NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Haven van Luik

De Haven van Luik (officieel Port autonome de Liège) is een Belgische binnenhaven die in 1937 werd aangelegd in de Luikse regio, aan de Maas en het Albertkanaal, en grotendeels op het eilandje Monsin. Het is de grootste Belgische binnenhaven, en de derde grootste van Europa, na Duisburg en Parijs. Er is toegang voor schepen van meer dan 9.000 ton (klasse VI). De haven is centraal gelegen in één van Europa's grootste industriële regio’s, waartoe ook het industriebekken van Noordrijn-Westfalen behoort. Er bestaan rechtstreekse verbindingen met de haven van Antwerpen via het Albertkanaal, met de Haven van Rotterdam via het Julianakanaal, en via binnenwateren met de haven van Duinkerke en zelfs naar Oost-Europese landen via het Main-Donaukanaal. Structuur De haven is in totaal 370 hectare groot. Het belangrijkste onderdeel is het multimodale Liège Trilogiport (120 ha), bestaande uit een containerterminal, een logistieke zone en een milieu-integratiezone. Het havenbedrijf beheert echter in totaal 32 havengebieden met een oppervlakte van ongeveer 370 ha, en 26 km kaaien tussen Ternaaien en Statte (Hoei), over een totale oeverlengte van ongeveer 50 km langs de Maas en het Albertkanaal. In de provincie Luik zijn twaalf gemeenten betrokken bij de activiteiten die verband houden met de Luikse Havenautoriteit. Economie en werkgelegenheid De vrachttrafiek bedroeg 21 miljoen ton in 2019. In totaal genereren de havenactiviteiten bijna 20.000 banen in de regio, waarvan ongeveer de helft in de haven zelf. Organisatie De Port autonome de Liège (PAL) bestaat sedert 1 januari 1968 als openbare instelling, en wordt sedert 2004 geleid door directeur-generaal Emile-Louis Bertrand (van PS-signatuur).
Sint-Amanduskerk (Smeerebbe)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Geraardsbergen behorende plaats Smeerebbe, gelegen aan de Smeerebbestraat. Een gotisch kerkje werd in 1792 bijna volledig gesloopt en vervangen door een classicistisch kerkje. Het gotisch koor bleef behouden. Het bakstenen schip heeft rondbogige vensters en een ingebouwde westtoren die gedekt wordt door een tentdak. Het kerkgebouw wordt omringd door een kerkhof. De kerk bezit een 14e-eeuws doopvont. Een grafsteen van 1721 werd tegen de zuidmuur van de kerk geplaatst.
Sint-Martinuskerk (Onkerzele)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Geraardsbergen behorende plaats Onkerzele, gelegen aan de Onkerzelestraat. Geschiedenis De eerste vermelding van een kerkgebouw te Onkerzele dateert van 1149. Deze stond op de hoek van de Onkerzelestraat en de Kampstraat. In 1776 werd al vermeld dat deze kerk in vervallen staat verkeerde. Men had het voornemen om een nieuwe kerk te bouwen maar de plannen werden vertraagd door de Franse Revolutie. Pas in 1842 werd met de bouw van de nieuwe kerk begonnen. In 1847 werd de nieuwe kerk ingezegend. De kerk werd gebouwd van goedkope materialen, deels afkomstig van de voorgaande kerk. Vanaf 2010 vonden restauratiewerkzaamheden plaats. In 2023 werden ook de binnenrestauratiewerkzaamheden afgesloten. De kerk kreeg de bestemming van ontmoetingsplaats en fietsmuseum. Gebouw Het betreft een vroeg-neogotische pseudobasiliek met driezijdig afgesloten, naar het noordwesten georiënteerd koor. De bakstenen kerk heeft een voorgebouwde toren. De kerk wordt omringd door een kerkhof waarop zich onder meer een neogotische kapel bevindt die op de plaats van de voormalige kerk werd gebouwd. Interieur De kerk bezit twee barokke zijaltaren van 1694. Het orgel, van 1854, werd vervaardigd door Leo Lovaert.
Gemmenichertunnel

De Gemmenichertunnel of Botzelaartunnel is een 870 m lange driesporige spoortunnel van goederenspoorlijn 24, op de Montzenroute, tussen de stations Montzen in België en Aachen-West in Duitsland. Een derde spoor, een strengelspoor, is voorzien in het midden van de tunnel voor het verkeer van buitengewoon vervoer dat het omgrenzingsprofiel van de twee andere sporen overschrijdt. De tunnel ligt op de grens tussen België en Duitsland, waarbij 250 m op Belgisch grondgebied ligt. Hij vormt het hoogste punt op de Montzenroute, op een hoogte van ongeveer 260 m, en ligt op de waterscheiding tussen Geul (westen) en Worm (oosten). Vanaf de Maas stijgt de spoorlijn langzaam door verschillende tunnels en via relatief steile hellingen tot het viaduct van Moresnet dat het dal van de Geul overbrugt. Het spoor voert dan naar het westelijke tunnelportaal bij Gemmenich en gaat op een maximale diepte van 66 m onder de Vaalserberg door. In België is hij ook bekend onder de naam Botzelaartunnel. Op ongeveer 50 meter naast de tunnel staat op de Vaalserberg de Koning Boudewijntoren. Geschiedenis De Gemmenichertunnel is in 1872 gebouwd door de Bergisch-Märkische Eisenbahn-Gesellschaft en is vernoemd naar het dorp Gemmenich. De tunnel vormde een deel van de verbinding Aachen–Bleyberg–Welkenraedt. Deze lijn zorgde voor een tweede verbinding tussen Aken en het toenmalige grensdorp Welkenraedt, naast de in 1843 geopende spoorlijn 37 via de meer zuidelijke Buschtunnel. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd spoorlijn 24 gebouwd. Deze verbindt de Gemmenichertunnel via Voeren met Tongeren. Bij het Verdrag van Versailles (1919) is de grens in de tunnel een klein stuk verschoven. Sinds de bouw is de tunnel steeds door de Duitse spoorwegen geëxploiteerd, eerst door de Bergisch-Märkische Eisenbahn-Gesellschaft en vervolgens door de Deutsche Reichsbahn, de Deutsche Bundesbahn, en sinds 1994 door de Deutsche Bahn. In 1952 werd het oorspronkelijke traject ten westen van de tunnel (spoorlijn 39, via Plombières naar Welkenraedt) uit gebruik genomen. Tussen 1989 en 1991 is de tunnel ten behoeve van een latere elektrificatie uitgebouwd. Het tot 77 cm dikke metselwerk werd vervangen door een 17 cm dikke spuitbetonwand. Ook werd een strengelspoor aangelegd, voor treinen met een overschrijding van het omgrenzingsprofiel. Bij gebruik van het strengelspoor, kan geen tegemoetkomend verkeer in de tunnel kruisen. In 2008 werd de tunnel geëlektrificeerd middels een stroomrail aan het tunneldak. Afbeeldingen
Parc national de la vallée de l'Escaut

Le parc national de la vallée de l'Escaut est un parc national de Flandre en Belgique. Créé en 2023, il comprend les différentes réserves naturelles le long de l'Escaut entre Gand et Anvers, comme la Durmevallei et la Kalkense Meersen. La plupart des zones du parc sont également des sites Natura 2000 (estuaire de l'Escaut et de la Durme, de la frontière néerlandaise jusqu'à Gand). Le 13 octobre 2023, le parc a été reconnu parc national par le gouvernement flamand. Il comporte des marais, des vasières et des marais salants. Le club d'aviron Roeiteam Scheldeland y est actif depuis 2023. Notes et références (nl) Site officiel Parc national de la vallée de l'Escaut (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Nationaal Park Scheldevallei » (voir la liste des auteurs). Portail de la Belgique Portail de la Région flamande Portail de la conservation de la nature
Nationaal Park Scheldevallei

Nationaal Park Scheldevallei is een nationaal park in Vlaanderen. Het nationaal park werd opgericht in 2023 en omvat de verschillende natuurgebieden langs de Schelde tussen Gent en Antwerpen, zoals de vallei en de monding van de Rupel in de Schelde, Blaasveldbroek, Broek De Naeyer, de Durmevallei, Gentbrugse Meersen, Molsbroek, Berlare Broek, Beneden-Dender, Vlassenbroekse polder, Groot Schoor, Polders van Kruibeke, Gemene schoren van Hamme, Kalkense Meersen, Hobokense Polder, Blokkersdijk, Sint-Annabos. De meeste gebieden in het park zijn ook Natura 2000-gebied (Schelde en Durme-estuarium van de Nederlandse grens tot Gent). Op 13 oktober 2023 werd het park door de Vlaamse Regering erkend als nationaal park. Roeivereniging Roeiteam Scheldeland is er actief sinds 2023. Externe link Nationaal Park Scheldevallei
Sint-Amanduskerk (Viane)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Geraardsbergen behorende plaats Viane, gelegen aan de Edingseweg 539. Gebouw Deze naar het zuiden georiënteerde kerk werd gebouwd in 1843. Het betreft een eenvoudig driebeukig bakstenen kerkgebouw in neogotische stijl. De ingebouwde toren bevindt zich aan de voorgevel en deze heeft een achtkante klokkenverdieping. Interieur De zijaltaren zijn 18e-eeuws en in barokstijl. De 18e-eeuwse preekstoel is in Lodewijk XVI-stijl. Het doopvont is 17e-eeuws en het overige kerkmeubilair is 19e-eeuws en in neogotische stijl.
Sint-Amanduskerk (Erembodegem)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de wijken Ten Bos en Ressebeke, behorende tot de Oost-Vlaamse plaats Erembodegem, gelegen aan de Dom Modest van Asschelaan. Op deze plaats stond sinds 1895 een kruisbeeld, dat in 1922 werd vernieuwd. Het gipsen corpus werd in 1928 vernield en daarna vervangen door een bronzen corpus. De filiaalkerk werd gebouwd omdat de wijken groeiden die enkele kilometers van de centrumkerk in Erembodegem af lagen. De bouw begon in 1967 en in 1969 was de kerk voltooid. Architect was Adrien Bressers. Het betreft een sober modern kerkgebouw met licht hellend zadeldak en losstaande klokkentoren.
Sint-Annakerk (Denderleeuw)

De Sint-Annakerk is de parochiekerk van de wijk Leeuwbrug die onderdeel is van de Oost-Vlaamse plaats Denderleeuw, gelegen aan de J. Verhavertstraat 17. Het betreft een doosvormig kerkgebouw, uitgevoerd in baksteen en beton in de stijl van het naoorlogs modernisme. Er is een bescheiden losstaande betonnen klokkentoren waarin een kruis is verwerkt.
Sint-Amanduskerk (Iddergem)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Denderleeuw behorende plaats Iddergem, gelegen aan de Parochiestraat 118. Geschiedenis Vanaf 1096 berustte het patronaatsrecht van de kerk bij de Sint-Adriaansabdij te Geraardsbergen. Van een laatgotisch kerkgebouw bleef de westtoren en een deel van de zuidelijke zijbeuk bewaard. De noordelijke zijbeuk werd in 1763 gebouwd en toen werd ook de zuidelijke zijbeuk aangepast. In 1894-1895 werden, onder leiding van Jules Goethals, verbouwings- en restauratiewerkzaamheden uitgevoerd. Ook in 1972 werd de kerk gerestaureerd. Gebouw De westtoren heeft drie geledingen en is gebouwd in zandsteen. De zuidelijke beuk is eveneens in zandsteen terwijl de noordelijke zijbeuk in baksteen werd uitgevoerd. Het transept en het koor zijn neogotisch. Interieur De lambrisering en de biechtstoelen zijn van 1776 en uitgevoerd in rococostijl. Het doksaal is 18e-eeuws.
Onze-Lieve-Vrouw Opdrachtkerk

De Onze-Lieve-Vrouw Opdrachtkerk is de parochiekerk van het Oost-Vlaamse dorp Okegem, deelgemeente van Ninove. De ingebouwde zandstenen westtoren behoorde tot een 13e-eeuws vroeggotisch kerkgebouw dat echter in 1842 werd vervangen door een neoclassicistische kerk die gebouwd werd in baksteen. Schip en koor zijn voorzien van rondboogvensters. In de buitenmuur bevindt zich een nis met een beeld van Sint-Antonius met varken. In 1905-1906 werd het schip met een travee verlengd en werden een nieuw koor en twee sacristieën bijgebouwd. De kerk bezit een schilderij, toegeschreven aan Gaspar de Crayer, voorstellende: Onze-Lieve-Vrouw schenkt de rozenkrans aan Sint-Dominicus. Het orgel, van 1847 en sinds 1974 beschermd, werd gebouwd door Pieter-Hubertus Anneessens. Het oudste beeld in de kerk, Mariabeeld onder zilveren troonhemel, dat sinds 1998 permanent staat uitgestald, werd in 1999 gevandaliseerd. Het kindje Jezus, op Maria’s arm, werd afgerukt en gestolen.
Kerk van Strijland

De kerk van Strijland is een cirkelvormig, hedendaags gebouw en is gelokaliseerd in de Strijlandstraat 61 in Strijland, een gehucht ten westen van het centrum van Gooik in het Pajottenland. De kerk is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Goede Bijstand. De kerk heeft zowel een sacrale als culturele functie. Naast de vieringen doet de kerk voornamelijk dienst als cultuurzaal voor voorstellingen en evenementen. In het gebouw kunnen ongeveer 400 mensen zitten en deelnemen aan gespreksavonden, lezingen of luisteren naar een concert. Enkel in de kerken van Gooik en Oetingen blijven erediensten de hoofdactiviteit. Het bredere gebruik levert de kerkraad extra inkomsten op die worden geïnvesteerd in de verdere modernisatie van de kerk waardoor ze ook aangepast wordt aan de hedendaagse normen.
Sint-Antoniuskerk van Paduakerk (Lebeke)

De Sint-Antonius van Paduakerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Ninove behorende plaats Lebeke, gelegen aan de Kerkstraat. De parochie van Lebeke werd gesticht in 1914. Men kerkte aanvankelijk in een houten noodkerk. In 1941-1945 werd een definitieve kerk gebouwd naar ontwerp van Roger Cassiman. Het betreft een bakstenen kerkgebouw onder zadeldak met naastgebouwde toren. De kerk werd uitgevoerd in art-decostijl.
Sint-Amanduskerk (Nederhasselt)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Ninove behorende plaats Nederhasselt, gelegen aan de Beekstraat. Geschiedenis Deze kerk was van de 12e eeuw tot 1803 een hulpkerk van de naburige parochie Aspelare. In 1803 werd ze tot zelfstandige parochiekerk verheven. Uit het kerkarchief van Aspelare blijkt dat er reeds vroeger pogingen waren gedaan door mensen uit Nederhasselt om beide parochies van elkaar te scheiden. Op 12 augustus 1796 schreef men vanuit Nederhasselt een eerste maal de aartsbisschop aan met een verzoek "om separate existensie ". Wettelijk waren de grenzen toen al uitgepaald en daarom had men in Nederhasselt liefst een eigen pastoor. Dit verzoek en de daaropvolgende werden afgewezen door het toenmalige bisdom Mechelen en het zou nog tot na het Concordaat van 1801 duren vooraleer Nederhasselt een zelfstandige parochie werd. Hierin eiste keizer Napoleon onder meer dat de bisschoppen opnieuw de parochies van hun bisdommen zouden afbakenen. In 1910 stichtte men een bijhuis te Nederhasselt van het klooster van Aspelare met lagere scholen en een kleuterklas. Het laatromaanse zaalkerkje uit de 12e eeuw werd in de 15e eeuw uitgebreid met een zijbeuk en een klokkentorentje op de westgevel. In 1850 brak men de zijbeuk weer af en bouwde er symmetrisch twee nieuwe. Het witte kerkje beschikt over een uitzonderlijk zeldzame 'notabelenbank' en werd in de jaren '90 van de 20e eeuw grondig vernieuwd door de toenmalige pastoor. Bij die vernieuwingen werden achter een aantal schilderijen muurschilderingen gevonden. Gebouw Het betreft een driebeukig georiënteerd kerkgebouw met ingebouwde laatgotische westtoren uit de 15e eeuw. De zijbeuken zijn 18e-eeuws en de kerk heeft een halfrond afgesloten koor. De kerk is gebouwd in baksteen terwijl zandsteen werd toegepast voor de oudere delen. Interieur Het orgel van Pierre-Charles Van Peteghem werd in 1823-1856 getransformeerd door de gebroeders Reygaert uit Geraardsbergen en 1906 vernieuwd door de gebroeders Joris uit Ronse. De schilderijen "Geboorte" (1850), "St.-Antonius abt " (1852) en "O.-L.-Vrouw van de Rozenkrans" (1867) zijn van de hand van P. de Clerck uit Ninove. Het meubilair dateert uit de 19e eeuw.
Onze-Lieve-Vrouw Ter Postbergkapel

De Onze-Lieve-Vrouw Ter Postberg kapel, toegewijd aan de Maagd der Armen, is een portiekkapel gelegen op de hoek van de Brusselstraat en de Postberg in Sint-Martens-Lennik, een deelgemeente van de Vlaams-Brabantse gemeente Lennik. Historiek Op initiatief van de vroegere Boerinnengilde werd in 1957 de pijlerkapel gebouwd door Cyriel Wauters. Om de kapel te financieren hebben de gilde en andere parochiale verenigingen fondsen verworven. Deze pittoreske kapel draagt het positivisme van de gelovige bevolking uit het midden van de 20e eeuw. Architectuur De kapel is opgetrokken in een rode baksteen en huist onder een zadeldak met elegante, platte dakpannen. De totale hoogte van de kapel bedraagt 3 m, is 2,15 m breed en heeft een diepte van 1,40 m. Zowel links als rechts wordt de kapel ondersteunt door hellende steunberen. De kapel huist onder een zadeldak met rode strakke dakpannen. De grote nis met spitsboog is gesloten met een dubbel deurtje uit gesoldeerd ijzer. Deze werd vervaardigd door Nestor Lippens. Onder het altaar hangt een votiefgave in zwart marbriet met opschrift: DANK AAN O.L.V. TER POSTBERG V-V-MMVIII Het beeld van O.L.V. van Banneux was een gift van de familie Pappaert. In 2002 was dit beeld nog aanwezig, vandaag staat er een kleiner O.L.V. Lourdes beeld. De nis en het houtwerk van het dak waren toen ook lichtblauw geschilderd. Tijdens de jaarlijkse sacramentsprocessie wordt de kapel als rustaltaar gebruikt. Voordien werd voor deze processie, die plaats had op de Drievuldigheidszondag, een houten rustaltaar opgetimmerd. Vanaf de straat tot aan dit altaar werd een kleurrijk zandtapijt aangelegd.
Sint-Pietersbandenkerk (Voorde)

De Sint-Pietersbandenkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Ninove behorende plaats Voorde, gelegen aan de Sint-Marcellusstraat 13. Gebouw Het betreft een driebeukig kerkgebouw met ingebouwde westtoren. Deze toren is, evenals het driezijdig afgesloten koor, overgebleven van een laatgotisch bouwwerk uit de 1e helft van de 16e eeuw. In de oostelijke muur van de zijbeuk zijn fragmenten van een nog oudere kerk bewaard gebleven (14e-eeuws). De huidige zijbeuken zijn deels van 1758. Interieur Het schilderij: Heilige Marcellus als slaaf in de stal van 1788 werd vervaardigd door Cauwe. Een stenen Sint-Petrusbeeld is mogelijk 12e-eeuws. Uit de 2e helft van de 18e eeuw is een stenen bisschopsbeeld met leeuw. De communiebank en een biechtstoel zijn van 1773 en de preekstoel is van 1792. Het 18e-eeuwse koorgestoelte en kerkmeestersbank zijnin Lodewijk XV-stijl. Het orgel is uit 1769 en werd vervaardigd door Pieter d'Oude Van Peteghem. Het stenen doopvont is 15e-eeuws.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Zandbergen)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Geraardsbergen behorende plaats Zandbergen, gelegen aan het Zandbergenplein. Geschiedenis In 1256 was er al sprake van een lemen kapel waarvan het patronaatsrecht berustte bij het kapittel van Anderlecht. In dat jaar ging dit recht over naar de Abdij van Beaupré te Grimminge. In 1578, tijdens de godsdiensttwisten, werd de kerk verwoest waarbij enkel de toren bleef gespaard. In 1640 was de kerk herbouwd. In 1728 begon men met de verbouwing van de kerk. In 1777 werd de kerk opnieuw ingewijd nadat het schip was vergroot, een nieuw koor was gebouwd en de toren was hersteld. In de 1e helft van de 19e eeuw werden de zijbeuken verlaagd. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Gebouw Het betreft een driebeukig kerkgebouw met ingebouwde westtoren. Deze toren, waarvan de oudste delen teruggaan tot de 13e eeuw, was eertijds een vieringtoren. Onder meer in 1711 en 1848 werden er wijzigingen aangebracht, onder meer aan het toegangsportaal. Het koor en het schip ogen 19e-eeuws, maar de onderbouw is deels 18e-eeuws. De kerk is gebouwd in baksteen met gebruik van zandsteen voor hoekblokken en dergelijke, Interieur Het stenen doopvont is 17e-eeuws. Er is een 16e-eeuws renaissancepaneel met het wapenschild van het Huis Lalaing. Ook uit de 16e eeuw is een grafmonument voor Veregilius van Edingen. Er is een 18e-eeuws gepolychromeerd houten beeld van Sint-Lambertus. Ook uit de 18e eeuw is de lambrisering, het tochtportaal, en een viertal biechtstoelen in barokstijl. Het orgel, uit de 1e helft van de 19e eeuw, werd gebouwd door Jean-Joseph Delhaye.
Sint-Amanduskerk (Waarbeke)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Geraardsbergen behorende plaats Waarbeke, gelegen aan het Waarbekeplein. Oorspronkelijk zou hier een achthoekig kerkgebouw hebben gestaan dat in 1847 werd vervangen door een neoclassicistisch bouwwerk. Het is een op het noorden gerichte driebeukige bakstenen kerk met ingebouwde zuidtoren en halfronde apsis. Zandsteen is toegepast voor de hoekblokken en dergelijke. De kerk heeft rondbogige vensters. In de zijbeuken zijn aan de zuidgevel twee nissen aangebracht met daarin de beelden van respectievelijk Sint-Amandus en Sint-Rochus. Interieur Het middenschip wordt overkluisd door een tongewelf. Het kerkmeubilair is voornamelijk 19e-eeuws.
Sint-Christoffelkerk (Pollare)

De Sint-Christoffelkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Ninove behorende plaats Pollare, gelegen aan de Sint-Kristoffelstraat 6A. Geschiedenis Hier stond oorspronkelijk een laatgotische kruiskerk waaraan van de 14e tot de 16e eeuw gebouwd werd. In 1852 werden toren en voorgevel verbouwd en in 1858 werd een neogotisch koor en een sacristie toegevoegd, naar ontwerp van Léopold Schoonejans. Het koor is driezijdig afgesloten. De kerk ligt op een helling en wordt omringd door een kerkhof. Gebouw De toren is ingebouwd tussen twee zijkapellen. Het betreft een bakstenen kruiskerk met zijkapellen. Men betreedt de kerk door een segmentboogdeur in classicistische stijl (1761). Interieur De middenbeuk wordt overkluisd door een spitstongewelf. De kerk bezit een 17e-eeuws kruisbeeld, een 18e-eeuws houten altaar en een lambrisering met ingebouwde biechtstoelen uit de 2e helft van de 18e eeuw.
Sint-Pieterskerk (Meerbeke)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Ninove behorende plaats Meerbeke, gelegen aan de Halsesteenweg 44. Geschiedenis Mogelijk werd omstreeks het jaar 700 al een kerk gesticht in Meerbeke, gewijd aan Sint-Petrus. Volgens een legende zou omstreeks deze tijd Sint-Berlinis te Meerbeke gestorven zijn. Zij zou begraven zijn in de toenmalige Sint-Pieterskerk. Het oudste deel van de huidige kerk is het koor van omstreeks 1250. In de 16e eeuw werd het kerkschip door brand verwoest en in 1642 werd het herbouwd. Omstreeks 1750 werd het kerkschip in barokstijl herbouwd waarbij de voorgevel, in rococostijl, werd opgetrokken in Ledische steen. In 1806-1807 werd de achthoekige klokkentoren toegevoegd die voorzien is van een helmdak. Gebouw Het betreft een driebeukige kruiskerk met vieringtoren. Het transept is van 1642. Het koor is opgetrokken in gobertangesteen, de overige delen zijn in baksteen. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur De kerk heeft een classicistisch hoofdaltaar, barokke zijaltaren, de lambrisering van het koor in barokstijl en die van het schip in rococostijl. Het doksaal is in Lodewijk XIV-stijl. Orgel en orgelkast zijn van 1780 en het orgel werd gebouwd door Lambert-Benoît Van Peteghem.
Fonteintjesmolen

De Fonteintjesmolen is een watermolen in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Ninove behorende plaats Meerbeke, gelegen aan de Stenebrug 71. Deze bovenslagmolen op de Wolfputbeek (ook: Elsbeek) fungeerde als volmolen, papiermolen en oliemolen, later uitsluitend als korenmolen. Geschiedenis In 1550 stichtte men een watermolen op deze plaats die dienst deed als volmolen. Er was namelijk een aanzienlijke wolindustrie buiten de stad Ninove en het laten vollen van de weefsels in Ninove, Geraardsbergen of Ath werd duur bevonden. Nu was vollen in het nabijgelegen Ninove niet echt veel duurder en bovendien kwam, mede door de onrust tijdens de godsdiensttwisten en het feit dat de molen geen banmolen mocht zijn, een einde aan het volmolenbedrijf. In 1586 werd de molen daarom omgebouwd tot papiermolen en tot na 1686 bleef deze in bedrijf. De molen werd opnieuw omgebouwd, en wel tot oliemolen. In 1764 werd het een korenmolen. In 1871 werd de nabijgelegen Hutsenbergmolen, een standerdmolen, door storm zwaar beschadigd en onderdelen van deze molen werden in de Fonteintjesmolen hergebruikt. In hetzelfde jaar werd een stoommachine geïnstalleerd en einde jaren '30 van de 20e eeuw werd deze door een dieselmotor vervangen. In 1986 werd de molen beschermd en de particuliere eigenaar heeft de molen gerestaureerd. In 2017-2018 werd de molen maalvaardig gerestaureerd. Gebouw De bakstenen molengebouwen dateren van het laatste kwart van de 19e eeuw maar het zandstenen muurgedeelte waar ook het rad is bevestigd is ouder. Het metalen bovenslagrad is nog intact.