NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Газевінкель

Газевінкель (Hazewinkel) — це 2000-метрова траса для веслування та регати, що належить Sport Vlaanderen у Heindonk, муніципалітет Виллебрук (Willebroek), поблизу Мехелена, Бельгія. Місце складається з фінішної вежі, елінгів для човнів, кафетерію та восьми основних хатин, у яких розміщуються спортсмени, які користуються озером. Протягом кількох років на трасі проходили фінальні випробування британського веслування, а також Чемпіонат світу з веслування серед юніорів (1997), два Чемпіонати світу з веслування до 23 років (1996, 2006) і два Чемпіонати світу з веслування (1980, 1985). З південної сторони межує доступний водно-болотний заповідник. Човни довжиною менше 5 метрів плавають по озеру на півночі біля «Де Бохт» з клубом VVW-Hazewinkel (заснований у 1978 році). Це озеро також обслуговує членів клубу віндсерфінгу Hazewinkel, який приймає відвідувачів протягом дня. Примітки
Latemse Molen

De Latemse Molen of Koutermolen in het Oost-Vlaamse Sint-Martens-Latem is een staakmolen die tot de restauratie in 1977 op een plaats stond waar al in 1373 een korenmolen stond. Deze behoorde tot de bezittingen van de Sint-Baafsabdij. Tijdens godsdiensttwisten in de tweede helft van de zestiende eeuw werd deze banmolen vernield. De huidige molen werd in 1614 gebouwd. De laatste grote restauratie dateert van 1977, waarbij de molen 88 meter werd verplaatst om een betere windvang te verkrijgen. In 2006 werd de molen van zijn voet getakeld omdat de steenbalk te zwak was geworden en de molen zou kunnen omvallen. De molen is sinds 1946 een monument. Zie ook Lijst van windmolens in Oost-Vlaanderen
Kerk van Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen (Sint-Lodewijk)

De kerk van Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen is de parochiekerk van Sint-Lodewijk, een gehucht gelegen op het grondgebied van de gemeente Deerlijk in de Belgische provincie West-Vlaanderen. Geschiedenis Op het gehucht de Pladijshoek (op heden Sint-Lodewijk) liet Adriaan Andries in 1666 een kapel (indertijd omschreven als de Capelle te Keyselberge) bouwen ter ere van O.-L.-Vrouw Onbevlekt Ontvangen. Deze kapel stond tot waar in de tachtiger jaren van de vorige eeuw het café De Lustigen Boer gehouden werd. In 1774 werd de oude kapel het portaal van een nieuwe en grotere kapel. In 1804 werd aan de kapel een vaste proost toegewezen en in 1855 werd Sint-Lodewijk ten slotte een zelfstandige parochie. Rond 1860 kwam er een pastorie, getekend door provinciaal architect Camille Dehulst. In 1869 werd naast de kapel, die eens te meer te klein geworden was, een driebeukige neogotische kerk gebouwd, eveneens toegewijd aan O.-L.-Vrouw Onbevlekt Ontvangen. Het ontwerp was van architect Pierre Nicolas Croquison uit Kortrijk, die in 1858 de overleden Camille Dehulst was opgevolgd als provinciaal architect. In 1885 werd de oude en bouwvallige kapel afgebroken. Op haar 100ste verjaardag in 1969 werd de kerk vernieuwd onder leiding van de Kortrijkse architect Pierre A. Pauwels. Hierbij bewaarde men het beeldhouwwerk, maar het neogotische meubilair werd verkocht. Het schilderij van Joos van Moerkerke uit 1619 stelt in zes taferelen het passieverhaal voor; het Cornil Cacheuxorgel dateert uit 1734. Omstreeks 1969 werd een metalen tabernakel geplaatst op het hoofdaltaar, vervaardigd door Paul van Rafelgem. Restauratie Begin juni 2021 begonnen grondige restauratiewerken aan de kerk, zowel aan de binnen- als de buitenkant. Deze kunnen een jaar duren. Aan de binnenzijde wordt het afbladderende pleisterwerk verwijderd van de muren en verdwijnen de asbestlambriseringen. Ook de zuilen worden aangepakt. Ten slotte krijgt de kerk een volledige schilderbeurt. De nutsleidingen worden waar nodig verbeterd. Aan de buitenzijde vernieuwt men het voegwerk aan de zuidwestelijke gevel. Daarnaast zullen de dakkapellen en de kroonlijsten opgefrist worden. Voor de werken werd een totaal budget voorzien van 552.000 euro, waarvan de gemeente 70 % voor haar rekening neemt en het Vlaamse Gewest 30 %. Bibliografie R. Bulcaen, Bouw van de huidige kerk te Sint-Lodewijk, Derlike, Jaargang I, nr. 4, 1979, p. 73-76, heemkring Dorp en Toren vzw, Deerlijk R. Bulcaen, Historiek van de kapel te St.-Lodewijk, Derlike, Jaargang I, nr. 3, 1979, p. 61-64, heemkring Dorp en Toren vzw, Deerlijk Externe links Parochiekerk Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen en Sint-Lodewijk in de Inventaris Onroerend Erfgoed Orgel parochiekerk Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen in de Inventaris Onroerend Erfgoed Pastorie van de parochie Sint-Lodewijk in de Inventaris Onroerend Erfgoed Architect Dehulst Camille in de Inventaris Onroerend Erfgoed Architect Croquison Pierre Nicolas in de Inventaris Onroerend Erfgoed Architect Pauwels Pierre A.E. in de Inventaris Onroerend Erfgoed
Hôtel Atlanta

L'hôtel Atlanta est un hôtel de voyageurs de style « Art déco » édifié par l'architecte Michel Polak sur le territoire de la ville de Bruxelles, en Belgique. Localisation L'Hôtel Atlanta se dresse au numéro 3 du boulevard Adolphe Max, à côté de la Maison des Chats édifiée un demi-siècle plus tôt par Henri Beyaert, et à quelques pas du Passage du Nord et de la place de Brouckère. Historique L'Hôtel Atlanta est le premier hôtel érigé par Michel Polak à Bruxelles, avant l'Hôtel Albert Ier (1927-1928) et l'Hôtel Plaza (1929-1930). Ces trois hôtels, situés sur sur l'axe place De Brouckère - gare du Nord, sont construits dans la perspective de loger les visiteurs attendus pour les expositions internationales de 1930 à Liège et Anvers. Polak est assisté pour ce chantier par son collaborateur Alfred Hoch, par les architectes belges Jean Lejaer et Victor Rubbers ainsi que par l'architecte parisien J.Taillens. Les premières esquisses datent de novembre 1924 et les plans sont modifiés pour la dernière fois en mars 1929. Un projet voit le jour en 1927 pour intégrer à l'hôtel un passage public parallèle au Passage du Nord afin de relier le boulevard à la rue Neuve mais ce projet est abandonné au début de l'année 1929. Les statues en pied qui ornent la base du fronton sont l'œuvre du sculpteur Bernard Callie en 1928. Architecture L'édifice présente le long du boulevard Adolphe Max une façade monumentale en pierre blanche d'inspiration Art déco. Le rez-de-chaussée en marbre est percé de trois grandes arcades en anse de panier. S'élançant à partir d'un large balcon en pierre bleue, la façade compte 6 travées encadrées sur 4 étages de hauts pilastres d'ordre colossal. Les 3 pilastres centraux sont lisses tandis que les 2 paires de pilastres latéraux sont cannelés et ornés de chapiteaux fantaisie d'esprit Art déco. Chaque fenêtre est précédée d'un garde-corps en fer forgé de style Art déco. Plus haut, un puissant entablement porte un large pignon de trois niveaux, orné de 4 statues de femmes dressées dans l'axe des pilastres cannelés. Les 3 niveaux de ce pignon, bordés d’ailerons ornés de volutes, vont en se rétrécissant de 6 à 4 puis 2 travées. Le pignon se termine par un fronton courbe orné d'une grand corbeille de fruits. Accessibilité Références Bibliographie : document utilisé comme source pour la rédaction de cet article. Le Patrimoine monumental de la Belgique : Bruxelles Vol. 1B, Pentagone E-M, Pierre Mardaga éditeur, 1993, 599 p. (ISBN 2-87009-530-9, lire en ligne). Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Art déco Portail de Bruxelles
Vleurgattunnel

De Vleurgattunnel is een stedelijke tunnel voor het autoverkeer gelegen in de Belgische hoofdstad Brussel. De tunnel maakt deel uit van de Louizalaan (N24) en loopt onder het kruispunt met Vleurgatsesteenweg (N293). De tunnel en de steenweg dragen de naam van het vroegere gehucht Vleurgat, ruim een halve kilometer zuidwaarts gelegen. De tunnel bevat 2x2 rijstroken en heeft geen middenwand. Aan beide inritten kan de tunnel worden afgesloten door middel van een verkeerslicht. Boven iedere inrit is een elektronisch tekstbord aangebracht waarop maximaal 35 tekens kunnen worden weergegeven. Er is geen verlichting in de tunnel, ook noodnissen zijn niet aanwezig. De tunnel wordt op afstand bewaakt door de operatoren van de 24-uurspermanentie MOBIRIS bij de Brusselse wegbeheerder Mobiel Brussel.
Clinique CHC MontLégia

La Clinique CHC MontLégia est un hôpital général situé, sur les hauteurs de la ville de Liège en Belgique, sur le site de l'ancien charbonnage Patience et Beaujonc. Cet hôpital, ouvert depuis mars 2020, fait partie du Groupe Santé CHC et rassemble l'activité des cliniques Saint-Joseph, de l'Espérance et Saint-Vincent, fermées depuis le transfert de leurs activités vers le nouvel hôpital. Il est devenu l’hôpital de référence du groupe et compte 720 lits d’hospitalisation classique et 120 places d’hôpital de jour. Les travaux de construction ont débuté en 2014 et se sont achevés en 2020. La construction représente un investissement de 260 millions d'euros (parkings et abords compris, hors matériel médical et mobilier). Le bâtiment de la clinique se compose d’un bâtiment médicotechnique et de deux ailes d’hospitalisation : une pour les services mère-enfant et la psychiatrie, une pour les services adultes. Origine du nom L'hôpital est situé sur les hauteurs de la ville de Liège et surplombe la ville. Il doit donc son nom à sa situation surélevée mais également à l’ancien ruisseau, la Légia, qui est aujourd’hui presque entièrement souterrain. La Légia a autrefois nourri la vie et l’artisanat des quartiers qu’elle traversait : en activant les moulins des meuniers, alimentant les bacs des lavandières, les fontaines… De nombreux noms de rues des environs portent également le nom du ruisseau ou ont un lien avec celui-ci : rue Coq Fontaine, rue du Ruisseau, rue de la Légia, rue des Moulins à Ans, rue de la Légia, Fontainebleau à Liège… "De la même manière que les historiens n’ont pas conclu avec certitude qui, de la ville (Liège) ou du ruisseau (la Légia), avait donné son nom à l’autre, l’histoire des trois cliniques liégeoises du CHC, toutes centenaires, se confond avec l’histoire de la ville". Projet L’hôpital est construit sur le terrain de Patience et Beaujonc, un ancien charbonnage situé à Glain (Liège), dont la dernière activité remonte vers les années 1960. Cette ancienne friche a été réhabilitée, avec un projet complet d’aménagement, comprenant l'hôpital au centre du terrain, sur la partie la plus élevée une zone d'activités économiques du côté de la rue Emile Vandervelde : le Legiapark du logement dans le fonds Hubert Goffin, près de la place des Marronniers et entre la zone d'activités économiques et la rue Emile Vandervelde. Notes et références Voir aussi Articles connexes Clinique de l'Espérance (Montegnée) Clinique Saint-Joseph (Liège) Clinique Saint-Vincent (Rocourt) Clinique CHC Hermalle Clinique CHC Waremme Société anonyme des Charbonnages de Patience et Beaujonc réunis Liens externes Site officiel du CHC - Clinique du MontLégia Portail de Liège Portail de la médecine
Hortův dům a ateliér

Hortův dům a ateliér (Maison & Atelier Horta) je secesní dvojdům jehož autorem byl belgický architekt Victor Horta. Stavba se nachází Bruselu v obci Saint-Gilles na adrese 23-25 Rue Américaine a slouží jako museum dedikované Victoru Hortovi a jeho dílu. Je uveden v katalogu moderní architektury mezinárodní organizace Iconic Houses, která sdružuje mimořádná díla světových architektů, architektonicky významné domy, domy umělců a ateliéry z 20. století přístupné veřejnosti jako domovní muzea. Při pohledu z ulice byla levá část domu obytnou a pravá byla ateliérem. Dům má tři nadzemní podlaží přičemž obytná část má navíc mansardovou střechu. Výstavba domu započala 1898 a skončila 1901. Po dokončení stavby sám autor budovu ještě několikrát upravoval přibyla zimní zahrada, veranda a garáž. Horta dvojdům využíval do roku 1919 kdy jej prodal. Nový majitel dům rozdělil a obě části prodal zvlášť v roce 1926. Obytný dům byl koupen v roce 1961 obcí Saint-Gilles a v roce 1969 zde bylo otevřeno muzeum pro veřejnost. V roce 1973 Saint-Gilles kupuje i ateliér a obě budovy jsou opět spojeny. V roce 1963 je dům a ateliér vyhlášen památkou. Od roku 2000 je budova zapsaná na seznamu Světového dědictví UNESCO jako součást souboru Hlavní městské domy architekta Victora Horty v Bruselu. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hortův dům a ateliér na Wikimedia Commons
Hortamuseet

Hortamuseet er et museum tilegnet den belgiske jugendstilsarkitekt Victor Hortas liv og arbejde. Museet ligger i Hortas tidligere hjem og atelier i bydelen Saint-Gilles i Bruxelles, Belgien. Huset er fra 1898. I huset, der er indrettet med jugendstilsinteriør, er der en permanent udstilling af møbler, værktøj og andet indbo, tegnet af Horta og hans medhjælpere. Der er tillige en samling af dokumenter og tegninger med tilknytning til hans liv og hans samtid. Museet organiserer endvidere forskellige udstillinger om emner med relation til Horta og til jugendstilen. Bygningen er, sammen med tre andre Horta-bygninger i Bruxelles, Hôtel Tassel, Hôtel Solvay, Hôtel van Eetvelde, indskrevet på UNESCOs Verdensarvsliste i 2000. Galleri Eksterne henvisninger Hortamuseets hjemmeside Arkiveret 4. februar 2012 hos Wayback Machine
Muzej Horta

Muzej Horta (francuski: Musée Horta, nizozemski: Hortamuseum) je muzej u Bruxellesu u Belgiji, posvećen životu i djelu arhitekta Victora Horte. Muzej se nalazi u Hortovoj bivšoj gradskoj kući i radionici (fr. Maison et Atelier Horta, niz. Woning en Atelier Horta), izgrađenoj između 1898. i 1901. godine u art nouveau stilu. Nalazi se na adresi Rue Américaine / Amerikaansestraat 23–25 u općini Saint-Gilles. Zajedno s tri druge gradske kuće Victora Horte upisan je na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Europi 2000. godine kao jezgra epohalnih urbanih rezidencija koje je Horta projektirao prije 1900., poznatih kao „Građevine Victora Horte u Bruxellesu”. Gradsku kuću projektirao je Victor Horta za svoju radionicu i životni prostor. Horta je bio poznat po svojoj značajnoj ulozi u definiranju secesijskog stila. Njegovi dizajni gradskih kuća bili su promišljeno uređeni, zbijeni slijed dostupnog prostora, ali posebno prilagođeni njegovim klijentima iz više klase. Vanjski dio Muzeja Horta asimetričan je raspored delikatnih željeznih elemenata koji oblažu izbočene i udubljene prostore. Različiti stilovi prozora slobodno su postavljeni na vanjštini. Zahvaljujući tim značajkama, Horta je uspio dizajnirati duboko osobnu i izražajnu fasadu. Unutarnje uređenje koristi mnogo različitih materijala i tehnika. Horta je ostavio konstrukciju izloženom u nekim dijelovima kuće, što je bila namjerna odluka jer se željezo u to vrijeme nije uobičajeno koristilo kao konstrukcijski materijal u Europi. Stubište je obloženo željeznim ogradama koje vode do lučnog krovnog prozora od vitraja. Ono je posebno ukrašeno i cijeli unutarnji dekor povezuju motivi koji glatko teku od mozaičnog poda do oslikanih zidova, uključujući kovano željezo i namještaj po mjeri. Za krovni prozor i obloge vrata na ulaznim vratima korišten je kristal. Zidovi koji oblažu stubište sadrže jedan od najvećih primjera sgrafita u Europi. Ostali dijelovi kuće ukrašeni su raznim tehnikama poput mozaik pločica, freske i tapeta. Drveni elementi za interijer bili su bogato rezbareni i ostavljeni su prirodni kako bi se naglasila kvaliteta drva. U muzeju nalazi se stalni postav namještaja, posuđa i umjetničkih predmeta koje su dizajnirali Horta i njegovi suvremenici, kao i dokumenti vezani uz njegov život i vrijeme. Muzej organizira privremene izložbe na teme vezane uz Hortu i njegovu umjetnost. Unutrašnjost također sadrži elemente poput rasvjetnih tijela, kvaka na vratima i vješalica za kapute, a svaki je posebno dizajniran za određeni projekt u secesijskom stilu. Od upisa na popis svjetske baštine, u kući-radionici Horta provedeno je nekoliko uzornih projekata obnove prostora, kako bi se obnovio sklop izvornih odlika građevine. Poveznice Hôtel Solvay i Hôtel Tassel Palača Stoclet Literatura Sigfried Giedion, Space Time and Architecture, MA: Harvard University Press, Cambridge, 1941. ISBN 978-0-67403-047-3 Françoise Aubry i Jos Vandenbreeden, L'architecture en Belgique : Art nouveau, art déco et modernisme, Éditions Racine, Bruxelles, 2006. (fr.) ISBN 978-2-87386-467-5 Izvori
Museo Horta

Il Museo Horta (in francese Musée Horta, in olandese Hortamuseum) è l'istituto museale dedicato alla vita e l'opera dell'architetto Victor Horta e del suo tempo. Il museo è situato presso la casa e lo studio di Horta a Saint-Gilles in Belgio. Gallery Riconoscimenti L'UNESCO ha riconosciuto il Museo Horta come Patrimonio dell'umanità nel 2000, con la seguente motivazione: Bibliografia Françoise Aubry, The Horta Museum, Saint-Gilles, Brussels, Gent, Ludion, 2001, OCLC 50212858. Voci correlate Victor Horta Hôtel Tassel Hôtel van Eetvelde Hôtel Solvay Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Horta Museum Collegamenti esterni (EN, FR, JA, NL) Sito ufficiale, su hortamuseum.be. Horta Museum (canale), su YouTube.
Woning en atelier van Horta

In het atelier en de woning van Victor Horta, (Amerikaansestraat 25, Sint-Gillis, Brussel) bevindt zich nu het Hortamuseum. Samen met drie andere art-nouveauhuizen van Horta, behoort het tot de werelderfgoedlijst van de UNESCO, onder de inschrijving Herenhuizen van de architect Victor Horta. Deze twee gebouwen werden gebouwd tussen 1898 en 1901 en bevatten drie trappenhuizen: een voor de bewoners, een voor het architectenbureau dat hier was ondergebracht en een derde voor de bedienden. Maar het is vooral de plattegrond en het vernieuwend ruimteconcept van het huis dat baanbrekend was: de kamers geven uit op het met een glazen lichtkoepel bekroonde trappenhuis, waardoor de lichtinval sterk wordt bevorderd. Uitbreiding Het Hortamuseum wordt in 2012 uitgebreid via de aankoop van de woning links ervan, een ontwerp van architect Jules Brunfaut. Het zal na een grondige verbouwing deel uitmaken van het museum. Dit dankzij Beliris, een samenwerkingsovereenkomst waarmee de federale overheid en het Brussels Gewest de uitstraling van Brussel wil vergroten. In de uitbreiding is er plaats voor Horta's archief: 800 gipsafdrukken van Horta's ontwerpen van deurklinken, klokken of grafmonumenten, architectuurplannen, foto's van interieurs. Er zal een bibliotheek van een vierduizend titels over Horta komen. Op de eerste verdieping is er ruimte voor wisselende tentoonstellingen over met de art nouveau verwante thema's. Het Hortamuseum was de winnaar van de Brusselse MuseumPrijs 2012. Foto's Zie ook Lijst van musea in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Brussel Art nouveau in Brussel Externe links Website van het Hortamuseum Voormalige woning en atelier van Victor Horta. Hortamuseum Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed, van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest Woning Horta op BALaT - Belgian Art Links and Tools (KIK-IRPA, Brussel)
Casa-Museu Horta

Casa de Victor Horta ou Casa-museu Horta ( hoje Museu Horta) é um edifício de Art Nouveau situado na comuna de Saint-Gilles, na Região de Bruxelas-Capital. O edifício é constituído pela casa pessoal do arquiteto como também do estúdio de trabalho dele. Casa Horta Os dois edifícios que compõem esta casa foram construída entre 1898 e 1901, apesar de terem sido projetados juntos e de comunicar pelo interior, cada um tem sua própria individualidade, a fim de afirmar a distinção entre esfera privada e estúdio profissional. Sem dúvida este não é um museu tradicional, onde objetos expostos são a principal atração. No Museu Horta ocorreu o inverso: o próprio edifício é a peça de museu. O edifício, desenhado pelo importante arquiteto Victor Horta, o qual deu o nome ao museu, é um emblemático exemplo do estilo arquitetural que fez de seu criador um dos mais aclamados representantes da Art Nouveau da Bélgica. Inaugurado em 1898, este museu era a antiga casa e atelier de Horta, depois transformado na casa museu do arquiteto. Museu Horta A casa-museu é situada Rua Américaine, 25 em Saint-Gilles (Bruxelas) Horário de funcionamento do museu: De terça a domingo, das 14h às 17h30. As manhãs são reservadas para visitas de grupo. Uma caminhada no bairro também é possível, ela liga seis outras realizações de Victor Horta: Maison Sander Pierron - Rua de l'Aqueduc, 157 Casa Tassel - Rua Paul Émile Janson, 6 Casa Solvay - Avenida Louise, 224 Casa Max Hallet - Avenida Louise, 346 Casa Vinck - Rua Washington, 85 Casa Dubois - Avenida Brugmann, 80. Coordenadas 50° 49′ 27″ N, 4° 21′ 17″ L Galeria Ligações externas Página oficial do Museu Horta
Музей Орта

Музей Орта́ (фр. Musée Horta; нид. Hortamuseum) — музей в столице Бельгии Брюсселе, экспозиция которого посвящена жизни и творчеству архитектора Виктора Орта́. Музей расположен в том же здании, которое когда-то было домом проживания и творческой мастерской самого Орта. В 2000 году здание музея вместе с тремя особняками, построенными по проектам Орта (особняк Тасселя, дом Сольве, особняк ван Этвельде), было внесено в список Всемирного наследия ЮНЕСКО. История Здание было построено по проекту и в соответствии с заказом самого Орта в 1898—1901 годах, который использовал его в качестве своего рода «лаборатории», изучая различные методы строительства, применяя наиболее прогрессивные для того времени технологии. Даже после окончания строительства Орта продолжал вносить изменения в облик дома, в 1906 году к дому прибавился сад. Орта арендовал здание после развода, но в конечном итоге стал владельцем и постоянным жителем дома и внёс некоторые изменения в его интерьер. Орта увеличил студию, добавил открытую террасу и зимний сад. Вид пространства перед домом изменился после возведения гаража Орта в 1911 году. Дом был продан майору Генри Пинте в 1919 году, а в 1926 году две части здания были отделены друг от друга. Муниципалитет Сен-Жиль приобрел в 1961 году жилую часть дома, чтобы создать там музей, посвященный Орта. В 1967 году была проведена реконструкция дома под руководством Жана Дели, после чего структура здания в большей степени стала соответствовать его музейному назначению. В 1969 году музей был открыт для публики. В 1970-х и 1980-х годах также проводились различные работы по реконструкции. Описание Внутри музея находится постоянная экспозиция, включающая коллекцию мебели в стиле модерн, инструменты и предметы искусства, использовавшиеся Орта и его современниками, в том числе документы, связанные с жизнью Орта. Музей организует временные выставки на темы, связанные с Орта и его искусством. Здание имеет средние размеры, общая ширина составляет 12,5 м, в том числе 6,7 м жилой части и 5,8 м у студии. Дом имеет три этажа, его кровля имеет два ската с обеих сторон. Крыльцо дома построено из камня и украшено металлическими поручнями. В здании была реализована новаторская для того времени концепция организации пространства дома: комнаты открываются в лестницу, увенчанную стеклянным потолком, позволяющим наполнить это пространство естественным освещением. Примечания См. также Список объектов Всемирного наследия ЮНЕСКО в Бельгии Ссылки Voormalige woning en atelier van Victor Horta. Hortamuseum Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed, van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Hortamuseet

Hortamuseet (franska: Musée Horta, nederländska: Hortamuseum) är ett museum tillägnat den belgiske jugendarkitekten Victor Hortas liv och verk. Museet ligger i Hortas tidigare hem och ateljé (Maison & Atelier Horta; byggnaden uppförd 1898–1901) i stadsdelen Saint-Gilles i Bryssel. I jugendinteriören finns en permanent utställning av möbler, bruksföremål och konstföremål ritade av Horta och hans samtida liksom dokument med anknytning till hans liv och tid. Museet visar även tillfälliga utställningar om ämnen relaterade till Horta och hans konst. Byggnaden är tillsammans med tre andra byggnader i Bryssel, ritade av Horta, ett världsarv – Betydande verk av arkitekten Victor Horta i Bryssel. Bildgalleri Världsarvsstatus År 2000 gav världsarvskommittén Hôtel van Eetvelde världsarvsstatus. Litteratur Aubry, Françoise (2001). The Horta Museum, Saint-Gilles, Brussels. Gent: Ludion. OCLC 50212858 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Hortamuseet. www.hortamuseum.be