NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Elooiskerk (Snellegem)

De Sint-Elooiskerk of Sint-Eligiuskerk is de kerk van het Belgische dorp Snellegem. Het gebouw is een van de oudste en merkwaardigste kerkgebouwen uit het Brugse ommeland. Het bestaat uit verschillende delen: de neogotische kerk, gebouwd in 1893 gebouwd naar een ontwerp van architect Verbeke, een romaanse achthoekige vieringtoren, een schip dat dateert uit de 12e eeuw en sinds 1937 beschermd is. Historiek De kerkelijke geschiedenis van Snellegem gaat een heel eind in de geschiedenis terug. In de 7de eeuw behoorde Snellegem tot het Merovingisch kroondomein. In de tweede helft van de 7de eeuw werd onder impuls van Sint-Elooi een houten kerkje opgetrokken, toegewijd aan Sint-Stefanus. In 1150 werd op dezelfde plaats een nieuwe kerk gebouwd: een romaanse, driebeukige basilicale kruiskerk met vieringtoren. Het was een van de oudste romaanse bouwwerken van Vlaanderen. In 1805 brak een kleine brand uit in de toren van de kerk. De brand was gesticht door Gerben Ongena, Lucas Peiren en Bjarn D'Hont als protest tegen de lage graanprijzen. Alle drie werden gevangengenomen. Rond 1890 werd de kerk grotendeels afgebroken, enkel de westbeuk en de vieringtoren bleven staan. Tussen 1891 en 1893 werd naast de oude gedeelten een nieuwe neogotische kerk gebouwd met het koor aan de westzijde. In 1937 werden de oudste gedeelten, namelijk de westbeuk en de vieringtoren, als beschermd monument geklasseerd. In het begin van de jaren 1990 werd de kerk gerestaureerd en op 1 oktober 1994 werd het gebouw heringewijd door bisschop Vangheluwe. Bezienswaardigheden de communiebank van 1653, een oude altaarsteen van de oude kerk, een schilderij van Van Duyvenbode, enkele beelden uit de 17e en 18e eeuw, enkele neogotische glas-in-loodramen. Bronnen O. Vandeputte, Filip Devos, Gids voor Vlaanderen: toeristische en culturele gids voor alle steden en dorpen in Vlaanderen, Lannoo, 2007 Ronny Maes, Snellegem in vergeelde foto's, Het Streekboek, 1987 Inventaris Onroerend Erfgoed
Slachthuis van Anderlecht

Het slachthuis van Anderlecht (Frans: Abattoirs d'Anderlecht) is een slacht- en marktcomplex in de wijk Kuregem van de Brusselse gemeente Anderlecht. De eigenaar is de nv Abattoir. De grote markthal en andere delen zijn illustratief voor de industriële architectuur van de negentiende eeuw. Sinds 1988 is de grote markthal als monument beschermd. Geschiedenis In 1887 besliste Brussel om het gemeentelijke slachthuis te vervangen door een nieuw gebouw. Het oude was de oorzaak van ernstige problemen bij het transport van vee en op het gebied van hygiëne ten gevolge van verouderde installaties en van de lozing van afval in de Zenne, waardoor voor andere activiteiten geen zuiver water meer uit de rivier kon worden geput. Er werd gekozen voor een vestiging in Kuregem, waar nog steeds moerassige gebieden voorkwamen. De plek was gunstig gelegen aan het kanaal Brussel-Charleroi, dicht bij een spoorlijn. De Société anonyme des Abattoirs et Marchés d'Anderlecht-Cureghem werd opgericht in mei 1888. De bouwwerken begonnen met de omleiding van een Zennearm en de drooglegging van de terreinen door de aanleg van dijken. De aard van het terrein vereiste de bouw van vier meter diepe funderingen met ruime gewelfde kelders. De grote metalen overkapping die erbovenop is gebouwd, vormt een rechthoek van honderd vierkante meter. Ze is ontworpen door architect Emile Tirou. De dakconstructie wordt ondersteund door een honderdtal gietijzeren zuilen. Twee bronzen stieren markeren de hoofdingang. Op het domein bevinden zich nog verschillende andere gebouwen. De werkzaamheden werden voltooid in 1890. De aanwezigheid van het slachthuis bracht leven in de wijk en bevorderde de organisatie van tal van activiteiten, incluis de inplanting van leerlooierijen en voedingsbedrijven. De andere Brusselse slachthuizen konden niet lang met het Anderlechtse wedijveren. In 1920 werd het beheer van het slachthuis overgenomen door de gemeente Anderlecht. Na ernstige economische problemen werd het domein in 1980 ten slotte aan een coöperatieve vereniging van handelaars en slachters verkocht die zich op de renovatie toelegde. In 1983 werd de nv Slachthuizen Anderlecht opgericht, later hernoemd tot Abatan en Abattoir. Op het slachthuis werkten in 2006 ongeveer 1500 mensen. De hal dient ook als overdekte markt voor voedingswaren en als rommelmarkt. In de Kelders van Kuregem worden, sinds hun renovatie in 1992, verschillende evenementen georganiseerd zoals beurzen, tentoonstellingen en seminars. Er is ook een ijskelder en een paddenstoelenkwekerij. De sluiting van de slachtlijn is gepland na afloop van de milieuvergunning in 2028. Ze wordt vooral gebruikt voor ritueel (onverdoofd) slachten. Externe links Officiële website Gearchiveerde website Abatan Kelders van Kuregem Voetnoten
Sint-Martinuskerk (Hergenrath)

De Sint-Martinuskerk (Sankt Martinuskirche) is de parochiekerk van de tot de Belgische gemeente Kelmis behorende plaats Hergenrath, gelegen aan de Aachener Straße. De huidige kerk, in neoclassicistische stijl, is van 1837 en werd gebouwd op de plaats van een eerdere kerk. Het ontwerp was van Johann Peter Cremer, architect en bouwkundig inspecteur te Aken. Deze kerk is gebouwd in baksteen met natuurstenen elementen. De toren werd gebouwd 1843-1844. Deze toren wordt geflankeerd door de verlengde zijbeuken en heeft een ingesnoerde achtkante naaldspits. De kerk heeft een halfcirkelvormige koorafsluiting en de scheibogen rusten op Toscaanse zuilen. Het neogotisch hoofdaltaar is van 1849. Ook het zijaltaar is neogotisch. Er is een 16e-eeuws houten Sint-Annabeeld. Het orgel is van 1872 en werd vervaardigd door C. Wendt. Op het kerkhof zijn nog enkele grafkruisen te zien die terug gaan tot begin 16e eeuw.
Sint-Audomaruskerk (Adinkerke)

De Sint-Audomaruskerk in het Belgische dorp Adinkerke is een kerkgebouw uit 1855, toegewijd aan Audomarus of Omaar, een geestelijke afkomstig uit Normandië. De kerk is een neogotische driebeukige hallenkerk met een deels romaanse (12e eeuw), deels gotische kerktoren. Ook het transept is gotisch en voor een gedeelte uit ijzerzandsteen. De oudere delen bleven bewaard nadat de kerk tijdens de Franse tijd in België in brand werd gestoken. Historiek Jan van Waasten (1099-1130), bisschop van Terwaan zegende de kerk in in 1120. Het was toen een kruiskerk met vieringtoren. Sporen van de oude zadeldaken zijn duidelijk zichtbaar langs de zijden van de toren. De vierkante toren bestaat uit twee ongelijke geledingen en een stompe torenspits. De onderste geleding (tot aan de eerste druiplijst) is Romaans, de bovenste gotisch. Aan de westzijde van de toren bouwde men twee grote steunberen. De kerk werd herhaalde malen beschadigd of vernield. Op het torendak staat een kruis en een windhaan. De haan herinnert aan het evangelieverhaal van de verloochening van Christus door Petrus toen de haan driemaal kraaide. De haan staat symbool voor waakzaamheid en boete. De kerk is omringd door een kerkhof. Opvallend in de kerk zijn de glasramen uit 1953-54 van de glazenier Cor Westerduin. Bron Infofiche Onroerend Erfgoed België Webpagina van de gemeente De Panne
St. Mariä Himmelfahrt (Kelmis)

St. Mariä Himmelfahrt (niederländisch Maria-Hemelvaartkerk Kelmis; französisch Notre-Dame de l’Assomption (La Calamine)) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in der Ortschaft Kelmis im Norden der Deutschsprachigen Gemeinschaft Belgiens. Geschichte Die Kirche wurde in neugotischer Backsteinbauweise errichtet. Das belgische Zinkwerk Vieille Montagne sowie die belgische und die preußische Regierung leisteten die hierzu nötigen finanziellen Hilfen. Nach einer Bauzeit von zwei Jahren fand die Kirchweihe am 3. Oktober 1865 statt. Der ehemalige Hauptaltar, dessen Mittelkonsole heute als Tabernakel dient, stammt aus dem Jahr 1867. 1869 wurden das Chorgestühl und zehn Jahre später der Kreuzweg errichtet. Die Glocken kamen 1870 hinzu. Eine Gedenktafel im Vorbau des Hauptportals enthält die Namen belgischer und deutscher Soldaten der Ortschaft, die während des Ersten Weltkrieges an beiden Fronten gefallen sind. Altäre und Figuren Von den beiden Seitenaltären ist der linke der Muttergottes mit dem Jesuskind gewidmet. An den Wänden neben den Seitenaltären befinden sich Statuen verschiedener biblischer Gestalten, u. a. Jesus Christus sowie der Heilige Petrus. Im hinteren Teil der Kirche ist eine lebensgroße Pietà dargestellt. Die kniende trauernde Muttergottes hält die Hand ihres verstorbenen Sohnes. Alle Darstellungen sind mit neugotischen Elementen umgeben und mit kräftigen Farben bemalt. Orgel Die Orgel im Chor über dem Hauptaltar stammt aus den Jahren 1968/1998 und wurde von Stephan Schumacher und seinem Sohn Guido Schumacher erbaut. Ursprünglich war ein Brustwerk vorhanden, welches später zum Hinterwerk ausgebaut wurde. Architektonisch markant sind die beiden weit ausschwingenden symmetrischen Seitenfelder und die freie Aufstellung der Orgelpfeifen im mittleren Teil. Literatur Peter Hennes: Mariä Himmelfahrt. Die katholische Pfarrkirche von Kelmis. Geschichte – Kulturgut – Glaube. Grenz-Echo Verlag, Eupen 2018, ISBN 978-3-86712-138-5. Weblinks Einzelnachweise
Maria-Hemelvaartkerk (Kelmis)

De Maria Hemelvaartkerk (Mariä-Himmelfahrtskirche) is de parochiekerk van de Belgische plaats Kelmis, gelegen aan het Kirchplatz. Geschiedenis Deze kerk is gelegen in het voormalige Neutraal Moresnet en werd gebouwd van 1863-1865 in neogotische stijl. Zowel de Belgische als de Pruisische regering, en ook de zinkmaatschappij Vieille-Montagne, steunden de bouw. Gebouw Het betreft een bakstenen kruiskerk. Het interieur is neogotisch en werd in de jaren na de inwijding geplaatst, de kruiswegstaties in 1879. Merkwaardig is de gedenkplaat in het voorportaal, waarop de namen te vinden zijn van zowel de Belgische als Duitse soldaten die tijdens de Eerste Wereldoorlog tegen elkaar streden rond Kelmis en er gesneuveld zijn.
Bastogne Barracks

Bastogne Barracks, centre d'interprétation de la Seconde Guerre mondiale, est un musée de la ville belge de Bastogne. Histoire Ce musée, situé à Bastogne et dont l'entrée est gratuite, est géré par l'armée belge. Il est d'ailleurs situé à l'endroit où se situait l'ancien quartier général d'Anthony McAuliffe, dans la caserne Heintz. Celle-ci était d'ailleurs utilisée comme siège de la 101e division aéroportée américaine durant le siège de Bastogne. Présentation La superficie du musée est d'environ 2 350 m2. Le « Vehicle Restoration Center » est également accessible et permet de découvrir une vaste collection de blindés et chars du Musée royal de l'armée qui y retrouvent une nouvelle vie car ils y sont restaurés. Il est également possible de visiter les casernes souterraines et d'observer divers objets des troupes américaines, allemandes et britanniques ainsi que des pièces d'artillerie, des armes légères ou du matériel radio et médical. C'est dans le sous-sol de ce musée que le général Anthony McAuliffe aurait déclaré « Nuts! » en réponse à l'appel de l'Allemagne à la reddition. Un plus grand musée, le Bastogne War Museum, se situe à un kilomètre de celui-ci. Notes et références Voir aussi Liens externes Site officiel Portail des musées Portail de la province de Luxembourg Portail de la Seconde Guerre mondiale
Bastogne Barracks

Bastogne Barracks (Koninklijk Legermuseum) is een museum in de Belgische stad Bastenaken (Bastogne). Sinds 1 oktober 2010 was het museum het interpretatiecentrum van de Tweede Wereldoorlog geworden. Een detachement van het Koninklijk Legermuseum biedt tentoonstellingen en reconstructies rond het thema van de Slag om de Ardennen en zorgt voor de restauratie en het behoud van voertuigen en erfgoeduitrusting van het Koninklijk Legermuseum. Het bevindt zich in de kazerne Quartier Onderluitenant Heintz aan de Rue de la Roche, een kazerne die met de naam Heintz Barracks tijdens de Tweede Wereldoorlog werd gebruikt als hoofdkwartier van de US 101st Airborne Division tijdens de belegering van Bastogne. Het beschikt over een uitgebreide collectie gerestaureerde tanks en militaire voertuigen, biedt de mogelijkheid tot een rondleiding door de ondergrondse kazerne en toont voorwerpen van Amerikaanse, Duitse en Britse troepen. In het kantoor in de kelder deed General McAuliffe zijn beroemde uitspraak "Nuts!", reagerend op de Duitse vraag om overgave. In andere vertrekken zijn stukken artillerie, handvuurwapens, radio- en medische apparatuur ondergebracht. Specialisten van het Belgische leger begeleiden bezoekers door de basis, getooid met de bijnaam Nuts cave.In Bastenaken bevindt zich een kilometer verder naar het oosten het nog grotere Bastogne War Museum. Tot 2017 viel het museum onder de Historische Pool van Defensie. Sinds 2017 valt het museum onder het beheer van het War Heritage Institute. Externe link officiële website
Chapelle Saint-Roch (Neu-Moresnet)

La Chapelle Saint-Roch (Rochuskapelle) est une chapelle située à Neu-Moresnet, dans la commune belge de La Calamine. Historique C'est une chapelle en pierre sous un toit en bâtière pourvu d'un clocheton. Elle a été érigée dans ce qui constituait à l'époque le centre de la localité. La première mention écrite du bâtiment date de 1646, mais la chapelle pourrait être plus ancienne. La petite cloche dans le clocheton date de 1651 et porte l'inscription « + s.maria ora pro nobis ». En 1662, un chapelain célébrait quotidiennement la messe, que ce soit dans la chapelle même ou sur le terrain de la mine de zinc voisine. Dans la seconde moitié du XVIIe siècle, la chapelle est victime d'actes de vandalisme commis par les troupes françaises qui parcourent la région, mais elle est chaque fois restaurée. A l'occasion de travaux de rénovation, on y a découvert un autel en pierre qui semble provenir d'une époque antérieure, et a été incorporé dans un des murs. D'autres travaux de rénovation ont eu lieu en 2004. La chapelle est classée monument historique en 1983, classement étendu en 2015 par le gouvernement de la communauté germanophone de Belgique. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Sint-Rochuskapel (Neu-Moresnet) » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Liste du patrimoine immobilier classé de La Calamine Portail de l’architecture chrétienne Portail de la province de Liège
Sint-Rochuskapel (Neu-Moresnet)

De Sint-Rochuskapel (Rochuskapelle) is een kapel in de tot de Belgische gemeente Kelmis behorende plaats Neu-Moresnet. Het is een in breuksteen opgetrokken kapel onder wolfsdak, met een dakruiter. De kapel werd opgetrokken in het oude centrum van Kelmis en de eerste schriftelijke vermelding is van 1646, maar mogelijk is de kapel iets ouder. Het klokje in de dakruiter is van 1651. In 1662 kwam er een rector die dagelijks de Mis moest lezen hetzij in de kapel, hetzij op het terrein van de zinkmijn. In de 2e helft van de 17e eeuw had de kapel te lijden onder vandalisme van de Franse troepen die rondzwierven in deze streek. De kapel werd steeds hersteld. Bij verbouwingswerkzaamheden in het interieur werd een altaarsteen aangetroffen die op een hogere ouderdom van de kapel duidde. Deze werd in de muur ingemetseld. Ook in 2004 vonden restauratiewerkzaamheden plaats. De Sint-Rochuskapel staat op de plaats waar de Grünstrasserbach in de Hohnbach stroomt, en die stroomt vervolgens kort daarna uit in de Geul. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Kelmis
Bazilika svaté Krve

Bazilika svaté Krve (nizozemsky Basiliek van het Heilig Bloed nebo Heilig-Bloedbasiliek) je římskokatolický poutní chrám v Bruggách. Dvojitý kostel se skládá z románské dolní kaple sv. Basila a gotizované horní kaple sv. Krve. V ní je uložena jedna z nejdůležitějších relikvií Evropy – ampule s krví Kristovou. Od roku 1923 je chrám basilikou minor. V 9. století na místě kostela stála pevnost na ochranu pobřeží před Vikingy. Dvojitý kostel se skládá z románského dolního kostela – kaple sv. Basila – dokončeného v roce 1149, a horního kostela, který byl původně také románský, poté přestavěn goticky, v roce 1790 poničen francouzskými vojáky a v 19. století renovován v novogotickém puristickém stylu. Ampule s krví Kristovou se uchovává ve stříbrném relikviáři z roku 1661. Hrabě a křižák Dětřich Alsaský, který pocházel z Brugg, prý tuto relikvii obdržel odměnou za statečné činy během druhé křížové výpravy v Jeruzalémě. Od roku 1291 se sv. Krev nosí městem ve slavnostním procesí na svátek Nanebevstoupení Páně. Procesí sv. Krve bylo roku 2009 zaneseno na Seznam děl ústního a nehmotného dědictví lidstva. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Heilig-Blut-Basilika na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bazilika svaté Krve na Wikimedia Commons
Basilique du Saint-Sang de Bruges

La Basilique du Saint-Sang (en néerlandais : Heilig-Bloedbasiliek) est un édifice religieux catholique sis sur la place du Bourg à Bruges, en Belgique. Une chapelle romane dédiée à saint Basile est remaniée et largement agrandie au XIIe siècle pour recevoir une relique du Saint-Sang ramenée de Terre sainte par Thierry d'Alsace. Comme centre important de pèlerinage, elle fut déclarée basilique. Historique À l'origine, il y avait une chapelle dédiée à Saint-Basile[réf. nécessaire], de style roman, érigée au début du XIIe siècle. Au cours du même siècle, elle fut construite selon le souhait du comte de Flandre d'alors, Thierry d'Alsace, qui avait ramené la relique du Saint Sang, retrouvée en Terre sainte lors de la deuxième croisade. Cette relique est ramenée de Jérusalem par Léonius de Furnes, aumônier de Thierry d'Alsace puis conservée en ces lieux depuis 1150. Par la suite, l'édifice a été remanié plusieurs fois, comme le montre le style transitoire de sa façade gothique et renaissance. Au cours du XIXe siècle, des campagnes de rénovation successives ont donné à la chapelle son aspect néogothique définitif, avec ses décorations murales caractéristiques. Les vitraux du chœur datent de 1845 et représentent les souverains qui ont régné sur le comté de Flandre, de Philippe le Hardi, duc de Bourgogne, à l'archiduchesse Marie-Thérèse d’Autriche, impératrice du Saint-Empire romain germanique. Simple église au départ, l’édifice fut élevé au rang de basilique en 1923. Tradition remontant au Moyen Âge, chaque année a lieu le jour de l'Ascension la grande procession du Saint-Sang, qui débute devant la basilique. Description et particularités Au rez-de-chaussée, la chapelle Saint-Basile (ou chapelle basse) a gardé son style roman et ses imposants piliers de forme cylindrique. Elle contient un bas-relief, d'un atelier du XIIe siècle à Tournai, qui représente le baptême du Christ, ainsi qu'une Vierge en bois polychrome datant environ de 1300. Hormis cette crypte romane du XIIe siècle, la basilique comporte également un bel escalier à spirale de 1530 permettant l'accès à la chapelle du Saint-Sang se trouvant à l'étage, de style gothique et datant de 1480. Celle-ci était aussi d'origine romane avant d'être transformée ; elle permet de découvrir la relique du Saint Sang. Mobilier Dans la chapelle du Saint-Sang se trouve une chaire de vérité de 1728 et des peintures murales du XIXe siècle. Le maître-autel est de Jean-Baptiste Bethune et la fresque murale le surmontant est de René de Cramer et de Frans Coppejans. La châsse du Saint-Sang (elle-même élaborée en 1617), des habits religieux et des peintures dont un triptyque représentant une Pietà, offert en 1519 à la confrérie du Saint-Sang par le Maître du Saint-Sang, sont exposés dans le musée attenant à la basilique. Notes et références Liens externes (nl) Site officiel Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du Moyen Âge Portail de Bruges
Basilica del Santo Sangue

La basilica del Santo Sangue, in fiammingo Heilig-Bloedbasiliek, è una basilica minore situata nella piazza del Burg a Bruges, in Belgio. Costruita originariamente nel XII secolo come la cappella della residenza dei conti di Fiandra, la chiesa ospita una reliquia del Preziosissimo Sangue che si dice sia stata presa da Giuseppe di Arimatea e portata dalla Terra santa da Teodorico di Alsazia, conte di Fiandra. Storia e descrizione Nel 1134 il conte di Fiandra Teodorico di Alsazia decise di costruire in questo luogo una cappella dedicata a San Basilio per la sua residenza, allora al Ghyselhuus, o Oud Steen, poi divenuta l'odierno Municipio di Bruges. La cappella di stile romanico venne terminata nel 1143. Nel 1147 il conte di Fiandra partì per la Seconda crociata e in Terra Santa venne in possesso di questa reliquia, che venne trasportata a Bruges verso il 1150 e conservata in questa cappella, che venne dunque intitolata al Preziosissimo Sangue. La reliquia attirò sempre più pellegrini e si decise di costruire una cappella più grande in stile gotico, al di sopra di quella romanica, per accoglierla. I lavori iniziarono verso il 1480 determinarono con la realizzazione della facciata gotico-rinascimentale, eseguita fra il 1529 e il 1534 su progetto di J. Aerts e B. van Kerckhoven; una delle prime creazioni di influenza rinascimentale nelle Fiandre. Venne collegata con la cappella inferiore da una scala gotica a chiocciola nel 1530. Restaurata più volte durante il XIX secolo in stile neogotico, fu elevata a basilica minore nel 1923. Opere d'arte Tabernacolo del Santo Sangue, opera in oro, argento e pietre preziose di Jan Crabbe, 1617. Trittico con Donatori di Pieter Pourbus, 1556. Trittico della Deposizione del Maestro del Santo Sangue, 1519. Crocifisso di Frans Francken II. Le vetrate sono copie ottocentesche degli originali, oggi conservati al Victoria and Albert Museum di Londra. L'altare maggiore della cappella di San Basilio è stato disegnato da Jean-Baptiste Bethune e scolpito da Michel Abelloos. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su basilica del Sacro Sangue Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su holyblood.com. (EN) Basilica del Santo Sangue, in GCatholic.org.