NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pastoor Van Haeckeplantsoen

Het Pastoor Van Haeckeplantsoen is een klein publiek park in Brugge. Beschrijving Oorspronkelijk was dit parkje de tuin van de ondervoorzitter van de rechtbank van eerste aanleg, baron Leon de la Kethulle de Ryhove (1882-1969), die een neoclassicistisch herenhuis bewoonde, gebouwd in 1911, langs de Gulden-Vlieslaan. Dit huis werd in de loop van de jaren 1960 gesloopt en er werd een appartementsgebouw neergezet, dat het begin was van een evolutie naar hoogbouw, die in de jaren 1970 werd afgeremd. De tuin was bedoeld om een parkeerruimte te worden. Dit werd verhinderd door het opmaken van het Deelplan Sint-Joos dat voorzag in de aankoop van binnentuinen, in het kader van de stadsvernieuwing en de sanering van de in het plan bestudeerde huizenblokken. In 1981 kocht de stad Brugge het parkje de la Kethulle aan. Het werd in het voorjaar van 1983 opgeknapt en publiek toegankelijk gemaakt. Het park is 1.780 m² groot. De eerste eigenaars brachten er een merkwaardig bomenassortiment samen: paardenkastanje, moerascipres, Engelse veldiep, Japanse notenboom, zwarte moerbezie, enz. Het dichtbegroeide park, met centraal een kleine vijver, werd in zijn besloten en mysterieuze sfeer behouden. Hiervoor paste een wat 'mysterieuze' naam en het werd Pastoor Van Haeckeplantsoen. Hoewel rooms-katholiek priester, was Lodewijk Van Haecke (1829-1912) nooit 'pastoor'. Tijdens zijn loopbaan was hij leraar, onderpastoor en vervolgens kapelaan van de H. Bloedbasiliek. Maar zijn naam leeft voort als 'Paster Van Haecke'. Hij woonde het grootste deel van zijn leven op korte afstand van het parkje, in de Moerstraat. Van Haecke heeft een dubbele reputatie nagelaten: die van een vrome priester die godvruchtige boekjes schreef en die van een duivelvereerder die zwarte missen opdroeg. Die tweede (klaarblijkelijk onterechte) reputatie had hij te danken aan de Franse romanschrijver Joris-Karl Huysmans. Van Haecke leeft in de Brugse folklore verder vanwege de talrijke grappen, onschuldige schelmenstreken en ironische bemerkingen die hij maakte of die aan hem worden toegeschreven. Het Pastoor Van Haeckeplantsoen staat als plaatsnaam op de lijst van de Brugse straatnamen ingeschreven, hoewel het eigenlijk geen straatnaam behoeft en er ook geen huisnummers aan verbonden zijn. Het plantsoen is bereikbaar langs de Raamstraat en langs een doorgang in de Ezelstraat. Literatuur A. HAEGHENBERG, Schetsen uit het leven van E.H. Van Haecke, 1930 Herman BOSSIER, Geschiedenis van een romanfiguur, 1965 Andries VAN DEN ABEELE, Tuinen en verborgen hoekjes in Brugge, Brugge - Luik, 1998 Brigitte BEERNAERT e. a., Het Pastoor van Haeckeplantsoen, in: Monument en metaal, Open monumentendagen Brugge 2001, Brugge, 2001. Brigitte BEERNAERT & Patrick CARDINAEL, De verborgen geschiedenis van de stadsparken, Brugge, 2006.
Église Saints-Pierre-et-Paul de Neerijse

L'église Saints-Pierre-et-Paul (Sint-Pieter-en-Pauluskerk ou Sint-Pieter-en-Pauwelkerk en néerlandais) est une église de style roman et néo-roman située à Neerijse, section de la commune belge de Huldenberg, dans la province du Brabant flamand. Historique Les tours romanes de l'église Saints-Pierre-et-Paul sont classées comme monument historique depuis le 25 mars 1938 tandis que l'ensemble de l'église est classé depuis le 21 août 2003 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 43297. Architecture Articles connexes Chapelle Notre-Dame ten Pui de Neerijse Huldenberg Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Pieter en Pauwelkerk (Neerijse)

De Sint-Pieter en Pauwelkerk of Sint-Pieter-en-Pauluskerk is een kerkgebouw in Neerijse in de gemeente Huldenberg in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. De kerk ligt op een kerkheuvel en ligt aan de Dorpsstraat in het noorden en verder in oosten en zuiden aan de Beekstraat. De kerk is gewijd aan Sint-Petrus en Sint-Paulus. Geschiedenis In de tweede helft van de twaalfde eeuw werden de twee romaanse torens gebouwd. In 1635 zou de Romaanse kerk door Franse troepen zijn afgebrand, waarbij alleen de torens overgebleven zijn. Op een plattegrond uit 1750 wordt het plattegrond van de kerk afgebeeld als een rechthoekig gotisch koor geflankeerd door de romaanse torens, samen met een gotisch driebeukig schip en aan de noordzijde een inkomportaal. In 1864-1867 was de kerk te klein geworden en werd ze vergroot in neoromaanse stijl naar het ontwerp van Eugène Gife. Daarbij werden de romaanse torens behouden. Rond 1950 vonden er herstelwerkzaamheden plaats om de schade ontstaan in de oorlog te herstellen. Ongeveer 1970 werden ook de houten gewelven hersteld en kreeg de kerk nieuwe dakbedekking. Opbouw Het georiënteerde kerkgebouw bestaat uit een inkomportaal aan de westzijde, een driebeukig schip met vijf traveeën in basilicale opstand, twee ingebouwde korens in de overgang van het schip naar het koor, en een rechthoekig gesloten koor met vier traveeën. De beide torens hebben elk drie geledingen en worden gedekt door een tentdak. De kerk is opgetrokken in baksteen en rijkelijk versierd met wit natuursteen voor de plinten, hoekkettingen, omlijstingen van de rondboogvensters en de vierpasvensters van het middenschip. Galerij
Sint-Agathakerk (Sint-Agatha-Rode)

De Sint-Agathakerk is een kerkgebouw in Sint-Agatha-Rode in de gemeente Huldenberg in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. De kerk is gewijd aan de heilige Agatha van Sicilië. De kerk staat aan de Leuvensebaan en de St.-Agathastraat en wordt omgeven door een kerkhof met kerkhofmuur. Geschiedenis In de 11e eeuw werd er hier waarschijnlijk al een kerk gebouwd door de graaf van Leuven, Godfried I, toen Sint-Agatha-Rode hier ontstond. Het was toen waarschijnlijk een romaans kerkgebouw. In 1140 werd de kerk door Godfried II overgedragen aan het kapittel van de collegiale Sint-Pieterskerk in Leuven. Circa 1400 werd de kerk verbouwd en kreeg het de vorm die het 600 jaar later nog heeft. Eind 16e eeuw verwoestten de Geuzen de kerk en deze werd in de periode 1597-ca. 1608 herbouwd. Rond het midden van de 18e eeuw werd er in opdracht van het Sint-Pieterskapittel een nieuwe sacristie gebouwd, omdat de oude al vele jaren in verval was. Opbouw Het gotische kerkgebouw bestaat uit een robuuste vierkante westtoren, een driebeukig schip met drie traveeën in pseudobasilicale opstand, een pseudo-transeptarm aan beide zijden van het schip in het verlengde van de zijbeuken en uit de meest oostelijke travee komen, en een driezijdig gesloten koor van twee traveeën. De toren heeft drie geledingen en een ingesnoerde torenspits. Galerij
Église Notre-Dame de Huldenberg

L'église Notre-Dame (Onze-Lieve-Vrouwekerk en néerlandais) est une église de style gothique située sur le territoire de la commune belge de Huldenberg, dans la province du Brabant flamand. Historique L'église gothique actuelle se dresse en un endroit où une église romane a été bâtie vers 1100. Le chœur a été construit au milieu du XIIIe siècle et ses fenêtres ont été agrandies au XVe siècle. La croisée du transept a également été commencée au milieu du XIIIe siècle et sa partie la plus élevée a été ajoutée au XVe siècle. Les nefs ont été construites à la fin du XIIIe siècle ou au début du XIVe siècle : leurs voûtes en briques et en grès du XVe siècle ont été remplacées au XVIIIe siècle par la voûte actuelle après un incendie survenu en 1734. En 1747, un cadran solaire est ajouté à la façade du transept sud. La façade occidentale date de 1818 et la sacristie de style néogothique a été ajoutée en 1832 et restaurée en 1934. Statut patrimonial L'église est classée comme monument historique depuis le 19 avril 1937 sous la référence 1529 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 43291. Architecture Références Annexes Bibliographie : document utilisé comme source pour la rédaction de cet article. Raymond Lemaire, Le Patrimoine monumental de la Belgique, vol. 1 : Province de Brabant flamand, Arrondissement de Louvain, Pierre Mardaga éditeur, Liège, 1984, 460 p. (ISBN 2-8021-0058-0, lire en ligne). (nl) Omer Vandeputte, Gids voor Vlaanderen : toeristische en culturele gids voor alle steden en dorpen in Vlaanderen, Éditions Lannoo et VTB/VAB, Tielt, 2007, 1390 p. (ISBN 978-90-209-59635, lire en ligne). Articles connexes Huldenberg Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Huldenberg)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is een kerkgebouw in Huldenberg in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. De kerk is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw en ligt op een kerkheuvel met een ommuurd kerkhof. Geschiedenis De oude kerk op deze plaats was een eenbeukig romaans gebouw. In het midden van de 13e eeuw werden het koor en de viering gebouwd. Aan het einde van de 13e of begin van de 14e eeuw werd het schip opgetrokken. Toen had het schip nog houten gewelven, maar die werden in de 15e eeuw vervangen door gewelven van baksteen en zandsteen. In de 15 eeuw werden de vensters van het koor en de viering verbouwd. Toen werden ook de kruisarmen verbouwd en kreeg de toren er een geleding bij. In de 18e eeuw werden de gewelven van het schip vervangen door een lagere overkluizing. Na 1835 werd de neogotische sacristie gebouwd. Opbouw Het niet-georiënteerde gotische kerkgebouw bestaat uit een schip, een kruising met erop een toren, aan beide zijden van de kruising een kruisarm en een vijfzijdig gesloten koor met twee traveeën. Het donkere schip heeft drie traveeën en is voorzien van zuilen. De toren heeft drie geledingen en een ingesnoerde torenspits.
Chapelle Notre-Dame ten Pui de Neerijse

Cette chapelle Notre-Dame ten Pui (en néerlandais : Kapel van Onze-Lieve-Vrouw ten Pui) est une chapelle catholique de style classique et baroque située à Neerijse, section de la commune belge de Huldenberg, dans la province du Brabant flamand. Localisation La chapelle Notre-Dame ten Pui se dresse environ 400 m au nord-est de l'église Saints-Pierre-et-Paul de Neerijse, à l'intersection de la rue du Village (Dorpstraat) et du chemin de la Chapelle (Kapelweg), au village de Neerijse situé au nord-est d'Huldenberg. Historique L'édifice est, à l'origine, la chapelle seigneuriale du château d'Overschie (1758). La chapelle est classée monument historique depuis le 27 novembre 1978 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 43298. Architecture Façade occidentale La chapelle Notre-Dame ten Pui est un édifice à nef unique de style classique présentant des réminiscences baroques. Édifiée en briques rouges et pierre calcaire et couverte d'ardoises, la chapelle présente à l'ouest une façade percée d'une belle porte à l'encadrement de pierre mouluré et d'une fenêtre de style classique, toutes deux surmontées d'un puissant larmier. La façade, agrémentée de six ancres de façade, se termine par un petit fronton triangulaire en pierre bleue sous lequel figure le blason de la famille d'Overschie. Elle est surmontée d'un clocheton hexagonal à bulbe en bois couvert d'ardoises. Façades latérales Chacune des façades latérales de la chapelle est percée de deux hautes fenêtres de style classique dont l'encadrement de pierre blanche à crossettes entoure également les allèges. Une petite sacristie carrée présentant un beau pignon à épis est adossée à la façade sud, à hauteur de la jonction entre cette façade et le chevet, qui est constituée d'une abside semi-circulaire sans fenêtres. Références Articles connexes Église Saints-Pierre-et-Paul de Neerijse Huldenberg Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Kapel van Onze-Lieve-Vrouw ten Pui

De Kapel van Onze-Lieve-Vrouw ten Pui is een kapel in Neerijse in de gemeente Huldenberg in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. De kapel ligt aan de Kapelweg en de Kapelbergstraat in het noordoostelijk deel van het dorp. De Kapelbergstraat is de hoofdweg vanuit het dorp richting het noorden en de Kapelweg verbindt de kapel rechtstreeks met het Kasteel van Neerijse/Kasteel d'Overschie. De kapel is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. Geschiedenis In 1758 werd de kapel gebouwd als een slotkapel en werd gebruikt door de baronnen van Neerijse. Sinds 2009 is de kapel beschermd als bouwkundig erfgoed. Legende Volgens de legende vond een herder in het struikgewas langs de weg een houten beeldje aan van Onze-Lieve-Vrouw. De herder nam het beeldje mee, borg het op, maar de volgende dag was het verdwenen. Hij trof het opnieuw in het struikgewas aan. Dit herhaalde enkele malen, totdat de herder het beeldje op een pui bij de vindplaats plaatste. Opbouw De bakstenen kapel is een hoog eenbeukig gebouw die in classicistische stijl is opgetrokken en tevens elementen heeft die lijken op de barokarchitectuur (reminiscenties). De kapel heeft aan beide zijden elk twee vensters en aan de voorzijde boven het portaal ook een groot venster. Boven dit raam bevindt zich het blazoen van de familie d'Overschies. Aan de achterzijde loopt de kapel uit in een blinde halfronde apsis. Op het dak van de kapel staat een dakruiter met een peervormige spits (peerspits). Aan de zuidoostzijde is er een sacristie aangebouwd.
Kasteel van Neerijse

Het Kasteel d'Overschie of Kasteel van Neerijse is een kasteel in Neerijse in de gemeente Huldenberg in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. Het landhuis ligt ten oosten van het dorp aan de IJse. Bij het kasteel hoort ook een slotkapel, de Kapel van Onze-Lieve-Vrouw ten Pui. Bij het kasteel bevindt zich ook een watermolen. Geschiedenis In 1735 werd het domein "Goed ter IJse" door baron Charles-Joseph d'Overschie aangekocht. Op het domein was er een klein omgracht kasteeltje gebouwd dat dienstdeed als jachtpaviljoen. In 1744 erfde de oudste zoon het domein, Jean-Albert d'Overschie, en hij vervolgde de verbouwing en liet er een park omheen aanleggen. In het eind van de 18e eeuw of begin van de 19e eeuw werd het huidige kasteel van Neerijse gebouwd in classicistische strekking. Het kasteel werd in 1983 - 1984 gerestaureerd en het jaar daarop in gebruik genomen als hotel-restaurant. In 2003 werd het kasteel gerenoveerd tot kasteelappartementen. Sinds 2009 is het kasteel beschermd en vastgesteld als bouwkundig erfgoed.
Kasteel van Huldenberg

Kasteel Huldenberg is een kasteel in de gemeente Huldenberg in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. Het kasteel ligt ten westen van het dorp en wordt omgeven door een kasteelpark. Geschiedenis In de middeleeuwen werd er hier een slot gebouwd dat een vierkant plattegrond had met hoektorens en werd omgeven door een omheiningsmuur met wachttorens. Het geheel was omgeven door brede grachten. Tussen 1811-1819 werd dit kasteel gesloopt en werd er een nieuw kasteel gebouwd. In 1848 brandde dit nieuwe kasteel af en werd vervolgens in neoclassicistische stijl opnieuw gebouwd.
Kasteel Van der Vorst

Het Kasteel Van der Vorst of Kasteel van Loonbeek is een kasteel in Loonbeek in de gemeente Huldenberg in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. Het kasteel ligt ten oosten van het dorp aan de overzijde van de rivier de IJse aan de rand van het Margijsbos. Geschiedenis In de 14e eeuw behoorde de heerlijkheid Loonbeek toe aan de familie van Wilren en in de 15e eeuw aan de heren van Huldenberg. In 1500 werd het goed door Wouter van Huldenberg aan kanselier Jan van der Vorst verkocht. Tijdens de godsdienstoorlogen zou het kasteel met bijgebouwen bijna volledig verwoest zijn door brand. In 1663 verhief men Loonbeek tot baronie. Na talloze eigenaars te hebben gehad, stond het kasteel tot aan de Eerste Wereldoorlog leeg. Na deze oorlog werd al het meubilair uit het kasteel gestolen. Tevens werd een deel van de gebouwen afgebroken en werden de grachten rond het kasteel gedempt.
Ekstermolen

De Ekstermolen of Molen van Blanden is een voormalige windmolen in Blanden in de gemeente Oud-Heverlee in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. De stenen stellingmolen staat ten noordwesten van het dorp aan de Brainestraat en alleen de torenromp resteert nog. De molen werd gebruikt als korenmolen en was een kettingkruier. Geschiedenis In 1846 werd de molen gebouwd. In 1920 werd de molen onttakeld. Vanaf 1937 werd de molen gebruikt als jeugdherberg en nog later is ze ingericht als woning.
Sint-Bernarduskapel (Locht)

De Sint-Bernarduskapel of Lochtkapel is een kapel in de buurtschap Locht in de Belgische provincie Limburg. De kapel is gelegen aan de Sint-Bernardusstraat. De kapel is gewijd aan Bernardus van Clairvaux, die werd aangeroepen tegen veeziekten, waaronder het Bernardusvuur. Geschiedenis De vroegste afbeelding van de betreedbare kapel is uit 1697, waar ze voorkomt in het kaartboek van de Abdij van Sint-Truiden. Het bouwjaar is vermoedelijk 1661 en de oprichters waren de boeren uit de omgeving. De kapel werd beheerd door een cappelmeester oft toesiender der Lochter capelle uit hun midden, en pas in 1834 kwam dit in handen van de parochie van Eksel. Op 28 september 1914 dreigde de kapel door de Duitsers te worden verwoest. Dit geschiedde echter niet. Tot omstreeks 1970 werd wekelijks een Mis in deze kapel opgedragen, en tot 1975 ook elke Eerste vrijdag. De kapel werd sindsdien min of meer verwaarloosd, en ook werden diverse voorwerpen uit de kapel gestolen. Het bakstenen kapelletje staat op een driehoekig grasveldje, omzoomd door lindebomen. Het heeft een dakruiter met naaldspits. Meubilair De kapel bevat een schilderij van Sint-Bernardus die het vee zegent, door Dominicus Habricx, uit 1743. Ook waren er 17e-eeuwse gepolychromeerde houten beelden van Bernardus en Sint-Trudo, een staakmadonna uit de 17e eeuw en dergelijke, die alle gestolen zijn, evenals een kroonluchter uit 1750. Veel hiervan werd teruggevonden en sindsdien op een veiliger plaats bewaard. Het portiekaltaar is uit omstreeks 1740. Externe bron Onroerend Erfgoed
Welsh Cemetery (Caesar's Nose)

Welsh Cemetery (Caesar's Nose) is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Boezinge, een deelgemeente van Ieper. De begraafplaats ligt midden in het veld op ca. 2,5 km ten zuidoosten van het dorpscentrum en kan worden bereikt langs een 200 m lang pad. Het terrein is 395 m² groot en is omgeven door een bakstenen muur. De begraafplaats werd ontworpen door Arthur Hutton en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er worden 68 doden herdacht, waarvan 9 niet geïdentificeerd konden worden. Geschiedenis Doordat de frontlijn bij deze plek een driehoekige uitsprong maakte kreeg deze begraafplaats de bijnaam "Caesar's Nose". Eind juli 1917, bij het begin van de Slag om Pilckem Ridge (Derde Slag om Ieper), startte men met de aanleg ervan en ze werd gebruikt tot november van dat jaar. De 38th (Welsh) Division die dit gebied veroverde, begroef hier 23 manschappen. Er liggen ook 15 mannen van de Royal Field Artillery. In 2009 werd de begraafplaats beschermd als monument. Graf W.H. Taylor, hij was hoefsmid (Engels: shoeing smith - geen militaire graad) bij de Royal Field Artillery. Externe links Welsh Cemetery (Caesar's Nose) op de website van de CWGC. Welsh Cemetery (Caesar's Nose) op de website van WO1.be
Kasteel de Dieudonné

Het Kasteel de Dieudonné (ook: Korbeeks Kasteel of Kasteel Hottat) is een kasteel in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Bierbeek behorende plaats Korbeek-Lo, gelegen aan Holleweg 3. Geschiedenis Vanouds lag hier de zetel van een heerlijkheid. Het kasteel werd afgebeeld op de Ferrariskaarten (1771-1775) en landschappelijk gezien was hier een vrij steile, op het zuiden gerichte, helling. Het was een U-vormig, op het zuiden gericht, bouwwerk dat zicjh bevond op een omgracht eiland. Iets voor 1830 werd de omgrachting deels gedempt en deels in een vijver in landschapsstijl veranderd. In 1836 werd het goed aangekocht door Louis-Alexandre de Dieudonné. In 1856 werd een torenachtige folly gebouwd. Tijdens de Eerste Wereldoorlog, van 5 tot 19 augustus 1914, diende het als hoofdkwartier van koning Albert I. Dit verblijf was de rechtstreekse aanleiding om de vlakbijgelegen Wolvestraat om te dopen tot Koning Albertlaan. Enkele dagen later werd het kasteel door de Duitsers volledig platgebrand. Baron de Dieudonné liet in het begin van de jaren 20 van de 20e eeuw het kasteel terug opbouwen, echter niet meer aan de vijver maar dichter tegen het bos gelegen. Het kasteel maakt deel uit van het domein van Hottat te Korbeek-Lo. Externe link Kasteel de Dieudonné, Inventaris Onroerend Erfgoed.
Bayardfelsen

Der Bayardfelsen (fr. Rocher Bayard) ist eine auffällige Felsformation in Dinant am rechten Ufer der Maas. Französische Pioniere aus dem Invasionsheer Ludwig des XIV. sprengten einen Durchlass in den Felsen, um den Weg für eine Straße entlang des rechten Maasufers freizumachen. Auf diese Weise entstand der monolithische Charakter des Bayardfelsens. Um den Felsen rankt sich eine Legende vom Wunderpferd Bayard. Er zählt zu den Sehenswürdigkeiten Dinants. Geologie Am Bayardfelsen ist die geologische Devon-Karbon-Grenze aufgeschlossen. Legende Benannt ist der Felsen nach Bayard, dem magischen Pferd des heiligen Reinoldus. Der Sage nach traf ein Hufschlag des Pferdes die Felsformation, als es sich mit den Haimonskindern auf der Flucht vor Karl dem Großen befand. Die Kraft des wundersamen Pferdes soll so gewaltig gewesen sein, dass der Felsen durch den Tritt 40 Meter tief gespalten wurde. Einzelnachweise Literatur Eric Groessens, Bernard Noël: Etude litho- et biostratigraphique du Rocher du Bastion et du Rocher Bayard a Dinant. Publication - Geological Survey of Belgium. Band 15. Brüssel 1974. Weblinks Der Bayard Felsen auf der offiziellen Seite der Stadt Dinant.