NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Heilige-Familiekerk (Schaarbeek)

De Heilige-Familiekerk (Frans: Église de la Sainte Famille) is een rooms-katholiek kerkgebouw, gelegen aan het François Rigasquare 36 te Schaarbeek. Het koor en het transept werden in 1890 gebouwd door architect Émar Collès. De toren en het schip werden echter pas omstreeks 1930 gebouwd, naar een ontwerp van François Vandendael in art-decostijl. Het bakstenen gebouw heeft rechts van de voorgevel een opvallende toren, gedekt door een soort helmdak en voorzien van vier hoektorentjes die een soortgelijk, maar kleiner, helmdak dragen. Op bevel van de Duitse bezetter, die hinder voor het luchtverkeer inriep, werd de toren in mei 1943 ingekort. De wederopbouw volgde in 1964. Links van de voorgevel bevindt zich een kleiner torentje, eveneens gedekt door een helmdak. In de kerk wordt een schilderij van Fanny Geefs bewaard, Onze-Lieve-Vrouw verschijnt aan de verdrukten. De helft van de kerk, waaronder de klokkentoren, is in 2009 gedesacraliseerd. Door de ligging op een heuvel biedt de 60 meter hoge toren een weids uitzicht over de omgeving.
Karmelietenkerk (Waver)

De Karmelietenkerk (Frans: église des Carmes Chaussés) van Waver is een gebouw in barokstijl dat deel uitmaakte van het voormalige karmelietenklooster in Waver. Het heringerichte gebouw, dat sinds 1809 in het bezit is van de stad Waver, herbergt een deel van de stadsdiensten. Geschiedenis De kerk van het klooster van de karmelieten werd in 1662 opgericht. Het werd in 1695 door een brand verwoest en heropgebouwd rond 1720. De karmelieten werden in 1797 uit hun klooster verdreven door Franse revolutionairen; het klooster werd daarop in 1809 door de stad Waver gekocht, die er de gemeentelijke administratie in zou onderbrengen. Beschadigd door een Duits bombardement in mei 1940, wordt de kerk gerestaureerd na de Tweede Wereldoorlog. Het gebouw herbergt het stadhuis van Waver en is sinds 8 maart 1938 als beschermd historisch monument geklasseerd. Noten Referentie Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Église des Carmes Chaussés de Wavre op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
Église du Divin Sauveur de Schaerbeek

L'église du Divin Sauveur (en néerlandais : Goddelijke Zaligmakerkerk) est un édifice religieux catholique sis avenue de Roodebeek dans la commune bruxelloise de Schaerbeek. Construite dans les années 1935 et agrandie en 1963, elle est dédiée au divin Sauveur (Jésus-Christ). Historique La partie avant de l'église actuelle, la nef, a été construite de 1935 à 1937 sur la base des plans dressés par l'architecte Léonard Homez. Cette petite église de style moderne légèrement Art déco a été subsidiée en grande partie par madame Pauline Waucquez. Un clocher devait être ajouté à l’église mais la guerre en décida autrement. En 1963, à la suite de l'augmentation de la population, l'église a été agrandie d'après les plans du jeune architecte et paroissien Jean Dehasse. Il y ajouta un transept et une chapelle dans le prolongement de la première église, ce qui donne l'illusion d'une seule et même grande église. La chapelle donne sur la rue Aimé Smekens. Patrimoine Parmi les ouvrages remarquables se trouvant dans l'église et la chapelle, il est à noter : Un Christ en croix, en cuivre repoussé, de Jef Lambeaux L'arbre de vie, un vitrail réalisé par Pierre Majerus les vitraux du sanctuaire et de la chapelle dessinés par Maurits Nevens et réalisés par Herman Mortier le Chemin de croix d'Isidore Van Mens Une Crucifixion à grand spectacle, un tableau du XVIIe siècle Dans l'église, se trouve un orgue néoclassique dû aux facteurs André Rousseau et Émil Verschueren, tandis que dans la chapelle se trouve un orgue classique dû également à Émil Verschueren. Vie paroissiale La paroisse du Divin Sauveur fait partie de l'unité pastorale Divin Sauveur - Saint Henri qui fait elle-même partie du doyenné de Bruxelles Nord-Est. La paroisse est délimitée par le boulevard Reyers, la rue Colonel Bourg, le quartier des Constellations, l'avenue Heydenberg, l'avenue des Cerisiers et l'avenue Général Lartigue. L'école voisine de l'église s'appelle École libre du Divin Sauveur et une troupe de guides catholiques locale s'appelle la 1e unité GCB Église du Divin Sauveur. Le Divin Sauveur est un des titres donnés à Jésus-Christ. Références Voir aussi Liens externes Église du Divin Sauveur sur 1030.be Paroisse Divin Sauveur Portail de la Belgique Portail de Bruxelles Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne
Kerk van de Goddelijke Zaligmaker (Schaarbeek)

De Kerk van de Goddelijke Zaligmaker (ook: Goddelijke Zaligmakerkerk; Frans: Église du Divin Sauveur) is een rooms-katholiek kerkgebouw te Schaarbeek, gelegen aan Roodebeeklaan 267. Het schip en de westgevel werden gebouwd in 1934 in art decostijl en uitgevoerd in baksteen. Architect was Léonard Homez. De plannen voorzagen in een toren, maar deze werd nimmer gebouwd vanwege de Tweede Wereldoorlog. In 1967 werden, in het verlengde van de oorspronkelijke kerk, een dwarspand en een kapel toegevoegd, ontworpen door Jean Dehasse. De kapel grenst aan de naastliggende Aimé Smekensstraat. De glas-in-loodramen werden vervaardigd door Pierre Majérus en verwijzen naar de evolutiedenkbeelden van Pierre Teilhard de Chardin.
Église du Précieux-Sang d'Uccle

L'église du Précieux-Sang (en néerlandais : Kostbaar Bloedkerk) est un édifice religieux catholique sis à la rue du Coq, à Uccle, commune méridionale de la ville de Bruxelles (Belgique). Construite en 1950, elle est lieu de culte de la paroisse du même nom érigée en 1941 L'architecte en est Chrétien Veraart. La construction fut terminée en 1950, avec les fonts baptismaux conçus par Julien Scutenaire, et sa consécration officielle fut célébrée en 1961. Le maître-autel contient de nombreuses reliques, y compris de saint Albert de Louvain. Malgré son caractère considéré moderne à l'époque de sa construction, l’église comprend des éléments anciens, comme le clocher-porche, l’archivolte et ses voussures de l’accès principal, les rosaces et la voûte d'arêtes. Notes Portail de Bruxelles Portail de l’architecture chrétienne
Kostbaar Bloedkerk

De Kostbaar Bloedkerk (Frans: Église du Précieux-Sang) is een kerkgebouw in de Belgische gemeente Ukkel in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De kerk staat aan de Haanstraat in de wijk Wolvenberg in het westen van de gemeente Ukkel. De kerk is gewijd aan het Kostbaar Bloed. Geschiedenis In 1941 werd de parochie van het Kostbaar Bloed opgericht. In 1950 werd de kerk gebouwd naar het ontwerp van architect Chrétien Veraart. In 1961 werd de kerk geconsacreerd. Gebouw Het bakstenen kerkgebouw is een kruiskerk, bestaande uit een kruisvormig schip en een naast de kerk geplaatste kerktoren. Onder de toren is het ingangsportaal en de kerktoren wordt gedekt door een tentdak.
Église du Sacré-Cœur de Bruxelles

L'église du Sacré-Cœur (en néerlandais : Heilig Hartkerk) est un édifice religieux catholique de style néo-roman situé au numéro 19 de la rue Le Corrège dans la commune de Bruxelles-ville (Belgique). Elle fut construite de 1954 à 1956. Description L'église en maçonnerie de briques rouges est de style néoroman. Elle fut construite de 1954 à 1956 par l’architecte De Bouver et consacrée le 10 novembre 1956 par Mgr Léon-Joseph Suenens, évêque auxiliaire de Malines. Son clocher, situé sur le côté gauche de la façade, est de forme carrée. La paroisse du Sacré-Cœur rassemble des communautés slovacophone et anglophone. Les communautés néerlandophone et francophone ont rejoint d'autres paroisses respectivement en 2015 et 2014. Cette dernière (Francophone) fait partie de l'unité pastorale Meiser qui fait elle-même partie du doyenné de Bruxelles Nord-Est. Patrimoine Parmi les ouvrages remarquables se trouvant dans l'église, il est à noter: Un orgue de tribune néogothique, datant de 1909, œuvre du facteur Kerkhoff Emile II. Ses Fonts baptismaux Galerie de photos Références Voir aussi Doyenné de Bruxelles Nord-Est Liens externes La paroisse du Sacré-Cœur Portail de la Belgique Portail de Bruxelles Portail de l’architecture chrétienne
Heilig Hartkerk (Brussel)

De Heilig Hartkerk is een kerkgebouw te Brussel, gelegen aan de Correggiostraat 17. Geschiedenis In 1875 werd besloten tot een nieuwe stadswijk ten oosten van de Brusselse Vijfhoek. De stedenbouwkundige Gédéon Bordiau was de ontwerper van deze wijk. Gedurende de jaren '80 van de 19e eeuw werd de wijk volgebouwd, wat omstreeks 1895 was voltooid. In 1896 werd hier een nieuwe parochie gesticht, gewijd aan het Heilig Hart. De eerste Heilig Hartkerk stond aan Notelaarstraat 20 en had een voorlopig karakter. Ze werd gebruikt tot 1909. Aanvankelijk zou een monumentale Heilig Hartkerk gebouwd worden aan het Margarethaplantsoen. Uiteindelijk werd deze kerk, de Nationale Basiliek van het Heilig Hart, gebouwd te Koekelberg. In 1905 werd de eerste steen gelegd, maar de inwijding ervan vond pas in 1951 plaats. In de wijk werd een nieuwe Heilig Hartkerk gebouwd van 1907-1909. Deze werd ontworpen door Victor Janssen, die afkomstig was uit Sint-Joost-ten-Node. Deze bleef tot 1956 in gebruik. In 1938 werden tuinen van huizen aan de tegenoverliggende Michelangelolaan gekocht, teneinde daar een definitieve Heilig Hartkerk te bouwen. De bouw werd echter uitgesteld ten gevolge van de Tweede Wereldoorlog. De bouw, naar ontwerp van Jo De Bouver, startte in 1954 en in 1956 werd de kerk ingewijd. Het betreft een monumentaal bakstenen kerkgebouw waarvan de ingang in natuursteen werd uitgevoerd en art-deco-elementen bevat en de tekst domus dei domus orationis (huis van God, huis van gebed) bevat. Deze kerk bezit een vierkante bakstenen klokkentoren. De kerk rechts hiervan is in neoclassicistische stijl en is in natuursteen uitgevoerd. Boven de rondbogige ingangspoort vindt men de tekst: venez a moi vous qui souffrez, je vous soulagerai.. Trivia Op 11 mei 2025 kwam de Heilig Hartkerk in het nieuws toen onbekenden in een nis van het kerkgebouw een beeldje hadden geplaatst. De Belgische Franstalige openbare omroep RTBF slaagde erin om de plaatser te contacteren. Die legde uit dat het om een 3D geprint beeldje van Robert Schuman ging. De initiatiefnemer, die anoniem wenste te blijven, wilde daarmee de 75ste verjaardag van de EGKS herdenken, op 9 mei.
Heilig Sacramentskerk (Luik)

De Heilig Sacramentskerk (Église du Saint-Sacrament) is een kerkgebouw in de Luikse buurt Avroy, gelegen aan Boulevard d'Avroy 132. Deze kerk maakte als Sint-Annakerk (Église Sainte-Anne) deel uit van het Luikse Augustijnenklooster, totdat dit in 1796 werd opgeheven. Geschiedenis De kerk werd ingewijd in 1527, maar in de tweede helft van de 18e eeuw wenste men een nieuw kerkgebouw. Naar ontwerp van Jacques-Barthélemy Renoz begon men in 1766 met de bouw van een nieuwe kerk. In 1796 werd de abdij opgeheven en de kerk werd gebruik als voorraadschuur voor paardenvoer. De kerk werd verder nog gebruikt als paardenstal, cementfabriek en houtopslagplaats. In 1859 aangekocht door de weduwe Dumonceau, teneinde de kerk voor sloop te behoeden. In de daaropvolgende jaren werd de kerk, onder leiding van L. Demany, hersteld en in de 18e-eeuwse staat teruggebracht. In 1866 werd de kerk opnieuw ingewijd, opnieuw als Sint-Annakerk. In 1867 kwamen er Benedictinessen van het Heilige Sacrament, afkomstig van Brussel in de voormalige abdijgebouwen, en ging de kerk verder als Heilig Sacramentskerk. De Rue du Jardin Botanique en de Rue des Augustins werden langs het abdijterrein aangelegd. In 1967 startte een nieuw restauratieproject, maar spoedig daarna vertrokken de zusters naar Brussel. Het complex werd aangekocht door een bisschoppelijke instelling, maar tien jaar later verkocht. Het werd aangekocht door een groep gelovigen die er de eredienst in stand hielden. De kloostergebouwen echter, werden in 2014 in gebruik genomen door diverse kantoren, klinieken en appartementen. Architectuur De kerk heeft een achthoekig schip, overdekt door een koepel. Er is een classicistische voorgevel. Twee transeptarmen en een koor ontspringen uit het schip. Achter het koor is een klokkentoren gebouwd, bestaande uit drie verdiepingen en voorzien van een leien dak met een kleine lantaarn. De voorgevel is uitgevoerd in Naamse steen, bevat vier pilasters en een fronton. De eikenhouten deur toont twee bas-reliëfs, die Sint-Augustinus en Sint-Jan de Evangelist voorstellen. Het frontoon toont het wapenschild van Karel Nicolaas Alexander d'Oultremont, die prinsbisschop was van 1763-1771.
Marienkirche (Brüssel)

Die Marienkirche (ndl. Koninklijke Sint-Mariakerk, frz. Église royale Sainte-Marie) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in der zweisprachigen Region Brüssel-Hauptstadt in Belgien und liegt in der Gemeinde Schaerbeek/Schaarbeek, am Ende der Koningsstraat/Rue Royale und am Place de la Reine/Koninginneplein. Die Kirche im romanisch-byzantinischen Baustil wurde im Jahr 1853 eingeweiht und steht seit dem 9. November 1976 unter Denkmalschutz. Planung und Bau Die heutige Pfarrgemeinde wurde im Jahr 1839 gegründet und schrieb einen Wettbewerb zur Erbauung einer Kirche aus, welchen der Architekt Louis Van Overstraeten (1818–1849) aus Gent am 16. September 1844 gewann. Als er am 26. Juli 1849 im Alter von 31 Jahren infolge einer Choleraepidemie starb, übernahm Gustave Hansotte (1827–1886) seine Aufgabe. Der Plan sah einen Kirchenbau im romanisch-byzantinischen Stil mit einem zentralen achteckigen Grundriss vor, der von Seitenkapellen umgeben war. Das Ganze wurde mit Kuppelsäulen gekrönt. Das Gewicht der Kuppel wurde durch die Verwendung von Metall und leichten Beschichtungsmaterialien reduziert. Das Licht dringt durch einen Fenstergürtel auf der Höhe des Gesimses in den Kirchenraum ein. Van Overstraeten fügte auch Luftbögen hinzu, um die Struktur zu verstärken. Geschichte Am 15. August 1853 wurde die Kirche, obwohl der Bau noch nicht vollendet war – die Kuppel wird erst im Jahr 1880 vollendet –, eingeweiht und der drei Jahre zuvor verstorbenen Königin Louise Marie gewidmet. In der französischen bzw. niederländischen Sprache wird sie deshalb auch als royale bzw. koninklijk bezeichnet. Im Jahre 1966 wurde beschlossen, die Kirche aus Sicherheitsgründen zu schließen, Gottesdienste wurden von diesem Zeitpunkt an in der Krypta unter dem Chorraum gehalten. 1972 gründete sich ein gemeinnütziger Verein mit dem Zweck, den Kirchenbau zu erhalten. Ab dem Jahr 1982 wurden Restaurierungsarbeiten begonnen, die Kirche wurde im Jahr 1996 wiedereröffnet. Im Jahr 2003 wurde eine neue Heizung in Betrieb genommen. Ausstattung Die Orgel wurde im Jahr 1907 durch den Brüsseler Orgelbauer Jean-Emile Kerkhoff (1859–1921) erbaut. Die Fenster stammen von dem Glasmaler Jean-Baptiste Capronnier. Der Hauptaltar stellt das Marienleben in vergoldetem Messing dar. Besonderes Am 28. Juni 1922 heirateten in der Marienkirche René Magritte und Georgette Berger. Am 1. Dezember 1924 fand hier die Totenmesse für den zwei Tage zuvor in Brüssel verstorbenen Komponisten Giacomo Puccini statt, im Jahr 1983 fand hier die Trauerfeier für die Brüsseler Chansonnière Simone Max (1903–1983) statt. Weblinks Einzelnachweise
Iglesia Real de Santa María

La Iglesia Real de Santa María (en francés: Église Royale Sainte-Marie;​ en neerlandés: Koninklijke Sint-Mariakerk) es una parroquia católica ubicada en la Plaza de la Reine/Koninginnelaan en el municipio de Schaerbeek de Bruselas​ la capital del país europeo de Bélgica. La iglesia fue diseñada por Louis van Overstraeten y construida en un estilo ecléctico que combina influencias de la arquitectura bizantina y romana. La construcción comenzó en 1845 y se terminó en 1885. Las ventanas fueron diseñadas y creadas por el artista de vidrieras belga, Jean-Baptiste Capronnier. El edificio recibió estatus de protección (beschermd erfgoed) a través de un decreto real emitido el 9 de noviembre de 1976. Referencias
Chiesa reale di Santa Maria

La chiesa reale di Santa Maria (in francese Église Royale Sainte-Marie; in olandese Koninklijke Sint-Mariakerk) è una chiesa parrocchiale cattolica che si trova a Schaerbeek, uno dei comuni della Regione di Bruxelles-Capitale, in Belgio. Ufficialmente dedicata a Nostra Signora dell'Assunzione, è popolarmente associata alla regina Luisa Maria, prima regina dei Belgi, cosa che le è valsa il titolo di "Reale". La chiesa è servita dalla stazione Botanique delle linee 2 e 6 della metropolitana di Bruxelles. Storia Costruzione L'edificio fu progettato dall'architetto Henri Désiré Louis Van Overstraeten e costruito tra il 1845 e il 1888 in uno stile eclettico che combina elementi neoromanici e neogotici con influenze dell'architettura bizantina e romana. Nel 1849, dopo la morte di Van Overstraeten, la direzione dei lavori passò al suocero Louis Roelandt e, alla morte di questi nel 1864, all'architetto Gustave Hansotte. Infine, dopo la morte di Hansotte nel 1866, gli architetti François Thomisse e Alexandre Struyven subentrarono nella direzione del cantiere e l'11 gennaio 1888 vennero chiusi i lavori di completamento e iniziò un lungo periodo di allestimento interno, che proseguì ben oltre la solenne consacrazione della chiesa avvenuta il 14 ottobre 1902, il giorno della festa della Madonna del Rosario, da parte dell'arcivescovo di Malines-Bruxelles Pierre-Lambert Goossens. Restauri Sebbene incompiuta, la chiesa fu aperta al culto il 15 agosto 1853 ma già nel 1870 l'edificio necessitò di costose riparazioni per rimediare alle infiltrazioni di acqua piovana causate dalle ripetute interruzioni dei lavori. Nonostante i puntuali lavori di restauro svoltisi nei successivi settant'anni, però il degrado continuò anche nel secondo dopoguerra e nel 1963, in seguito alla caduta di alcune pietre sulla strada sottostante, il coronamento della torre attaccata al lato della chiesa venne demolito e nel 1965 la chiesa venne chiusa perché le sue condizioni erano ritenute troppo pericolose. Nel 1982 iniziò una campagna di restauro, che però venne interrotta per diversi anni a causa di un incendio accaduto l'8 settembre 1985 che distrusse la cupola e le coperture già restaurate. Il restauro riprese nel 1992 e terminò nel 1994, e la chiesa riaprì definitivamente il 17 aprile 1996. Descrizione Strutturalmente, il corpo della chiesa è un ottagono con 8 pilastri collegati tra loro da archi a ferro di cavallo e disposti attorno ad un cerchio che ha un diametro di 25 metri. Il lato meridionale si apre sul portico mentre quello settentrionale su un rettangolo che accoglie, in forma rialzata, il presbiterio e, nel seminterrato, è presente un'ampia cripta in stile romanico. Gli altri lati dell'ottagono sono occupati da 6 cappelle. Le vetrate sono state progettate e realizzate dall'artista Jean-Baptiste Capronnier. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa reale di Santa Maria Collegamenti esterni (EN) Chiesa reale di Santa Maria, in GCatholic.org. (EN) Chiesa reale di Santa Maria / Chiesa reale di Santa Maria (altra versione), su Structurae.
Koninklijke Sint-Mariakerk

De Koninklijke Sint-Mariakerk (Frans: Église royale Sainte-Marie) is een kerk in de Belgische gemeente Schaarbeek, op het einde van de Koningsstraat. Louis Van Overstraeten, een jonge architect uit Gent, won in 1844 de architectuurwedstrijd die was uitgeschreven voor de bouw van een koninklijke kerk. Hij overleed op 31-jarige leeftijd en zou de voltooiing van het gebouw niet meer meemaken. De kerk moest komen op het tracé dat leidde van het koninklijk paleis van Brussel naar dat van Laken. Het plan voorzag in een kerkgebouw in byzantijns-romaanse stijl met een centraal achthoekig grondplan omringd door straalkapellen. Het geheel werd bekroond met een door bundelpijlers gedragen koepel op gewelfzwikken. Het gewicht van de koepel werd verkleind door het gebruik van metaal en lichte bekledingsmaterialen. Licht stroomt binnen in de basis van de tambour via een gordel van vensters ter hoogte van de kroonlijst. Van Overstraeten voegde verder ook luchtbogen toe om de structuur te verstevigen. De bouw begon in 1845 en de inwijding van de kerk vond plaats op 15 augustus 1853, als eerbetoon aan koningin Louise-Marie die drie jaar eerder overleden was. In de kerk vond de begrafenis plaats van de Italiaanse componist Giacomo Puccini die op 29 november 1924 in Brussel overleed. Speciaal voor deze gelegenheid kwam de Italiaanse orkestleider Arturo Toscanini de treurmars uit de derde akte van de opera Edgar van Puccini dirigeren. De koninklijke Sint-Mariakerk is sinds 1976 een beschermd monument. Literatuur Véronique Samuel-Gohin, L'érection de l’église Sainte-Marie de Schaerbeek 'dans le plus bel endroit de la capitale', in: Archives de sciences sociales des religions, 2014, nr. 1, p. 21-46 Bronnen
Церковь Святой Марии (Брюссель)

Церковь Святой Марии, также Королевская церковь Святой Марии и Собор Девы Марии (фр. Église Royale Sainte-Marie, нид. Koninklijke Sint-Mariakerk) — римско-католическая приходская церковь, расположенная на Королевской площади в коммуне Схарбек Брюссельского столичного региона в Бельгии. История Церковь спроектирована в стиле «эклектика», сочетая элементы византийской и древнеримской архитектуры. Проект принадлежит архитектору Луи ван Оверстратену. Строительство сооружения началось в 1845 году и закончилось в 1885 году. Примечания Ссылки Сайт Схарбека. Здания и сооружения на Королевской площади
Королівська церква Святої Марії (Брюссель)

Церква Святої Марії, також Королівська церква Святої Марії та Собор Діви Марії (фр. Église Royale Sainte-Marie, нід. Koninklijke Sint-Mariakerk) — римсько-католицька парафіяльна церква, розташована на Королівській площі в комуні Схарбек Брюссельського столичного регіону в Бельгії. Історія Церкву побудовано в стилі «еклектика», поєднуючи впливи візантійської і римської архітектури. Проект належить архітектору Луї ван Оверстратену. Будівництво споруди розпочалося в 1845 році і закінчилося в 1885 році. Примітки Посилання Офіційний сайт комуни Схарбек. Будівлі і споруди на Королівській площі
Isla Vas-t'y-Frotte

Isla Vas-t'y-Frotte (en francés: Île Vas-t'y-Frotte​) es una pequeña isla fluvial situada en el río Mosa, en Bélgica, cerca de las localidades de Jambes y La Plante (en Namur). Tiene 700 metros de longitud, y comprende unas tres hectáreas. La isla está protegida y reservada. Las plantaciones de árboles como el aliso, ahora prosperan con otras diversas especies. Véase también Isla Ushi Isla Vaadhoo Isla Vacas Isla Vardim Referencias Enlaces externos Mapa de Localización
Île Vas-t'y-Frotte

L'île Vas-t'y-Frotte est une île et réserve naturelle sur la Meuse en amont de la ville belge de Namur, à hauteur de La Plante. Longue de 700 mètres, elle couvre 3,45 hectares. L'île est protégée dans le cadre du réseau de sites naturels Natura 2000 et classée par l'arrêté royal du 9 mars 1995. Des plantations d'arbres tels que l'aulne, le peuplier et le hêtre ont été effectuées. Aujourd'hui, des ronciers se développent dans lesquels poussent diverses espèces de plantes et fleurs. Histoire L'île a eu plusieurs usages. Pré de fauche, pâture, potager puis site militaire de 1953 à 2013. Elle servait de terrain d’entraînement pour le déminage et les exercices de pontage. L'île faisait partie de la Caserne du Génie de Jambes. En 2013, l'armée belge a revendu l'île à la Région wallonne (département Nature et Forêt) pour la somme de 46 000 €. Environnement Située près de l'écluse de la Plante à Jambes, l'Île Vas-t'y-Frotte est entièrement boisée et sans activité humaine. Le site accueille une flore diversifiée (Thalictrum flavum, Lamium maculatum, Anémone fausse-renoncule, Lathraea squamaria) et comporte un intérêt ornithologique puisqu'elle héberge une colonie de hérons cendrés et des grand Cormorans. L'île est reconnue comme site de grand intérêt biologique par l'Observatoire Faune, Flore & Habitats de la Région wallonne car elle constitue le plus important dortoir des grand Cormoran de la Haute-Meuse. Références Voir aussi Lien externe Île Vas-t'y-Frotte sur Biodiversite.Wallonie.be « L'île Vas-t'y-frotte, le paradis des oiseaux aquatiques », Vers L'Avenir,‎ 12 août 2009 (lire en ligne) Portail de la province de Namur Portail des îles Portail de la protection du patrimoine