NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Zèg

De Zèg, vaak geschreven als de Zig en de Zeg, is een natuurgebied tussen Kinrooi en Molenbeersel. Het is 66 ha groot en wordt beheerd door Limburgs Landschap vzw. Geschiedenis De Zèg is een oude gebiedsnaam. Zèg is de Limburgse benaming voor de moeraszegge. Tot 1850 was de Zèg zeer drassig, door wisselende waterstanden van de Abeek en door het afgraven van turf. Omstreeks 1870 werden de randzones van het gebied drooggelegd dankzij de Lossing. De zone tussen de Abeek en de Lossing bleef nat. De eigenaars richtten acht visvijvers in. Het gebied kende een rijke flora en fauna. Alfred Van Beneden, hoogleraar aan de Universiteit van Luik, maakte een inventaris van de vele watervogels die er broedden. In de jaren 1960 en 1970 daalde het waterpeil op de Abeek en de Lossing. De eigenaars lieten de vijvers leeglopen en plantten populieren en naaldbomen. In de jaren 1990 bracht Limburgs Landschap vzw de gedeelten van de Zèg opnieuw samen. Tussen de Abeek en de Lossing werd opnieuw een waterrijk gebied geschapen (35 ha) door stuwen te plaatsen en graafwerken uit te voeren. Monument Tijdens de werken werden onderdelen van een Britse bommenwerper gevonden, neergestort tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het blad van een propeller werd verwerkt in een monument. Dit monument werd onthuld in 2004, gelijktijdig met de oplevering van de vijvers. Externe link Natuurgebied De Zig - Limburgs Landschap
Watermolen te Mol

De Watermolen te Mol is een naamloze watermolen op de Molse Nete in het centrum van de Belgische gemeente Mol. Ze is gelegen aan Het Getouw, iets ten oosten van het centrum en deed dienst als korenmolen. De molen bestond mogelijk al in 774, maar weer waarschijnlijk is de datering tussen 800 en 1000. In 1223 werd het bezit van de molen betwist tussen de Abdij van Corbie en de heer van Mol. De laatste verwierf de molen, die dienstdeed als banmolen. In de 14e eeuw werd de Molse Nete deels verlegd naar de Scheppelijke Nete om de watervoorziening van de molen te garanderen en tevens bevloeiing van de beemden mogelijk te maken. Niettemin kwamen er sinds die tijd klachten over wateroverlast. Omstreeks 1580 werd de molen door krijgshandelingen verwoest en in 1758 werd ze herbouwd tot het huidige gebouw, dat echter kleiner is dan het oorspronkelijke. In 1789 werd het ancien régime afgeschaft en daarmee ook het instituut banmolen. Gevolg was dat de molen nu onderhevig was aan concurrentie waardoor het belang ervan afnam. In 1906 werd de molen onteigend door de gemeente, waarna ze nog gewerkt heeft tot 1910. Toen liet de gemeente Mol de sluis en het waterrad afbreken om de wateroverlast te verminderen. Later is ook het molenhuis verdwenen. Het molengebouw werd in 1985 gerenoveerd, maar het maalwerk was reeds verdwenen. In 2005 werd een nieuw houten waterrad geplaatst. De molen wordt beheerd door Natuurvereniging "De Gagel" die er een klein natuureducatief centrum, "De Beekjuffer" geheten, in heeft gevestigd. Externe bron Molenecho's Watermolen in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
Rauwse Meer

Het Rauwse Meer is een kunstmatig aangelegd Belgisch meer. Het meer ligt op het grondgebied van de gemeente Mol ten noorden van het kerkdorp Rauw en heeft een oppervlakte van 133 hectare (of 1,33 km²). Daarmee is het een van de grootste meren in België. In de volksmond staat dit meer bekend als de "put van 't Rauw". Ten noorden van het meer bevindt zich het natuurgebied De Maat, en verderop bevindt zich De Blauwe Kei. Aan de zuidwestelijke oever van het meer bevindt zich het vakantiedorp Kempense Meren. Het Rauwse Meer is een van de meren die voortkomen uit de zandgroeves die vroeger werden gebruikt voor de ontginning van kwarts, bekend als het roemrijke Molse witte zand. Ze werden onder meer onder impuls van zandwinningsbedrijf Sibelco volledig omgevormd tot natuurgebied. Het gebied wordt zowel in de winter als in de zomer veel gebruikt door wandelaars vanwege de mooie omgeving. In de buurt bevindt zich ook 't Kristallijn, een tentoonstellingsruimte waar geregeld tentoonstellingen plaatsvinden.
Station Maldegem

Station Maldegem is een voormalig spoorwegstation langs de oude spoorlijn 58 (Maldegem–Eeklo) in de gemeente Maldegem. Het station werd gebouwd bij de opening van de lijn in 1862. In 1923 werd het station uitgebreid met de rechtse aanbouw en in 1931 werd nog een dienstgebouw rechts van het station gebouwd. In 1934 werd nog een nieuwe goederenloods gebouwd. Nadat de NMBS de sectie sloot, is het witgeschilderde station in 1990 eigendom geworden van de vereniging Stoomtrein Maldegem-Eeklo, die de gebouwen en de site tegenwoordig gebruikt als depot en basis. Jaarlijks wordt op de stationssite het Stoomfestival gehouden. In 2008 verrees een nieuwe materieelloods op de site. Door de twee spoorbreedten is de stationssite uniek: nergens anders in België baat één vereniging op één site twee spoorbreedten uit. Sinds 2004 is het station beschermd als monument. Treindienst
Résidence Nord

Die Résidence Nord (niederländisch Noordresidentie oder auch Residentie Noord) ist ein Wohnturm im Quartier Nord, dem zentralen Geschäftsviertel der belgischen Hauptstadt Brüssel. Das Gebäude befindet sich an der Rue du Progrès, unweit des Bahnhofs Brüssel-Nord. Geschichte Die Bauarbeiten an der Résidence Nord begannen im Jahr 1972 und wurden 1978 beendet, die ersten Bewohner könnten jedoch schon 1976 ihre Wohnungen beziehen. Der Turm gilt als eines der ersten realisierten Projekte im Quartier Nord. Der ehemalige Bürgermeister, Roger Nols veranlasste den Bau der Anlage im Rahmen des Manhattan-Plan. Verantwortlich für den Bau war das Antwerpener Unternehmen Amelinckx, die bis zu ihrem Konkurs im Jahr 1986 in dem Gebäude ihr Hauptquartier hatten. Das Gebäude hat eine Höhe von 82 Metern, die sich auf 28 Etagen verteilen. Es ist somit der dritte höchste Wohnturm in Brüssel und zählt des Weiteren zu den höchsten Gebäuden des Landes. Der Turm hat 322 Wohneinheiten und etwa 750 Bewohner, die Zentralität und erschwinglichen Miet- und Kaufpreise ziehen Menschen und Familien aller Altersgruppen und Nationalitäten an. Die Intentionen des Manhattan-Plan sind besonders an diesem Gebäude deutlich sichtbar. Das Dach des 13 Meter hohen Sockels dient als Esplanade, die mit Fußgängerbrücken versehen und zu den anderen geplanten umliegenden Türmen führen sollten. Aus diesem Grund ist auch der aktuelle Haupteingang im Erdgeschoss weniger imposant als die Eingangshallen auf der Ebene der Esplanade. Die Straße sollte für den motorisierten Verkehr vorbehalten bleiben, wobei die Anwohner ihrer Autos durch den Eingang an der Rue du Progrès in die Parkgarage in der ersten Etage stellen können. In der zweiten und dritten Etage befinden sich, wie im Erdgeschoss, Büroräume. Ab der fünften Etage ist der eigentliche Turm an sich in zwei Hälften eingeteilt, mit jeweils drei Arten Wohnungen (Studio, 1 Schlafzimmer, 2 Schlafzimmer). Nach dem Manhattan-Plan hätte auf der Grünfläche direkt neben dem Gebäude die Résidence Nord II erbaut werden sollen, jedoch fokussierte man sich auf die lukrativeren Bürotürme und das Gelände lag 30 Jahre lang brach. Erst 2011 wurden an dieser Stelle weitere aber durchaus niedrigere Wohntürme, ein Kindergarten und ein kleiner Park erbaut. Von 2011 bis 2014 wurde das Gebäude renoviert. Weblinks
Résidence Nord (Schaerbeek)

Le Résidence Nord est une tour d'habitation de style fonctionnaliste située à Schaerbeek (Bruxelles) près de la gare du Nord. Historique La construction a débuté en 1974 et s'est achevée en 1976. Cette tour est l'une des premières réalisations de l'Espace Nord après la démolition du vieux quartier dans le cadre du Plan Manhattan. C'est sous Roger Nols que l'entreprise Amelinckx a commencé la construction. Dans le projet initial, les deux premiers étages de tous les immeubles devaient être plus larges que les étages supérieurs afin de former une esplanade. Chacune de ces esplanades auraient été reliées par des ponts piétons. Le niveau du sol étant alors réservé aux voitures. Description Le bâtiment a 28 étages, pour une hauteur d'environ 80 mètres. C'est la 2e plus haute tour d'habitation de Schaerbeek après la tour Brusilia. Le bâtiment est situé entre la rue du Progrès, la rue Gaucheret et la place Solvay. Adresse : 4 place Solvay, 1030 Bruxelles Accès Ce site est desservi par la station de prémétro Gare du Nord. Références Voir aussi Liste des plus hauts gratte-ciel de Bruxelles Quartier Nord Liens externes Ressource relative à l'architecture : PSS Portail de Bruxelles Portail des gratte-ciel
Noordresidentie

De Noordresidentie of Residentie Noord (Frans: Résidence Nord) is een woontoren in de gemeente Schaarbeek, gelegen aan de Vooruitgangstraat en de Gaucheretstraat, vlak bij het station Brussel-Noord. De bouw startte in 1972, de uiteindelijke oplevering volgde in 1978. Daarmee geldt de toren als een van de eerste realisaties binnen de Brusselse Noordruimte. De toenmalige burgemeester Roger Nols stemde toe in de bouw van het complex in het kader van het Manhattanplan uit 1967. De realisatie gebeurde door het Antwerpse bouwbedrijf Amelinckx. Het gebouw huisvestte ook een tijdlang, tot aan het faillissement in 1986, het Brusselse hoofdbureau van dat bedrijf. Het gebouw heeft 28 verdiepingen (en een begane grond), goed voor een hoogte van ongeveer 82 meter. Het is hiermee de vierde hoogste woontoren van Brussel. De toren heeft 322 wooneenheden en ongeveer 750 inwoners, daarnaast voorziet het in kantoorruimte. Het bewonerspubliek van zowel huurders als eigenaars wordt gekenmerkt door zijn grote diversiteit. Centraliteit en betaalbaarheid trekken mensen en gezinnen van alle leeftijden en nationaliteiten aan zonder dat één bepaalde groep de overhand neemt. De voorschriften inzake het Manhattanplan zijn nog steeds duidelijk merkbaar in de geleding van het gebouw. Het dak van de 13 meter hoge sokkel is gebouwd als een esplanade die via voetgangersbruggen verbonden zou worden met de omliggende torens. De huidige hoofdingang op de begane grond is om die reden ook minder groot dan de inkomhallen op het niveau van de esplanade. Het straatniveau zou voorbehouden blijven aan gemotoriseerd verkeer. Auto's dienen het gebouw in te rijden aan de Vooruitgangstraat om vervolgens naar de garages te rijden op de eerste verdieping. De tweede en derde verdieping huisvesten, net als de begane grond, samen ongeveer 8.000 m² kantoren. Op de vierde verdieping, de esplanade, bevinden zich de technische ruimten en conciërgewoningen. Vanaf de vijfde verdieping is de toren opgesplitst in een deel 'Vooruitgang' en een deel 'Gaucheret'. Ieder deel heeft 161 appartementen (zeven per verdieping). Men onderscheidt hierin drie typen (type 'studio', type '1 slaapkamer' en type '2 slaapkamers'). Op het voormalige grasveld naast de Residentie Noord I was oorspronkelijk een Residentie Noord II gepland. Doordat het Manhattanplan uiteindelijk enkel uitvoering kreeg op het gebied van kantoren, het meest lucratieve segment van het plan, bleef de Noordresidentie een van de weinige woontorens binnen de Noordruimte. Het terrein voor de tweede toren bleef dan ook meer dan 30 jaar braak liggen – het werd later ingericht als parkje. In 2011 werden op dezelfde plek een laag appartementengebouw, kantoren en een crèche geopend. Samen met dit initiatief krijgt ook de toren zelf tussen 2011 en 2014 een opfrissing met onder andere een nieuwe verflaag in lichtblauwe kleur. Externe links De Noordresidentie op Emporis
Ankerplein

Het Ankerplein is een pleintje in Brugge, gevormd door de plek waar Katelijnestraat, Oude Gentweg en Nieuwe Gentweg samenkomen. Aan het Ankerplein ligt het Brugse Diamantmuseum. Officieel geen plein Alhoewel de naam van dit kleine pleintje officieel niet bestaat en het deel uitmaakt van de Katelijnestraat, wordt de naam Ankerplaats algemeen gebruikt door de Bruggelingen. Bedrijven vermelden de naam bij hun adresgegevens en het stadsbestuur gebruikt de naam zelfs in officiële berichten. Het pleintje heeft zijn naam te danken aan de herberg L'Ancre of Den Anker, waarvan de oorsprong teruggaat tot minstens in de 16e eeuw. Men vindt er een vermelding van in 1579. Tevens was er een stokerij aan de uitbating verbonden. Literatuur Albert SCHOUTEET, De straatnamen van Brugge. Oorsprong en betekenis, Brugge, 1977. Chris WEYMEIS, Brugge van Academiestraat tot Zwijnstraat. Geschiedenis van de straten in de binnenstad, Deel I, A-D, Brugge, 2011.
Boeveriewijk

De Boeveriewijk is een deelwijk van het West-Bruggekwartier, gelegen in het zuidwesten van het centrum van Brugge. De wijk ontstond naar aanleiding van het algemeen saneringsplan, vastgelegd bij KB van 23 december 1875, van de wijk tussen de Boeveriestraat/Vrijdagmarkt en de Hendrik Consciencelaan enerzijds en de Smedenstraat en de Koning Albert I-laan anderzijds. Geschiedenis Tot de 19e eeuw was dit, buiten de Boeveriestraat zelf, een relatief schaars bebouwd gebied met als verbindingsstraten de Klokstraat, de Spiegelstraat en de Fonteinstraat tussen de Boeveriestraat en de Boeverievest. In de loop van de 19e eeuw werden rijen kleine woningen, zoals onder meer "fortjes" (fort "De Vestel" in de Fonteinstraat en fort "De Badts" op de hoek van de Hauwerstraat met de toenmalige Boeverievest), opgetrokken. Vanwege de slechte leef- en woonomstandigheden nam het stadsbestuur een aantal maatregelen. Het vastleggen van de nieuwe rooilijn voor de Klokstraat en de Bisschopsstraat bij KB van 23 december 1869 was de aanleiding tot een saneringsplan bestaande uit de verlenging van de Maagdenstraat, waarbij de Bisschopsstraat werd opgeslorpt. De Klok- en de Fonteinstraat werden op een breedte van negen meter gebracht. De Spiegelstraat verdween en verderop werd de Van Voldenstraat als derde dwarsstraat aangelegd. De molenwallen op de vestingen werden verwijderd en langs de vestingen werd een straat aangelegd. Dit paste in een ruimer kader van de systematische ontmanteling van de windmolens sinds 1839 en de omvorming van de oude stadsvestingen tot wandelzone en rijweg (vanaf 1853). Het plan voorzag het afbreken van tal van gebouwen, het herverkavelen en bouwen van woningen volgens strengere voorschriften. Tot de onteigende goederen behoorden onder meer de voormalige klokkengieterij van Joris Dumery in de Spiegelstraat en de drie houten korenwindmolens, genaamd de "Hazelare", het "Groot Waterhuis" en de "Hoogmolen", op de Boeverievest. De molenwallen werden afgegraven om de Hendrik Consciencelaan aan te leggen. In de gesaneerde zone waren een aantal bouwvoorschriften van toepassing. De percelen mochten niet opgedeeld worden, elk huis moest voorzien zijn van een tuintje of een koertje, en de bouwhoogte was beperkt tot drie bouwlagen. Hierdoor vertoonde de wijk een homogeen straatbeeld bestaande uit rijhuizen met lijstgevel, twee à vier traveeën en drie bouwlagen onder zadeldak, meestal opgevat als eenheidsbebouwing. Pleinen en straten Aan de rand: Boeveriestraat Hendrik Consciencelaan Koning Albert I-laan Smedenstraat Vrijdagmarkt In de Boeveriewijk zelf: Boeveriestraat Fonteinstraat Gloribusstraat Hauwerstraat Kegelschoolstraat Klokstraat Maagdenstraat Sint-Maartensbilk Van Voldenstraat Zwijnstraat Beursplein Joris Dumeryplein Literatuur Adolf DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Brugge, 1910. Brugge, structuurplan voor de historische binnenstad, Brugge, 1976.
M – Museum Leuven

Das M – Museum Leuven (auch M Museum oder einfach nur M) ist ein Kunstmuseum in der belgischen Stadt Löwen (Leuven). Es bietet einen Überblick über die Kunst Löwens und Brabants vom Mittelalter bis in die Gegenwart. Geschichte Die Anfänge des M Museums liegen in einem Kuriositätenkabinett, mit dessen Ausstellungsstücken im Jahr 1823 ein Museum im Rathaus von Löwen eingerichtet wurde. Etwa einhundert Jahre später verlegte man es als "Vander Kelen-Mertens Gemeindemuseum" in den ehemaligen Wohnsitz des Bürgermeisters Leopold Vander Kelen. Im Jahr 2009 wurde an diesem Standort in der Leopold Vanderkelenstraat ein Neubau von Stéphane Beel Architects eröffnet, der mehrere alte und neue Gebäude in den Museumskomplex integriert. Seitdem nennt sich die Einrichtung offiziell "M – Museum Leuven". Sammlung Die Sammlung beinhaltet einerseits den Kirchenschatz von Sint Pieter, welcher in der Kirche zu besichtigen ist und ein Beispiel für die brabantische Hochgotik des 15. Jahrhunderts darstellt. Die Kunstsammlung im Hauptgebäude besteht wiederum aus zwei Hauptbestandteilen, zum einen spätgotische Gemälde und Skulpturen, etwa von Jan Rombouts I., Josse van der Baren, Rogier van der Weyden und Dierick Bouts, zum anderen flämische Meister des 19. Jahrhunderts, wie Constantin Meunier, Jef Lambeaux und George Minne. Weblinks Offizielle Website Einzelnachweise
M – Museum Leuven

M Leuven or simply M is an art museum in the inner city of Leuven, Belgium, which was officially opened in 2009. The museum has a collection of some 46,000 works, which range from late-Gothic paintings and sculptures to 16th century local artists such as Jan Rombouts the Elder and Josse van der Baren to 19th-century paintings and sculptures by various Flemish masters including Constantin Meunier, Jef Lambeaux and George Minne. History M Leuven continues the municipal museum operations that started in the early 19th century. In 1823, the first museum was founded on the second floor of the Leuven City Hall. About one century later, the collection was moved to the former private residence of the mayor Leopold Vander Kelen in the historic center of Leuven. This location is now the principal exhibition space of M Leuven. Before it was opened in 2009, the M Museum building was renovated after a design by Belgian architect Stéphane Beel. The design integrates historical features and sleek contemporary architecture around a pretty courtyard. The total area of the museum is 13,500 square meters. In addition to its exhibition space, the museum building houses the M-café, the M-shop, an auditorium, a children's workshop, a courtyard and workshop spaces. Permanent collection and exhibitions M Leuven manages the art collection, which is the property of the city of Leuven. This collection has grown from what originally was an 18th-century room of curiosities. Through gifts, the art collection grew into a full-fledged collection offering an overview of the art production in Leuven and Brabant from the Middle Ages to the present. The historical collection of M has as its core paintings and objects from the late Gothic period (15th and 16th century) and a collection of 19th century paintings. The M collection includes masterpieces by Dirk Bouts, Rogier van der Weyden, Constantin Meunier, Jef Lambeaux and others. M is also a platform for discovering contemporary art as the collection includes painting, sculpture, photography, video, film and architecture. The museum organises many activities throughout the year such as themed exhibitions, family Sundays, children's workshops, tours, lectures, book presentations and framework of the exhibition offer. References External links Official website
M - Museum Leuven

El Museo M de Lovaina en neerlandés: M - Museum Leuven) o simplemente M es un museo de arte que está en el centro de Lovaina (Leuven), Bélgica, que se inauguró oficialmente en 2009. El museo tiene una colección de unas 46 000 obras, que van desde pinturas y esculturas del gótico tardío hasta artistas locales del siglo XVI como Jan Rombouts I y Josse van der Baren a las pinturas y esculturas del siglo XIX de varios maestros flamencos como Constantin Meunier, Jef Lambeaux y George Minne.​ Historia El Museo M continúa las operaciones del museo municipal que se inauguró a principios del siglo XIX. En 1823, se fundó el primer museo en el segundo piso del Ayuntamiento de Lovaina. Aproximadamente un siglo después, la colección se trasladó a la antigua residencia privada del alcalde Leopold Vander Kelen en el centro histórico de Lovaina.​ Esta ubicación es ahora el principal espacio de exposición de M Museum.​ Antes de que fuera abierto en 2009, el edificio del Museo M fue renovado según un diseño del arquitecto belga Stéphane Beel. El diseño integró características históricas y una elegante arquitectura contemporánea alrededor de un bonito patio. El área total del museo es 13 500 m². Además de su espacio de exposición, el edificio del museo alberga el M-café, la M-shop, un auditorio, un taller para niños, un patio y espacios de talleres. Colección permanente y exposiciones El Museo M gestiona la colección de arte, que es propiedad de la ciudad de Lovaina. Esta colección ha crecido desde lo que originalmente era una sala de curiosidades del siglo XVIII. A través de donaciones, la colección de arte se convirtió en una colección completa que ofrece una visión general de la producción de arte en Lovaina y Brabante desde la Edad Media hasta el presente.​ La colección histórica de M tiene como núcleo principal pinturas y objetos del período gótico tardío (siglos XV y XVI) y una colección de pinturas del siglo XIX. La colección M incluye obras maestras de Dirk Bouts, Rogier Van der Weyden, Constantin Meunier, Jef Lambeaux y otros. El Museo M también es una plataforma para descubrir el arte contemporáneo, ya que su colección incluye pintura, escultura, fotografía, video, cine y arquitectura. El museo organiza muchas actividades durante todo el año, como exposiciones temáticas, domingos familiares, talleres infantiles, visitas guiadas, conferencias, presentaciones de libros y el marco de la oferta expositiva​ Notas Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre M - Museum Leuven. Página web oficial
Musée M

Le musée M (en néerlandais : M - Museum Leuven) est un musée des beaux-arts du centre-ville de la ville belge de Louvain. Architecture Le bâtiment a été conçu par l’architecte belge Stéphane Beel. Il intègre immeubles historiques et architecture contemporaine avec jardin intérieur et toit-terrasse. Le musée a été inauguré le 20 septembre 2009 par la princesse Mathilde de Belgique et la princesse Maxima des Pays-Bas. La superficie du musée est de 13 500 m2 dont 6 500 de surface d'exposition. Collections Situé à l'emplacement de l'ancien musée municipal Vander Kelen-Mertens, le musée possède une collection d'environ 52 500 œuvres. Il présente des œuvres d’art ancien et contemporain centrées sur la production artistique locale et du Brabant, du Moyen Âge au XXe siècle. Avec entre autres Constantin Meunier, Jef Lambeaux et George Minne. Le musée présente également des expositions temporaires tant de maîtres anciens que d’artistes contemporains. Liens externes Site officiel Didier Rykner, « M le Muséum, ou plutôt M le Maudit », La Tribune de l'art, 24 octobre 2017. Notes et références Portail des musées Portail du Brabant flamand Portail de la Belgique