NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stationsplein (Brugge)

Het Stationsplein is een plein in Brugge. Beschrijving Het eerste station van Brugge werd op 't Zand gebouwd in 1838. In 1877 werd het ontmanteld en vervangen door een groter station, ontworpen door architect Joseph Schadde. Maar ook dit gebouw en vooral het feit dat de treinen het stadscentrum binnen reden, werd geen goede optie op lange termijn bevonden. De beslissing werd in 1899 genomen om een station te bouwen buiten de binnenstad en een plek werd gekozen op de grens tussen Brugge en Sint-Michiels. Het duurde echter nog tot 1936 vooraleer het station naar een ontwerp van de architecten Josse en Maurits Van Kriekingen werd gebouwd. Het werd in gebruik genomen op 1 april 1939. Het nieuwe station stond op het grondgebied van de gemeente Sint-Michiels. Het grondgebied rond het station werd bij de wet van 2 juli 1956 bij de stad Brugge ingelijfd. Het modernistische gebouw in gele baksteen stond afgezonderd op het einde van een laan die de Koning Albert I-laan zou worden. Het werd geflankeerd door een postsorteercentrum en een telegraafkantoor, die ondertussen verdwenen zijn. In de grote wachtzaal van het station zijn de muren op merkwaardige wijze opgefleurd door de muurschilderijen van de Brugse schilder René De Pauw (1888-1946). Het station is sinds 2012 beschermd als monument. Er was natuurlijk een plein voor het station wenselijk. Pas na de Tweede Wereldoorlog werd het volledig aangelegd en bij beslissing van het Brugse schepencollege van 20 januari 1948 kreeg het de naam Stationsplein. Dit circa 1 ha grote plein is sindsdien de eerste aanblik voor de ontelbare gebruikers die bij het naar buiten komen, van op dit plein de Brugse torens ontdekken. Het plein biedt ruimte voor het onvermijdelijke verkeer van bussen, taxi's en privéauto's en uiteraard voor de voetgangers. Het wordt ook soms gebruikt voor bijzondere activiteiten (expo ijssculpturen, liefdadige activiteiten, concerten). Literatuur Albert SCHOUTEET, De straatnamen van Brugge. Oorsprong en betekenis, Brugge, 1977. Brigitte BEERNAERT e. a., Station Brugge, in: Monumenten van vervoer(ing), Open Monumentendag 1994, Brugge, 1994. Frans DEBRABANDERE, Brugse plaatsnamen, in: Brugge die Scone, 2012, blz. 42. Externe link Het Stationsplein op de inventaris van het onroerend erfgoed Zie ook Station Brugge
St John Berchmans College

St John Berchmans College (Dutch: Sint-Jan Berchmanscollege) is a mixed Dutch-language Catholic secondary school in Brussels, Belgium. It was founded in 1604 by the Society of Jesus and is named after the Jesuit Saint John Berchmans. It is situated close to the Church of Our Lady of the Chapel. History The school was founded by the Jesuits on 16 July 1604 and had 400 students that same year. However, in 1773, the Jesuits were ordered to cease providing educational services by Pope Clement XIV. The school was closed on 20 September 1773. The furniture was confiscated and sold, and in 1816, the building became a court house. Later, the Belgian State Archives were housed in the building. In 1891, the archives were moved and the building was razed to make way for a road. In 1814, the Jesuits returned to Belgium and opened the French-speaking St Michael's College 19 years later in the Chapel Church area of the city. In 1905, the expanding population forced the Jesuits to not only expand the college but to also look for a location for a new college. In 1905, the college on the Rue des Ursulines/Ursulinenstraat was renamed as St John Berchmans College and the new college in the Etterbeek part of the city became St Michael's College. In 1912, the Church of St. John Berchmans was opened next to St Michael's College. Starting in the late 1930s, a shift in language was made which would result in St John Berchmans College teaching in Dutch and English and the French-speaking section of the college being transferred to St Michael's College. The two separate colleges still exist today, each teaching in their respective language. Notable former pupils Former pupils of the college include: See also List of Jesuit sites in Belgium Archdiocese of Mechelen–Brussels References External links Official website
Brusselpoort

The Brusselpoort (English: Brussels Gate) is the sole remaining city gate of the original twelve gates of Mechelen, Belgium. This imposing structure dates from the 13th century. Because of its exceptional height, towering above the other gates, it was also called the Overste Poort ("Superior Gate"). In the 16th century, the towers were lowered and the roof construction was altered to the present configuration. In the course of the centuries, the building had many different uses: from police station to youth centre, from duty collector's office to artist's workshop (Alfred Ost). It then became a museum about the city's history containing documents and archaeological finds. The collection of the De Maan City Puppet Theater is currently stored there. The Brusselpoort is not accessible to visitors. References External links Media related to Brusselpoort (Mechelen) at Wikimedia Commons Brusselpoort
Brusselpoort

La Brusselpoort es la única puerta que se conserva de la ciudad de Malinas (Bélgica) de las doce que tuvo originalmente. Esta imponente estructura data del siglo XIII. Era la puerta de más entidad de cuantas existían, por eso también se la conoce como Overste poort, es decir, "Puerta Superior". Sus torres fueron rebajadas en el siglo XVI, y la urbanización del entorno modificó en parte su configuración. A lo largo de la historia, el edificio ha tenido diferentes usos: del original, ser puerta de la ciudad, pasó a ser una comisaría, un centro para jóvenes e incluso el taller de trabajo del artista Alfred Ost. En la actualidad, alberga el Museo de Historia de Malinas, que contiene piezas desde el siglo XI. En él se aborda la historia del entorno vista desde la perspectiva de la ciudad, tratando su relación con los Habsburgo o con la Guerra Santa. Enlaces externos Brusselpoort
Porte de Bruxelles (Malines)

Le Brusselpoort (porte de Bruxelles) est la dernière porte de la ville de Malines. La porte se trouve à la lisière du centre historique de la ville, à l'intersection de la rocade et de la Hoogstraat. Les murs de la ville de Malines ont été construits entre 1264 et 1268. Description Le Brusselpoort a été construit au XIIIe siècle et était la plus haute des portes de la ville de Malines. C'est pourquoi elle s'appelait aussi Porte Supérieure . La porte a été construit en pierre de Tournai, et surélevé vers 1400 en pierre de Balegem (couleur plus claire). Il appartient au gothique de l'Escaut. Au XVIe siècle, les tours ont été abaissées et la charpente a été modifiée. En plus de la fonction de porte d'entrée, le bâtiment a depuis été utilisé à d'autres fins. Il y avait un commissariat, une salle de réunion et le studio d'art d' Alfred Ost . Après cela, il est devenu un musée sur l'histoire de la ville. Il contient des documents et des découvertes archéologiques. Het Firmament y est installé depuis 2010, (t)Huis voor Figurentheater en Flandre. Le Brusselpoort n'est pas accessible aux visiteurs. Comme dans la plupart des autres villes, les murs de la ville de Malines ont été démolis. Seulement la "Porte Supérieure" (Brusselpoort) a échappé à la démolition. Sur l'espace ouvert restant, des boulevards sont construits qui forment le R12, le petit anneau de Malines, qui guide la circulation urbaine et où le Brusselpoort se situe au milieu. Des solutions similaires telles que les rocades et les canaux de la ville peuvent être trouvées dans le Leien à Anvers, le Petit Ring autour de Bruxelles et le Ringvaart autour de Bruges, qui servaient tous auparavant de remparts. Notes et références Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Onroerend Erfgoed Structurae Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Belgique
Brusselpoort

La Brusselpoort (Porta di Brussel in italiano) è l'unica porta cittadina tuttora esistente delle dodici della città belga di Mechelen, nella regione delle Fiandre. L'attuale costruzione in pietra risale al XIII secolo e, data la sua grandezza, rispetto anche alle altre porte della città, venne ribattezzata Overste poort (Porta superiore). Nel XVI secolo le torri furono abbassate e fu edificato il tetto che ancora oggi è possibile ammirare. Ospita il museo della città di Mechelen all'interno del quale è possibile riscoprire i fasti della città fiamminga ai temi delle dominazioni borgognona ed asburgica. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Brusselpoort Collegamenti esterni (EN) Brusselpoort, su Structurae.
Brusselpoort (Mechelen)

De Brusselpoort is de laatst overgebleven stadspoort in Mechelen. De poort staat op de rand van het historische centrum van de stad waar de ringweg kruist met de Hoogstraat. Tussen 1264 en 1268 werd de Mechelse stadsomwalling aangelegd. De Brusselpoort werd in de 13e eeuw gebouwd en was de hoogste van de Mechelse stadspoorten. Daarom werd ze ook Overste poort genoemd. Het gebouw is opgetrokken in Doornikse steen, en rond 1400 verhoogd met Balegemse steen (lichtere kleur). Het behoort tot de Scheldegotiek. In de 16e eeuw werden de torens verlaagd en werd de dakconstructie veranderd. Naast de functie van toegangspoort werd het gebouw sindsdien nog voor andere doeleinden gebruikt. Zo was er een politiekantoor, een vergaderlokaal en het kunstatelier van Alfred Ost. Daarna werd het een museum over de geschiedenis van de stad. Het bevat documenten en archeologische vondsten. Sinds 2010 is Het Firmament er gevestigd, (t)Huis voor Figurentheater in Vlaanderen. De Brusselpoort is niet toegankelijk voor bezoekers. Zoals in de meeste andere steden werden de Mechelse stadsmuren afgebroken. Alleen de Overste Poort (Brusselpoort) ontsnapte aan de afbraak. Op de overgebleven open ruimte worden boulevards aangelegd die nu de R12 vormen, de kleine ring van Mechelen, die het stadsverkeer vandaag in goede banen leidt en waar de Brusselpoort middenin ligt. Soortgelijke oplossingen als ringwegen en stadssingels zijn terug te vinden in de Leien te Antwerpen, de Kleine Ring rond Brussel en de Ringvaart rond Brugge, die vroeger alle dienstdeden als stadsmuren. Zie ook Het Firmament Externe links Uitgebreid artikel over de Brusselpoort op Mechelen Mapt
Брюссельские ворота

Брюссельские ворота — здание ворот XIII века в городе Мехелен, Королевство Бельгия. Единственная постройка, сохранившаяся от городских стен, защищавших Мехелен в средние века. Яркое произведение так называемой «шельдской готики»: архитектуры, лежащей на стыке романского и готического стилей, свидетельством чего выступают круглые башни с остроконечными навершиями, фланкирующие стрельчатую арку портала. До настоящего времени здесь сохранилась дубовая закрывающая створка ворот и механизм для её подъёма и опускания. Городские стены Мехелена с двенадцатью воротами были заложены в 1264—1268 годах. «Высокие ворота», действительно самые высокие и единственные, которые имели две башни, построены около 1400 года из местного известняка, более светлого, чем использованный для самих стен. В 1578 году все городские ворота были снесены до половины своей первоначальной высоты, чтобы сделать их менее уязвимыми для более мощной огнестрельной артиллерии. В 1698 году через Высокие ворота прошла новая дорога через Вилворде на Брюссель, после чего они стали называться Брюссельскими воротами. В 1805 году французскими властями Южных Нидерландов было принято решение снести все городские стены, утратившие к тому времени оборонное значение. Однако ворота по-прежнему использовались для сбора дорожных пошлин, отменённых лишь в 1860 году. При создании на месте городских стен кольца бульваров, хотели снести и Брюссельские ворота, однако при вмешательстве короля Бельгии Леопольда I они единственные уцелели. Позже в здании Брюссельских ворот располагался полицейский участок, мастерская художника Альфреда Оста, хранилище музея истории Мехелена. Ныне здесь находится Национальный экспертный центр культурного наследия исполнительского искусства. Вход во внутренние помещения ворот для туристов недоступен. Литература Marcel Kocken, Gids voor oud Mechelen, Scriptoria, Antwerpen, 1981 Jan Neckers, Mechelen zoals J.B. De Noter het zag, Stevens, Mechelen, 1981 H. Installé e.a., Historische stedenatlas van België, Mechelen II, Mechelen, 1997
Hallepoorttunnel

De Hallepoorttunnel is een verkeerstunnel in Brussel. De tunnel ligt onder de Hallepoort en dient voor het doorgaand verkeer op de R20, de kleine ring van Brussel. De tunnel loopt van het kruispunt met de Munthofstraat tot het kruispunt met de Engelandstraat. Tussen 2017 en 2019 werd de tunnel volledig vernieuwd. Er kwam een scheidingswand tussen de rijrichtingen, nieuwe plafonds, nieuwe zijwanden en nieuwe ledverlichting. Op de zij- en middenwanden zijn verschillende vergrote afbeeldingen van ridders aangebracht, verwijzend naar het middeleeuws museum van de Hallepoort waar de tunnel onder ligt. Vlak voor de opening voor het verkeer werd in de tunnel een technofeest gehouden. Zie ook Kleine Ring Referenties
Sint-Pieterstoren

De alleenstaande Sint-Pieterstoren of, in de volksmond, Peperbusse in de Belgische stad Oostende is het enige wat overgebleven is van de oude Sint-Pieterskerk, die in 1896 door brand is verwoest. Bouwhistoriek De zware vierkante voet van de toren stamt uit 1478; de huidige achthoekige bovenbouw uit 1729. Op 20 juli 1478 werd de eerste steen gelegd van de St. Pieterstoren. In de toren woonde een kluizenares, die er op 8 februari 1484 haar intrede nam. Drie jaar later overleed deze vrouw. De Sint-Pieterskerk was een eenbeukige gotische kerk, waarvan de bouw gestart werd in 1438. Deze kerk werd tweemaal verwoest, eerst tijdens het Beleg van Oostende (1601-1604) en een tweede maal in 1706 door beschieting door de Engelse vloot tijdens de Spaanse Successieoorlog (1702-1713). In 1675 werd het barokke deel van de nieuwe kerk ingehuldigd. In 1729 werd de achthoekige bovenbouw op de vierkante basis voltooid. In 1764-1766 bouwde men tegen de noordgevel de monumentale Calvarie met Vagevuur', een uitbeelding van dit christelijke tafereel. Dit werd opgericht door de Confrerie van de Berg van Barmachtigheid, aan de noordkant van de 'Peperbusse'. Op 14 augustus 1896 brandde de Sint-Pieterskerk bijna volledig af. Alleen de toren bleef staan. Op aandringen van enkele bekende kunstenaars, zoals Fernand Khnopff en Emile Verhaeren, werd in 1910 besloten de toren niet af te breken. Het had een grote historische waarde als laatste getuige van het Oostende daterend van voor het Beleg van Oostende. In 1925 gebeurde er dan eindelijk een restauratie, waarbij het barokportaal heropgebouwd werd tegen de zuidgevel. De toren werd een beschermd monument op 5 november 1946. Na de nieuwe restauratie van 1987-1989 wordt de toren regelmatig opengesteld voor het publiek. Aan de overzijde staat de kapel met het praalgraf van de eerste Belgische koningin Louise Marie. Deze behoort tot de nieuwere neogotische Sint-Petrus-en-Pauluskerk. Sint-Pieterstoren in de kunst James Ensor : "Gezicht op Oostende" (1888) - ets op papier (85 x 135 mm) James Ensor : "Stoomschepen" (1889) ets op papier (73 x 112 mm) (met de Peperbusse op de achtergrond). Gustaaf Sorel: illustratie De Duivel en de Fee (1976) bij het boek "Als d'Oude Peperbusse vertelt" Volksbenamingen Volgens De Dikke Desnerck zijn er twee bijnamen voor de ruïneuze Sint-Pieterstoren. De toren wordt vergeleken met een ouderwetse pepermolen (peperbusse) vanwege de vorm. Ook de bijnaam "De Blok" is een vergelijking die vooral opgaat met de onderkant van de toren. Al is het ook een "blok" (huizenblok). De naam 'Peperbusse' werd vooral gebruikt in de toeristische brochures (Baedeker bv.). De buurtbewoners gebruikte eerder 'd'ofgebrande kerke' wat staat voor: de afgebrande kerk (1896). Met de oprichting van Kunstkring en Gallerie De Peperbusse (Baert & Monteyne) werd nog enkel die naam gebruikt naast de officiële titel: Sint-Pieterstoren.
Hasseltbos

Het Hasseltbos is een natuurgebied in de Vlaamse Ardennen in Zuid-Oost-Vlaanderen (België). Het ongeveer 25 ha grote bos wordt beheerd door de Vlaamse overheidsdienst Agentschap voor Natuur en Bos en privé-eigenaren. Het natuurgebied ligt op het grondgebied van de gemeente Geraardsbergen (deelgemeente Ophasselt). Het gebied is erkend als Europees Natura 2000-gebied (Bossen van de Vlaamse Ardennen en andere Zuid-Vlaamse bossen) en maakt deel uit van het Vlaams Ecologisch Netwerk. Het sluit bovendien aan op het Natuurpuntreservaat Parkbos-Uilenbroek. Landschap Het Hasseltbos is gelegen op de valleiflank van de Parkbosbeek. Het natuurgebied bevindt zich op de westelijke flank van de 77 m hoge Gapenberg en ligt midden in het heuvelende landschap van de Vlaamse Ardennen. Het reliëf loopt vrij steil af naar de Parkbosbeek die de westgrens van het bos vormt. Het landschap bestaat uit een mengeling van bos (beuk, eik etc.), (natte) graslanden en moerasbossen. Fauna Het Hasseltbos biedt onderdak aan tal van diersoorten, waaronder buizerd, sperwer, boomklever, matkop, konijn, vos, bunzing en bont zandoogje. Door natuurgericht bosbeheer wil men kansen creëren voor de rivierdonderpad in de snelstromende Kakebeek en voor eikelmuis, levendbarende hagedis, grote vos, keizersmantel. Flora Het Hasseltbos is een typisch beukenbos; sommige bomen zijn tot 150 jaar oud. Verder komen er ook soorten voor als zomereik, es, esdoorn, zoete kers, populier en vlier. Delen van het bos zijn hakhout, waarbij hazelaar een belangrijke rol speelt. Het Hasseltbos kent een uitbundige voorjaarsflora (bosanemoon, wilde hyacint, paarse schubwortel etc.). Natuurbeleving Het Hasseltbos is vrij toegankelijk op de wandelpaden van het Agentschap voor Natuur en Bos; het wandelknooppuntennetwerk 'Dendervallei Zuid' doet ook het gebied aan. Afbeeldingen Bronnen Agentschap voor Natuur en Bos Bosbeheersplan Hasseltbos steekkaart Protected Planet[dode link] erfgoedinventaris Hasseltbos wandelkaart Hasseltbos kaart Hasseltbos
Hasseltbos

Hasseltbos är en skog i Belgien. Den ligger i provinsen Östflandern och regionen Flandern, i den centrala delen av landet, 30 km väster om huvudstaden Bryssel. Omgivningarna runt Hasseltbos är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Runt Hasseltbos är det ganska tätbefolkat, med 230 invånare per kvadratkilometer. Källor
Houtaing

Houtaing is a village and district of the municipality of Ath, located in the Hainaut Province in Wallonia, Belgium. The earliest mention of the village is in a document dated 847, listing properties of the Saint-Amand Abbey in present-day France. Later it became a feudal fief. The current Château de la Berlière in Houtaing dates from 1793, by architect Antoine Payen the Elder, and replaced an earlier castle. References External links Media related to Houtaing at Wikimedia Commons
Houtaing

Houtaing (in olandese Houthem), è una sezione del comune belga di Ath, situato nella provincia dell'Hainaut, nella regione della Vallonia. Monumenti e luoghi di interesse Castello della Berlière Antica rocca del XVIII secolo ora collegio per alta scuola gestita dai padri Giuseppini. Mausoleo d'Oultremont Antico mausoleo celebrativo del casato d'Oultremont. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Houtaing
Houtaing

Houtaing (Nederlands: Houthem) is een dorp in de Belgische provincie Henegouwen en een deelgemeente van de Waalse stad Aat. Houtaing was een zelfstandige gemeente tot het bij de gemeentelijke herindeling van 1977 toegevoegd werd aan de gemeente Aat. Bezienswaardigheden De Sint-Quirinuskerk (Église Saint-Quirin) is een bakstenen classicistisch kerkgebouw van 1789. De kerk bezit een 15e-eeuws gepolychromeerd beeld van Maria met Kind. Ook is er een 16e-eeuws gotisch doopvont, Het Kasteel van La Berlière, zeker vanaf 1337 de zetel van het geslacht De Ligne. Herbouwd in 1664 en 1793. Omringd door een landgoed en een Engelse landschapstuin. Natuur en landschap Houtaing ligt aan de zuidrand van het Pays des Collines, op een hoogte van 68 meter aan de kerk. Het noorden is zeer bosrijk. Demografische ontwikkeling Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen, 1976= inwoneraantal op 31 december Nabijgelegen kernen Buissenal, Mainvault, Ligne, Chapelle-à-Wattines, Grandmetz Externe links Website van de gemeente
Houtaing

Houtaing, Houtaing-lez-Ath (nld. Houthem, pcd. Houtaing-lez-Ât) – dzielnica (section) miasta Ath w Belgii, w Regionie Walońskim, w prowincji Hainaut, w okręgu Ath. 1 stycznia 2020 roku liczyła 641 mieszkańców. Do 31 grudnia 1976 samodzielna gmina. Demografia Liczba mieszkańców, stan na 1 stycznia: Przypisy
Sint-Michielskerk (Roeselare)

De Sint-Michielskerk is een kerk in de Belgische stad Roeselare. Het is lange tijd de enige parochiekerk in de stad geweest. Pas sinds 1872 is er een tweede parochie bij gekomen. De kerk werd gebouwd in 1504 nadat ze door een brand in de as werd gelegd. Sindsdien is het de thuishaven voor allerhande kunstwerken. Daarnaast is het de kerk van het decanaat. De 65 meter hoge toren is een van de kenmerkende elementen in het stadsgezicht van Roeselare. Geschiedenis De vroegste sporen van de kerk zijn te dateren in de middeleeuwen. Het was de enige kerk in Roeselare. In 1488 was er een stadsbrand, en gezien de meeste huizen uit hout waren en vlak bij de kerk stonden, was die vrij verwoestend. Ook de kerk werd niet gespaard. Het grootste deel werd herleid tot puin. De oorzaak van de brand waren trouwens Oostenrijkse troepen die de opstand tegen het centraliserende gezag van Maximiliaan wilden vergelden. Maximiliaan was gevangengenomen in Brugge en Filips van Kleef had die opstand geleid. Van Kleef, de heer van Roeselare (en Wijnendale), gaf opdracht de kerk te herbouwen. In 1497 werd de eerste steen gelegd. De laatgotische kerk werd voltooid in 1504. De spitse toren was 91 meter hoog. In 1735 echter begaf de hoge toren het onder de wind. De spits waaide eraf en werd vervangen door een klokvormige toren. De kerkfabriek besliste in 1850 de kerk uit te breiden. De gebouwen die in de volgende 4 jaar werden opgetrokken zijn echter in 1968 afgebroken. Zo verkreeg de kerk de omvang die ze nu heeft. Praalgraf van Kleef Het praalgraf van Jan van Kleef en Johanna van Lichtervelde is sinds 2004 te bezichtigen achter in de kerk. De plaats van het praalgraf kende een vrij turbulente geschiedenis. In 1504 werd het praalgraf van Jan van Kleef voltooid. 22 jaar later werd zijn vrouw bijgezet. In 1850 moest het echter plaats maken voor de uitbreiding van de kerk. Het monument werd door de toenmalige pastoor geschonken aan de graaf De Thiennes, Heer van Rumbeke . Hij schonk het opnieuw aan het museum van de Sint-Baafsabdij in Gent. Vanaf 1964 werden pogingen ondernomen om het graf naar Roeselare terug te brengen, eerst door het stadsbestuur en in 1998 door de Roeselaarse erfgoedvereniging De Maten van Peegie. Vlaams minister van Cultuur, Gezin en Welzijn Luc Martens steunde dit initiatief. Pas in 1999 kwam het praalgraf terug naar de Sint-Michielskerk en werd ingehuldigd op 29 mei van dat jaar. Aan de voorzijde van het praalgraf zijn onder de voeten de wapenschilden van het koppel afgebeeld. Op de achterzijde houdt een engel hun beider wapenschilden in de handen. Museum De kerk biedt plaats aan een van de grootste orgels van West-Vlaanderen. In de toren van de kerk is het klokkentorenmuseum. 75 klokken en 2 beiaarden bevinden zich op de 12 verdiepingen. In de kerk zelf hangen vele schilderijen, van onder meer Bernard Mioen, Désiré Mergaert, Ferdinand Callebert, Jacob van Oosten en Van Deijck. Ten slotte is er nog de barokke predikstoel. Het houtsnijwerk stelt het verhaal van de wijngaard van Nabot voor. De stoel zou oorspronkelijk in de kerk van de Karmelieten in Brugge hebben gestaan. Interieur (galerij)