NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Jan Baptistkerk (Tildonk)

De Sint-Jan Baptistkerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Haacht behorende plaats Tildonk, gelegen aan Dorpsstraat 23. Geschiedenis In 1173 was er voor het eerst sprake van een kerk in Tildonk, waarvan het patronaatsrecht werd toegewezen aan het kapittel van Kamerijk. In 1626 werd Tildonk een zelfstandige parochie. Gebouw Het betreft een driebeukige kruiskerk. Het oudste deel is een 13e-eeuws muurfragment in breuksteen dat zich in de noordelijke transeptarm bevindt. De voorgebouwde zandstenen westtoren is 14e-eeuws met daarop een 18e-eeuwse, bakstenen klokkenverdieping. Schip en transept zijn laatgotisch en stammen uit de 16e eeuw. Ze zijn gebouwd in baksteen met zandstenen speklagen. Het koor is 18e-eeuws en in classicistische stijl. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur Het koor wordt overkluisd door een tongewelf in rococostijl. De kerk bezit een zestal schilderijen uit de 16e, 17e en 18e eeuw. Uit hetzelfde tijdvak stammen ook een viertal beelden. De glas-in-loodramen zijn uit de eerste helft van de 20e eeuw. Het orgel is van 1829 en werd vervaardigd door Theodoor Smet. Het hoofdaltaar is een 18e-eeuws portiekaltaar. Het noordelijk zijaltaar is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw en het zuidelijk zijaltaar aan Johannes de Doper. Beide zijn 17e-eeuws. Het koorgestoelte en de preekstoel zijn uit de 2e helft van de 17e eeuw. Twee biechtstoelen zijn uit de 1e helft van de 18e eeuw.
Chapelle Sainte-Catherine de Hauthem

La chapelle Sainte-Catherine (en néerlandais : Sint-Catharinakapel) est une chapelle classée de style gothique située à Hauthem, village de la commune belge de Hoegaarden, dans la province du Brabant flamand. Historique Les fenêtres et les poutres de la chapelle datent du milieu du XVIe siècle, le clocher date du XVIIe siècle et la sacristie sud date de 1765-1766. À l'intérieur, l'abside abrite un stuc datant de 1751 et un bloc d'autel de 1763. Le jubé est daté 1719 sur la balustrade. Classement La chapelle est classée monument historique depuis le 6 juillet 1957 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 43565. Architecture Références Articles connexes Hoegaarden Chapelle des Marolles de Hauthem Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand
Sint-Catharinakapel (Hoegaarden)

De Sint-Catharinakapel is een bedevaartkapel nabij de Vlaams-Brabantse plaats Hoegaarden, gelegen aan Hauthem. De kapel werd opgericht in de 16e eeuw. Hij werd gebouwd in natuursteen in laatgotische stijl. De kapel heeft een lager, driezijdig afgesloten koor. De westgevel is voorzien van een dakruiter uit de 17e eeuw. In 1751 werd het interieur voorzien van rococo-stucwerk. In 1775-1776 werd de zuidelijke sacristie aangebouwd. De kapel heeft 17e-eeuws meubilair zoals drie portiekaltaren, koorgestoelte en communiebank. Ook zijn er beelden uit de 16e tot en met de 18e eeuw.
Beginenhofkirche Diest

Die Beginenhofkirche St. Katharina (niederländisch Begijnhofkerk Sint-Catharina) in Diest ist die im Stil der Demergotik errichtete Kirche des Beginenhofs Diest in der Provinz Flämisch Brabant. Sie steht unter Denkmalschutz. Geschichte und Architektur Von der alten Kapelle, die um 1265 erbaut wurde, sind keine Reste mehr erhalten. Im 14. Jahrhundert wurde sie durch die heutige gotische Kirche aus Eisensandstein (heute weiß getüncht) ersetzt, die aus drei Schiffen mit sechs Jochen (um 1318), einem hohen, wenig vorspringenden Querschiff (um 1345) und einem einjochigen Chor mit siebenseitiger Apsis (um 1329) besteht, die vermutlich von Francon „de Lintris“ errichtet wurde. Auf der Nordseite befindet sich eine kleine Sakristei, die gleichzeitig mit dem Chor erbaut wurde; auf der Südseite eine Sakristei im traditionellen Stil (16. oder 17. Jahrhundert). Die Kirche zeigt eine schlichte, durch Strebepfeiler mit steiler Fase gegliederte Westfassade. Ein axialer Eingang mit bündigem Tympanon auf Säulenpaaren führt in die Kirche; ein hohes Fenster dient als einzige direkte Beleuchtung des Kirchenschiffs. Das Mittelschiff ist pseudobasilikal erhöht und wird getragen von schlanken Sandsteinsäulen (Sockel unter dem um 1,30 m erhöhten Fußboden) getragen; ein korbbogiges Gewölbe aus Stuck im Rokokostil (drittes Viertel des 18. Jahrhunderts) ist anstelle des hölzernen Spitztonnengewölbes eingebaut; das erste Joch war früher durch einen Schrägbogen getrennt. Die Seitenschiffe waren ursprünglich gewölbt mit aufsteigendem Gewölbe mit direkter Beleuchtung; im dritten Joch zwei jetzt zugemauerte Portale unter einem Oculus (daher die heutige Wandöffnung). Das mit einem Schiefertürmchen bekrönte und durch kunstvollere Strebepfeiler hervorgehobene Querschiff war früher ebenso wie das Kirchenschiff und der Chor überdacht, mit hohen Glasfenstern in den Seitengiebeln über den Portalen, die im 18. Jahrhundert geschlossen wurden; ein runder Treppenturm ist in der Nordostecke eingebaut. An die Querarme wurden im 17. Jahrhundert kleine, fein gestaltete Barockportale hinzugefügt. Der Chor wurde im 18. Jahrhundert mit Stuck überzogen; das entwickelte Maßwerk der Fenster ist teilweise zugemauert; eine Einwölbung war geplant, wie die Stürze in den Ecken der Apsis zeigen. Ausstattung Zum Mobiliar gehören mehrere mehr oder weniger gut erhaltene Gemälde des 17. und 18. Jahrhunderts sowie Barockaltäre aus dem 17. Jahrhundert, von denen Fragmente in den Seitenschiffen mit wiederverwendeten Statuen erhalten sind. In den Seitenschiffen finden sich eine Chorschranke aus der gleichen Zeit und die Barockkanzel von J. Mason, 1671 (nach der Inschrift auf der ersten Stufe). Die fragmentarisch erhaltene Orgel ist ein Werk von Christian Penceler aus dem Jahr 1732 und wurde im Lauf der Zeit mehrfach umgebaut. Literatur Luc Genicot, Suzanne Van Aerschot, Anne De Crombrugghe, Hadewych Sansen, Jacqueline Vanhove: Inventaris van het cultuurbezit in Vlaanderen, Architectuur, Provincie Brabant, Arrondissement Leuven, Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen 1. Luik (Lüttich) 1971. Weblinks Informationen auf der Tourismuswebsite Flämisch-Brabant Einzelnachweise
Église Sainte-Catherine de Diest

L'église Sainte-Catherine de Diest (en néerlandais : Sint-Catharinakerk…) est une église de style gothique située dans l'enceinte du béguinage de la ville belge de Diest, dans la province du Brabant flamand. Historique L'église est classée comme monument historique depuis le 20 février 1939 et figure à l'Inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 41618. Références Articles connexes Diest Béguinage de Diest Église Saint-Sulpice-et-Saint-Dionysius de Diest Église Notre-Dame de Diest Église Saint-Jean de Diest Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Église des Croisiers de Diest

L'église des Croisiers (Kruisherenkerk en néerlandais), également appelée église Sainte-Barbe (Sint-Barbarakerk) ou église des Augustins (Augustijnenkerk), est une église de style baroque située sur le territoire de la ville belge de Diest, dans la province du Brabant flamand. Historique L'église est classée monument historique depuis le 4 avril 1944 et figure à l'Inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 41615. Architecture Articles connexes Diest Église Saint-Sulpice-et-Saint-Dionysius de Diest Église Sainte-Catherine de Diest Église Notre-Dame de Diest Église Saint-Jean de Diest Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Kruisherenkerk (Diest)

De Kruisherenkerk (ook: Sint-Barbarakerk) is een kerkgebouw in de Vlaams-Brabantse stad Diest, gelegen aan de Guido Gezellestraat. Geschiedenis Deze kerk fungeerde aanvankelijk als de, aan Sint-Barbara gewijde, kloosterkerk van de Augustijnen. Aan de kerk werd opgericht van 1656-1667. De kerk, gebouwd in baksteen en ijzerzandsteen, is in barokstijl uitgevoerd. Gebouw Het betreft een eenbeukig kerkgebouw met pseudotransept en zonder toren. De naar het noordoosten georiënteerde kerk heeft een barokke voorgevel. Interieur Het hoofdaltaar is van 1655 en, evenals de twee zijaltaren, uitgevoerd in barokstijl. De biechtstoelen zijn in barokstijl en Lodewijk XVI-stijl, uit de 2e helft van de 18e eeuw. Dit hoofdaltaar werd vervaardigd voor de Abdij van Averbode en in 1681 verkocht aan de Augustijnen. De lambrisering, het doksaal en het orgel en de preekstoel zijn uit de 2e helft van de 18e eeuw.
Chapelle Notre-Dame-de-Bonne-Conduite (Bastogne)

La chapelle Notre-Dame-de-Bonne-Conduite est un édifice religieux catholique du XVIIe siècle sis sur la route d’Arlon, à la sortie de Bastogne, en Belgique. Édifice trapu et largement couvert d’ardoises du pays la chapelle est classée au patrimoine de Wallonie depuis 1989. Histoire L’origine de la chapelle semble être liée au culte voué à Notre-Dame-de-Foy. Des Bastognards de retour d’un pèlerinage à Foy-Notre-Dame, un village près de Dinant, en auraient rapporté une statuette pour laquelle une chapelle fut érigée à Bastogne. Les sœurs grises (franciscaines) installées à Bastogne étaient également originaires de Foy-Notre-Dame. Une inscription au dessus de la porte d’entrée donne la date de 1673. Certains historiens l'estiment plus ancienne : 1655. L’édifice, à plus de deux kilomètres du centre de la ville de Bastogne, a desservi pendant un certain temps un ermitage voisin. Selon une tradition locale il était une halte pour les voyageurs qui y cherchaient la protection divine avant de traverser la grande forêt mal famée qui séparait Bastogne d’Arlon. D’où le vocable marial de ‘Notre-Dame de Bonne-conduite’. Plus récemment les membres de la Société Saint-Sébastien se réunissaient dans la chapelle qui était sur le circuit de procession que faisaient les communiants durant le mois de mai. Des cérémonies liturgiques y sont encore fréquemment organisées. Cette petite chapelle trapue, construite en moellons crépis et dont la façade principale est presque entièrement couverte d’ardoises, fut classée (avec son site) au patrimoine immobilier de Wallonie en 1989, et fut rénovée en 1996. Devant le muret extérieur la coupole d’un char américain abandonné rappelle que la région souffrit considérablement durant la bataille des ardennes (1944-1945) de la Seconde Guerre mondiale. Portail de l’architecture chrétienne Portail de la province de Luxembourg Portail de la protection du patrimoine
Église Saint-Adrien (Ixelles)

L'église Saint-Adrien (en néerlandais : Sint-Adrianuskerk) est une église catholique sise avenue Général Dossin de Saint-Georges, dans le quartier de Boondael à Ixelles (région de Bruxelles-Capitale). Construite en 1938, pour remplacer la chapelle de Boondael comme lieu de culte catholique, c'est une église paroissiale pour la communauté catholique d'Ixelles. L'église Saint-Adrien et également un lieu de culte de la communauté maronite (catholiques orientaux du Liban). Historique Depuis le XVe siècle, le hameau de Boondel, plus tard section de la commune d'Ixelles (Bruxelles), possédait son lieu de culte. Étant donné le développement démographique du quartier dans la première moitié du XXe siècle, la chapelle devenue exiguë est remplacée par une église de grande dimension. Celle-ci est construite en béton entièrement paré de briques « Klampsteen » d'un ton gris-rose. Le chantier ouvert en 1938 fut achevé en 1941. Le sanctuaire prit alors la relève de l’ancienne chapelle, désacralisée et sauvegardée de la démolition en 1927 par une intervention de la Commission royale des Monuments et des Sites. Patrimoine Les retables de saint Adrien et saint Christophe (XVe siècle) qui se trouvaient dans l'ancienne chapelle de Boondael sont conservés dans la nouvelle église paroissiale. Les vitraux du chœur ont été réalisés de 1960 à 1965 par l'artiste Danieli. Il s'agit d'un ensemble de 5 verrières de style abstrait flanquées de part et d'autre de 2 vitraux plus réalistes représentant Marie-Madeleine et saint Joseph. Galerie Notes et références Voir aussi Articles connexes Avenue Général Dossin de Saint-Georges Adrien de Nicomédie Boondael Liens externes saintecroix.eu : l’église Saint-Adrien Portail de l’architecture chrétienne Portail de Bruxelles Portail du catholicisme
Sint-Adrianuskerk (Elsene)

De Sint-Adrianuskerk (Frans: Église Saint-Adrien) is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Belgische gemeente Elsene in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De kerk ligt in de wijk Boondaal, gelegen aan Generaal Dossin de Saint Georgeslaan 1. Gebouw De bouw van deze kerk werd begonnen in 1938, en moest met een beperkt budget plaatsvinden. Architect was August Vanden Nieuwenborg (1890-1979). In 1941 was de kerk gereed. De kerk staat dicht bij de plaats (Oude Lindesquare) waar sinds de 15e eeuw een kapel stond die eveneens aan Sint-Adrianus was gewijd. Het betreft een massief bakstenen kerkgebouw in expressionistische stijl (art deco) met neoromaanse kenmerken. De ingangspartij wordt gekenmerkt door vijf zwaar aangezette portalen. Het geheel wordt gekroond door een zware, vierkante toren, gedekt door een tentdak. Een kleinere toren bevindt zich boven de zijingang van de kerk. Interieur Het orgel werd gebouwd door Aloys Thunus en is van 1959. In het interieur vindt men drie belangrijke kunstwerken. Een schilderij van de Heilige Maagd van Boondaal (17e eeuw). Twee scènes (met de geseling en de dood op de brandstapel), nu geplaatst in neogotische kasten, uit het Adrianusretabel, vervaardigd rond 1490-95 in het atelier van Jan Borreman voor het haakbusschuttersgilde. Het Christoffelretabel met vier episoden uit het martelaarschap van de heilige, vervaardigd omstreeks 1520 door de Antwerpse School voor de kruisboogschutters. Tijdens de restauratie (19e eeuw) werden twee latere luiken toegevoegd met portretten van de leden van de haakbusschuttersgilde en grisaille-afbeeldingen van Barbara en Christoffel.
Parc de Haren

Le parc de Haren (en néerlandais : Harenpark) est un parc public bruxellois situé au nord de Haren, section de la commune de la Ville de Bruxelles. Situation et accès Le parc se situe entre la rue du Pré aux Oies et la rue du Beemgracht. La rue Ter Elst est une prolongation du parc qui a été aménagée à l'identique. Historique Jadis, cet espace faisait partie des jardins du domaine Ter Elst. Notes et références Voir aussi Liste des parcs et jardins de Bruxelles Liens externes Portail des espaces verts Portail de Bruxelles
Sint-Joriskerk (Limburg)

De Sint-Joriskerk (Église Saint-Georges) is de parochiekerk van de Belgische stad Limburg, in de provincie Luik, gelegen aan de Place Saint-Georges. De kerk is gewijd aan de heilige Sint-Joris. De kerk staat boven op de rots, waarop ook het vestingstadje Limburg ligt, die in een meander van de rivier de Vesder is gesitueerd. Vanwege de hoge ligging prijkt de kerk hoog boven het landschap van de vallei uit. De Sint-Joriskerk dateert uit de vijftiende eeuw en is gebouwd in gotische stijl, op de plek waar sinds de twaalfde eeuw een eenvoudige kapel stond. Het vestingstadje - en ook de kerk - had te lijden onder diverse belegeringen (1578, 1675, 1703) en een brand in 1834.
Begraafplaats van Gentbrugge

De Begraafplaats van Gentbrugge is een gemeentelijke begraafplaats in de Belgische plaats Gentbrugge, een deelgemeente van Gent. De begraafplaats ligt aan het Gentbruggeplein achter de Sint-Simon en Judaskerk. Deze grote begraafplaats heeft een onregelmatige vorm en heeft een oppervlakte van nagenoeg 6 ha en ligt geklemd tussen de bebouwde kom en de Schelde. Er liggen meer dan 11.500 graven. Belgische oorlogsgraven Centraal op de begraafplaats ligt een perk met 227 burgers die het slachtoffer waren van de geallieerde bombardementen op het rangeerstation van Merelbeke tijdens de Tweede Wereldoorlog. Er staat ook een monument ter ere van deze slachtoffers. Iets noordelijker staat een monument ter nagedachtenis van de gesneuvelde gemeentenaren uit de Eerste Wereldoorlog. Daarbij ligt een perkje met 22 gesneuvelden uit deze oorlog. Rondom dit monument ligt een ereperk met de graven van 175 oud-strijders uit de Eerste Wereldoorlog en 45 oud-strijders uit de Tweede Wereldoorlog. Britse oorlogsgraven Tussen de Belgische oorlogsgraven ligt een perkje met de graven van 4 soldaten van het Britse Expeditieleger die omkwamen in de strijd tegen het oprukkende Duitse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd onder Gentbrugge Communal Cemetery. Merkwaardige graven Jan Oscar De Gruyter, (1885-1929), Vlaams theatermaker Placide De Paepe, (1912-1989), minister, burgemeester van Gent. Emiel Hullebroeck, (1878-1965), componist en zijn broer beeldhouwer Jos Hullebroeck liggen in hetzelfde graf begraven. John Massis (geb. Wilfried Morbée), (1940-1988), krachtpatser en tandacrobaat. Adolphe Samuel (1824–1898), componist, directeur Gents Conservatorium. Louis Benoît Van Houtte, (1810-1876), tuinbouwkundige, botanicus en voormalig burgemeester van Gentbrugge.
Laermolen

De Laermolen is een watermolen van het onderslagtype op de Mark aan de Molenstraat tussen Hoogstraten en Minderhout. De eerste vermelding van de molen is uit 1405, maar ze is waarschijnlijk ouder. Vroeger was het een dubbele molen: een korenmolen later schorsmolen op de linkeroever, en een oliemolen op de rechteroever. De oliemolen werd in 1860 stilgezet en de rest van de molen in 1913, omdat de eigenaren het stuwrecht verkocht hadden. Na 1918 werd de schorsmolen gesloopt en bleef slechts het restant van de oliemolen en de sluisvloer over. Sedert 1995 werd voor restauratie geijverd door vzw De Laermolen. In 2004 kon de oliemolen weer in bedrijf worden gesteld. De gemeente Hoogstraten kocht de molen in 2005 en gaf ze in erfpacht aan de vzw. Aldus functioneert de molen weer en wordt deze de 2de en de 4de zondag van de maand opengesteld voor het publiek. Jaarlijks worden er smoutebollen geserveerd die gebakken zijn in door de molen geslagen olie. Externe link Molenecho's
Noordelijk Insteekdok (Antwerpen)

Het Noordelijk Insteekdok ligt in het Havengebied van Antwerpen, maar het havendistrict ligt in Oost-Vlaanderen en ligt op het grondgebied van Kallo. Het dok ligt aan de noordkant van het Waaslandkanaal (dok) in een noordoostelijke richting. Het is 575 meter lang en 400 meter breed met een diepte van 14,50 meter. Het dok is, nadat het Kallo-kanaaldok Waaslandkanaal gegraven is in 1980, kort nadien gegraven. Rondom dit dok zijn de nieuwe industriegiganten gekomen zoals onder andere de North Sea Petrochemicals (NSP), Gyproc Benelux en verderop naar het noorden liggen veel bedrijven naast elkaar zoals: Borealis, NSP Olefins, Indaver, Orgacom, Flanamat, Ibogem, Destructo Aproc en ten slotte Monument Chemical, INEOS en Ashland, Inc., die aan de Schelde liggen en waarvan laatstgenoemd bedrijf tevens aan de monding Deurganckdok ligt. Vele havenconcessies gaven de voorkeur om nieuwe vestigingen te plaatsen in deze nieuwe Antwerpse Linkeroeverhaven. Vele Oost-Vlamingen profiteren van deze nieuwe havenuitbreiding als werkgelegenheid en werkzekerheid. Oostelijk ligt het enorme grote uitgestrekte Bayer Kallo Industries met zijn Scheldenummering 1548 en 1992. De Beverentunnel gaat onderdoor het Waaslandkanaal en komt tussen deze vernoemde chemiebedrijven boven en loopt noordelijk langs het kilometers uitgestrekte Bayer-concern. Dan gaat de baan tussen Bayer en Haltermann onder de Schelde naar de Liefkenshoektunnel. Aan de rechteroever komt ze boven tussen Bayer en Degussa-Hüls concessies.
Mortier

Mortier (Mwèrtî en való) és un nucli del municipi belga de Blegny a la província de Lieja a la regió valona. Es troba a l'altiplà de Herve a una altitud de 207 m. Hi neix el riu de Mortier, un afluent del Berwijn. Un primer esment escrit del poble va trobar-se en un document del rei Lluís IV d'Alemanya al 909 quan pertanyia al capítol de la Catedral d'Aquisgrà. El capítol mateix no podia aixecar un exèrcit, i va confiar la defensa a un procurador que va ser el comte de Dalhem, succeït el 1244 pel duc de Brabant. Des d'aleshores, el poble va seguir la sort de les Disset Províncies. El 1661, després del Tractat de partició amb Castella queda un exclavament de la República de les Set Províncies Unides fins que al Tractat de Fontainebleau (1785) passà als Països Baixos austríacs durant el regne de Josep II del Sacre Imperi Romanogermànic. Després del Tractat de Fontainebleau de 1814 passà al Regne Unit dels Països Baixos i el 1830 a Bèlgica. El 1977 va fusionar-se amb Blegny. Locs d'interès El castell de Cortils, de l'antic territori carolingi Cortile La capilla de Richelette L'església de Sant Pere El Museu de la forca i de la vida rural (Musée de la fourche Arxivat 2011-12-22 a Wayback Machine.) |} Referències i enllaços A Wikimedia Commons hi ha contingut multimèdia relatiu a: Mortier
Mortier (België)

Mortier is een deelgemeente van de Belgische gemeente Blegny. Mortier ligt in de Waalse provincie Luik en was tot 1 januari 1977 een zelfstandige gemeente. Geschiedenis De heerlijkheid Mortier was vanouds een Karolingisch bezit. In de 10e eeuw kwam deze aan het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Aken, welke de voogd, feitelijk de heer, aanstelde. Dit bleef zo tot de Luikse Revolutie eind 18e eeuw. Mortier ging deel uitmaken van het Graafschap Dalhem. De eerst bekende voogd was Renier Coye, die deze functie begin 14e eeuw uitoefende. In 1557 kwam Mortier aan de Koning van Spanje en in 1686 verkocht deze de voogdij weer. De Sint-Pietersparochie is al zeer oud en zowel het patronaatsrecht als het tiendrecht behoorden toe aan het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Aken. Mortier is voornamelijk een landbouwdorp gebleven. Demografische ontwikkeling Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen, 1976= inwoneraantal op 31 december Bezienswaardigheden Sint-Pieterskerk Kasteel van Cortils Château Blanc Sint-Gilliskapel Musée de la fourche et de la vie rurale Natuur en landschap Mortier ligt in het Land van Herve, op een hoogte van ongeveer 200 meter, tussen de valleien van de Ruisseau de Mortier en de Ruisseau Loneu. De omgeving wordt gekenmerkt door landbouw. Nabijgelegen kernen Blegny, Trembleur, Dalhem, Saint-André, Julémont, Bolland Geboren Rodolphe Germay (1894-1954), hoogleraar wiskunde aan de universiteit van Luik
Mortier (Blegny)

Mortier (wa. Moirtî) – dzielnica (section) gminy Blegny w Belgii, w Regionie Walońskim, w prowincji Liège, w okręgu Liège. 1 stycznia 2020 roku liczyła 1312 mieszkańców. Do 31 grudnia 1976 r. samodzielna gmina. Demografia Liczba mieszkańców, stan na 1 stycznia: Przypisy
De Spil

De Spil is een cultuurcentrum in de Belgische stad Roeselare. Geschiedenis De Spil, cultuurcentrum in Roeselare, opende in 1997 de deuren. De Spil bevindt zich in de Hippoliet Spilleboutdreef, vandaar ook de naam 'De Spil', die enerzijds verwijst naar H. Spillebout (voormalig burgemeester van Roeselare) en anderzijds als 'spil' van het cultuurleven in Roeselare moet staan. Zalen De Spil beschikt over twee zalen: Schouwburg en de Komedie. De Schouwburg heeft een capaciteit van 844 personen verdeeld over de parterre en het balkon. De Komedie heeft een capaciteit van 202 personen. Deze polyvalente zaal heeft een uitschuifbare tribune. Evenementen De Spil brengt een 180-tal podiumvoorstellingen per jaar zoals theater, comedy, familievoorstellingen, concerten, dans, hedendaags circus, ... Daarnaast programmeert De Spil ook wekelijks film en stelt exposities voor in onder andere Ter Posterie, een kunst- en erfgoedhuis in Roeselare. De Spil organiseert ook vaak buitenshuis festivals en concerten zoals het driejaarlijkse internationale circus- en straattheaterfestival. en in de tussenliggende jaren de kleine stooringe. Met de Maatwerkconcerten in TRAX staat De Spil ook op de kaart van staande clubconcerten. JAZZ-festival] is een jaarlijks festival met (inter)nationale jazz artiesten en het zomerfestival Plein Publique. De Tuin der Lusten is de sociaal-participatieve werking van De Spil. Externe link Officiële website