NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Het Zeepaard

Het Zeepaard (Frans: Le Cheval Marin) is een gereconstrueerd 17de-eeuws gebouw op de kruising van de Brusselse Baksteenkaai en de Varkensmarkt, vlak bij het Sint-Katelijneplein. Geschiedenis Havenkantoor Het Zee-peerd in Vlaamse Renaissancestijl werd vermoedelijk gebouwd rond 1680 en diende als verblijfplaats van de kapitein van de haven van Brussel die destijds tot in de binnenstad liep. Daarnaast kon men hier ook kaartjes voor de boot naar Antwerpen kopen. Bij aanvang van de 18de eeuw verviel deze functie en werd het gebouw een 'voorspoedige herberg' in de haven. In de loop van de 18de en 19de eeuw raakte het gebouw ernstig in verval. Eind 19de eeuw Brussels burgemeester Karel Buls, die bekend stond om zijn liefde voor markante gebouwen en historisch erfgoed, besloot in 1893 het pand te kopen. De bedoeling was om het gebouw volledig herop te bouwen in oorspronkelijke staat en er een kantoor van de havenpolitie en museum van te maken. In 1899 werd het gebouw gesloopt en min of meer identiek gereconstrueerd, onder leiding van architect Marcq. Dit project bleek echter erg duur uit te vallen en de stad verkocht het gebouw weer zodra het voltooid was, zonder dat het zijn voorziene functie kon waarmaken. Hierna opende er wederom een herberg. Restaurant In de loop van de 20ste eeuw opende er in het pand een restaurant: Le Cheval Marin. De zaak verwierf grote bekendheid, maar ging in 1999 failliet. Na het sluiten van Le Cheval Marin raakte het gebouw opnieuw in verval doordat de eigenaar het verwaarloosde. Het werd een krot, beklad met graffiti en overwoekerd door onkruid. In 2003 werd het gebouw op de monumentenlijst geplaatst. De buurtbewoners en erfgoedorganisaties hoopten dat er hierdoor verbetering zou komen in de situatie, maar uiteindelijk bleef een renovatie uit. De stad kon namelijk niets doen aan de verloedering omdat Le Cheval Marin nog steeds in privéhanden verkeerde en het gebouw dus onteigend zou moeten worden. De eigenaar kreeg leegstandboetes van 49 duizend euro per jaar opgelegd, maar het duurde tot 2013 tot hij uiteindelijk een bouwvergunning aanvroeg voor de renovatie, waarbij een horecazaak beneden en appartementen boven zouden moeten komen. Een jaar later besloot de eigenaar het gebouw te koop te stellen voor 1,1 miljoen euro. Eind 2015 werd Le Cheval Marin uiteindelijk gekocht door een vastgoedbedrijf, dat de bouwvergunning uitvoerde. Op de verdiepingen kwamen appartementen en op het gelijkvloers, gehuurd door AB InBev, een horecazaak die kortstondig opende in 2018 en definitief in 2023.
Gerechtsgebouw (Dendermonde)

Het gerechtsgebouw van Dendermonde is opgetrokken in het centrum van de Belgische stad Dendermonde, naar de plannen van architect Valentin Vaerwyck. Het werd in gebruik genomen in 1927, maar de locatie zelf heeft een langer historisch verleden. Bouwfases Op die plaats werd reeds in de 10e eeuw een burcht opgetrokken door keizer Otto II, waar onder meer gevangenen werd vastgehouden. Op diezelfde plaats begonnen de karmelieten in 1664 met de oprichting van een klooster tot het in 1796 werd gesloten en ingericht als tempel van de rede. De kerk werd in 1811 een gerechtshof en de kloostercellen werden omgevormd tot gevangenis. Buiten kreeg het gebouw een neoklassiek uitzicht met zuilen en fronton. Eind 19e eeuw werd het vervangen door een neogotische gebouw naar een ontwerp van architect Pieter Van Kerkhove. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het door de Duitsers in brand gestoken. Na de oorlog werd voor de heropbouw een wedstrijd uitgeschreven, waarna de opdracht ging naar Valentin Vaerwyck. Voor de decoratie werd een beroep gedaan op beeldhouwers Oscar Sinia en Geo Verbanck, twee kunstenaars die veelvuldig met Vaerwyck samenwerkten. Het wordt bekroond door een beeld van het Ros Beiaard en de Vier Heemskinderen, geflankeerd door uilen die de wijsheid symboliseren. Het gerechtsgebouw is sinds 1996 een beschermd monument.
Auberge de Herborist

Auberge de Herborist is een restaurant in Sint-Andries, Brugge. De huidige chef is Alex Hanbuckers. Het restaurant is gelegen op het platteland, in een gerestaureerde hoeve. Geschiedenis Het restaurant is opgestart door Arnold Hanbuckers, de vader van de huidige chef-kok. Vanaf 2005 had het restaurant in de Michelingids een Michelinster. Deze raakte het restaurant in 2022 kwijt. Gault Millau gaf in de gids voor 2013 een quotering van 16 op 20.
Kasteel Puyenbrug

Het kasteel Puyenbrug is een kasteel gebouwd in 1881 dat deel uitmaakt van het provinciaal domein Puyenbroeck, sinds diens oprichting in 1965. Vanaf 1976 huist in dit gebouw het Molenmuseum, de provinciale erfgoedsite Mola Molencentrum. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Oost-Vlaanderen Lijst van onroerend erfgoed in Wachtebeke Referenties Kasteel Puyenbrug op Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed De collecte van molenmuseum MOLA online
Kontich-Lint railway station

Kontich-Lint is a railway station in the town of Kontich, Antwerp, Belgium. The station opened on 2 May 1836 on the 13, Lines 25 and 27. The train services are operated by National Railway Company of Belgium (NMBS). Train services The station is served by the following services: Brussels RER services (S1) Antwerp - Mechelen - Brussels - Waterloo - Nivelles (weekdays) Brussels RER services (S1) Antwerp - Mechelen - Brussels (weekends) References External links Kontich railway station at Belgian Railways website
Gare de Kontich-Lint

La gare de Kontich-Lint est une gare ferroviaire belge des lignes 25, de Bruxelles-Nord – Anvers (Y Luchtbal) et 27 de Bruxelles-Nord à Anvers-Central, située sur la commune belge de Kontich, dans la province d'Anvers en Région flamande. Elle est mise en service en 1836 par les Chemins de fer de l’État belge, d’abord comme simple halte. Elle devient une gare durant la seconde moitié du XIXe siècle. Situation ferroviaire Histoire Service des voyageurs Accueil Gare SNCB, elle dispose d'un guichet et d'une salle d'attente les jours ouvrables. L'achat de titres de transports peut aussi s'effectuer avec un automate de vente. À partir de mars 2021, les guichets ne seront plus ouverts les mardis et mercredis. Desserte Kontich-Lint est desservie par des trains Suburbains (ligne S1 du RER bruxellois) de la SNCB circulant sur la ligne commerciale 25 (voir brochure SNCB). Du lundi au samedi, la desserte comprend deux trains S1 par heure dans chaque sens, contre un seul le dimanche. Ils circulent d'Anvers-Central à Nivelles via Malines, Bruxelles-Nord, Bruxelles-Midi et Braine-l’Alleud. Intermodalité Les autobus De Lijn desservent les abords de la gare. Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Galerie de photographies Notes et références Voir aussi Articles connexes Ligne 25 (Infrabel) Ligne 27 (Infrabel) Histoire des chemins de fer belges Relations ferroviaires en Belgique Liens externes Informations sur la Gare de Kontich-Lint, sur le site de la SNCB Portail du chemin de fer Portail d'Anvers et de sa province
Station Kontich-Lint

Station Kontich-Lint, voordien Station Kontich, Station Kontich-Kazerne en Station Kontich-Oost geheten, is een spoorwegstation langs spoorlijnen 25 en 27 (Brussel - Antwerpen) met het stationsgebouw en de westelijke sporen van spoorlijn 25 in de gemeente Kontich. De oostelijke sporen van spoorlijn 27 liggen echter in de buurgemeente Lint omdat de spoorweg aan het eilandperron 2-3 de grens vormt tussen beide gemeenten. Langs de vroegere spoorlijn 61 (Antwerpen - Aalst) lag het station Kontich-Dorp. Vanuit dit station is een aftakking naar spoorlijn 13 richting Lier. In de loop van 2021 sloten de loketten hier hun deuren en werd het station een stopplaats. Naam Het station, dat iets verder weg ligt van de dorpskern van Kontich, heeft reeds verschillende namen gedragen. Van bij de opening in 1836 heette het kortweg Station Contich, waarna het in 1885 veranderde in Station Kontich-Oost. In 1903 werd de naam gewijzigd in Station Kontich-Kazerne omwille van de nabijheid van een legerkazerne (de wijk draagt nog steeds de naam Kontich-Kazerne). Vanaf 1974 droeg het station weer zijn oorspronkelijke naam, Station Kontich. In juni 2016 werd aangekondigd dat de naam van het station zou wijzigen naar Station Kontich-Lint, gezien de nabijheid van de plaats Lint. Op 11 juni 2017 ging de naamsverandering van kracht. Andere vroegere stations in Kontich waren station Kontich-Dorp, station Kontich-Molenstraat en station Kontich-Nieuwe Lei. De treinramp van Kontich (1908) Op 21 mei 1908 reed een trein, wegens een verkeerde wisselstand, in het station Kontich in op een stilstaande reizigerstrein. Drie rijtuigen werden vernield en er vielen 40 doden. Treindienst Galerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Kontich-Lint

Kontich-Lint (niderl. Station Kontich-Lint) – stacja kolejowa w Kontich, w prowincji Antwerpia, w Belgii. Znajduje się na linii Bruksela – Antwerpia i Kontich – Lier. Kasy biletowe są otwarte tylko w dni powszednie w godzinach 5:45–13:00. Linie kolejowe 13 Kontich – Lier 25 Bruksela – Antwerpia 27 Bruksela – Antwerpia Połączenia Linki zewnętrzne Informacje o stacji na SNCB/NMBS
Vleeshuis

Vleeshuis (letteralmente casa delle carni, sede della gilda dei macellai dal XVI al XVIII secolo) è il nome di una delle storiche e caratteristiche costruzioni della città fiamminga di Anversa, in Belgio. Oggi è la sede del Museo di archeologia e arti applicate. Storia e descrizione Nel Medioevo sorsero già degli edifici atti a riparare i fornitori e commercianti di carni. Nel 1250 venne costruito il primo Vleeshuis in questa zona, vicino allo Steen, la fortezza di Anversa, e non lontano dalla Schelda; specifico per la macellazione e vendita del bestiame. Intorno al 1500 l'edificio divenne troppo piccolo, così la Corporazione dei macellai ha decise di costruire un nuovo mercato, vicino a quello del bestiame. Il nuovo edificio doveva fornire lo spazio per 62 macellai, sale riunioni e magazzini. Il grande architetto cittadino Herman de Waghemakere ha progettato l'edificio che venne costruito tra il 1501 e il 1504. Si tratta di un edificio tardo gotico eretto in mattoni rossi e pietra arenaria bianca composti in assise alternate bianche rosse; sormontato da enorme tetto e rinserrato fra torrette scalari ottagonali e contrafforti. L'interno si sviluppa su due superbi saloni sovrapposti, di 50 × 18 metri, divisi in due navate, che occupa il corpo principale, e altri quattro piani nel sottotetto. Durante l'occupazione francese, nel 1793, le Corporazioni vengono abolite e il Vleeshuis viene destinato a deposito. Dopo il 1830 vari artisti s'insediarono nell'edificio, aprendovi uno studio, tra i quali vi risiedette il pittore Nicaise de Keyser. La commissione provinciale per la conservazione ha poi deciso allora di istituirvi il Museo di archeologia e arti applicate, che vide la completa ristrutturazione edilizia e nel 1913 l'apertura del museo. Il Museo espone una collezione di bronzi, ceramiche, l'iconografie, l'architetture, interni e strumenti musicali. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Mercato delle Carni Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su museumvleeshuis.be. (NL) Sito ufficiale, su museumvleeshuis.be. Vleeshuis, su archINFORM.
Sint-Martinuskerk (Werken)

De Sint-Martinuskerk is de kerk van het Belgisch dorp Werken, gelegen aan het Werkenplein. De kerk en de parochie zijn genoemd naar Sint-Martinus. De kerk ligt in het dorpscentrum op een hoogte, en is omgeven door linden. Rond de kerk ligt een bedevaartsweg met zeven kapelletjes, omgeven door een beukenhaag. Vlakbij ligt de "Hogen Andjoen", een motte als restant van een vroegmiddeleeuwse nederzetting. Geschiedenis De geschiedenis van de Sint-Martinuskerk wordt afgebeeld op een brandraam in de kerk: 7e eeuw: een houten bedehuis werd gebouwd, mogelijk door Sint-Eligius 9e eeuw: verwoesting door de Noormannen Omstreeks 1145 werd een natuurstenen kerk opgetrokken in romaanse stijl. In 1295 verhuisde de Abdij Hemelsdale van Esen naar Werken. 1578: De Abdij Hemelsdale werd verwoest door de Geuzen; de kerk werd geplunderd en zwaar beschadigd 1609: de kerk werd herbouwd en vergroot Franse Revolutie (1797): Sansculotten onteren de kerk en verbannen pastoor Desimpel naar het Île de Ré Eerste Wereldoorlog: Werken was een van de laatste dorpen achter de gevechtslinies die nog bewoond was. In 1917/1918 werd de kerk onder vuur genomen en volledig vernietigd. De wederopbouw eindigde pas in 1928. Tweede Wereldoorlog: In de nacht van 30 op 31 juli 1943 brandde de kerk volledig uit na een bombardement met brandbommen. Alleen de sacristie en de calvarie aan de noordmuur bleven gespaard. De kerk werd herbouwd naar het model van de verwoeste kerk van 1947-1950. Architecten waren Jozef Viérin en Luc Viérin. In 1958 werd een orgel geplaatst, dat was gebouwd door de firma Loncke. In 1990 werd archeologisch onderzoek in de kerk uitgevoerd, waarbij ook twaalf middeleeuwse graven werden blootgelegd. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met pseudotransept, gebouwd in gele baksteen, ijzerzandsteen en Doornikse steen. De natuurstenen waren afkomstig van de verwoeste kerk. Een deel van het pseudotransept en de achtkante vieringtoren werden in romaanse stijl herbouwd. De beuken werden in gotische stijl herbouwd. De glas-in-loodramen werden ontworpen door Michel Martens. Omgeving De kerk wordt omringd door een kerkhof, en een ommegang met zeven kapelletjes, gebouwd omstreeks 1891 en gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Smarten.
Église Saint-André d'Anvers

L'église Saint-André est un édifice religieux catholique de style baroque sis à Anvers, en Belgique sans le quartier de Saint-André. Construite au XVIe siècle comme église conventuelle des Augustins. Elle est aujourd'hui église paroissiale. Historique L'église est utilisée comme église paroissiale à partir de 1529. En 1568, l'église est divisée entre réformés et catholiques. Depuis le 25 novembre 2007, une partie de l'église fut aménagée pour devenir un 'musée d'église'. Description intérieure Le maître-autel est l'œuvre de Willem Ignatius Kerricx (XVIIIe siècle). Personnalité Henri Conscience y fut baptisé en 1812. Gaston Berghmans y est enterré en mai 2016. Josephus Guilelmus Soussé y fut maitre de chant. Galerie Références Lien externe (nl) Site officiel de l'église Saint-André d'Anvers Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail d'Anvers et de sa province
Hof van Savoye

The Hof van Savoye (Court of Savoy) or Palace of Margaret of Austria is an early 16th-century building in Mechelen, Belgium. It was one of the first Renaissance buildings in Northern Europe. Margaret of Austria, Duchess of Savoy, Governor of the Netherlands, was granted a house located in the Korte Maagdenstraat (Virgins Short Street), but she found it too small and started an ambitious expansion campaign in 1507. From 1517 to 1530 the architect Rombout II Keldermans furthered the project, along the Keizerstraat (Emperor Street) modifying what became the rear wing, which faces the Palace of Margaret of York, her step grandmother who had died in 1503. Margaret raised her nephew Charles, the later Holy Roman Emperor, in her palace, at which she lived until her death in 1530. Historian Eric Ives describes the inner courtyard and southern wing of the palace, still much like Anne Boleyn must have seen it during the stage of her upbringing at Margaret's court. It stood a model for the Palace of Whitehall as rebuilt for Anne in the 1530s. In 1546 the explosion of the city gate that held the gunpowder stock, the Zandpoort (Sand Gate), brought repairable damage to the palace. It was owned by the city until 1561. That year, it received a new calling as the residence of Granvelle, the first Archbishop of Mechelen, and right-hand man of Philip II. In 1609 the building was bought back by the city and served as the headquarters of the Great Council of the Netherlands from 1616 until 1795. The Hof van Savoye became known as the Gerechtshof (Court of Justice), because it houses the lower courts (Criminal and Civil Court, Justice of the Peace, and Police Court). See also List of castles in Belgium Notes Footnotes References "Paleis Margaretha van Oostenrijk (ID: 3472)". De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed (in Dutch). Vlaams Instituut voor het Onroerend Erfgoed. Retrieved 2011-09-19. "Keizerstraat (ID: 13738)". De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed (in Dutch). Vlaams Instituut voor het Onroerend Erfgoed (VIOE). Retrieved 2009-09-19.
Palacio de Margarita de Austria

Hof van Savoye ("corte de Saboya" en idioma flamenco) es la denominación del palacio de Margarita de Austria en Malinas (actual Bélgica), desde donde se gobernaban los Países Bajos de los Habsburgo en tiempo de Carlos V, su sobrino, que pasó gran parte de su infancia y juventud en este lugar. Es uno de los primeros ejemplos de arquitectura del Renacimiento en el Norte de Europa (Renacimiento nórdico). La bibliografía se suele referir a él como palacio de Malinas o palacio de Margarita de Austria, y a su corte como corte de Malinas.​ A la Archiduquesa Margarita (varias veces viuda, cuyo último marido fue Filiberto II de Saboya -entre 1501 y 1504-) se le asignó una casa en Korte Maagdenstraat ("calle corta de las vírgenes"), que resultó demasiado pequeña para la gobernadora de los Países Bajos. Se decidió un ambicioso plan de engrandecimiento que comenzó en 1507. De 1517 a 1530 el arquitecto Rombout II Keldermans​ llevó a cabo el proyecto a lo largo de la Keizerstraat ("calle del emperador") modificando lo que acabó siendo el ala trasera, frente al palacio gótico de Margarita de Habsburgo, que ocupó el Hof van Savoye hasta su muerte en 1530. El historiador Eric Ives describe cómo debió ser el palacio, especialmente el patio interior y el ala sur, durante la estancia de Ana Bolena en la corte de Margarita. El recuerdo de esos lugares inspiró la reconstrucción del Palacio de Whitehall (Londres), que el rey Enrique VIII de Inglaterra ofreció a Ana en los años 1530.​ En 1546 explotó el polvorín de la puerta de la ciudad (Zandpoort -"puerta de la arena"-), dañando el palacio, que fue reparado. Hasta 1561 el edificio fue propiedad municipal. Ese año fue destinado a residencia de Antoine Perrenot de Granvelle, el "cardenal Granvela", primer arzobispo de Malinas y hombre de confianza de Felipe II. Se continuó la ampliación diseñada por el arquitecto francés Guyot de Beauregard (fallecido en 1551), hasta la culminación de las obras en 1577. En 1609 el palacio volvió a ser propiedad municipal, y sirvió como sede del Gran Consejo de Malinas​ o de los Países Bajos entre 1616 y 1795. En 1876-1885 el edificio fue restaurado y acondicionado para albergar los tribunales de causas civiles y penales, el juzgado de paz y el tribunal de primera instancia, por el arquitecto provincial Leonard Blomme. El lugar pasó a ser conocido como Gerechtshof ("corte de justicia"). Referencias «Paleis Margaretha van Oostenrijk (ID: 3472)». De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed (en neerlandés). Vlaams Instituut voor het Onroerend Erfgoed (VIOE). Consultado el 19 de septiembre de 2011. «Keizerstraat (ID: 13738)». De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed (en neerlandés). Vlaams Instituut voor het Onroerend Erfgoed (VIOE). Consultado el 19 de septiembre de 2009. Notas Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Palacio de Margarita de Austria.
Hof van Savoye

Le Hof van Savoye (Cour de Savoie), ou le Palais de Marguerite d'Autriche, est un palais du XVIe siècle situé à Malines, en Belgique. C'était l'un des premiers bâtiments de la Renaissance en Europe du Nord. Localisation Le palais est situé au Keizerstraat 22 à Malines. Historique Le bâtiment était à l'origine un palais urbain appartenant au chevalier Jérôme Laurin, conseiller et chambellan de Marguerite d'Autriche, issu d'une célèbre famille humaniste de Bruges. Après des problèmes de santé, Marguerite se voit attribuer la maison située dans la Korte Maagdenstraat, mais celle-ci s'avère trop petite. La rénovation commence en 1507 lorsque Marguerite d'Autriche choisit de s'installer pour exercer le gouvernement des Pays-Bas. Une deuxième campagne de construction a lieu de 1517 à 1530 sous la direction de Rombaut II Keldermans, avec la modification de la Keizerstraat. Marguerite réside dans ce palais jusqu'à sa mort en 1530. Des conseillers lui rendaient visite, tels que Guillaume de Croÿ et Henri III de Nassau-Breda. Dans sa bibliothèque, elle conservait les trésors aztèques envoyés par Hernán Cortés. Albrecht Dürer, Érasme et Thomas Moore y ont été invités. L'historien Eric Ives décrit la cour intérieure et l'aile sud du palais telles qu'Anne Boleyn a dû les voir pendant la scène de son éducation à la cour de Marguerite. Il est le modèle pour le palais de Whitehall comme reconstruit pour Anne dans les années 1530. En 1546, l'explosion de la porte de la ville qui contenait le stock de poudre à canon, le Zandpoort (porte de sable), a causé des dommages réparables au palais. Elle est la propriété de la ville jusqu'en 1561. Cette année-là, elle reçoit une nouvelle vocation de résidence d'Antoine Perrenot de Granvelle, premier archevêque de Malines et bras droit de Philippe II. En 1609, le bâtiment est racheté par la ville et sert de siège au Grand conseil des Pays-Bas de 1616 à 1795. Le Hof van Savoy est devenu le palais de justice de Malines sous le nom de Gerechtshof (Cour de justice), car il abrite les tribunaux inférieurs (tribunal pénal et civil, juge de paix et tribunal de police). Références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques de Malines Liste des châteaux belges par région Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Ressource relative au spectacle : Kunstenpunt Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail d'Anvers et de sa province Portail de la Renaissance