NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Gillis-Binnenkerk

De kerk van Sint-Egidius Intra Muros, of in de volksmond de Sint-Gillis-Binnenkerk, is een kerk in de Belgische stad Dendermonde. De kerk dateert uit het einde van de 18e eeuw. Geschiedenis In 1228 nam de parochie haar intrek in de gebouwen van het voormalige Sint-Gillishospitaal en vanaf dan werd de heilige Egidius (Sint-Gillis) ook de parochieheilige. De kapel van het hospitaal lag toen binnen de stadsmuren, vandaar de naam: de toevoeging Intra Muros is Latijn voor Binnen de muren. Dit onderscheidt de kerk van de Sint-Egidius Extra Muros, die buiten de stadsmuren van Dendermonde staat. De pastoor woonde toen in een omwalde pastorie, gelegen achter de kerk. Omdat de kapel al snel te klein was, werd in de tweede helft van de 13e eeuw begonnen met de bouw van een nieuwe kerk. De laatste werken daaraan dateren uit de 15e eeuw. De toren werd zelf nooit helemaal afgewerkt. De huidige toren is een overblijfsel van de vroegere parochiekerk en dateert uit de 15e eeuw. In 1578 werd de kerk in brand gestoken tijdens godsdiensttwisten. Vanaf 1584 kon ze weer in gebruik genomen worden. Door de bevolkingsgroei werd de kerk opnieuw te klein in de 18e eeuw. Daarom werd de oude kerk afgebroken in 1779. Alleen de toren en het koor bleven bewaard. In 1780-1781 werd de kerk herbouwd en in december 1781 werd ze ingewijd. Omdat de voorgevel niet afgewerkt was, werd de arduinen ingangspoort van 1741 er weer in geplaatst. Ook het oudere meubilair werd teruggeplaatst. In de 1866 volgden restauratiewerken aan de toren, het koor en de sacristie onder leiding van stadsarchitect Edouard Bouwens. In 1912-1913 werd het nieuwere gedeelte, de benedenkerk, gerestaureerd onder leiding van architect Valentin Vaerwyck. De voorgevel werd herbouwd in neobarok. De oude ingangspoort werd weer behouden. Er werden drie ramen met rondbogen aangebracht. Boven het linkerraam prijkt het wapenschild van de Gentse bisschop Antoon Stillemans en boven het rechterraam dat van paus Pius X. In 1978 werd het beschermde orgel hersteld in van 1984 tot 1988 volgden opnieuw restauratiewerken aan zowel het interieur als exterieur van de kerk. De toren van de kerk werd in 1955 als monument beschermd, wat in 1974 werd uitgebreid tot de hele kerk. Dat jaar werd ook de kerk met de pastorie, de tuin en de resten van de vroegere abdij als stadsgezicht beschermd. De kerk heeft een helder, wit geschilderd interieur met kleurrijke glasramen. Galerij
Station Waregem

Station Waregem is een spoorwegstation langs spoorlijn 75 (Gent – Moeskroen) in de stad Waregem. Van hier was het ook mogelijk via spoorlijn 66A (Ingelmunster - Anzegem) te rijden. Tussen 2021 en 2023 werd het station vernieuwd. Er kwamen nieuwe liften en roltrappen en daarna werden de installaties vernieuwd. De perrons zelf zijn echter nog niet verhoogd, en dus nog niet toegankelijk, ondanks herhaaldelijke vraag van de gemeenteraad van Waregem. Sinds 1 maart 2024 zijn de loketten van dit station enkel in de week geopend tussen 7 en 14.15 uur. Galerij Treindienst Busdienst Aan het station van Waregem zijn er busverbindingen naar de omliggende gemeenten (Kruishoutem, Anzegem,Deerlijk...) maar ook naar Kortrijk,Tielt en Deinze., het busstation bevindt zich voor het stationsgebouw. Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Edmond Machtens Stadium

The Edmond Machtens Stadium (French: Stade Edmond Machtens; Dutch: Edmond Machtensstadion) is a football stadium in the municipality of Molenbeek-Saint-Jean in Brussels, Belgium. It was the home ground of Belgian Second Division club FC Molenbeek Brussels Strombeek until its dissolution in 2014. Prior to this, it was home to R White Daring Molenbeek and of R Daring Club de Bruxelles. Since 2015 when it was formed, it is home to phoenix club RWD Molenbeek. The stadium has a capacity of 12,266. The stadium is named after Edmond Machtens, a former mayor of Molenbeek between 1939 and 1978. It was formerly known as the Oscar Bossaert Stadium (French: Stade Oscar Bossaert; Dutch: Oscar Bossaertstadion) and hosted a number of matches of the Belgium national football team in the 1920s, as well as a friendly game against France in 1945. Oscar Bossaert was a former Daring Club de Bruxelles player and industrialist. Features The stadium comprises three stands: one behind a goal with only standing places, and the other two are seated and located along the ground. Behind the second goal is a tree row that darkens the field in a special way. There are also 622 places in the business seats. In 2005, stand 2 was renamed stand Raymond Goethals in memory of the former player and manager. References
Estadio Edmond Machtens

El Estadio Edmond Machtens anteriormente llamado Estadio Oscar Bossaert, es un estadio de fútbol ubicado en el municipio de Molenbeek-Saint-Jean en la ciudad de Bruselas, Bélgica, fue inaugurado en 1939 y posee una capacidad para albergar a 12 200 personas, su equipo local es el Racing White Daring Molenbeek de la Primera División de Bélgica.​​ El estadio originalmente llamado Oscar Bossaert en honor a un histórico jugador del Daring Club de Bruxelles, político y empresario, cambió su nombre en 1978 por el de Edmond Machtens, exalcalde de Molenbeek-Saint-Jean desde 1939 hasta su muerte en 1978.​ Ha sido la sede de todos los clubes de la ciudad a través de los años, empezando por el Daring Club de Bruxelles, y siguiendo con el RWDM Brussels FC, el White Star Bruxelles, el RWD Molenbeek (campeón de Bélgica en 1975), el FC Molenbeek Brussels Strombeek y, desde 2015, el Racing White Daring Molenbeek. El estadio consta de tres gradas: las dos principales, ubicadas a los costados con asientos y de dos niveles; y una tercera, ubicada detrás de una portería con sólo puestos de pie. En 2005, por iniciativa del alcalde Philippe Moureaux, la tribuna 2 pasó a llamarse el “stand Raymond Goethals”, en memoria del exjugador y entrenador de la Selección de fútbol de Bélgica. Véase también Anexo:Estadios de fútbol de Bélgica Referencias
Stade Edmond Machtens

Le stade Edmond Machtens (en néerlandais : Edmond Machtensstadion) est un stade de football situé à Molenbeek-Saint-Jean, Bruxelles. Il a une capacité maximale de 12 266 places. C'était le stade du Racing White Daring Molenbeek, porteur du matricule « 47 » qui fut radié en 2002. Histoire Vers 1913, ce stade devint celui du Daring Club de Bruxelles (Daring CB) en quête d'espace pour ses supporters de plus en plus nombreux. Le club porteur du « Matricule 2 » du football belge y joua jusqu'à sa disparition en 1973, lors de sa fusion avec le Racing White, matricule 47 pour former le RWDM (sous le matricule 47). Longtemps appelé stade Charles Malis, du nom de la rue où il est situé, le stade s’est appelé « stade Oscar Bossaert » de 1939 à 1973, du nom d’un ancien joueur puis président du Daring CB. Il porte depuis le nom d’Edmond Machtens, ancien bourgmestre de la commune. Une tribune a été renommée en 2005 du nom de Raymond Goethals, après son décès. L’autre tribune est nommée « L’Écluse », du nom de la société du même nom gérée par Jean-Baptiste L’Écluse, et qui fut le sponsor historique du RWDM. En 2003, le RWDM fait faillite. Le FC Brussels lui succède comme titulaire du stade. En 2014, le FC Brussels fait faillite. Le RWD Molenbeek (5479) lui succède comme titulaire du stade. Le club évolue actuellement en D1B (Deuxième division Belge) Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de Bruxelles
Edmond Machtensstadion

Het Edmond Machtensstadion is het stadion van de Brusselse voetbalclub Daring Brussels. Het is gelegen in de Charles Malisstraat in Sint-Jans-Molenbeek. Het stadion werd gebouwd door de vroegere Belgische topclub Daring Club de Bruxelles. De ploeg speelde in de jaren 10 van de 20ste eeuw in Jette. Omdat het stadion daar te klein werd voor de duizenden toeschouwers, zocht men naar een nieuwe locatie. Men koos een terrein in Sint-Jans-Molenbeek. Door de Eerste Wereldoorlog raakten de werken pas in 1920 af. Het Daringstadion werd op 12 september 1920 ingewijd met een wedstrijd tegen een andere topclub uit de hoofdstad, Union Sint-Gillis, in het bijzijn van de prinsen Leopold en Karel. Het was een geavanceerd stadion voor die tijd, en de infrastructuur omvatte toen een grote zittribune, een atletiekpiste, een hockeyterrein, tennisterreinen en zelfs een solarium. Het stadion kreeg in 1939 de naam Oscar Bossaertstadion genoemd, naar Oscar Bossaert, een voormalige topspeler van Daring die voorzitter van de club en burgemeester van Koekelberg was geworden. In het stadion werd op 1 oktober 1944 voor 32.000 toeschouwers een wedstrijd gespeeld tussen België en een selectie van de beste Britse spelers om de Bevrijding te vieren. In 1965 trad Daring aan in de Beker voor Jaarbeurssteden. Zo werd op 23 september 1965 een eerste Europese match in het stadion gespeeld. AIK Stockholm won er met 1-3. Daring Club de Bruxelles wijzigde in 1970 zijn naam tot Daring Club Molenbeek. Bij de fusie van Racing White en Daring Molenbeek tot RWDM in 1973 ging de nieuwe fusieclub in het stadion spelen. Het werd toen omgedoopt tot Edmond Machtensstadion, naar burgemeester Edmond Machtens van Molenbeek. Er werd toen een nieuwe verwarmde tribune gebouwd. De inhuldiging gebeurde op 22 augustus 1973 met een uitverkochte wedstrijd tegen Real Madrid. In 1993 werd de oude Daring-tribune aan overkant afgebroken en vervangen door een nieuwe tribune met business seats (tribune 2). Na het 2001/02 kreeg RWDM geen licentie. De club was in de schulden geraakt en de club en stamnummer 47 werden definitief geschrapt door de Voetbalbond. Een andere ploeg, KFC Strombeek, ging in het Edmond Machtensstadion spelen als FC Brussels, en vanaf 2013 als RWDM Brussels FC. Na de vereffening van deze club in 2014, werd het stadion tot september 2017 gebruikt door R. White Star Bruxelles, die op hun beurt eveneens in vereffening gingen. Sinds 2015 speelt ook het nieuwe RWDM hier zijn thuiswedstrijden. Op initiatief van burgemeester Philippe Moureaux werd eind 2005 tribune 2 als eerbetoon aan Raymond Goethals herdoopt in de Raymond Goethals-tribune. Tijdens de zomer van 2022 werden er renovatiewerken uitgevoerd in het stadion. Er werd een nieuwe grasmat aangelegd en de tribunes werden onder handen genomen.
Stade Edmond Machtens

Stade Edmond Machtens – wielofunkcyjny stadion, położony w Molenbeek-Saint-Jean - dzielnicy Brukseli, Belgia. Swoje mecze na tym obiekcie rozgrywa zespół FC Brussels powstały w wyniku połączenia dwóch klubów piłkarskich: R.W.D. Molenbeek i K.F.C. Strombeek w 2003 roku. Wcześniej obiekt służył klubowi R.W.D. Molenbeek. Jego pojemność wynosi 15 266 miejsc. Linki zewnętrzne The Stadium Guide. stadiumguide.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-06-03)].
Едмон Махтенс (стадіон)

Стадіон Едмон Махтенс (фр. Stade Edmond Machtens, нід. Edmond Machtensstadion) — футбольний стадіон, розташований у муніципалітеті Моленбек-Сен-Жан у Брюсселі, Бельгія. Місткість стадіону — 12 266 місць. Історія З моменту об'єднання 2003 року клубів «Моленбек» і KFC Strombeek і до його розформування 2014 року він був домашнім стадіоном клубу бельгійського другого дивізіону «Брюссель». До цього він був домашнім стадіоном R White Daring Molenbeek і «Дарінг» (Брюссель). З 2015 року він є домашнім стадіоном для відновленої команди РВДМ 47. Названий на честь Едмона Махтенса, який був мером Моленбек-Сен-Жана з 1939 року до своєї смерті в 1978 році. Раніше стадіон був відомий як стадіон «Оскар Боссаерт» і прийняв ряд матчів національної збірної Бельгії з футболу протягом 1920-х років, а також товариську гру проти Франції в 1945 році. Оскар Боссаерт був колишнім гравцем клуб «Дарінг» (Брюссель), політиком і бізнесменом. Стадіон складається з трьох трибун: одна за воротами з місцями для стояння, дві інші — сидячі, розташовані вздовж поля. За другими воротами знаходиться ряд дерев, які затемнюють поле. Також є 622 місця в бізнес-секторі. У 2005 році трибуна 2 була перейменована на трибуну Раймонд Гуталс, колишнього гравця клубу «Дарінг». Влітку 2022 року на стадіоні були проведені ремонтні роботи. Було покладено новий газон та приведено до ладу трибуни. Галерея Примітки
Heilig Sacramentskerk (Lommel)

De Heilig Sacramentskerk is de parochiekerk van de Lommelse wijk Kattenbos, gelegen aan de Oude Diestersebaan. Deze zaalkerk werd in 1938-1939 gebouwd als kloosterkerk voor het Klooster Kattenbos. Architect was L. Huybrechts. Deze kerk diende vanouds tevens als parochiekerk, en werd in 2000 definitief aan de parochie overgedragen. Het bakstenen gebouw is uitgevoerd in moderne gotiek en vertoont gelijkenis met de Antonius van Paduakerk te Barrier. Het is zaalkerk onder zadeldak, met een lagere ingangspartij en een aangebouwde, vierkante zuidwesttoren, gedekt met tentdak. Vensteromlijstingen en dergelijke versieringen zijn uitgevoerd in beschilderd beton. De voorwerpen in het interieur zijn voornamelijk uit de tijd van de bouw en iets jonger. Er is een Verschueren-orgel uit 1973. Links voor de kerk staat een standbeeld van de Heilige Pierre-Julien Eymard. In januari 2023 sloot de kerk definitief de deuren.
Onze-Lieve-Vrouw van Bijstandkerk (Baarle)

De Onze-Lieve-Vrouw van Bijstandkerk is een katholieke parochiekerk die zich bevindt aan de Nieuwstraat 2 te Baarle, gemeente Baarle-Nassau. Geschiedenis Tot 1860 was de zich in de Belgische gemeente Baarle-Hertog bevindende Sint-Remigiuskerk de parochiekerk voor geheel Baarle, dus ook voor de inwoners van Baarle-Nassau. In 1860 ontstond er een ruzie over de salariëring van de pastoor, die beurtelings werd aangewezen door het Bisdom Breda en het Aartsbisdom Mechelen-Brussel, hoewel de kerk tot het Bisdom Antwerpen behoorde. De inwoners van Baarle-Nassau stichtten daarop een eigen parochie. De bakstenen kerk werd van 1877-1879 gebouwd naar een ontwerp van P.J. Soffers. De kerk werd uitgevoerd als een driebeukige kruiskerk zonder toren en was in neogotische stijl. In 1932 werden koor en transept vervangen door nieuwbouw in expressionistische stijl naar ontwerp van Jacques van Groenendael en Jacques Hurks. In 1944 werd de kerk zwaar beschadigd. Zij werd in 1957-1958 hersteld naar plannen van W.J. Bunnik, waarbij het bestaande transept en koor behouden bleven en een nieuw driebeukig schip en een toren werden gebouwd, beide in traditionalistische stijl. Externe link ReliWiki
Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskerk (Lommel)

De Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskerk is de parochiekerk van de Lommelse wijk Heide-Heuvel, gelegen aan Slinkerstraat 64. De parochie werd in 1852 afgesplitst van de centrumparochie van Lommel, en kreeg de naam Heuvelse Heide-Kolonie, maar later splitsten Lommel-Kolonie en Barrier zich af en kwam het overige deel weer aan de centrumparochie, om in 1964 een eigen parochie te vormen die gewijd was aan Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes. Deze omvat het gebied ten noorden van Lommel Centrum tot aan de Nederlandse grens. Hier stond eerder ook een kerk, die in 1865 hersteld werd door Herman Jaminé. De nieuwe kerk is van 1953. Het is een bakstenen zaalkerk onder hoog zadeldak, en witgeschilderd. De ingangspartij, eveneens onder zadeldak, is enigszins lager. Architect was F. Theuwissen. De vierkante noordwesttoren is aangebouwd en wordt gedekt door een tentdak. In de kerk bevindt zich een geschilderde kruisweg. De glas-in-loodramen tonen christelijke symbolen.
Maagd der Armenkerk (Lutlommel)

De Maagd der Armenkerk is de parochiekerk van de Lommelse wijk Lutlommel, gelegen aan Torenstraat 5. Deze kerk werd gebouwd in 1954-1955 en architect was F. Theuwissen. Aanvankelijk was het een noodkerk. Na 1955 werd de kerk vergroot en werd de toren bijgebouwd. In 1961 werd Lutlommel een zelfstandige parochie, die afgesplitst werd van Lommel Centrum. De kerk is zuid-noord georiënteerd. De kerk vertoont gelijkenis met de Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskerk in het nabijgelegen Heide-Heuvel en van dezelfde architect. Het is een langgerekte zaalkerk van witgeschilderde baksteen, onder een zeer hoog zadeldak. Aangebouwd in het zuidoosten is een vierkante toren, onder overkragend tentdak. Vrijwel de gehele inventaris is van 1955. Het orgel echter is van 1884, werd gebouwd door A. Clerinx, in 1965 hersteld en voorzien van een neogotische orgelkast, die afkomstig is van het klooster van de Soeurs de la Visitation te Luik.
Sint-Barbarakerk (Lommel)

De Sint-Barbarakerk is de parochiekerk van Lommel-Werkplaatsen, gelegen aan de Martinus van Gurplaan. In 1912 werd deze kerk gebouwd met toelagen van de staat en de gemeente en een zeer milde gift van de Société Métallurgique de Lommel. Dit was de Sint-Barbarakerk. Omdat de kerk slechts hulpkerk van Lommel was, mocht er alleen gedoopt worden, geen huwelijken of begrafenissen. Pas in 1925 werd Lommel-Werkplaatsen een zelfstandige parochie, die afgesplitst werd van die van Lommel Centrum. Het betreft een driebeukige bakstenen kruiskerk. De klok bevindt zich in een dakruiter. Boven de toegangsdeur bevindt zich een Sint-Barbarabeeld. In 1997, is de voorgevel gerestaureerd door de vzw Europees Centrum voor Restauratietechnieken van Hasselt, alsook plaatsing van een nieuw Barbarabeeld, vervaardigd door Helena Verherstraeten (Balen). De inventaris is grotendeels uit de tijd van de bouw van de kerk. Nabij de kerk bevindt zich het Mariapark. Voor de kerk bevindt zich een Heilig Hartbeeld.
Onze-Lieve-Vrouw ter Kempenkerk

De Onze-Lieve-Vrouw ter Kempenkerk is de parochiekerk van de Lommelse wijk Balendijk, gelegen aan de Tortelstraat. Deze kerk werd ingezegend in 1966, toen de wijk groeiende was vanwege de vestiging van de Philips-glasfabriek in de nabijheid. In de jaren '80 van de 20e eeuw werden nog eens 900 huizen bijgebouwd in het kader van de nieuwbouwwijk Balendijk-West, waardoor het aantal gelovigen nog verder toenam. Het kerkgebouw oogt als een noodkerk. De architectonische kwaliteiten zijn minimaal. Werd ontwijd in 2022 en onttrokken aan erediensten
De Groote Hoef

De Groote Hoef is een hoeve in Lommel, gelegen aan Hoeverdijk 11. Geschiedenis De Groote Hoef, eertijds de grootste hoeve van Lommel, was bezit van de Abdij van Averbode. Ze beschikte over meer dan 100 ha aan grondbezit. In 990 zou het bezit door ene Ansfried geschonken zijn aan de Sint-Petrus'-Bandenkerk te Hilvarenbeek. Begin 13e eeuw werd het betwist tussen het toen aanwezige kapittel van deze kerk, en de Abdij, en in 1227 kwam het goed aan Averbode, maar men diende aan het kapittel een jaarlijkse cijns te betalen. Het voormalige domein wordt tegenwoordig weliswaar door de Ringlaan doorsneden, maar de toenmalige perceelscheidingen zijn nog terug te vinden in het recente stratenpatroon. De Groote Hoef lag ten zuiden van de huidige Karrestraat, en ten noorden ervan kwam omstreeks 1378 nog een andere hoeve tot stand, de Kleine Hoef genaamd. Nadat aanvankelijk de broeders van de Abdij het land bewerkten, werd het al spoedig in pacht uitgegeven. De hoeve werd in 1486 in brand gestoken door de troepen van Willem I van der Marck Lumey, en ook in 1511 vond een brandstichting plaats. In 1586 werd de hoeve door een troep protestantse soldaten in brand gestoken, en onder meer in 1735 was er weer sprake van brand en plundering, mogelijk door de Bokkenrijders. In 1798 werd de hoeve aan de pachters verkocht. In 1975 werd de hoeve aangekocht door de stichting Groote Hoef en in de daaropvolgende jaren werd de hoeve, het woonhuis en de schaapskooi gerestaureerd. Er werd nabij de hoeve een moestuin aangelegd. Omstreeks 1998 werd in het woonstalhuis een restaurant met feestzaal ingericht. In de schaapskooi kwam in 1994 een molenmuseum. Gebouwen Het complex omvat een hoofdgebouw met stal en woonhuis, een schaapskooi, en een langsschuur. Het woonhuis heeft mogelijk een 15e-eeuwse kern en ook delen uit 1587. In de 18e en 19e eeuw werd de stal verbouwd. Deze bestaat uit vakwerkbouw die later versteend is. Het woonhuis bevat een schouw die mogelijk 15e-eeuws is. De huidige schaapskooi is 19e-eeuws. Hierin bevindt zich het molenmuseum, met molenmodellen en diverse maalwerktuigen en molenaarsgereedschappen. De driebeukige langsschuur heeft een kern van 1736. Hier bevond zich vroeger een rosmolen waarmee de dorsinrichting werd aangedreven. Ook vindt men hier de rosmolen van de Groote Hoef, een replica van een West-Vlaamse rosmolen.
Kasteel van Loye

Het kasteel van Loye is een kasteel in de Belgische gemeente Lummen. Het kasteel van Loye werd opgetrokken in het jaar 1429. Door het specifieke karakter als verdedigingsburcht kan men niet onmiddellijk één welbepaalde bouwstijl herkennen. Het kasteel bevat belangrijke delen in gotische, Maaslandse renaissance-stijl (1649) en in classicistische stijl (1784). Opvallend is de toegangsbrug die gekenmerkt wordt door twee rechtopstaande leeuwen. De twee vensters links aan de oostkant zijn geschilderd in plaats van echt (“trompe-l’oeils”). Zo kan de luxetaks op vensteroppervlakte worden ontlopen. Achtereenvolgens werd het kasteel bewoond door de families van Horion, Van Elderen, Van der Heyden a Blisia en De Fabribeckers de Cortils et Grâce. De bekendste bewoner van het kasteel was Johan Lodewijk van Elderen, die prins-bisschop van Luik was van 1688 tot 1694. Het omringende kasteeldomein, grenzend aan de Demer, heeft een oppervlakte van ruim 300 hectare. Het is een waardevol natuurgebied met belangrijke loofbos- en vijverpartijen met tal van zeldzame planten- en diersoorten. Op het kasteeldomein bevindt zich ook de Sterkapel. Het kasteel en het omliggende domein zijn privé-eigendom en dus niet toegankelijk. Enkel in de Mariamaand mei is de weg naar de Sterkapel toegankelijk voor het publiek. Zie ook Agentschap Onroerend Erfgoed 2016: Kasteel van Loye. In Inventaris Onroerend Erfgoed. Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Limburg (België)
Huis Thuysbaert

Huis Thuysbaert is een laat-19e-eeuwse burgerwoning in de Belgische stad Lokeren. Dit neobarokke gebouw is gelegen op het Stationsplein 10. Het was een aantal jaar onderdeel van het Lokerse Stedelijk Museum. Op dit ogenblik is het eigendom van GD&A Advocaten die het pand en de tuin restaureerden. Het gebouw werd in 1998 beschermd als monument. Geschiedenis Huis Thuysbaert werd in 1882-1883 gebouwd in opdracht van de Lokerse oliehandelaar en brouwer Hector Thuysbaert. De burgerwoning bleef lange tijd in handen van de familie Thuysbaert. Ook oud-burgemeester, Prosper Thuysbaert jr., en hoogleraar aan de KU Leuven, Prosper Thuysbaert sr., woonden in deze woning uit de belle époque. Externe links Huis Thuysbaert op de website van Erfgoed Waasland Toerisme Oost-Vlaanderen[dode link]