NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Clădirea Europa

Clădirea Europa este sediul Consiliului European și Consiliului Uniunii Europene, situată pe Rue de la Loi/Wetstraat în Cartierul European din Bruxelles, Belgia. Caracteristica sa definitorie este construcția cu mai multe etaje „în formă de lanternă” care ține sălile principale de întâlnire; a cărui reprezentare a fost adoptată atât de Consiliul European, cât și de Consiliul UE ca embleme oficiale. Clădirea Europa este situată pe fostul amplasament al Blocului A parțial demolat și renovat al Residence Palace, un complex de blocuri de apartamente de lux. Exteriorul său combină fațada Art Deco a clădirii originale din anii 1920 cu designul contemporan al arhitectului Philippe Samyn. Clădirea este legată de clădirea adiacentă Justus Lipsius prin două căi aeriene și un tunel de serviciu, care oferă spațiu suplimentar pentru birouri, săli de ședințe și facilități de presă. Vezi și Clădirea Justus Lipsius Clădirea Lex Consiliul European Consiliul Uniunii Europene Bruxelles și Uniunea Europeană Sediile instituționale ale Uniunii Europene Referințe Legături externe Format:Commons category-multi Information on the Europa building on the Council of the European Union and European Council's website Result of the architectural competition for the restructuring of block A of the Résidence Palace Building for use by the European Council EUROPA Building la Structurae
Europa (stavba)

Stavba Europa je sedež Evropskega sveta in Sveta Evropske unije. Nahaja se na Wetstraat/Rue de la Loi v Evropski četrti v Bruslju. Njena značilnost je večnadstropna konstrukcija v obliki luči, v kateri se nahajajo sejne sobe. Obliko sta Evropski svet in Svet Evropske unije uporabila tudi v svojem razpoznavnem znaku. Stavba je bila zgrajena na mestu delno porušenega bloka A palače Résidence in združuje arhitekturo prvinske stavbe iz leta 1922 in sodobno zasnovo Philippa Samyna. Stavba je povezana z dvema tuneloma s sosednjo zgradbo Justus Lipsius, ki zagotavlja dodatne pisarniške prostore, sejne sobe in prostore za tisk. Galerija Glej tudi: Institucije Evropske unije Hiša evropske zgodovine Palača Berleymont Sklici
Europabyggnaden

Europabyggnaden, tidigare Residence Palace, är en av Europeiska rådets och Europeiska unionens råds huvudbyggnader i Bryssel, Belgien. Byggnaden uppfördes under namnet Residence Palace mellan 1922 och 1927, men renoverades och togs i bruk under namnet Europabyggnaden den 10 december 2016. Från och med januari 2017 hålls Europeiska rådets och Europeiska unionens råds sammanträden i byggnadens lokaler istället för i Justus Lipsius-byggnaden. Byggnaden består bland annat av en stor lanternaformad del, ”Van Rompuys ägg” efter Europeiska rådets tidigare ordförande Herman Van Rompuy, med konferensrum och presslokaler. Byggnaden kostade 240 miljoner euro att renovera och innefattar bland annat 3 konferenssaler med mer än 32 tolkbås per sal, 10 andra möteslokaler, presslokaler samt 250 kontor, inklusive kontoret för Europeiska rådets ordförande. Se även Berlaymontbyggnaden Justus Lipsius-byggnaden Referenser Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Europabyggnaden.﻿
Servizio pubblico federale affari esteri, commercio estero e cooperazione allo sviluppo

Il Servizio pubblico federale affari esteri, commercio estero e cooperazione allo sviluppo (in olandese Federale Overheidsdienst Buitenlandse Zaken, Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking, in francese Service public fédéral des Affaires étrangères, Commerce extérieur et Coopération au développement, in tedesco Föderaler Öffentlicher Dienst Auswärtige Angelegenheiten, Außenhandel und Entwicklungszusammenarbeit) è un servizio pubblico federale del governo federale belga, responsabile della politica estera e delle relazioni con l'Unione europea. Storia Il servizio pubblico federale è stato fondato il 25 febbraio 1831 come Ministero degli Affari Esteri. Nel 2000 il Ministero, nell'ambito della riforma del Servizio pubblico federale, cambia il suo nome in Servizio pubblico federale degli affari esteri. Mantiene una presenza in 130 ambasciate, consolati e altre missioni diplomatiche e impiega circa 3.400 persone, tra cui dipendenti all'estero. Organizzazione Il servizio pubblico federale è suddiviso in sei direzioni generali: Direzione generale degli Affari bilaterali Direzione generale degli Affari consolari Direzione Generale per la Cooperazione allo Sviluppo Direzione generale per gli Affari europei e di coordinamento Direzione generale degli Affari giuridici Direzione generale per gli Affari multilaterali e globalizzazione Il servizio pubblico federale amministra: 89 ambasciate 10 missioni permanenti presso le organizzazioni internazionali 17 Consolati generali 10 consolati 1 consolato onorario 6 Uffici di cooperazione Ministri degli affari esteri Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Servizio pubblico federale degli Affari Esteri Collegamenti esterni (FR, NL, DE, EN) Sito web del SPF affari esteri, su diplomatie.belgium.be.
Министерство иностранных дел Бельгии

Министерство иностранных дел Бельгии или Федеральная государственная служба иностранных дел Бельгии было создано Королевским приказом от 8 марта 2002 года в рамках реализации планов первого правительства Верхофстадт по модернизации федеральной администрации. Первое министерство иностранных дел было создано 25 февраля 1831 года во время бельгийской революции. ФГС иностранных дел отвечает за внешнюю политику и дипломатию Бельгии, в том числе и европейское сотрудничество и развитие сотрудничества. Оно поддерживает около 130 посольств, консульств и других дипломатических миссий. На 1 ноября 2003 года, в ФГС иностранных дел занято 3441 человек, включая его работников за границей. Министры После правительственных перестановок, которые произошли после 2007 федеральных выборов, ФГС иностранных дел отвечает за четырех министров: Карел де Гюхт, министр иностранных дел Дидье Донфут, министр по социальным вопросам и здравоохранению Сабин Ларюэль, министр среднего класса и сельского хозяйства Марк Вервильгхен, министр экономики, энергетики, внешней торговли и научной политики Организации ФГС иностранных дел, внешней торговли и развития сотрудничества состоит из шести генеральных директоратов: Генеральный директорат по двусторонним делам Генеральный директорат по консульским вопросам Генеральный Директорат по сотрудничеству в целях развития Генеральный директорат по европейским делам и координации Генеральный директорат по правовым вопросам Генерального директорат по многосторонним вопросам и «мундиализации» Ссылки diplomatie.belgium.be — официальный сайт Министерства иностранных дел Бельгии
European School, Mol

The European School, Mol was the third of the thirteen European Schools to be established, and is one of five such schools in Belgium. Founded in 1960, it is located in Mol, in the province of Antwerp. The school was primarily established to provide an education to the children of staff posted to nearby domestic, and European atomic research projects and facilities; the Belgian governments' nuclear research centre, the Organisation for Economic Co-operation and Development's Eurochemic nuclear fuel reprocessing plant (now defunct), and the European Atomic Energy Community's Central Bureau for Nuclear Measurements (now under the auspices of the European Commission as the Institute for Reference Materials and Measurements). However, the school has also welcomed children from other European or overseas families who live and work in the area. Buses bring pupils from as far as Antwerp and Eindhoven, with nearby facilities to accommodate boarders during the school week. There are 2 divisions in the European schools campus, 1 is the primary where primary 1 - 5 (grades 1 - 5) and secondary, where secondary 1 - 7 ( grades 6th - 12th ). The primary has a Daycare, where students can stay in after the school end at 4:15pm. See also European School European Schools References External links Official website
Europese School Mol

De Europese School in Mol is de derde Europese school en werd in 1960 opengesteld voor kinderen van ambtenaren van EURATOM, nu Joint Research Centre, Eurochemic en het S.C.K. (Studiecentrum voor Kernenergie). Sinds die tijd kregen echter ook kinderen van andere gezinnen uit Europa of van overzee, toegang tot de school. Een groot aantal leerlingen wordt dagelijks met bussen uit de wijde omgeving naar de Europese School vervoerd. Jean Monnet De woorden waarmee Jean Monnet de geest van de Europese Scholen beschrijft, zijn geschreven op perkament en zijn ingemetseld bij de eerstesteenlegging van elke school: Grootgebracht in contact met anderen en van jongs af aan vrij van vooroordelen, verrijkt met de schoonheid en de waarden van andere culturen, zullen deze jongeren zich bewust worden tijdens het opgroeien van hun onderlinge solidariteit. Terwijl ze met liefde en trots naar hun eigen land blijven kijken, zullen zij in de geest Europeanen worden. Ze zijn goed voorbereid om het werk van hun ouders af te maken en te consolideren zodat zij een verenigd en bloeiend Europa tot stand brengen. Kleuter- en lagere school De kleuterschool neemt kinderen aan tussen de 3 en de 6 jaar en is in drie taalgroepen ingedeeld: een Nederlandstalige, een Engelstalige en een Franstalige groep. De basisschool telt vijf studiejaren (kinderen van 6 tot 11 jaar) en heeft vier taalsecties: Nederlands, Frans, Duits en Engels. Middelbare school en baccalaureaat De secundaire school telt zeven studiejaren (kinderen van 11 tot 18 jaar) en heeft dezelfde taalsecties als de basisschool. Het onderwijs op deze school is gericht op het Europese Baccalaureaat. Dit eindexamen vindt plaats aan het einde van het 7de studiejaar. Het diploma wordt door alle universiteiten van de EU en door vele universiteiten overzee erkend. De studie in deze school is niet gericht op een staatsexamen in de nationale sector, maar het leerprogramma is wel zo opgesteld dat elke leerling op gelijk welk tijdstip en in gelijk welk stadium, zonder moeilijkheden, kan terugkeren naar het nationaal onderwijs van zijn of haar land. Externe link Officiële website van de Europese School, Mol Referenties
Edenya

Edenya est une serre tropicale de 40 447 m2 ouverte au public le 7 février 2026. Il s'agit du dixième monde de Pairi Daiza, à Cambron-Casteau, commune de Brugelette, en Belgique. Elle est à son ouverture la plus grande serre tropicale, et le plus grand écosystème zoologique couvert. Description Les premières esquisses du projet datent de fin 2017 début 2018. Afin de mettre en quarantaine les espèces végétales, une serre de cinq-mille mètres carrés a été construite à un peu plus d'un kilomètre à l'ouest du zoo, à Brugelette. Edenya est ouvert au public le 7 février 2026. L'entrée n'est pas comprise dans le billet du parc, il faut rajouter sept euros, un tarif réduit à cinq euros par visite pour les abonnés annuels. La serre, construite sur un ancien parking du zoo pour un montant de deux-cent-quinze millions d'euros, a une superficie de 40 447 mètres carrés, ce qui lui vaut d'être reconnue comme étant la plus grande serre tropicale du monde par le Guinness World Records via son adjudicatrice Anouk de Timary. Elle est haute de vingt-quatre mètres, longue de deux-cent-six mètres et large de cent-nonante-deux mètres. La serre est également détentrice du record du plus grand écosystème zoologique couvert. Le record de la plus grande diversité d’espèces végétales cultivées dans une serre tropicale est, au moment de l'ouverture, en cours d'homologation. L'électricité nécessaire à son fonctionnement est issu du parking photovoltaïque situé juste au nord. Le vitrage est cinq fois plus isolant que celui d'une serre classique. Le chauffage est assuré par des pompes à chaleur. Edenya compte quatre-vingt-huit logements, dont vingt-huit placés sous le niveau de l'eau. Le parc aquatique La Lagune est voisin de la serre, il ouvre l'année suivante, une lazy river traverse Edenya et permet aux nageurs d'observer les animaux. À terme, la serre doit regrouper deux-cent-trente espèces. Mille-huit-cents espèces végétales sont dénombrées. Animaux présentés Sont présents dans la serre : des Singes-écureuils du Pérou, des Loutres géantes, des Hippopotames nains, des lémuriens... Notes et références Annexes Articles connexes Pairi Daiza La Lagune Liens externes Site officiel Portail de la botanique Portail de la zoologie Portail des parcs de loisirs Portail du Hainaut Portail des records
Maple Copse Cemetery

Maple Copse Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Zillebeke. De begraafplaats ligt 1,1 km ten oosten van het dorpscentrum en werd ontworpen door Edwin Lutyens. Het terrein is 4.856 m² groot en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Aan de oostelijke zijde bevindt zich het toegangsgebouw met boogvormige doorgang. Het Cross of Sacrifice staat centraal geplaatst aan de westelijke zijde. Er worden 308 doden herdacht waaronder 52 niet geïdentificeerde. Geschiedenis Ten oosten van het dorp was er een aanplant van een klein bosje (en:copse) die door de troepen Maple Copse (Esdoornbosje) werd genoemd. In die omgeving stonden Advanced Dressing Stations (vooruitgeschoven medische posten) opgesteld. Tijdens de hevige gevechten om Mount Sorrel (juni 1916) vielen er veel slachtoffers die dan hier werden begraven. Vooral de manschappen van de Canadese 3de divisie leden zware verliezen. Vele graven werden toen vernietigd door vijandelijke beschietingen. Na de slag konden van de oorspronkelijke doden op de begraafplaats, die ten noorden van het bosje lag, slechts 78 gelokaliseerd worden. Deze graven liggen onregelmatig verspreid over het terrein. De overige 230 doden, van wie de graven niet teruggevonden zijn, worden herdacht met Special Memorials. Hun grafzerken staan in regelmatige evenwijdige rijen opgesteld. Er worden 154 Britten (waarvan 40 niet geïdentificeerd konden worden) en 154 Canadezen (waarvan 12 niet geïdentificeerd konden worden) herdacht. Deze begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Minderjarige militairen de Canadese soldaat F. Laing was slechts 15 jaar toen hij op 11 mei 1916 sneuvelde. de soldaten Raymond C. Burton, Daniel A. Ferguson, Joseph W. Lumsdon, John W. Randles en Charles L. Ratchford waren slechts 17 jaar toen ze sneuvelden. Externe links Maple Copse Cemetery op de website van de CWGC. Maple Copse Cemetery op de website van WO1.be
Maple Leaf Cemetery

Maple Leaf Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Nieuwkerke, een deelgemeente van Heuvelland. De begraafplaats ligt vlak bij de grens met Frankrijk op zo'n 2,9 km ten zuiden van de markt van Nieuwkerke. Ze werd ontworpen door George Goldsmith en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het langwerpig terrein is ongeveer 1.085 m² groot en wordt omgeven door een bakstenen muur en een haag. De open toegang ligt in de zuidwestelijke hoek waar ook het Cross of Sacrifice staat. Er liggen 176 soldaten begraven. Geschiedenis Deze begraafplaats werd in december 1914 gestart door gevechtseenheden en medische posten (Field ambulances) die toen in de buurt waren opgesteld. De begraafplaats werd genoemd naar de 3th Canadian Field Ambulance die hier tussen juli 1915 en april 1916 gestationeerd was. De laatste Britse gesneuvelde werd hier begraven in december 1917, maar in april 1918 kwam deze sector door het Duitse lenteoffensief in vijandelijke handen waardoor hier ook enkele Duitse slachtoffers werden begraven. Er liggen 80 Britten, 4 Australiërs, 39 Canadezen, 43 Nieuw-Zeelanders, 1 Zuid-Afrikaan en 9 Duitsers (waarvan 2 niet geïdentificeerd konden worden) begraven. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Graven Onderscheiden militairen T.O. Ross, sergeant bij de Canadian Infantry en George Syme, sergeant bij de New Zealand Field Artillery werden onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). de sergeanten A.J. Rogers en John Denis Supple, korporaal W. Tompkins en soldaat Samuel Kingsbury Osborne ontvingen de Military Medal (MM). Minderjarige militair Syd Currie, soldaat bij het 3rd Bn. Canadian Infantry Regiment (Ontario Regiment) is het jongste slachtoffer op deze begraafplaats. Hij was slechts 17 jaar toen hij op 3 juli 1915 sneuvelde. Gefusilleerde militair Albert Parry, soldaat bij het 2nd West Yorkshire Regiment werd wegens desertie op 30 augustus 1917 gefusilleerd. Aliassen soldaat Thomas Lothian diende onder het alias T. Anderson bij de Northumberland Fusiliers. soldaat Harry Watson diende onder het alias John William Black bij het Otago Regiment, N.Z.E.F.. Externe links Maple Leaf Cemetery op de website van de CWGC. Maple Leaf Cemetery op de website van WO1.be
Collegiate Church of St. Gertrude, Nivelles

The Collegiate Church of St. Gertrude (French: Collégiale Sainte-Gertrude) is a Roman Catholic collegiate church in Nivelles, Walloon Brabant, Belgium, which was built in the 11th century. It is dedicated to Saint Gertude, the patron saint of cats. History This church was built to serve Nivelles Abbey, originally a monastery of Benedictine nuns founded by Itta of Metz, the widow of Pepin of Landen, and mother of Gertrude of Nivelles, the first abbess, in the 7th century. Her remains are buried in a chapel of the church. This structure was built in the early 11th century and consecrated in 1046 by Wazo, Bishop of Liège, in the presence of the Emperor Henry III. It is an example both of Mosan art and of Ottonian architecture. With the growing membership of members of the nobility among the nuns starting in the 12th century, the community gradually changed its character from its monastic one until it had become a community of canonesses regular by the 15th century, at the latest. At that point, the church acquired its status of collegiate church. Claudine Donnay-Rocmans writes in the Patrimoine majeur de Wallonie that the interior dimensions recall: "the splendour of the Ottonian liturgy, as people are able to know it from the Abbey of Essen (Germany)". The westwork has been reconstructed. Its current appearance is the result of a long reconstruction finished in 1984, following severe damage from bombing by the German Luftwaffe in May 1940, in the course of the Battle of Belgium. Noble Canonesses of Nivelles The noble chapter of the canonesses regular became very known and had important privileges. Most of the noble canonesses were daughters of important families. Ursule, Countess of Berlo, abbess Marie Magdeleine de Montmorency, daughter of John II de Montmorency, prince of Robecque Marie Anne of Grave, granddaughter of Gilles van der Noot, Baron of Carloo Barbe Josephine of Grave, idem Marie Philippe of Grave, idem Marie Albertine de Berghes-Saint-Winoc (1726–) Marie d'Oyenbrugghe de Duras Marie Isabella de la Tour et Taxis, daughter of Eugene Alexandre, married later to Guillaume Alexandre de Wignacourt, Count of Lannoy Maria Clara de 't Serclaes, daughter of Count John 't Serclaes Antoinette Francoise of Arberg, daughter of Count Nicolas of Arberg Marie Josepha Taye, daughter of the Marquess of Wemmel, married to the Marquess of Assche Isabeau-Angélique Van Zuylen, said d'Erpe Helen de Lannoy, daughter of Valentin Anna Maria de Robles, daughter of Jean de Roblès, 1st Count of Annappes, married to Conrad d'Ursel Marie-Francoise d'Estourmel, married to Jean-Francois de Jauche Burials Itta of Metz, foundress of the abbey Gertrude of Nivelles, first abbess of the monastery which this church served Ermentrude, daughter of Reginar IV, Count of Mons and Hedwig of France Gallery References
Collegiata di Santa Gertrude

La collegiata di Santa Gertrude (in francese Collégiale Sainte-Gertrude) è l'edificio religioso principale della cittadina di Nivelles, nella regione della Vallonia, in Belgio. Rappresenta un notevole esempio dell'architettura romanica del Paese. Storia Fu ricostruita dalla comunità religiosa fondata da santa Gertrude dopo un incendio che la distrusse nell'anno 1000. In precedenza l'edificio, intitolato a San Paolo, faceva parte dell'Abbazia di Nivelles (dapprima benedettina, poi collegiata di canonichesse nobili), e fu destinato a ospitare le sepolture. Nel 1046 Wazo, vescovo di Liegi, consacrò la nuova chiesa, dedicata a Gertrude, alla presenza dell'imperatore Enrico III. Descrizione L'edificio come si presenta oggi è frutto di un profondo restauro che lo ha riportato all'aspetto che doveva avere poco dopo il suo completamento. Esso si sviluppa su una pianta basilicale a due cori, di ispirazione carolingia, alludente alle due sedi cristiane di Roma e Bisanzio. La costruzione è in stile romanico ottoniano, ed è considerata uno dei capolavori dell'arte mosana; le sue dimensioni complessive sono notevoli: la navata centrale misura 102 m da un coro all'altro, e più di 44 m il transetto orientale; il campanile è alto 50 m.. Il westwerk attuale e tre lati del chiostro adiacente alla chiesa sono stati ricostruiti dopo gli ingenti danni subiti nel corso di un bombardamento della seconda guerra mondiale nel maggio del 1940, grazie a un lungo lavoro terminato solo nel 1984. L'edificio custodisce i resti di Santa Gertrude in un reliquiario anch'esso ricostruito nel 1978. Persone legate alla Collegiata di Santa Gertrude Johannes Tinctoris (1430 ca. –1511) teorico e compositore franco-fiammingo Marbriano de Orto (1460 ca. – 1529), compositore franco-fiammingo Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su collegiata di Santa Gertrude Collegamenti esterni Les restaurations de la Collégiale - Icomos/Unesco Conseil International Monuments et sites. Vol 20-21-22 (PDF), su international.icomos.org.
Igreja da Colegiada de Santa Gertrudes

A Igreja da Colegiada de Santa Gertrudes é uma igreja românica em Nivelles, Bélgica. Foi consagrada em presença de Henrique III, imperador do Sacro Império Romano-Germânico em 1046. É dedicada a Santa Gertrudes de Nivelles (626-659), primeira abadessa de Nivelles. É uma das obras primas da arte mosana, e uma das maiores igrejas do mundo. A nave tem 102 m de comprimento. Referências
Schloss Fallais

Das Schloss Fallais (französisch Château de Fallais) ist ein Wasserschloss im Ortsteil Fallais der Gemeinde Braives in der belgischen Provinz Lüttich, nur unweit der Gewässer des Mehaigne, eines 59 km langen Zuflusses der Maas. Erbaut wurde das Schloss im 13. Jahrhundert von der Familie Beaufort. Zweimal waren Schlossherren in kriegerische Konflikte mit dem Hochstift Lüttich verwickelt. Der erste Konflikt war der sogenannte Kuhkrieg in der Zeit von 1275 bis 1278, ausgefochten zwischen der Grafschaft Namur und dem Fürstbischof von Lüttich. 1465 trafen sich hier der Schlossherr Herzog Karl I. der Kühne von Burgund und der Lütticher Fürstbischof Ludwig von Bourbon vor der Schlacht von Montaken, die zur Niederschlagung der Rebellion der Bürger von Lüttich und dem Verlust der Eigenständigkeit der Stadt bis 1477 führte. Einzelnachweise
Château de Fallais

Château de Fallais (French pronunciation: [ʃato də falɛ], "Fallais Castle") is a castle originating in the 11th century in the ancienne commune of Fallais, municipality of Braives, Liège Province, Wallonia, Belgium. The castle was built in the 13th Century by the Beaufort family. Twice the lords were involved in armed conflicts with the Prince-Bishopric of Liège. The first conflict was the so-called war of cows in the period of 1275–1278, fought between Guy I, Count of Namur, and John of Enghien, Prince-Bishop of Liege. In 1458 Philip the Good, Duke of Burgundy, made his 18-year-old nephew, Louis de Bourbon, the Prince-Bishop of Liege. When Louis finished his studies and took on his duties in 1465, the First Liège War broke out when Louis was deposed by the citizens of the city of Liège. In October 1465, Louis met with his cousin, Charles the Bold (future Duke of Burgundy) at Château de Fallais. Charles then led the Burgundians to the Battle of Montenaken, where they routed the Liégeoise, suppressing the rebellion and ensuring the loss of autonomy of Liège until 1477. See also List of castles in Belgium External links Château de Fallais Fallais Castle www.castles.nl