NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Heirnis

De Heirnis is een wijk in de Belgische stad Gent. De verstedelijkte wijk ligt ten oosten van de historische stadskern. Het westelijke deel ligt binnen de stadsring R40 (Heernislaan) op het grondgebied van Gent-centrum, en draagt straatnamen genoemd naar vissoorten. Het oostelijke deel, gescheiden door de stadsring en een spoorlijn, ligt op het grondgebied van deelgemeente Sint-Amandsberg. De straatnamen daar verwijzen meer naar vrije beroepen in de artistieke sfeer. Tot in de tweede helft van de 18de eeuw was dit een meersengebied. De Heirnismeersen werden vanaf de 14de eeuw vermeld. Ze lagen in een bocht van de Schelde, aan de samenvloeiing van de Schelde naar Oudenaarde, de Schelde naar Antwerpen en de historische Nederschelde, de huidige Visserijvaart. Ze strekten zich uit van de Keizerpoort en de Sint-Baafsabdij in het westen tot aan de "Clincke" aan de Dendermondsesteenweg bij de grens van Sint-Amandsberg en Destelbergen in het oosten. Het waren meersen die als gemeenschappelijk weidegebied voor koeien dienstdeden. De vrije inwoners van het Sint-Baafsdorp hadden het recht er een koe te laten grazen; een recht dat tot de urbanisatie in de tweede helft van de 19de eeuw bleef bestaan. De Rietgracht verdeelde aanvankelijk het gebied in de "Grote Heirnis" ten westen, en de "Kleine Heirnis" ten oosten. De Kleine Heirnis lag zo aanvankelijk buiten de stadsvesten. In 1857 kwam er een spoorlijn langs de Kasteellaan van het Zuidstation naar het Entrepot. De spoorlijn werd vervangen in 1876 door een nieuwe ringspoorweg, die de Heirnis doorkruiste. Een deel van de Kleine Heirnis ging van Sint-Amandsberg naar de stad Gent. Een deel van het gebied werd aan particuliere eigenaars verkocht. Een eerste straat, aanvankelijk Toekomststraat, later Forelstraat kwam er in 1881. Parallel aan de spoorlijn werd vanuit het noorden tot aan de Forelstraat de Heernislaan aangelegd, het deel verder naar het zuiden kwam er pas in 1892. Deze weg vormt nu een deel van de Gentse kleine stadsring R40. Ondertussen was in de jaren 80 en jaren 90 van de 19de eeuw dit westelijk gebied verder verkaveld na de aanleg van nieuwe straten. Langs de Forelstraat werd ook een parochiekerk gebouwd, de Sint-Antonius van Paduakerk, uit 1898-1900. De loop van de Rietgracht werd in 1888 verlegd. In die periode werd ook het oostelijk gebied van de Heirnis, op het grondgebied van Sint-Amandsberg geürbaniseerd. De Toekomststraat werd verlengd tot aan het Heirnisplein bij de Dendermondsesteenweg. Daarna volgden andere straten. De Rietgracht werd in 1916 overwelfd. In de loop van de jaren 60 van de 20ste eeuw werd het kasteel "ter Heirnis" in het oosten van het gebied gesloopt.
Spoorbrug bij Lieze

De spoorbrug bij Lieze is een spoorbrug over het Albertkanaal nabij Lieze in de Belgische gemeente Wezet en onderdeel van spoorlijn 24 (Tongeren-Aachen West). De huidige brug, met in totaal vier overspanningen, werd in 1983 in gebruik genomen bij de verbreding van het kanaal. Deze verving de brug van 1916 die bij de aanleg van de Montzenroute gerealiseerd werd. Direct ten oosten sluit de brug aan op de Pont des Allemands over de Maas. De cementfabriek op de westelijke oever heeft op zeer korte afstand van de spoorbrug een aparte tuibrug gerealiseerd voor buizentransport.
Grande écluse de Louvain

La Grande écluse de Louvain (Grote Spui en néerlandais) est une écluse fortifiée construite au Moyen Âge sur la Dyle à l'endroit où elle entre dans la ville de Louvain, dans la province du Brabant flamand en Belgique. Cet édifice est le dernier vestige de la deuxième enceinte de Louvain, alors qu'il subsiste de nombreux vestiges de la première enceinte. Localisation La Grande écluse de Louvain se situe au sud-ouest de la ville, à côté du stade du stade du club de football Oud-Heverlee Louvain, sur le boulevard Tervuursevest, une portion du grand boulevard qui fait le tour de la ville en suivant le tracé de ce qui fut la deuxième enceinte de Louvain (XIVe siècle). Étant en contrebas du boulevard, elle est totalement invisible depuis celui-ci. Historique Louvain construit sa deuxième enceinte au XIVe siècle et le dispositif défensif intègre des portes d'eau (waterpoorten), qui consistent en la combinaison d'une écluse et d'une fortification. La Grande écluse (Grote Spui) protège ainsi l'endroit où la Dyle pénètre dans Louvain alors que la Petite écluse (Kleine Spui) protège l'endroit où la rivière Voer (venant de Tervuren, qui lui doit son nom) franchit l'enceinte. Elle est construite en 1365 et joue pendant 200 ans le triple rôle de barrage de régulation des eaux, de maillon des fortifications de la ville et de point de contrôle des marchandises. Grâce au débit important de la Dyle, la Grande écluse acquiert un rôle supplémentaire en 1559 lorsqu'une roue à eau est ajoutée et qu'un moulin est construit sur la première arcade. Ce moulin était un foulon (volmolen ou voldersmolen en néerlandais), un moulin utilisé pour fouler la laine et destiné à soutenir l'industrie drapière alors en déclin. Le débit de la Dyle était si important qu'elle servait de force motrice à 17 moulins à eau disposés le long des bras de la rivière dans la ville. Ce moulin provoqua plusieurs inondations en amont, sur le territoire d'Heverlee. Plusieurs moulins de types différents se succèdent ensuite sur le site jusqu'à la fin du XIXe siècle, jusqu'à former un complexe industriel impressionnant, mais de tout cela il ne reste actuellement que l'écluse médiévale. Classement La Grande écluse de Louvain est classée comme monument historique depuis le 19 octobre 1998 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 200130. Architecture La Grande écluse surmonte la Dyle de quatre arcades, toutes quatre encore visibles. Les reproductions anciennes montrent deux grosses tours rondes situées aux extrémités, avec une arcade permettant le passage de l'eau sous chacune d'elles. La tour de droite est encore clairement visible alors que celle de gauche ne l'est plus, bien qu'une arcade apparaisse à son emplacement, noyée sous le lierre. Entre ces deux tours prennent place deux arcades, une grande et une petite, séparées par une tourelle. Les murailles en blocs de pierre de taille sont percées par endroits de meurtrières. La partie haute des maçonneries a été altérée et est remplacée par de la brique. Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du Brabant flamand
Volmolen (Leuven)

De Volmolen te Leuven was een door water aangedreven voldersmolen, gelegen waar de rivier de Dijle de stad binnenstroomt. Hij werd gebouwd op het sluizencomplex 'de Grote Spui', een van de twee Leuvense waterpoorten in de veertiende-eeuwse stadsomwalling. Het is, op de Verloren Kosttoren na, het enig resterende bouwwerk van deze zeven kilometer lange omwalling. Het sluizencomplex werd in 1365 opgericht. De grote sluis overbrugde de Dijle met vier arcades. In de tweehonderd jaar die volgden op de bouw had de waterpoort, naast de zorg voor de waterhuishouding, vooral een defensief karakter als onderdeel van de versterking. Het was pas in de zestiende eeuw dat er in de bogen van de sluizen een waterrad werd opgehangen dat zorgde voor de aandrijving van een watermolen. De molen werd in 1559 opgericht op de eerste arcade van de Grote Spui. Functie was het vollen van wol ten behoeve van de Leuvense textielnijverheid. In de zestiende eeuw deed de molen dienst enige tijd dienst als papiermolen. Daarna werd er tot 1813 weer vilt geproduceerd. Vanaf 1837 was het gebouw deel van een groot graanmolencomplex. Zowel de Volmolenbrug als de Volmolenlaan werden naar de Volmolen vernoemd. Afbeeldingen
Posthofbrug

De Posthofbrug is een liggerbrug in het Antwerpse district Berchem over de R1 (Ring van Antwerpen) en over spoorlijn 59 (Antwerpen - Gent). De brug bestaat uit 6 overspanningen met een totale lengte van 165 m. De brug heeft een breedte van 25,5 m. De brug verbindt de Roderveldlaan met de R10 Binnensingel en de Posthoflei. Aan het kruispunt van de Posthofbrug met de Singel ligt aan de Posthoflei ook het station Antwerpen-Berchem. Anno 2016-2017 wordt een fietsbrug gebouwd die de Posthofbrug verbindt met het NMBS-fietsparkeergebouw, als deel van de fietssnelweg F1 die over de Posthofbrug en via de Posthoflei en de Stanleystraat naar de binnenstad van Antwerpen loopt.
Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangenkerk (Schakkebroek)

De Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangenkerk is de parochiekerk van Schakkebroek, gelegen aan de Amandinaweg. De kerk werd gebouwd van 1908-1909, en ook in 1909 werd de parochie van Schakkebroek afgesplitst van die van Herk-de-Stad. Het is een bakstenen kruisbasiliek in neogotische stijl. De vierkante westtoren bevindt zich aan de noordzijde. Deze heeft vier geledingen en een tentdak als spits. Onder de toren is een kapel ingericht ter ere van de heilige Amandina van Schakkebroek. Aan de noordzijde van de westgevel van de kerk bevindt zich een traptorentje. De kerk bezit een gepolychromeerd beeld van de Heilige Rita van omstreeks 1700, en een piëta van 1602. Ook is er een altaarstuk, voorstellende episoden uit het leven van de Heilige Amandina, door Leon Pringels.
Gentpoort

La porte de Gand (en néerlandais: Gentpoort) est l'une des quatre portes médiévales que Bruges a conservées. Histoire Autrefois passage de transit pour l'import et l'export des brugeois au travers des remparts, le monument abrite aujourd'hui un des 16 musées de la ville. Description Galerie Notes et références Gentpoort dans l'Inventaris de la Région flamande. Voir aussi Articles connexes Patrimoine culturel en Belgique Kruispoort Ezelpoort Smedenpoort Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Bruges
Gentpoort

La Gentpoort è una delle quattro porte rimanenti della città di Bruges. Prende il suo nome in quanto la strada che esce dalla città attraverso la porta conduce alla città di Gand. Descrizione La porta fa parte della seconda cinta muraria di Bruges costruita nel 1297. L'attuale porta fu costruita insieme alle porte Kruispoort e Katelijnepoort (distrutta) da Jan van Oudenaerde intorno al 1400. La porta ha ospitato dal 2011 al 2019 un museo che illustrava le funzioni di una porta in una città medievale. Dalla terrazza al secondo piano, il visitatore può godere di una vista di Bruges e dei suoi dintorni. Dopo la ristrutturazione del Gruuthusemuseum il museo all'interno della Gentpoort è stato chiuso all'inizio del 2020. Proprio come le porte di Kruispoort e Ezelpoort, la Gentpoort è messa a disposizione delle associazioni locali. Il ponte della Gentpoort attraversa il Ringvaart, canale ad est del centro storico della città. Letteratura Adolphe DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Brugge, 1919 Brigitte BEERNAERT e. a., Gentpoort, in: 15de-eeuwse architectuur in de binnenstad, Open Monumentendag 1992, Brugge, 1992. Brigitte BEERNAERT, Gentpoort, in: Monumenten van vervoer(ing), Monumentendag 1994, Brugge, 1994. Brigitte BEERNAERT e. a., Gentpoort, in: Import - Export, Open monumentendagen Brugge 2006, Brugge, 2006. Brigitte BEERNAERT e. a., Bruggemuseum-Gentpoort, in: 'Conflict', Open Monumentendag 2011, Brugge, 2011. Brigitte BEERNAERT e.a. de Gentpoort, in: Het beste van 25 jaar, Open monumentendagen 2013, Brugge, 2013. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Gentpoort
Gentpoort

De Gentpoort is een van de vier overgebleven Brugse stadspoorten. Beschrijving De poort is onderdeel van de tweede Brugse stadsomwalling uit 1297. De huidige poort werd samen met de Kruispoort en de (verdwenen) Katelijnepoort gebouwd door Jan van Oudenaerde omstreeks 1400. In het poortgebouw bevond zich van 2011 tot en met 2019 een museum dat de functie van een middeleeuwse stadspoort illustreert. Vanaf het terras op de tweede verdieping kreeg de bezoeker een zicht over Brugge en ommeland. Na de herinrichting van het Gruuthusemuseum, dat de museale rol van de Gentpoort had overgenomen, werd het Gentpoortmuseum gesloten begin 2020. In 2021 nam de Koninklijke Gidsenbond er zijn intrek. Aan de Gentpoort loopt de Gentpoortbrug over de Ringvaart. Literatuur Adolphe DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Brugge, 1919. Marc RYCKAERT, Brugge, historische stedenatlas, Brussel, 1991. Brigitte BEERNAERT e.a., Gentpoort, in: 15de-eeuwse architectuur in de binnenstad, Open Monumentendag 1992, Brugge, 1992. Brigitte BEERNAERT, Gentpoort, in: Monumenten van vervoer(ing), Monumentendag 1994, Brugge, 1994. Brigitte BEERNAERT e.a., Gentpoort, in: Import - Export, Open monumentendagen Brugge 2006, Brugge, 2006. Brigitte BEERNAERT e.a., Bruggemuseum-Gentpoort, in: 'Conflict', Open Monumentendag 2011, Brugge, 2011. Brigitte BEERNAERT e.a. de Gentpoort, in: Het beste van 25 jaar, Open monumentendagen 2013, Brugge, 2013.
Vrije Middelbare School Roeselare

De Vrije Middelbare School (VMS) is een secundaire school van het katholieke vrije onderwijsnet in Roeselare. De school biedt in 2025-2026 alle moderne studierichtingen van het secundair onderwijs aan. Geschiedenis De VMS werd in 1935 opgericht als katholieke school voor jongens van minder gegoede ouders, met een perspectief op verder studeren. De oprichting gebeurde onder impuls van deken De Saegher als reactie op de komst van een staatsschool in Roeselare. Deze school zou gratis onderwijs geven aan alle leerlingen, en op die manier heel wat leerlingen van het vrije onderwijsnet afsnoepen. Het eerste jaar telde de school 113 leerlingen, drie leerkrachten en één directeur. De school bood tot in 1981 de lagere cyclus van humaniora-richtingen aan en in de hogere cyclus de afdeling Wetenschappelijke A. De hogere cyclus van de humaniora-richtingen met Latijn waren voorbehouden voor de meer prestigieuze scholen zoals het Klein Seminarie Roeselare. In 1981 werd de afdeling handel uitgebouwd en het jaar erop de afdeling bedrijfseconomische informatica. In 1996 werd gestart met het gemengd onderwijs en werden dus voor het eerst ook meisjes toegelaten in de school. Door de groepering van de Roeselaarse katholieke scholen onder de Scholengroep Sint-Michiel is de VMS vanaf 2001 een volledige ASO-school geworden. Dat betekende dat de afdelingen handel en bedrijfseconomische informatica werden afgevoerd, en dat onder meer de afdeling "Moderne Talen – Menswetenschappen" opgericht werd, de voorganger van de huidige humane wetenschappen. In het schooljaar 2025-2026 heeft de VMS ruim 800 leerlingen, meer dan 90 personeelsleden en drie directeurs. Bekende oud-leerlingen Lieven Debrauwer Frédérik Deburghgraeve Alexander Doom Jelle Wallays Literatuur John GODDEERIS, 75 jaar VMS, Roeselare, 2010. Externe links Website van de VMS Geschiedenis van de VMS Vrije Middelbare School Roeselare in de ODIS
Sint-Michielskerk (Hekelgem)

De Sint-Michielskerk te Hekelgem, een deelgemeente van de Belgische gemeente Affligem, is de kerk van de parochie Hekelgem. Patroonheilige van de Sint-Michielskerk is Sint-Michaël of Sint-Michiel, vandaar de naam Sint-Michielskerk. Maar ook Sint-Cornelius (die nog levendig vereerd wordt op tweede pinksterdag), Sint-Antonius en Sint-Blasius zijn veel gevierde heiligen. Geschiedenis De Sint-Michielskerk wordt reeds in de 11e eeuw (1105) vermeld en behoorde oorspronkelijk bij de burcht die vermoedelijk door Frankische heren gebouwd werd, (toen villakerk genoemd, hoort bij kasteel en een neerhof). Ze diende mogelijk ook als strategische vesting bij de denderovergang. De toren werd eeuwenlang "het belfort" genoemd en bood bescherming aan mensen in nood. Tussen 1105 en 1796 bezat de Abdij van Affligem het patronaatsrecht over deze kerk: zij stond in voor het gebouw, kon de pastoor aanstellen en beheerde ook de inkomsten. Bouwstijl & Restauratie Het huidige gebouw is opgetrokken met zandsteen uit de plaatselijke groeven. De middenbeuk (van 4 traveeën) van dezekerk is vroeggotisch (13e eeuw) maar de grondvesten van de toren zijn nog romaans. De kruisbeuk is laatgotisch, de zijbeuken en het koor neogotisch. Tussen 1977 en 1978 werd de kerk gerestaureerd en kreeg ze onder andere een nieuw uurwerk met eronder de tekst: 'Siet hier de verganckelyheit van den tyd'. Bezienswaardigheden Fraaie preekstoel met knielende Sint-Petrus (1788), tijdens Franse bezetting in 1795 bewaard in de Lindenhove, in 1801 met de godsdienstvrijheid werd hij terug in de kerk geplaatst. Kraaiende haan met engeltjes (1788). 2 Biechtstoelen in eikenhout met één beeltenis van Maria (1721) en een van de Heilige Petrus (1752) met twee sleutels in de hand. Gepolychromeerd beeld van Sint-cornelius, wordt op pinkstermaandag uitgesteld voor de bedevaarders die zijn hulp inroepen tegen de stuipen bij kinderen. Communiebank, in Lodewijk de XVI stijl, uit eik gemaakt en deels verguld. De doopvont is van arduin en 90 cm hoog, heeft een deksel van geelkoper en als inscriptie "Me fecit A.F.V.G anno 1772". Middenbeuk, sinds 20 juni 1943 beschermd. Schilderij "Aartsengel Michaël verslaat de draak", uit de 17e eeuw op een doek van 180*130 cm. Glasramen, stellen de 12 apostelen en hun attributen voor. Geschonken door verschillende personen waaronder de familie Roseleth (Henri, Theofiel en Jan), maar ook door pastoor De Vis-Bosteels en pastoor Willems. Klokken: geen klokken voor 1600 in Hekelgem. Op 31 juli 1943, 3 klokken gestolen door de Duitsers. Sinds 1948 en 1954 beschikt de kerk weer over 3 nieuwe klokken. 2 Processievlaggen, één gewijd aan Sint-Barbara en andere aan Onze Lieve Vrouw van den Rozenkrans. Locatie Kerkstraat, 1790 Hekelgem (Affligem)
Sint-Catharinakerk (Kortrijk-Dutsel)

De Sint-Catharinakerk is de parochiekerk van Kortrijk-Dutsel, een plaats in de Vlaams-Brabantse gemeente Holsbeek. De kerk is gelegen aan de Dutselstraat 2. Geschiedenis Het patronaatsrecht en het tiendrecht van de parochie waren oorspronkelijk in handen van het klooster van Gempe en kwamen in de 15e eeuw in bezit van de Abdij van Park. Gebouw De kerk bestaat uit een ingebouwde westtoren. De toren heeft een romaanse onderbouw uit het begin van de 11e eeuw, opgetrokken uit ijzerzandsteen van breuksteen. In de 13e eeuw werd de toren verhoogd met regelmatig uitgehouwen ijzerzandstenen. Het portaal dateert uit 1750. De middenbeuk heeft ook een 11e-eeuwse kern. Het laatgotische koor en de transeptarmen zijn in laatgotische stijl en dateren uit circa 1500. Ze zijn opgetrokken in ijzerzandsteen. In 1769 werden de zijbeuken opnieuw opgebouwd in baksteen, in de classicistische stijl. Interieur Het interieur van de kerk is voornamelijk in barokstijl. Het linkerzijaltaar stamt uit 1634 en het rechterzijaltaar uit de tweede helft van de 17e eeuw. Ook het hoofdaltaar dateert uit die tijd. Het koorgestoelte, in renaissancestijl, is afkomstig uit het Kartuizerklooster in Leuven en dateert uit de eerste helft van de 17e eeuw. De kerk herbergt verschillende beelden uit de late 15e eeuw, zoals een Onze-Lieve-Vrouw met Kind uit circa 1480, afkomstig uit de Abdij van Park. Ook zijn er beelden uit dezelfde periode van Sint-Barbara en Sint-Lucia. Uit de 17e eeuw zijn er schilderijen van de Tenhemelopneming van Maria en Koperen slang, en uit de 18e eeuw De bewening en De marteldood van Sint-Barbara.
Molen van Ezaart

De Molen van Ezaart in het gehucht Ezaart in de Belgische gemeente Mol is een maalvaardige windkorenmolen. De grondzeiler heeft een flesvormige romp en een voor de romp zeer grote kap. Geschiedenis De molen werd in 1856 op een natuurlijke landduin gebouwd door molenbouwer Karel Heylen uit Geel. Sinds 23 juni 1960 is hij een beschermd monument. De molen heeft drie zolders: een meelzolder, een steenzolder en een luizolder. De molen werd gecementeerd en gekalkt in 1913, en raakte zwaar beschadigd tijdens een storm op 21 maart 1957. Het mechanisme werd onttakeld en de kap was uit haar gelid. De toenmalige eigenaar/molenaar wilde hem toen voor afbraak verkopen, iets wat niet gebeurde. De molen werd in 1958 verkocht aan de gemeente Mol en het studiecentrum voor Kernenergie. Om de molen te laten herstellen droeg onder meer het Atoomcentrum bij. De voormalige burgemeester van Mol, Sus Luyten, nam in het begin van de jaren 1980 het initiatief voor een maalvaardige restauratie van de molen. In 1984 werd deze uitgevoerd door molenbouwer Adriaens uit Weert, Nederland. Onderhoud aan het pleisterwerk, de trappen en de toegangsdeur vond plaats in 2003, in 2005 werd een nieuw wiekenkruis geplaatst, en in 2008 werd onder meer de baard onder handen genomen. In 2021 werd de molen volledig gerenoveerd. Hierbij werden de wieken, de kap, het metselwerk, de staart, ramen en deuren aangepakt. Sinds 2023 staat hij weer in al zijn glorie te pronken. Eigenaars 1856-'57: Karel Heylen 1858: J.W. Willems-Van Gompel 1895: Karel Raeymaekers-Peetermans ????: Frans Raeymakers ????: Karel Heuvelmans, de laatste beroepsmolenaar 1957?: Gemeente Mol Technische gegevens De molen heeft gelaste stalen roeden van 24m, gemaakt door Demeester uit Marke. twee koppels kunststenen met een diameter van 1,4m voor veevoeder. De overbrenging is 1:4,8. een sleepluiwerk vang met vangtrommel Externe link De Molen van Ezaart bij het VIOE
Église Sainte-Gertrude de Ternat

L'église Sainte-Gertrude (en néerlandais : Sint-Gertrudiskerk) est une église classée de style gothique située sur le territoire de la commune belge de Ternat, dans la province du Brabant flamand. Historique L'église Sainte-Gertrude relève du gothique brabançon des XVe et XVIe siècles. En 1627, la nef, le chœur et le transept sud sont couverts de voûtes sur croisées d'ogives. L'architecte Jules-Jacques Van Ysendyck procède à une restauration complète du bâtiment dans les années 1892-1896. Une sacristie prenant la forme d'un jubé donnant sur le chœur est ajoutée au XIXe siècle. Classement L'église est classée comme monument historique depuis le 25 mars 1938 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 40691. Architecture À l'ouest, l'église présente en façade une tour carrée soutenue par de puissants contreforts terminés par des pinacles portant des fleurons. Au rez-de-chaussée, la tour est percée d'un portail dont les piédroits moulurés supportent un arc surbaissé. Au premier étage, la tour est percée à la verticale du portail d'une grande baie gothique ornée d'un beau remplage. Au troisième et dernier étage, elle est percée sur chaque face d'une triple baie campanaire à abat-sons surmontée d'une horloge. La tour se termine par une balustrade de pierre et des gargouilles et est surmontée par une flèche octogonale à base carrée recouverte d'ardoises et terminée par une croix surmontée d'un coq. Elle est flanquée sur le côté sud d'une tourelle percée de meurtrières et surmontée d'une petite coupole de pierre. Références Annexes Bibliographie : document utilisé comme source pour la rédaction de cet article. Raymond Lemaire, Le Patrimoine monumental de la Belgique, vol. 1 : Province de Brabant flamand, Arrondissement de Louvain, Pierre Mardaga éditeur, Liège, 1984, 460 p. (ISBN 2-8021-0058-0, lire en ligne). (nl) Omer Vandeputte, Gids voor Vlaanderen : toeristische en culturele gids voor alle steden en dorpen in Vlaanderen, Éditions Lannoo et VTB/VAB, Tielt, 2007, 1390 p. (ISBN 978-90-209-59635, lire en ligne). Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du Brabant flamand
Église Saint-Nicolas de Perk

L'église Saint-Nicolas (Sint-Niklaaskerk en néerlandais) est une église de style roman, gothique, classique et néogothique située à Perk, section de la commune belge de Steenokkerzeel, dans la province du Brabant flamand. Historique Le chœur, la tour, le transept et les sacristies sont classés comme monument historique depuis le 25 mars 1938. L'église est classée dans son ensemble depuis le 12 avril 1974 et figure à l'Inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 41370. Architecture La cure Articles connexes Steenokkerzeel Perk Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme