NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Tumulus de Noville

Le tumulus de Noville est un tumulus situé à Momalle (mais à proximité du village de Noville) dans la commune belge de Remicourt en province de Liège. Il est repris sur la liste du patrimoine immobilier classé de Remicourt et la liste du patrimoine immobilier classé de Fexhe-le-Haut-Clocher depuis le 4 novembre 1976. Situation Il se situe en Hesbaye au nord de Noville, à l'ouest de Fexhe-le-Haut-Clocher et au sud de Momalle. Il se dresse à proximité du croisement de la ligne de chemin de fer 36 Bruxelles-Liège avec la route nationale 614 Tongres-Amay. Cette voie rectiligne est l'ancienne chaussée romaine appelée également Chaussée Verte ou Chaussée de Tongres. Description Il s'agit d'un tumulus boisé d'un diamètre de 31 à 33 m et d'une hauteur d'environ 7,50 m. La fouille a donné peu de résultats si ce n'est la présence d'un trou de pieu en son centre. Obélisque Au sommet du tumulus se trouve un obélisque en pierre bleue arborant l'inscription suivante: Monument érigé Par M.J.B. LESIEUR Citoyen des Etats unis d'Amérique a la mémoire de Son oncle J.B.LESIEUR ancien officier né à Paris le 15 Janvier 1771 mort à Liège le dix Decembre 1837 Malgré son ancienneté, ce monument n'est mentionné par aucune source. On ne sait donc rien des personnes et informations citées. Références Voir aussi Articles connexes Liste des tumuli de Belgique Tumulus d'Hodeige Portail de la province de Liège Portail de la Rome antique Portail de l’archéologie
Tumulus van Noville

De Tumulus van Noville (lokaal aangeduid met la Tombe de Noville) is een Gallo-Romeinse grafheuvel bij Noville in de Belgische provincie Luik in de gemeentes Fexhe-le-Haut-Clocher en Remicourt. De heuvel ligt ten noorden van Noville. Ze ligt direct ten zuiden van Spoorlijn 36, de spoorlijn tussen Brussel en Luik. Zie ook Gallo-Romeinse tumuli in België
De Hoge Rielen

De Hoge Rielen is een educatief jeugdcentrum en bosgebied van 230 ha in Kasterlee, op de Kempense Heuvelrug, dat eigendom is van de Vlaamse Gemeenschap en in haar opdracht wordt beheerd door de vzw ADJ. Verschillende groepen kunnen er tegelijkertijd te gast zijn in 17 verblijfsgebouwen, een hostel (jeugdherberg) en op de 15 kampeergronden. Op dit voormalige militaire domein staan vele loodsen die dienstdeden als munitie-opslagplaats. Velen zijn ondertussen herbouwd tot educatieve lokalen of slaappaviljoenen. In 1999 ontwikkelde toenmalig Vlaams bouwmeester 'bOb' Van Reeth een langetermijnvisie voor het domein. Uit verschillende studiebureaus werd nadien Secchi&Vigano geselecteerd om een masterplan te ontwikkelen. In 2022 werd het masterplan door studio Paola Viganò geactualiseerd. Momenteel is dit masterplan in uitvoering. Sinds 2010 bevindt zich op het domein een audiovisueel kunstwerk van Fiona Tan, A Fool's Paradise. In 2026 werden zes verblijfspaviljoenen gerenoveerd. Externe link Website van De Hoge Rielen
Achtersikkel

De Achtersikkel is een pleintje in Gent, gelegen bij de Hoogpoort en de Biezekapelstraat, met bebouwing uit de 14e en 15e eeuw. Beschrijving De Achtersikkel ligt op korte afstand van de Sint-Baafskathedraal. Aan het pleintje staan een bakstenen hoektoren en een ronde toren, opgetrokken uit kalkzandsteen. Bovenaan heeft de ronde toren een achthoekige stenen belvédère. De Achtersikkel dankt zijn naam aan de rijke patriciërsfamilie Van der Sickele, die lange tijd eigenaar van de gebouwen rond het pleintje was. De familie had een hoog politiek en maatschappelijk aanzien. De waterput op het pleintje wijst op hun rijkdom, want zulke luxe konden weinigen zich permitteren. Het gebouw met binnenpleintje lag aan de achterzijde van 'De Groote Zikkele', het hoofdhuis van de familie Van der Sickele. De laatste eigenares van deze familie was Elisabeth Van der Sickele, weduwe van Jan Damman, heer van Oomberge, die de eigendom in 1544 verkocht aan Olivier Lambrechts. Na behoord te hebben aan verschillende eigenaars, werd Achterzikkel, die vanaf 1573 afgesplitst werd van de 'Groote Zikkele', het refugehuis van de abdij van Ename en dit tot in 1797. Op een niet nader bepaald tijdstip werd de binnenkoer een publiek plein, na het slopen van een voorbouw. In de 19de eeuw was het gebouw achtereenvolgens het lokaal van de vrijmetselaarsloge Les Vrais Amis (1820-1838), van de Koninklijke Korenmaatschappij (1855-1860), van de maatschappijen De tael is gansch het volk en het Van Crombrugghe's Genootschap en van de vrijmetselaarsloge La Liberté (1866-1900). Aangekocht door de stad Gent werd het ganse complex, 'Groote Zikkele' en 'Achterzikkel' opnieuw verenigd, in de jaren 1900-1908 door stadsarchitect Charles van Rysselberghe aanzienlijk verbouwd (restauratie en toevoeging van nieuwbouw) tot Muziekacademie. Literatuur F. DE POTTER, Gent van den oudsten tijd tot heden, Gent, 1883-1901, deel II, p. 86-87, deel V, p. 281-284 en deel VIII, p. 199. Marleen STRUYE, K. Van Rysselberghe, architect. Zijn leven en werk (1850-1920), onuitgegeven licentiaatsverhandeling, Universiteit Gent, 1973. Externe link De Achtersikkel op de inventaris van het onroerend erfgoed
Kemmel Number 1 French Cemetery

Kemmel No. 1 French Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission (CWGC) burial ground for the dead of the First World War located in the Ypres Salient on the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation The cemetery is unusual for having unknown origins. It was discovered by the French after the Armistice and contained the bodies of Commonwealth, French and German troops. Despite the name of the cemetery, the French graves were removed to Kemmel French Ossuary and the large French cemetery at Potyze, leaving the Commonwealth and German graves. The cemetery was enlarged by concentrating nearby battlefield graves and three British graves, two from a local churchyard and one from a nearby German cemetery. Also included in the concentration were more German graves found in the former battlefields by the Belgians. The cemetery was designed by Sir Edwin Lutyens. See also Kemmelberg References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Kemmel Number #01 French Cemetery at Find a Grave
Cimetière militaire de Kemmel Numero 1 French

Le cimetière militaire Kemmel Numero 1 French ou Kemmel No. 1 French Cemetery est un cimetière de la Commonwealth War Graves Commission dédié aux soldats morts durant la Première Guerre mondiale, situé à Kemmel, dans le Heuvelland, dans le saillant d'Ypres sur le front occidental. Il doit son nom à sa redécouverte par des soldats français. Description Le cimetière a la particularité d'avoir des origines inconnues. Il a été découvert par les Français après l'Armistice et contenait de nombreux corps non identifiés de soldats allemands, français et britanniques. Malgré le nom du cimetière, les tombes françaises ont été transférées à Ossuaire Kemmelberg et le grand cimetière français de Potyze, laissant les tombes du Commonwealth et de l'Allemagne. Le cimetière a été agrandi en concentrant des tombes de champ de bataille à proximité. Il se trouvait également une plus forte concentration de tombes allemandes trouvées dans les anciens champs de bataille par les Belges. Le cimetière a été conçu par Sir Edwin Lutyens. Le terrain du cimetière a été attribué au Royaume-Uni à perpétuité par le roi Albert Ier de Belgique en reconnaissance des sacrifices consentis par l'Empire britannique dans la défense et la libération de la Belgique pendant la guerre Le cimetière militaire Klein Vierstraat, également cimetière de la Première Guerre mondiale attribué au Royaume-Uni, est situé à environ 50 m à l'ouest. Voir aussi Mont Kemmel Notes et références Portail de la mort Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Belgique
Kemmel No.1 French Cemetery

Kemmel No.1 French Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Kemmel (Heuvelland). De begraafplaats ligt ongeveer 2,5 kilometer ten noordoosten van het dorpscentrum en werd ontworpen door Edwin Lutyens met assistentie van William Cowlishaw. De begraafplaats ligt op een helling en bestaat uit twee niveaus. Het terrein is 1.948 m² groot en wordt omgeven door een bakstenen muur. De toegang bestaat uit een lange trap tot aan het Cross of Sacrifice dat vooraan staat. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. In de onmiddellijke nabijheid bevindt zich de Klein-Vierstraat British Cemetery. Geschiedenis Tijdens het Duitse lenteoffensief, in het voorjaar van 1918, werd hevig gevochten om Kemmel en omgeving. Hierbij waren zowel Franse als Britse troepen betrokken. Het dorp was vanaf 26 april tot eind augustus 1918 in Duitse handen. Pas na de oorlog werd de begraafplaats ontdekt door de Franse dienst voor oorlogsgraven. Er lagen Duitse, Britse en Franse graven. De Franse graven werden overgebracht naar het Ossuaire Kemmelberg in Kemmel en naar de Franse militaire begraafplaats Saint-Charles de Potyze in Ieper. Er werden nog enkele Britse graven vanuit de omliggende slagvelden, en ook uit Becelaere Churchyard in Beselare en uit Beerst German Cemetery in Beerst, naar hier overgebracht. Door de Belgische dienst voor oorlogsgraven werden nog Duitse stoffelijke resten ontdekt die ook hier begraven werden. Er worden 390 doden herdacht waarvan 349 niet meer geïdentificeerd konden worden. Onder de doden zijn er 278 Britten (waaronder 247 niet geïdentificeerde), 12 Australiërs (waaronder 9 niet geïdentificeerde), 3 Canadezen (waaronder 2 niet geïdentificeerde), 3 Nieuw-Zeelanders (waaronder 2 niet geïdentificeerde) en 94 Duitsers (waaronder 89 niet geïdentificeerde). Onderscheiden militairen sergeant John Clarke van de Northumberland Fusiliers en korporaal (corporal of horse) Arthur Rose van de 1st Life Guards werden onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Externe links
Nieuwe Kerk (Sint-Maria-Horebeke)

De Nieuwe kerk is een protestantse kerk in de gemeente Horebeke, dat in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen ligt. De kerk is gelegen in het gehucht Korsele, een deel van de Geuzenhoek dat verder ook de gehuchten Rokegem en Vrijsbeke omvat. Geuzenhoek verwijst naar de protestantse gemeenschap (de Geuzen), die hier ook na de Tachtigjarige Oorlog was blijven bestaan. De protestantse bijeenkomsten vonden lange tijd in het geheim plaats; pas in de 19e eeuw kon de gemeenschap van godsdienstvrijheid genieten. De huidige kerk werd gebouwd in 1872 in de neogotische stijl. Het ontwerp is van de Oudenaardse architect Charles Vanderstraeten. De kerk is beschermd. Referenties Officiële website van de protestantse gemeenschap van Horebeke Inventaris onroerend erfgoed
Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk (Linde)

De Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangenkerk is de parochiekerk van het Belgische dorp Linde. De kerk bevindt zich aan het Pastoor Lootspleintje. Vanaf ongeveer 1700 bestond in Linde reeds een kapel, mogelijk de voorloper van de huidige Sint-Donatuskapel. Bij deze kapel lag een kluizenaarshut. De kluizenaar gaf les aan de kinderen, maar hij vertrok in 1720. Nadat Linde in 1851 tot zelfstandige parochie was verheven, afgesplitst van die van Peer, werd een kerk in neoromaanse stijl gebouwd die in 1860 gereed kwam, onder architectuur van Herman Jaminé. De kerk werd nog vergroot in 1910, waarbij Hyacinth Martens en Vincent Lenertz de ontwerpers waren. Het schip werd naar het westen uitgebreid en een nieuwe toren werd gebouwd. Op het pleintje voor de kerk werd een treurbeuk geplant. Het meubilair van de kerk is goeddeels vervaardigd in de 2e helft van de 19e eeuw, zoals een orgel uit 1879. Enkele gipsen beelden uit 1845 zijn afkomstig van de Sint-Donatuskapel te Linde, onder meer het beeld van de heilige Gerlachus, beschermheilige tegen ziekten onder het vee. Externe link Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk (Linde) op Onroerend Erfgoed
Maison Les Mouettes

La maison Les Mouettes (en néerlandais : Woning ou Huis Les Mouettes) est un immeuble réalisé par l'architecte Jacques De Weerdt en 1905 dans le style Art nouveau à Anvers en Belgique (région flamande). Histoire La maison a été construite pour Albert Goor, rentier. Elle est classée et reprise sur la liste des monuments historiques de Berchem depuis le 11 avril 1984. Jacques De Weerdt construira l'année suivante la maison Talkowski très ressemblante au no 30 de Transvaalstraat, une rue voisine. Situation Cette maison se situe au no 39 de Waterloostraat, une artère résidentielle du quartier de Zurenborg à Berchem au sud-est d'Anvers comptant de nombreuses autres réalisations de style Art nouveau comme la maison La Bataille de Waterloo (Huis De Slag van Waterloo) au no 11, la Maison Napoléon au no 30 ou la maison Verheyen au no 27 Description Façade La maison compte trois niveaux (deux étages). Elle est bâtie par l'architecte Jacques De Weerdt dans le style Art nouveau floral cher à Victor Horta. La façade est bâtie en pierre blanche avec soubassement en pierre bleue. Cette pierre blanche est constamment sculptée, faisant apparaître çà et là deux mouettes stylisées (au rez-de-chaussée), des lignes courbes, des ornements végétaux ou des poissons comme en prolongements des ferronneries des balcons. La façade marque une avancée concave au niveau du premier étage où se trouve une baie ouverte reposant sur deux consoles en pierre blanche sculptée. Cette baie ouverte est précédée d'un balcon en fer forgé aux lignes courbes traversé par deux colonnes en fonte qui vont soutenir un auvent en verres jaunes opaques et le balcon du niveau supérieur. Le nom de la maison LES MOUETTES, en français, apparaît au-dessus de cette baie ouverte. Mosaïque Le second étage pourvu aussi d'une baie ouverte et d'un balcon est surmonté par une mosaïque placée au tympan de cette baie. Cette mosaïque représente un paysage de pièce d'eau au soleil levant (ou couchant) faisant figurer des mouettes, des rochers et des roseaux. Elle a été rénovée en 1989. Source (nl) https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/11148 Notes et références Art nouveau en Belgique, Architecture et intérieurs de Françoise Dierkens-Aubry et Jos Vandenbreeden, Ed. Duculot. Bibliographie (nl) ELAUT A. & J. POSSEMIERS 1988: Op wandel door de belle époque, Brussel, pages 122-123. (nl) VANHOVE B. 1978: De Art Nouveau-architektuur in het Antwerpse: een doorsnede (Licentiaatsverhandeling Rijksuniversiteit Gent), page 90. Articles connexes Art nouveau à Anvers Maison Nymphea Maison De Morgenster Maison Quinten Matsys Maison Églantine Portail d'Anvers et de sa province Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Art nouveau
Maison Quinten Matsys

La maison Quinten Matsys (en néerlandais : Huis Quinten Matsys) est un immeuble réalisé par l'architecte Jacques De Weerdt en 1904 dans le style Art nouveau à Anvers en Belgique (région flamande). Histoire La maison a été construite pour Jan Forton, premier propriétaire, et rend hommage à Quentin Metsys, un célèbre peintre primitif flamand anversois (1466-1530). Son effigie est visible sur le fronton de la façade. La maison est classée et reprise sur la liste des monuments historiques de Berchem depuis le 11 avril 1984. Situation Cette maison se situe au no 80 de Cogels Osylei, une artère résidentielle du quartier de Zurenborg à Berchem au sud-est d'Anvers comptant de nombreuses autres réalisations de style Art nouveau comme la Huize Zonnebloem au no 50 et la Maison De Morgenster au no 55. Description La maison est réalisée par l'architecte Jacques De Weerdt dans le style Art nouveau floral. La conception de cet immeuble est innovante pour la ville d'Anvers. Elle a pour modèle la maison Saint-Cyr construite les années précédentes à Bruxelles par l'architecte Gustave Strauven. La maison compte une seule travée et quatre niveaux (trois étages). La façade est construite en brique blanche avec bandeaux de brique jaune et un soubassement (entresol) en pierre bleue. Le rez-de-chaussée est accessible par une volée d'escalier (dix marches). Les quatre niveaux sont différents mais sont tous précédés d'un balcon en fer forgé aux motifs divers. Les baies du dernier étage se trouvent derrière un cercle complet en briques blanches coupée à intervalles réguliers par des briques jaunes. Source (nl) https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/11110 Notes et références Art nouveau en Belgique, Architecture et intérieurs de Françoise Dierkens-Aubry et Jos Vandenbreeden, Ed. Duculot. Bibliographie (nl) ELAUT A. & J. POSSEMIERS 1988: Op wandel door de belle époque, Brussel, pages 109-111. (nl) VANHOVE B. 1978: De Art Nouveau-architektuur in het Antwerpse: een doorsnede, Licentiaatsverhandeling R.U.G., pages 85-89. Articles connexes Art nouveau à Anvers Art nouveau en Belgique Maison De Graaf Maison De Morgenster Maison Les Mouettes Portail d'Anvers et de sa province Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Art nouveau
Tielen railway station

Tielen is a railway station in Tielen, Antwerp, Belgium. The station opened in 1855 and is located on Line 29. Train services The station is served by the following services: Intercity services (IC-11) Binche - Braine-le-Comte - Halle - Brussels - Mechelen - Turnhout (weekdays) Intercity services (IC-30) Antwerp - Herentals - Turnhout Bus services The following bus services stop near the station. They are operated by De Lijn. 200 (Turnhout – Vosselaar – Tielen – Kasterlee) 212 (Turnhout – Gierle – Lichtaart – Herentals) 493 (Geel – Lichtaart – Gierle) References External links Tielen railway station at Belgian Railways website
Station Tielen

Station Tielen is een spoorwegstation langs spoorlijn 29 (Turnhout - Herentals) in Tielen, een deelgemeente van Kasterlee in België. Gebouw Het huidige stationsgebouw van Tielen is er een van het type 1881. De spoorlijn werd geopend in 1855 en was destijds eigendom van Société anonyme du chemin de fer de Lierre à Turnhout (geëxploiteerd door de Société Anonyme des chemins de fer d'Anvers à Rotterdam). Toen deze maatschappij werd overgenomen door de Belgische staatsspoorwegen, werd besloten het huidige station te bouwen. Het oude station werd een magazijn en na enkele jaren werd het afgebroken. Het huidige stationsgebouw was tot in 1959 in gebruik voor reizigers. Hierna heeft het jarenlang leeggestaan. Het werd bouwvallig en werd midden jaren tachtig verkocht aan de familie De Seranno-Spoormans, die het gebouw restaureerde en er haar intrek in nam. Sinds 2007 huist er ook een broodjeszaak in het gebouw. De oude losplaats aan het station is nu een gratis parkeerterrein. Treindienst De spoorlijn loopt dwars door de dorpskom van Tielen. Het station ligt dan ook in de schaduw van de kerktoren. In 1875 reden er slechts drie treinen per dag door het dorp, maar het zouden er steeds meer worden, zowel voor goederen als voor reizigers. In 1906 en in 1911 veroorzaakten steenkoolvonken van een locomotief hevige brand op de Tielenheide. Tielen had vroeger een extra stopplaats voor militaire doeleinden. In 1959 werd het reizigersverkeer opgeheven voor een periode van elf jaar. Vanaf 1970 verdwenen stilaan de goederentreinen en het militair treinverkeer van het Derde bataljon para, maar in september van dat jaar kwam het reizigersverkeer weer op gang. Galerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag. Stationsoverste Monsieur Barvaux, een Waals stationsoverste (1871) werd jarenlang bespot omdat hij zou slapen met zijn huisgeit. Uitbreiding Het station van Tielen kreeg in 2007 opnieuw een tweede perron. Het oude perron werd verlengd zodat de treinen niet meer buiten het perron reiken. Door deze aanpassingen kunnen treinen van en naar Turnhout elkaar passeren op het station. Hierdoor werd het mogelijk meer treinen vanuit Turnhout te laten rijden. De kleine overweg van De Willaert is afgesloten. In plaats hiervan is een voetgangerstunneltje gekomen. Om de band van de Tielenaren met het spoor aan te tonen werd in 2008 een beeldje bij het station geplaatst met de titel "Tielen, Tielen, Tielen, het treintje loopt op wielen".
Sint-Oremuskapel

De Sint-Oremuskapel (Chapelle Saint-Oremus, ook wel: Chapelle Saint-Lambert) is een kapel te Herstal, aan de Place Jean Jaurès. Geschiedenis De bouw van de kapel gaat terug tot het jaar van de moord op Sint-Lambertus, die vermoedelijk in 705 plaatsvond. Zijn lichaam werd begraven te Maastricht. Dertien jaar later (718) werden de overblijfselen door zijn opvolger Hubertus naar Luik overgebracht. Toen de rouwstoet ook langs Herstal kwam werd daar een lamme genezen. Dit was aanleiding tot de bouw van een kerkje. Gebouw Het huidige kerkje stamt uit de 11e eeuw en is gebouwd in ruwe natuursteenblokken. De bouwstijl is vroegromaans. Het is een driebeukig basilicaal kerkje met voorgebouwde toren, welke met leien bedekt is.
Deusterkapel

De Deusterkapel is een kapel die zich ten zuidoosten van de Belgische stad Peer bevindt. Geschiedenis De naam van de kapel is afkomstig van Oesterveld, een veld ten oosten van Peer gelegen, dat reeds in 1478 in documenten werd vermeld. De kapel zou in 1660 of 1687 zijn gesticht en was toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand, en later aan Onze-Lieve-Vrouw van Rust. Het jaartal 1687 zou wijzen op de stichting door Petrus Moors (1660-1703), die naar verluidt een Mariabeeldje dat in een lindeboom hing, in de kapel zou hebben ondergebracht. Niettemin zou het jaar 1660 in een steen gebeiteld staan, maar deze steen is bij een latere verbouwing verloren gegaan. In 1717 werd de kapel naar het westen toe uitgebreid, mogelijk door Jan Moors (1647-1720), de oudere broer van Petrus. Van 1700 tot 1820 woonde een kluizenaar in een kluis die aan de kapel was vastgebouwd. Hij was verantwoordelijk voor het onderhoud van de kapel, stond de priesters bij als deze er de Mis kwamen lezen, en gaf onderricht aan de kinderen. In 1735 kwam de kapel aan de parochie van Peer. In 1799 werden de dakruiter en het kruis door de Fransen verwijderd, en werd de kapel buiten gebruik gesteld. Omstreeks 1860 werd de kluis afgebroken. In 1970 werd het merendeel van het interieur overgebracht naar de Sint-Trudokerk te Peer. In 1982 werd de kapel gerestaureerd. Traditioneel vond de kleinveemarkt plaats rond de kapel, het laatst in 1991. Gebouw Het gebouw heeft laatgotische elementen. De vensters zijn in Lodewijk XV-stijl en werden in 1785 aangebracht. Vroeger hing in de kapel een schilderij van Onze'Lieve-Vrouw met het kind, door Carlo Dolci. Hiervan hangt tegenwoordig een reproductie. Het hoofdaltaar is een 17e-eeuws portiekaltaar in barokstijl. De zijaltaren zijn 18e-eeuws. Uit dezelfde tijd stammen enkele kerkbanken en het offerblok. Galerij Externe link Deusterkapel
Kerk van het Heilig Geloof

De kerk van het Heilig Geloof (Frans: Église Sainte-Foy) is de parochiekerk in de wijk Saint-Léonard van de Belgische stad Luik. De kerk is gelegen aan Rue du Commandant Marchand 1. Het is een neogotische kerk, die gebouwd werd van 1867-1871. Architect was Evariste Halkin. Het betreft een basilicale kruiskerk met veelhoekige koorafsluiting, gebouwd in baksteen met kalkstenen ornamenten. De vierkante, voorgebouwde westtoren wordt bekroond door een achthoekige lantaarn met topgevels en achtkante spits.
Godezonne Farm Commonwealth War Graves Commission Cemetery

Godezonne Farm Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission (CWGC) burial ground for the dead of the First World War located in the Ypres Salient on the Western Front in Belgium. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation The cemetery was founded in February 1915 by the Royal Scots and Middlesex Regiments in the garden of the original Godezonne Farm. It was used again in 1916 for three more burials and again after the Armistice to concentrate battlefield burials from the north and the east. The cemetery was designed by William Harrison Cowlishaw. References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Godezonne Farm Cemetery at Find a Grave