NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Turnhout (distrito)

O Distrito de Turnhout (em neelandês: Arrondissement Turnhout; em francês: Arrondissement de Turnhout é uma das três regiões administrativas (Arrondissement) da Província de Antuérpia, na Bélgica. É um distrito judicial e administrativo. Possui uma área de 1.356,86 km², com uma população de 419.570 habitantes (segundo o censo de 1 de janeiro de 2006). Possui 27 municípios, os quais são:
Leonardo S.p.A.

Leonardo S.p.A. (tidligere Finmeccanica S.p.A.) er en italiensk industrikoncern med aktivitet inden for forsvars-, luftfarts-, automatiserings-, transport- og energiindustrien. Selskabet er repræsenteret i over 100 lande og har omkring 72.540 ansatte, heraf 43.000 i Italien (pr. 2009). Selskabet er 30% ejet af den italienske stat. Selskaber Selskaber helt eller delvist ejet af Finmeccanica. Luftfart Alenia Aeronautica – Producent af Superjet 100 i samarbejde med russiske Sukhoj. Alenia Aermacchi SuperJet International ATR (50%) – Markedsleder inden for civile turbopropfly med 50-70 pladser. Eurofighter GmbH (21%) – Producent af Eurofighter Typhoon. Global Military Aircraft Systems Helikoptere AgustaWestland (100%) BAAC Rumfart Telespazio (67%) Thales Alenia Space (33%) Forsvarselektronik DRS Technologies Elsag Datamat SELEX Communications SELEX Galileo SELEX Sistemi Integrati SELEX Service Management Seicos Forsvarssystemer Oto Melara WASS MBDA (25%) – Missilfabrikant. Informationsteknologi Quadrics Supercomputers (100%) Energi Ansaldo Energia – Producent af termoelektriske kraftværker Ansaldo Fuel Cells Ansaldo Nucleare Transport AnsaldoBreda – Togproducent, der bl.a. står bag IC4-toget. Ansaldo STS (40%) – Producent af jernbaneteknologi, der bl.a. står bag Københavns Metro. BredaMenarinibus – Italiens næststørste producent af busser. Joint ventures Horizon SAS og EuroSysNav – producent af luftforsvarsfregatter. Eurotorp – Producent af letvægtstorpedoer. NHIndustries (32%) – Helikopterproducent, der blev grundlagt for at være hovedentreprenør for NHI NH90-serien. NEUROn Ekstern henvisning Leonardo S.p.A. hjemmeside Kilder
Leonardo (przedsiębiorstwo)

Leonardo (wcześniej Finmeccanica) – włoskie przedsiębiorstwo przemysłu zbrojeniowego działające w dziedzinach kosmonautyki, obronności i bezpieczeństwa. Przedsiębiorstwo projektuje i rozwija oraz wytwarza produkty, usługi oraz zintegrowane rozwiązania dla rządów, sił zbrojnych i instytucji, obejmujące następujące obszary operacyjne: powietrzny i lądowy, stoczniowy i morski, przestrzeni i cyberprzestrzeni. Od 15 maja 2014 r. Mauro Moretti pełni funkcję Prezesa Zarządu i Dyrektora Generalnego spółki. Leonardo, które zatrudnia ponad 47000 pracowników, prowadzi szeroką działalność przemysłową we Włoszech, Wielkiej Brytanii, USA i Polsce oraz posiada oddziały w 15 krajach na pięciu kontynentach. Od 1 stycznia 2016 r. przedsiębiorstwo Leonardo-Finmeccanica przejęło przez połączenie spółki zależne OTO Melara i Wass, a także przejmuje aktywa spółek zależnych AgustaWestland, Alenia Aermacchi i Selex ES oraz działa jako zbudowane z siedmiu działów produktowych (Śmigłowce, Samoloty, Aerostruktury, Systemy Elektroniki Lotniczej i Kosmicznej, Naziemna i Morska Elektronika Obronna, Systemy Obronne, Systemy Ochrony Informacji), a także za pośrednictwem spółek zależnych oraz spółek joint venture, takich jak DRS Technologies (produkty, usługi i zintegrowane wsparcie dla obrony), Telespazio (usługi satelitarne), Thales Alenia Space (satelity i struktury kosmiczne), MBDA (systemy rakietowe) oraz ATR (samoloty regionalne). W 2016 r. przedsiębiorstwo wdrożyło zmianę firmy z Finmeccanica na Leonardo. 16 maja 2017 roku Rada Dyrektorów wybrała Alessandro Profumo na dyrektora zarządzającego Leonardo S.p.A. Przypisy
Leonardo S.p.A.

Leonardo, anteriormente Leonardo-Finmeccanica e originalmente Finmeccanica, é um conglomerado indústrial italiano. A Leonardo é o segundo maior grupo industrial da Itália (apenas atrás da Fiat) e um dos maiores grupos industriais de alta tecnologia do mundo, com sede na cidade de Roma, a empresa trabalha nas áreas da defesa, aeroespacial, segurança, automação, transporte e energia. A empresa é parcialmente detida pelo governo italiano, que detém 30,2% das ações da empresa e é o seu maior acionista. Em janeiro de 2016, a Leonardo-Finmeccanica tornou-se uma única empresa ao integrar as atividades de suas subsidiárias AgustaWestland, Alenia Aermacchi, Leonardo DRS [en], Selex ES [en], OTO Melara [en] e WASS [en]. A empresa está organizada em cinco divisões (Helicópteros, Aeronaves, Aeronáutica, Eletrônica e Cibersegurança). É também a empresa-mãe e o centro corporativo das subsidiárias e joint ventures Telespazio, Thales Alenia Space, MBDA [en] e ATR. História Empresas do grupo Galeria Referências Ligações externas «Página oficial» (em italiano e inglês)
Finmeccanica

Leonardo S.p.A. (mai devreme Finmeccanica) este un conglomerat italian, al doilea grup industrial din Italia și cel mai mare din domeniul înaltei tehnologii. Este unul dintre liderii europeni în producția de tehnică și echipamente pentru industria aerospațială, a sistemelor de apărare și de securitate, cu venituri anuale de 14,4 miliarde de euro. Leonardo proiectează și produce nave, elicoptere (lider mondial prin Agusta Westland, folosite și de paza de coastă americană), avioane de patrulare maritimă (folosite de Paza de Coastă Italiană și Poliția de Frontieră), sateliți și infrastructură spațială pentru telecomunicații, sisteme electronice de apărare, sisteme subacvatice sau sisteme de securitate și IT. Finmeccanica în România Grupul Leonardo este prezent în România încă din 1981 la centrala nuclearelectrică de la Cernavodă prin intermediul societății Ansaldo Energia. Pe segmentul de IT este prezentă prin societatea Ipacri România (deținută din 1998 în proporție de 75% de către Elsag, compania de IT a Finmeccanica). O altă companie Finmeccanica activă în România este Telespazio, specializată în servicii satelitare, care a constituit în 1998 împreună cu Societatea Națională de Radiocomunicații (SNR) o societate mixtă - Rartel. Acțiunile acesteia sunt deținute în proporție de 61% de către italieni, iar restul de partea română. Rartel activează ca operator de telecomunicații prin satelit, observații primare, telemetrie și telefonie mobilă. Note Legături externe leonardo.com - Site web oficial
Leonardo (företag)

Leonardo S.p.A. (före 2017 Finmeccanica) är en italiensk tillverkningsföretag som verkar inom flyg-, försvars- och rymdindustrin. Leonardo utvecklar och tillverkar flygplan, helikoptrar (tidigare Leonardo Helicopter Division, satelliter, raketer och komponenter för rymdfart. Leonardo tillverkar vidare pansarfordon, torpeder, höghastighetståg, tunnel- och spårvägsbanor. Koncernen har 60 000 anställda varav 42 000 i Italien. I koncernen ingår Alenia, Aermacchi, AgustaWestland, Oto Melara, AnsaldoBreda och Ansaldo STS. Leonardo grundades 1948 som en del i Istituto per la Ricostruzione Industriale (IRI). Se även Alenia Aermacchi Leonardo Helicopter Division Referenser Externa länkar Officiell webbplats Wikimedia Commons har media som rör Leonardo.﻿
Leonardo S.p.A.

Leonardo (раніше Finmeccanica) — один з найбільших машинобудівних холдингів в Італії. Структурні підрозділи холдингу виконують замовлення у сферах оборони, енергетики, вертольотобудування, телекомунікацій і транспорту. Власники Найбільший акціонер компанії — Міністерство економіки і фінансів Італії (30,2 %). Структура Leonardo працює в чотирьох секторах і має сім підрозділів: «Вертольоти», «Літаки», «Авіаційні конструкції», «Авіаційні та космічні системи», «Електроніка для наземних і морських засобів оборони», «Системи безпеки і захисту інформації», «Оборонні системи». Див. також ESSOR Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 28 травня 2021 у Wayback Machine.]
Leopoldsburg War Cemetery

The Leopoldsburg War Cemetery is a Second World War military cemetery of Commonwealth servicemen located in Leopoldsburg, in the province of Limburg, Belgium. The cemetery is maintained by the Commonwealth War Graves Commission (CWGC). The cemetery contains 800 burials of the Second World War, of which 783 are identified and 17 are unidentified. The majority of those buried died during the liberation of Belgium and the subsequent Allied advance into the Netherlands and Germany in 1944–45. History Following the Allied advance from Paris to the Rhine in late 1944, heavy fighting occurred across Belgium as Allied forces pushed toward the German border. Casualties from field hospitals and battlefield burials across northern Belgium were later concentrated at Leopoldsburg after the war. The town of Leopoldsburg was a significant military centre, home to a large Belgian army camp before and after both world wars. Its location made it suitable for the establishment of a permanent cemetery for Commonwealth forces who fell during operations in the region. Most of those buried here died between September 1944 and April 1945, during operations connected with the clearing of the Scheldt, the liberation of Antwerp, and the advance into the Netherlands and the Rhineland. Design The cemetery was designed according to the standard architectural principles of the Commonwealth War Graves Commission. It features the Cross of Sacrifice, designed by Sir Reginald Blomfield, and the Stone of Remembrance bearing the inscription: THEIR NAME LIVETH FOR EVERMORE. The graves are arranged in uniform rows marked by Portland stone headstones, engraved with regimental badges, personal inscriptions (where chosen by families), and religious symbols. Notable graves British Army Corporal John William Harper, a member of the 2nd Battalion York and Lancaster Regiment (Hallamshire Battalion), was awarded the Victoria Cross for his gallant actions on 29 September 1944 during operations on the Dutch–Belgian border. He was aged 28 and is buried in Plot V. B. 15. Royal Air Force Captain Edwin “Ted” Swales, of No. 582 Squadron RAF, was awarded the Distinguished Flying Cross and posthumously the Victoria Cross for his conspicuous bravery on 23 February 1945 during a bombing operation over Germany. He was killed in action aged 29 and is buried in the cemetery. British Army Major William Cavendish, Marquess of Hartington, eldest son and heir of the 10th Duke of Devonshire, served with the Coldstream Guards. He was killed in action on 10 September 1944 during operations in Belgium and is buried at Leopoldsburg War Cemetery. Location The cemetery is located on Koningin Astridlaan in Leopoldsburg, approximately 10 kilometres north of Beringen and 25 kilometres west of Hasselt. It lies near the former Leopoldsburg military camp and is accessible to the public year-round. See also Commonwealth War Graves Commission References External links Cemetery details: Leopoldsburg War Cemetery. Commonwealth War Graves Commission. Find War Memorials and war Cemeteries. Commonwealth War Graves Commission.
Kostel Panny Marie (Bruggy)

Kostel Panny Marie (nizozemsky: Onze-Lieve-Vrouwekerk) je římskokatolický kostel ve městě Bruggy v Belgii. Chrám má počátky ve 13. století a je gotický, byť interiér získal později barokní charakter. Jeho věž vysoká 115,6 metru zůstává nejvyšší stavbou ve městě a je třetí nejvyšší cihlovou kostelní věží na světě (po kostele sv. Marie v Lübecku a kostele sv. Martina v Landshutu). V kostele je pohřben Karel Smělý a jeho dcera Marie Burgundská. Je zde uloženo i srdce Filipa I. Kastilského (zbytek jeho těla je však pohřben v Královské kapli v Granadě ve Španělsku). Největším uměleckým pokladem kostela je bílá mramorová socha Madony s dítětem, kterou vytvořil Michelangelo kolem roku 1504. Pravděpodobně byla původně určena pro katedrálu v Sieně, avšak v Itálii ji koupili dva obchodníci z Brugg, bratři Jan a Alexander Mouscron. V roce 1514 byla darována kostelu. Socha byla dvakrát uloupena – francouzskými revolucionáři kolem roku 1794 a Němci v roce 1944, vždy se však do chrámu vrátila. Reference
Iglesia de Nuestra Señora (Brujas)

La Iglesia de Nuestra Señora (en neerlandés: Onze-Lieve-Vrouwekerk), en Brujas, Bélgica, es una gran iglesia medieval que data principalmente de los siglos XIII, XIV y XV. Su torre, de 122,3 metros de altura, sigue siendo la estructura más alta de la ciudad y la segunda torre de ladrillo más alta del mundo (la más alta es la iglesia de San Martín en Landshut, Alemania). La Iglesia de Nuestra Señora de Brujas se construyó en el siglo XIII en el lugar que ocupaba en el centro histórico de Brujas una iglesia románica anterior. Su arquitectura está inspirada en la no lejana catedral de Nuestra Señora de Tournai. Entre 1270 y 1340 se construyó la torre de 122 metros de altura, situada en la nave colateral norte. Hacia la mitad del siglo XV, se añade una flecha de 54 metros de altura de ladrillo al edificio. En el espacio del coro detrás del altar mayor se encuentran las tumbas de Carlos el Temerario, último duque de Borgoña de la dinastía Valois, y de su hija, la duquesa María de Borgoña. Las efigies de bronce dorado de ambos, padre e hija, reposan cuan largos eran sobre losas pulidas de piedra negra. Ambos están coronados, y Carlos se representa con armadura completa y luciendo la Orden del Toisón de Oro. El pieza del altar de la larga capilla en el pasillo sur alberga el tesoro artístico más famoso de la iglesia, una escultura de mármol blanco, conocida como la Madonna de Brujas, creada por Miguel Ángel, de alrededor de 1504. Probablemente fue originalmente concebida para la catedral de Siena, aunque fue comprada en Italia por dos comerciantes de Brujas, los hermanos Jan y Alexander Mouscron, que, en 1514, la donaron a su actual casa. La escultura se recuperó dos veces después de haber sido saqueada por ocupantes extranjeros: los revolucionarios franceses, hacia 1794, y los nazis alemanes en 1944. Obras de arte del escultor Jan Borreman, un magnífico mausoleo gótico, de 1502, de la duquesa María de Borgoña erigido por su marido, el emperador Maximiliano I del Sacro Imperio Romano. del escultor Jacobo Jonghelinck, un mausoleo renacentista, de 1562, para Carlos el Temerario (el padre de María de Borgoña), erigido por su tataranieto del rey Felipe II de España. La conocida como Madonna de Brujas, una estatua de mármol de la Virgen con Niño de Miguel Ángel de 1504. Varias pinturas de los primitivos flamencos, como: Gerard David : La Transfiguración (el pintor está enterrado en esta iglesia); Adrián Isenbrandt : Vierge aux sept douleurs ; Bernard van Orley : Tríptico de la Pasión de Cristo ; Pieter Pourbus : Natividad de 1574. Galería Exterior Interior Obras de arte Véase también Anexo:Iglesias más altas del mundo Referencias El artículo en inglés recoge como referencias: (en neerlandés) Onze-Lieve-Vrouwekerk, Kerknet Vlaanderen T. Francis Bumpus, The Cathedrals and Churches of Belgium, London: TW Laurie, 1909, pp.138-144 Jerry R. Hobbs, A Michelangelo in Belgium? The Bruges Madonna Archivado el 8 de junio de 2014 en Wayback Machine. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Iglesia de Nuestra Señora.
Kościół Najświętszej Marii Panny w Brugii

Kościół Najświętszej Marii Panny w Brugii (hol. Onze-Lieve-Vrouwekerk (Brugge)) – kościół rzymskokatolicki, położony w centrum Brugii w północno-zachodniej Belgii. Historia i architektura Kościół został zbudowany w latach 1290–1549 i przedstawia mieszankę stylów architektonicznych – od gotyku po barok. Najbardziej charakterystycznym elementem jego architektury jest wysoka na 122,30 m ceglana wieża, druga pod względem wysokości ceglana wieża na świecie po wieży kościoła św. Marcina w Landshut (130,6 m). Wyposażenie W prezbiterium za głównym ołtarzem znajdują się grobowce księcia Burgundii Karola Śmiałego i jego córki, księżnej Marii Burgundzkiej. Pozłacane brązowe figury ojca i córki spoczywają na wypolerowanych płytach z czarnego kamienia. Oboje mają korony na głowach. Książę jest w pełnej zbroi i z Orderem Złotego Runa. Najcenniejszym elementem wyposażenia jest rzeźba Michała Anioła, Madonna z Brugii, powstała w 1504, jedno z nielicznych dzieł tego artysty, znajdujących się poza granicami Włoch. Prawdopodobnie przeznaczona była początkowo dla katedry w Sienie, ale została sprzedana kupcom z Brugii, braciom Janowi i Alexandrowi Mouscron, którzy w 1514 podarowali ją kościołowi Najświętszej Marii Panny. Rzeźba dwukrotnie była zagrabiana przez okupantów – w 1794 przez francuskich rewolucjonistów i w 1944 przez Niemców, ale za każdym razem odzyskiwano ją. Przypisy Bibliografia T. Francis Bumpus: The Cathedrals and Churches. London: TW Laurie, 1909, s. 138-144. (ang.). Linki zewnętrzne Kościół Najświętszej Marii Panny w Brugii: strona oficjalna. web.mac.com/windekindvzw/BRUGGEOLV/INLEIDING.html. [dostęp 2011-05-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-07)]. (niderl.). Jerry R. Hobbs: Michelangelo in Belgium? The Bruges Madonna. [dostęp 2011-05-22]. (ang.).
Igreja de Nossa Senhora (Bruges)

A Igreja de Nossa Senhora é uma igreja católica localizada na cidade de Bruges, na Bélgica, cuja época de construção remonta principalmente aos séculos XIII, XIV e XV. Com o pináculo a 116 metros de altura, é a construção mais alta da cidade. Encontram-se atrás do altar-mor os túmulos de Carlos, Duque da Borgonha e de sua filha, Maria, Duquesa da Borgonha. O corredor sul da igreja consagra uma das mais célebres obras da arte sacra — a escultura de mármore branco Madona de Bruges, criada por Michelangelo por volta de 1504. Referências Ligações externas «Página oficial (em holandês)» «The Cathedrals and Churches of Belgium» , Thomas Francis Bumpus
Церковь Богоматери (Брюгге)

Церковь Богоматери в Брюгге (нид. Onze-Lieve-Vrouwekerk — Онзе-ливе-Врауэкерк; Нотр-Дам в Брюгге) — готическая церковь в бельгийском городе Брюгге, построенная в XII—XIII веках. Над скамьями размещены тридцать гербов рыцарей, присутствовавших в церкви в 1468 году на II капитуле ордена Золотого руна. В просторной церкви с высокой башней в 122 м хранится единственная скульптура Микеланджело, при его жизни оказавшаяся по другую сторону Альп, — «Дева Мария с младенцем» («Мадонна Брюгге»). В хоре церкви, защищённом кованой решёткой, под распятием 1594 года похоронены герцог Бургундии Карл Смелый и его дочь Мария Бургундская. Надгробия выполнены в стиле пламенеющей готики. Некоторые окна церкви имеют форму треугольника Рёло. Примечания Литература Бельгия. Люксембург. Издательство «Вокруг света». 2006
Церква Діви Марії (Брюгге)

Церква Діви Марії (нід. Onze-Lieve-Vrouwekerk; фр. Église Notre-Dame) — готична церква в бельгійському місті Брюгге, побудована в XII—XIII століттях. Хори церкви були збудовані пізніше — у 14-15 ст. серією різних реконструкцій Над лавами Церкви Діви Марії в Брюгге розміщені тридцять гербів лицарів, які були присутні в церкві в 1468 році на II капітулі ордена Золотого руна. У просторій церкві з високою вежею заввишки 122 м зберігається єдина скульптура Мікеланджело, що за його життя опинилася по той бік Альп, — «Діва Марія з немовлям» («Мадонна Брюгге»). У хорі церкви, захищеному кованими ґратами, під розп'яттям 1594 року поховані герцог Бургундії Карл Сміливий і його дочка Марія Бургундська. Надгробки виконані в стилі полум'янистої готики. Галерея Цікаві факти Деякі вікна церкви виконані у формі трикутника Рело, що в архітектурі зустрічається доволі рідко. Література O.-L.-Vrouwekerk, Brugge/Bruges, the Church of Our Lady/Die Brügger Liebfrauenkirche/Bruges, Chiesa della Madonna. Thill, Brüssel 1985. Jean Luc Meulemeester: Der St.-Bonifatius-Schrein in der Liebfrauenkirche zu Brügge. In: Das Münster, Bd. 45, 1992, ISSN 0027-299X, S. 205—212. Примітки Посилання Parochies Sint-Salvator & Onze-Lieve-Vrouw — офіційна сторінка парафії [Архівовано 21 вересня 2020 у Wayback Machine.] Bruggemuseum-Onthaalkerk O.L.V — музеї Брюгге
Sint-Ulrikskerk (Sint-Ulriks-Kapelle)

De Sint-Ulrikskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Dilbeek behorende plaats Sint-Ulriks-Kapelle, gelegen aan de Sint-Ulriksstraat. Geschiedenis In de 11e eeuw was er sprake van een Sint-Ulrikskapel die afhankelijk was van de parochie van Asse. Al in de 12e eeuw werd Sint-Ulriks-Kapelle een zelfstandige parochie. Midden 13e eeuw zou er een kerk gebouwd zijn. Omstreeks 1618 werden koor en schip vernieuwd. De Abdij van Affligem bezat het patronaatsrecht en later ging dit over op de Sint-Wivina-abdij te Groot-Bijgaarden, dat een dochterabdij was van Affligem. In 1724 werd de westgevel vernieuwd en in 1819 of later werd de vieringtoren vervangen door een westtoren waarbij ook de westgevel gewijzigd werd. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Gebouw Het betreft een voornamelijk laatgotische driebeukige kruiskerk die gebouwd is in witte zandsteen en wel Lediaanse steen en steen uit Gobertange. De 19e-eeuwse ingebouwde toren en de westgevel zijn in baksteen uitgevoerd. De zuidgevel is opgetrokken in witte zandsteen en de noordgevel in baksteen met witte natuurstenen speklagen. In de muren zijn enkele 17e-eeuwse grafstenen ingemetseld. Interieur Het hoofdaltaar en de zijaltaren zijn van omstreeks 1700. Boven het hoofdaltaar hangt een schilderij door Gaspar de Crayer. De preekstoel is uit de 1e helft van de 17e eeuw. Er is een 18e-eeuwse biechtstoel en een 17e-eeuws doopvont, uitgevoerd in arduin.
Kerkhof van Loker

Het Kerkhof van Loker is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Loker, een deelgemeente van Heuvelland. Het kerkhof ligt rond de Sint-Petruskerk in het centrum van het dorp en wordt door een haag omringd. Aan de buitenste rand van de zuidelijke hoek van de begraafplaats staat een herdenkingsmonument voor de gesneuvelde dorpsgenoten. Britse oorlogsgraven Op het kerkhof liggen 215 soldaten uit de Eerste Wereldoorlog begraven. Ze liggen verdeeld over twee perken, één ten noorden en één ten zuiden van de kerk. Deze perken vormen samen de Britse militaire begraafplaats die bij de Commonwealth War Graves Commission genoteerd staat als Loker Churchyard. Beide perken worden omgeven door een haag en zijn samen 1.575 m² groot. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Geschiedenis Loker was vanaf het begin van de oorlog tot aan het Duitse lenteoffensief in het voorjaar van 1918 in geallieerde handen. Tot dan waren medische posten ingericht in het Sint-Antoniusklooster en de bijhorende instelling. Het dorp werd op 25 april 1918 door de Duitsers veroverd, de volgende dag werd het heroverd door de Fransen en de 29ste opnieuw door de Duitsers. 's Anderendaags, 30 april werd het terug door de Fransen ingenomen. Op 20 mei 1918 werd in de omgeving van het dorp hevig gevochten maar pas tijdens de eerste week van juli werd het dorp definitief veroverd op de Duitsers. Het kerkhof van Loker werd van december 1914 tot juni 1917 door Britse medische posten en gevechtseenheden gebruikt voor het begraven van hun doden. Er liggen 215 slachtoffers waaronder 184 Britten (twee konden niet meer geïdentificeerd worden) en 31 Canadezen. Op de grafzerk van 1 Brit staat de toegevoegde tekst: Believed to be, omdat men aanneemt dat de persoon van wie de naam op het graf staat hier begraven ligt (oorspronkelijk was een andere naam opgegeven - McKee). Eén graf dat afkomstig was van Locre French Cemetery N°. 4 werd na de oorlog op deze begraafplaats bijgezet. De begraafplaats werd opgenomen in de Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed. Graven soldaat John Boland diende onder het alias J. Bayne bij de Canadian Infantry. Minderjarige militairen F. Eke, soldaat bij het Devonshire Regiment was 16 jaar toen hij op 28 maart 1915 sneuvelde. korporaal R. Regan van de Royal Inniskilling Fusiliers, soldaat Wilmott S. Rowlinson van het South Lancashire Regiment en soldaat Joseph Byers van de Royal Scots Fusiliers waren 17 jaar toen ze sneuvelden. Gefusilleerde militairen Er liggen drie Britse soldaten die wegens desertie gefusilleerd werden. de soldaten Joseph Byers, 17 jaar en Andrew Evans, 41 jaar, beide van de Royal Scots Fusiliers op 6 februari 1915. soldaat George Ernest Collins, 20 jaar, van het Lincolnshire Regiment op 15 februari 1915. Het was de laatste maal dat terechtgestelde soldaten op een gewoon kerkhof werden begraven.