NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Beffroi di Mons

Il Beffroi di Mons è la torre civica della città vallona di Mons, in Belgio. Domina la città e il paesaggio circostante, sorgendo sulla sommità della collina occupata dai resti dell'antico castello dei conti di Hainaut. Fa parte della lista dei Campanili di Belgio e Francia iscritta ai Patrimoni mondiali dell'umanità dell'UNESCO, ed è il solo in stile barocco, del Paese. Storia e descrizione Il beffroi venne costruito in stile barocco a partire dal 1661 sul luogo dell'antica torre dell'orologio. Venne eretto su progetto dell'architetto Louis Ledoux e terminato nel 1669 Dall'architetto Vincent Anthony. Venne profondamente restaurato fra il 1849 e il 1866 dagli architetti Charles Sury e Alf. Fonson. Realizzato in arenaria con elementi in calcare e si presenta su tre livelli per un'altezza di 87 metri. Al primo livello sorgono delle finestre, una per faccia, sormontate dagli stemmi del Belgio, dell'Hainaut, della città e del duca di Havré, risalenti ai restauri ottocenteschi. Al secondo livello, sormontata le finestre, i quadranti dell'orologio; risalente al 1673 e poi trasformato nel 1873. All'ultimo livello è la cella campanaria che accoglie un Carillon di 47 campane. Il tutto è sormontato dal complicato coronamento barocco a bulbi molteplici. Note Voci correlate Torre civica Campanili di Belgio e Francia Carillon (batteria di campane) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Beffroi di Mons Collegamenti esterni Sito ufficiale, su beffroi.mons.be.
Belfort van Bergen

Het Belfort van Bergen is een historisch belfort in de Henegouwse stad Bergen. Het is een van de 56 belforten in België en Frankrijk die tot werelderfgoed van de UNESCO verklaard zijn. Het werd gebouwd onder architect Louis Ledoux, die de werken leidde van 1662 tot aan zijn dood in 1667. Het werk werd voltooid in 1669 door Vincent Anthony als architect. Het is het enige Belgische belfort in barokstijl. Het belfort is 87 meter hoog en bevat een beiaard met 49 klokken. Sinds juli 2015 huisvest het gerestaureerde belfort een bezoekerscentrum met informatie over het bouwwerk en panoramaplatform onder de beiaard. Het Belfort van Bergen was het nulpunt voor de mijnkaarten van België. Afbeeldingen
Beffroi de Mons

Beffroi de Mons (nid. Belfort van Bergen) – dzwonnica (beffroi) w belgijskim mieście Mons. W 1999 roku wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO wraz z 55 innymi dzwonnicami w Belgii i Francji. Opis Dzwonnicę wzniesiono w latach 1661-1672 według projektu Anthony’ego Vincenta i Louisa Ledoux. Jest jedynym barokowym beffroi w Belgii. Wybudowano ją na miejscu wcześniejszej wieży, zwanej zegarową. Obecna konstrukcja jest wysoka na 87 metrów, co czyni ją najwyższą budowlą w mieście. We wnętrzu wieży znajduje się 49 dzwonów karylionowych. Na początku XXI wieku w dzwonnicy zainstalowano windę panoramiczną oraz nową konstrukcję schodów. Przypisy
Бефруа Монса

Бефруа Монса (фр. Beffroi de Mons) є однією з найновіших серед бефруа Бельгії та Франції. На висоті 87 метрів (285 фт), вона домінує над містом Монс, Бельгія, яке саме побудоване на пагорбі. Це бефруа, класифіковане в Бельгії з 15 січня 1936 року, належить до основної культурної спадщини Валлонії. 1 грудня 1999 року його було внесено до Списку Світової спадщини ЮНЕСКО за унікальну архітектуру, громадське значення та свідчення зародження муніципального впливу та влади в цьому районі. Він єдиний у Бельгії, який побудований у стилі бароко. Історія Будівлю спроєктував у стилі бароко архітектор Луї Леду. Він керував роботами з 1662 року до своєї смерті в 1667 році. Роботу продовжив з 1667 по 1669 рік Вінсент Антоній. Це бефруа є як престижною спорудою, так і функціональною спорудою, оскільки вона слугувала для попередження у випадку пожежі або, під час Другої світової війни, для оповіщення про наближення бомбардувань. Характеристики Дзвіниця Монса не має всіх можливих характеристик дзвіниці, як-от наявність в'язниці або кімнат, які обслуговують департамент юстиції, але провінція Ено не є регіоном із такими типовими дзвіницями, як у бельгійській та французькій Фландрії. У ній є карильйон із 49 дзвонами. З верхньої частини будівлі можна спостерігати за полем битви при Монсі, а також за Боринажем, рівнинами Хайне та пагорбами та купинами збоку від нього, цементними заводами та територіями покинутого видобутку вугілля шахти «Левант Монс» у Брей (Бенш). Див. також Список карильйонів у Бельгії Список найвищих споруд, побудованих до 20 століття Список літератури Посилання Туристичний офіс Монса Дзвіниця на веб-сайті бельгійської туристичної інформації Центр всесвітньої спадщини ЮНЕСКО — дзвіниці Бельгії та Франції
Ezelpoort

L'Ezelpoort est l'une des quatre portes médiévales de Bruges qui subsistent. Description La porte fait partie de la seconde enceinte de Bruges, datant de 1297. Elle fut reconstruite en 1369 par les Brugeois Jan Slabbaert et Mathias Saghen, sur le modèle des portes Smedenpoort et Boeveriepoort. Au XVIIe siècle, elle fit l'objet d'importants travaux de restauration en plusieurs phases (1615, 1632, 1677). Une restauration complète fut menée entre 1991 et 1993. Cette porte a la particularité, comme la Smedenpoort, d'être entièrement entourée d'eau. De nos jours, elle n'est empruntée que par les piétons et les cyclistes. La porte était autrefois parfois aussi appelée la porte d'Ostende, car elle ouvrait sur la route d'Ostende. Depuis 2010, l'administration d'Anima Eterna Brugge, l'orchestre de Jos van Immerseel, est installée à l'intérieur. Cet ensemble musical est l'orchestre résident du Concertgebouw. Bibliographie Adolphe DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Bruges, 1910. Marc RYCKAERT, Bruges, Atlas historique de la ville, Bruxelles, 1991. Brigitte BEERNAERT et autres, Ezelstraat 122, Ezelpoort et Anima Eterna Brugge, dans : Les Quatre Éléments, Journée Portes Ouvertes aux Monuments 2010, Bruges, 2010. Brigitte BEERNAERT et autres, De Ezelpoort, dans : 'Conflit', Open Monument Day 2011, Bruges, 2011. Brigitte BEERNAERT et autres de Ezelpoort, dans : Le meilleur des 25 ans, Open Monument Days 2013, Bruges, 2013. Christophe DESCHAUMES et autres, Ezelstraat 122, Ezelpoort, dans : Patrimoine d'hier, d'aujourd'hui et de demain. Journées portes ouvertes des monuments 2014, Bruges, 2014. Christophe DESCHAUMES et autres, Ezelstraat 122, l'Ezelpoort, dans : Bruges néoclassique, Journées portes ouvertes des monuments 2017, Bruges, 2017. Christophe DESCHAUMES, La Porte des Ânes, dans : Bruges 2018. Journée portes ouvertes des monuments, Bruges, 2018. Articles connexes Gentpoort Kruispoort Smedenpoort Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Bruges
Ezelpoort

La Ezelpoort è una delle quattro porte rimanenti della città di Bruges. Descrizione La porta, originariamente faceva parte della seconda cinta muraria di Bruges costruita nel 1297. Fu poi ricostruita nel 1369 da Jan Slabbaert e Mathias Saghen, sull'esempio delle porte Smedenpoort e Boeveriepoort. Nel XVII secolo fu radicalmente ristrutturata in diverse fasi (1615, 1632, 1677). La porta è stata accuratamente restaurata nel 1991-1993. La sezione inferiore della muratura è originale, ma la porta medioevale originale era molto più alta, è stata abbassata rimuovendo la parte superiore nei lavori di restauro e rifacimento del XVII secolo. Caratteristica di questa porta è che, proprio come la porta di Smedenpoort, è completamente circondata dall'acqua. Oggi è attraversabile solo da pedoni e ciclisti. La porta veniva anche chiamata Oostendsche Poort (Porta di Ostenda), in quanto portava proprio sulla strada per Ostenda. Letteratura Adolphe DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Brugge, 1910. Brigitte BEERNAERT e. a., Ezelstraat 122, Ezelpoort en Anima Eterna Brugge, in: De vier elementen, Open Monumentendag 2010, Brugge, 2010. Brigitte BEERNAERT e. a., De Ezelpoort, in: 'Conflict', Open Monumentendag 2011, Brugge, 2011. Brigitte BEERNAERT e.a. de Ezelpoort, in: Het beste van 25 jaar, Open monumentendagen 2013, Brugge, 2013. Christophe DESCHAUMES e.a., Ezelstraat 122, de Ezelpoort, in: Erfgoed nu, vroeger en in de toekomst. Open monumentendag 2014, Brugge, 2014. Christophe DESCHAUMES e.a., Ezelstraat 122, de Ezelpoort, in: Brugge neoklassiek, Open Monumentendagen 2017, Brugge, 2017. Christophe DESCHAUMES, De Ezelpoort, in: Brugge 2018. Open monumentendag, Brugge, 2018. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ezelpoort
Ezelpoort

De Ezelpoort is een van de vier overgebleven Brugse stadspoorten. Beschrijving De poort hoort bij de tweede Brugse stadsomwalling uit 1297. Ze werd in 1369 herbouwd door Bruggelingen Jan Slabbaert en Mathias Saghen naar het voorbeeld van de Smedenpoort en Boeveriepoort. In de 17de eeuw werd ze in verschillende fasen (1615, 1632, 1677) ingrijpend verbouwd. Grondige restauratie in 1991-1993. Kenmerkend aan deze poort is dat ze, net als de Smedenpoort, volledig omringd is door water. Tegenwoordig wordt de poort enkel gebruikt door voetgangers en fietsers. De poort werd vroeger soms ook aangeduid als de Oostendsche Poort (Porte d'Ostende), omdat ze uitliep op de weg naar Oostende. Binnenin de poort huist sinds 2010 de administratie van Anima Eterna Brugge, het orkest van Jos Van Immerseel. Dit muziekgezelschap is het huisorkest van het Concertgebouw. Literatuur Adolphe DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Brugge, 1910. Marc RYCKAERT, Brugge, historische stedenatlas, Brussel, 1991. Brigitte BEERNAERT e. a., Ezelstraat 122, Ezelpoort en Anima Eterna Brugge, in: De vier elementen, Open Monumentendag 2010, Brugge, 2010. Brigitte BEERNAERT e. a., De Ezelpoort, in: 'Conflict', Open Monumentendag 2011, Brugge, 2011. Brigitte BEERNAERT e.a. de Ezelpoort, in: Het beste van 25 jaar, Open monumentendagen 2013, Brugge, 2013. Christophe DESCHAUMES e.a., Ezelstraat 122, de Ezelpoort, in: Erfgoed nu, vroeger en in de toekomst. Open monumentendag 2014, Brugge, 2014. Christophe DESCHAUMES e.a., Ezelstraat 122, de Ezelpoort, in: Brugge neoklassiek, Open Monumentendagen 2017, Brugge, 2017. Christophe DESCHAUMES, De Ezelpoort, in: Brugge 2018. Open monumentendag, Brugge, 2018. Zie ook Ezelpoort (straat)
Sint-Dionysius en Sint-Niklaaskerk (Gotem)

De Sint-Dionysius en Sint-Niklaaskerk is de parochiekerk van Gotem, gelegen aan Gotemstraat 54. Geschiedenis Het is een Romaans kerkje in mergelsteen, waarvan het schip werd gebouwd in de 2e helft van de 12e eeuw en de apsis omstreeks 1225.Oorspronkelijk was het kerkje tweebeukig, met een zijbeuk aan de noordzijde. De ingang, die zich aan de zuidzijde bevond, werd in 1579 vervangen door een portaal aan de westzijde. Van 1753-1756 werd de zijbeuk afgebroken. Toen werd ook een nieuwe zoldering en een nieuw plafond aangebracht. In 1769 werd een sacristie aangebouwd en werd het plafond van stucwerk voorzien. In de beloken tijd (1797-1802) was de kerk gesloten. Het meubilair werd in 1799 openbaar verkocht, maar teruggekocht voor de kerk. In 1896 werd de doopkapel aangebouwd, ontworpen door Joseph François Piscador. Ook werden toen enkele steunberen aangebracht. In 1949 werd het kerkje beschermd als monument. Gebouw Het betreft een schilderachtig, witgekalkt, zaalkerkje. Twee zware steunberen stutten de westgevel. De linker is in baksteen, en de rechter voornamelijk in silex. De zonnewijzer op de buitengevel is van 1889. Het vierkante westtorentje is bedekt met leien en heeft een hoge, ingesnoerde naaldspits. Het kerkje is gelegen binnen een ommuurd kerkhof. Interieur Het meubilair is voornamelijk 18e-eeuws (altaar, preekstoel, biechtstoel en bidbanken). Het doopvont is 17e-eeuws en in laatgotische stijl. Op de wanden zijn resten van muurschilderingen aanwezig. Enkele zeer oude grafstenen (11e tot 13e eeuw) van enkele Heren van Gotem, bevonden zich vroeger in de vloer, in 1861 ingemetseld in de buitenmuren, en tegenwoordig in een ossuarium in de kerk. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Kasteel Printhagen

Kasteel Printhagen is een kasteel met bijbehorende hoeve, gelegen nabij het gehucht Herbroek aan de Printhagendreef 2 en 4 te Kortessem. Geschiedenis Printhagen was een kleine vrije heerlijkheid. Reeds in 1273 werd ene Raso van Houte vermeld, die heer was van het kasteel en goed te Cortessem. Hij wordt samen in een oorkonde met Willem van Printhagen als zodanig vermeld als bloedbroeders. Willem van Printhagen was afkomstig uit Beek, Nederland. Zijn zwager was met Aleidis van Houte (Van Cortessem) gehuwd. Als Raso zonder kinderen overlijdt gaat het kasteel en goed naar Gerardus van Printhagen de zoon van Willem en vanaf die tijd wordt het kasteel Printhagen genoemd. In 1276 wordt het leen omgezet naar eigendom door de Heer van Horne. Bron Regesten van Roermond en schenking aan Aldenbiesen. In 1562 kwam het goed aan de familie Van Blitterswijk, in 1619 aan de familie Van Rheede, omstreeks 1700 aan Van Pietersheim en in 1772 aan Bormans. In 1819 kocht Felix Bouhaye het landgoed. Gebouw Het huidige kasteel heeft een vierkante woontoren onder een hoog tentdak. Deze toren is in Maaslandse renaissancestijl en de kern ervan stamt uit de eerste helft van de 17e eeuw. De toegangspoort, trappenhuis en stucwerk zijn 18e-eeuws (ongeveer 1760). Het geheel is uitgevoerd in baksteen met mergelstenen afwerking. Het interieur is in rococostijl, eind 18e eeuw. Aan het kasteel is een hoeve vastgebouwd, bestaande uit een aantal 18e- en 19e-eeuwse bedrijfs- en dienstgebouwen, waaronder een duiventil. Het kasteel is gelegen in een Engels landschapspark. Externe links Onroerend erfgoed:Printhagendreef Onroerend erfgoed: Kasteel Onroerend erfgoed: Kasteelhoeve
Sapittelmolen

De Sapittelmolen (ook Sapitelmeulen of Kapittelmolen) is een watermolen op de Demer, gelegen aan Molenstraat 24 te Diepenbeek. Deze onderslagmolen fungeerde als korenmolen. Geschiedenis Een document uit 1272 maakt reeds melding van een molen op deze plaats. Oorspronkelijk was hier sprake van de Middelmolen, daar hij gelegen was tussen twee andere watermolens. Later werd hij een banmolen van het Sint-Lambertuskapittel te Luik en stond hij te boek als kapittelmolen, wat later verbasterd werd tot sapittelmolen. De huidige inrijpoort en dwarsschuur stammen uit 1740, het molenaarshuis uit 1951. Enkele bedrijfsgebouwen zijn eind-19e-eeuws. In 1940 brandde de molen, ten gevolge van oorlogshandelingen, uit. Ze werd hersteld, maar in plaats van houten vloeren, werden nu betonnen vloeren aangebracht. Nadat de Demer was omgelegd werden de molenstenen door een elektromotor aangedreven, en dat duurde tot begin jaren 80 van de 20e eeuw, toen het bedrijf werd stilgelegd. Het waterrad, hoewel nog aanwezig, staat droog. Een koppel molenstenen is nog aanwezig, maar de steenkist ontbreekt. In 1983 werd de molen en omgeving tot beschermd dorpsgezicht verklaard, en in 2005 tot monument. Na renovatie door de eigenaars werd de Sapittelmolen in 2025 een tehuis voor 14 volwassenen met mentale beperking van de vzw Tandem in Diepenbeek. Externe links Inventaris Onroerend Erfgoed 2025: Watermolen Sapitelmeulen en omgeving Molenecho's: Sapittelmolen, Kapittelmolen Noten
Sint-Pieterskerk (Haren)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van Haren, een kerkdorp van Bommershoven in de Belgische gemeente Borgloon, en is gelegen aan de Singelstraat. Geschiedenis De kerk werd gesticht door de Abdij van Corbie, die aanvankelijk ook het patronaatsrecht en het tiendrecht bezat. Aanvankelijk stond hier een Romaans kerkje, waarvan de onderbouw nog aanwezig is. In de 15e eeuw werd een gotisch kerkje op deze onderbouw opgetrokken. In de daaropvolgende jaren raakte het kerkje herhaaldelijk in vervallen toestand. In de 2e helft van de 17e eeuw werd het kerkje hersteld, waarbij ook de typische bakstenen voorgevel met mergelstenen speklagen tot stand kwam. Kort na 1763 werd ook het koor in baksteen herbouwd en werden de oorspronkelijke spitsboogvensters door rondboogvensters vervangen. Gebouw Het is een eenbeukig kerkje met een mergelstenen schip, en een plint van breuksteen, voornamelijk silex. Het koor heeft een onderbouw van breuksteen en mergelsteen. Het zadeldak draagt een vierkante dakruiter met ingesnoerde naaldspits. Interieur Het interieur is classicistisch. Er is een gepolychromeerd houten beeld van Sint-Apollonia uit begin 16e eeuw. Het meubilair bestaat uit twee barokke zijaltaren (begin 18e eeuw) en een communiebank in rococostijl uit het midden van de 18e eeuw en afkomstig uit de kerk van Beek. Het 13e-eeuwse vroeggotische doopvont is vervaardigd uit hardsteen. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Oak Dump Cemetery

Oak Dump Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Voormezele (Ieper). De begraafplaats ligt ongeveer 2,3 km ten oosten van het dorpscentrum vlak bij het Provinciaal Domein De Palingbeek. De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het terrein heeft een onregelmatige vorm en is ongeveer 1.060 m² groot. Het is omgeven met een bakstenen muur en het Cross of Sacrifice staat centraal achteraan. Er liggen 111 slachtoffers begraven waaronder 5 die niet geïdentificeerd konden worden. De graven liggen op onregelmatige wijze verspreid hetgeen getuigt van de moeilijke omstandigheden waarin de begraafplaats werd aangelegd. Geschiedenis Deze begraafplaats werd genoemd naar een opslagplaats van oorlogsmateriaal. Gevechtseenheden startten met de aanleg ervan tijdens de Derde Slag om Ieper en begroeven er hun doden in juli, augustus en september van 1917. Van de 109 Britse doden behoren er 59 tot het London Regiment. Er liggen ook twee Australiërs begraven. Twee slachtoffers worden herdacht met een Special Memorial omdat hun graven werden vernietigd door artillerievuur en niet meer teruggevonden werden. Na de wapenstilstand werden nog twee graven toegevoegd van officieren die gesneuveld waren in oktober 1914. Zeven mannen van de 180th Siege Battery werden in maart 1918 bedolven toen hun artilleriestelling, die tegenover de begraafplaats lag, instortte. Pas in 1927 werden hun lichamen teruggevonden en op deze begraafplaats begraven. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Onderscheiden militairen A.McK. Mitchell, onderluitenant bij het London Regiment werd onderscheiden met het Military Cross (MC). de korporaals Gerald Arthur Julian Stocker, Walter Pratt, E. Bolton en artillerist F. Lithgow ontvingen de Military Medal (MM). Externe links Oak Dump Cemetery op de website van de CWGC. Oak Dump Cemetery op de website van WO1.be
Tumuli im Forêt de Soignes

Die beiden Tumuli im Forêt de Soignes (auch Zoniënwoud – dt. Sonienwald) liegen in dem etwa 11,0 ha großen Wald, südwestlich von Watermael-Boitsfort/Watermaal-Bosvoorde, nördlich von Waterloo in der Region Brüssel-Hauptstadt in Belgien. Die Tumuli des Zonienwaldes sind zwei eng benachbarte Grabhügel am „Chemin des Tumuli“ bzw. am „Chemin des Deux Montagnes“ (Wege). Während der südliche ein Langhügel ist, ist der nördliche ein Rundhügel. Die während des 19. Jahrhunderts zweimal untersuchten Hügel ungewisser Herkunft und Funktion, die nur Holzkohlefunde erbrachten, liegen nahe einer neolithischen Siedlung in Watermael-Boitsfort. Im Zonienwald befinden sich das „Monument Aux Forestiers (Uccle)“ und die Reste der Abtei von Groenendaal. Die Priesterkirche wurde im 18. Jahrhundert abgerissen, aber einige der Wände, Räume und Gewölbe wurden bewahrt. Weblinks Beschreibung franz.
Tumuli de la Forêt de Soignes

Les Tumuli de la forêt de Soignes sont une réserve archéologique sur le territoire de Watermael-Boitsfort, en Région de Bruxelles-Capitale. Elle se compose de deux buttes de terre, interprétées comme d'éventuels tumuli. Localisation Le site se trouve à proximité de la fortification néolithique dite de « Boitsfort-Étangs », au croisement de la drève des Tumuli et de l'avenue des Deux Montagnes. Histoire des recherches Des fouilles limitées ont eu lieu au XIXe siècle, mais elles n'ont livré que des fragments de charbon de bois, conduisant les chercheurs à les considérer d'abord comme des formations naturelles. Des hypothèses plus récentes suggèrent qu'il pourrait s'agir de monuments funéraires romains ou préromains, possiblement en lien avec le camp Michelsberg voisin. Description Le site comprend deux élévations : l'une de forme allongée, l'autre presque circulaire. Aucun sondage n'a permis de confirmer leur fonction funéraire. L'acidité du sol pourrait expliquer l'absence de restes organiques conservés. Des artefacts en silex attribuables à la culture de Michelsberg ont été trouvés dans les environs, sans lien direct avec les tumuli. Gestion et protection Le site est protégé par la Région de Bruxelles-Capitale comme réserve archéologique. La gestion prévoit notamment le retrait des hêtres pouvant endommager les structures et le maintien d'une végétation rase (lande à bruyère, prairie sèche). L'accès est limité aux chemins existants afin d'éviter le piétinement. Environnement proche La réserve est entourée : au sud et à l'ouest par la forêt de Soignes ; à l'est par le parc Tournay-Solvay, l'International School of Brussels, l'étang de Boitsfort et le Domaine des Silex. Accès La réserve est en accès libre mais non clôturée. Les transports publics les plus proches sont la gare de Boitsfort, le tram 94 et les bus 95 et 366. Références Voir aussi Articles connexes Liste des tumulus de Belgique Liste des monuments classés de Watermael-Boitsfort Chemin des Tumuli Portail de la Préhistoire Portail de Bruxelles
Tumuli van het Zoniënwoud

De tumuli van het Zoniënwoud zijn twee historische grafheuvels gelegen in de Belgische gemeente Watermaal-Bosvoorde in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De grafheuvels zijn gelegen ten zuidwesten van Bosvoorde in het Zoniënwoud aan de kruising van de Tumuliweg met de Tweebergenweg. Geschiedenis De oudste bekende structuren in het Zoniënwoud stammen uit het neolithicum. Uit welke tijd de grafheuvels stammen is niet bekend. Ze zouden uit dezelfde tijd kunnen dateren als de neolithische omwalling die in de buurt gelegen is of ze stammen mogelijk uit de Romeinse tijd. In 2002 werden de grafheuvels als archeologische site erkend. Zie ook Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Watermaal-Bosvoorde Grafheuvels in België Gallo-Romeinse tumuli in België
Lage vuurtoren van Heist

De Lage vuurtoren van Heist is een Belgische vuurtoren waarvan het licht gedoofd is. De stad Brugge zocht na het verzanden van het Zwin als waterweg een andere uitweg naar zee, en vond die aan het begin van de 20e eeuw met de zeehaven Zeebrugge. De vaargeul naar deze haven werd Pas van ’t Zand genoemd en werd uitgediept. Om deze vaarweg te bebakenen lieten twee ingenieurs-aannemers twee vuurtorens bouwen. Een van deze twee vuurtorens was de Lage vuurtoren van Heist die gebouwd werd tussen 1905 en 1907. Samen met de hoge vuurtoren van Heist vormde deze een lichtlijn voor schepen die de haven van Zeebrugge wilden binnenvaren. De lichtlijn was zichtbaar voor schepen die de goede koers van 136 graden hadden, zodat de lichtbundels van het laag geleidelicht en het hoog geleidelicht zich op één lijn bevonden. Door de uitbreiding van de haven van Zeebrugge verloor de vuurtoren zijn functie en werd het licht in 1983 gedoofd. De vuurtoren staat op het einde van de Zeedijk van Heist (weliswaar op grondgebied Brugge- Zeebrugge) in de schaduw van de bebouwing op die zeedijk naast een werkzame veel hogere lichtopstand dat sinds 1983 de functie van het hoge licht van Heist heeft overgenomen. Galerij Zie ook Lijst van vuurtorens in België