NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Amanduskerk (Heffen)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Mechelen behorende plaats Heffen, gelegen aan Heffen-Dorp 15. De kerk is als monument beschermd, het omliggend kerkhof als landschap. Geschiedenis Wellicht is in de 9e eeuw al een parochie gesticht in Heffen. In de 13e eeuw werd een hallenkerk gebouwd. In deze tijd was Heffen, ook kerkelijk, van groot belang. Resten van deze kerk zijn nog aanwezig in de onderbouw van de toren en in de vroeggotisch pilaren van het middenschip. De kerk heeft een zandstenen toren uit de 13e eeuw. De toren was destijds een stuk hoger en voorzien van een plat dak. Deze deed initieel dienst als wachttoren om de grenzen van Mechelen te beschermen en de scheepvaart op de Zenne te controleren. Bewijs hiervan is terug te vinden op de zogenaamde “kaart van Bolin”, een tekening uit 1560. Daar staat de kerk nog afgebeeld zonder spits. De torenspits is vermoedelijk eind 16e eeuw toegevoegd. De laatste grote restauratie van de kerk vond plaats in het jaar 1994. Op 13 februari 1998 werd de kerk en het omliggende kerkhof omwille van de grote historische waarde een beschermd monument. In 1834 werden de zijbeuken, naar ontwerp van Louis Auguste Serrure, verbreed. In 1853 werd een nieuw koor gebouwd, naar ontwerp van Ferdinand Berckmans en Joseph Schadde. De barokke torenspits uit 1755 werd door een blikseminslag vernield in 1865, waarop deze het daaropvolgende jaar vervangen werd door een achtzijdige spits. Deze werd in 1899 weer afgebroken omdat die niet bij de rest van de kerk paste en vervangen door een nieuwe spits. Deze spits stond 125 jaar lang op de kerk, totdat deze op 9 juli 2024 volledig vernietigd werd door een zwaar onweer. Het puin van de spits kwam op het dak terecht, waardoor het volledige gebouw ernstige schade opliep. Gebouw Het betreft een georiënteerde driebeukige hallenkerk op rechthoekige plattegrond met ingebouwde westtoren. Deze toren is gebouwd in zandsteen. De onderbouw daarvan is uit de 13e en 14e eeuw. Het spitsboogportaal in de toren is 16e-eeuws evenals -vermoedelijk- de bovenste geleding van de toren. Het kerkgebouw is opgetrokken in baksteen. Interieur Het middenschip wordt overkluisd door een tongewelf en de zijbeuken hebben een vlakke zoldering. De kerk bezit een 17e-eeuws schilderij van Onze-Lieve-Vrouw van Smarten en een schilderij Sint-Rochus verzorgd door een engel van 1618, toegeschreven aan Frans Walschartz. Er zijn 17e-eeuwse beelden van Sint-Amandus en Sint-Bernardus. Ook zijn er twee kruisbeelden, één 17e-eeuws en één 18e-eeuws. De twee zijaltaren zijn van 1786 en omvatten het noordelijk Onze-Lieve-Vrouwe altaar en het zuidelijk Sint-Amandusaltaar. De preekstoel, uit het 3e kwart van de 18e eeuw, is in rococostijl. De biechtstoelen in late barokstijl zijn, evenals het koorgestoelte, uit de 18e eeuw. Er zijn glas-in-loodramen van 1894.
Onze-Lieve-Vrouw van Bijstandkerk (Walem)

De Onze-Lieve-Vrouw van Bijstandkerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Mechelen behorende plaats Walem, gelegen aan de Koning Albertstraat 58. Geschiedenis In 1203 werd de eerste kerk van Walem ingewijd. Delen van de huidige toren zouden volgens sommigen uit die tijd stammen, maar anderen voeren de 14e eeuw aan. De romaanse kerk had aanvankelijk drie beuken die later samengevoegd werden tot één brede beuk. In 1542 werd de kerk in brand gestoken door de troepen van Maarten van Rossum. In 1546 werd de kerk weer in gebruik genomen. In 1576 werd hij wederom in brand gestoken door Spaanse troepen en in 1580 totaal vernield door de Calvinisten. In 1617-1618 werd de kerk hersteld. Ook werden toen zijbeuken toegevoegd. In 1833 werd het koor in baksteen herbouwd en in 1869 werd het noordertransept verlengd naar ontwerp van Joseph Schadde. In 1911 werd de oude kerk afgebroken, waarbij de toren, het koor en het transept bleven gespaard. In 1912 werd de nieuwe kerk in neogotische stijl, naar ontwerp van Edward Careels, in gebruik genomen. De kerk werd tijdens de Eerste Wereldoorlog zwaar beschadigd, en werd hersteld in 1921. In 1952 brandde de kerk evenwel uit ten gevolge van blikseminslag. De toren bleef behouden en de kerk werd hersteld naar ontwerp van Joseph Willems, waarbij een vereenvoudigde interpretatie van de neogotiek werd gehanteerd. Gebouw Het betreft een neogotische driebeukige kruiskerk van 1956-1957 met ingebouwde gotische toren waarvan de oudste dele uit de 13e of 14e eeuw stammen. De kerk is opgetrokken in zandsteen en natuursteen. De toren heeft vier geledingen en een ingesnoerd tentdak. De kerk heeft een vijfzijdig afgesloten koor. Het kerkmeubilair, dat eerder verloren is gegaan door de brand, stamt uit 1957. Begraafplaats Op de begraafplaats herinneren verschillende monumenten aan het oorlogsleed van de Eerste Wereldoorlog. Aan de kerkhofmuur staat een grafmonument ter ere van de gesneuvelde soldaten met inscriptie: "1914-1918 GEMEENTE WAELHEM AAN HARE HELDEN". Op de begraafplaats zelf staat het graf van Désiré Isidoor Emiel Carbonez, een soldaat die omkwam op 30 september 1914 te Walem. In 2018 werd ter herdenking van het einde van de Eerste Wereldoorlog een winterlinde (tilia cordata) aangeplant als vredesboom.
Brussels Elementary High School

Brussels Elementary High School, also known as Brussels Unit School, and formerly Brussels American School (BAS), is an elementary through high school of the Department of Defense Education Activity (DoDEA). It opened in October 1967. It is located near Brussels, Belgium on a 17-acre (69,000 m2) area in Sterrebeek, part of the municipality of Zaventem, Flemish Brabant. The school serves as a DoDEA school for all US military and DOD civilian sponsor dependents, who are allowed to enroll their children tuition free. Non-DOD persons, including U.S., Belgian, and other citizens, are required to pay tuition. It celebrated its fortieth anniversary in late 2007. It also takes European students from Partnership for Peace (PfP) countries of NATO, to include Macedonia, Armenia, Azerbaijan, Georgia etc. Its proximity to NATO (North Atlantic Treaty Organization) helps serve as an opportunity for American children to enroll in a school taught to familiarize them with the American school system. References External links Official website
Buffs Road Cemetery

Buffs Road Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission (CWGC) burial ground for the dead of the First World War located near Ypres (Dutch: Ieper) in Belgium on the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation The cemetery, named after the nickname of a nearby small lane, was founded in July 1917 by the 12th, 13th and 14th Royal Sussex Regiment and the Royal Artillery. After the armistice, the cemetery was enlarged by concentrating battlefield graves and that of one officer buried in Brielen Churchyard in 1915, whilst one Belgian soldier was removed. The cemetery was designed by A J S Hutton. References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Buffs Road Cemetery at Find a Grave
Buffs Road Cemetery

Buffs Road Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Sint-Jan (Ieper). De begraafplaats ligt 3,4 km ten noordoosten van de Grote Markt in Ieper, vlak bij het eindpunt van de A19. De nagenoeg rechthoekige begraafplaats werd ontworpen door Arthur Hutton en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het terrein is 1.269 m² groot en omgeven door een bakstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat centraal aan de ingang. Zo’n 400 m noordwestelijker ligt Track X Cemetery. Er worden 289 doden herdacht waarvan 86 niet geïdentificeerde. Geschiedenis De begraafplaats lag iets ten oosten van een boerderij die Cross Roads Farm werd genoemd. Deze boerderij lag bij het kruispunt van Buffs Road met Admiral’s Road. De begraafplaats werd gestart door gevechtseenheden van vooral de Royal Sussex en de Royal Artillery en werd gebruikt van juli 1917 tot maart 1918, toen het Duitse lenteoffensief losbarstte. Er rusten nu 265 Britten (waaronder 67 niet geïdentificeerde), 13 Australiërs (waaronder 9 niet geïdentificeerde), 10 niet geïdentificeerde Canadezen en 1 Zuid-Afrikaan. Na de wapenstilstand werden nog bijna 90 slachtoffers uit de omliggende slagvelden naar hier overgebracht. De Britse onderluitenant William Edward Balcombe-Brown, die op 29 juni 1915 stierf en begraven was op het kerkhof van Brielen, werd hier later bijgezet. Voor 10 doden werden Special Memorials opgericht omdat hun graven verloren zijn gegaan door artillerievuur. Het lichaam van 1 Belgische soldaat werd naar een andere begraafplaats overgebracht. In 2009 werd de begraafplaats als monument beschermd. Onderscheiden militairen J. McAllister, sergeant bij de Royal Engineers ontving de Distinguished Conduct Medal (DCM). de sergeanten G. Bate en F. Ifould en de korporaals Sydney John Hooper en William John Dainty ontvingen de Military Medal (MM). Externe links Buffs Road Cemetery op de website van de CWGC. Buffs Road Cemetery op de website van WO1.be
Sint-Pietersbandenkerk (Semmerzake)

De Sint-Pietersbandenkerk is een kerk in de dorp Semmerzake, binnen de Belgische provincie Oost-Vlaanderen. De benaming van de kerk brengt de bevrijding in gedachten, van de apostel Petrus, zoals beschreven in het Bijbelboek Handelingen. Geschiedenis De eerste vermelding van een kerk dateert uit 977 en is te vinden op een diploma van keizer Otto II. De eerste kerk was een kerk in de romaanse architectuur. In 1885 kwamen de plannen om de kerk te vergroten en de toren, het koor en het transept te restaureren. Echter was de kerk in zodanig slecht staat dat deze werd gesloopt. Alleen de toren bleef behouden. De nieuwe en huidige kerk werd ontworpen volgens de richtlijnen van de neo-Scheldegotiek en werd opgebouwd uit Doornikse steen. Sinds 1945 is de kerk een beschermd monument geworden.
Sint-Leonarduskerk (Molenbeersel)

De Sint-Leonarduskerk is de parochiekerk van Molenbeersel in de Belgische provincie Limburg in de gemeente Kinrooi. De kerk valt onder het dekenaat Bree in het bisdom Hasselt. Geschiedenis Leonarduskapel Op de plaats van het huidige huisnummers 46/48 op de Oudekerkstraat bevond zich de Sint-Leonarduskapel, die in 1772 werd opgericht. Deze kapel staat afgebeeld op de Ferrariskaart (1771-1777) en in de Atlas der Buurtwegen (1845), in beide gevallen als een eenbeukig gebouw zonder transept. In 1826 werden een sacristie en een toren aan de kapel toegevoegd, die in de Atlas der Buurtwegen duidelijk te herkennen zijn. Deze kapel was een hulpkapel van de kerk van Neeritter (NL). In 1828 werd de kapel een rectoraat, in 1834 een onafhankelijke kerk. In 1837 werd de Sint-Leonardusparochie opgericht. In 1863 werd de huidige Sint-Leonarduskerk gebouwd in het nieuwe centrum van Molenbeersel aan de Weertersteenweg omdat de oude kerk (de Sint-Leonarduskapel) in Molenbeersel te klein was om aan alle gelovigen een plaats te bieden. De oude kapel werd toen verbouwd tot school en de pastorie ernaast tot onderwijzerswoning. In 1936 werd de kapel verkocht en fungeert sindsdien als woonhuis. Men kan echter nog steeds zien dat dit huis vroeger dienstdeed als kapel door de vorm van het huis en het dak. Men kan ook nog steeds duidelijk de kooromgang herkennen. Huidige kerk Op 30 augustus 1860 vond de aanbesteding plaats. De aannemers Vanderhoeven en Jan Verstappen uit Maaseik kregen de opdracht. Op 6 november 1860 werd de eerste steen gelegd door de deken van Maaseik. Men had tien jaar lang (1853 - 1863) leem uitgegraven voor het bakken van de brikken. Op 30 september 1863 werden de heilige vaten, begeleid door een plechtige processie, van de oude kerk naar de nieuwe kerk gebracht. Het betreft een neoromaanse pseudobasilicale kruiskerk, waarvan de zijbeuken langs het transept doorlopen. Architect was Herman Jaminé. In 1933 werd de kerk uitgebreid met een toren en twee nevenkoren. Het meubilair is 19e-eeuws en omvat het hoofdaltaar en de communiebank (1863) en de zij-altaren (1865). De kerk bevat een aantal houten heiligenbeelden. Galerij Externe links De Sint-Leonarduskerk op Kerken In Vlaanderen De Sint-Leonarduskerk op KerkNet Onroerend erfgoed
Rooiermolen (Opitter)

De Rooiermolen (ook: Dusselermolen, Gebrande Molen of Clijstersmolen) is een watermolen op de Itterbeek, gelegen aan Opstraat 98 te Opitter, vrijwel op de grens met Gruitrode in de Belgische provincie Limburg. Soms wordt hij ook in Gruitrode gesitueerd, aan de Roesstraat, maar formeel is dat onjuist. De molen was vanouds een banmolen, die fungeerde als korenmolen. Geschiedenis De molen werd voor het eerst vermeld in 1267, toen Graaf Arnold IV van Loon de tienden van Gruitrode schonk aan de Abdij van de Godsberg te Neeroeteren, vermoedelijk in ruil voor de Dusselermolen. Op 18 december 1416 werd de molen, tezamen met de heerlijkheid Gruitrode, door Jan van Heinsberg verkocht aan Ivan van Cortenbach, landcommandeur van Alden Biesen. Op de Ferrariskaart uit 1777 werd de molen aangeduid als Moulin de Groot Roy. De molen werd, tezamen met de overige goederen van de Duitse Orde, in 1802 door de Fransen verbeurd verklaard en verkocht. Ze werd beschreven als: Een watermolen gelegen aan de beek die haar bron heeft bij het kasteel van Gruitrode, met daaraan vast een gebouw, opgetrokken uit steen bedekt met pannen en dienende als woning van de molenaar. Genoemd gebouw bestaat uit een keuken en drie vertrekken op de begane grond alsmede een graanzolder. Tegenover dit gebouw bevindt zich een stal alsmede een schuur met tuin en een weiland omringd door de beek. Alles bij elkaar groot 1.09.20 ha. De molen werd verkocht aan een particulier. Eind 19e eeuw was er in de molen ook een café gevestigd, waar onder meer het schuttersgilde bijeenkwam. In 1958 stortte het grote houten waterrad in elkaar. Twee dagen later werd het binnenwerk van de molen verkocht aan het Openluchtmuseum te Bokrijk, waar het werd ingebouwd in de watermolen die uit de Lummense buurtschap Rekhoven afkomstig was. In 2010 werd een nieuw, metalen, onderslagrad aangebracht.
Chèvremont

Chèvremont (en való Tchivrimont) és un llogaret de Vaux-sous-Chèvremont un nucli del municipi de Chaudfontaine on es troba una basílica i un monestir dels carmelites descalços. Història El 17 de març de 1877, Théodore Joseph de Montpellier, bisbe de Lieja va donar un terreny al cim del mont Chèvremont als carmelites descalços. El bisbe volia crear un lloc de romeria i de devoció catòliques. Els carmelites van construir una església i un monestir en estil neogòtic, segons els plans de l'arquitecte neerlandès Pierre Cuypers. L'església va inaugurar-se el 8 de setembre 1899. El 1928 va esdevenir basílica minor. A l'inici de la Segona Guerra Mundial l'exèrcit alemany va bombardejar el lloc. Una part de l'església i l'orgue es van malmetre.
Guido Gezellewarande

De Guido Gezellewarande is een publiek parkje in het naar de dichter Guido Gezelle genaamde kwartier in de stad Brugge. Beschrijving Vanaf het midden van de jaren 1920 besliste de stad Brugge dat een verkaveling mocht worden uitgevoerd op gronden die voordien tuinbouwgronden waren. Ze bevonden zich op de parochie Sint-Anna en lagen binnen de begrenzing van de Langestraat, de Kruisvest en de Rolweg. De tuinbouwgronden hadden destijds behoord tot de eigendom waarop de vader van Guido Gezelle als tuinier werkzaam was. Er werd beslist dat de nieuwe wijk de naam "Gezellekwartier" zou krijgen. De straten kregen namen van literatoren uit de kring rond Gezelle, namelijk Albrecht Rodenbach, Hugo Verriest en Stijn Streuvels. Tussen de Stijn Streuvelsstraat en de Hugo Verrieststraat bevond zich een terrein dat men als groene zone wilde behouden en dat paalde aan de achterzijde van de tuin van het Gezellehuis. Een deel ervan werd met een langdurige erfpacht ter beschikking gesteld aan de Kruisbooggilde Sint-Joris, die de speciale sympathie genoot van burgemeester Victor Van Hoestenberghe. Het andere deel werd voorbehouden om er het standbeeld voor Guido Gezelle op te richten. Uiteindelijk werd het standbeeld elders opgericht. Men behield niettemin de open ruimte en maakte er een klein, circa 3500 m² metend, openbaar grasplein van, dat men dan de Gezellewarande noemde. Later werden er enkele speeltuigen geplaatst. Literatuur Albert SCHOUTEET, De straatnamen van Brugge. Oorsprong en betekenis, Brugge, 1977, ISBN 9789062675036. Chris WEYMEIS, Brugge van Academiestraat tot Zwijnstraat. Deel 2 (E tot I), Brugge, 2012
Cimetière du passage à niveau du Touquet

Le cimetière militaire du passage à niveau du Touquet ou Touquet Railway Crossing Cemetery est un cimetière militaire britannique de soldats morts pendant la Première Guerre mondiale, situé dans le village belge de Warneton, un arrondissement de Comines-Warneton. Le cimetière est situé au sud de la commune à proximité du hameau du Touquet. Elle a été conçue par George Goldsmith et est entretenue par la Commonwealth War Graves Commission. Le site a une forme irrégulière et est entouré d'un mur de briques. A l'est se trouve la Croix du Sacrifice. Ce petit cimetière commémore 74 Britanniques. Histoire Le Touquet était proche du front pendant la guerre. Le site était situé à un passage à niveau de la ligne 67 reliant Comines à Armentières. Elle a été utilisée d'octobre 1914 à juin 1918. Sur les 74 morts commémorés ici, 28 appartiennent à la 1st Rifle Brigade décédée en octobre et novembre 1914. Trois morts sont commémorés par des Special Memorials parce que leurs tombes ne pouvaient plus être localisées et seraient sous une pierre tombale sans nom. Il y a aussi 24 soldats inconnus. Personnalité L'artilleur Joseph Harrington de la Rifle Brigade et le soldat TH Woolley des Sherwood Foresters (Notts and Derby Regiment) avaient 17 ans lorsqu'ils ont été tués au combat. Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission (en) Cimetière de la Voie ferrée du Touquet sur CWGC (en) Cimetière du passage à niveau du Touquet sur WW1.be Portail de la mort Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Belgique Portail du Royaume-Uni
Le Touquet Railway Crossing Cemetery

Le Touquet Railway Crossing Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Waasten, een deelgemeente van Komen-Waasten. De begraafplaats ligt in het zuiden van de gemeente bij het gehucht Touquet. Ze werd ontworpen door George Goldsmith en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het terrein heeft een onregelmatige vorm en wordt omsloten door een bakstenen muur. Aan de oostzijde staat het Cross of Sacrifice. Op deze kleine begraafplaats worden 74 Britten herdacht. Geschiedenis Touquet lag tijdens de oorlog dicht bij het front. Het terrein lag aan een overweg op de spoorweg van Komen naar Armentiers. Ze werd gebruikt van oktober 1914 tot juni 1918. Onder de 74 doden die hier worden herdacht behoren er 28 tot de 1st Rifle Brigade die omkwamen in oktober en november 1914. Drie doden worden herdacht met Special Memorials omdat hun graven niet meer gelokaliseerd konden worden en men neemt aan dat ze zich onder een naamloze grafzerk bevinden. Er liggen ook 24 niet geïdentificeerde slachtoffers. Minderjarige militairen schutter Joseph Harrington van de Rifle Brigade en soldaat T.H. Woolley van de Sherwood Foresters (Notts and Derby Regiment) waren 17 jaar toen ze sneuvelden. Externe links Le Touquet Railway Crossing Cemetery op de website van de CWGC. Le Touquet Railway Crossing Cemetery op de website van WO1.be
Ypres Town Cemetery and Extension

Ypres Town Cemetery and Extension is a Commonwealth War Graves Commission burial ground for the dead of the First World War located in Ypres, Belgium, on the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation Ypres formed a salient in the Western Front of the First World War, with fighting continuously in the area throughout the war. The city, which was destroyed over the course of the conflict, was a forward base for Commonwealth troops. The municipal cemetery for the town was used for burials of dead Commonwealth troops from October 1914, with a military-exclusive extension cemetery being opened next to it at the same time. The main cemetery and its extension were in use until 1915 and then used again in 1918. The extension was expanded by the concentration of graves from nearby small cemeteries and battlefield burials. The cemetery and extension were brought into use again in 1940, to receive the dead of Commonwealth forces retreating from the area as it fell to the forces of Nazi Germany. Between the two cemeteries and the two wars, 788 men are buried here. The sites are also used by the Commonwealth War Graves Commission for its own permanent staff and their families, with alternative designs of headstones slightly set apart. The cemetery and extension were designed by Sir Reginald Blomfield. Notable graves Prince Maurice of Battenberg, a grandson of Queen Victoria, is buried in the town cemetery. Gallery References Bibliography Cemetery: Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Extension: Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. WO1.be on the cemetery WO1.be – extension Ieper Stedelijke Begraafplaats; a.k.a. Ieperse Stedelijke Begraafplaats, Ypres Town Cemetery at Find a Grave Ypres Town Cemetery Extension at Find a Grave
Sint-Brixiuskerk (Sint-Brixius-Rode)

De Sint-Brixiuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Meise behorende plaats Sint-Brixius-Rode, gelegen aan 's Herenweg. Geschiedenis Vanouds was de kerk van Sint-Brixius-Rode afhankelijk van die van Meise. Pas in 1838 werd Sint-Brixius-Rode een zelfstandige parochie. In de 11e eeuw was er sprake van een kerk met een houten toren en in de 13e eeuw werd een stenen kerk gebouwd. In de 15e eeuw en ook in 1655 werd de kerk vergroot. Eind 19e eeuw was de kerk zodanig in verval geraakt dat er weer een herbouwcampagne plaats moest vinden, nu in neogotische stijl. Dit geschiedde in 1907-1908 naar ontwerp van Fernand Symons. Gebouw Het betreft een in kalkzandsteen opgetrokken driebeukig kerkgebouw met ingebouwde westtoren. De kerk heeft een transept (1655) en een lager, vlak afgesloten koor met dwarse koorkapellen (1655). De oude delen van de westtoren zijn 14e-eeuws. Hij heeft twee geledingen en een ingesnoerde naaldspits. De zijbeuken hadden steekboogvensters die begin 20e eeuw door neogotische spitsboogvensters werden vervangen. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur Het schip wordt overkluisd door een neogotisch spitstongewelf. De kerk bezit 17e- en 18e-eeuwse schilderijen en twee 16e-eeuwse schilderijen die episoden uit het leven van Sint-Brixius verbeelden. Er is een 16e-eeuws houten Mariabeeld, een gepolychromeerd houten Sint-Barbarabeeld (16e eeuw) en een 17e-eeuwse Sint-Anna-ten-Drieën in terracotta. De altaren zijn neogotische. De labrisering is 18e-eeuws en van het 18e-eeuws koorgestoelte werden medaillons van de vier kerkvaders bewaard. De communiebank is 18e-eeuws en de biechtstoelen zijn uit de 17e en 18e eeuw. Het hardstenen doopvont is van 1587. De glas-in-loodramen zijn van 2007.