NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St. Lawrence's Church, Antwerp

Sint‑Laurentiuskerk (English: Saint Lawrence's Church) is a Roman Catholic parish church in Antwerp, Belgium, located on the corner of Markgravelei and Van Schoonbekestraat. It stands out for its four-phase history, culminating in an impressive 20th-century Art Deco/Neo-Byzantine structure built between 1932 and 1941. History The parish was founded in 1659 as the first full parish outside Antwerp's medieval walls. The first modest church, complete with cemetery, was enlarged in 1671 but replaced after about a century. In 1777, a larger second church was built, only to be demolished in 1814 by General Lazare Carnot during military fortifications. Under Dutch rule, a neoclassical third church designed by Pierre Bruno Bourla was erected (1824–25), diagonally positioned on the current site. It was enlarged in 1892 with twin western towers. That building was later demolished and replaced by the current (fourth) church: foundations were set in 1932, the nave and choir completed and consecrated on 9 August 1934, and the tower and chapels finalised by July 1941. Since 1988, it has been protected as a heritage site by the Flemish government. Architecture Designed by Jef Huygh, the church blends Art Deco sobriety with Neo-Byzantine spatial symbolism. Its central-plan brick construction features a striking copper dome, white-hardstone accents, symmetrical façade geometry, and a freestanding square tower crowned with copper domes and stone angels by Antoon Damen. Interior Notable interior features include: A 1934 electro-pneumatic organ by Bernard Pels & Zoon (Lier), inaugurated by Flor Peeters; it remains largely original with over 4,000 pipes. Mosaic "Stations of the Cross" by Eugène Yoors and additional mosaics (Pilgrim artists, Joan Collette 1956). A suspended copper ciborium over the altar and copper details (balustrade, capitals) crafted by Rie Haan's workshop. Stained glass windows (Jos Smolderen, 1949) displaying Eucharistic symbolism, and dedicated chapels (Thérèse, Resurrection) with mosaics by Jean Gaudin (1941) and Joan Collette (1956–57). Cultural Role Beyond regular worship, the church hosts monthly "Wandelconcerten" since 2008 in its Neo-Byzantine ambiance. It also houses the Constance Teichmann Hall and a 1950s stone statue, commemorating the "Angel of Antwerp" philanthropist. References
Sint-Laurentiuskerk (Antwerpen)

De Sint-Laurentiuskerk is een parochiekerk in de stad Antwerpen, gelegen aan de Van Schoonbekestraat 155. Geschiedenis Al in 1659 werd een parochie gesticht in de wijk Markgrave. De kerk stond aan de tegenwoordige Fransenplaats. In 1746-1747 werd de kerk zwaar beschadigd. In 1770-1777 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van C.F. Detraux. In 1814 werd deze om militaire redenen gesloopt. Van 1824 tot 1826 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Pierre Bruno Bourla, en wel op de plaats van de huidige kerk. Van 1892 tot 1894 werd deze kerk vergroot. Van 1932 tot 1934 werd deze kerk vervangen door een nieuw kerkgebouw, naar ontwerp van Jef Huygh. De toren en de dienstgebouwen volgden in 1939-1941. De kerk werd tijdens de Tweede Wereldoorlog enigszins beschadigd en werd daarna hersteld. Gebouw Het betreft een naar het zuidoosten georiënteerd, bakstenen kerkgebouw in art-decostijl met neobyzantijnse stijlelementen. De plattegrond is vrijwel rechthoekig. Aan de zuidwestzijde bevindt zich de slanke klokkentoren en centraal boven de kerk bevindt zich een met koper bedekte koepel. De centrale ruimte wordt omringd door een cirkelvormige tribune. Het kerkmeubilair is uit het tweede kwart van de 20e eeuw. Voor het gebouw bevindt zich een Heilig Hartbeeld.
Kasteel van Reux

Het kasteel van Reux is een kasteel in Conneux in de Belgische gemeente Ciney. Geschiedenis Het landgoed was door de heer van Beauraing als leengoed gevestigd ten behoeve van Godefroid de Saint-Quentin, die het in 1386 aan Henri de Reux overdroeg. Het bleef in diens vrouwelijke lijn tot 1786, toen het door Philippe de Garcia de La Vega (1737-1809), aan Joseph-Augustin de Coppin, heer van Falaën, Beausaint en Montaigle en kanunnik van Ciney, werd overgedragen. Na diens dood viel het leengoed toe aan zijn nicht, Anne de Coppin, dame van Vecmont en kanunnikes van Moustier, echtgenote van baron Louis de Doetinghem, majoor in Oostenrijkse dienst. Het ging verder over op hun dochter, barones Caroline de Doetinghem (1796-1883), echtgenote van Louis Bauchau (1784-1868), en vervolgens op hun dochter Louise Bauchau (1824-1883), maître de forges, echtgenote van baron François Moncheur, volksvertegenwoordiger en minister van Openbare Werken. Zij waren de ouders van baron Ludovic Moncheur, ambassadeur, die in 1990 het landgoed van 179 ha aan Jules Goffinet (1857-1919), mijningenieur en consul in Madrid verkocht. De bouw van een kasteel in Reux begon rond 1905, het jaar waarin de nieuwe eigenaren het voorontwerp van een kasteel in neorenaissancestijl in Reux toevertrouwden aan de Naamse architect Edouard Van Gheluwe. Na zijn overlijden op 6 oktober 1906 droeg Goffinet de opdracht over aan architect Octave Flanneau, die net de leiding over de werkzaamheden aan het Koninklijk Paleis van Brussel had overgenomen. Na de dood van Jules Goffinet in 1919 kwam het kasteel in handen van zijn zoon, baron Henri Goffinet (1884-1958), en vervolgens zijn kleinzoon, baron Christian Goffinet (1922-2013), de laatste burgemeester van Conneux ten tijde van de fusie van de gemeente met de stad Ciney. Christian Goffinet was de echtgenoot van Marthe de Montpellier d'Annevoie (1927-2020), een kleindochter van baron Ludovic Moncheur. Tussen 1910 en 1930 bouwden de Goffinets een groot park rond het kasteel, in de geest van de Victoriaanse parken in Engeland. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Namen (provincie)
De Fonteintjes

De Fonteintjes is een natuurgebied op de grens van de Belgische gemeenten Blankenberge en Brugge. Het bevindt zich langs de Belgische kust tussen de centra van Blankenberge en Zeebrugge. Het 20 ha grote gebied is eigendom van de Administratie van Waterinfrastructuur en Zeewezen en wordt gehuurd en beheerd door Natuurpunt. Het gebied is een van de weinige gebieden met inlagen, waar de dijken nog duidelijk merkbaar zijn. In het gebied groeien tal van zeldzame wilde orchideeën. Het gebied is daardoor ook zeer "kwetsbaar". De naastliggende koninklijke baan N34 zorgt ook voor veel lawaaihinder en lichtvervuiling, wat de situatie er niet beter op maakt. Geschiedenis De eerste oproep om de natuurrijkdom van de duinen te beschermen werd reeds op 18 maart 1939 gepubliceerd door apotheker Paul Vande Vyvere in het Brugsch Handelsblad. Het zal echter nog tot 1978 voordat het gebied als natuurreservaat erkend wordt. Het is daarmee een van de eerste natuurgebieden van Natuurpunt. Toegankelijkheid Het gebied is op de paden vrij toegankelijk. Honden zijn, aan de leiband, welkom. Externe link Website van het natuurgebied Referenties
Bosuilstadion

El Bosuilstadion és un estadi de futbol de la ciutat d'Anvers, Bèlgica. L'estadi es va inaugurar l'any 1923 i des d'aleshores és l'estadi on el Royal Antwerp juga com a local. Té una capacitat de 16.144 espectadors, dels quals 800 són seients VIP interiors. Es troba al districte de Deurne. El Bosuilstadion va acollir la repetició de la final de la Recopa d'Europa de 1964, que va veure la victòria de l'Sporting Clube de Portugal contra l'MTK Budapest FC. També va acollir la semifinal de la UEFA Euro 1972 entre Bèlgica i Alemanya Occidental, guanyada per Alemanya Occidental. Molts partits internacionals amistosos de Bèlgica es van jugar al Bosuil, molts dels quals van ser contra els Països Baixos. No obstant això, l'estadi no ha acollit cap partit internacional des del partit amistós d'Alemanya contra el Brasil el 1988. Una reconstrucció important de l'estadi va començar el 2017. Referències
Bosuilstadion

The Bosuilstadion is an association football stadium in the city of Antwerp, Belgium. The stadium was opened in 1923 and has been the home of Royal Antwerp ever since. It has a capacity of 21,000, of which 800 are indoor VIP seats. It is located in the district of Deurne. The Bosuilstadion hosted the 1964 European Cup Winners' Cup Final replay, which sealed the victory of Sporting Clube de Portugal against MTK Budapest FC. It also hosted the UEFA Euro 1972 semifinal between Belgium and West Germany, won by West Germany. Many friendly international games of Belgium were played at the Bosuil, many of which were against the Netherlands. However, the stadium has not hosted an international game since a friendly match of Germany against Brazil in 1988. A major reconstruction of the stadium started in 2017. In May 2025, Royal Antwerp began the next phase of its Bosuilstadion redevelopment by demolishing the long-disused east stand (Tribune 2), which had been out of service since 2020. A temporary structure—costing approximately €12.5 million—was completed in December 2025. This upgrade increased the stadium's capacity from 16,000 to around 21,000 spectators. The project follows the model of earlier redevelopments, in which the west and south stands were rebuilt from scratch. Looking ahead, the club also intends to reconstruct the north stand as part of its broader stadium expansion plan. References External links
Bosuilstadion

El Bosuilstadion es un estadio de fútbol ubicado en Amberes, Bélgica. Fue inaugurado el 1 de noviembre de 1923 y tiene una capacidad para 16 649 espectadores, siendo el estadio en el que disputa sus partidos el Royal Antwerp FC.​ Está localizado en el distrito de Deurne. El estadio albergó el segundo partido de la final de la Recopa de Europa de 1964 que ganó el Sporting Lisboa al MTK Budapest FC, y la semifinal de la Eurocopa de 1972 entre Bélgica y Alemania, con victoria de los alemanes. Un gran número de partidos amistosos de la selección nacional se han disputado en el Bosuilstadion, la mayoría de ellos frente a Holanda. No obstante, el estadio no alberga un partido de Bélgica desde el de 1988 ante Brasil.​ Véase también Anexo:Estadios de fútbol de Bélgica Referencias
Bosuilstadion

Le Bosuilstadion est un stade de football situé à Anvers, en Belgique. Construit en 1923, il accueille les matchs du Royal Antwerp Football Club et a une capacité de 16 649 places. La finale rejouée de la Coupe d'Europe des vainqueurs de coupe de football 1963-1964 s'est notamment tenue dans cette enceinte. Histoire Événements Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail d'Anvers et de sa province
Bosuilstadion

A Bosuilstadion egy labdarúgó-stadion Antwerpenben, Belgiumban. 1923 november 1-jén nyitották meg és azóta a Royal Antwerpen otthona. A stadion 12 975 néző befogadására alkalmas. Az 1920-as antwerpeni olimpiai játékok egyik helyszíne volt. Itt játszották az 1963–1964-es kupagyőztesek Európa-kupájának döntőjét és az 1972-es labdarúgó-Európa-bajnokság egyik elődöntőjét, melyen Belgium és az NSZK találkozott. Események 1920. évi nyári olimpiai játékok 1972-es Európa-bajnokság KEK-döntő Források "Bosuilstadion a worldstadiumdatabase.com honlapján". Worldstadiumdatabase.com. 2016. december 21. dátummal az eredeti címről archiválva. Hozzáférés: 2017. március 17.. "Bosuilstadion a stadiumguide.com honlapján". Stadiumguide.com.
Bosuilstadion

Il Bosuilstadion è uno impianto sportivo della città belga di Anversa. Ospita le partite interne dell'Anversa e ha una capienza di 16.144 posti. Storia Lo stadio fu inaugurato il 1º novembre 1923 don un'amichevole tra il Belgio e l'Inghilterra terminata 2-2. Vi si giocò la ripetizione della finale della Coppa delle Coppe 1963-1964 che vide la vittoria dello Sporting Lisbona contro l'MTK Budapest. Incontri Internazionali Partite dei Giochi Olimpici 1920 Torneo olimpico Jugoslavia 0-7 Cecoslovacchia - (turno di qualificazione, 28 agosto); Paesi Bassi 4-4; 5-4 d.t.s. Svezia - (quarti di finale, 29 agosto). Torneo di consolazione Italia 2-1 Norvegia - (turno di qualificazione, 31 agosto); Spagna 2-1 Svezia - (turno di qualificazione, 1º settembre). Europeo 1972 Germania Ovest 2-1 Belgio - (semifinale, 14 giugno). Finale di Coppa delle Coppe Sporting Lisbona 1-0 MTK Budapest - (15 maggio 1964) (ripetizione della finale gioca allo stadio Heysel di Bruxelles del 13 maggio 1964 terminata sul risultato di 3-3). Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Bosuilstadion Collegamenti esterni Lo stadio su stadiumguide.com, su stadiumguide.com.
Bosuilstadion

Bosuilstadion – stadion piłkarski w Antwerpii (w dzielnicy Deurne), otwarty 1 listopada 1923. Domowy obiekt Royal Antwerp FC. Pojemność jego trybun wynosi 16 144 miejsc siedzących. Stadion zainaugurowano 1 listopada 1923 towarzyskim meczem Belgii z Anglią (2:2). Od tego czasu zastąpił stadion aan de Broodstraat w roli domowego obiektu Royalu Antwerp. Pierwotnie miał dość płaskie, okrągłe trybuny, mogące pomieścić 38 000 widzów. W 1956 r. zostały one rozbudowane do 60 000 miejsc. Był miejscem rozegrania powtórzonego spotkania finałowego Pucharu Zdobywców Pucharów sezonu 1963/64, pomiędzy Sportingiem Lizbona i MTK Budapeszt (1:0) oraz jedną z czterech aren piłkarskich mistrzostw Europy 1972 (półfinał Belgia – RFN 1:2).
Босёйлстадион

Босёйлстадион (нид. Bosuilstadion) — футбольный стадион в Антверпене, построенный в 1923 году и торжественно открыт 1 ноября. Это домашняя арена футбольного клуба Антверпен. История Бельгийский стадион был открыт в 1923 году и с тех пор является домашней ареной королевского антверпенского клуба. Открылась арена 1 ноября 1923 года матчем сборных Бельгии и Англии по футболу, который завершился ничьей 2:2. Спортивное сооружение вмещает 16 144 зрителя, из которых 800 - это крытые VIP-места. Расположен стадион в районе Дюрн. С 2017 по 2020 годы была проведена реконструкция данного спортивного сооружения. События На стадионе "Босёйлстадион" состоялась переигровка финала Кубка обладателей кубков Европы 1964 года, в которой победу в турнире себе обеспечил португальский футбольный клуб "Спортинг", финалистом турнира был будапештский "МТК". Здесь, на этой арене, также проходил полуфинал Евро-1972 между сборными Бельгией и ФРГ, победу в котором одержала немецкая команда. На стадионе было сыграно много товарищеских международных матчей сборной Бельгии, многие из которых были против Нидерландов, однако спортивное сооружение не принимало международных матчей со времён товарищеского матча сборной Германии против Бразилии в 1988 году. Осенью 2023 года на этом стадионе ФК Антверпен принимал домашние матчи в групповом турнире Лиги чемпионов УЕФА 2023/2024 года. Сюда пожаловали Шахтёр-Донецк, Порту и Барселона. Примечания Ссылки Босёйлстадион
Боселстадион

Боселстадион (хол. Bosuilstadion) је фудбалски стадион у граду Антверпену, Белгија. Стадион је отворен 1923. године и од тада је дом белгијског фудбалског клуба Ројал Антверпена. Има капацитет од 16.144, од којих је 800 ВИП седишта у затвореном простору. Налази се у округу Дурнеу. Боселстадион је био домаћин реприза финала Купа победника купова Европе 1964. године, када је оверена победа ФК Спортинг Лисабон против будимпештанског МТК. Такође је био домаћин утакмице полуфинала Европског првенства 1972. између Белгије и Западне Немачке, где је победила Западна Немачка. На Боселу су одигране многе пријатељске међународне утакмице репрезентације Белгије, од којих су највише биле против репрезентације суседне Холандије. Међутим, стадион није био домаћин међународне утакмице од задње пријатељске утакмице Немачке против Бразила 1988. године. Велика реконструкција стадиона почела је 2017. године. Међународне утакмице На стадиону Босуил одиграно је 35 међународних утакмица између Белгије и Холандије, укључујући четири квалификације за Светско првенство (два ремија, две победе Холандије) уз 31 пријатељску утакмицу. Последњи пут сусрет „Белгија – Холандија“ овде је одигран 1977. године. Дана 24. априла 1960. постигнута је рекордна посета од 58.012 плаћених карата за за сусрет између Белгије и Холандије. Европско првенство1972. Референце Спољашње везе Фотографије стадиона Избледела слава - Босел
Босейлстадіон

Босейлстадіон (нід. Bosuilstadion) — футбольний стадіон в бельгійському місті Антверпен. Є домашньою ареною однойменного клубу. Історія Стадіон було відкрито 1 листопада 1923 року футбольним матчем між збірними Бельгії та Англії (2-2). Після Другої світової війни місткість стадіону близько 5000 місць стала недостатньою і до 1956 року арена була розширена до 60 000 місць. На стадіоні відбувся фінал Кубка володарів кубків Європи 1964 року, в якому «Спортінг» (Лісабон) обіграв МТК (Будапешт) і здобув трофей. Згодом в рамках чемпіонату Європи з футболу 1972 року на стадіоні відбулася півфінальна зустріч між господарями, збірною Бельгії та збірною Німеччини. Гості перемогли перед рекордною кількістю глядачів (майже 60 000) 2:1. З 2013 по 2015 роки на трибуні AVT Tribune проводилися реконструкції. Після відкриття нової трибуни в листопаді 2017 року, замість знесеної старої, побудованої ще у 1923 році, інші три трибуни мали бути також знесені та побудовані заново, після чого місткість арени становила б 23 тисячі глядачів. Оскільки цього не сталося до початку сезону 2019/20, «Босейлстадіон» не відповідав вимогам УЄФА на матчі Ліги Європи, до яких в цьому сезоні був кваліфікований «Антверпен». Тому клубу довелось проводити свої єврокубкові ігри на стадіоні короля Бодуена у Брюсселі. За новими планами оновлені трибуни мають бути завершені до сезону 2020/21. Трибуни У сезоні 2019/20 «Босейлстадіон» має 15 402 місця. Оскільки на старій «Трибуні 2» все ще є дерев'яні лавки, лише 7810 із 7760 місць дозволені для використання. Трибуна 1 (з 2017 року): 5600 місць Трибуна 2 (з 1923): 7760 місць, але дозволено лише для 6810 відвідувачів Трибуна 3 (Трибуна Віктора Меса, з 2001 р.): 2992 місця Трибуна 4 (з 1991): 800 місць Посилання Стадіон на вебсайті ФК «Антверпен» [Архівовано 11 липня 2020 у Wayback Machine.] Історія стадіону на вебсайті ФК «Антверпен» [Архівовано 14 квітня 2019 у Wayback Machine.] Історія стадіону на сайті rafcmuseum.be [Архівовано 9 грудня 2019 у Wayback Machine.] Профіль на stadionwelt.de [Архівовано 17 березня 2016 у Wayback Machine.] Профіль на europlan-online.de [Архівовано 9 грудня 2019 у Wayback Machine.] Профіль на stadiumdb.com [Архівовано 11 липня 2019 у Wayback Machine.] Профіль на stadiumguide.com [Архівовано 9 грудня 2019 у Wayback Machine.]
Sint-Martinuskerk (Avelgem)

De Sint-Martinuskerk is een kerk in het centrum van de Belgische gemeente Avelgem. De neogotische kerk is de parochiekerk van de Sint-Martinusparochie van Avelgem. De oudste vermeldingen van een kerkgebouw dateren uit jaar 1269 of 1286. Toen lag het gebouw op het grondgebied van de Heerlijkheid Avelgem. De eerste kerk was een romaanse kerk met een vierkante toren. In het jaar 1485 werd de kerk door Gentse opstandelingen verwoest. Zo'n honderd jaar later, omstreeks 1580, in de Geuzentijd, brandde de kerk bijna volledig uit. Aan het einde van de 16e eeuw werd ze weer opgebouwd, dit keer in gotische stijl. Ze werd in 1620 ingewijd. Door verscheidene oorlogen raakte de kerk in verval. De latere Franse Revolutie deed dit nog bespoedigen. Tussen de jaren 1866 en 1869 werd er naast het kerkgebouw een nieuwe neogotische kerk gebouwd, waarna het oude gebouw tussen 1866 en 1873 werd afgebroken. Tijdens de Eerste Wereldoorlog, in oktober 1918, werd de kerk plat gebombardeerd door de Duitsers. De heropgebouwde kerk werd ten slotte in 1928 ingewijd. De Sint-Martinuskerk werd recentelijk gerenoveerd (2017-2020).
Christusgemeente

De Christusgemeente (voorheen: Vlaamse evangelische kerk) is een protestants kerkgebouw in de stad Antwerpen, gelegen aan Bexstraat 13. Geschiedenis Het kerkgebouw is gesticht door de Belgische Christelijke Zendingskerk, sinds 1969 Hervormde Kerk van België en in 1978 opgenomen in de Verenigde Protestantse Kerk in België. Genoemde Zendingskerk was sedert 1857 actief in Antwerpen en betrok in 1860 een kapel aan de Kommekensstraat, gelegen in het Schipperskwartier. Overlast van de buurt en bouwvalligheid van de kapel leidden tot behoefte aan een nieuwe kerk op een andere plaats. Hiertoe kon van de Deutsche Evangelische Gemeinde een perceel aan de Bexstraat worden overgenomen. Door Joseph Hertogs werd een kerk ontworpen die in 1893 werd gebouwd naast de, door dezelfde architect ontworpen, Duitse evangelische kerk. In 1968 bleek de torenspits bouwvallig en deze werd afgebroken. In 1978 werd de Duitse evangelische kerk afgebroken en bleef de Vlaamse evangelische kerk bestaan. In 1986 kreeg de toren een nieuwe spits. In 2004 werd de kerk geklasseerd als monument. Gebouw Het betreft een voor de protestantse eredienst ontworpen bakstenen kerk in neoromaanse stijl. Het is een zaalkerk op rechthoekige plattegrond. Op de hoek met de Florisstraat is een bescheiden toren aangebouwd. De inrichting van de kerk is sober. Het belangrijkste element is de preekstoel.
Sint-Jacobuskerk (Borsbeek)

De Sint-Jacobuskerk, gewijd aan Jacobus de Meerdere, is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Borsbeek, gelegen aan de Jozef Reusenslei. Geschiedenis Borsbeek was tot 1264 afhankelijk van de parochie van Deurne en werd vervolgens een zelfstandige parochie gelegen aan de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella. Vanaf 1185 was het patronaatsrecht in bezit van de Abdij van Ename en in 1318 werd dit recht verkocht aan de Sint-Michielsabdij te Antwerpen. In de 15e eeuw werd de kerk herbouwd: het koor in 1485 en een toren in 1524. In 1582 werd de kerk verwoest en in het eerste kwart van de 17e eeuw hersteld, maar in 1625 werd het gebouw getroffen door brand. In de 2e helft van de 18e en in de 19e eeuw vonden herstelwerkzaamheden plaats. In 1958-1959 werd de kerk vergroot door nieuwe en grotere kruisbeuken toe te voegen, naar ontwerp van Joseph Louis Stynen. Gebouw Het betreft een georiënteerde kruiskerk met ingebouwde westtoren en opgetrokken in zandsteen. De onderbouw van de toren is uitgevoerd in Balegemse steen. De spits van de toren is laag gehouden in verband met de nabijheid van het vliegveld. De kerk is grotendeels gotisch, afgezien van het buitenproportionele transept. Interieur Het kerkmeubilair is grotendeels in barokstijl en stamt uit het 4e kwart van de 17e eeuw en uit de 18e eeuw. Ook uit de 18e eeuw zijn de in gemarmerd hout uitgevoerde barokke beelden van Sint-Jacobus, Sint-Lucia en Onze-Lieve-Vrouw met kind. Het koorgestoelte en de communiebank zijn 17e-eeuws, de preekstoel is uit de 18e eeuw. Van omstreeks 1710 zijn de twee biechtstoelen. Het marmeren doopvont is van 1663. Het orgel is van 1857 met onderdelen van een ouder orgel. De orgelkast is in rococostijl.
Sint-Petrus en Pauluskerk (Wommelgem)

De Sint-Petrus en Pauluskerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Wommelgem. gelegen aan de Kerkplaats. Geschiedenis De eerste kerk stamt waarschijnlijk uit de 11e of 12e eeuw. Uit de 12e eeuw stamt het laatromaanse sacristieportaal. In 1589 brandde de kerk van Wommelgem af, maar het transept (van 1431) bleef bewaard. Ook het koor is oud en kan teruggaan tot de eerste helft van de 14e eeuw. De toren is van omstreeks 1600. In 1732 werd de kerk vergroot en in 1761 werd de toren gerestaureerd. In 1843-1844 werden, naar ontwerp van Ferdinand Berckmans, de zijbeuken verbreed en verlengd. Gebouw Het betreft een driebeukige pseudobasiliek met ingebouwde westtoren op vierkante plattegrond, welke in zandsteen is opgetrokken en vijf geledingen telt. Ook het transept is in zandsteen uitgevoerd, terwijl het schip in baksteen werd gebouwd. Het zandstenen koor is driezijdig afgesloten. Interieur Schilderijen zijn: Bewening van Jezus, toegeschreven aan Pieter van Hoek (17e eeuw). Jezus overhandigt Petrus de sleutels is een altaarstuk van 1690. De Aanbidding der koningen is van de Vlaamse School. Naast een 16e-eeuwse calvarie zijn er beelden van Sint-Antonius Abt en Sint-Rochus (1e helft van de 16e eeuw), Sint-Ambrosius en Sint-Eligius uit de tweede helft van de 17e eeuw of begin 18e eeuw. Het kerkmeubilair is 17e- en 18e-eeuws en uitgevoerd in barokstijl en omvat een houten lambrisering met ingebouwde biechtstoelen.