NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Jozefkerk (Maldegem)

De Sint-Jozefkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Maldegem behorende plaats Donk, gelegen aan de Brezendedreef 6. Geschiedenis Vanaf 1871 werd de behoefte gevoeld om tot de oprichting van een parochie te komen in Donk. Vanaf 1873 werd een noodkerk in gebruik genomen. In 1876 werd een pastoor aangesteld. In 1877 werd de eerste steen voor een nieuwe kerk gelegd, die in 1879 werd ingewijd. Het was een ontwerp van C. Hoste. Gebouw Het betreft een bakstenen basilicale kruiskerk in neogotische stijl, met een toren die tegen de zuidoosthoek van de niet-georiënteerde kerk staat aangebouwd, vier geledingen telt en gedekt wordt door een achtkante naaldspits. Interieur Het kerkmeubilair is voornamelijk neogotisch, uit de tijd van de bouw. Het orgel wordt toegeschreven aan De La Haye (1712) en Pierre-Charles Van Peteghem (1819). Omgeving In de buitenmuur van de kerk vindt men een ommegang van Sint-Antonius Abt met gepolychromeerde reliëfs, vervaardigd door De Beule, van 1897. Ook is er een Lourdesgrot van 1922, en een ommegang van Onze-Lieve-Vrouw van Smarten, met zeven kapelletjes, ook van 1922.
Vannestes Molen

De Vannestes Molen, ook wel Molen Glorieux, Rodenburgmolen, Molen van Marke, Kleynmolen of Abdijmolen genoemd, is een molen die zich bevindt in het West-Vlaamse dorp Marke. De stenen molen, gelegen op het "Molenhof te Rodenborg" dateert uit 1841 en diende oorspronkelijk om graan te malen. Later werd hij ook gebruikt voor het maken van olie. Geschiedenis De oudste vermeldingen van een houten molen op deze locatie, dateren van 1237. Halverwege jaren 1700 werd op deze locatie een nieuwe molen gebouwd voor het malen van koren. Deze molen werd aan het begin van de 19e eeuw bewoond door Petrus Vanneste. Hij was onder andere lid van de gemeenteraad en van de schuttersgilde Sint-Barbara. In 1825 werd Vanneste landbouwer, zijn zonen zouden hem later opvolgen. In 1839 werd deze houten staakmolen afgebroken om plaats te maken voor een nieuwe stenen molen. In de omliggende gebouwen rond deze molen, werd een nieuwe bakkerij ingericht. Op het einde van de 19e eeuw draaide het bedrijf op volle toeren, er waren toen zo'n 20 mensen aan het werk. In 1889 werd een stoommachine geïnstalleerd om de molen ook draaiende te houden tijdens windstille dagen. In 1901 werd een olieslagerij geïnstalleerd door Richard Glorieux. Wanneer de toenmalige eigenaar, Emile Vanneste, in 1891 stierf, runde zijn vrouw Marie-Louise het bedrijf nog verder tot 1903, wanneer ze zelf stierf. Op dit moment kwam de molen in handen van de familie Glorieux. Richard Glorieux en zijn broers werden de nieuwe eigenaars van het domein. In 1906 werd in een van de omliggende gebouwen ook een cichoreibranderij geïnstalleerd. Het rendement van het bakkersbedrijf ging op dit moment snel achteruit, het bedrijf hield op met bestaan rond de Eerste Wereldoorlog. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de romp van de molen beschadigd, maar deze werd nadien hersteld. Er kwam een definitief einde aan de windaandrijving, toen in het jaar 1931 een wiek afbrak. De roeden werden kaal gezet en vanaf toen werkte de molen enkel nog mechanisch. Tot de Tweede Wereldoorlog gebruikte men hier stoom voor. Nadien werkte de molen ook nog op elektriciteit. De olieslagerij werd gesloten in het jaar 1953. In 1957 werd de schoorsteen die men hiervoor gebruikte, ook afgebroken. Eind de jaren 70 was de molen dringend aan restauraties toe, deze werden later ook uitgevoerd in 1984 door stad Kortrijk die sinds 1982 de nieuwe eigenaar is. Tijdens deze restauraties werd de molen onder meer voorzien van nieuwe wieken. Sinds 3 februari 1983 is de molen ook beschermd. De molen in de 21e eeuw In de voet van de molen is het D-Hotel gevestigd. Tussen 2001 en 2014 was het Molen- en Bakkerijmuseum te vinden in de gerestaureerde molen. Het museum had aandacht voor onder meer de bakkerij, de banketbakkerij, biscuit en chocolaterie en ijsbereiding. In 2014 werd het museum gesloten. In 2026 werd bekend gemaakt dat bij wijze van experiment de molen zou omgebouwd worden om elektriciteit op te wekken.
Bouillon Castle

Bouillon Castle (French: Château de Bouillon, pronounced [ʃato də bujɔ̃]) is a medieval castle located in Wallonia in the town of Bouillon in the province of Luxembourg, Belgium. Although it was mentioned first in 988, there had been a castle on the same site for a much longer time. The castle is situated on a rocky spur of land within a sharp bend of the Semois River. In 1082, Bouillon Castle was inherited by Godfrey of Bouillon, who sold it to Otbert, Bishop of Liège in order to finance the First Crusade. The castle was later fitted for heavy artillery by Vauban, Louis XIV's military architect in the late 17th century. See also List of castles in Belgium References External links Tourist office of Bouillon Deville: Bouillon. In Louis Deville (edit): Les plus belles villes de Belgique. Bruxelles: Reader's Digest. 1985. 16–19. pp. ISBN 2-87101-003-X Matthys: André Matthys: Bouillon. In Valérie Dejardin (edit) – Julien Maquet (edit): Le patrimoine militaire de Wallonie. Namur: Institut du Patrimoine wallon. 2007. 84–89. pp. ISBN 978-2-930466-20-0
Castillo de Bullón

Castillo de Bullón (en francés: Château de Bouillon) es un castillo medieval ubicado en la región de Valonia en la ciudad de Bouillon en la provincia de Luxemburgo, Bélgica . Aunque se mencionó por primera vez en el año 988,​ hubo un castillo en el mismo sitio mucho tiempo atrás. El castillo está situado en una estribación rocosa dentro de una curva pronunciada del río Semois . En el 1082, el castillo de Bullón fue heredado por Godofredo de Bouillon, quien lo vendió a Otbert, príncipe-obispo de Lieja para financiar la Primera cruzada . Más tarde, el castillo fue equipado con artillería pesada por Vauban, el arquitecto militar de Luis XIV a fines del siglo XVII. Véase también Lista de castillos en Bélgica Referencias Enlaces externos Oficina de turismo de Bouillon
Château de Bouillon

Le château de Bouillon est un château fort construit au Moyen Âge situé en Wallonie dans la ville belge de Bouillon en province de Luxembourg. Sis sur 3 éperons rocheux surplombant la Semois et dominant la ville moderne, il a appartenu à Godefroy de Bouillon qui en a hérité de son oncle, Godefroy III de Basse-Lotharingie, dit Le Bossu. Il l'a revendu à Otbert, prince-évêque de Liège, afin de financer son départ pour la première croisade vers la Terre sainte. Avec les châteaux de Beersel, de Corroy, de Horst, de Gand, de Lavaux et de Vêves, il constitue un des plus beaux châteaux médiévaux de Belgique. Histoire Les premières fortifications commencent au VIIIe siècle. Elle se trouve sur la montagne de Beaumont, actuellement appelée La Ramonette. Les vestiges étaient de 9m de diamètre, 3,5m de hauteur, entourés d'un fossé de 5 à 6,5m avec un rempart d'environ 40m de diamètre. Le donjon du château est construit entre 1080 et 1090. Suivant la promesse conclue entre le prince-évêque de Liège et Godefroy de Bouillon en 1096 et la mort du dernier en 1100, le château devient la propriété des princes-évêques de Liège puis des ducs de Bouillon et le reste jusqu'à la conquête française en 1794. En 1134, Raymond de Bar prend le château par surprise, mais il le perd la même année après un siège par le prince-évêque. Lors des guerres de Louis XIV, les fortifications sont aménagées par Vauban. En 1815, le duché et le château deviennent néerlandais : le donjon est détruit au cours de cette période. Après la révolution belge en 1830, ils passent à la Belgique. La forteresse est déclassée par les autorités belges en 1853. Après la bataille de Sedan en 1870, l'armée prussienne utilise quelques parties du château comme hôpital. Aujourd'hui, le site est ouvert aux visiteurs et abrite un musée. Château imprenable Cette forteresse fut édifiée pour protéger le duché de Basse-Lotharingie, stratégiquement situé sur l'axe Reims-Liège-Aix-la-Chapelle. Le château fort, qui abrita jusqu'à 200 soldats, avait la réputation d'être imprenable. Aussi, l'ennemi préférait appliquer la technique du siège pour affamer les défenseurs, surtout en hiver. Mais dans le château, on avait tout prévu. On disposait d'un accès à une source d'eau potable et les stocks de vivres étaient hissés le long d'une galerie de 30 m de profondeur. La poulie était actionnée par des soldats qui couraient en rond dans une sorte de manège en bois. L'intendant du château exerçait une fonction essentielle : c'était lui qui calculait la quantité de nourriture nécessaire pour pouvoir tenir un siège. Du XVII-XVIII siècles, Vauban modernise et fortifie le château à la demande de Louis XIV, le roi soleil. Il ajoute des nouveaux bastions, le sépare par des ponts levis, intègre la ville dans le système de défense afin qu'il soit capable de résister à de l'artillerie. Notes et références Articles connexes Duché de Bouillon Bastions de Bouillon Musée ducal Châteaux (timbre de Belgique) Liste des châteaux belges par région Portail de la province de Luxembourg Portail des châteaux Portail de la protection du patrimoine
Бульонский замок

Бульонский замок (фр. Château de Bouillon, нем. Burg Bouillon) — средневековый замок в Арденнах, построенный над бельгийским городом Буйон (Бульон), на реке Семуа. История Точное время возникновения замка на этом месте не установлено — известно лишь, что укрепление было возведено в XI веке, в XVII-м оно было реконструировано в современную для того времени крепость. Бульонский замок был возведён между 1050 и 1067 годами Лотарингским герцогом Готфридом II на стратегически важном пути из Реймса через Льеж в Ахен, соединявшем Верхнюю и Нижнюю Лютарингии. В дальнейшем замок закреплялся за Арденнским домом. В 1096 году Бульонский замок был заложен Готфридом V Бульонским епископу Отберту Льежскому с целью получения средств для участия в Первом крестовом походе. После этого Бульон длительное время принадлежал Льежской епархии. В 1134 году замок захватил Раймон де Бар, но вскоре вернул его епископу. В 1330 году феодальное владение Бульон получило статус герцогства. В 1420 году Бульонский замок попал во владение аристократического рода Де-Ла-Марк-Аренберг, хотя формально и оставался собственностью льежских епископов. В 1482 году Марк-Аренбергам удалось закрепить за собой юридически владение и замок, однако в 1521 году император Карл V вернул их епископам. С 1548 года замком и герцогством вновь управляли Марк-Аренберги. После бракосочетания Шарлотты де ла Марк и Анри де Ла-Тур-д’Овернь Бульон перешёл к фамилии Ла-Тур-д’Овернь. В 1672 году замок был в течение 20 дней осаждаем французскими войсками короля Людовика XIV и затем взят. В 1678 году он был вновь передан семейству Ла-Тур-д’Овернь, однако с 1693 года взят под королевскую опеку. После этого Бульонский замок был перестроен известным французским военным архитектором Себастьеном де Вобаном, создавшем здесь современную крепость с артиллерийскими гнёздами. С 1795 года герцогство Бульонское и крепость официально перешли к Франции. После окончания наполеоновских войн (в 1815 году) они были включены в Нидерландское королевство, а после Бельгийской революции 1830 года оказались в Бельгии. После этого крепость ещё некоторое время использовалась по прямому назначению. Во время франко-прусской войны в 1870 году здесь размещался немецкий военный госпиталь. В настоящее время Бульонская крепость — одна из крупных туристических целей Бельгии. Описание Бульонский замок (крепость) состоит ныне из трёх частей, связанных между собой мостами. Особенно интересен двойной транспортный мост, переброшенный над двумя вырубленными в скале угловыми рвами. Сохранились также готические постройки, относящиеся к XIII столетию. Литература Gerhard Köbler. Historisches Lexikon der deutschen Länder. Die deutschen Territorien vom Mittelalter bis zur Gegenwart. — München: Beck, 1992. — S. 72. — ISBN 3-406-35865-9. Галерея Источники Бульонский замок на burgenwelt.de (нем.) Замок Бульон (нем.)
Буйонський замок

Буйонський замок (фр. Château de Bouillon, нім. Burg Bouillon) — середньовічний замок у Бельгії, містечко Буйон. Найдавніший замок-фортеця країни, на кордоні з Францією у провінції Люксембург. Також — Бульйонський замок. Історія Перші укріплення замку були зведені у XI столітті, між 1050 і 1067 роками, Ґотфрідом II для захисту герцогства Нижня Лотарингія. У 1096 році власник Буйонського замку Ґотфрід V Буйонський заклав його єпископу Отберту Льєжському, щоб на ці кошти взяти участь у Першому хрестовому поході. Після цього замок тривалий час належав Льєзькій єпархії. У 1134 році замок захопив Раймон де Бар, але незабаром повернув його єпископу. У XVII столітті замок було перебудовано в фортецю. У 1420 Буйонський замок придбали аристократи з роду Аренберґ, хоча формально він й надалі залишався власністю льєзьких єпископів. У 1482 році Марк-Аренберґ юридично закріпити володіння замок за собою. Пторе у 1521 році імператор Карл V повернув замок льєжській єпархії. З 1548 роки замком знову володіли Аренберґи. Після одруження Анрі де Ла-Тур-д'Оверня з Шарлоттою де ла Марк Буйонський замок перейшов до роду Ла-Тур-д'Овернь. У 1672 році замок обложили французькі війська короля Людовика XIV, і після 20-ти денної облоги захопили. У 1678 році замок знову переданий сімейства Ла-Тур-д'Овернь. З 1693 року замок було взято під королівську опіку. У цей період Буйонський замок був перебудований у сучасну фортецю французьким військовим архітектором Себаст'єном ле Претр де Вобаном. У 1795 році фортеця та герцогство Буйонське офіційно перейшли до Франції. У 1815 році, після завершення наполеонівських війн, герцогство Буйон разом із фортецею увійшли в Нідерландське королівство. Після Бельгійської революції, у 1830 році перейшли до новоствореного королівства Бельгії. Після цього фортеця ще деякий час використовувалася за прямим призначенням. У 1870 році, під час французько-прусської війни, у фортеці розміщувався німецький військовий шпиталь. Нині у замку діє музей. Опис У Буйонському замку від ранніх середньовічних споруд майже нічого не залишилося. Сучасний вигляд замок набув у XVII—XIX ст. Нині замок складається з трьох частин, пов'язаних між двома підвісними мостами. Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Буйонський замок Буйонський замок [Архівовано 22 грудня 2018 у Wayback Machine.] (англ.)(фр.) Буйонський замок [Архівовано 2 грудня 2016 у Wayback Machine.] (нім.)
Harmonium Art museuM

The Harmonium Art museuM (HAM) is a museum on pump organs in the province of Antwerp, Belgium. It is located at the former Church of the Immaculate Conception in Klein-Willebroek. The collection has been brought together by Ben Roemendael. In order to be able to show the organs to the public, he founded the museum. One can see free-reed and suction-reed organs. All instruments have been disassembled, cleaned and restored. There are eighty organs all together of which sixty can still be played on. The pump organs are originating from different countries. One suction-reed organ was built in 1872 in the United States and has two keyboards and a pipe top of Mason & Hamlin. Another, German one was made by Lindholm and has a shared left and right expression and an extension register. The museum has the largest collection of pump organs of Belgian make, like from the families Anneessens, Loret, Kerckhoff and a great many more. Beside the exposition, organ music is being performed of Belgian composers like Jacques-Nicolas Lemmens and César Franck. Other types of music are performed as well, like from a brass band or in a constellation with other musicians, like a soprano being accompanied by a pump organ and a piano. See also List of museums in Belgium List of music museums References
Harmonium Art museuM

Het Harmonium Art museuM (HAM) is een voormalig museum in de provincie Antwerpen. Het bevindt zich in de voormalige Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk in Klein-Willebroek. De collectie is verzameld door Ben Roemendael, die het museum oprichtte om zijn harmoniums aan het publiek te kunnen tonen. Te zien zijn zowel drukwindharmoniums als zuigwindharmoniums. Alle instrumenten in het museum zijn uit elkaar gehaald geweest, gereinigd en gerestaureerd. Bij elkaar gaat het om ruim tachtig harmoniums waarvan er zestig bespeelbaar zijn. De harmoniums zijn afkomstig uit verschillende landen. Er is onder meer een gerestaureerd Amerikaans zuigwindharmonium uit 1872 met twee klavieren en een pijpentop van Mason & Hamlin, en een Duits exemplaar van Lindholm met links en rechts gedeelde expressie en een prolongementregister. Daarnaast telt het museum de grootste collectie van harmoniums van Belgische makelij, zoals van de families Anneessens, Loret, Kerckhoff en een groot aantal meer. Naast de tentoonstelling van harmoniums, wordt muziek uitgevoerd, zoals van Belgische componisten als Jacques-Nicolas Lemmens en César Franck. Maar ook is er ruimte voor andere muziek, zoals van een brassband of een combinatie met andere musici, zoals een sopraan met begeleiding met een harmonium en piano. Eind 2021 stopte het museum. Zie ook Lijst van muziekmusea Lijst van musea in België
Rijtuigmuseum Bree

Het Rijtuigmuseum Bree is een particulier museum in de Belgische stad Bree, gelegen aan Gruitroderkiezel 66. Het museum is gegroeid uit de privéverzameling van André Jonkers, eigenaar van het museum. Hij begon met het verzamelen en restaureren van koetsen, en in 1996 stelde hij zijn verzameling open voor het publiek. In 2015 bevatte het museum twintig rijtuigen en daarnaast een verzameling oude gebruiksvoorwerpen en gereedschappen. Het museum is te bezichtigen op afspraak. Collectie Draagkoets Deze Sedia Gestatoria of draagkoets was het lokale transport van pausen en staatshoofden in de 16e eeuw. Overdekt werd de draagstoel populair in het laatste kwart van de 16e eeuw in Napels, Genua en het Spaanse hof. Deze vormen van transport ontwikkelden zich in het begin van de 17e eeuw op grotere schaal tot de volledig gesloten of overdekte stoel die door mensen werd gedragen. Tsjechische lijkwagen Deze Tsjechische lijkwagen uit circa 1890 met schuitjesvorm is aan beide zijden voorzien van houtsnijwerk. Hij werd gebruikt voor overledenen uit de bourgeoisie. In het verleden werden begrafenissen opgedeeld in klassen en paste men de keuze van de lijkwagen hieraan aan. De Tsjechische hofleverancier Peter Klubal bouwde deze wagen. Zijn lijkwagens werden uitgevoerd naar Rusland, Servië, Bulgarije, maar vooral de Verenigde Staten. Acht korintische zuilen geven de koets een statige aanblik. De restauratie gebeurde in 2021 waarbij het hout- en ijzerwerk werd hersteld en de zilveren biezen opnieuw aangebracht. De bekleding van de koetsierszitting en de rouwdoeken werden opnieuw vervaardigd. De vervaardiging van rubberbanden was een gepatenteerde specialiteit van de bouwer. De originele disselboom is nog aanwezig en laat toe tot vier paarden aan te spannen. Paardentuig voor een tandem Paardentuig zorgt voor de verbinding tussen het paard en koets bij middel van strengen en riemen. De koetsier ment via leidsels die verbonden zijn met het bit (ook stang genoemd) in de mond van het paard. Verder gebruikt hij/zij de stem en een zweep. Twee paarden naast elkaar noemt men een twee- of dubbelspan; twee paarden achter elkaar een tandem. Het geheel van koets, paarden en koetsier noemt men een aanspanning. Het paardentuig in de afbeelding hieronder werd gebruikt voor een tandem en is versierd met koperen elementen en heraldische tekenen. Ze staan symbool voor een markies of markgraaf. Dit wijst erop dat het paardentuig werd gebruikt door hun adellijke familie. Galerij
Sint-Martinuskerk (Burst)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in de Belgische deelgemeente Burst en toegewijd aan Martinus van Tours. In 1117 stond hier al een gebedshuis. Deze neogotische kerk is een ontwerp van Gentse architect Louis Minard, opgetrokken tussen 1852 en 1855. Historiek In 1117 verkregen benedictinessen van de abdij van Vorst het patronaatsrecht over Burst, Bambrugge en Vlekkem verkreeg. De oude kerk, hoogstwaarschijnlijk in hun opdracht gebouwd, werd in 1852 afgebroken. Ze is afgebeeld op het schilderij Sint-Elooi van A. Van Der Eecken op het rechterzijaltaar in de huidige kerk (zie afbeelding). Hendrik Peeters uit Turnhout en zijn atelier bouwden het Sint-Maartens-hoogaltaar, de zijaltaren, biechtstoelen en de preekstoel (19e-eeuws). Het kerkorgel van orgelbouwer Vereecken uit Gijzegem stamt uit 1861. Het kerkhof en haar muur werden in 1908 afgebroken bij de verbreding van de Oudenaardsesteenweg. Galerij
Sint-Martinuskerk (Bambrugge)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in de Belgische deelgemeente Bambrugge en toegewijd aan Martinus van Tours. Deze neogotische kerk werd gebouwd tussen 1853 en 1874 met een kerktoren met achtzijdige spits aan de westkant en een schip met drie beuken en sacristies aan de noord- en zuidkant. Het is een bakstenen gebouw, op een sokkel van bak- en zandsteen. Het barokke altaar is gemaakt uit gemarmerd hout. Het doopvont is 18e-eeuws, de preekstoel 19e-eeuws.
Malem, Ghent

Malem (Dutch pronunciation: [ˈmaːləm]) is a garden-city neighbourhood in the city of Ghent, Belgium. The neighbourhood was built between 1948 and 1953 in a very homogeneous garden-city idea, with uniform white houses, that were designed to house victims of World War II. The neighbourhood has kept its original character. The area is located on the west side of the Ghent agglomeration. In 2015, Malem had nearly 1,300 residents. References
Malem

Malem is een wijk in het westen van de stad Gent (Oost-Vlaanderen) en maakt op bestuurlijk niveau deel uit van de wijk Brugse Poort-Rooigem. Malem telt net geen 1.300 inwoners (2015). De wijk is helemaal omgeven door Leie-armen, en wordt dan ook vaak het eiland Malem genoemd. Het was eeuwenlang een onbewoond gebied net ten westen van de 16de-eeuwse stadsomwallingen en Ekkergem. Na de Tweede Wereldoorlog werd door het stadsbestuur beslist hier een sociale woonwijk te bouwen als herdenking aan de slachtoffers van beide wereldoorlogen. Vanaf 1950 werd het gebied volgens het tuinwijkprincipe bebouwd in een merkwaardig homogeen ensemble van laagbouw en appartementen. Op 22 juni 1952 werd de wijk die de officiële benaming "Wijk Heldenhulde" kreeg, ingehuldigd door de toenmalige koning Boudewijn. De straatnamen hebben een link naar feiten en locaties uit de beide wereldoorlogen. Het oorspronkelijk karakter van deze sociale woonwijk is nog grotendeels bewaard. In de wijk staat een kerk gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van de Vrede. Deze kerk werd in 2015 aangekocht door de culturele vereniging Circusplaneet om als circusschool te worden ingericht. De wijk is sinds december 2014 opgenomen in de Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed.
Vladslo German war cemetery

Vladslo German war cemetery is about three kilometres north east of Vladslo, near Diksmuide, Belgium. Established during World War I, the cemetery originally held 3,233 wartime burials. In 1956, burials from many smaller surrounding cemeteries were concentrated in Vladslo, and it now contains the remains of 25,644 soldiers. Each stone bears the name of twenty soldiers, with just their name, rank, and date of death specified. The cemetery is administered by the German War Graves Commission (Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge). They also look after the three other German war cemeteries in Belgium: Langemark, Menen and Hooglede. The Grieving Parents The cemetery also contains a pair of statues – The Grieving Parents – by Käthe Kollwitz, a noted German sculptor. She made the statues in the 1930s as a tribute to her youngest son, Peter, who was killed in October 1914 and is buried in the cemetery. The eyes on the father-figure gaze on the stone directly in front of him, on which Kollwitz's son's name is engraved. References/notes External links Vladslo German war cemetery at Find a Grave Ieper (Ypres) – Belgium. Nearby site: Deutscher Soldatenfriedhof 1914–1918 (German military cemetery), Vladslo. German military cemetery Vladslo. Ypres: Vladslo German Cemetery. (de) Vladslo, on website of Volksbund. (nl) Duitse militaire begraafplaats Vladslo (German military cemetery Vladslo), on WO1.be