NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hedge Row Trench Cemetery

Hedge Row Trench Cemetery is een kleine Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Zillebeke, een deelgemeente van Ieper. De begraafplaats ligt 1,8 km ten zuidwesten van Zillebeke dorp in het provinciedomein De Palingbeek en is via een 300 m lang graspad bereikbaar vanaf de Verbrandemolenstraat. Ze werd ontworpen door John Truelove en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het terrein is 676 m² groot en is omgeven door een bakstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat centraal opgesteld. Er liggen 96 Britten (waarvan 2 niet geïdentificeerd konden worden) en 2 Canadezen begraven. Vlakbij bevinden zich ook nog Woods Cemetery en First D.C.L.I. Cemetery, The Bluff. Geschiedenis De naam van deze begraafplaats heeft zijn oorsprong door een nabijgelegen boerderij die Hagereke heette, wat "hagen rij" betekent. Vroeger werd ze soms ook Ravine Wood Cemetery genoemd. De eerste slachtoffers werden er op 24 maart 1915 begraven en de laatste op 18 september 1917. Tijdens het Duitse lenteoffensief in april 1918 kwam dit terrein in handen van de Duitsers maar werd op 28 september 1918 heroverd door de Britten. Door de nabijheid van het Kanaal Ieper-Komen en de strategisch belangrijke hoogte The Bluff werd dit terrein door de hevige gevechten en artilleriebeschietingen zodanig beschadigd dat de graven niet meer gelokaliseerd konden worden. Daarom heeft men na de oorlog alle oorspronkelijke graven als Special Memorials opgericht en deze in een cirkel rondom het Cross of Sacrifice opgesteld. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Graven G. Wells, korporaal bij het London Regiment werd onderscheiden met de Military Medal (MM). Walter Alfred Stokes, schutter bij de Rifle Brigade was 17 jaar toen hij sneuvelde. Externe links Hedge Row Trench Cemetery op de website van de CWGC. Hedge Row Trench Cemetery op de website van WO1.be Hedge Row Trench Cemetery LEGO In maart 2022 bouwden Ieperlingen Corneel Clarys en Youri Van Miegroet gedurende meer dan 100uur aan de meer den 22.000 tellende Hedge Row Trench in LEGO
Church of Our Lady, Melsele

The Church of Our Lady (Dutch: Onze-Lieve-Vrouwekerk) is a Roman Catholic parish church in Melsele, in the municipality of Beveren, in East Flanders, Belgium. It is a registered heritage site (beschermd erfgoed). History The church was first mentioned in writing in 1055. The current building, primarily Gothic, was built from the 13th to the 17th century. As of 1936, the three choirs were registered monuments, whereas the whole building was registered in 1982. In 1995, original paintings of the 15th-century vault were discovered in the upper choir. In 2001, the restoration of the church was nominated for the Flemish Monument Award. Organ The pipe organ of the church dates back to the 18th century. Its latest restoration took place in 1989. The organ belongs to the Melsele Organ Committee (Orgelcomité Melsele), an association without a lucrative purpose. Each year, an organ concert takes place in the church. References Further reading Anthony, Demey (1981). "7N1 (B-L)". Inventaris van het cultuurbezit in België, Architectuur, Provincie Oost-Vlaanderen, Arrondissement Sint-Niklaas, Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen (in Dutch). Brussels - Gent.: CS1 maint: location missing publisher (link)
Église Notre-Dame de Melsele

L'église Notre-Dame de Melsele (en néerlandais : Onze-Lieve-Vrouwekerk van Melsele) est une église catholique située dans le village de Melsele et la commune de Beveren, dans la province de Flandre-Orientale en Belgique. Il s'agit d'un monument classé. Historique L'église est mentionnée pour la première fois dans un document écrit en 1055. L'édifice actuel, essentiellement gothique, est construit du XIIIe au XVIIe siècle. En 1936, les trois chœurs sont déjà protégés comme monuments, tandis que l'intégralité de l'édifice est protégée en 1982. En 1995, des peintures originales de la voûte du XVe siècle sont découvertes dans le haut chœur. En 2001, la restauration de l'église Notre-Dame est nommée au prix du Monument flamand (nl). Orgue L'orgue de l'église date du XVIIIe siècle. Il est restauré pour la dernière fois en 1989. Il est géré par le Comité d'orgue de Melsele, une association à but non lucratif. Chaque année, un concert d'orgue a lieu en l'église Notre-Dame. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Onze-Lieve-Vrouwekerk (Melsele) » (voir la liste des auteurs). Bibliographie (nl) Anthony Demey, Inventaris van het cultuurbezit in België, Architectuur, Provincie Oost-Vlaanderen, Arrondissement Sint-Niklaas, Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen, Bruxelles - Gent., 1981, « 7N1 (B-L) ». Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Flandre-Orientale Portail de la protection du patrimoine
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Melsele)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van het Belgische dorp Melsele in de provincie Oost-Vlaanderen. Geschiedenis De kerk werd voor het eerst vermeld in 1055. Het huidige gebouw, grotendeels gotisch, werd van de 13e tot de 17e eeuw gebouwd in witte zandsteen; het transept dateert uit ca. 1400, het koor ca. 1500. Oorspronkelijk stonden in de kerk verschillende altaren in barokke stijl gesneden, maar deze werden in de 19e eeuw vervangen door de huidige neogotische altaren. In 1936 werden al drie koren van de kerk beschermd als monument, waar zich verschillende sluitstenen bevinden uit de late gotiek. In 1936 werden de drie koren als beschermd monument vastgelegd, en in 1982 de gehele kerk. In 1995 werden originele fresco's uit de 15e eeuw ontdekt in de gewelven van het hoogkoor. In 2001 werd de restauratie van de Onze-Lieve-Vrouwekerk genomineerd voor de Vlaamse Monumentenprijs. In 2023 werd de kerk opgenomen als vastgesteld bouwkundig erfgoed. Interieur en patrimonium In de kerk bevindt zich een rijke verzameling aan patrimonium, waaronder een cyclus van schilderijen die de Rozenkrans verbeeldt en een doek geschilderd naar José de Ribera. De kerk bevat baroksnijwerk, waaronder een biechtstoel en koorgestoelte gesneden door Jean-Baptiste de Wree. Daarnaast wordt er ook belangrijke verzameling textiel bewaard, waarvan een oud gotisch parement dat door Henri Van Severen werd gerestaureerd. Elk jaar worden er orgelconcerten gegeven op het orgel uit 1749, gebouwd door Louis II de la Haye. De laatste restauratie vond plaats in 1969. Het instrument wordt beheerd door het Orgelcomité Melsele (vzw). Galerij
Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemelopnemingskerk (Moelingen)

De Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemel-Opnemingskerk is een kerkgebouw in Moelingen in de Belgische gemeente Voeren in Limburg. De kerk staat aan het Kerkplein met op het plein een obelisk. Aan de noordkant bevindt zich het kerkhof. De kerk is de parochiekerk van het dorp en gewijd aan de opneming van Maria in de hemel: de Maria-Tenhemelopneming. Opbouw Het gebouw is een pseudo-basicale kruiskerk in Maaslands-gotische stijl en bestaat uit een voorstaande westtoren, een driebeukig schip met drie traveeën, een transept en een koor met twee rechte traveeën en een driezijdige sluiting. De toren is vierkant van vorm en opgetrokken in breuksteen in onregelmatig verband, in de hoofdzaak met kalksteen. Ze heeft drie geledingen, waarvan de bovenste geleding door middel van gesmede ijzeren muurankers met krullen zwaar verankerd is. De toren heeft van oorsprong kleine rechthoekige vensters als muuropeningen. In de noordzijde bevindt zich het portaal uit de 17e eeuw, bestaande uit een rondboogdeur met kalkstenen omlijsting met negblokken met daarboven een neoclassicistisch rondboogvenster uit de 19e eeuw in een omlijsting van hardsteen. De toren wordt bekroond met een ingesnoerde naaldspits. De middenbeuk is in breuksteen opgetrokken net als de toren, voornamelijk in kalksteen. De noordelijke zijbeuk heeft een neogotische gevel van baksteen. Het transept en het koor zijn ook in neogotische stijl opgetrokken in baksteen. De noordgevel van de zijbeuk, het transept en het koor zijn ieder afgewerkt met hardstenen lijsten en hardstenen afdekkingen. De plint is van breuksteen. Onder de kroonlijst bevindt zich een dubbel bakstenen dropmotief. Het gebouw heeft verder spitsboogvensters met in helderrode baksteen de omlijsting en maaswerk van zacht geel natuursteen. De zuidgevel van de zuidelijke zijbeuk heeft neogotische vensters, maar heeft ook muurdelen die van een eerdere periode stammen, met elementen van mergelstenen uit de 16e of vroeg 17e eeuw. Het gebouw wordt gedekt door zadeldaken en lessenaarsdaken van leien. De middenbeuk wordt overwelft door een afgevlakt tongewelf. Boven de zijbeuken is er een overwelving door middel van een vlakke zoldering. Boven het transept bevinden zich neogotische houten zolderingen. Boven het koor bevindt zich een houten spitstongewelf. Tussen de middenbeuk en de beide zijbeuken bevindt zich een spitsboogarcade op kalkstenen zuilen in vroeg-gotische stijl met waterbladkapiteel. Geschiedenis In de 12e eeuw werd de huidige romaanse toren gebouwd. In de middeleeuwen werd het vroeg-gotische schip gebouwd. Uit mogelijk in de tweede helft van de 16e eeuw stammen de latere buitenmuren van het schip. In 1906-1907 werd het neogotische transept en het koor gebouwd naar het ontwerp van M. Christiaens.
Sint-Simon en Judaskerk (Gentbrugge)

De HH. Simon en Judas-Thaddeuskerk in de Belgische deelgemeente Gentbrugge is een neogotisch kerkgebouw, toegewijd aan apostel Simon en Judas Thaddeus. De kerk is een driebeukig gebouw met een westertoren die tussen 1868 en 1872 werd opgetrokken en ingewijd door bisschop Hendrik-Frans Bracq. Ze verving een in 1873 gesloopte vroeggotische 15e-eeuwse kerk die iets noordelijker stond. Een groot kruis op het kerkhof geeft de plek aan waar het altaar van deze verdwenen kerk stond. De doopvont van de huidige kerk komt uit de kerk van de 15e eeuw. De preek- en biechtstoel van de oude kerk staan nu in de iets verderop gelegen kerk van Sint-Antonius van Padua. Deze vrij grote kerk was een reactie van de katholieken tegen het opkomend socialisme. Het kerkhof Op het kerkhof van Gentbrugge ligt componist Emiel Hullebroeck, zijn broer beeldhouwer Jos Hullebroeck, de tuinbouwkundige Louis Benoît Van Houtte, minister Placide De Paepe, de krachtpatser John Massis en de directeur van het Gentse muziekconservatorium Adolphe Samuel begraven. Opvallend zijn ook de grafmonumenten van adellijke families die de 21 kastelen bewoonden die Gentbrugge na de Tweede Wereldoorlog nog telde. Daarvan resten er anno 2010 nog 7. Prinses Maria Borissovna Gagarine en haar echtgenoot Antoine Cardon de Lichtbuer hebben hier hun laatste rustplaats gevonden. Ze woonden in het Gentbrugse kasteel de Oude Kluis aan de Gentbruggekouter.
Oostmalle Airfield

Oostmalle Airfield (IATA: OBL, ICAO: EBZR) is an airport in the Antwerp province of the Flemish Region of Belgium. It is located east of the town of Zoersel, south of the town of Oostmalle, and west of the town of Wechelderzande, in the municipality of Malle. See also List of airports in Belgium References External links Zoersel - Oostmalle (EBZR) Accident history for OBL at Aviation Safety Network Aero Para Club der Kempen (Dutch) Zweefvliegen Zoersel-Oostmalle Belgie (Dutch language)
Oostmalle Air Base

Oostmalle Air Base (IATA: OBL, ICAO: EBZR) är en militär och privat flygplats i Belgien. Den ligger i provinsen Antwerpen och regionen Flandern, i den norra delen av landet, 50 km nordost om huvudstaden Bryssel. Oostmalle Air Base ligger 14 meter över havet. Terrängen runt Oostmalle Air Base är mycket platt. Närmaste större samhälle är Turnhout, 14,8 km öster om Oostmalle Air Base. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Oostmalle Air Base.
Moorsele Airfield

Moorsele Airfield (ICAO: EBMO) is a recreational airfield located in Moorsele, a village in the municipality of Wevelgem in Belgium. It is operated by Vliegveld Moorsele VZW and was formerly operated by the Belgian Air Component. It is mainly used as a light general aviation field for ULM and parachuting activities. See also List of airports in Belgium References External links Airfield guide (PDF) Local airclub (in Dutch language)
Base aérienne de Moorsele

La base aérienne de Moorsele (code IATA : / • code OACI : EBMO) est un aérodrome militaire se situant à Moorsele (non loin de Courtrai), dans la province de Flandre Occidentale, en Belgique. Il n'abrite plus d'avions de l'armée de l'air mais est encore utilisé pour les ULM et le parachutisme. Il dispose d'une piste en herbe de 650 mètres de longueur orientée 04/22. Annexe Notes et références Portail de l’aéronautique Portail de l’histoire militaire Portail de la Flandre-Occidentale
Militair vliegveld Moorsele

Luchthaven Moorsele (ICAO: EBMO) is een militair vliegveld van de Belgische luchtmacht gelegen in Moorsele, een deelgemeente van Wevelgem in België. Beschrijving Er zijn regelmatig militaire activiteiten op het domein, waaronder oefeningen van de luchtmacht. Middels meerdere concessies wordt het vliegveld intensief gebruikt voor recreatievluchten, waaronder ULM en parachutespringen. Het civiele beheer van deze activiteiten wordt gecoördineerd door de vzw Vliegveld Moorsele. Geschiedenis Het vliegveld werd oorspronkelijk in 1917 door de Duitse bezetter aangelegd tijdens de Eerste Wereldoorlog. In de Tweede Wereldoorlog werd het terrein verder uitgebouwd met bunkers en verdedigingswerken, waarvan sommige restanten nog zichtbaar zijn in de directe omgeving. Na de oorlog bleef het terrein eigendom van Defensie, maar ontwikkelde het zich tot een belangrijk centrum voor recreatieve luchtvaart in West-Vlaanderen. Infrastructuur Het vliegveld beschikt over één onverharde startbaan van gras (baan 04/22) met een lengte van 650 meter. Vanwege de ondergrond en de beperkte lengte is het vliegveld voornamelijk geschikt voor lichte sportvliegtuigen, helikopters en toestellen voor para-dropping. Toekomst: Nieuw Kwartierplan (2026) In maart 2026 maakte Defensie bekend fors te investeren in zowel bestaande als nieuwe legerbasissen. Voor Moorsele betekent dit een herwaardering van het domein binnen het nieuwe kwartierplan: Operationele herwaardering: Waar het vliegveld voorheen vooral als reserve- of recreatieveld diende, wordt het nu opnieuw steviger verankerd in de militaire structuur van West-Vlaanderen. Dit houdt in dat er investeringen komen in de basisinfrastructuur om de operationele inzetbaarheid te verhogen. Militair-Civiele balans: Hoewel Defensie de aanwezigheid versterkt, blijft de focus liggen op een gedeeld gebruik. Er wordt gezocht naar een synergie waarbij militaire trainingen en de bestaande recreatieve concessies (zoals parachutespringen) naast elkaar kunnen blijven bestaan. Duurzame ontwikkeling: De investeringen maken deel uit van een bredere visie om militaire kwartieren te moderniseren, waarbij ook aandacht is voor energie-efficiëntie en natuurbehoud op het uitgestrekte grasdomein. Evenementen Om de twee jaar vindt op het terrein het Vliegfeest Moorsele plaats. Dit evenement trekt duizenden bezoekers en biedt een programma met vliegshows, tentoonstellingen van historische vliegtuigen en luchtdopen.
Muizenbrug

De Muizenbrug is een betonnen liggerbrug over de Dijle in Muizen, een deelgemeente van Mechelen. De brug bestaat uit één overspanning van 29 m, de breedte bedraagt 10 m. De brug is deel van de weg die Muizen met Bonheiden verbindt. De huidige brug werd in 1970 gebouwd.
Brug bij Genk

De brug bij Genk is een stalen boogbrug over het Albertkanaal in de Belgische stad Genk. De brug maakt deel uit van de gewestweg N76 (Westerring) en ligt ten westen van het Genkse havengebied. In 2016 werd de doorvaarthoogte van de brug met ongeveer 2 meter verhoogd, namelijk van 7,2 meter naar 9,1 meter.
Ramscappelle Road Military Cemetery

Founded in 1917, the Ramscappelle Road Military Cemetery is located two kilometers east of the city of Nieuwpoort in the province of West Flanders (West-Vlaanderen), Belgium. It is on the N367 (Brugse Steenweg), the road which leads from Nieuwpoort to the village of Sint-Joris, near the intersection with Ramscappelle Road (Ramskapellestraat). Design Ramscappelle Road Military Cemetery was designed by British architect Sir Edwin Lutyens, one of three principal architects that had been appointed by the Imperial War Graves Commission (now Commonwealth War Graves Commission) to design military cemeteries in France and Belgium, as well as memorials. Lutyens drew up the design for the cemetery on location. Later, a toolhouse, shelter, and south side wall were added to the design by assistant architect George Goldsmith. There is a War Stone, also known as a Stone of Remembrance, on the east side of the graveyard. This was designed by Lutyens for the Imperial War Graves Commission (now the Commonwealth War Graves Commission). It generally denotes a war cemetery with at least one thousand graves. Ramscappelle is an exception to this. The biblical phrase "Their Name Liveth For Evermore" on the War Stone was selected by author Rudyard Kipling. It is found on Stones of Remembrance around the world. Kipling, a member of the Imperial War Graves Commission (now Commonwealth War Graves Commission), also chose the phrase "Known unto God" for the gravestones of the unidentified. The Cross of Sacrifice directly opposite the War Stone, on the west side of the graveyard, was designed by Sir Reginald Blomfield, also for the commission. It usually indicates a war cemetery with at least fifty burials. Interments Ramscappelle Road Military Cemetery started with Plot 1 in the middle of the graveyard. Most of the interments in Plot 1 were made in July and August 1917. The burial ground was substantially enlarged after the Armistice of November 1918. At that time, the remains of the deceased from the battlefields and a number of smaller cemeteries were brought to Ramscappelle for interment. Those smaller burial grounds included: Boitshoucke Churchyard Ghistelles German Cemetery Middelkerke German Cemetery Nieuport Military Cemetery Nieuport-Bains Military Cemeteries Currently, there are 841 Commonwealth casualties of World War I who are either buried or commemorated in Ramscappelle Road Military Cemetery. Of those, 312 are unidentified. Included in that number are 26 special memorials to those initially interred at Nieuport or Nieuport-Bains, and whose graves were destroyed in battle. In addition to the above, 2 unidentified Foreign National burials are present, for a total of 843 graves in the cemetery. There are 529 identified casualties at Ramscappelle. Among those interred in the cemetery are World War I British flying aces Lieutenant Lionel Ashfield and Captain Harold Mellings. References External links Photographs at the Central Council of Church Bell Ringers Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission.
Verbindingsdok (Antwerpen)

Het Verbindingsdok ligt in het noorden van Antwerpen en verbindt het Willemdok met het Kattendijkdok. Het Verbindingsdok is 85 meter lang op 50,18 meter breed en is 3,33 meter diep en in 1869 aangelegd. Vanaf hier aan de Willembrug, een definitief buiten dienst gestelde draaibrug, wordt de dokdiepte 3,33 meter. Aan de noordkant van het dok ligt de Londenbrug van 17,17 meter doorgangbreedte voor schepen. De Londenbrug is een ophaalbrug met 2 rijvakken. Zij verbindt de brede Amsterdamstraat, vanaf de Rijnkaai, naar de vernieuwd aangelegde Londenstraat. De Londenbrug was voorzien met noodsasdeuren die gesloopt zijn in 1978. Inhuldiging Op 10 oktober 1869 werd het Verbindingsdok feestelijk ingehuldigd. De schilders Frans Hens en Eugeen Yoors hebben deze inhuldiging geschilderd en op doek vereeuwigd. Het Belgische koopvaardijschip "David Verbist" van de gelijknamige rederij wordt het nieuwe dok binnengesleept met een stoomsleepboot. Op de achtergrond ziet men de pak- en handelshuizen van de Godefriduskaai en de kathedraal. Op de hoek rechts van het schilderij staat het hoekhuis aan de Westkaai, waar zich vroeger het eethuis-restaurant "De Weber" bevond. Eilandje Door de aanleg van het Verbindingsdok kwam de woonwijk aan de Amsterdamstraat en Rijnkaai gelegen tussen Willemdok, Bonapartedok, Bonapartesluis, Schelde, Kattendijksluis, Sasdok, Kattendijkdok en het Verbindingsdok op een eiland te liggen. Er werd al snel van het Eilandje gesproken. Later gebruikte men die naam ook voor de later ontstane eilanden en schiereilanden in het oude havengebied ten zuiden van de as Royerssluis-Albertkanaal. Tweede Wereldoorlog Rondom dit dok aan de Oost- en Westkaai, stonden vroeger - nu nog alleen aan de Oostkaai en aan de Scheldekaai nabij het Loodswezen - hoge ijzeren gepinde hekken voor de "gates". Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het havengebied verboden terrein voor de Antwerpse inwoners. Alleen de Duitsers, de Wehrmacht en de Kriegsmarine mochten op deze kaaien komen, en uitsluitend havenarbeiders en andere personen, zoals bemanningen van schepen en personen die iets te maken hadden met scheepvaart, mochten met speciale havenpasjes, door de "gates" komen. Na de bevrijding in september 1944, werd deze taak overgenomen door de Amerikanen. Deze gaven de doorgangen naar het havengebied de naam "gates". Ook toen mochten alleen havenarbeiders en personen die iets te maken hadden met de scheepvaart, met een pas erdoorheen. De haven was toen nog niet zo vér uitgebreid als nu, zodat deze oude dokken gebruikt werden om het lossen van oorlogsmateriaal en manschappen, uit de Liberty- en Victory-schepen. Rondvaartboten Aan het Verbindingsdok liggen aan de westkant, op de nrs. 13 en 15, de rondvaartboten van Antwerpen, met op- en afstapplaatsen voor de toeristen. Vroeger was het FLANDRIA die de dienst uitmaakte. Nu is het de rederij ANTVERPIA die de rondvaarten in de haven verzorgt. Aan de oostkant van het dok op nº 24 liggen bunkerschepen van deze rederij.
Hôtel Solvay

Hôtel Solvay je secesní dům, který se nachází v belgické metropoli Bruselu na Avenue Louise (č. p. 81). Vznikl na přelomu 19. a 20. století. Jeho architektem byl Victor Horta. Výstavba byla zahájena v roce 1898 a dokončena roku 1900. Dům byl vybudován (a pojmenován) pro Armanda Solvaye, syna bohatého belgického průmyslníka a chemika Ernesta Solvaye. Díky vysokému rozpočtu, který dostal Victor Horta pro výstavbu tohoto domu, mohl architekt vybrat ty nejlepší materiály a stavební postupy pro zbudování stavby. Sám Horta navrhl každý detail budovy; nábytek, koberce, osvětlení, ba dokonce i zvonky. Pracoval s velmi kvalitními materiály, mezi které patřil mramor, onyx, tropické dřevo bronz aj. Pro tvorbu schodiště v domě spolupracoval Horta s malířem Théem van Rysselberghem. V 50. letech 20. století koupila od Solvaye dům rodina Wittamerů, která jej vzorně udržovala a obnovila do původního stavu. V současné době dům, který je zapsán spolu s ostatními díly Victora Horty v Bruselu na seznam kulturního dědictví UNESCO nicméně není veřejně přístupný. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hôtel Solvay na Wikimedia Commons