NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Bavokerk (Boechout)

De Sint-Bavokerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Boechout, gelegen aan het Sint-Bavoplein. Geschiedenis Een kerk te Boechout zou voor het eerst vermeld zijn in 974, toen het patronaatsrecht en tiendrecht aan de Sint-Baafsabdij te Gent werd verleend. Van een gotisch kerkgebouw werd in 1431 de toren gebouwd, het koor is van omstreeks 1500. In de kerk brak brand uit in 1542 en in 1583, maar de toren en het koor bleven intact, zodat tot in de 17e eeuw de toren los stond van het koor. In 1639 begon het herstel en in 1640 werd het transept en schip voltooid. In 1841-1842 werd het schip afgebroken en een nieuw schip, nu met zijbeuken, kwam ervoor in de plaats. In 1897-1898 werd toren en schip afgebroken om de kerk in westelijke richting te vergroten. Waar de oude toren in witte natuursteen was opgetrokken, werd de nieuwe toren in baksteen uitgevoerd met banden van witte natuursteen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog liep de kerk schade op, die echter vrij snel werd hersteld. Ook tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de kerk beschadigd. Tijdens werkzaamheden werden archeologische vondsten gedaan, zoals een Merovingisch graf, een vroegmiddeleeuwse en meerdere middeleeuwse graven en sporen van de eerdere kerk, die uit de vroege middeleeuwen stamt. Gebouw Het gebouw omvat een 15e-eeuws koor, in zandsteen opgetrokken, en een 17e-eeuws transept. Het basilicale schip en de toren zijn in baksteen en voorzien van natuurstenen speklagen. Op de toegangsdeur bevindt zich een Sint-Bavobeeldje van 1652. Interieur Het merendeel van het kerkinterieur is neogotisch uit de 19e en begin 20e eeuw. De preekstoel is van omstreeks 1770 en is afkomstig van de Sint-Gummaruskerk te Lier. Er zijn drie 17e-eeuwse en één 18e-eeuwse biechtstoelen. Er zijn rouwblazoenen van de families Courtois, Van Colen en Moretus. In de periode van 1860 – 1862 kreeg het hoogkoor drie glasramen met voorstellingen uit het leven van Kardinaal Sterckx, pastoor te Boechout 1821 – 1824. Glazenier J. F. Pluys werkte naar het ontwerp van Edward Dujardin. Van hen zijn ook 4 ramen aangebracht in de tijdspanne 1864 – 1865. Een daarvan stelt de H. Bavo, H. Franciscus van Assisi en Maria Magdalena voor. Dit raam is bewaard gebleven. Drie andere zijn vernield tijdens W. O. II. In 1959 zijn zij vervangen door brandglasramen van glazenier J. Van den Broeck van Antwerpen naar ontwerp van kunstschilder J. Van Ael. Ze beelden momenten uit het leven van Franciscus van Assisi en van Johannes de Doper uit.
Onbevlekt Hart van Mariakerk (De Paanders)

De Onbevlekt Hart van Mariakerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Meulebeke behorende plaats De Paanders, gelegen aan Paanderstraat 47-49. Geschiedenis De Paanders kende al onderwijs vanaf 1804, vanaf 1820 was er een katholieke vrije school en in 1844 werd op initiatief van de pastoor een speldewerkschool opgericht. In 1866 werd de school overgenomen door de Zusters van Liefde van Heule. Er werd een klooster gebouwd en de school werd uitgebreid. In 1937 werd de school overgenomen door de Zusters van het Geloof te Tielt. De zusters verlieten deze school in 2004. In 1946 werd een schoolkapel gebouwd, en deze werd in 1956 verheven tot parochiekerk. De kerk werd op 1 april 2023 ontwijd. Gebouw Het betreft een zaalkerkje in rode baksteen, aangebouwd tegen de school. De kerk heeft een plat dak en heeft een toren op vierkante grondslag, voorzien van een zeskante klokkenverdieping met spits. Het kerkje is via een gang direct met de school verbonden. Het kerkmeubilair is uit de tijd van de bouw van de kapel.
Sint-Aldegondiskerk (Lemberge)

De Sint-Aldegondiskerk (ook: Sint-Aldegondekerk) is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Merelbeke-Melle behorende plaats Lemberge, gelegen aan de Burgemeester Maenhautstraat 14. Geschiedenis In 1126 werd voor het eerst melding van een kerk gemaakt. Het patronaatsrecht kwam daarbij aan de Abdij van Ename. Het was een klein, eenbeukig kerkgebouw waar omstreeks 1550 een zware westtoren werd aangebouwd. In 1869 werd de kerk gesloopt met behoud van de toren. Een nieuwe kerk werd gebouwd van 1874-1878 naar ontwerp van Modeste de Noyette. De toren werd daarbij in neogotische zin aangepast. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen pseudobasiliek met driezijdig afgesloten koor. De kerk is in neogotische stijl. De voorgebouwde toren heeft een laatgotische korfboogpoort. Het kerkgebouw wordt omringd door een kerkhof. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een kruisribgewelf. De kerk bezit een 18e-eeuws crucifix. Een grafsteen met liggende priesterfiguur is 16e-eeuws. Het kerkmeubilair is grotendeels neogotisch. De glas-in-loodramen zijn van 1898.
Chapelle Notre-Dame de Bonne-Pensée (Pesche)

La chapelle Notre-Dame-de-Bonne-Pensée également parfois chapelle Notre-Dame-de-Bonnes-Pensées est un édifice religieux catholique sis à l'écart du village de Pesche, sur la route de Couvin, en Belgique. Datant du XVIIe siècle, la chapelle est classée au patrimoine immobilier de la Région wallonne depuis 1982. Histoire La construction de la chapelle est initiée par Claude Herman de Milendonck, seigneur du lieu, pour célébrer la fin d'une procédure judiciaire et la réconciliation avec son oncle Adolphe qui avait usurpé son titre de baron de Pesches et accaparé ses biens, ainsi qu'une convention importante signée avec les bourgeois. Vendue comme bien national en 1797 la chapelle revient dans le giron de la fabrique d'église au moins avant 1820 et est restaurée en 1861, notamment grâce au soutien du duc de Croÿ. À la fin du XIXe siècle, sa propriété est disputée entre la commune et la fabrique d'église. La propriété de la fabrique d'église est finalement reconnue en 1896. Une dernière rénovation de la chapelle a lieu en 2000. Description Extérieur Le bâtiment est construit en moellons calcaires; il est surmonté d'un clocheton carré et couvert d'une toiture en ardoises. La nef est longue de trois travées se terminant sur un chevet à 3 pans chaînés. La porte d'entrée principale est surmontée d'une statue de la Vierge datant du XXe siècle nichée devant une fenêtre murée. Une autre porte d'entrée (latérale) est surmontée d'une pierre portant en creux le chronogramme 'saLVe VIrgo saLVe porta eX qUa MUnDo paX est orta' que l'on pourrait traduire: Salut à la Vierge, salut à la porte par laquelle la paix est entrée dans le monde. La chapelle était entourée de tilleuls. Actuellement, seul un tilleul date de la construction et la rangée sud n'existe plus. Intérieur (patrimoine) Le plafond (XVIIe siècle) est orné de 36 panneaux peints représentant des saints. Son jubé fut restauré en 1765. Les bancs, contemporains de l'édifice, proviennent de l’église de Wéris. Sources Forum d'histoire de Chimay Gabriel Baudet, « La chapelle N-D de Bonne-Pensée à Pesche (1646) », En Fagne et Thiérache, vol. 119 à 124,‎ 1998-1999 Jules Fosset, Notice sur la paroisse de Pesche, Chimay, Hubert-Macq, 1966, 29 p. Portail de l’architecture chrétienne Portail de la province de Namur Portail du catholicisme
Sint-Jan Maria Vianneykerk

De Sint-Jan Maria Vianneykerk is een parochiekerk in de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Wilrijk, gelegen aan het Valkenveld. Geschiedenis Deze kerk werd gebouwd als opvolger van de uit 1927 stammende Oude parochiekerk Sint-Jan Maria Vianney. Het was een ontwerp van Walter Steenhoudt dat tot stand kwam na de nodige wijzigingen. Eén van de eisen was om het verkeerslawaai, dat uitging van de nabijgelegen Boomsesteenweg, te temperen. De kerk werd gebouwd vanaf 1966 en werd in 1969 ingewijd. Gebouw De doosvormige kerk heeft tevens een voorbouw met atrium en verbindingsgang. Het bouwwerk, in de stijl van het naoorlogs modernisme, werd gebouwd in beton en lichte bakstenen. Het is een zaalkerk waar de gelovigen zicht hebben op het altaar dat, evenals het tabernakel en de orgelkast, ontworpen is door Steenhoudt. Het orgel werd gebouwd door Bernard Pels-D’Hondt.
Heilige-Familiekerk (Edegem)

De Heilige-Familiekerk is een parochiekerk in de Antwerpse plaats Edegem, gelegen aan het Kerkplein 1, direct ten westen van Fort 5. Deze kerk werd in 1927 gebouwd naar ontwerp van Vandendaele, voor de wijk Elsdonk. Het betreft een bakstenen zaalkerk onder zadeldak, met voorgebouwd portaal en een dakruiter met hoge spits. De kerk bezit een 16e-eeuws schilderij, voorstellende Heilige Familie met kleine Johannes.
Catedral de Mechelen

La catedral de Mechelen, en neerlandès Sint-Romboutskathedraal, és una església a Mechelen, Bèlgica, seu de l'arquebisbat de Mechelen-Brussel·les, des de 1561. És dedicat al sant missioner Rumold. La devoció a sant Rumold a Mechelen és documentada des del segle ix. Des del segle x hi ha una abadia amb església, que depenia del principat bisbal de Lieja. A la darreria del segle x, Notger (930-1008), el primer príncep-bisbe de Lieja va crear el capítal i alhora es va construir una primer església capitular. Fou construïda en estil gòtic brabançó. Es va construir entre el segle xiii i xvi. Va ser consagrada el 28 d'abril de 1312. Constitueix amb la catedral de la Mare de Déu d'Anvers, el cim de l'art gòtic brabançó. El campanar fa 97,3 m d'altitud. De fet era previst perquè atenyés una alçada de 167 m, però els treballs foren abandonats el 1520. El campanar va ser llistat com a patrimoni de la Humanitat, en el conjunt del belforts de Bèlgica i França. Carilló Del conjunt del carilló original de 49 campanes, que es conserven en bon estat, cada una té el seu propi nom. Entre els més notables hi ha la Salvator, que pesa 8.884 kg; Jehsus, que es fongué el 1460; i la Liberation, que és la més nova en incorporar-se el 1947. Al damunt d'aquest instrument, hi ha un segon carilló complet en el qual s'hi toquen concerts durant els mesos d'estiu. El pes total d'aquests dos carillons és sobre 80 tones i hi ha 98 campanes en total. Referències Bibliografia Mondelaers, Lydie; et alii. «Metropolitaanse kerk Sint-Rombouts» (en neerlandès). Inventaris Onroerend Erfgoed. Govern de Flandes, 2019. [Consulta: 2 agost 2024].
Catedral de San Rumoldo (Malinas)

La catedral de San Rumoldo de Malinas (en neerlandés: St-Romboutskathedraal) es un edificio religioso de culto católico en la ciudad de Malinas (Bélgica). La gran torre campanario de la catedral forma parte de un grupo de 56 torres y campanarios municipales de Bélgica y Francia declarados Patrimonio de la Humanidad de la Unesco desde 1999 (ID 943-016).​ Historia La catedral fue construida en honor de san Rumoldo de Malinas (en inglés, Rumbald, Rumold o Romold; en flamenco: Rombout),​ un misionero irlandés del siglo VII. La construcción del edificio comenzó en el año 1200, y se prolongó hasta comienzos del siglo XVI. De hecho, la gran torre que corona el edificio fue realizada durante la fase final del proceso constructivo, entre 1452 y 1520. Tradicionalmente se han venerado aquí las reliquias de san Rumoldo, quien fue martirizado por dos obreros en los alrededores de Malinas y cuyo cuerpo se halló en el agua gracias la luz milagrosa que desprendía.​ Arquitectura Líneas generales La nave principal del edificio tiene una longitud de 118 metros, haciendo de esta catedral un edificio de gran tamaño. Las líneas generales de la arquitectura están realizadas en estilo gótico brabantino,​ aunque debido a la duración de la construcción hay algunos elementos en otros estilos, como un coro y un altar barrocos. En ellos, de hecho, se encuentran los principales elementos artísticos del edificio, como pinturas, esculturas o cristaleras.​ Torre de San Rumoldo de Malinas El elemento más reconocible del edificio es la torre. El diseño original planteaba que estuviese coronado por un chapitel de 77 metros, pero en la actualidad es de 7 metros. La torre cuenta con 97,28 metros de altura, y para subir a ella hay que recorrer 514 escalones. Cuenta con un carillón formado por 49 campanas, cada una con su propio nombre, de entre las que destaca Salvador, de 8,884 kilogramos. El torre de San Rumoldo forma parte de un grupo de 56 torres y campanarios de Bélgica y Francia en la lista de Patrimonio de la Humanidad de la Unesco desde 1999.​ Escultura Se conservan importantes obras del escultor Lucas Faydherbe: el altar mayor (coronado por una estatua del santo titular) y la imagen orante del arzobispo Cruesen (1660). Galería de imágenes Véase también Gótico brabantino Campanarios municipales de Bélgica y Francia Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Catedral de San Rumoldo. Paseo Histórico-Turístico por la ciudad de Malinas
Catedral de São Romualdo de Malinas

A Catedral de São Romualdo de Malinas é uma catedral católica metropolitana localizada em Mechelen, Bélgica. Serve como sede episcopal da Arquidiocese de Mechelen-Bruxelas. A catedral foi construída em cerca 1200 no estilo gótico francês. Após o incêndio da cidade de 1342, a catedral foi completamente reerguida. Durante a fase final de 1452-1520, a torre foi erguida, financiado pelos peregrinos e mais tarde por seu titular. Em 1985, em seu 65º. aniversário, o Papa João Paulo II celebrou um missa comemorativa para a comunidade local. A entrada principal, sob a torre, leva à nave da catedral (com aproximadamente 118 metros de comprimento). Este monumento é considerado um Patrimônio Mundial de 97.28 metros de altura e seus 514 degraus, é visitado por milhares de turistas todos os ano, seguindo os passos de Luís XV, Napoleão e o Rei Albert I. Referências Ligações externas «Página oficial» (em inglês). da Catedral de Mechelen-Bruxelas
Собор Святого Румбольда

Собор Святого Румбольда (нид. Sint-Romboutskathedraal) — архикафедральный собор в г. Мехелен (Бельгия). Назван в честь ирландского или шотландского христианского монаха Святого Румольда, проповедовавшего в VIII веке и канонизированного после своей смерти. Собор внесён в список культурного наследия ЮНЕСКО как историческая ценность мирового значения (ID:74569). История Строительство собора началось около 1200 года в эпоху экономического процветания Мехелена. Предполагалось, что высота башни должна была достичь 160 м, после чего собор мог стать самым большим зданием в мире. Однако этого не случилось. Войны и экономический спад привели к тому, что башня была достроена только до высоты в 97 м. Строительство башни велось этапами до XVI в. Архитектура Центральный неф собора Святого Румбольда был выполнен в готическом стиле. Лепнина, украшающая его аркаду, выполнена уже в стиле классицизма. Соборный алтарь сделан в стиле барокко из мрамора, его украшает большая фигура святого Румбольда. Перила кафедры сделаны в виде упавшего дерева с листьями, ветками и цветами. На верх башни ведёт лестница с 538 ступенями. С высоты башни виден весь Мехелен, а в хорошую погоду можно разглядеть и Брюссель. Настоящим украшением собора является карийон из 49 колоколов. Эти колокола были отлиты в период с 1640 по 1947 годы. Самый большой колокол называется Salvator, а его вес равен 8884 кг. Колокол Jehsus был отлит в 1460 году, а Liberation — в 1947 году. Этот карийон является одним из лучших в Европе, и именно от французского названия города — Малин (фр. Malines) произошло русское выражение «малиновый звон». Здесь, в Мехелене, действует единственная в Бельгии школа звонарей. Примечания Ссылки MECHELEN : Saint-Rumbold's Tower . Trabel: Belgium Travel Network, Belgium. Дата обращения: 28 июля 2011. Архивировано 26 мая 2012 года. Фотографии собора Собор Святого Румбольда на Wikimapia
Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkranskerk (Wilrijk)

De Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkranskerk is een parochiekerk in de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Wilrijk, gelegen aan de Heistraat 319. De kerk is toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van de Heilige Rozenkrans. Geschiedenis De parochie werd opgericht in 1906 vanwege de snelle bevolkingsgroei, en men kerkte aanvankelijk in een voorlopige kapel, die in 1920 nog vergroot werd. De huidige kerk is van 1931-1935 en werd ontworpen door V. Cols en J. De Roeck. De kerk werd tijdens de Tweede Wereldoorlog beschadigd door V2-projectielen en hersteld om in 1953 weer in gebruik te worden genomen. In 2019 werd de kerk overgedragen aan de Roemeens-orthodoxe gemeenschap. Gebouw Het betreft een bakstenen kerkgebouw in art-decostijl. De kerk heeft de plattegrond van een Grieks kruis en de toren, op vierkante plattegrond, is naast de voorgevel gebouwd in de oksel van het kruis. Het meeste kerkmeubilair, zoals kruiswegstaties en hoofdaltaar, is van 1934, terwijl ook in 1953 enkele objecten werden toegevoegd.
Sint-Jan Evangelistkerk (Wilrijk)

De Sint-Jan Evangelistkerk is een kerkgebouw in de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Wilrijk, gelegen aan het Kolonel Slatersplein 1. Geschiedenis De parochie werd opgericht in 1930 voor de wijk Valaar. Men kerkte aanvankelijk in een barak die als noodkerk werd gebruikt. Van 1932-1936 werd een definitieve kerk gebouwd, ontworpen door Frans Peeters. Gebouw Het betreft een driebeukige pseudobasiliek in art decostijl. Het gebouw werd opgetrokken in baksteen en beton, terwijl daarnaast natuursteen werd aangewend voor ornamenten en voor de voorgevel. De kerk is naar het zuidoosten georiënteerd en in de zuidwestgevel bevindt zich een halfingebouwde toren op vierkante plattegrond. Het orgel, van midden 19e eeuw, werd begin 20e eeuw aangekocht door de Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkransparochie en in 1935 werd het in de Sint-Jan Evangelistkerk geplaatst.
Sint-Hendrikskerk (Merelbeke)

De Sint-Hendrikskerk is een bijkerk in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Merelbeke behorende wijk Kwenenbos, gelegen aan de Sint-Elooistraat 116. Geschiedenis De grond voor deze kerk werd geschonken door de weduwe de Cock van het Kasteel Krombrugge. De wijding aan Sint-Hendrik is een herinnering aan diens man, Henry de Cock. De kerk werd gebouwd in 1957 naar ontwerp van Frans Van Severen. Gebouw Het betreft een eenvoudige zaalkerk onder zadeldak, waarop zich een dakruiter bevindt. De kerk bezit een gepolychromeerd houten borstbeeld uit 1608 van Sint-Eligius, afkomstig van de Sint-Eligiuskapel.
Sint-Martinuskerk (Vurste)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Gavere behorende plaats Vurste, gelegen aan de Gentweg. Geschiedenis In 1483 werd voor het eerst melding gemaakt van een kerk te Vurste. In dat jaar werd de pastoor van de gecombineerde parochie Semmerzake-Vurste in de kerk van Vurste begraven. Het patronaatsrecht van de kerk berustte bij de benedictinessenabdij van Denain. Het koor, uitgevoerd in onregelmatig gehouwen Doornikse steen, stamt mogelijk uit de 13e eeuw en is in vroeggotische stijl. Omstreeks 1500 werden dan de toren en het transept gebouwd in hooggotische stijl, met een basis in Balegemse steen. In de 16e eeuw werd de kerk nog vergroot door de bouw van een nieuwe midden- en noordbeuk. In 1845 werd een nieuwe zuidbeuk gebouwd getuige het chronogram: VLeUgel CIerLYk opgeboUWt door JoffroUW MaLfaItBaertsoen. In 1897 werd de kerk gerestaureerd en werd ook een nieuw driebeukig kerkschip gebouwd in aangepast gotische stijl, naar ontwerp van Henri Vaerwyck. Ook werd, in opdracht van graaf Goethals, een grafelijke kapel aangebouwd. Deze werd in 1974 door brand vernield en herbouwd. Begin 20e eeuw werd neogotisch kerkmeubilair geschonken door graaf Goethals. De kerk werd tijdens de Eerste Wereldoorlog beschadigd en hersteld. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden de glas-in-loodramen beschadigd. Gebouw Het betreft een georiënteerde pseudokruisbasiliek met een achtkante vieringtoren. Meubilair Afgezien van een 17e-eeuws beeld van Sint-Antonius Abt is het kerkmeubilair voornamelijk neogotisch, stammend van omstreeks 1900.
Sint-Martinuskerk (Asper)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Gavere behorende plaats Asper, gelegen aan de Steenweg. Geschiedenis In 1121 werd het patronaatsrecht van de kerk geschonken aan de Sint-Baafsabdij te Gent om in 1559 aan het bisdom Gent te worden verleend. In de 12e en 13e eeuw werd een romaanse kerk gebouwd waarvan de vieringtoren en het koor bewaard zijn gebleven. In de 14e en 15e eeuw werd de kerk in gotische stijl verbouwd waarbij een transept in zandsteen en zijkoren in baksteen werden toegevoegd. Ook het schip werd in baksteen herbouwd. De godsdiensttwisten van de 2e helft van de 16e eeuw waren verantwoordelijk voor de vernietiging van een groot deel van het kerkmeubilair. In de 17e en 18e eeuw werden verdere wijzigingen doorgevoerd. Op 11 januari 1901 werd de kerk getroffen door brand. Alleen het koor en het transept met de basis van de toren bleef bewaard. De toren werd zoveel mogelijk naar het oorspronkelijke voorbeeld hersteld, naar ontwerp van Modeste de Noyette (1902-1905). Hierbij werden schip en zijbeuken geheel vernieuwd opgetrokken in kalkzandsteen. De bakstenen zijkoren werden verlaagd. Gebouw De huidige kerk is een driebeukige hallenkerk met romaanse, gotische en neogotische stijlelementen. Er is een transept. De toren en het koor zijn opgetrokken in Doornikse steen, de westgevel en de zijbeuken in kalkzandsteen, de zijkoren in baksteen. De romaanse vieringtoren is op vierkante basis maar heeft een achtkante klokkentoren. Het romaans hoofdkoor heeft een vlakke sluiting. Interieur Het interieur wordt overkluisd door bakstenen kruisribgewelven. De glas-in-loodramen zijn van 1912-1919. Er is een schilderij, de marteling van Sint-Catharina, door Jan van Cleve (17e eeuw). Ook zijn er enkele beelden zoals een houten Sint-Martinus (1693) en een processiebeeldje van Onze-Lieve-Vrouw uit hetzelfde tijdvak. Het kerkmeubilair is hoofdzakelijk van begin 20e eeuw. Het hardstenen doopvont is 16e-eeuws met een deksel uit 1752. Ook is er een grafsteen van Abraham van Hoobrouck die heer van Asper was en stierf in 1687.
Kasteel Solhof

Kasteel Solhof is een kasteel in de Antwerpse plaats Aartselaar, gelegen aan de Baron van Ertbornstraat 118-122. Gebouw en park Het betreft een omgracht hoofdgebouw op rechthoekige plattegrond en gedekt door een schilddak. Links daarvan is een L-vormige conciërgewoning met stallingen. Rechts van het hoofdgebouw is een koetshuis. Het kasteel wordt omgeven door een muur die twee ronde hoektorens heeft welke van omstreeks 1550 stammen. Het omringende park is aangelegd in de Engelse landschapsstijl en omvat meerdere monumentale bomen. Het bomenbestand bestaat voor een groot deel uit: gewone en rode beuk en tamme kastanje. De dikste bomen zijn enkele rode beuken met stamomtrekken boven de 5 m (2021). Dendrologisch bijzondere bomen zijn een varenbeuk (Fagus sylvatica Aspleniifolia), een kroesbeuk (Fagus sylvatica Cristata) en een zwarte tupeloboom (Thuja plicata). Volgens de inventaris van BELTREES is de varenbeuk met zijn 449 cm (2021) hier de dikste boom van zijn soort. Het rechthoekige park is omringd door beukendreven die als geheel beschermd zijn als stads- of dorpsgezicht. Geschiedenis In 1414 werd het Solhof vermeld als de zetel van de heerlijkheid Heysselaer of Yckele. Omstreeks 1550 was het in bezit van Josse Van de Wouwere en deze liet een huis van plaisantie oprichten, dat bekend stond als 't hoff van Ysselaer. Het goed kreeg vele achtereenvolgende eigenaars. In 1614 trad de familie Campomenoso aan die in 1748 een nieuw kasteel liet bouwen. Familie De Borrekens, die aantrad in 1896, liet eind 19e eeuw het huidige kasteel bouwen in neoclassicistische stijl. Dit kasteel werd in 1992 afgebroken, herbouwd en ingericht als hotel. Het bijbehorend domein werd openbaar park.