NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Harlindis en Relindiskapel

De Sint-Harlindis en Relindiskapel is een kapel uit de 18e eeuw in Aldeneik, een gehucht van Maaseik. Ze is gelegen aan de Willibrordusweg. De kapel is gewijd aan Harlindis en Relindis, de twee dochters van Adalardus, een Frankische edele en stichter van het Klooster van Aldeneik. Beiden zijn abdis van dit klooster geweest. Naast Harlindis en Relindis werd er ook de Heilige Antonius vereerd. Geschiedenis De kapel in baksteen stamt uit de 18e eeuw. Tegen het koor is een bakstenen gebouwtje aangebouwd met de Willibrordusput. Deze put werd volgens de overlevering vroeger gebruikt om te dopen en werd mogelijk in de 7de eeuw gebouwd door de Heilige Willibrordus op de plaats van een bron gebruikt voor heidense riten. De bouw zou dateren uit dezelfde tijd als de stichting van het Klooster van Aldeneik (rond 730). In de 17de eeuw werd deze put de ‘Meeghdenput’ of ‘Put der Heilige Maagden’ genoemd. De benaming Sint-Willibrordusput is van recentere oorsprong. De binnenkant van de put is bekleed met Maaskeien. Het puthuis werd in de 19de eeuw overheen de bestaande put gebouwd. De kapel werd omstreeks 1680 tegen de put gebouwd en werd op 11 juni 1681 ingewijd door Johannes Antonius Blavier, hulpbisschop van Luik. In en rond de kapel hadden zich talrijke uitingen van volksdevotie ontwikkeld. De heiligen Harlindis en Relindis werden aangeroepen tegen allerlei zenuwkwalen, terwijl Antonius werd vereerd als schutsheilige voor het vee. Beschrijving Het huidige kapel heeft een tongewelf met stucwerk uit de 18e eeuw met een voorstelling van Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen op een maansikkel. Het stucwerk boven het koort stelt Sint-Harlindis en Sint-Relindis voor in een landschap waarin ook de kerk van Aldeneik, de kapel en de Sint-Willibrordusput zichtbaar zijn. Het altaar is uit de eerste helft van de 18e eeuw en vervaardigd uit gemarmerd hout. Een schilderij toont de Calvarieberg. De kapel heeft een driezijdige koorsluiting en een dakruitertje. Sedert 2000 is de kapel beschermd als monument en de omgeving als dorpsgezicht. Bronnen en referenties Agentschap Onroerend Erfgoed 2022: Sint-Harlindis en Relindiskapel en Sint-Willibrordusput Architectuur Depot cvba (3 juni 2019). Beheersplan Kapel Aldeneik & Omgeving, Maasmechelen.
Sint-Jozefkerk (Wiemesmeer)

De Sint-Jozefskerk is de parochiekerk van Wiemesmeer, aan de Asserweg 1. Geschiedenis De eerste plannen voor de bouw van de kerk dateren van 1931. Als architect werd toen André Driessen uit Genk (1893-1976, o.a. ongeveer op hetzelfde ogenblik ook architect van het voormalige Sint-Jansziekenhuis in Genk) aangesteld die toen een voorontwerp maakte. In 1933 vroeg pastoor Jozef Geurts zijn vriend Joseph Coenen om hem hierbij te helpen, en deze bestudeerde de vervallen gotische kerk van de voormalige Abdij van Hocht, om aldus te Wiemesmeer een replica hiervan te bouwen. In 1935 begon de bouw van het koor en dwarsbeuk; in 1940 volgde het schip. De wijding aan Sint-Jozef was waarschijnlijk geschied omdat de voornamen van de pastoor en van Coenen zo luidden. In 1948 werd Sint-Hubertus hieraan toegevoegd, vanwege de in Wiemesmeer plaatsvindende Hubertusfeesten. Op 28 oktober 1976 stortte het gewelf boven de linkerbeuk in. Ook het orgel en het doksaal werden hierbij vernield. De diensten werden sindsdien geruime tijd in een plaatselijke zaal en bij de Lourdesgrot worden gehouden. Bij de restauratie moest de bouwkundig zwakke constructie worden verholpen, waartoe men uiteindelijk voor een metalen constructie koos die de gewelven en het dak met elkaar verbond. De herstelwerkzaamheden duurden acht jaar, dit onder begeleiding van architect-ingenieur Guido Walgrave uit Genk, waarna de kerk weer in gebruik gesteld kon worden. In het begin van de 21ste eeuw werd een nieuwe renovatie doorgevoerd, dit keer onder het toezicht van architect Patrick Strackx, zelf wonende in Wiemesmeer. Gebouw en interieur De kerk oogt als een hoge gotische kruiskerk, getooid met een dakruiter. Ze is opgetrokken uit mergelsteen. In de kerk vindt men een aantal moderne kunstwerken, zoals beelden en gebeeldhouwde kapitelen uit ongeveer 1950, en uit dezelfde periode kruiswegstaties door Rafaël Clédina, waarin dorpsgezichten uit Wiemesmeer en enkele aanliggende buurtschappen werden verwerkt. Glas-in-loodramen geven het leven van Sint-Hubertus weer. Ook werden enkele oudere beelden aangekocht, en wel een Sint-Hubertusbeeld uit de 16e eeuw en een Sint-Jozef met Onze-Lieve-Vrouw en Kind uit de 17e eeuw. Externe links Sint-Jozefkerk[dode link] idem, Kerknet idem, kerken in Vlaanderen
Sint-Lambertuskerk (Kessel)

De Sint-Lambertuskerk in het Belgische Kessel is een kerk uit de Brabantse gotiek, opgetrokken uit witte zandsteen. De kerk dateert uit de 14e eeuw. De toren is het oudste gedeelte (ca. 1340-1370), waarna de kruiskapel werd gebouwd rond 1400. Het koor met spitsboogramen volgde tijdens de eerste helft van de 15e eeuw. Later werd nog een Onze-Lieve-Vrouwekapel toegevoegd rond 1470. In 1873-74 volgde een grondige restauratie onder leiding van architect Leonard Blomme. De preekstoel dateert uit 1705 en is van de hand van Hiëronymus Convent. Er staan ook twee biechtstoelen uit 1778 door F. Bastiaens. Het koorgestoelte uit de tweede helft van de 17e eeuw is overgebracht uit de Kartuizerskerk van het naburige Lier. Er is nog een 14e-eeuws beeld van Jezus aan het Kruis. De verrezen Christus dateert uit 1614 en de reliekschrijn van Sint-Antonius Abt uit omstreeks 1750. Er hangen vier schilderijen met heiligen en passietaferelen uit het begin van de 17e eeuw. Onze-Lieve-Vrouw met Kind en Sint-Jan werd gerestaureerd in de Terkamerenabdij. Daar kwam men tot de bevinding dat het uit het midden van de 16de eeuw zou dateren. Het interieur bevat enkele waardevolle kraagstenen. In 1914 werd de kerk beschadigd en in 1940 blies het Belgische leger de toren op. Die werd met de traptoren (met daarin een schier eindeloze wenteltrap) in 1941-1942 heropgebouwd onder leiding van F. Blockx en J. Heylen. Trivia In 2022 werden ten zuiden van de kerk de restanten van eerdere bewoning opgegraven, die er op wijzen dat al vanaf 800 voor Christus mensen op deze locatie actief waren. Bronverwijzing
Sint-Lambertuskerk (Kwaadmechelen)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van Kwaadmechelen, een deelgemeente van Ham in de Belgische provincie Limburg. De kerk bevindt zich aan Dorpsstraat 16. Geschiedenis De toren van de kerk dateert van 1615 en is uitgevoerd in Kempense gotiek. Het is een zware, vierkante bakstenen toren, gebouwd op een basis van ijzerzandsteen. De toren is voorzien van haakse steunberen. Aan de zuidzijde bevindt zich een vijfhoekige traptoren. De toren is vrijwel onversierd, op enkele banden van ijzerzandsteen na. De toren wordt bekroond door een naaldspits. De muur rond het kerkhof dateert van 1750. De eigenlijke kerk werd gesloopt in 1840 en vervangen door een nieuw gebouw, dat echter in 1940 door brand werd verwoest. De kerkschatten werden eveneens verwoest. Slechts een 17e-eeuws houten Sint-Lambertusbeeld bleef gespaard. Herbouw van de kerk volgde tussen 1953 en 1956 onder leiding van architect Van Kerckhoven, in modern-gotische stijl. Bij opgravingen kwamen de fundamenten van een romaans kerkje tevoorschijn, dat de voorganger was van de gotische kerk. De kerk werd in 2023 ontwijd. De laatste misviering vond plaats op 17 september dat jaar. Externe link (nl) Sint-Lambertuskerk
Sint-Lambertuskerk (Meulenberg)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van de Houthalense tuinwijk Meulenberg. Ze is gelegen aan de Bremstraat. Geschiedenis Vanaf 1938 begon men met de aanleg van de cité Meulenberg. Toen waren er reeds plannen om een mijnkathedraal in de wijk te bouwen. Dit werd echter vertraagd, eerst door de Tweede Wereldoorlog, en later door de steenkoolcrisis van 1958, gevolgd door sluiting van de steenkoolmijn van Zwartberg in 1966. In 1942 was reeds een noodkerk opgetrokken op de plaats waar de toekomstige grote kerk was gepland. Ze werd gebouwd door de steenkoolmijn van Houthalen, die ook tekende voor de uitbreiding van het kerkje, in 1948, met twee zijbeuken. In de altaarsteen werden relikwieën van de Heilige Lambertus geplaatst. Aanvankelijk een kapelanie die ondergeschikt was aan de Sint-Martinusparochie van Houthalen, werd de kerk in 1948 verheven tot parochiekerk. Het noodkerkje is er nog steeds, maar de grote kerk is nooit gebouwd. In het kerkje werden in 1970 vernielingen aangebracht door vandalen en in 2002-2003 werd het gebouw opgeknapt. Gebouw Het betreft een eenvoudig bakstenen gebouw onder zadeldak, bedekt met rode pannen, waarop zich een dakruitertje bevindt. Een gedenksteen aan de voorgevel herinnert aan de in 1944 gesneuvelde Renier Coolen. Het orgel werd in 1962 vervaardigd door E. Verschueren te Tongeren. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Lambertuskerk (Neeroeteren)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van Neeroeteren, gelegen aan de Sint-Lambertuskerkstraat. Geschiedenis De eerste kerk in romaanse stijl werd waarschijnlijk tussen 1000 en 1100 gebouwd in opdracht van de abdissen van de Abdij van Thorn. Het gebouwtje was waarschijnlijk uitgevoerd in Maaskeien en hout. In de 14e eeuw begon men met de bouw van de huidige kerk, waarbij de in Maaskeien uitgevoerde oude kerktoren aanvankelijk behouden bleef. In de 15e eeuw stagneerden de werkzaamheden door de slechte economische en militaire situatie. In 1513 werd de bouw hervat. In 1540 werd toestemming verleend om de bouwvallige toren enigszins te herstellen, maar in 1708 stortte hij in. Een nieuwe toren werd gebouwd, die in 1719 gereed kwam. Ook de schade aan de kerk werd hersteld. In 1863-1871 volgde restauratie door Herman Jaminé. Gebouw Het gebouw is een kruisbasiliek in Maaslandse gotiek. Het schip en transept zijn uitgevoerd in mergelsteen. De gedeeltelijk ingebouwde westtoren heeft vier geledingen en is uitgevoerd in baksteen, met lijsten en versieringen in Naamse steen. De laatgotische gewelven bezaten vroeg-16e-eeuwse geschilderde versieringen, bestaande uit ranken en gestileerde bloemmotieven, die in 1765 met pleister overdekt werden, in 1866 herontdekt en weer blootgelegd. Naast de versieringen werden een aantal profeten en het laatste oordeel afgebeeld. Meubilair Begin 20e eeuw werd het meubilair ingrijpend vernieuwd en het meeste is tegenwoordig neogotisch. Het doopvont is laatgotisch, met een deksel uit 1699. De orgelkast is uit 1742. Enkele oude gepolychromeerde houten heiligenbeelden uit het begin van de 16e eeuw zijn aanwezig, een aantal daarvan worden toegeschreven aan de Meester van Elsloo (Vlaamse Meesters in Situ) respectievelijk Jan van Steffeswert.. Ook van deze beelden werd de polychromie in de 18e eeuw bedekt met kalk die in de 19e eeuw werd verwijderd zodat de polychromie mee verdween. Begraafplaats Onder de toren bevindt zich de grafsteen van Johannes Daniëls, pastoor, uit 1608. Op de begraafplaats welke de kerk omringt bevinden zich enkele grafstenen uit de 16e en de 17e eeuw. Hiertoe behoort het grafmonument voor Frederik de Rhoe (+1535), heer van Sipernau, lid van de adellijke familie Rode van Opsinnich. Galerij Interieur Kunstwerken Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Lambertuskerk (Opheers)

De Sint-Lambertuskerk is een kerkgebouw in Opheers in de Belgische gemeente Heers in de provincie Limburg. Het gebouw ligt aan de Opheersstraat en wordt voor driekwart omgeven door een ommuurd kerkhof. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Lambertus. Opbouw Het gebouw is een zaalkerk en bestaat uit ingebouwde toren (oostzijde), een eenbeukig schip met vijf traveeën en een driezijdig gesloten koor met één recht travee. Tegen de beide zijden van het rechte koortravee zijn de sacristieën aangebouwd. Het gebouw is opgetrokken in baksteen, heeft een hardstenen plint, en wordt gedekt door een zadeldak van leien die zowel het koor als het schip overdekt. De voorgevel heeft hardstenen hoekbanden, een rondboogportaal in een hardstenen portiek met pilasters met lijstkapiteel onder een driehoekige hardstenen fronton, met daarboven een rondboogvenster in een geprofileerde hardstenen omlijsting, daarboven een hardstenen oculus met daarin het uurwerk, en daarboven een rondboogvormig galmgat in iedere gevel van de toren. De toren wordt bekroond met een ingesnoerde naaldspits gedekt met leien. In de rest van het gebouw bevinden zich ook rondboogvensters met een hardstenen omlijsting met lekdrempel en imposten. In de sacristieën bevinden zich kleine gelijkaardige vensters. Het interieur is bepleisterd. De zaalkerk wordt overwelft door kruisribgewelven tussen rondboogvormige gordelbogen die gedragen worden door gesculpteerde consoles. Tussen het schip en het koor bevindt zich een rondboogvormige scheiboog. Geschiedenis In 1636 werd de oorspronkelijke kerk in brand gestoken door de troepen van Jan van Weert. Aan het einde van de 17e eeuw werd de kerk pas herbouwd, waarbij de oude toren in silex en een deel van het muurwerk in het nieuwe gebouw verwerkt werd. In 1763 werd op kosten van de gemeente de toren hersteld. In 1787 werd de zuidelijke zijbeuk opnieuw opgebouwd. In 1857 werd besloot men een nieuwe kerk te bouwen naar het ontwerp van Lambert Jaminé uit Hasselt. Deze werd op dezelfde plaats gebouwd als de oude kerk, maar die was georiënteerd. In 1878 werd de nieuwe kerk ingewijd.
Sint-Laurentiuskerk (Meeswijk)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochiekerk van Meeswijk, gelegen aan het Kerkplein. De classicistische zaalkerk werd gebouwd in 1788, en in 1867 werd de westpartij met toren aangebracht in neoclassicistische stijl. In 1906 werd een restauratie uitgevoerd. In de kerk zijn diverse kunstwerken, zoals een 16e-eeuws triomfkruis in gepolychromeerd hout. Verder een Christusbeeld uit omstreeks 1700; en een drieluik voorstellende Christus en Onze-Lieve-Vrouw, Sint-Jozef, en Maria Magdalena uit de 16e-17e eeuw. Ook uit de 17e eeuw stamt een reliekhouder die bekroond wordt door een pelikaan. Uit de 2e helft van de 18e eeuw stamt een Sint-Laurentiusbeeld en een schilderij, voorstellende de Vlucht naar Egypte. De eiken preekstoel is uit 1729. Van omstreeks dezelfde tijd is een biechtstoel en het doksaal. De orgelkast is uit het begin van de 19e eeuw, en het altaar is 19e-eeuws in neobarokke stijl. Galerij Externe links Kerken in Limburg
Sint-Laurentiuskerk (Wurfeld)

De Sint-Laurentiuskerk (of Sint-Laurentiuskapel) is een neogotisch kerkje aan Kapelweg 67, nabij het Kasteel van Wurfeld, in het Maaseikse gehucht Wurfeld. In 1640 werd de kapel gesticht door Willem Croll en Jacob Croll, beiden kanunniken van het Kapittel van Onze-Lieve-Vrouw te Maaseik. Ze werd bediend door de Kruisheren aldaar. Nabij de kapel bouwden de gebroeders Croll een woonverblijf, dat uitgroeide tot het kasteel aldaar. Het kasteel ging -met de kapel- over naar diverse families. Tijdens de Franse periode werd de kapel niet onteigend. Wel moesten -in 1797- alle beelden uit de kerken worden verwijderd. Een Sint-Anna-te -Drieën, toegestreven aan de Meester van Elsloo, bevindt zich sindsdien in het kasteel. In 1900 liet de toenmalige kasteelheer, Ludovic Nagels, de kapel afbreken en vervangen door een nieuw kerkje. Dit werd een neogotische zaalkerk, ontworpen door Mathieu Christiaens. In 1953 werd de kerk nog vergroot met een transept, twee zijbeuken onder platdak, en aanbouwsels aan het koor. In het kerkje bevindt zich een 18e-eeuws Sint-Laurentiusbeeld. Het merendeel van het meubilair, alsmede de glas-in-loodramen, stamt uit 1900.
Sint-Machutuskerk (Wannegem)

De Sint-Machutuskerk is een kerkgebouw in de Belgische deelgemeente Wannegem-Lede van Kruisem. De kerk is toegewijd aan Machutus, een heilige afkomstig uit Wales. Geschiedenis De kerk werd al vermeld in 1560 in kerkrekening, maar werd volledig gesloopt in 1783. Deze bakstenen neoclassicistische kerk die er nu staat, is uit 1784 en heeft drie beuken. Het hoofdaltaar is uit de 18e eeuw. In haar interieur bevinden zich schilderijen uit de 18e en 19e eeuw. Interieur Haar liturgisch vaatwerk bevat twee zilveren kelken uit Gent uit de 18e eeuw en een zonnemonstrans uit Oudenaarde uit de 18e eeuw. De kerk bevat een orgel uit 1787 van Lambert Benoit Van Peteghem. Na de Eerste Wereldoorlog schonk Mgr Henry Gabriëls (bisschop van Ogdensburg, New York maar geboren in Wannegem) twee brandramen aan de tijdens de oorlog geteisterde Sint-Machutuskerk van Wannegem-Lede.
Sint-Margaritakerk (Lier)

De Sint-Margaritakerk, in de volksmond ook wel 'Begijnhofkerk' genoemd, is een kerk in de Belgische stad Lier, provincie Antwerpen. Ze maakt deel uit van het Liers begijnhof. De kerk staat op de lijst van het UNESCO werelderfgoed. De driebeukige Sint-Margaritakerk is gewijd aan Margaretha van Antiochië, tevens patrones van het Liers begijnhof. De bouw van de kerk ving aan in 1664 en heeft meer dan 100 jaar geduurd, omdat de begijnen de kerk zelf financierden. Deze lange bouwduur is zichtbaar aan de voorgevel. De kerk heeft een barokgevel uit de 17e eeuw, waarboven in de 18e eeuw dan volutes en een lantaarn zijn geplaatst. Het interieur is barok, en de klokkentoren rococo. In 1671 werd het eerste deel van de kerk ingewijd. Over het begijnhof zijn her en der staties van de Kruisweg verspreid. Het altaarstuk Verschijning van de gekruisigde Christus voor de Heilige Begga is van de hand van Jan Erasmus Quellinus. Ook van diens familielid Artus Quellinus de Jonge bevinden er zich beeldhouwwerken in deze kerk. Het hoofdaltaar zelf is een ontwerp van Pieter Scheemaeckers. Een van de opvallende elementen in het kerkinterieur is het imposante orgel, geplaatst op een prachtig doksaal. De orgelkast is van de hand van Martinus Donckaerts (contract d.d. 07/08/1719), het eigenlijke orgel werd gebouwd door Jean-Baptiste Forceville in 1723. De hoofdwerkkast vertoont een voor Forceville typische breedtewerking, met een verdeling over niet minder dan 9 vlakken en torens. In de kastvoet is ruimte voor een positief met beperkte bezetting. Terwijl de grote hoofdwerkkast net achter de balustrade opgesteld staat, is toch een positieffront in de balustrade ingewerkt. Opvallend is de rijke ornamentiek en de talrijke beelden op de kast: op de centrale toren bevindt zich bovendien een wijzerplaat waarvan het mechanisme aangesloten is aan het uurwerk dat zich boven de gewelven bevindt. In 1797 werd het orgel gedemonteerd en in veiligheid gebracht ter bescherming tegen de troebelen ten tijde van de Franse republiek. In 1802 werd het orgel opnieuw in de kerk opgebouwd door Van Overbeeck: nadien zal het meerdere jaren worden onderhouden door Th. Smet. Een ingrijpende transformatie werd uitgevoerd door de firma Stevens-Vermeersch uit Duffel: in 1900 worden nieuwe pneumatische windladen geplaatst en in 1907 volgt een opstelling van een vrijstaande speeltafel. De positieflade verdween uit de kastvoet en er werd een zwelwerk opgesteld achter de bestaande orgelkast. Eén en ander leidde ook tot beschadiging en verzwakking van deze kast. Sedert meerdere tientallen jaren is het orgel onbespeelbaar: thans wacht de kerkfabriek op de toezegging van de restauratiepremie, zodat dit unieke instrument opnieuw zal kunnen weerklinken. Externe link Sint-Margaritakerk (Lier) in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
Sint-Martinuskerk (Dilsen)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Dilsen, gelegen aan de Europalaan. De oorspronkelijke kerk, waarvan de Oude toren nog rest, stond meer naar het oosten, in de buurtschap Oud-Dilsen. Toen de bevolking toenam en de meeste mensen ten westen van de Rijksweg, de huidige N78, kwamen te wonen, werd daar ook de nieuwe kerk gebouwd. Het betrof een neogotische kerk, ontworpen door Hyacinth Martens en Vincent Lenertz. De bouw vond plaats van 1908-1912. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen kruisbasiliek. De toren heeft vier geledingen en wordt geschraagd door haakse steunberen. De spits is een naaldspits, met op de vier hoeken nog kleine spitsjes, alle gedekt door leien. Meubilair Tot de schilderijen behoort een Aanbidding der herders, mogelijk geschonken in 1714 door baron De Rosen. Ook een 18e-eeuws grisaille voorstellende: Sint-Martinus Bisschop. Voorts een gotisch beeld in gepolychromeerd hout van Onze-Lieve-Vrouw met Kind, waarvoor het jaar 1380 wordt opgegeven; een 16e-eeuws beeld van Sint-Martinus en de bedelaar; eiken beelden van Sint-Paulus en Sint-Petrus uit de 17e eeuw; een beeld van een vrouwelijke heilige uit de 18e eeuw. Er zijn twee eikenhouten biechtstoelen uit ongeveer 1700. De hoofd- en zijaltaren en de communiebank zijn neogotisch. Het torenuurwerk is afkomstig uit de oude kerk, werd geschonken door het kapittel van Sint-Servaas te Maastricht en werd vervaardigd in 1627 door Les Ateliers de la Meuse te Luik. Galerij Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Martinuskerk (Duffel)

De Sint-Martinuskerk is een 17e-eeuws kerkgebouw in de Belgische gemeente Duffel. De kerk ligt tegenover het Convent van Betlehem. Architectuur De Sint-Martinuskerk is een neogotische kerk die oorspronkelijk gebouwd werd in 1150. In de periode 1860-1865 werd de kerk uitgebreid en deels herbouwd in neogotische stijl naar ontwerp van de provinciale bouwmeester Joseph Schadde. Historie De hoge toren, die hoog boven de dorpskom uitkeek, vormde tijdens de Eerste Wereldoorlog in 1914 een makkelijk doelwit voor de oprukkende Duitse vijandelijke troepen. Op 1 oktober 1914 besloot de Belgische legeroverheid om de torenspits in brand te steken. Door de neervallende brokstukken ging een deel van het kerkgebouw in de vlammen op en de hevige beschietingen tijdens de daaropvolgende dagen herleidden de kerk tot een puinhoop. Na de schade van de twee wereldoorlogen werd de kerk in de jaren 1950 grondig gerenoveerd. In de jaren 1990 werd het plein heraangelegd met jonge lindebomen (tilia) en een oude zomereik (quercus robur) als kapelboom. Huidige functie Ook in de 21e eeuw worden er verschillende activiteiten in de kerk gehouden, waaronder eucharistievieringen, communievieringen, trouwplechtigheden en begrafenissen. Externe links Inventaris Onroerend Erfgoed 360°-panorama van het interieur van de kerk
Sint-Martinuskerk (Kinrooi)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Kinrooi, gelegen te Grote Kerkstraat 9. Geschiedenis In 1474 lag in Kinrooi een kapel gewijd aan Sint-Martinus, de patroonheilige van Kessenich. Dat jaar schonk vrouwe Catharina van Kessenich, een zuster van Jan de Wilde, de kapel en een vlakbij liggend land aan de reguliere kanunniken van Sint-Augustinus uit Sint Odiliënberg. Ze stichtten er een kluizenarij. Vanwege het uitblijven van nieuwe roepingen werden al in 1478 drie zusters van het Heilig Graf naar Kinrooi gehaald. In 1495 verlieten ze Kinrooi om zich op de plaats van het latere Kruisherenklooster in Maaseik te vestigen. Sindsdien verbleven er sporadisch kluizenaars. In de 17e en 18e eeuw werd de kapel bediend door een rector. In 1806 werd Kinrooi een zelfstandige parochie. De kapel werd in 1819 vergroot. Hiernaast verrees in 1852-1853 de huidige kerk. Een tiental jaren later was de toren gereed en werd het interieur afgewerkt. De kerk werd vergroot in 1926, door August Daniëls. De oude kapel werd na de bouw van de huidige kerk gebruikt als school, gemeentehuis en onderwijzerswoning. Tegenwoordig is het een woning; het driezijdige koor is nog herkenbaar. Gebouw en interieur De kerk is een bakstenen pseudobasiliek met neogotische stijl. Ze werd ontworpen door Herman Jaminé. Ze telt drie beuken en het transept springt niet naar buiten. De ingebouwde westtoren heeft een ingesnoerde naaldspits. Over de volle breedte van de toren werd het opschrift "Geloofd zij Jesus Christus" aangebracht. De meeste meubelen zijn 19e-eeuws, maar er is een biechtstoel uit de 18e eeuw. De kerk bezit een Anna te Drieën van omstreeks 1525 en een Onze-Lieve-Vrouw met Kind Jezus, eind 16e eeuw. Een schilderij van de Aanbidding der Herders stamt mogelijk uit de 18e eeuw. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Limburg