NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stermolen

De Stermolen is een halfopen standerdmolen die zich bevindt aan de Windmolenstraat in de buurtschap Hoenrik te Eksel in de Belgische provincie Limburg. Hij fungeerde als korenmolen. Geschiedenis In deze buurtschap bevond zich sinds 1659 een windmolen, die echter op 20 maart 1886 door brand werd vernield. Hierop kocht men een molen aan die zich bevond te Henegouwen, niet ver van de Franse grens. Het is niet precies bekend in welk dorp deze molen heeft gestaan. De molen dateert uit begin 18e eeuw. De naam Stermolen dankt de molen aan de op het molenhuis geschilderde windroos, die er begin 20e eeuw op werd aangebracht. De benaming kwam pas na 1960 in zwang. In 1901 werd deze molen aangekocht en per spoor naar Eksel overgebracht. Hij werd opgericht niet ver van de voormalige molen. In 1954 werd één roede verwijderd, waarop de molen tot 1970 met een enkele roede verder draaide. Er werd uiteindelijk veevoer gemalen en wat boekweit, dat in porties van 1 kg werd verkocht. In 1970 ging de molenaar met pensioen en de molen werd gekocht door molenbouwer Adriaens uit Weert, die hem over wilde brengen naar Asten om daar de in hetzelfde jaar uitgebrande standerdmolen De Oostenwind te vervangen. Hiertegen kwam verweer van de Ekselaren, in 1973 werd de molen beschermd en in 1977 werd ze aangekocht door de gemeente. Van 1983-1984 werd de molen gerestaureerd. In 2010 kwam in het molenhuis een educatieve tentoonstelling, waar kinderen vertrouwd werden gemaakt met windmolens en het molenaarsvak. De molen is een standerdmolen van het Waals-Henegouwse type. Dit kenmerkt zich door een hoog molenhuis, een zware constructie en de bedekking door een geknikt zadeldak.
Fort Leopold (Diest)

Het Fort Leopold is een fort in Molenstede net ten noorden van de Belgische stad Diest, op wandelafstand van het station. Het fort maakte deel uit van de 19e-eeuwse vestingwerken en getuigt van het belang van Diest als vestingstad in het verleden. Het werd gebouwd in 1845 naar aanleiding van de onafhankelijkheid van België van het Nederlandse bewind. Fort Leopold is een vooruitgeschoven, zelfstandig werk vóór het noordelijk gedeelte van de kernvesting, tussen de wegen naar Turnhout en Beringen. Het ligt in de zuidflank van de Lazarijberg en is door zijn aarden dekkingen en wallen bijna volledig onzichtbaar vanaf de grond gezien. Het had als taken te verhinderen dat de stad vanaf deze hoogte werd beschoten en het beschermen van het noordelijk stadsfront tegen een mogelijke vijandelijke aanval. Het fort heeft een concentrische grondplan, met in het midden het centraal reduit met een doorsnede van 26 meter. Hieromheen ligt een brede hoofdwal van zo'n 120 meter lang. Op de wal was plaats voor 24 kanonnen. Tussen reduit en hoofdwal ligt een droge gracht van vijf meter breed. De hoofdwal loopt voor driekwart rond en alleen aan de keelzijde, dat is aan de zijde van Diest, staan twee gebouwen haaks op elkaar. Hierin stonden kanonnen veilig opgesteld om te vuren op de oprukkende vijand. Het geheel wordt beschermd door een 11,5 meter brede buitengracht. Beide grachten konden door de bezetting van het fort onder vuur worden genomen. Tegen 1900 verminderde het belang van de versterking. Tijdens beide wereldoorlogen werd het gebruikt door de Duitse bezetter. Na 1944 heeft het lang deel uitgemaakt van het domein van de luchtlandingstroepen van het Belgische leger in Schaffen. Daarna werd het eigendom van Natuurpunt. Externe link Vlaanderen onroerend erfgoed 19de-eeuwse verdedigingsgordel Diest
Vlaams Tram- en Autobusmuseum

The Flemish Tram and Bus Museum (Dutch: Vlaams Tram- en Autobusmuseum, abbreviated as VlaTAM) is a museum of public transport that exhibits historical trams and buses. The museum is situated in the Berchem district of Antwerp, in the former tram shed of Groenenhoek, dating from 1912. History In 1961, the Tram Museum Association was founded by a group of tram enthusiasts, who in 1962, opened the Buurtspoorwegmuseum, in Schepdaal. As this collection grew a second museum, initially known as the Antwerp Tram and Bus Museum, was opened in Edegem. The tramshed in which the museum is currently housed ceased to be used in 1996, with the collection from Edegem being moved over in 2000, to allow it to be opened as a museum on 5 May 2001. The museum was opened by Steve Stevaert, who was Vice-President of the Flemish Government and the Flemish Minister of Mobility, Public Works and Energy. The museum is supported by transport company De Lijn. It mainly exhibits trams and buses of the Vicinal company, the city tram companies of Antwerp and Ghent, and the various subcontractors of Vicinal and De Lijn. Its collection includes the only surviving gyrobus in the world and the first electric tram built for Antwerp, as well as numerous other artefacts connected to the history of public transport in Belgium. The museum was closed in 2010 for repairs, and reopened to the general public on 16 June 2019 after renovation of the roof of the building. The archives and the library of the museum are open by appointment. The museum holds more than 55 vehicles, dating from 1873 to the present day. References External links Official website
Фламандский музей трамваев и автобусов

Фламандский музей трамваев и автобусов (нид. Vlaams Tram- en Autobusmuseum) — музей общественного транспорта в Антверпене (Бельгия). Музей имеет статус некоммерческого общества, в музее работают волонтёры-любители общественного транспорта. Над музеем шефствует фламандский оператор общественного транспорта De Lijn. Некоммерческое общество «Фламандский музей трамваев и автобусов» было образовано 15 января 1999 года. Музей открылся для посетителей 5 мая 2001 года. Музей имеет архив документов, имеющих отношение к истории общественного транспорта. Музей ведёт книгоиздательскую деятельность. Здание музея Музей расположен в историческом здании трамвайного депо Груненхук (нид. Groenenhoek) 1912 года постройки, которое имеет статус памятника истории. Крыша депо поддерживается всего одним столбом. 19 марта 1996 года зданию депо Груненхук был присвоен статус памятника истории. 15 декабря 1997 года De Lijn перестал использовать депо по прямому назначению, после чего оно было переоборудовано под музей. Коллекции Музей посвящён истории общественного транспорта в Антверпене и Бельгии вообще. Самый старый экспонат музея — прицепной багажный вагон для использования в составе поездов парового трамвая (такой поезд состоял из лёгкого паровоза, пассажирского и багажного вагонов). Здесь также можно увидеть первый электрический трамвай Антверпена (1899 год), открытый трамвайный вагон из Гента (1908 год), паровой трамвай (1915), единственный в мире сохранившийся гиробус (автобус, приводимый в движение массивным маховиком). Всего в музее находится 55 трамваев и автобусов. Помимо подвижного состава в коллекцию музея входят фотографии, масштабные модели, образцы формы работников общественного транспорта. Практическая информация Музей работает в период с 15 апреля до 15 октября по субботам, воскресеньям и праздничным дням с 14:00 до 17:30. Адрес — Antwerpen-Berchem, Diksmuidelaan, 44. Рядом с музеем расположена трамвайная остановка маршрутов 8 и 11. Примечания Ссылки Официальный сайт
Sint-Jansstraat 9

Het pand aan de Sint-Jansstraat 9 in de West-Vlaamse stad Kortrijk is een 17e-eeuws pand. Het gebouw is beschermd monument sinds 9 maart 1983. Exterieur Het pand bestaat uit een 17e-eeuwse bakstenen trapgevel met muurankers. In totaal telt de twee ramen brede gevel zeven treden met een topstuk. De vensters zijn getoogd met erboven bakstenen druiplijsten. Achter de gevel is, haaks op de straat, een zadeldak geplaatst. Het dak is gedekt met Vlaamse pannen. In het midden van de gevel, in de zogenaamde muurdam, is een muurnis geplaatst met daarin een Onze-Lieve-Vrouwebeeld. In 1945 is de pui aangepast. Ook de vensters zijn niet origineel. In de achtergevel bevindt zich een kelderluik dat naar een kelder met bakstenen tongewelf leidt. Achter het pand staan nog twee arbeidershuisjes, drie andere huisjes zijn in 1977 gesloopt. Het steegje dat naar de huisjes leidt is voorzien van kasseien. Interieur Het interieur is deel aangepast aan de mode van de tijd. Van het originele interieur zijn de moerbalken behouden. In het pand is een eenvoudige schouwmantel aanwezig. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Kortrijk/P-Z
R.S.C. Anderlecht Rugby

The R.S.C. Anderlecht rugby section is a Belgian rugby union club from the Brussels municipality of Anderlecht. History The club was founded on 21 September 1931 by players of the Rugby Club Français shortly before the creation of the Belgian Rugby Federation. In 1935 it became the rugby section of the R.S.C. Anderlecht football team. It is the oldest rugby club in Belgium and the most successful. Seniors The men play competitively in matches every Sunday afternoon between September and May in the Belgian National Second Division. The ladies play every Saturday in the Belgian National Second Division. Honours Belgian League Champions (20): 1939, 1946, 1947, 1948, 1949, 1949, 1951, 1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1958, 1959, 1964, 1966, 1970, 1971, 1972 & 1974 Belgian Cup Winners (0): finalist in 1976 & 1988 External links Official website References
RSCA-Rugby

Le Royal Sporting Club d'Anderlecht (appelé aussi Sporting d'Anderlecht ou RSCA) est un club omnisports belge dont la section rugby à XV fut fondée le 24 mars 1935. Le club de rugby existait lui depuis le 21 septembre 1931 sous le nom de William Ellis (de 1931 à 1933) et Brussels (de 1933 à 1935). Histoire Le club fut fondé, le 21 septembre 1931, par des joueurs du Rugby Club Français (un des 3 clubs existants alors avec l'Antwerp British et le Brussels British, les deux clubs britanniques) peu avant la création, le 24 novembre 1931, de la fédération dont il est un des quatre membres fondateurs. Il est le doyen des clubs belges et le plus titré. Il évolue à Neerpede, un des quartiers d'Anderlecht situés dans le Pajottenland, à l'ouest de l'agglomération bruxelloise. Dès sa fondation, nous retrouvons les D’Hooghe, Radelet et Deleau qui seront de grands dirigeants du club anderlechtois qui deviendra, le 24 mars 1935, la section rugby du Royal Sporting Club Anderlechtois mais aussi de la fédération. Au niveau belge, le Sporting d'Anderlecht a été sacré 20 fois champion de Belgique, 10 fois vice-champion de Belgique et a remporté cinq fois la Coupe de l'Effort. Le club a également remporté cinq fois le championnat français du Nord où les équipes belges participent de 1946 à 1963. Le club évolue actuellement en Division 2. Pour ses 100 ans en 2031, le club vise un retour en D1. Palmarès Évolution Joueurs emblématiques Désiré d'Hooghe Cyril Nana Comités successifs Depuis 2006, le « comité de direction » (conseil d'administration de l'association sans but lucratif) est élu pour trois années alors qu'avant des élections étaient organisées annuellement. Il comprend obligatoirement un président, un trésorier et un secrétaire. Notes et références Notes Références Liens externes Site officiel Portail du rugby à XV Portail de Bruxelles
Royal Sporting Club Anderlecht Rugby

Il Royal Sport Club Anderlecht rugby (in francese Royal Sport Club Anderlect séction rugby, in fiammingo Koninklijk Sporting Club Anderlecht rugby) o, più familiarmente, Anderlecht, è la sezione rugbistica della polisportiva belga RSC Anderlecht di Anderlecht. Storia Il club fu fondato il 21 settembre 1931 da alcuni giocatori del Rugby Club Français con il nome di William Ellis Rugby Club, dal nome dell'ideatore del rugby moderno William Webb Ellis, poco prima della nascita della Federazione balga. Nel 1935, dopo essersi chiamato anche Brussels Rugby Club, divenne la sezione rugby della RSC Anderlecht; è il club più antico del Belgio ed anche il più vittorioso. Palmarès Campionato belga di rugby a 15: 20 1939, 1946, 1947, 1948, 1949, 1949, 1951, 1952, 1953, 1954,1955, 1956, 1958, 1959, 1964, 1966, 1970, 1971, 1972, 1974 Voci correlate Federazione di rugby a 15 del Belgio Royal Sporting Club Anderlecht Campionato belga di rugby a 15 Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su rscarugby.be.
RSC Anderlecht Rugby

RSC Anderlecht Rugby, kortweg RSCA, is een Belgische rugbyclub uit de Brusselse gemeente Anderlecht. De club werd in 1931 opgericht en het rugbyploeg lid van de Sporting Club in 1935. Het is de oudste clubs in België en het meest succesvol. De club werd opgericht door de spelers van de bolra na de oorlog Castro , Jacques van beers de broers de Ridder en hun kameraden maakte deze club bekend en titel vol samen zorgde ze voor een record aantal titels en aandacht van onze buurland frankrijk, kort voor de schepping van de federatie. De clubkleuren zijn paars en wit. RSCA-Rugby is actief in de tweede divisie van het Belgische rugby. In het verleden zijn regelmatig spelers van de club geselecteerd om te spelen bij de Zwarte Duivels, het Belgische nationale rugbyteam. Palmares Landskampioen: 1939, '46, '47, '48, '49, '50, '51, '52, '53, '54, '55, '56, '58, '59, '64, '66, '70, '71, '72 & '74 Kampioen tweede divisie: 1988, 2003, '05 & '07 Bekerfinalist: 1976 & '88 Terrein Het terrein is gelegen op het kruispunt van de Neerpedestraat en de Scherdemaelstraat in Neerpede. Neerpede is een wijk van Anderlecht. Bekende (ex-)spelers Externe link (fr) Officiële website
French Community Commission

The French Community Commission (French: Commission communautaire française (COCOF)) is the local representative of the French-speaking authorities in the Brussels-Capital Region, one of the three regions of Belgium. History The community commissions of Brussels were created in 1989 during the third state reform. On January 1, 1994, the French Community transferred certain responsibilities to the French Community Commission empowering it to act independently of the French Community in those competencies transferred. On 3 December 2001, the Assemblée de la Commission communautaire française or ACCF (Assembly of the French Community Commission) informally changed its name to Parlement francophone bruxellois (French-speaking Brussels Parliament). Description The political institutions of the community commission include its Parliament, which is currently presided over by Bertin Mampaka Mankamba, and its Government, headed up by Barbara Trachte. Unlike the Flemish Community Commission which only has the powers to pass regulations, the French Community Commission has been granted legislative power in some areas (such as tourism and healthcare) by the French Community and thus has to power to enact decrees independent of the Parliament of the French Community. Blazon: Quartered, the I and IV Wallonia, the II and III Brussels-Capital Region. See also Brussels Parliament French Community of Belgium Common Community Commission Flemish Community Commission (VGC) References External links Official page of the COCOF (in French) Official page of the French-speaking Brussels Parliament (in French)
Franse Gemeenschapscommissie

De Franse Gemeenschapscommissie (Frans: Commission communautaire française, COCOF) is bevoegd voor de instellingen van het Brussels Gewest die tot de Franse Gemeenschap behoren. Zij treedt via verordeningen op als inrichtende macht in culturele aangelegenheden, onderwijs- en persoonsgebonden materies. Zij kan tevens de bevoegdheden uitoefenen die haar zijn toevertrouwd door de Raad van de Franse Gemeenschap, met andere woorden het 'parlement' van de Franse Gemeenschap. Na delegatie van bevoegdheden door de Franse Gemeenschap aan de Franse Gemeenschapscommissie (sedert 1 januari 1994) kan deze ook decreten uitvaardigen voor de instellingen die tot haar gemeenschap behoren en dit voor de volgende beleidsdomeinen: gezondheidsbeleid privé-infrastructuur voor lichamelijke opvoeding sociale promotie bijstand aan personen beroepsomschakeling en herscholing, met inbegrip van de permanente vorming voor de middenstand sport en openluchtleven toerisme leerlingenvervoer De Franse Gemeenschapscommissie heeft ook de bevoegdheid om samen met de Franse Gemeenschap instellingen op te richten, te financieren en te controleren die tot doel hebben onroerende goederen, bestemd voor het door de overheid georganiseerd onderwijs (met uitsluiting van het hoger onderwijs), aan te kopen, te beheren en te verkopen. De COCOF bestaat uit een Raad of “Parlement” van de Franstalige Brusselaars (Parlement francophone bruxellois - PFB) (wetgevend orgaan) en een College (uitvoerend orgaan). Dat 'parlement' is samengesteld uit de 72 leden van de Franse taalgroep van het Brussels Hoofdstedelijk Parlement. Het College bestaat uit de Franstalige Ministers en Staatssecretarissen van de Gewestregering. De administratieve diensten voor het Parlement francophone bruxellois zijn gehuisvest in Lombardstraat 77. De Nederlandstalige tegenhanger van de COCOF is de VGC (Vlaamse Gemeenschapscommissie) Daarnaast is er in Brussel ook nog de GGC of Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie. Externe link (fr) Website Franse Gemeenschapscommissie
Franska gemenskapskommissionen

Franska gemenskapskommissionen (franska: Commission communautaire française) är den Franska gemenskapens regionala representation i Bryssel, en av Belgiens tre federala regioner. Gemenskapskommissionen lyder under Franska gemenskapen och Bryssels franskspråkiga parlament (franska: Parlement francophone bruxellois). Organet upprättades genom en ändring av Belgiens konstitution och trädde i kraft den 12 januari 1989. För de frågor som inte i sin helhet är franska finns den Gemensamma gemenskapskommissionen. Den gemensamma kommissionen har ansvar för frågor som delas mellan de franska och flamländska gemenskaperna. Flamländska gemenskapen representeras regionalt i Bryssel av Flamländska gemenskapskommissionen. Se även Bryssels regionparlament Externa länkar Commission communautaire française Parlement francophone bruxellois
Франкомовна спільнота Бельгії

Комісія франкомовної спільноти Бельгії (фр. Commission communautaire française або COCOF) — є місцевим представником франкомовної спільноти в Брюссельському столичному регіоні. На відміну від Комісії фламандської спільноти Бельгії, Комісія франкомовної спільноти має законодавчу владу в деяких питаннях регіону (наприклад, туризм чи охорона здоров'я). Примітки Посилання Офіційний вебсайт COCOF(фр.)
Viaduc de Renory

Le viaduc de Renory est un pont-rails enjambant la Meuse, reliant Fexhe-le-Haut-Clocher à Kinkempois à hauteur de Sclessin. Il porte la ligne 36A de la SNCB. Historique La ligne 36A Voroux - Kinkempois fut construite à partir des années 1920 pour offrir une alternative moins pentue aux plans inclinés de Liège. Les travaux étaient pratiquement achevés vers 1930 mais il faudra attendre 1939 et la destruction accidentelle du pont du Val-Benoît pour que les voies soient posées et la ligne mise en service. Le viaduc comporte dix arches dont neuf de 61,40 m et une de 34 m (la sixième en partant du nord). Trois des grandes arches et deux des piliers se trouvent au-dessus de la Meuse. Le viaduc et ses alentours furent bombardés et détruits durant la Seconde guerre mondiale. Il fut reconstruit et la ligne 36A fut électrifiée en 1955. Utilisation À l'heure actuelle, la ligne 36A ne voit passer en temps normal que des trains de marchandises, sauf en cas de travaux ou d'incident sur les plans inclinés. Notes et références Voir aussi Bibliographie Robert Ruwet, Liège, la ville aux 88 ponts, Liège, Noir Dessin Production, 2016, 168 p. (ISBN 978-2-87351-321-4), p. 146-148 Articles connexes Liste des ponts de Liège Rue de Renory Liens externes Pont-rails de Renory sur Structurae. Portail du chemin de fer Portail de Liège Portail des ponts
Viaduct van Renory

Het viaduct van Renory is een spoorwegviaduct in Tilleur, een deelgemeente van Saint-Nicolas. Het viaduct overspant achtereenvolgens de spoorlijn 125, de Rue Ernest Solvay, de N617, de Maas en de Rue Renory. Het viaduct is een deel van spoorlijn 36A. Het viaduct is een boogbrug met 11 pijlers en 10 bogen, en werd in 1930 gebouwd in ongewapend beton. Er zijn vijf overspanningen van elk 61,40 m, vervolgens één overspanning van 34 m en dan nog eens vier overspanningen van elk 61,40 m. Twee van de brugpijlers staan in de Maas. Het ganse viaduct is 587 meter lang en heeft een hoogte van 20 meter.
Peerder Watermolen

De Peerder Watermolen (of Molhemse Watermolen) was een watermolen op de Dommel ten noorden van de Belgische stad Peer. Hij bevindt zich aan Molhemstraat 71. Om hem te bereiken moet men een holle weg afdalen. Geschiedenis De betreffende molen werd in 1338 aangeduid als IJvets-moelen en werd verhuurd door de stad Peer. Het was een dwangmolen van de heerlijkheid Peer. Dit was een bovenslagmolen, en wel de enige van haar soort op de Dommel. Het verval was hier namelijk groter, en de beek smaller, niet meer dan 2 meter. De Dommel kwam hier namelijk van het Kempens Plateau af. In 1908 werden het huis en de molensteen nog vernieuwd, maar in 1966 werd het maalwerk afgebroken en het huis ingekort. De huidige bedding van de Dommel ligt 100 meter van het molenhuis verwijderd. De eigenaar kreeg toestemming om de oude toestand enigszins te reconstrueren, waartoe een nieuw waterrad zal worden aangebracht en de Dommel af te takken om de watermolen van haar krachtbron te voorzien. Nabijgelegen watermolens Stroomafwaarts vindt men op de Dommel de Kleine Molen en stroomopwaarts zijn geen watermolens meer bekend.
La Boverie

La Boverie (French pronunciation: [la bɔvʁi]) is a museum in the city of Liège in Belgium. It opened in May 2016. It is housed in the former Palais des beaux-arts de Liège, built in the Parc de la Boverie for the Liège International in 1905. The building previously housed the prints and drawings collections (1952-1980) of the city's Musée des Beaux-Arts and the Walloon art collections of the city's Académie royale des beaux-arts (1970s-1980), before becoming the Musée d'art moderne (later known as the Musée d'art moderne et d'art contemporain or MMAC) from 1980 to 2011. MMAC was merged with the prints, drawings and Walloon collections in 2011 to form a new single collection known as the 'musée des Beaux-Arts'. A part of the building is now under construction. Sources https://www.laboverie.com/ References
Hôtel Petrucci-Wolfers

L’hôtel particulier Petrucci-Wolfers date de l’entre-deux-guerres et est une réalisation de l'architecte bruxellois Jean-Jules Eggericx. Historique, situation et description Située rue de Praetere n°18 à Ixelles, la maison fut construite entre 1924 et 1926. Composée de deux appartements individuels, le premier pour le compte de Madame Petrucci, et l'autre pour sa fille Clairette Petrucci et son beau-fils Marcel Wolfers. Conservée dans son authenticité, elle est considérée comme une œuvre d'art totale. La maison est classée depuis le 24 septembre 2015. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments classés d'Ixelles Liens externes Région de Bruxelles-Capitale : inventaire du patrimoine architectural Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Bruxelles