NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Pittem)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de West-Vlaamse plaats Pittem, gelegen aan de Markt. Geschiedenis Vermoedelijk werd de Onze-Lieve-Vrouweparochie al in de 9e eeuw gesticht. Er zou een houten kerkje hebben bestaan, maar pas omstreeks 1100 werd een stenen, romaanse, kerk opgericht. Hiervan is de toren behouden gebleven en deze zou, in strijd met eerdere schattingen, in de 1e helft van de 12e eeuw zijn gebouwd. Het was een driebeukige basilicale kerk met een transept en een vieringtoren. In de 14e eeuw (1330, 1350-1360) werden zijkapellen bijgebouwd en in de 15e en 16e eeuw werd de kerk geleidelijk verbouwd tot een driebeukige hallenkerk. Omstreeks 1580 werd de kerk, tijdens de godsdienstoorlogen, verwoest. Vanaf 1608 begon men met herstellingswerken, onder leiding van Romeyn de Caigny. Het koor zou omstreeks deze tijd een driezijdige sluiting hebben gekregen. Tussen 1622 en 1642 werd de kerk weer volledig hersteld. In 1676 kreeg de kerk een reliek van de Heilige Godelieve van Gistel, en in 1757 werd een beeldengroep Sint-Godelieve met de beulen vervaardigd door Pieter Van Walleghem. Naast herstelwerkzaamheden in de 18e en 19e eeuw, werd begin 20e eeuw ook besloten om de kerk te vergroten. In 1909-1910 werden aan de westzijde twee traveeën toegevoegd. De toren werd in 1906 geklasseerd. In 1914 werd een neogotisch hoofdkoor gebouwd. Omstreeks 1913 werd een ommegang om de kerk aangebracht, Sint-Godelieve betreffende. Gebouw Het betreft een georiënteerd kerkgebouw, een driebeukige hallenkerk zonder transept. Een deel van de noordmuur van het hoofdkoor is nog romaans. De eveneens romaanse toren heeft een vierkante benedenbouw waarop een achtkante bovengeleding rust. Interieur Het hoofdaltaar is neogotisch (1914), het noordelijk zijaltaar, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw, is van 1927. Het zuidelijk zijaltaar, gewijd aan Sint-Godelieve, is van 1933. Het meeste kerkmeubilair is begin 20e eeuw, maar de orgelkast is van omstreeks 1765 en werd vervaardigd door Josephus De Ryckere en Eloy van Sasseville. Beelden van een tweetal vrouwelijke heiligen zijn 18e-eeuws, de overige beelden zijn recenter. Van de schilderijen kan een 17e-eeuwse Aanbidding der herders en een Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Smarten uit het begin van de 18e eeuw worden genoemd.
Sint-Joriskerk (Wildenburg)

De Sint-Joriskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Wingene behorende plaats Wildenburg, gelegen aan de Beernemsteenweg. Geschiedenis In 1860 werd een kapel ingewijd ter nagedachtenis aan de jonggestorven zoon George van baron Frederic van der Bruggen. In deze kapel werden missen opgedragen, waardoor deze kapel ook ten dienste van de bewoners van de omgeving kwam te staan, waarbij de tocht naar de Sint-Amanduskerk te Wingene kon worden vermeden. De kapel werd in 1884 al uitgebreid met zijbeuken, een sacristie en een doksaal. In 1897 werd de kapel verheven tot parochiekerk. In 1947 kwam er nog een nieuwe sacristie. Gebouw Het betreft een driebeukig bakstenen neogotisch kerkgebouw met driezijdige koorafsluiting.
Château de Bossuit

Le château de Bossuit est un château situé dans le village belge de Bossuit, section de la commune d'Avelgem. Histoire Le premier château est construit au début du XVIIe siècle pour la famille Hovyne, seigneurs de Bossuit. Il passe au siècle suivant à la famille Luytens, puis à la famille d'Hangrin, suivie de la famille de Beauffort. Bibliographie A. Bergmans, E. Koldewij, "Inventaris van het 17de en 18de-eeuwse goudleder in Vlaanderen", in Monumenten en Landschappen, 11, 1992, nummer 6, p. 33-46. E. Castelain, Uit de geschiedenis van Bossuit, Oudenaarde, 1975. J. Cornilly, Monumentaal West-Vlaanderen, Beschermde monumenten en landschappen in de provincie West-Vlaanderen, deel 1: arrondissement Ieper, Kortrijk, Roeselare, Tielt, Brugge, 2001, p. 37. G. Pas W., Dictionnaire Biographique Arts Plastiques en Belgique. Peintres, sculpteurs, graveurs, 1800-2002, Antwerpen, 2002, p. 149-150. S. Wilsens, Kastelen in West-Vlaanderen, Hasselt, 1973, p. 70-71. Voir aussi Articles connexes Liste des châteaux belges par région Liste des monuments historiques d'Avelgem Charles d'Hovyne Laurent de Hovynes Liens externes Kasteeldomein van "Bossuit " in De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed Portail des châteaux Portail de la Flandre-Occidentale
Kasteel van Bossuit

Het Kasteel van Bossuit is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Avelgem behorende plaats Bossuit, gelegen aan Bouvriestraat 3-5 en Doorniksesteenweg 381. Geschiedenis Het domein was een achterleen van de dorpsheerlijkheid Bossuit, in het bezit van de familie van Gruuthuse en zeker vanaf 1629 in bezit van de heren van Bossuit, en wel achtereenvolgens de families Hovine en, vanaf 1710, de familie Luytens. Het werd de zetel van de heren van Bossuit en in 1629 werd voor het eerst melding gemaakt van gebouwen op deze plaats: ung fief consistant en une maison, granges et estables, ofwel een leengoed bestaande uit een huis, schuren en stallen. In 1764 werd het tegenwoordige kasteel gebouwd in opdracht van Maximiliaan-Frans-Jozef Luytens en naar ontwerp van Le Saffre. De familie Luytens werd als kasteelheren opgevolgd door de families d'Hangrin en De Beauffort. In 1867 werd in opdracht van de De Beaufforts het kasteel verbouwd, waarbij vermoedelijke verhoging van het kasteel en de bouw van vier hoektorens plaats vonden. Ook werd het voorste deel van de omgrachting gedempt. In 1850 werd een oranjerie gebouwd en omstreeks deze tijd werd ook een park in Engelse landschapsstijl aangelegd. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de zuidoostelijke hoektoren vernield. Deze werd later weer herbouwd. Gebouw Het betreft een indrukwekkend kasteel in classicistische stijl, omringd door vier hoektorens. De middenvleugel is rijk gedecoreerd met middenrisaliet die uitloopt op en halsgevel met gebogen fronton en de wapenspreuk in bello fortis van de De Beaufforts. Het interieur is voornamelijk in Lodewijk XVI-stijl met enige rococo-invloeden. De na 1918 herbouwde zuidoostelijke hoektoren heeft een classicistisch interieur. Veel meubilair uit de 19e en de 2e helft van de 18e eeuw werd bewaard. In de kelder vindt men nog resten van het 17e-eeuwse kasteel. Men treft er de Rode Salon, de Grijze Salon of Salon des Grisailles, de Ontvangstzaal, het Trappenhuis, de Huiskapel. de Groene Kamer en de Blauwe Kamer. Domein Op het domein vindt men nog de orangerie van 1850, koetshuizen, knechtenwoningen van 1862, wasput voor de paarden met pomp en drinkbakken, en een kapelletje. In het park vindt men een grillig gevormde vijver, resten van een hoogstamboomgaard en enkele zijbeken van de Bouvriebeek welke hier ontspringen.
Sint-Jozefkerk (Ternat)

De Sint-Jozefkerk is een art-decokerk gelegen in het gehucht "Den Bos" van Sint-Katherina-Lombeek (deelgemeente van Ternat). Historiek De parochiekerk Sint-Jozef werd op 18 december 1932 door bisschop Van Cauwenbergh plechtig ingewijd. Ten tijde van de oprichting van de Sint-Jozefkerk was de grote periode van kerkenbouw voorbij. De Sint-Jozefkerk situeert zich tussen art deco en modernisme, tussen traditie en vernieuwing. De sobere vormgeving legt de nadruk op het spel van volumes alsook op de inherente schoonheid van de gebruikte materialen. Dit gebouw is een uitstekend voorbeeld van rationalistische architectuur: de naakte muren die de weidse ruimte omsluiten worden uitstekend door de openingen en door reliëfs geritmeerd. De structurele logica wordt benadrukt door veranderingen in materiaalgebruik. Kanunnik Lemaire vermengt bij de bouw van de Sint-Jozefkerk historische vormen met een modernistisch concept; het verdiepte rondboogportaal en de rondboogvensters verwijzen naar de romaanse bouwkunst, terwijl de lancetvensters en de sterke gerichtheid schatplichtig zijn aan de gotiek. Bij de uitvoering is de bescheiden klokkenruiter groter uitgevoerd en geplaatst ter vervanging van de naast gelegen klokkentoren. Het interieur is contrastrijk opgebouwd. Het koor met zijn panelen in keramiektegels doet denken aan de koele sfeer van de eerste ontwerpen van Henry Van de Velde en de architectuur van Berlage. Het interieur heeft ook typische art-deco kenmerken: een klare duidelijke lijnvoering compacte en eenvoudige massa’s in baksteenmetselwerk. De kerk als erfgoed De Sint-Jozefkerk is erkend als “waardevol gebouw” door de bestendige deputatie van de provincie Vlaams-Brabant op 4 december 2003.
Onze-Lieve-Vrouw-Bezoekingkerk (Essene)

De Kerk Onze-Lieve-Vrouw Bezoeking is een kerkgebouw in Essene, een deelgemeente van de Belgische gemeente Affligem. De kerk is genoemd naar het kerkelijk feest de bezoeking van Maria. Historiek Tot 1274 vormde Essene samen met Hekelgem een enkele parochie die bij het begin van de 12e eeuw werd geschonken aan de Abdij van Affligem. Het gebouw werd ingepland op een heuvel en was omringd door een kerkhof. In grote lijnen is het een neoclassicistisch gebouw van bak- en natuursteen. Het omvat een ingebouwde westtoren met vroeggotische kern uit 13de of 14de eeuw. Het schip is driebeukig met een koor van twee traveeën met driezijdige apsis. Aan de noord- en zuidkant werd een sacristie opgetrokken. De vierkante westtoren uit zandsteen wordt gestut door korte steunberen. De spitsboogvormige galmgaten bevatten galmborden (13de of 14de eeuw) en de met leien bedekte naaldspits is ingesnoerd. De kerk bezit een oud kerkorgel, gebouwd door Van Peteghem. Bij de kerk staat een Sint-Antoniusbeeld van de hand van André Dumont.
Sint-Lambertuskerk (Beersel)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Beersel, gelegen aan het Herman Teirlinckplein. Geschiedenis Er is niets bekend aangaande een eerste kerk, mogelijk is deze al in de 9e eeuw gesticht. In 1190 werd de kerk voor het eerst genoemd. Deze was afhankelijk van de parochie Sint-Genesius-Rode en in 1190 ging het patronaatsrecht over naar de Abdij van Vorst. Het betrof waarschijnlijk een kerk in vakwerkbouw. Deze werd vervangen door een stenen kerk die echter in 1497-1498 door de Brusselaars (tijdens hun opstand tegen Keizer Maximiliaan I) en in 1585 nogmaals, nu door de beeldenstormers, werd verwoest. In 1730 werd de kerk getroffen door blikseminslag. Nadien was er een kerk met toren en een vlak afgesloten koor. In 1913 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Chrétien Veraart. Hierbij bleef de 15e-eeuwse gotische toren gespaard. Het omringende kerkhof werd in 1903 gesloten nadat in 1899 een nieuwe begraafplaats was geopend. Gebouw Het betreft een kruiskerk met vlak afgesloten koor. De 15e-eeuwse toren bevindt zich in de oksel van schip en zuidelijke transeptarm. Deze in kalkzandsteen gebouwde toren heeft drie geledingen en een tentdak. Tegen de noordzijde werden drie dwarskapellen gebouwd die samen een zijbeuk vormen. De kerk werd opgetrokken uit diverse zandsteensoorten uit de omgeving. Interieur Er is een 18e-eeuws schilderij van Maria Boodschap en een portret van kardinaal de Cisneros uit de tweede helft van de 15e eeuw. Het hoofdaltaar van 1748 is in barokstijl en de twee zijaltaren van 1751 zijn in rococostijl. Deze zijn respectievelijk gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw en aan het Heilig hart van Jezus. Ook de communiebank van 1755 en de preekstoel van 1751 zijn in rococostijl. Verder zijn er twee 17e-eeuwse biechtstoelen in barokstijl. Het doopvont (eind 15e eeuw) bevat het wapen van de familie van Wittem. De kerk bezit grafstenen van Hendrik II van Wittem en van Hendrik III van Wittem uit 1454 respectievelijk 1515.
Sint-Laurentiuskerk (Sint-Laureins-Berchem)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Sint-Pieters-Leeuw behorende plaats Sint-Laureins-Berchem, gelegen aan de Sint-Laureinsstraat. Geschiedenis De kapel ontstond, evenals die van het nabijgelegen Oudenaken als hofkapel. In 1164 kwamen de rechten van beide kapellen aan de Abdij van Affligem. Een legende beweert dat de (houten) kapel al in de 5e eeuw zou zijn ingewijd door Sint-Remigius. Deze kapel zou door de bliksem getroffen zijn waarna een vroegromaans kerkje werd gebouwd. Tijdens de godsdiensttwisten einde 16e eeuw werd dit kerkje, op de traptoren na, verwoest en daarna herbouwd in gewijzigde vorm. Als zodanig ontstond een laatgotisch kerkje met een 12e-eeuwse traptoren, een 15e-eeuws koor, een van 1602-1610 gebouwd laatgotisch schip, een 18e-eeuws zuidportaal en een -in de 20e eeuw gewijzigde- sacristie van 1771. In 1902 werd, naar ontwerp van Jules Rau, de kerk naar het westen toe met één travee verlengd. Gebouw Het betreft een georiënteerd eenbeukig bakstenen kerkgebouw, voornamelijk laatgotisch, met een zuidportaal en een met leien beklede dakruiter. De kerk heeft een driezijdig afgesloten koor. Interieur In het koor bevindt zich een muurnis van 1520 met beeldengroep Bewening van Christus. Ook is er een 17e-eeuwse muurnis in renaissancestijl. De kerk bezit een 15e-eeuws gepolychromeerd Sint-Laurentiusbeeld.
Woestijnkapel

De Heilige Kruiskapel, gemeenzaam bekend als de Woestijnkapel, is gelegen in de Woestijnstraat te Gooik in Vlaams-Brabant. Geschiedenis De kapel kwam er in de 13de eeuw, toen de honden van een schaapsherder bij het omwoelen van de grond een geelkoperen kruisbeeld vonden. Het kruis, dat in circa 1280 moet zijn vervaardigd, werd al snel het onderwerp van verering. Zo komt de woestijnkapel ook aan zijn tweede naam: 'de kapel van het Heilig Kruis'. De naam 'woestijn' komt van 'wastijn', een onbebouwde woestenij, zoals deze streek er destijds uitzag. De woestijnkapel is gelegen op de voormalige bedevaartsroute van Compostella en genoot in de dertiende eeuw grote faam bij pelgrims wegens de aflaat die paus Bonifatius VIII verleende aan iedereen die hier op bedevaart kwam. Reeds in 1514 werden hier wekelijks twee missen opgedragen, maar het was pas in 1600 dat de huidige kapel er kwam. Een eeuw later werd een eerste grondige verandering aangebracht. In 1758 werd het huidige gewelf aangebracht. Architectuur De kapel bestaat uit een enkelvoudige beuk van drie traveeën, voorafgegaan door een lager ingangsportaal met puntgevel. De leien zadeldaken en dakruiter stralen een speels karakter uit, dankzij de jongste restauratie. De zuidgevel is voorzien van drie steunberen en drie steekboogvensters sinds 1758. De blinde noordmuur is gestut door twee steunberen. Een centrale steunbeer aanvankelijk verlicht door middel van twee kleine spitsboogvensters, bevindt zich in de koorsluiting. Het portaal met zadeldak, geconstrueerd begin de 17de eeuw heeft schouderstukken en een aandak, en is voorzien van een korfboogdeurtje met druiplijst. De bouwmaterialen zijn handgemaakte bakstenen en Lembeekse (groene) zandsteen. Binnenin staat een barok portiekaltaar uit 1635 met twee Korinthische zuiltjes. Nog steeds wordt er elke zondag de Heilige Eucharistieviering verzorgd door de pastoor van de parochie Strijland-Gooik. De woestijnkapel is, samen met de onmiddellijke omgeving, sedert meer dan vijftig jaar geklasseerd. Het werd aangeduid als beschermd monument sinds 1942 en als vastgesteld bouwkundig erfgoed in 2021. De kapel komt voor op enkele wandelroutes en is ook het vertrekpunt van een geo-toeristische landschapswandeling.
Sint-Egidiuskerk (Groot-Bijgaarden)

De Sint-Egidiuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Dilbeek behorende plaats Groot-Bijgaarden, gelegen aan de Brusselstraat. Geschiedenis De parochie van Groot-Bijgaarden ontstond in de 12e eeuw uit delen van de parochies van Anderlecht, Zellik en Bekkerzeel. Dit op initiatief van de heren van Bijgaarden en de Sint-Wivina-abdij. Tijdens de godsdiensttwisten werd de kerk verwoest en omstreeks 1600 werd hij herbouwd. Van 1771-1778 werd een nieuwe kerk opgetrokken in classicistische stijl, naar ontwerp van Bernard Thibout. Hierbij bleef de laatgotische toren van 1600 behouden. Op 20 februari 1945 werd de kerk zwaar beschadigd door een Duitse bom, waarbij het interieur vrijwel geheel verloren ging. Plannen om de kerk te vervangen door een nieuw kerkgebouw gingen niet door omdat de kerk in 1947 werd beschermd als monument. Van 1947-1949 werd de kerk hersteld. Gebouw Het betreft een eenbeukige classicistische kerk met ingebouwde laatgotische westtoren. Het koor is driezijdig afgesloten. De westtoren heeft drie geledingen, een ingesnoerde naaldspits en een 18e-eeuws toegangsportaal. De kerk is gebouwd in baksteen en heeft segmentboogvensters. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een tongewelf. Hoewel een groot deel van het interieur in 1945 verwoest werd zijn er nog enkele zaken bewaard gebleven. Zo is er een 17e-eeuws Christusbeeld, afkomstig van de Sint-Wivina-abdij. Verder een Sint-Wivinabeeld (1857), een biechtstoel in Lodewijk XV-stijl en een preekstoel in Lodewijk XVI-stijl. Het doopvont heeft een 18e-eeuwse voet.
Adriaansstadion

Het Adriaansstadion is het stedelijk voetbal- en atletiekstadion van Geraardsbergen. Het is gelegen ten noorden van het stadscentrum aan de Zonnebloemstraat en is vernoemd naar de nabijgelegen Sint-Adriaansabdij. Het dient als thuisbasis voor verschillende Geraardsbergse sportclubs waaronder VK Jong Geraardsbergen, FC Nederboelare en Atletiekclub Geraardsbergen. Sinds de renovatie in 2014-2015 heeft de overdekte tribune plaats voor ongeveer 500 mensen. Accommodaties Natuurgras voetbalveld Kunststof atletiekbaan met 4 banen en 6 sprintbanen. Op het binnenplein zijn ook nog een verspring-, hoogspring-, discus- en kogelstand. Overdekte zittribune met ongeveer 500 plaatsen. Langs beide kanten van deze tribune zijn er ook nog zitheuvels. Kantinegebouw met een cafetaria en 4 kleedkamers.
Esseltmolen

De Esseltmolen is een watermolen in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Beersel behorende plaats Dworp, gelegen aan de Zevenbronnenstraat 36-40. Deze bovenslagmolen op de Zevenborrebeek fungeerde als papiermolen. Geschiedenis Al in de 14e eeuw bestond hier het Hof van Esselt. De papiermolen kwam in de 16e eeuw tot stand. Sinds de 17e eeuw was de familie Winderickx hier actief. In 1833 was er sprake van een kartonfabriek die regelmatig werd uitgebreid. Zeker al in 1891 was er sprake van een stoomkartonfabriek. Er werd een vierkante schoorsteen gebouwd. In de 20e eeuw verdween de bedrijvigheid en ook het waterrad werd verwijderd. Van de inrichting bleef maar weinig bewaard. In het complex werden vervolgens ateliers verhuurd.
Gildenhuis (Dworp)

Café Gildenhuis is een voormalige brouwerij annex café in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Beersel behorende plaats Dworp, gelegen aan de Kerkstraat 52 en Vroenenbosstraat 4. Geschiedenis In 1685 was voor het eerst sprake van het Hooghuys wat een pand was met een brouwerij, een stokerij en stallen. Dit pand dateert -gezien de muurankers- van de 1516 maar is sindsdien sterk gewijzigd. In 1893 werd een nieuw brouwerijgebouw en een magazijn opgericht. De brouwerij heeft bestaan tot omstreeks 1915. In 1917 werd het verkocht aan de onderpastoor die er een sociaal parochiaal centrum in begon. Een gedenksteen meldt: tot 1918 was het hier gedurende tweehonderd jaren de brouwerij van Hemelryck genaamd 'het hoochuys'.
Belingmolen

De Belingmolen is een watermolen in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Beersel behorende plaats Dworp, gelegen aan Beling 32. Deze onderslagmolen op de Molenbeek fungeerde als korenmolen. Geschiedenis De eerste vermelding van een korenmolen op deze plaats is van 1440 en het huidige molenhuis is van 1686. In 1786 werd het sluiswerk volledig vernieuwd. In 1927 werd de molen gekocht door August Winderickx en deze liet de molen verbouwen tot woonhuis. Gebouw Het molenhuis, onder wolfsdak, werd ingrijpend verbouwd. Slechts enkele overblijfselen van het 17e-eeuwse bouwwerk zijn nog voorhande.
Molen De Nayer-De Becker

De Molen De Nayer-De Becker is een watermolen in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Beersel behorende plaats Dworp, gelegen aan de Molenstraat. Deze onderslagmolen op de Molenbeek fungeerde aanvankelijk als papiermolen en later als korenmolen. Geschiedenis De molen werd gebouwd in 1823 als papiermolen. Al in 1848 was er echter sprake van een korenmolen. Na de Tweede wereldoorlog werd de molen stilgelegd en in 1951 werd het waterrad verwijderd en ook het sluiswerk ontmanteld. In 1973 werd het molenhuis omgebouwd tot landhuis.
Papiermolen De Meurs

De Papiermolen De Meurs (ook: Steenputmolen) is een watermolenrestant in detot de Vlaams-Brabantse gemeente beersel behorende plaats Dworp, gelegen aan de Sint-Laureinsborreweg. Deze bovenslagmolen op de Molenbeek fungeerde als papiermolen. Geschiedenis De molen werd voor het eerst vermeld in 1562 als slijpmolen. Niet veel later werd hij omgebouwd tot papiermolen. In 1854 was er een conflict met Gilles Franciscus Winderickx die de stroomopwaarts gelegen Herisemmolen bezat. Doordat Demeurs, eigenaar van de Steenputmolen, het water hoger opstuwde kwam het rad van de Herisemmolen in het water te hangen. Er werd tot een vergelijk gekomen waarbij het waterwerk van de Steenputmolen werd uitgediept en het rad van deze molen lager werd geplaatst. Tot 1890 breidde het complex zich uit tot een papierfabriek maar verdere uitbreidingsmogelijkheid was er niet waarop het complex werd verlaten en uitbreiding op een andere locatie werd gezocht. Vanaf 1913 begon men met de sloop. Plannen van 1941 om er koelruimten te bouwen waarbij waterkracht voor aandrijving zorgde, werden niet uitgevoerd en in 1944 gestaakt. De restanten werden in 1995 beschermd.
Sint-Jan-Evangelistkerk (Teralfene)

De Sint-Jan-Evangelistkerk is een kerkgebouw in Teralfene, een deelgemeente van de Belgische gemeente Affligem. De kerk is toegewijd aan Johannes Evangelist. Historiek In de 14e eeuw stond hier een eenbeukige gotische kerk die later werd uitgebreid met zijbeuken. Het zandstenen transept dateert uit de 1652. De huidige kerk is een bakstenen gebouw op een sokkel van zandsteen uit de 19e eeuw, met een priesterkoor uit 1841 met stijlkenmerken van het neoclassicisme. Het neogotisch schip vertoont het jaartal 1895. Op de noordpuntgevel van het transept staat het monogram HPDV met de spreuk "Omnis Caro Foenum" (Iedereen is sterfelijk) van de toenmalige pastoor Peeter De Vleeschoudere. Het interieur omvat beelden uit de 16e eeuw, volkskunst en barok en neobarok meubilair (17e en 19e eeuw).
Sint-Rumolduskerk (Schepdaal)

De Sint-Rumoldiskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Dilbeek behorende plaats Schepdaal, gelegen aan de Emile Eylenbosstraat. Geschiedenis Er bestond te Schepdaal vanouds een Heilig Kruiskapel, mogelijk al een preromaans bouwwerk. Dit was de zetel van een kapelanie waarvan het patronaatsrecht aanvankelijk berustte bij het kapittel van Anderlecht en vanaf de 14e eeuw bij de Abdij van Nijvel. De kapel, die toen onderhorig was aan de parochie van Sint-Martens-Lennik, evolueerde tot een vroeggotisch kruiskerkje dat in 1716 nog werd herbouwd na schade door rondtrekkende troepen. De kerk werd begin 19e eeuw te klein bevonden en in 1849 werd het oude kerkje gesloopt om plaats te maken voor een nieuwe kerk. Deze kerk werd een klein eindje verplaatst zodat de kerkberg deels kon worden afgegraven om bakstenen voor de nieuwe kerk te maken. In 1853 werd de nieuwe kerk ingewijd. In 1994 brak brand uit in de toren waarbij het orgel werd vernield. Gebouw Het betreft een driebeukige neogotische bakstenen kerk met ingebouwde toren en een driezijdig afgesloten koor. De voorzijde van de toren fungeert tevens als ingangsrisaliet. De kerk is naar het westen georiënteerd. Interieur Het kerkmeubilair, oorspronkelijk afkomstig uit de oude kapel, werd in de 2e helft van de 19e eeuw vervangen door neogotisch meubilair. Omstreeks 1970 zijn een aantal neogotische beelden en kerkmeubelen verwijderd. Een glas-in-loodraam uit 2004 stelt een gekruisigde Christus voor met aan zijn voeten een afbeelding van de Heilig Kruiskapel.