NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Leopoldpark (Brüssel)

Der Leopold-Park (französisch: Parc Léopold; niederländisch: Leopoldpark) ist ein Park in Brüssel im Tal des Maelbeek, an der Grenze der Gemeinde Etterbeek und am Fuße des Europäischen Parlaments und des Königlichen Belgischen Instituts für Naturwissenschaften. Der Ort ist ein Überbleibsel einer mittelalterlichen Anlage. Heute hinter Bäumen versteckt, steht seit dem 15. Jahrhundert der Turm von Eggevoorde. Geographie Der Leopold-Park ist etwa 6,4 ha groß und liegt im Süden des Europäischen Viertels von Brüssel, gleich östlich des Espace Léopold. Seine Öffnungszeiten sind von 7 bis 21 Uhr vom 1. Oktober bis zum 31. März und 6 bis 22 Uhr vom 1. April bis zum 30. September. Geschichte Die Geschichte dieses Parks begann 1851, in dem aus dem Bereich, der der Société Royale de Zoologie d'Horticulture et d'Agrement zugeordnet war, ein Tierpark (der Zoologische Garten Brüssel) gemacht wurde. Der im Stil Englischer Gärten ausgestattete Park wurde zu dieser Zeit auch für Feste und Konzerte im Freien genutzt. Selbst eine Eisbahn, exotische Tiere, Gewächshäuser und anderen Kuriositäten waren dort zu bestaunen. 1854 entwarf Alphonse Balat, der Hofarchitekt von Leopold II, einen kleinen Wintergarten, um eine Victoria amazonica, eine riesige Wasserpflanze des Amazonas-Regenwalds unterzubringen. 1877 wurde der Park der Stadt Brüssel übertragenen und anlässlich des 50. Jahrestages der Unabhängigkeit in Leopold-Park umbenannt. Die Sammlungen der Naturgeschichte wurden im alten Kloster untergebracht. Das Museum wurde in den folgenden Jahren mehrfach erweitert, 1905 wurde dann ein neuer Flügel errichtet, um die Iguanodons, die in Bernissart entdeckt wurden, unterzubringen. 1891 in Zusammenarbeit der Stadtverwaltung und der Université Libre de Bruxelles, wurde mit der finanziellen Unterstützung von Industriellen wie Ernest Solvay die Cité de la Science gegründet. Dazu gehören die Gebäude des Instituts für Soziologie (Solvay-Bibliothek), des Instituts für Physiologie, des Instituts für Anatomie und des Instituts für Zahnmedizin sowie die Berufsschule. Diese Gebäude machen den Park zu einem interessanten architektonischen Ort. Das berühmteste ist die im eklektischen Stil erbaute ehemalige Solvay-Bibliothek, die im Jahre 1902 eingeweiht und mit JugendstilInterieur ausgestattet wurde. Im Jahr 1919 zog die Universität auf den Campus Solbosch. 1930 bezog das Lycée Emile Jacqmain das ehemalige Institut für Physiologie. Die anderen Gebäude werden heute von Museen oder durch die Europäische Union verwendet. Im Park gibt es einige Bäume von großem Wert darunter eine beeindruckende Morgenländische Platane, die einzige ihrer Art in Brüssel. Der Teich und die Ufer des Maelbeek sind bewohnt von Wildenten, Fischreihern, Teichhühnern, Nilgänsen und Sittichen. Bildergalerie Weiteres Haus der Europäischen Geschichte im Leopold-Park Weblinks Grünes Brüssel
Parque Leopoldo

Parc Léopold (francés) o Leopoldspark (holandés) es un parque público ubicado en el Barrio Leopold (Barrio europeo) de Bruselas, junto al edificio Paul-Henri Spaak, sede del Parlamento Europeo.​​ El parque de 10 hectáreas abrió sus puertas al público en 1880, después de que el impopular Real Jardín Zoológico (Jardin Real de Zoologie) fuera eliminado. Durante los años siguientes, se estableció en el parque un campus de la Solvay Brussels School of Economics and Management, pero la construcción de más edificios se restringió por miedo a la ocupación del parque y su frágil vida silvestre. Los edificios se han mantenido a día de hoy, pero solo uno pertenece a Solvay (que es la sede la Conferencia Solvay). El edificio del Real Instituto Belga de Ciencias Naturales también se encuentra en el parque.​ La biblioteca de Solvay también se encuentra en el parque y las casas de los think tanks Security & Defence Agenda, Amigos de Europa y Maison d'Europe. El edificio Eastman también albergará una casa de la Historia Europea a partir de 2016 (fecha prevista).​ La característica destacable del parque es su estanque, que es alimentado por el río Maalbeek. Muchos especies raras de árboles (restos de un jardín botánico) y animales tales como patos, pollas de agua, fuchas, e incluso gansos egipcios y cotorras de Kramer prosperan en este entorno urbano. Galería Referencias Enlaces externos Descripción del Parque Leopold en la página web de la Junta deTurismo de Bélgica
Église Saint-Pierre de Bertem

L'église Saint-Pierre (Sint-Pieterskerk en néerlandais) est une église romane située sur le territoire de la commune belge de Bertem, dans la province du Brabant flamand. Datant du XIe siècle, l'édifice fut restauré en 1935 et est classé au patrimoine immobilier de la Région flamande. Historique L'église Saint-Pierre de Bertem a été édifiée au XIe siècle. Au XIIIe siècle ont été ajoutées la sacristie nord ainsi qu'une porte sculptée dite « porte du Paradis », au sud du chœur. Le plafond de la nef date de 1900 et la sacristie du XXe siècle. L'église a fait l'objet d'une restauration en 1935. L'église est classée comme monument historique depuis le 1er février 1937 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 41501. Architecture Références Articles connexes Bertem Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Pieters-Bandenkerk (Bertem)

Sint-Pieters-Bandenkerk is de kerk van het Belgisch dorp Bertem. Ze is een van de best bewaarde christelijke cultusgebouwen in Maas-romaanse bouwstijl van Brabant. In de 19e eeuw was de Sint-Pieterskerk echter erg verwaarloosd. In 1874 werd besloten ze af te breken. Alphonse Jacobs schreef in dat jaar echter een verhandeling waarin hij de kerk als een van de belangrijkste uit de Belgische geschiedenis beschreef. Dit wekte de interesse van de overheid en deze verhinderde de afbraak, die trouwens ook niet zou doorgegaan zijn wegens geldgebrek. In 1900 en in 1934-35 werd de kerk gerestaureerd. Op 1 februari 1937 werd de Sint-Pieterskerk als monument beschermd. Enkele bezienswaardigheden zijn: Het Vagevuur: In de 19e eeuw werd dit langs de hoofdtoren van de kerk gebouwd. Het Vagevuur is een soort van 'tempeltje' waarin de notabelen van het dorp begraven werden. De Paradijspoort: Een 13e-eeuwse, laat-romaanse poort. Oorspronkelijk werd ze gebruikt door de heren van Bertem als die het misoffer bijwoonden. Later is ze dichtgemetseld, maar nu geeft ze uit op de in 1935 gebouwde sacristie. Het orgel: Het werd gebouwd in 1829 door de firma Van Peteghem uit Gent, in 1831 werd het geplaatst. Het Onze-Lieve-Vrouwebeeldje: Oorspronkelijk stond het in een kapelletje (het Kappelletje aan de Linde), maar toen dat moest verdwijnen door de aanleg van de A3 werd het overgemaakt aan de kerk. Het beeld is een oude Sedes Sapientiae, met een hoogte van 47 centimeter. Tussen 1971 en 1975 werd het gerestaureerd. Toen werd het gedateerd op het einde van de elfde eeuw. In de loop der jaren zijn alle handen en de stoel van Onze-Lieve-Vrouw verdwenen. Een 17e-eeuwse biechtstoel, een preekstoel en een doopvont uit dezelfde periode en een gotisch kruisbeeld
Château d’Elzenwalle

Le château d’Elzenwalle est un château situé à Voormezele, près d'Ypres, en Flandre-Occidentale (Belgique). Détruit durant la Première Guerre mondiale, il est reconstruit selon les plans de l'architecte Ernest Blerot entre 1920 et 1929. Histoire Lors des événements de la Première Guerre mondiale, le Château d'Elzenwalle occupait une place stratégique, près de Ypres. Il est tantôt occupé par les Allemands, tantôt occupé par les Alliés. La fille de l'architecte, Simone Blerot, avait alors 10 ans et elle nous raconte : "Dans le château, il y avait les Allemands à l'étage et les Anglais dans les grandes caves où, enfant, nous jouions à cache-cache. Le soir, nous entendions les bombardements et des débris d'obus se trouvent encore dans les arbres de la propriété". Contrainte et forcée, la famille doit quitter les lieux et du château il ne restera bientôt plus que des ruines. La famille de Gheus d'Elzenwalle demande alors à leur beau-fils, Ernest Blerot, de reconstruire le château. Il y parvient en utilisant du béton, peu courant à l'époque. La famille d'Ernest y vivra quelques années, ainsi que Simone Blerot et ses enfants. Ensuite, le château est cédé à Monique Blerot qui le revendra en 2004 à un riche homme d'affaires, Paul Gheysens, grand promoteur immobilier de Belgique et propriétaire du Royal Antwerp Football Club. Il rénove entièrement le château, y réside (mais achète aussi le château Ertbrugge de Wijnegem ) et le revend quelques années plus tard[Quand ?]. Description Sa spécificité est que le matériau principal utilisé est le béton, fabriqué à partir des pierres de l'ancien château. Ernest avait dans l'idée d'intégrer le végétal à l'architecture, ce qui est le propre de l'art nouveau. Il souhaitait intégrer le château dans la végétation qui l'entourait afin que celui-ci se fonde dans la masse. À l'origine, des plantes grimpantes recouvraient les murs extérieur. À l'intérieur de la tourelle une éolienne était prévue, innovation pour l'époque, qui était censée alimenter tout le village en électricité; mais ce projet ne vit jamais le jour. Le château comprenait une installation de chauffage par le sol et les murs, ainsi que tout un système de recyclage des eaux usées. Source Association Ernest Blerot, témoignage de Simone Blerot recueilli par les descendants de l'architecte. Notes Portail des châteaux Portail de la Flandre-Occidentale
Elzenwallekasteel

Het Elzenwallekasteel is een kasteel gelegen langs de Kemmelseweg in Voormezele, een deelgemeente van Ieper. Het huidige kasteel werd in 1921 gebouwd. De benaming is ontleend aan de vochtige omgeving die geschikt was voor het planten van elzenstruiken. Het oorspronkelijke kasteel dateerde uit de 18e en 19e eeuw en was gelegen midden in een omwald park. In dit park zijn later enkele restanten van dit oudere kasteel geplaatst, zoals zuilen en beelden. Ten oosten van het kasteel lag De Plas, een gehucht waar onder andere personeelsleden van het kasteel woonden. Het kasteel werd in de Eerste Wereldoorlog verwoest. In 1921 ontwierp architect-aannemer Ernest Blerot uit Brussel een nieuw kasteel dat een mengeling werd van art nouveau en art deco. Door huwelijk werd hij tevens eigenaar van het kasteel. Het kasteel is opgetrokken op de vooroorlogse funderingen van Atrechtse zandsteen. Het is een origineel bouwwerk qua vormgeving en bouwmaterialen, dus sterk verschillend van de traditionele kasteelbouw. De open koepel was bedoeld voor een windgenerator. Het kasteel staat sinds 2009 op de Inventaris Onroerend Erfgoed. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in West-Vlaanderen
Sint-Baafskerk (Mendonk)

De Sint-Baafskerk in de Belgische deelgemeente Mendonk is een kerkgebouw toegewijd aan Bavo van Gent. Deze eenbeukige bakstenen kerk werd rond 1870 totaal heropgebouwd naar de plannen van architect E. De Pierre-Montigny. Ze raakte in 1944 zwaar beschadigd door Duits artillerievuur en in neoromaanse stijl heropgebouwd onder leiding van architect A. Bressers. Childela, een kloosterlinge, droeg de toenmalige kerk op aan Bavo van Gent. In de kerk bewaart men de penitentiesteen waarop, volgens de legende, Bavo zijn hoofd legde om te rusten. Op de plaats waar zijn kluis stond, staat nu de Bavokapel. Bouwgeschiedenis Er is weinig bekend over vroegere eredienstgebouwen op deze plek. Een gevelsteen in de voormalige voorgevel van een oudere kerk vermeldde de heropbouw in 1688. De huidige kerk is in tegenstelling met de vroegere naar het noorden gericht. Een rondboogportaal in de zuidgevel wordt bekroond met een rondboogvenster. De vierkantige toren is afgedekt met een leien naaldspits en voorzien van galmgaten en een uurwerk. Galerij
Stella Mariskerk

De Stella Mariskerk of Sterre der Zeekerk is een kerkgebouw in de tot de West-Vlaamse plaats Zeebrugge behorende Strandwijk, gelegen aan de Stella Marisstraat. Geschiedenis In 1932 werd in de zich ontwikkelende badplaats Strandwijk een kapel opgericht. Deze raakte bouwvallig en in 1955 werd op de plaats van de kapel een kerk ingewijd, die een hulpkerk was van de Sint-Donatuskerk te Zeebrugge. Vanaf 2013 werden in deze kerk ook diensten gehouden voor de Roemeens-Orthodoxe Kerk, door de orthodoxe 12-apostelenparochie Biserica Ortodoxa "Sfintii Apostoli". Gebouw Het betreft een witgeschilderd eenbeukig kerkje met neoromaanse stijlkenmerken. De kerk heeft een vlak afgesloten koor en een vlak afgesloten pseudotransept. De westgevel loopt uit in een klokkentorentje. Het interieur wordt overwelfd door een tongewelf.
Kerkhof van Welle

Het Kerkhof van Welle is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Welle, een deelgemeente van Denderleeuw. Het kerkhof ligt in het dorpscentrum rond de Sint-Pieters-Bandenkerk. Aan de zuidelijke kerkhofmuur hangt een herinneringsplaat voor de gesneuvelde dorpsgenoten uit de beide wereldoorlogen. Brits oorlogsgraf Aan de zuidelijke zijde van de kerk ligt het graf van de Britse soldaat John Bartripp. Hij diende bij het Royal Berkshire Regiment en sneuvelde op 18 mei 1940 in de strijd tegen het oprukkende Duitse leger om de terugtrekking van het Britse Expeditieleger naar Duinkerke veilig te stellen. Zijn graf wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en is daar geregistreerd onder Welle Churchyard.
Campus Middelheim

Campus Middelheim is de naam van een van de campussen van de Universiteit Antwerpen. Ligging De campus ligt tussen de Lindendreef, de Middelheimlaan, de Floraliënlaan en het AZ Middelheim. Aan de andere kant van de Middelheimlaan ligt het Middelheimpark met zijn openluchtmuseum voor moderne beeldhouwkunst. Geschiedenis De campus was vroeger de site van de Koloniale Hogeschool van België. Dit is nog steeds te zien aan de hoofdingang van het A-gebouw, waarboven de Belgisch-Kongolese vlag (de vijfpuntige ster) is afgebeeld. Later vormde het samen met Campus Groenenborger het Rijksuniversitair Centrum Antwerpen. Gebouwen A-gebouw In dit gebouw, gebouwd in 1922 als hoofdgebouw voor de Koloniale Hogeschool, is het grootste gedeelte van de administratie van de buitencampus gevestigd. Tevens is het A-gebouw het oudste gebouw van de campus. B-gebouw Dit is het HealthCity-gebouw (voormalige Sportopolis). Het bevat verschillende sportzalen, een fitnessaccommodatie van Basic-Fit en een bar. C-gebouw Dit gebouw huisvest de personeelsdienst van de universiteit. De villa in koloniale stijl was vroeger de directeurswoning van de Koloniale Hogeschool. D-gebouw In dit gebouw is het studentenrestaurant Komida gevestigd. E-gebouw Hier woont de conciërge van de campus. Vroeger had het ASK hier zijn werklokaal en baatte het een boekenshop uit. Hier zijn de Sportraad en de Studentenraad gehuisvest, evenals de Antwerp Doctoral School. G-gebouw In dit gebouw zijn de departementen Wiskunde en Informatica gehuisvest. Bovendien bevindt zich een grote aula in dit gebouw dat vaak voor lezingen en doctoraatsverdedigingen wordt gebruikt. Ook leercentrum De Parabool bevindt zich hier. I-gebouw Op de gelijkvloerse en 1ste verdieping wordt het departement ICT gehuisvest. Op de 2de verdieping bevindt zich het departement Infrastructuur, de Milieudienst en de dienst Preventie & Bescherming op het werk. Het gebouw is in gebruik sinds september 2014. Studenten Naar jaarlijkse traditie heeft er op Campus Middelheim een Go-Kart-Race plaats, georganiseerd door ASK-Stuwer. De deelnemende studentenverenigingen moeten gedurende 2 manches van een uur zo veel mogelijk rondjes rijden. De club met het hoogste aantal rondjes wint buiten een beker en een jaar faam enkele vaten. Naast de race zelf is er voldoende randanimatie voorzien door de clubs.
Estación de Dendermonde

La estación de Dendermonde es una estación de tren belga situada en Dendermonde, en la provincia de Flandes Oriental, región Flamenca. Pertenece a la línea de S-Trein Antwerpen. Situación ferroviaria La estación se encuentra en la línea línea 57 (Aalst-Lokeren). Historia Intermodalidad Véase también Referencias
Station Dendermonde

Station Dendermonde is een spoorwegknooppunt in de stad Dendermonde. Geschiedenis Het station opende in 1837 samen met spoorlijn 53 (Mechelen - Gent-Zuid). In 1853 volgde via spoorlijn 57 de verbinding met Aalst en in 1856 met Lokeren. In 1877 werd spoorlijn 56 (Dendermonde - Hamme - Sint-Niklaas) geopend. In 1880 werd Dendermonde op spoorlijn 52 (Dendermonde - Puurs - Antwerpen-Zuid) aangesloten en in 1881 volgde uiteindelijk spoorlijn 60 die Dendermonde met Asse en Brussel-Noord verbindt. In 1940 brandde het houten station uit 1880 volledig af. Onmiddellijk werd door de bezetter opdracht gegeven tot de bouw van een nieuw station. De vermoedelijke architecten zijn Josse en Maurice Van Kriekinge. Het nieuwe gebouw werd opgetrokken in gele baksteen. De kubusvormige ontvangsthal in het midden wordt geflankeerd door een rechthoekige klokkentoren. Iets ten noordoosten van het huidige stationsgebouw staat het oude stationsgebouw uit 1849. Dat oude stationsgebouw staat in 2026 te koop. Op 2 juni 1957 werd het reizigersverkeer op spoorlijn 56 opgeheven. Op 31 mei 1964 werd de verbinding met Aalst verbroken (spoorlijn 57). Hierdoor is Aalst vandaag de dag niet rechtstreeks per spoor verbonden met de provincie Antwerpen. Men dient nu om te reizen via Brussel of Schellebelle. De spoorwegbedding tussen Dendermonde en Aalst is echter nog volledig in handen van Infrabel. De NMBS onderzoekt de heropening van deze spoorwegschakel. Vanaf 2024 is een vernieuwing van het station gepland, waarbij de smalle reizigerstunnel vervangen wordt door een reizigersgang boven de sporen en de lage perrons verhoogd. Galerij Treindienst Het station van Dendermonde is het eindpunt van het Gewestelijk ExpresNet van Brussel met verbindingen S3 Dendermonde - Zottegem en S10 Dendermonde - Brussel-Zuid - Aalst. Dendermonde is eveneens het eindpunt van de S-trein van Antwerpen met de S34 Dendermonde - Lokeren - Antwerpen-Centraal. Tussen station Dendermonde en station Puurs loopt de toeristische stoomspoorlijn Dendermonde-Puurs. Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Viaduct van Remouchamps (spoor)

Het viaduct van Remouchamps is een spoorwegviaduct in Remouchamps in de gemeente Aywaille. Het viaduct is een deel van spoorlijn 42 en overspant de Amblève en de N633. Het is niet te verwarren met het gelijknamige en veel grotere viaduct van Remouchamps dat deel uitmaakt van de A26/E25 en de vallei van de Amblève van noord naar zuid overspant. Het viaduct is een boogbrug. Oorspronkelijk was de brug in 1883 opgebouwd met alleen bogen over de vallei en als centrale overspanning over de Amblève een stalen vakwerkconstructie. De genie van het Belgische leger dynamiteerde de brug op 10 mei 1940 om de opmars van de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog te vertragen. De Duitse bezetter zou de brug minder dan een jaar later identiek laten herbouwen door de Luikse firma Pieux-Franki. Het viaduct werd op 9 augustus 1944 een tweede maal opgeblazen, ditmaal door de verzetsbeweging van de Partisans d'Ourthe-Amblève. Na de oorlog werd de brug tussen 1947 en 1948 terug volledig herbouwd in natuursteen, met over de hele lengte bogen (ook over de rivier). Het ganse viaduct is 138 meter lang.
Chapelle des Lapins

La Chapelle des Lapins ou chapelle Keune (en néerlandais Keunekapel, en flamand occidental Keunekapelle) est une ancienne chapelle, dorénavant espace d'exposition, située dans la station balnéaire de Saint-Idesbald, dans la commune de Coxyde en Flandre-Occidentale. Par arrêté ministériel du 7 novembre 1985, la chapelle a été classée monument historique. Histoire Après la construction de l'hôtel des Dunes, la famille Lafosse, installée à Bruxelles, passait régulièrement ses vacances à Saint-Idesbald, où elle possédait un vaste terrain. L'un de leurs fils, prêtre, devait parcourir une longue distance pour se rendre à l'église du village de Coxyde. En 1906, le baron Lafosse décida donc de faire construire une chapelle, persuadé qu'elle contribuerait immédiatement à la prospérité de la station balnéaire. La chapelle des Lapins fut construite par l'architecte Alfred Knein (qui avait déjà conçu un entrepôt bruxellois pour la famille), sans autorisation du diocèse. Elle fut consacrée le 23 juillet 1907 par le doyen de Furnes Ostyn. La même année, elle ouvrit ses portes au culte. Durant la Première Guerre mondiale, de nombreux réfugiés de Nieuport vinrent y prier et elle devint église paroissiale. La chapelle étant devenue trop petite pour accueillir le nombre croissant de fidèles dans les années 1930, et en raison de la construction de la nouvelle église Saint-Idesbald sur l'avenue de la plage, elle fut fermée aux offices en 1935. Vendue à un peintre, elle fut transformée en villa, sans que sa façade ne soit modifiée. En 1980, la commune de Coxyde acquit la « chapelle des Lapins » et la transforma en un lieu d'exposition. Style Le bâtiment, une structure en briques blanchies à la chaux, est ancré au sol et coiffé d'un toit à pignon en saillie. Il s'inspire des maisons de pêcheurs traditionnelles de la côte ouest belge, dont il reprend notamment les contreforts, le relief dunaire a été respecté. L'entrée se situe sous un auvent, et la façade se termine par un clocher à toit plat. Nom Le nom n'est apparu qu'après les années 1940. Les dunes entourant la chapelle étaient un lieu de prédilection pour de nombreux « lapins des dunes », d'où la Chapelle Keune (lapin en flamand occidental) ou Chapelle des Lapins. Jardin des statues En 2000, un jardin des statues a été créé dans le jardin entourant la chapelle. On y trouve notamment des sculptures de Francine van Mieghem et Jan Dieusaert. Références 51° 06′ 35,67″ N, 2° 36′ 57,3″ E Portail de la Flandre-Occidentale
Keunekapel

De Keunekapel is een voormalige kapel, tegenwoordig tentoonstellingsruimte in de West-Vlaamse badplaats Sint-Idesbald. Bij Ministerieel Besluit van 07/11/1985 werd de Keunekapel een beschermd monument. Geschiedenis De Brusselse familie Lafosse bracht na de bouw van het Hotel des Dunes regelmatig haar vakantie door in Sint-Idesbald, waar ze een grote lap grond bezat. Een van hun zonen was priester en moest telkens een lange weg afleggen om naar de kerk te gaan in Koksijde-dorp.In 1906 besliste baron Lafosse daarom een kapel te bouwen, die volgens hem meteen een bloei van de badplaats zou teweegbrengen. De Keunekapel werd gebouwd door architect Alfred Knein (die al een Brussels pakhuis voor de familie had ontworpen), zonder toelating van het bisdom. Ze werd ingewijd op 23 juli 1907 door de Veurnse deken Ostyn. In 1907 werd ze opengesteld voor de erediensten. Tijdens de Eerste Wereldoorlog kwamen er heel wat Nieuwpoortse vluchtelingen bidden. Doordat de kapel al in de jaren 30 te klein werd voor de vele kerkgangers en door de nieuwe Sint-Idesbalduskerk in de Strandlaan werd ze voor de erediensten gesloten in 1935. De kapel werd verkocht aan een kunstschilder en werd omgebouwd tot villa, zonder iets te wijzigen aan het buitenzicht. In 1980 kocht de gemeente Koksijde de “keunekapel” en werd er een tentoonstelling ingericht. Stijl Het gebouw is een verankerd, witgekalkt bakstenen gebouw onder overkragend zadeldak en is geïnspireerd op bestaande vissershuisjes aan de Westkust, met bijvoorbeeld steunberen; Het duinenreliëf werd gerespecteerd. De inkom bevindt zich onder luifel en die gevel loopt uit op en vlak gehouden klokkentorentje. Benaming De benaming is pas ontstaan na 1940. De duinen rondom de kapel waren een favoriete plek voor tal van ‘duinekonijntjes’, vandaar Keunekapel (Konijnenkapel). Beeldentuin In 2000 werd in de onmliggende tuin een beeldentuin ingericht met beelden van onder anderen Francine van Mieghem en Jan Dieusaert. Externe links Informatie over de Keunekapel[dode link] op inwoner.koksijde.be