NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Campo Santo, Ghent

The Campo Santo of Ghent, Belgium, is a famous Roman Catholic public burial ground in Sint-Amandsberg. The Campo Santo has been declared a historical monument by the government. This cemetery is located in the district of Dampoort. History On top of a hill of 19 meter, bishop Philips Erard van der Noot erected in 1720 a late Baroque chapel in honour of Saint Amandus. The inspiration for the establishment of the cemetery on the hill came from Paris's largest cemetery, Père Lachaise. It takes its name from the Campo Santo dei Teutonici e dei Fiamminghi ("Cemetery of the German and Flemings"), a burial site in Rome adjacent to the St. Peter's Basilica. The cemetery was opened on 8 December 1847 by Fr Jozef van Damme, the local parish priest. One of the first burials was that of Countess Marie de Hemptinne. The Roman Catholic bourgeoisie of Ghent favoured this place as their place of burial and almost all great Catholic families of Ghent are buried here. In addition, well-known liberals, politicians, writers, painters and composers were also given a final resting place at the cemetery. Famous burials Christine D'haen, poet and author Filip De Pillecyn, man of letters Jules de Saint-Genois (Jules Ludger, Baron de Saint-Genois des Mottes), archivist, writer and historian Luc De Vos, musician, author and Ghent folk hero Jan Grauls Joseph Guislain, psychiatrist Corneille Heymans Jan Hoet Karel Lodewijk Ledeganck Wilfried Martens Polydore Martou and Hortensia Modlinski, brewer, family monument by Geo Verbanck Frans Masereel, sculptor Louis Minard, builder Lodewijk Roelandt Marc Sleen, cartoonist Leo Vindevogel Gustave van de Woestijne, artist Karel van de Woestijne, author Not only are some of those who are buried here noteworthy, but also some of the gravestones are the works of famous sculptors or craftsmen such as Jozef Geefs, Aloïs de Beule and Geo Verbanck. The Campo is thus also well known for its funerary heritage and architecture. 131 graves are protected and listed as valuable. References External links Visit.gent.be Inventaris
Campo Santo (Gand)

Campo Santo, parfois appelé le Père-Lachaise flamand, est un grand cimetière à Mont-Saint-Amand, une commune de Gand en Belgique. Il est nommé d'après le cimetière Campo Santo de Rome. De nombreux notables catholiques ou libéraux ainsi que plusieurs artistes, écrivains, peintres, poètes y ont trouvé leur dernière demeure. Description et situation Le cimetière est situé près d'une colline sur laquelle Saint Amand aurait tenu ses prêches au VIIe siècle. Au point culminant se trouve la chapelle Saint-Amand de style baroque (1720), ainsi que des arbres qui étaient déjà là lors des premières funérailles en 1847 . Conservation du patrimoine De nombreux sculpteurs ont fait de Campo Santo un véritable musée au XIXe et XXe siècle. Parmi eux Jef Claerhout, Aloïs De Beule, Paul DeVigne, Hippolyte Leroy, Gustav Van den Meersche, Géo Verbanck. Plusieurs éléments du patrimoine funéraire du cimetière sont inscrits ou classés au titre des monuments historiques. Personnalités inhumées à Campo Santo Le cimetière de Campo Santo est le lieu de sépulture de nombreuses personnalités, dont voici une liste non exhaustive. : Albert Baertsoen (1866-1922) , peintre belge Jules de Saint-Genois (1813-1867), écrivain Hélène De Reuse (1892-1979), peintre Charles Doudelet (1861-1938) , artiste peintre Albert Dutry (1860-1918), critique d'art et artiste peintre Jozef Guislain (1797-1860), médecin belge Corneille Heymans, lauréat du prix de médecine 1938 Karel Lodewijk Ledeganck (1805-1847) Rosalie Loveling (1834-1875) Wilfried Martens (1936-2013), ancien Premier ministre belge Polydore Martou en Hortense Modlinski, sépulture par le sculpteur Geo Verbanck Frans Masereel (1889-1972) Martin-Joseph Mengal (1784-1851) Lodewijk Roelandt, architecte belge Ferdinand Augustijn Snellaert (1809-1972) médecin Louis Tytgadt (1841-1918), peintre Valentin Vaerwyck (1882-1959), architecte belge Gustave van de Woestijne (1881-1947), peintre belge Karel van de Woestijne (1878-1929), écrivain belge Louis Van Overstraeten (1818-1849), architecte belge Astère Vercruysse de Solart (1834-1921), industriel senateur Jan Frans Willems (1743-1846), écrivain belge Notes et références Bibliographie Luc Lekens et Johan Decavele, Het Campo Santo in 131 levensverhalen (Le Campo Santo en 131 récits de vie), 2001, (ISBN 9789080672215) Andre Capiteyn et Johan Decavele, in Steen en Brons, van leven en dood (Dans la pierre et le bronze de la vie et de la mort), 1981, Ville de Gand, Service des cimetières municipaux, Archives municipale Articles connexes Campo Santo Camposanto monumentale Portail de la Flandre-Orientale
Vlaams Wielercentrum Eddy Merckx

Das Vlaams Wielercentrum Eddy Merckx (deutsch Flämisches Radzentrum Eddy Merckx) ist eine Radrennbahn im belgischen Gent, Provinz Ostflandern. Sie ist neben dem Sport Vlaanderen Heusden-Zolder Velodroom Limburg (eröffnet 2023) eine von zwei überdachten Radrennbahnen in Belgien, die den internationalen Wettkampfstandards entspricht. Das Wielercentrum, benannt nach Eddy Merckx, dem größten Rennfahrer der Radsportgeschichte, wurde am 17. Februar 2006 eröffnet. Sie liegt im Erholungsgebiet Blaarmeersen und ist Teil des Sport-Vlaanderen-Sportzentrums in Gent. Der Bau wurde von der Provinzregierung von Ostflandern, der Stadt Gent, dem belgischen und dem flämischen Radsportverband sowie der belgischen Lotteriegesellschaft finanziell unterstützt. Hinter der Halle mit Radrennbahn erstreckt sich eine BMX-Piste, und der Innenraum der Radrennbahn ist für die Sportarten Handball, Korfball, Volleyball, Badminton und Radball nutzbar. Seit der Eröffnung des Wielercentrums finden dort jährlich die belgischen Bahnmeisterschaften statt. 2019 wurden in der Halle die UEC-Bahn-Europameisterschaften der Junioren/U23 ausgetragen. Siehe auch Topsporthal Vlaanderen Watersportbaan Weblinks Vlaams Wielercentrum Eddy Merckx. In: sport.vlaanderen. Sport Vlaanderen, abgerufen am 13. November 2020 (niederländisch). Einzelnachweise
Vlaams Wielercentrum Eddy Merckx

The Flemish Cycling Center Eddy Merckx is a sport complex with indoor cycling track in the Belgian city of Ghent. It is named after the famous Belgian road and track cyclist Eddy Merckx. The venue hosted the 1988 UCI Track Cycling World Championships and the 2009 European Track Cycling Championships, and for years it is the permanent location of the Belgian National track championships. History In 1988, the open-air track "Blaarmeersen" was built in the Blaarmeersen recreation center close to the Watersportbaan in Ghent. The Track Cycling World Championships were organized there that same year. The weather conditions during these world championships were so bad that the competitions had to be postponed several times and the program was delayed. On this basis, the UCI changed the regulations stating that from then on the track cycling world championships had to be organized on an indoor cycling track. The concept of the semi-covered cycling track was mainly tailored to training. The cycling track itself, the oval on which the race took place, was considered one of the best in Europe, even in the world. However, the ancillary accommodations were minimal, such that extra stands had to be added for important championships. In 2005, the Blaarmeersen slope was covered after a cooperation agreement between, among others, the Flemish Government, the Royal Belgian Cycling League, Bloso, and the City of Ghent. The "Flemish Cycling Center Eddy Merckx" was officially opened on February 17, 2006. The permanently covered track of 250 meters bears the name of multiple world champion Eddy Merckx. The first important championships that took place were the Men's and woman's omnium races of the 2009 European Track Championships. In 2019, it hosted the UEC European Track Championships (under-23 & junior). Other sports On June 25, 2009, a BMX track was opened, a track that meets UCI standards. The course is 375 meters long, has 4 dolomite strips, 3 bends and a starting hill with fully automatic starting gates. Other sports are also be practiced on the center square of the track. There are courts for handball, korfball, volleyball, badminton and cycle ball. See also List of cycling tracks and velodromes References
Vlaams Wielercentrum Eddy Merckx

Het Vlaams Wielercentrum Eddy Merckx is een overdekte wielerpiste in de Belgische stad Gent. Ze werd ontworpen door het Gentse architectenbureau Avapartners. Geschiedenis In 1988 werd de openluchtpiste "Blaarmeersen" gebouwd in het recreatiecentrum Blaarmeersen aan de Watersportbaan te Gent. Het wereldkampioenschappen baanwielrennen werd er datzelfde jaar georganiseerd. In 2005 werd de piste Blaarmeersen overdekt. Op 17 februari 2006 werd het "Vlaams Wielercentrum Eddy Merckx" officieel geopend. De permanent overdekte baan van 250 meter draagt de naam van de Belgische wielrenner en ex-wereldkampioen Eddy Merckx. Bouw piste Voor de realisatie en financiering van dit project werd op 9 november 2003 een samenwerkingsakkoord afgesloten tussen de Vlaamse regering, Bloso, het provinciebestuur van Oost-Vlaanderen, het stadsbestuur van Gent, de Koninklijke Belgische Wielrijdersbond vzw en de Wielerbond Vlaanderen vzw. Rekening houdend met de ervaring bij dergelijke samenwerkingsvormen trad het Bloso op als bouwheer. In september 2004 begon men met de afbraak van de bestaande piste in de Blaarmeersen. De metalen constructie en de houten piste zelf bleven behouden. De tribune en de kleedkamers werden opgefrist. Vanaf december 2004 begon de bouw van de overkapping van de wielerpiste. Het project werd op 6 december 2004 voorgesteld aan de pers door Vlaams minister van Sport Bert Anciaux samen met de andere partners. 17 februari 2006: officiële opening. Randaccommodatie 25 juni 2009: opening van het eerste Oost-Vlaamse BMX-parcours, een baan die voldoet aan de UCI-normen (samenwerking van Bloso, Stad Gent en Wielerbond Vlaanderen). Het parcours is 375 meter lang, heeft 4 stroken in dolomiet, 3 bochten en een startheuvel met volautomatisch starthekken. Het parcours is zowel voor wedstrijdrijders als voor recreanten en starters toegankelijk. Eind 2011 werd door de Stad Gent nog een BMX-oefenpiste aangelegd naast de BMX-piste. Aan de achterzijde van de wielerpiste bevinden zich afspuitplaatsen voor mountainbikes. Op het middenplein van de piste kunnen ook andere sporten worden beoefend. Er zijn terreinen voor handbal, korfbal, volleybal, badminton en cyclobal. De overdekte wielerbaan, de BMX-piste en het middenplein worden door Sport Vlaanderen (het vroegere Bloso) beheerd en geëxploiteerd. Cycling Vlaanderen Sinds 2006 zijn in het wielercentrum ook kantoren van de Vlaams wielerbond gevestigd. Ook de trainers van de topsportschool voor het wielrennen zijn hier gevestigd.
Broeders van Liefde

Die Broeders van Liefde (deutsch Brüder der Liebe, latein. Fratres a caritate, F.C.) sind eine katholische Ordensgemeinschaft, die vor allem Laienbrüder aufnimmt. Sie wurde 1807 durch den Kanoniker Peter Joseph Triest in Gent (Belgien) begründet und widmete sich vor allem der Krankenpflege und dem Schulunterricht. Heute sind mehrere hundert Brüder in Irland, Belgien, Rumänien, USA, Ukraine, Italien, Indonesien, Japan, Philippinen, Indien, Pakistan, Sri Lanka, Papua-Neuguinea, Kanada, Peru, Brasilien, Dem. Rep. Kongo, Ruanda, Burundi, Südafrika, Tansania, Elfenbeinküste, Kenia, Vietnam, Republik Kongo und den Niederlanden tätig. Der Kongregation selbst hat weltweit etwa 600 Mitglieder und ist in rund 30 Ländern aktiv. In Belgien werden zwölf psychiatrische Kliniken sowie Dutzende Schulen, Krippen und Orthopädiezentren mit circa 14.000 Beschäftigten unterhalten. In Deutschland erregte die Ordensgemeinschaft 2017 durch ein Bekenntnis zur aktiven Sterbehilfe Aufsehen. Sie sind mit Ärzten verbunden, die nach ihren eigenen kulturellen Standards diagnostizieren. Die verwendeten Definitionen von psychischen Erkrankungen widersprechen dem internationalen Schutz der Religionsfreiheit. Sie wurden wegen Gewalt und Rechtsmissbrauch scharf kritisiert. Die vatikanische Glaubenskongregation verfügte im März 2020, dass sich die Psychiatrischen Kliniken nicht mehr als „katholisch“ bezeichnen dürfen; Grund ist die aktive Sterbehilfe für psychisch Kranke. Weblinks Homepage der Broeders van Liefde (niederländisch) Irischer Zweig: Brothers of Charity Einzelnachweise
Fratelli della carità di Gent

I fratelli della Carità di Gand (in latino Fratres a Caritate, in francese Frères de la Charité de Gand) sono un istituto religioso maschile di diritto pontificio: i membri di questa congregazione laicale pospongono al loro nome la sigla F.C. Storia La congregazione venne fondata dal sacerdote belga Pierre-Joseph Triest (1760 - 1836), canonico di San Bavone a Gand. Membro della commissione per gli ospizi civili della sua città, al fine di salvare dalla chiusura una casa di riposo per anziani, ebbe l'idea di affidarne la cura a una comunità religiosa: i primi tre candidati si presentarono a Triest il 28 dicembre 1807 dando inizio al nuovo istituto, detto in origine dei fratelli ospedalieri di San Vincenzo de' Paoli. L'istituto ricevette il pontificio decreto di lode del 10 aprile 1888 e l'approvazione definitiva della Santa Sede il 22 aprile 1899; le sue costituzioni vennero approvate il 23 novembre 1809 e definitivamente il 4 luglio 1899. Attività e diffusione I fratelli della carità si dedicano particolarmente all'assistenza agli anziani, alla cura dei malati psichiatrici e dei disabili ed all'istruzione, soprattutto dei portatori di handicap (ciechi e sordomuti). Sono presenti in Europa (Belgio, Paesi Bassi, Irlanda, Italia, Regno Unito, Romania, Ucraina), in Asia (Filippine, Giappone, India, Indonesia, Pakistan, Sri Lanka, Vietnam), nelle Americhe (Brasile, Canada, Perù, Stati Uniti d'America), in Africa (Burundi, Costa d'Avorio, Repubblica del Congo, Repubblica Democratica del Congo, Kenya, Ruanda, Sudafrica, Tanzania); la sede generalizia è a Roma. Al 31 dicembre 2005, la congregazione contava 95 case e 572 religiosi, tutti laici. Note Bibliografia Annuario Pontificio per l'anno 2007, Libreria Editrice Vaticana, Città del Vaticano 2007. ISBN 978-88-209-7908-9. Guerrino Pelliccia e Giancarlo Rocca (curr.), Dizionario degli Istituti di Perfezione (10 voll.), Edizioni paoline, Milano 1974-2003. Voci correlate Suore di Carità di Gesù e Maria Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Fratelli della Carità di Gand Collegamenti esterni Il sito web ufficiale dei fratelli della carità, su fracarita.org. URL consultato il 13 giugno 2007 (archiviato dall'url originale il 22 giugno 2012).
Транзитный лагерь Мехелен

Транзитный лагерь Мехелен (нем. SS- Sammellager Mecheln) — лагерь заключения и депортации в Доссине, самой старой казарме Мехелена, созданный нацистами в оккупированной Бельгии. Транзитный лагерь был под управлением полиции безопасности (нем. Sicherheitspolizei, сокр. SiPo, Зипо) для того, чтобы собрать и депортировать евреев, цыган и других меньшинств, в основном из Бельгии в трудовой лагерь Хайдебрек-Козель и концентрационные лагеря Аушвиц-Биркенау в оккупированной немцами Польше. Во время Второй мировой войны, между 4 августа 1942 года и 31 июля 1944 года, 28 поездов депортировали из это лагеря более 25 тысяч евреев и цыган, большинство из которых приехали в лагеря смерти Аушвиц-Биркенау. Только 1240 из них выжили. С 1996 года музей Холокоста в Доссинской казарме, под названием Музей Депортации и Сопротивления напоминает об этих печальных событиях военного периода. Местоположение Летом 1942 года нацисты готовились депортировать евреев из оккупированной Бельгии, из которых около 90 процентов жили на севере страны, близ Антверпена или в Брюсселе. На полдороге от этих городов находится Мехелен, город с крупным железнодорожным узлом, который обеспечил легкий транспорт, в том числе в восточном направлении. Рельсовый путь, который связывал местный грузовой док, проходил вдоль обводного канала реки Дейле (Dijle) на кольцевой дороге в центральной части города, где рельсы проходили мимо маленьких огороженных решеткой окон в военных казармах генерал-лейтенанта барона Доссин-де-Сен-Жорж (Émile Dossin de Saint-Georges). См. также Холокост в Бельгии Атака на двадцатый конвой группы Юры Лившица Примечания Литература Schram, Laurence. De cijfers van de deportatie uit Mechelen naar Auschwitz. Perspectieven en denkpistes // De Belgische tentoonstelling in Auschwitz. Het boek – L'exposition belge à Auschwitz. Le Livre (нид.). — Het Joods Museum voor Deportatie en Verzet, 2006. — ISBN 978-90-76109-03-9.
Fagnolle Castle

Fagnolle Castle (French: Château de Fagnolle) is a castle located in the district of Fagnolle, in the municipality of Philippeville, Wallonia, Belgium, and in the Fagne region. The castle was formerly the centre of government of the small independent Barony, later County, of Fagnolle. It was constructed in the 12th century, and is now ruined. See also List of castles in Belgium
Hippoliet Lippensplein

Het Hippoliet Lippensplein is een plein in het centrum van Gent. Het plein ligt op het kruispunt van de Vlaanderenstraat, de Brabantdam, de Lange Boomgaardstraat en de Kuiperskaai. Geschiedenis Het plein is ontstaan in 1883-1885 bij het uitwerken van het Zollikofer - De Vigneplan, namelijk de aanleg van de Vlaanderenstraat om het Zuidstation met het stadscentrum te verbinden. Het werd in 1918 vernoemd naar de voormalige burgemeester Hippolyte Lippens. In 2017 werd hier een van de knips (verkeersfilters) tussen de sectoren van het circulatieplan Gent aangelegd, met kortetermijnmaatregelen. In augustus 2023 kreeg het pleintje rond deze verkeersfilter een definitieve aanleg.
Grand-Place de Saint-Nicolas

La Grand-Place (en néerlandais : Grote Markt) est la place principale de la ville belge de Saint-Nicolas, située dans le centre-ville. C'est la plus grande grand-place de Belgique, couvrant une superficie de 3,19 ha. Histoire Notes et références Voir aussi Liens externes Site officiel de Saint-Nicolas Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Flandre-Orientale
Sint-Martinuskerk (Oombergen)

De Sint-Martinuskerk van Oombergen (Zottegem) is een gotische kruisbasiliek met een omringend kerkhof. Van de oorspronkelijke romaanse zaalkerk uit de eerste helft van de 12de eeuw is de middenbeuk bewaard gebleven. In 1147 schonk bisschop Nicolaus van Kamerijk (op aandringen van Bernardus van Clairvaux) de kerk aan de benedictijnse abdij van Saint-Ghislain. De toren werd rond 1400 opgetrokken, het transept in 1640, en het koor in 1701 (uitbreidingen door het geslacht Damman, heren van Oombergen). Na een brand in 1919 werd de kerk in 1920-1921 gerestaureerd door architect Valentin Vaerwyck en werden zijbeuken toegevoegd. Sinds 1942 is de kerk met de vele Balegemse steen beschermd als monument. Naast de kerk ligt de pastorietuin van Oombergen speelbos drOOmbergen. In 2021 raakte bekend dat het dak, de gevels en de glas-in-loodramen van de kerk worden gerestaureerd. Vanaf 1753 werd in de Sint-Martinuskerk een relikwie bewaard van de heilige Agatha, waardoor de kerk een bedevaartsoord werd. Ook ontstond de traditie van de Sint-Agathabroden, de verkoop per opbod van gewijde broden in het weekend na 5 februari. Deze religieuze folklore bestaat in Oombergen al ruim 250 jaar tijdens de kermis. Oorspronkelijk ontstond de traditie om broden die op kermismaandag tijdens de zielmis waren gewijd, uit te delen aan de armen en behoeftigen van het dorp. Soms werd er als extra gift een muntstuk ingebakken. Later werden de broden verkocht en werd de opbrengst nadien onder de armen verdeeld. Heel wat gezinnen bakken de dag voordien een speciaal brood in alle vormen en smaken. Traditiegetrouw wordt het laatste brood verkocht via het werpen van munten in een mandje. Wie de laatste munt gooit voor de gong weerklinkt, mag het brood meenemen naar huis. Afbeeldingen Bronnen inventaris onroerend erfgoed
Sint-Andreaskerk (Strijpen)

De Sint-Andreaskerk of Sint-Andrieskerk van Strijpen (Zottegem) is een neogotische kerk die werd gebouwd in 1897-1898 volgens de plannen door Jules Goethals. Vanaf de 12de eeuw kwam het patronaatsrecht van de parochie in handen van de abdij van Mont-Saint-Martin (tot de Franse tijd in België). In de 12de eeuw was de Sint-Andrieskerk de hoofdkerk waar de parochies Zottegem en Erwetegem van afhingen. Van die vorige kerk is enkel de 15de-eeuwse gotische noordelijke transeptarm bewaard gebleven. Het interieur bevat onder andere een 17de-eeuwse marmeren doopvont, een rococo-preekstoel uit de 18de eeuw en het monumentale schilderij De Besnijdenis van Christus van Nicolas De Liemaeckere. De kerk bevat een zeldzaam orgel van orgelbouwer Henri Laureys. Sinds 1979 is de kerk beschermd als monument. Afbeeldingen Bronnen inventaris onroerend erfgoed
Sint-Gorikskerk (Sint-Goriks-Oudenhove)

De Sint-Gorikskerk of Sint-Gaugericuskerk van Sint-Goriks-Oudenhove (Zottegem) bevat romaanse elementen die teruggaan tot de 12de eeuw, namelijk de hoofdbeuk uit roodbruine ijzerzandsteen. De kerk is toegewijd aan de heilige Gorik van Kamerijk en wordt omringd door een klein kerkhof. Bouwgeschiedenis De kerk bestaat uit een schip met brede hoofd- en zeer smalle noordelijke zijbeuk van vier traveeën; noordelijke kapel van één travee met vlakke sluiting; schuin tegen de oostwand van het schip ingeplante oosttoren met zuidelijke traptoren; koor van een rechte travee met driezijdige sluiting; zuidelijke sacristie van één travee; rechthoekige bergruimte in noordoostelijke hoek van zijkapel en toren. In de vroeggotische periode werd de kerk uitgebreid met een noordelijke zijbeuk, later met een achtkantige middentoren (op de plaats van het romaanse koor) en een polygonaal koor, en nog later met een noordelijke zijkapel als soort van transeptarm; in 1579 beschadigd door de geuzen, gevolgd door herstellingen in 1592-1599; dakherstelling in 1616; steekboogvensters in zuidgevel van het schip in midden 18de eeuw; herstel van spits in 1838; nieuwe sacristie en opknapbeurt in 1877; restauratie van daken en toren in 1923; gebrandschilderde ramen en vermoedelijk ook het traceerwerk van het zuidelijke beukvenster in 1928. Aan weerszijden van het portaal bevinden zich twee stroken metselwerk in visgraatverband. In het traptorentje zitten twee grijnzende maskers in ijzerzandsteen verwerkt. Volgens een legende verwijzen die naar een conflict tussen de pastoor en de lokale heer, waarbij de pastoor de aparte toegangsdeur voor de heer dicht had laten metselen. In 1729 kreeg de toenmalige pastoor van de aartsbisschop van Mechelen twee deeltjes van het Heilig Kruishout, die in een reliekhouder werden gestopt. Op de feestdagen van de Kruisvinding en van de Kruisverheffing (processiedagen) wijdde de pastoor het ‘Kruiswater’. Vanaf 1971 kreeg het dorpsplein rond de kerk daarom de naam Kruiswaterplein. Op het Kruiswaterplein werd in 2019 in het kader van een landschapsbelevingsproject van Toerisme Vlaamse Ardennen en Regionaal Landschap Vlaamse Ardennen een zitbank met ijzerzandsteen geplaatst en ook een 'krabsteen', een verwijzing naar de bouwmaterialen van de Sint-Gorikskerk. Sinds 1943 is de kerk beschermd als monument. Afbeeldingen Bronnen inventaris onroerend erfgoed
Sint-Pieters-Bandenkerk (Erwetegem)

De Sint-Pieters-Bandenkerk van Erwetegem (Zottegem) is een classicistische kerk met Lodewijk XVI-meubilair. De kerk werd voor het eerst vermeld in 1162. In 1779 werd de huidige kerk in baksteenmetselwerk met zandsteen opgetrokken ter vervanging van de hardstenen kerk. De toren is een overblijfsel van die kerk. In de kerk hangen een 17de-eeuws en drie 18de-eeuwse schilderijen van onbekende meesters . Het orgel uit 1828 is het werk van Charles van Peteghem en is sinds 1980 beschermd. Het hoogaltaar is afkomstig uit de afgebroken Gentse kerk van het Sint-Veerlekapittel. Exterieur & interieur Bronnen inventaris onroerend erfgoed