NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Amelbergakerk (Wechelderzande)

De Sint-Amelbergakerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Lille behorende plaats Wechelderzande, gelegen aan Den Hert. Geschiedenis Wechelderzande was kerkelijk gezien een bijkerk van Poederlee, dat weer afhankelijk was van de parochie van Vorselaar. In 1321 werd Poederlee samen met Wechelderzande afgescheiden van Vorselaar en in 1572 werd Wechelderzande een zelfstandige parochie, evenals Poederlee. De huidige toren werd omstreeks 1500 gebouwd en in 1674-1675 werd de torenspits vernieuwd. In 1852 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Eugeen Gife. met behoud van de toren. In 1861 werd een neogotisch venster boven de ingang aangebracht. In 1995-1996 werden kerk en toren gerenoveerd. Gebouw Het betreft een neogotische georiënteerde bakstenen pseudobasiliek met voorgebouwde westtoren in Kempense gotiek. De westtoren heeft vijf geledingen en een ingesnoerde naaldspits. Het koor is driezijdig afgesloten. Interieur De kerk heeft het schilderij: Verheerlijking van de Heilige Amelberga door Theodoor Boeyermans (1664) , een Kruisafnemingdoor Cornelis de Vos (1626) en Onze-Lieve-Vrouw met kind schenkt de rozenkrans aan de Heilige Dominicus door Michiel Coxie. Ook zijn er diverse beelden waaronder Sint-Amelberga (15e of 16e eeuw), Onze-Lieve-Vrouw (omstreeks 1600), Sint-Hubertus (omstreeks 1700), de Heiligen Petrus en Paulus (17e eeuw), Sint-Sebastiaan (18e eeuw) en een Triomfkruis (1525). Het noordelijk portiekaltaar, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw is uit het begin van de 17e eeuw. Het zuidelijk portiekaltaar is gewijd aan Sint-Amelberga en stamt uit dezelfde tijd. Het orgel is van 1832 en werd vervaardigd door Delhaye. Het doopvont is 17e-eeuws en heeft een 16e-eeuwse gotische stenen voet.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Pulderbos)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Zandhoven behorende plaats Pulderbos, gelegen aan Dorp 34. Geschiedenis De parochie van Pulderbos is vermoedelijk afgesplitst van die van Pulle. Het oudste deel van de huidige kerk, de toren, is 13e-eeuws en het koor, schip en transept zijn oorspronkelijk 16e-eeuws. In 1913-1914 werd de kerk vergroot naar ontwerp van Ernest Dieltiëns. De kerk brandde uit in 1914 en werd hersteld in 1922-1924. Gebouw Het betreft een bakstenen georiënteerde kruisbasiliek met ingebouwde westtoren. Deze toren is gebouwd in zandsteen en uitgevoerd in vroeggotische stijl. Hij heeft vier geledingen en een ingesnoerde naaldspits. Interieur Het interieur is in neogotische trant. Uit de 17e eeuw is een Mariabeeld en een calvarie die tegen de zuidoostelijke sacristiemuur is opgesteld en een beeldengroep heeft van terracotta. Het arduinen doopvont is 15e-eeuws en heeft een koperen deksel van 1758.
Sint-Martinuskerk (Halle)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Zoersel behorende plaats Halle, gelegen aan halle-Dorp 34. Geschiedenis Er bestond te Halle al voor 1300 een kapel die omstreeks 1500 tot een kerk werd vergroot, waarvan de oorspronkelijke kapel het koor vormde. Het schip, de zijkoren en de toren werden gebouwd in Balegemse steen. Tijdens de godsdiensttwisten (1570-1585) werd de kerk ook wel gebruikt als schuilplaats voor de bevolking. Hierna vonden er diverse herstelcampagnes plaats. In 1730 werd de voorgevel van de kapel, die koor en schip scheidde, afgebroken. In 1776 werd de torenspits vervangen door een laatbarokke lantaarn. In 1846 werd de kerk voorzien van twee zijbeuken. In 1911-1913 werd de kerk geheel vernieuwd naar ontwerp van Ernest Dieltiëns. De toren bleef hierbij gespaard. Wel werd tijdens de Eerste Wereldoorlog de torenspits verwoest. Deze werd in 1924 hersteld. Gebouw Het betreft een bakstenen georiënteerde kruisbasiliek in neogotische stijl van het 1e kwart van de 20e eeuw. De westtoren van omstreeks 1500 is in zandsteen en heeft vier geledingen en een ingesnoerde naaldspits. Interieur Het schip wordt overkluisd door een houten spitstongewelf. De kerk bezit enkele 16e- en 17e-eeuwse beelden. Het hoofdaltaar is van midden 17e eeuw en vervaardigd van gemarmerd hout. Als altaarstuk fungeert het schilderij Christus aan het kruis, mogelijk door Cornelis Polemburg en geschonken in 1651. De zijaltaren zijn van omstreeks 1615 met op het zuidelijk zijaltaar het schilderstuk: Verheerlijking van Sint-Maarten en Sint-Sebastiaan door Theodoor Boeyermans (1665). Op het noordelijk zijaltaar een schilderij Ten Hemelopneming van Maria (17e eeuw). De preekstoel is van 1650 en er zijn biechtstoelen van 2e helft 17e eeuw en midden 18e eeuw.
Collège Saint-Stanislas

Collège Saint-Stanislas is a mixed Catholic secondary school in Mons, Belgium. It was founded in 1851 by the Jesuits. It is located on Rue des Dominicains in the centre of Mons. Despite some disruption during the two world wars, the college has continued to have classes over the entire course of its history. History After the restoration of the Society of Jesus and the independence of Belgium the Jesuits came to Mons in 1840 and worked on what is now Rue de Fétis. In 1845, they bought the old hotel of the Val de Beaulieu. They converted it into a school, added some temporary buildings, built a chapel and opened the school on 7 October 1851. From 1851 to 1879 more nearby buildings were bought and added to the school. On 8 November 1893, a fire destroyed some of the buildings in the area. After a week of repair work, classes resumed. Reconstruction work was done in the summer of 1894. In 1906, the neighbouring Rouwez Hotel was purchased, adding more space to the school. During the First World War the school buildings were requisitioned at various times by the two sides. It mostly was used as a hospital by German and French forces. At the end of the war, it was a barracks for Canadian and New Zealand soldiers. Nevertheless, teaching continued in some form in other buildings of the school. During the Second World War and the German invasion of Belgium in 1940, the college welcomed refugees and when the city was bombarded, the Jesuit community lived in the cellar, said Mass in the basement, but the buildings survived and were not damaged. While the city was occupied by German forces, classes continued and were fully subscribed during term time. The college was used by the occupying forces during the summer months of 1940 and the Christmas break of 1941. After the war, from 1947 to 1950, the school was renovated, and again from 1966 to 1967. In 1971, female teachers began working at the school and in 1979 the school became mixed. The buildings on Rue des Dominicains and the church were demolished and between 1968 and 1979. Again, more renovation work was done between 2011 and 2015. See also Ratio Studiorum List of Jesuit sites in Belgium Diocese of Tournai References Further reading Jacques Walravens, Le Collège Saint-Stanislas à Mons pendant les années de guerre : 1940-1945, Mons: Association royale des anciens élèves du Collège Saint-Stanislas, 2011. Hubert Wattier, Le collège saint-Stanislas 1853-1979, Mons: Bultez, 1979. External links Official website Media related to Collège Saint-Stanislas (Mons) at Wikimedia Commons
Sint-Stefanuskerk (Massenhoven)

De Sint-Stefanuskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Zandhoven behorende plaats Massenhoven, gelegen aan de kerkstraat. Geschiedenis Pas in 1839 werd Massenhoven een zelfstandige parochie, voordien was het afhankelijk van Viersel. De kerk werd gebouwd in 1857-1858 naar ontwerp van Eugeen Gife. In 1935-1936 werden twee zijbeuken toegevoegd naar ontwerp van Henry Alewaerts. Op 12 mei 1940 werd de kerk zwaar beschadigd omdat het Belgische leger de toren opblies. Na de oorlog werd de kerk hersteld waarbij de toren naar ontwerp van Rie Haan werd herbouwd. Gebouw Deze naar het zuidoosten georiënteerde kerk heeft een ingebouwde westtoren van vier geledingen. De bakstenen kerk is overwegend in neogotische stijl en ook het kerkmeubilair is neogotisch.
Da Vinci Research Park

Le Da Vinci Research Park est un parc scientifique situé à Haren (partie de la ville de Bruxelles) et à Evere, en région bruxelloise, de part et d'autre du boulevard Léopold III. Historique Le parc scientifique a été créé[Quand ?] par la Société de développement pour la région de Bruxelles-Capitale (SDRB) et est géré par la Société Régionale d'Investissements de Bruxelles (SRIB), organismes d'intérêt public bruxellois. Il s'agit d'un des 29 sites d'activités économiques créés par la SDRB ; aujourd'hui Citidev. Le Da Vinci Research Park est implanté sur le site de l'ancienne plaine d'aviation militaire de Haren-Evere et de l'ancien aéroport civil de Haren où se situe le siège de l'OTAN. Vocation Le Da Vinci Research Park accueille des sociétés scientifiques, de recherche et de développement, ayant vocation à travailler en partenariat avec les laboratoires et les chercheurs de l'université libre de Bruxelles. Le parc scientifique fournit une pépinière d'entreprises pour les entreprises spin-offs créées en aval de la recherche scientifique de l'université libre de Bruxelles. 48 entreprises sont implantées sur le site du parc scientifique, parmi lesquelles : Ascom-Hasler S.A., entreprise de télécommunications ; Aventis Pasteur, entreprise pharmaceutique ; Banksys, entreprise spécialisée dans le traitement des transactions électroniques ; Hewlett-Packard, entreprise d'informatique et de multimédia ; Honeywell Europe, entreprise active en aérospatiale ; Johnson & Johnson, entreprise pharmaceutique ; Orange Belgique, entreprise de télécommunications ; SABCA, société de construction aéronautique ; Texas Instruments, entreprise d'électronique ; Unisys, entreprise d'informatique et de la biométrie. Accès en transport en commun SNCB : Gare de Bordet STIB (arrêt Da Vinci) : 21, 55, 62, 65, 69 et 80 De Lijn : 272 - 471 Liens externes Da Vinci Research Park sur SDRB Les sociétés spin-offs de l'Université Libre de Bruxelles Les sociétés spin-offs de la recherche en Belgique Portail des entreprises Portail des technologies Portail de Bruxelles
Ovenmuseum

Het ovenmuseum, ook wel geutelingenmuseum genoemd, is een museum gevestigd aan de Ommegangstraat in het Belgische Elst. Het werd opgericht door het lokale Geutelingencomité Elst in 1992. Het museum is gevestigd in een bakstenen gebouw waarin twee lemen ovens staan, een met binnenschouw en een met buitenschouw. Vroeger werd dit gebouw gebruikt voor de productie van geutelingen. In het museum worden in de winterperiode folkloristische demonstraties gegeven. Zie ook Lijst van musea in Oost-Vlaanderen
Църква Бетел (Скарбек)

Църквата на Бетел е църковна сграда, разположена на Шосе Хаахтсестеен в брюкселската община Схарбек. Тя е фламандса протестантско-евангелска църква, принадлежаща към Свободните евангелски общини във Фландрия. Името на църквата се отнася до библейското място Бетел и означава Дом Божий. История Църквата е резултат от работата на Белгийската евангелска мисия – организация, създадена в Белгия след края на Първата световна война. По време на Първата световна война американската двойка Ралф и Едит Нортън срещат в Лондон няколко белгийски войници от Изерския фронт. Те започват да изпращат пакети с храна на войниците в окопите. След войната двойката се установява в Брюксел, където основават белгийската евангелска мисия. Тъй като църковните служби в Брюксел се провеждали на френски език, нидерландскоговорещите поискали собствени служби. Фламандската църква (Влаамче Керк) е създадена през 1923 г. Общността се събира с години на Хоудстраат, близо до Параклисовата църква. Това се случва, докато през 1950-те години улицата не е разбита, за да направи път за връзката Север-Юг. След това църквата се премества в Скарбек. От 1998 г. свещеник в църквата е Готлиб Блокланд. Източници Bethelkerk; wie zijn wij
Chapelle évangélique de l'Église de Bethel

La chapelle évangélique de l'Église de Bethel (en néerlandais : Bethelkerk) est un édifice religieux situé sur la chaussée de Haecht dans la commune bruxelloise de Schaerbeek. c'est une église protestante évangélique néerlandophone et appartient aux Congrégations évangéliques libres de Flandre. Le nom de l'église fait référence au site biblique de Béthel et signifie Maison de Dieu. Histoire L'église est née du travail de la Mission Évangélique Belge, une organisation qui est devenue active en Belgique après la fin de la Première Guerre mondiale. Pendant la Première Guerre mondiale, le couple américain Ralph et Edith Norton rencontre à Londres des soldats belges victimes du front de l'Yser. Ils ont envoyé des rations alimentaires aux combattants dans les tranchées. Après la guerre, le couple s'installe à Bruxelles, où ils fondent la Mission Évangélique Belge. Parce que les services religieux à Bruxelles se tenaient en français, les néerlandophones ont demandé leur propre culte. L'Église Flamande a été fondée en 1923. Pendant de nombreuses années, la congrégation s'est réunie dans la Goudstraat, près de l'Église Notre-Dame de la Chapelle. Ce fut le cas jusqu'à ce que la rue doive faire place à la liaison Nord-Sud dans les années 1950. L'église a ensuite déménagé à Schaerbeek. Le pasteur de l'église est Gottlieb Blokland depuis 1998. Références Voir aussi Article connexe Protestantisme en Belgique Liens externes Portail de l’architecture chrétienne Portail de Bruxelles
Bethelkerk (Schaarbeek)

De Bethelkerk (Frans: Église de Bethel) is een kerkgebouw gelegen aan de Haachtsesteenweg in de Brusselse gemeente Schaarbeek. De kerk is een Nederlandstalige protestants-evangelische kerk en behoort tot de Vrije Evangelische Gemeenten in Vlaanderen. De naam van de kerk verwijst naar de Bijbelse plaats Bethel en betekent Huis van God. Geschiedenis De kerk is voortgekomen uit het werk van de Belgische Evangelische Zending, een organisatie die actief werd in België na het einde van de Eerste Wereldoorlog. Gedurende de Eerste Wereldoorlog ontmoette het Amerikaanse echtpaar Ralph en Edith Norton in Londen enkele Belgische soldatenslachtoffers van het IJzerfront. Ze stuurden voedselpakketten naar de strijders in de loopgraven. Na de oorlog vestigde het echtpaar zich in Brussel alwaar ze de Belgische Evangelische Zending oprichtte. Omdat de kerkdiensten in Brussel in het Frans gehouden werden, vroegen de Nederlandstaligen om eigen samenkomsten. In 1923 ontstond de Vlaamsche Kerk. De gemeente kwam jarenlang samen in de Goudstraat, nabij de Kapellekerk. Dit was het geval tot de straat in de jaren 50 moest wijken voor de Noord-Zuidverbinding. De kerk verhuisde toen naar Schaarbeek. Voorganger van de kerk is sinds 1998 Gottlieb Blokland.
Église Saint-Gérard-Majella d'Anderlecht

L’église Saint-Gérard-Majella est un édifice religieux orthodoxe sis au 37 rue de la Floraison à Neerpede, un quartier d’Anderlecht (Bruxelles). Construite en 1917 pour le culte catholique, l’église a été mise récemment à la disposition de l’Église orthodoxe polonaise qui y a sa paroisse principale, que les fidèles appellent église de la Nativité de la Mère de Dieu. Histoire La paroisse (catholique) a été érigée en 1914. Un couvent de sœurs Annonciades apostoliques fut fondé, la même année, à l’initiative du curé Fons Celens. Les sœurs étaient préalablement établies à Huldenberg. Construite à partir de 1915 d’après les plans de l’architecte Léopold Pepermans (1870-1957) l’église fut consacrée en 1917. Quelques écoles et un presbytère furent également construits. Dans le domaine furent également érigés une grotte de Lourdes et une statue du Sacré-Cœur. Cette dernière est un monument à la mémoire des morts des Première et Seconde guerres mondiales. À la fin de la Seconde Guerre mondiale, l’église était plutôt délabrée : elle fut reconstruite en 1952. Le bâtiment, de taille moyenne, est en briques avec porte d’entrée et fenêtres d’étage en arc brisé en lancettes. La façade est flanquée de deux structures ornementales en forme de tour carrée. Elle est surmontée d’un clocheton octogonal. Dans le sanctuaire se trouvent trois vitraux représentant saint Gérard Majella auquel l’église est dédiée (le jeune frère rédemptoriste fut canonisé en 1904, une dizaine d’années avant la construction de l’église). Dans le coin où se trouvent les fonts baptismaux de l’église trois autres vitraux illustrent les thèmes de la Lumière (Lumen), Charité (Caritas) et Chasteté (Castitas). L’église contient un orgue de tribune néoclassique de facture Slootmaeckers Frères, 1849 (ou 1879). Les religieuses Annonciades ont quitté les lieux en 1967. Si les bâtiments du couvent ont été vendus à des particuliers l’église est aujourd’hui confiée à la communauté polonaise orthodoxe qui y célèbre le culte. Pour eux l’Église est connue sous le nom de « église de la Nativité de la Mère de Dieu ». Notes et références Références Portail du christianisme orthodoxe Portail du catholicisme Portail de Bruxelles
Sint-Gerardus Majellakerk (Anderlecht)

De Sint-Gerardus Majellakerk (Frans: église Saint-Gérard-Majella) is een kerkgebouw gelegen aan de Bloeistraat 37 in de Anderlechtse wijk Neerpede. Opgericht voor de Rooms-Katholieke eredienst, is het gebouw ter beschikking gesteld van de Pools-Orthodoxe gemeenschap. Geschiedenis De parochie werd opgericht in 1914. De pastoor, Fons Celens, stichtte naast de kerk nog een klooster van de Zusters Annunciaten die uit Huldenberg afkomstig waren. De kapel van het klooster werd in 1917 ingewijd. Ook enkele scholen en een pastorie werden gebouwd. Voorts een Lourdesgrot en een Heilig Hartbeeld werden opgericht. Het Heilig Hartbeeld is voorzien van gedenkstenen voor de gevallenen in de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Het klooster bleef als zodanig bestaan tot 1967, toen de laatste zusters vertrokken. De kerk was na de Tweede Wereldoorlog nogal vervallen en werd in 1952 herbouwd. Het is een bakstenen gebouw met spitsbogige toegangsdeur en vensters, omlijst met beton. De voorgevel wordt geflankeerd door twee torenachtige bouwsels onder tentdak, en ze wordt bekroond door een achthoekig klokkentorentje. In het koor zijn drie kleurige glas-in-loodramen te vinden waarop onder meer Gerardus Majella staat afgebeeld. Bij het doopvont is een drietal meer abstracte glas-in-loodramen te zien met als thema: "Lumen", "Caritas", "Castitas" (licht, naastenliefde, kuisheid). Ook de kloosterkapel is nog als kapel in gebruik, terwijl het eigenlijke klooster aan particulieren werd verkocht.
Kasteel van Vlamertinge

Het kasteel du Parc of kasteel van Vlamertinge is een 19e-eeuws kasteel in het West-Vlaamse Vlamertinge, deelgemeente van Ieper. Het ten westen van de Kemmelbeek gelegen kasteel werd gebouwd van 1857 tot 1858 in opdracht van Pierre-Gustave du Parc (die in 1888 burggraaf zou worden), naar plannen van architect Joseph Schadde. Het kasteel is opgetrokken in neo-Vlaamse-renaissancestijl en heeft een vrij symmetrische bouw. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het kasteel beschadigd door oorlogshandelingen; in 1920 volgde een restauratie.
Sint-Pancratiuskerk (Ranst)

De Sint-Pancratiuskerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Ranst, gelegen aan de Gasthuisstraat 38. Geschiedenis In 1202 werd voor het eerst melding gemaakt van een parochie in het nabijgelegen Millegem. Ranst echter werd in de 14e eeuw het centrum van de heerlijkheid Doggenhout en ook daar verrees een kerk. De kern van de huidige kerk is 15e-eeuws, in 1650 werden de zijbeuken aangebouwd. In 1854 woedde er een brand in de kerk, die overgeslagen was van een nabijgelegen brouwerij. De torenspits werd vernield maar de zwaar beschadigde muren bleven overeind staan. Van 1854-1858 werd de kerk herbouwd naar ontwerp van Ferdinand Berckmans. Ook het chronogram: eCClesIa Magno perIt InCenDIo eCCLesIa prIore MaJor reaeDIfICata, wat 1858 oplevert, werd toen aangebracht. De muurrestanten werden weliswaar bewaard, maar de kerk werd vergroot en de toren werd voorzien van een vierde geleding. Gebouw Het betreft een in Gobertanger witsteen uitgevierde driebeukige basilicale kruiskerk, die georiënteerd is. Het koor is driezijdig gesloten, de zijkoren zijn vlak afgesloten. De bovenste torengeleding werd in baksteen uitgevoerd. Interieur De kerk bezit enkele 17e-eeuwse schilderijen, enkele 18e-eeuwse gepolychromeerde heiligenbeelden en voornamelijk neogotisch meubilair. Aan de buitenkant van de kerk is een calvarie van eind 18e eeuw en een 17e-eeuwse grafsteen met wapenschilden.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Oelegem)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Ranst behorende plaats Oelegem, gelegen aan het Torenplein 29. Geschiedenis Aanvankelijk was Oelegem kerkelijk ondergeschikt aan de parochie van Broechem. De rechten hiervan werden in 1161 geschonken aan de Abdij van Tongerlo. In 1604 werd Oelegem een zelfstandige parochie. De toren van de huidige kerk werd in de 15e eeuw gebouwd. Tijdens de godsdiensttwisten (einde 16e eeuw) werd de kerk gebruikt als schans voor de bevolking, en werd omgracht. In 1607 werd deze beveiliging ongedaan gemaakt. Ook de kerk werd hersteld in de 17e eeuw. In 1827 kreeg de toren een nieuwe toegangsdeur en een roosvenster. In 1848-1850 werd de kerk vergroot naar ontwerp van Ferdinand Berckmans. Op 17 oktober 1914 brandde de kerk uit. In 1921-1924 werd de kerk hersteld naar ontwerp van Louis Gife. In 1923-1926 werd de toren hersteld naar ontwerp van Frans Sel. In 1948 werd ook de oorlogsschade, opgelopen tijdens de Tweede Wereldoorlog, hersteld. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen kruisbasiliek met ingebouwde westtoren. Deze toren is van zandsteen. Hij heeft drie geledingen en een ingesnoerde naaldspits. Het koor is driezijdig afgesloten. Interieur De kerk bezit een beeld van Sint-Anna-te-Drieën, uitgevoerd in gepolychromeerd hout, uit de 1e helft van de 16e eeuw. Beelden van Sint-Antonius en Sint-Rochus, eveneens in gepolychromeerd hout uitgevoerd, zijn 18e-eeuws. Er is een grafsteen uit 1614 van Hendrik van Halmale. De hoofd- en zijaltaren zijn neogotisch uit het begin van de 20e eeuw.
Sint-Jobkerk (Sint-Job-in-'t-Goor)

De Sint-Jobkerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Brecht behorende plaats Sint-Job-in-'t-Goor, gelegen aan de Kerklei 46. Geschiedenis In 1564 werd de parochie van Sint-Job-in-'t Goor afgescheiden van die van Schoten. De huidige kerk is een 16e-eeuws gotisch kerkgebouw met transept van 1523-1524, middenbeuk van 1511-1527 en zijbeuken van 1863, ontworpen door Eugeen Gife. De kerk werd zwaar beschadigd in 1944, tijdens de Tweede Wereldoorlog. In 1947 werd de kerk gerestaureerd en werd een moderne bakstenen ingebouwde westtoren toegevoegd, naar ontwerp van Eduard Van Ballaer. Interieur De kerk bezit twee portiekaltaren van omstreeks 1765: een Onze-Lieve-Vrouwealtaar en een Sint-Jobsaltaar. Er is een Sint-Jorisbeeld in gepolychromeerd hout van omstreeks 1700 en een Sint-Rochusbeeld van omstreeks 1750. De biechtstoelen zijn uit het midden van de 18e eeuw, de preekstoel in rococostijl is van omstreeks 1765 en ook de lambrisering is 18e-eeuws. Het arduinen doopvontbekken is 15e-eeuws. Buiten de kerk is een calvariegroep uit 1775 opgesteld, uitgevoerd in terracotta.