NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Fransmansmuseum

Het Fransmansmuseum is een museum gelegen in Koekelare, gewijd aan de seizoenarbeiders die naar Frankrijk trokken om te werken. Centraal staan het harde werk, de armoede en de miskenning van deze gastarbeiders. Het museum is ingericht in paardenstallen, bergruimten en hopkelder die de bijgebouwen van brouwerij Christiaen waren. In 2016 werd het museum volledig herbouwd om begin maart 2017 terug open te gaan voor het publiek. Aan de ingang staat de beeldengroep "de drie tjoolders" van Willem Vermandere. Externe link Fransmansmuseum op de gemeentewebsite
Sint-Leocollege (Brugge)

Sint-Leocollege was a Catholic high school and elementary school in Bruges, Belgium. Sint-Leocollege was established in 1890 as a private boys' school. In 1916, it was transformed into a public school and in 1993, girls were first allowed to take classes. History In May 1890, the Diocese of Bruges was able to acquire the building of the former English Seminary (located on the site where the Carmelite monastery used to stand) along the Potterierei, with the intention of housing a school there that would become a branch of Sint-Lodewijkscollege, which had already been in existence for over fifty years at that time. While Sint-Lodewijkscollege was an elite school for classical studies including Latin and Greek, Sint-Leocollege was meant to be a 'modern secondary school,' focusing primarily on languages, commerce, and mathematics. Changes in the educational offerings meant that starting from the 1960s, Sint-Leocollege could also provide a broader range of courses, including the classical studies of Latin and Greek. In January 2015, the governing authority decided to merge Sint-Leocollege and Hemelsdaele starting from September 1, 2015, under the name "Sint-Leo Hemelsdaele." The uniform was not introduced. The secondary department fully occupies the premises of Sint-Leocollege, located between Potterierei, Carmersstraat, and Elisabeth Zorghestraat. The buildings of Hemelsdaele, situated between Sint-Jansstraat, Wapenmakersstraat, and Sint-Walburgastraat, house the primary school. The boarding facilities were partially retained. In 2023, the governing authority decided to merge with the school board encompassing, among others, VTI-Brugge. Notable alumni Pieter Aspe, writer Dirk De fauw, politician Alexis Deswaef, human rights lawyer Tuur Dierckx, footballer Karel Dobbelaere, sociologist of religion Nicolas Lombaerts, footballer Bart Moeyaert, writer References
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Gent)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk was een kerk in de buurt van de Sint-Pietersabdij in de Belgische stad Gent. Zij werd gesloopt in 1799 tijdens de Franse bezetting en niet heropgebouwd, net als de kathedralen van Brugge en Luik en de Sint-Michielsabdij in Antwerpen. Oude afbeeldingen tonen een driebeukige gotische kerk met transept en een complexe koorpartij. Recent archeologisch onderzoek wees uit dat de hele benedenkerk met de drie beuken op het huidige Sint-Pietersplein te lokaliseren is. Dit Sint-Pietersplein werd in de 19de eeuw aangelegd op de ruimte die was vrijgekomen door de sloop van de kerk en de sloop van een aantal abdijgebouwen. Sindsdien heeft de Sint-Pieterskerk van de Sint-Pietersabdij, de benaming Onze-Lieve-Vrouwekerk van deze verwoeste kerk overgenomen en heet nu Onze-Lieve-Vrouw-Sint-Pieterskerk. Naast deze kerk ligt de Tweekerkenstraat (die verwijst naar zowel de kerk van de Sint-Pietersabdij als naar de Onze-Lieve-Vrouwekerk).
Croonaert Chapel Cemetery

Croonaert Chapel Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Wijtschate, een deelgemeente van Heuvelland. Ze ligt 1,6 km ten noordwesten van het dorpscentrum en een 400-tal meter van het Duitse loopgravenstelsel "Bayernwald" en is bereikbaar via een 250 m lang pad door het veld. De begraafplaats werd ontworpen door Wilfred Von Berg. Het terrein heeft een oppervlakte van 455 m² en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er worden 75 doden herdacht, waarvan 74 Britten en één Chinees (Chang Chi Hsuen) van het Chinese Labour Corps. Zeven soldaten konden niet meer geïdentificeerd worden. Geschiedenis Croonaert Chapel Cemetery is genoemd naar de "Croonaertkapel", die langs de weg van Voormezele naar Wijtschate stond. De aanleg van de begraafplaats begon op initiatief van de Burial Officer (dit is de officier die verantwoordelijk is voor het registreren en begraven van de gesneuvelden) van de 19th Division in juni 1917 en ze bleef in gebruik tot november 1917. 52 doden behoorden tot deze divisie. Er kwamen nog 2 bijzettingen in april 1918 en januari 1919. De 51 Duitse graven die er oorspronkelijk lagen, werden na de oorlog verwijderd. In 2009 werd de begraafplaats als monument beschermd. Externe links Croonaert Chapel Cemetery op de website van de CWGC. Croonaert Chapel Cemetery op de website van WO1.be
Rentel Offshore Wind Farm

Rentel is an offshore wind farm located in the Belgian part of the North Sea. The wind farm consists of 42 Siemens wind turbines with a capacity of 7.35 MW each, giving the farm a total capacity of 309 MW. The wind farm was fully operational in late 2018. It is the fifth offshore wind project in the Belgian North Sea. It has a cable to shore, but is also connected to the Modular Offshore Grid. After its shorecable was damaged in January 2024, it continued sending limited power via the MOG cable. See also Wind power in Belgium References
Rentel

Rentel is een offshore windmolenpark in de Noordzee. Het ligt op 34 km van de Belgische kust op de zuidwest-schaar ten noordwesten van de Thorntonbank en ten zuidoosten van de Lodewijkbank. Het windpark wordt door Otary geëxploiteerd. Geschiedenis In 2009 werd de concessie voor het vierde windmolenpark in de Noordzee aan Rentel toegekend, een joint venture van het groenestroombedrijf Electrawinds en Rent-A-Port, dat in handen is van de Franse bouwgroep CFE en investeringsmaatschappij Ackermans & van Haaren. In 2012 diende Rentel een aanvraag voor de bouw en exploitatie van een windturbinepark. In 2015 koos het Siemens voor de levering en installatie van 42 windturbines. Het Siemens-model STW 7.0-154 werd gekozen met een vermogen van 7 MW. De bouw ging in 2016 van start en in 2017 begonnen de werken op zee. Eind 2018 was het windpark volledig operationeel en in mei 2019 werd het ingehuldigd. Het was het vijfde offshore windmolenpark voor de Belgische kust. Gegevens Het offshore windpark heeft een opgesteld vermogen van 309 MW. De geschatte jaarproductie is ruim 1 GWh dat is gelijk aan het jaarverbruik van 300.000 gezinnen. De 'direct drive'-windturbines hebben een rotor die direct is verbonden met de generator, een tandwielkast ontbreekt. Elke turbine heeft een vermogen van 7,35 MW. De ashoogte ligt op 106 meter en de rotordiameter is 154 meter. Zie ook Lijst van windmolenparken in de Noordzee Externe link Otary Rentel
ВЕС Рентел

ВЕС Рентел – бельгійська офшорна вітрова електростанція, введена якої в експлуатацію очікується у 2018 році. Місце для розміщення ВЕС обрали у Північному морі в 32 км від узбережжя, між банками Торнтон на південному сході та Lodewijk на північному заході (тобто між ВЕС Торнтон-Банк та Нортвінд). Відстань від неї до порту Остенде, котрий є базою для спорудження та обслуговування станції, становить 40 км. У серпні 2017-го спеціалізоване судно Innovation розпочало встановлення фундаментів монопального типу. Їх палі при діаметрі 8 метрів мають вагу 1250 тон. Перехідні елементи, до яких безпосередньо кріпитимуться вітрові агрегати, мають змінний діаметр 6-7 метрів та важать по 325 тон. Монтаж агрегатів здійснить інше спеціалізоване судно Apollo. Офшорна трансформаторна підстанція також має монопальний фундамент з палею вагою 1050 тон, заглибленою на 40 метрів під морське дно, та перехідним елементом вагою 750 тон. У вересні 2017-го його спорудило назване вище Innovation, тоді як монтаж надбудови з обладнанням вагою 1100 тон очікується весною наступного року. Після підняття напруги до 220 кВ продукція електростанції подаватиметься по кабелю довжиною 40 км на берег до підстанції Стевін біля Зеєбрюгге. Первісно планувалось, що це завдання виконає Living Stone, проте затримка зі спорудженням останнього змусила використати інше кабелеукладальне судно NKT Victoria. На прибережній мілководній ділянці довжиною 6 км лінію прокладатимуть з використанням баржі, при цьому останні 1,7 км спорудить доставлений на ній гусеничний апарат Sunfish. Вітроелектростанція складатиметься із розміщених на площі 23 км2 сорока двох вітрових турбін Siemens типу SWT 7.0-154 з одиничною потужністю 7 МВт та діаметром ротора 154 м. Особливістю турбін буде відсутність в їх конструкції коробки передач, заміна якої є типовою операцією під час експлуатації ВЕС. Вітрові агрегати встановлять на баштах висотою 106 м в районі з глибинами моря від 22 до 36 м. Проект вартістю 1,4 млрд євро реалізовують через компанію Otary RS, власниками якої у рівних долях є Rent-A-Port Energy, Electrawinds Offshore, Z-Kratch, Socofe, SRIW Environment, DEME, Power@Sea та Aspiravi Offshore. Примітки
Zuivelmuseum

Het Zuivelmuseum is een museum in de Belgische gemeente Blankenberge gewijd aan de zuivelindustrie. Het museum bevat een permanente tentoonstelling van oud zuivelmateriaal uit de Lage Landen. De tentoonstelling beschrijft de geschiedenis van de zuivelindustrie in zowel Vlaanderen als Nederland vanaf het begin van de 16e eeuw tot het heden. Het museum bezit onder andere een collectie oude boterkarnen, boterkneders, kaaspersen, afromers, melkflessen, laboratoriummateriaal en allerhande specifieke gebruiksvoorwerpen. Daarnaast worden ook historische prenten, affiches en foto's getoond om het hele zuivelproductieproces te illustreren vanaf het winnen van de melk, over de boter- en kaasproductie tot de verkoop door de melkboer op de markt en aan huis. Externe link Website van het museum
Hotel van Financiën

Het Hotel van Financiën (Frans: Hôtel des Finances) is een 18e-eeuws neoclassicistisch gebouw gelegen aan de Wetstraat 12 te Brussel. Sedert 1836 houden de Belgische ministers van Financiën er kantoor. Aanvankelijk was het opgetrokken als een private residentie (1780) in wat toen nog de Brabantstraat heette. Vanaf 1789 nam de aristocraat Adrien Ange de Walckiers er zijn intrek en stond het gekend als het Hôtel Walckiers. Hij was een rijk man en had de leiding over de Banque de Nettinne. Vanaf 1830 was rechtenprofessor Xavier Jacquelart korte tijd eigenaar.
Église Saint-Remi de Haecht

L'église Saint-Remi (Sint-Remigiuskerk en néerlandais) est une église de style gothique située sur le territoire de la commune belge de Haecht, dans la province du Brabant flamand. Historique L'église est classée monument historique depuis le 22 décembre 1943 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 41860. Architecture Articles connexes Haecht Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Remigiuskerk (Haacht)

De Sint-Remigiuskerk in de Belgische gemeente Haacht is een kerkgebouw toegewijd aan de heilige Remigius van Reims. Het huidige priesterkoor bevat nog muren van de oorspronkelijke kerk uit 1281. De rest van het koor is 17e-eeuws en wordt verlicht via lancetvensters. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk zwaar beschadigd. De kerktoren is een bouwwerk uit 1924. Tijdens de jaren ervoor werd ook het schip herbouwd met witte zandsteen. Ook het neogotisch kerkmeubilair stamt uit die periode. Sint-Quirinus wordt vereerd in een zijkapel uit 1634. De sacristie uit 1771 is dan weer classicistisch.
Bastion Tower

Der Bastion Tower, auch bekannt als AG Building, ist ein Hochhaus in Ixelles, einer Nachbargemeinde der belgischen Hauptstadt Brüssel. Das Gebäude befindet sich am Inneren Ring der Stadt in unmittelbarer Nähe zum Königlichen Palast. Die Bauarbeiten an dem Turm begannen im Jahr 1967; das Gebäude wurde 1970 eröffnet. Der Turm hat eine Höhe von 90 Metern, die sich auf 26 Etagen verteilen. Zusätzlich weist das Gebäude drei weitere unterirdische Etagen auf. Zur Zeit der Fertigstellung war der Bastion Tower eines der höchsten Gebäude der Stadt und des Landes und zählt noch heute zu den höchsten Gebäuden in Belgien. Von 1994 bis 1998 wurde das Gebäude grundlegend renoviert. Weblinks Der Bastion Tower bei Emporis Offizielle Website des Bastion Towers
Tour Bastion

La tour Bastion (en néerlandais : Bastiontoren; en anglais : Bastion Tower), ou tour AG, est un gratte-ciel de Bruxelles, en Belgique, situé porte de Namur, le long de la petite ceinture, sur le territoire de la commune d'Ixelles. Il fut achevé en 1970 et abrite principalement des bureaux. Historique L'endroit où se trouve, de 1675 à la fin du XVIIIe siècle, la bastion de la porte de Namur, est loti après 1851. L'îlot abrite alors le théâtre Molière et le célèbre café L'Horloge, club exclusif pour des industriels et politiciens qui étaient impliqués dans la colonisation du Congo. Ce sont les Assurances Générales qui, après la tour Madou, font construire cette tour, d'après les plans de l'architecte Robert Goffaux, de 1967 à 1970. Elle compte 33 000 m2 de bureaux, répartis sur 26 étages et 90 mètres de hauteur. Les bureaux de la tour sont vendus « par fenêtre » à des dizaines d'entreprises, tandis que les AG mêmes occupent une dizaine d'étages. La construction des tours AG, Hilton et Blaton provoque la constitution du premier comité de quartier de Bruxelles, le Quartier des Arts, une des associations fondatrices d'Inter-Environnement Bruxelles (IEB). En 1994, des investisseurs allemands, suédois et suisses, réunis sous le nom « Bastion S.A. », achètent la tour et investissent 1,2 milliard de francs belges dans une rénovation radicale, réalisée en 1995-1998 par les bureaux d'architectes d'Aldo Sanguinetti, Arte Polis et BIC. Ces derniers déplacent notamment l'escalier de secours de la façade vers le noyau central. Après transformation, la tour est baptisée Bastion Tower. En 2003, le groupe allemand DIFA (de) achète la tour. En 2007, DIFA est rebaptisé Union Investment et vend la tour pour 142 million d'euros à ING Real Estate. En 2011, l'ING Real Estate Investment Management (REIM) est repris dans sa totalité par le fonds américain CBRE. En 2015, CBRE et le groupe australien Invista revendent la tour au groupe britannique Schroders Capital (en). Cette dernière vente se fait pour 110 million d'euros. En 2022, Schroders fait appel aux architectes d'ArtBuild pour réaliser une nouvelle transformation, qui inclut la construction d'un auvent devant l'entrée centrale. Le square du Bastion, devant l'immeuble, fait partie de la propriété de la tour. Son aménagement incombe donc à son propriétaire, qui l'entreprend, en coopération avec la commune et la région, en même temps que la transformation de la tour. Au pied de la tour se trouve l'entrée de la galerie de la Porte de Namur, passage vers la chaussée de Wavre et la galerie Matongé. Dans la galerie se trouve le théâtre Molière, salle de spectacles de la commune d'Ixelles. Accès Voir aussi Liste des plus hauts bâtiments de Bruxelles Notes et références Portail de Bruxelles Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Bastiontoren

De Bastiontoren (Frans: Tour Bastion) is een kantoorgebouw langs de Kleine Ring van Brussel, aan de Naamsepoort in de gemeente Elsene. De toren is genoemd naar de vroegere straat die op die plaats liep. De toren werd in 1970 gebouwd, het telt 25 verdiepingen en heeft een hoogte van 90 meter (112 inclusief de antenne). Het gebouw dient vooral als kantoorruimte. De toren was een van de eerste hoogbouwtorens van de stad Brussel. Het is nog steeds een van de meeste herkenbare gebouwen van de Brusselse skyline. Bastiontoren, beter bekend als Bastion Tower, is het huis van een aantal internationale en institutionele huurders, waaronder een ambassade en een advocatenkantoor. Externe link skyscraperpage.com Bastion Tower official website
Maasbrug (N602)

De Maasbrug van de N602 (plaatselijk Rue des Cimentiers) is een verkeersbrug bij het Belgische dorp Lieze (gemeente Wezet) over de rivier de Maas. De weg heeft twee rijstroken de ene kant op en één rijstrook de andere kant op. Fietsers dienen op de rijbaan te rijden. De brug over de Maas bij Lieze is gecombineerd met een stuw en waterkrachtcentrale. De brug is een onderdeel van de N602, en sluit in het westen aan op de brug bij Lieze over het Albertkanaal. Spoorwegbrug Ongeveer 700 meter zuidelijker van de verkeersbrug ligt de spoorwegbrug (Pont des Allemands) van spoorlijn 24.
Sint-Maternusbasiliek

De Sint-Maternusbasiliek is een basiliek in de Belgische gemeente Walcourt. Bouwgeschiedenis Oorspronkelijk was het een kapittelkerk, gesticht in 922 op bevel van de plaatselijke heer Oduin. De kerk werd in 1026 ingewijd door de Luikse bisschop Reginhald (of Reginar). Ze is toegewijd aan Maternus, bisschop van Keulen en/of bisschop van Tongeren uit de 3e-4e eeuw. Het kerkgebouw werd verder uitgebreid en verbouwd tussen de 13e en de 16e eeuw. Het werd door brand vernield in 1220, maar het onderste gedeelte van de westbouw, onder de toren, is daarvan nog een overblijfsel. De klokkentoren met opvallende bolspits, 63 m hoog, stamt uit 1621. Hij is opgericht door meester-timmerman Jehan Lecoustre nadat de oude in 1615 door brand was verwoest. Een identieke – maar scheve – torenspits bouwde Lecoustre eerder voor de Sint-Pieter-en-Pauluskerk van Solre-le-Château. De spits van Walcourt werd in 1920 opnieuw hersteld na een brand. Kerkschatten De vijfbeukige kerk bezit een weelderig meubilair, en vooral het 16e-eeuwse, van rijkelijke versieringen voorziene doksaal is opmerkelijk. Het zou een geschenk zijn van keizer Karel V. Hij heeft er in ieder geval financieel aan bijgedragen. Het is gemaakt uit Avesnessteen en wordt gedragen door granietzuilen. In de linkerzijbeuk bevindt zich het beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Walcourt, een beeld van het type "Sedes sapientiae", dat dateert uit de 10e eeuw en daarmee een van de oudste van België is. Het werd in de 11e eeuw bedekt met bladzilver en begin 17e eeuw aangekleed in Spaanse stijl. Ze wordt al eeuwenlang door pelgrims vereerd. De kerk werd in 1950 tot de rang van basiliek verheven. Le Grand Tour Ieder jaar vindt in Walcourt de beroemde Grand Tour plaats, een processie ter ere van Onze-Lieve-Vrouw van Walcourt, waarbij het beeld wordt geëscorteerd door "soldaten" in uniformen uit de napoleontische tijd. Hoogtepunt van de dag is een viering bij een berkenboom, waarbij herdacht wordt hoe, volgens de legende, het beeld tijdens de brand van 1220 de kerk uitvluchtte en in een berkenboom teruggevonden zou zijn. Het keerde pas terug naar de kerk toen Diederik II beloofde ter plaatse een abdij ter ere van Onze-Lieve-Vrouw te bouwen. Zo kwam de abdij van Jardinet tot stand.
Buttes New British Cemetery

Buttes New British Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission burial ground for the dead of the First World War located in the Ypres Salient in Belgium on the Western Front. History Many of the men buried in the cemetery died as a result of the conditions in the trenches located in the Polygon Wood Sector of the Ypres Salient during the winter of 1917 to 1918. After the war, a number of the dead interred in the area were brought to a location eight kilometres to the east of Ieper and re-buried in what was named Buttes New British Cemetery. The cemetery is located in the northeastern corner of Polygon Wood. The name is derived from an old butte, used as a rifle range by the Belgian Army prior to the war, which is on the western side of the cemetery. A memorial to the Australian 5th Division is located on top of the butte; this memorial was constructed with the assistance of German prisoners-of-war. Polygon Wood Cemetery is nearby. Buttes New British Cemetery contains the remains of 2,108 Allied soldiers, the majority of whom are unknown. Over half of the burials are British; 564 are soldiers of the Australian Imperial Force, 162 soldiers of the New Zealand Expeditionary Force and five were from Canada. There are also 30 burials of unknown nationality. Most of the dead were killed during 1917, but some date from fighting in the area in 1914, 1916 and 1918. A memorial service is held every year at the cemetery on Anzac Day, 25 April. Bodies continue to be occasionally discovered in the area and are often interred at the cemetery; five Australian soldiers whose remains were found in 2006 by a drainlayer were buried in October 2007 in a ceremony attended by the Governor-General of Australia, Michael Jeffery and the Prime Minister of New Zealand, Helen Clark. Buttes New British Cemetery (New Zealand) Memorial The cemetery also includes the New Zealand Memorial to the Missing, designed by the English architect Charles Holden, in memory of 383 soldiers of the New Zealand Expeditionary Force killed in the period September 1917 to May 1918 and who have no known grave. Gallery Notes References Further reading Ellis, A. D. (1920). The Story of the Fifth Australian Division, Being an Authoritative Account of the Division's Doings in Egypt, France and Belgium (1st ed.). London: Hodder and Stoughton. OCLC 12016875. Retrieved 18 September 2014.
Eiermarkt

L'Eiermarkt (littéralement, Marché aux Oeufs) est une petite place pittoresque du centre historique de Bruges. Description Ce lieu s'appelait à l'origine Bergpoel ou Ten Berghpoele. Galbert de Bruges le décrivait comme un étang marécageux où l'on pouvait se noyer et où l'on jetait parfois les cadavres des criminels exécutés. Il faut préciser qu'il se situait à l'arrière de la Grand-Place. Le nom de Bergpoel resta en usage jusqu'en 1600. Entre-temps, le nom d'Eiermarkt fit son apparition, car c'était là que le commerce des produits laitiers avait son centre. Une halle au beurre existait déjà en 1288. Reconstruite en 1404, elle fut abandonnée en 1540 au profit de la nouvelle halle au beurre de la Sint-Jakobsstraat. En 1580, la halle de l'Eiermarkt fut démolie en raison de son état de délabrement. Aujourd'hui la place a conservé ses maisons à pignons et est désormais bordée de cafés et de terrasses. La pompe à eau du XVIIIè siècle servait autrefois de fontaine publique. Résidents Jozef Van Walleghem, chroniqueur fin XVIIIe siècle Achille van Acker, antiquaire de 1934 à 1938, au numéro 5. Bibliographie Adolphe DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Bruges, 1910. Albert SCHOUTEET, Les noms de rues de Bruges. Origine et signification, Bruges, 1977. Chris WEYMEIS, Bruges, de la rue Academiestraat à la rue Zwijnstraat. 2e partie (E à I), Bruges, 2012 Références Portail de Bruges Portail de l’architecture et de l’urbanisme