування церкви, спаленої під час облоги Намюра в 1745 році, Тур Сен-Жак, найстаріша з трьох веж середньовічних міських стін, стала міським бефруа. Тур Сен-Жак захищав одну з міських брам. Із 1570 року її банклок (годинник на бефруа) давав сигнал про відчинення та зачинення зовнішньої міської брами. На початку 18 століття міську стіну було зруйновано, але Тур Сен-Жак був збережений і відреставрований, а його годинник був закритий восьмикутною конструкцією. Уся ця частина була піднята на цибулину годинника. У 1746 році Тур Сен-Жак став міським бефруа Намюра. Таким чином, бефруа Намюра є військовою оборонною вежею, перерозподіленою на цивільне використання. Список літератури Зовнішні посилання Туристичний офіс Намюра Дзвіниця на веб-сайті бельгійської туристичної інформації (французькою мовою) Центр всесвітньої спадщини ЮНЕСКО - дзвіниці Бельгії та Франції