NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wijmelbroek

Natuurgebied Wijmelbroek is gelegen in de Vlaamse gemeente Deerlijk tussen de Vichtesteenweg, de Pontstraat en de Pieter Jan Renierstraat. De oppervlakte bedraagt 3,7 hectare. Op het gewestplan ligt het terrein in een woongebied; in het BPA nr. 11 Deerlijk-Oosthoek is het terug te vinden als "groene zone-park". Het geheel werd ingericht voor stille recreatie (wandelaars). Natuurpunt, de gemeente Deerlijk en een sociale werkplaats staan in voor het beheer van het gebied. Oorspronkelijk waren hier vochtige weilanden of broeken. Restanten van oude drainagesloten tonen aan dat het gebied voorheen nog natter moet zijn geweest. De Wijmelbeek ontspringt hier, waarlangs veel wilgentwijgen of "wijmen" te vinden waren, vandaar de benamingen Wijmelbeek en het latere Wijmelbroek. In de jaren 1930 was aan de beboste noordzijde van het terrein een recreatieoord, 't Vijverpark. In 1998 volgde de inrichting tot natuurgebied. Doelstelling hierbij was de natuur zich opnieuw te laten ontwikkelen. Er werd gekozen voor de aanleg van weides, sloten, houtwallen en een boomgaard met oude fruitsoorten. Rond de weides kwamen meidoornhagen en langs de sloten knotwilgen. De fauna diende zich vanzelf te vormen, maar men ging ervan uit al snel weidevogels zoals graspieper en kievit aan te treffen, naast steenuil en torenvalk. Ook zoogdieren zoals de egel en de hermelijn werden verwacht. Fauna en flora ontwikkelden zich heel snel. Bij de officiële opening in mei 1999 werd er bv. een schrijvertje opgemerkt. Deze kleine kever werd eertijds beschreven door Guido Gezelle en komt nu in België bijna niet meer voor. Ook bepaalde soorten libellen waren (en zijn momenteel nog) terug te vinden. Voorbeelden van planten die in het natuurpark voorkomen, zijn de echte koekoeksbloem en de pinksterbloem. In 2011 werd in het natuurgebied een ecologisch waterbufferbekken aangelegd voor de Pontstraat. Door de toevoeging van dit perceel van 0,2 hectare groeide Wijmelbroek tot 3,7 hectare. Bibliografie F. Byttebier, Natuurpark het Wijmelbroek geopend, Derlike, jaargang XXII, nr. 2, 1999, pp. 61-62, heemkring Dorp en Toren vzw, Deerlijk J. Feryn, Natuurpark het Wijmelbroek, een stukje natuur diep in het centrum van Deerlijk, Derlike, jaargang XXII, nr. 3, 2000, pp. 77-84, heemkring Dorp en Toren vzw, Deerlijk Zie ook De Bonte Os Wilgenhoek
Begraafplaats van Wervik

De Begraafplaats van Wervik is een gemeentelijke begraafplaats in de Belgische stad Wervik. De begraafplaats ligt langs de Komenstraat, 750 m ten noordwesten van het stadscentrum (Sint-Medarduskerk). De begraafplaats heeft ongeveer een rechthoekige vorm en is aan de straatkant begrensd door een haag en aan de achterkant loopt de spoorlijn 69. De toegang bestaat uit een dubbel metalen hek tussen bakstenen zuilen geflankeerd door twee gekanteelde poortjes. Tussen de zuilen is een metalen boog met een kruis in smeedwerk aangebracht. De begraafplaats is verdeeld in 6 gelijkvormige vakken. Oorlogsgraven Rechts naast de ingang liggen een aantal graven van Belgische militaire en burgerlijke slachtoffers uit de Eerste- en Tweede Wereldoorlog. In hetzelfde perk liggen ook 3 Britse gesneuvelden (waaronder 1 niet geïdentificeerde) uit de Tweede Wereldoorlog. In de oostelijke hoek liggen nog eens 3 Britse slachtoffers uit diezelfde oorlog waaronder ook 1 niet geïdentificeerde. Zij sneuvelden allen eind mei 1940 in de strijd tegen het oprukkende Duitse leger. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd onder Wervik Communal Cemetery. Tussen de burgerlijke graven ligt het graf van de Duitse luitenant Wolfgang Kühne. Hij stierf op 6 augustus 1915 en werd hier tussen de andere Duitse slachtoffers begraven. Na de oorlog werden alle Duitse doden naar andere begraafplaatsen overgebracht, maar hij is de enige die hier is achtergebleven. Nadat zijn familie werd ingelicht dat hij hier begraven lag kreeg hij een privaat graf. Zie ook Begraafplaats van Zuid-Wervik: vergelijkbare begraafplaats aan de andere zijde van de Frans-Belgische grens
Godshuis Van Campen Sucx

Stichting Van Campen is een Brugs godshuizencomplex uit de vijftiende eeuw. Geschiedenis Pieter van Campen, schepen van de stad Brugge in 1431 en 1433, bouwde tien huisjes op de hoek van de Boeveriestraat (drie huisjes) en het Raemstraetkin, later Gloribusstraat (zeven huisjes). De huisjes werden door zijn weduwe in 1436 aan de armendis van de Sint-Walburgakerk geschonken. In 1649 schonken de gebroeders Jan en Pieter Sucx een bedrag dat toeliet drie van de bewoners te onderhouden. De naam Sucx werd aan die van de stichter toegevoegd. In 1796 werden de godshuisjes eigendom van de Commissie van Burgerlijke Godshuizen. In 1987-89 werden ze grondig gerestaureerd. Volgens monumentenzorgers was de restauratie al te grondig en ging het eigenlijk om een volledige reconstructie van de huizen, waarbij de balklagen en het dakgebinte verdwenen. De huisjes werden gereduceerd tot één woning in de Boeveriestraat en twee in de Gloribusstraat. Het godshuis Van Camp is sinds 1974 beschermd als monument. Literatuur Luc DEVLIEGHER, De huizen te Brugge, Tielt, 1968 & 1975. Hilde DE BRUYNE, De godshuizen in Brugge, Roeselare, 1994. Jozef PENNINCK, De godshuizen Sucx en Van Campen te Brugge, in: Ons Heem, Huldenummer Antoon Lowyck, 1979. S. GILTÉ, A. VANWALLEGHEM & P. VAN VLAENDEREN, Inventaris van het cultuurbezit in België, Architectuur, Stad Brugge, Middeleeuwse stadsuitbreiding,Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen 18NB Noord, Brussel-Turnhout, 2004.
Godshuis Van Volden

Van Volden is een Brugse godshuisstichting uit de zeventiende eeuw. Geschiedenis De geschiedenis van de plek in de Boeveriestraat klimt op tot in de veertiende eeuw. Hier stond het gasthuis Sint-Hubertus-ten-Dullen, waar geesteszieken werden opgenomen, alsook vondelingen. In 1600 fuseerde het gasthuis met het rechtover gelegen Sint-Juliaans. In 1614 kochten de broers Gerard (1548-1625) en Herman van Volden (ca. 1550-1633) het vroegere Sint-Hubertus. Ze stichtten er in het bestaande gebouw een godshuis, bestemd voor acht bejaarde mannen en voor een huisbewaarder. De zonen van Gerard, Jacob en Maximiliaan Van Volden voegden er nog vier plaatsen aan toe. Als voogd over het godshuis werd de Meester van Sint-Juliaans aangesteld. In 1796, zoals alle godshuizen, eigendom geworden van de Commissie van Burgerlijke Godshuizen, werd het in 1806 omgevormd tot een gesticht voor dertig onvermogende en ongeneeslijke mannelijke patiënten. Het gebouw werd uitgebreid en telde in 1883 achtennegentig bewoners. In 1910 werd het gebouw ontruimd: de mannen verhuisden naar het Sint-Juliaansgasthuis en de vrouwen naar de kliniek van de Zusters van Liefde aan het Minnewater. Tijdens de Eerste Wereldoorlog gebruikten de Duitsers het gebouw. Van 1923 tot 1931 werden er dakloze gezinnen in opgevangen. In de negentiende en de twintigste eeuw werd het gebouw nogal fel aangepast, en de sporen van de oorspronkelijke bouw werden zeldzaam. Het gebouw bleef lang ongebruikt en was vervallen toen de Commissie van Openbare Onderstand in 1978 besliste er een diensten- en vergadercentrum van te maken. De renovatiewerken werden in 1983 voltooid. Van Volden is sinds 1974 beschermd als monument. Literatuur Luc DEVLIEGHER, De huizen te Brugge, Tielt, 1968 & 1975. Jozef GELDHOF, Pelgrims, Dulle Lieden en Vondelingen te Brugge, 1275-1975, Brugge, 1975. Hilde DE BRUYNE, De godshuizen in Brugge, Roeselare, 1994. S. GILTÉ, A. VANWALLEGHEM & P. VAN VLAENDEREN, Inventaris van het cultuurbezit in België, Architectuur, Stad Brugge, Middeleeuwse stadsuitbreiding,Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen 18NB Noord, Brussel-Turnhout, 2004. Externe link Godshuis Van Volden op de Inventaris van het bouwkundig erfgoed
Kasteel van Potegem

Het kasteel van Potegem is een kasteel in de Belgische stad Waregem. Het kasteel is gelegen in een park in het centrum van de stad, langs de R35, tegenover de Waregemse Hippodroom. Het wordt aan twee zijden door een stuk Gaverbeek begrensd. Geschiedenis Een eerste vermelding van het kasteel gaat terug tot de tweede helft van de 10de eeuw. In een schenkingsakte van 964 schonk Arnulf I, de grote, de graaf van Vlaanderen, een deel van zijn gronden aan de Sint-Pietersabdij van Gent waaronder ook het Kasteel van "Potegem" naast Desselgem, Beveren-Leie en een stuk van Waregem. Ergens rond 1260-1270 werd het kasteel en uit de bezittingen van de abdij genomen en vormde een heerlijkheid. Het huis behoorde toen aan de Heren van Potegem die over de heerlijkheid Potegem, een onderdeel van de kasselrij Kortrijk. Later, begin 14de eeuw, werd door het Verdrag van Athis-sur-Orge de Kasselrij Kortrijk opgesplitst in een kasselrij Kortrijk en een kasselrij Oudenaarde. Vanaf dan behoorde de heerlijkheid Potegem tot de kasselrij Oudenaarde. De Gaverbeek was de scheiding tussen beide en zo werd het oude Waregem doorheen zijn centrum opgesplitst. De baron van Ingelmunster was de Heer van Waregem, het centrum met kerk, de heer van Potegem van de andere zijde. De heer van Waregem had echter rechtsmacht in zowel lage, middelbare en hoge graad en had hierdoor meer invloed. In de 16de eeuw was Walter van Potegem, derde graaf van de heerlijkheid Ingelmunster inwoner van het kasteel. Door zijn deelname in het verzet tegen de Spaanse Overheersing werd het kasteel gedeeltelijk door Fernando Álvarez de Toledo afgebrand als vergelding. Ook in de Flandria Illustrata van Antonius Sanderus in 1641 wordt als een riante mooie herenhuis beschreven. Al in de tweede helft van de 10de eeuw werd het kasteel van Potegem vermeld. Omstreeks 1785 wordt het kasteel bewoond door het echtpaar Godfried Courtens en zijn vrouw Marie Thérèse van Troys, en vanaf omstreeks 1790 door hun kleinzoon Godfried Boulez (burgemeester van Waregem en vader van volksvertegenwoordiger Bernard Boulez). Met het opheffen van het ancien régime in 1795 ging de heerlijkheid Potegem op in de gemeente Waregem. Het kasteel had hierdoor zijn functie verloren en werd in 1830 een jongenspensionaat, waar ook Felix De Ruyck opvoeding genoot. Dit werd opgericht door Ivo Van Robaeys en na hem werd het eigendom van het OCMW. Het OCMW verhuurde het kasteel respectievelijk aan de familie Storm en de Craene. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het kasteel voor acht dagen lang beschoten. Weerom na enige jaren van verval veranderde het van eigenaar. De industrieel Robert Vindevogel kocht het in 1930 van het OCMW en liet het in naar huidig uitzicht restaureren. De architect Viérin gaf het een neobarokstijl. Daarna kwam het kasteel in bezit van de familie Devos. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in West-Vlaanderen Externe links Kasteel van Potegem (Erfgoed Waregem ) Kasteeldomein van Potegem (Inventaris Bouwkundig Erfgoed)
Godshuis Van Pamel

Van Pamel was een zeventiende-eeuws godshuis in Brugge. Geschiedenis Jan van Pamel (†1653) was gemeenteraadslid van Brugge in 1612, 1615, 1617 en 1619. Hij werd schepen in 1622 en nam in februari 1625 ontslag. Hij was een nazaat van Adolphe van Pamel, die schepen van Brugge was in 1525. In 1646 gaf hij aan de Berg van Charitate duizend ponden in leen ten behoeve van de armen, mits het geld kon worden opgevraagd door de Meester van Sint-Juliaans, die er een godvruchtig werk kon mee financieren. In 1664 werd het geld opgevraagd door Pieter van den Driessche, Meester van Sint-Juliaans. Met dit geld kocht hij een hoeve en land in Torhout, ten voordele van het nog te bouwen godshuis van Pamel. In 1669 werd de eerste steen gelegd voor drie huisjes in de Kammakersstraat, gelegen naast de godshuizen van Blindekens. De huisjes werden ter beschikking gesteld voor arme blinden. Het beheer was in handen van de Meester van Sint-Juliaans tot het na 1796 eigendom werd van de Commissie van Burgerlijke godshuizen. Naar aanleiding van de restauratiewerken in 1990, werden de drie huisjes omgevormd tot twee huizen voor bejaarde echtparen. Literatuur Hilde DE BRUYNE, De godshuizen in Brugge, Roeselare, 1994.
Godshuis Sint-Jozef

Sint-Jozef is een godshuizenbeluik in Brugge. Geschiedenis In 1699 stichtte de Bruggeling M. Wouters een godshuis in de Oostmeers onder de benaming Sint Jozef. De stichting werd in 1905 overgebracht naar wat de vroegere Stichting Reyphens was, naast de Stichting De Muelenaere, in de Nieuwe Gentweg, op de hoek met de Driekroezenstraat. De geschiedenis over de periode voor 1905 is te lezen op het artikel dat aan het godshuis Reyphens is gewijd. De nieuwe benaming werd onderstreept door het plaatsen van een beeld van de heilige Jozef boven de ingang. In 1951-1952 werd de blinde muur kant Driekroezenstraat doorbroken door vensters. De muur tussen de godshuizenbeluiken Sint-Jozef en De Muelenaere werd gesloopt en in 2001 werd een gemeenschappelijk tuin aangelegd, met behoud van de bestaande tuinstructuren. In 1974 werden deze godshuizen beschermd als monument. Literatuur Luc DEVLIEGHER, De huizen te Brugge, Tielt, 1968 & 1975. Jozef PENNINCK, Het godshuis Sint-Jozef te Brugge, in: Brugs Ommeland, 1982. Brigitte BEERNAERT, Open Monumentendag Brugge. 17de-eeuwse architectuur in de binnenstad, Brugge, 1993. Hilde DE BRUYNE, De godshuizen in Brugge, Roeselare, 1994. Brigitte BEERNAERT en P. CARDINAEL, Open Monumentendag Brugge. Een tuin is meer dan er staat, Brugge, 2002. S. GILTÉ, A. VANWALLEGHEM & P. VAN VLAENDEREN, Inventaris van het cultuurbezit in België, Architectuur, Stad Brugge, Middeleeuwse stadsuitbreiding,Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen 18NB Noord, Brussel-Turnhout, 2004. Externe link Godshuis Reyphins, later Sint-Jozef op de Inventaris van het Bouwkundig erfgoed
Dopsconvent

Het Dopsconvent maakt deel uit van het Begijnhof Ten Wijngaarde in Brugge. Geschiedenis Het Dopsconvent, nu Begijnhof nummers 32 tot 40, werd in 1338 gesticht door Maria Dops voor bewoning door arme begijnen. Het gaat om een apart klein beluik, ten oosten van het huis van de grootjuffrouw. De woningen zijn constructies uit de veertiende tot zeventiende eeuw, die in 1987 werden gerestaureerd. Net als het Begijnhof zelf, werd dit afzonderlijk beluikje in 1796 eigendom van de Commissie van Burgerlijke godshuizen. Het werd geïncorporeerd in het Begijnhof en mee aan de stad Brugge verkocht, toen deze in 1974 eigenaar werd. De overeenkomst met de Congregatie van de Dochters van de Kerk bleef gelden, die verder de bewoning van de huisjes beheerden. Deze godshuizen zijn dus niet meer te inventariseren onder de andere van het OCMW afhankelijke godshuizen, bestemd voor verhuring aan minderbedeelden. Het Dopsconvent werd, samen met het hele Begijnhof, beschermd als stedelijk landschap en monument in 1939, en opnieuw beschermd als monument en als deel van het stedelijk landschap Minnewater en omgeving in 1996. Literatuur Adolphe DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Brugge, 1910. Luc DE VLIEGHER, De huizen te Brugge, Tielt, 1968 & 1975. S. GILTÉ, A. VANWALLEGHEM & P. VAN VLAENDEREN, Inventaris van het cultuurbezit in België, Architectuur, Stad Brugge, Middeleeuwse stadsuitbreiding, Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen 18NB Noord, Brussel-Turnhout, 2004. Externe link Dopsconvent op de Inventaris van het bouwkundig erfgoed
Station Andenne

Station Andenne is een spoorwegstation langs spoorlijn 125 (Namen - Luik) in de stad Andenne. Het ligt niet in het centrum van Andenne maar op de andere oever van de Maas, dicht bij het centrum van Seilles, een deelgemeente van de stad Andenne. Vroeger heette dit station Andenne-Seilles. Sinds 1 maart 2024 zijn de loketten van dit station enkel in de week geopend tussen 7 en 10.15 uur. Treindienst Galerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Messines Ridge British Cemetery

Messines Ridge British Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission (CWGC) burial ground for the dead of the First World War located in the Ypres Salient in Belgium on the Western Front. History The town of Messines, now known as Mesen, was the location of a number of battles during the First World War, beginning when it was captured by German forces in late October-early November 1914. Later in the war, it formed the southern corner of the Ypres Salient and in June 1917, the New Zealand Division drove the Germans out in the Battle of Messines, taking 3,700 casualties in the process. In March 1918, it was lost to the Germans in the Spring Offensive and returned to Allied control again in September 1918, when it was seized during the Hundred Days Offensive. Foundation Messines Ridge British Cemetery was established after the First World War for the remains of soldiers collected from several smaller cemeteries in the area. These included the Bell Farm Cemetery, Blauwepoortebeek Cemetery, Bousbecques East German Cemetery, Bristol Castle Military Cemetery, Lumm Farm Cemetery, Middle Farm Cemetery, Onraet Farm Cemetery, Queensland Cemetery and the River Douve Cemetery. Most of these cemeteries held men that were killed in the period from June to December 1917. One, the Bousbecques East German Cemetery, held four British soldiers that had died in November 1914 while the Bristol Castle Military Cemetery dated from September–October 1918. Cemetery The cemetery, designed by the English architect Charles Holden and located on the Mesen-Wulvergem Road, to the west of Mesen, holds the remains of 1,493 Allied soldiers, over half of whom are unknown. It was established on land that formerly belonged to the 'Institution Royale'. Within the cemetery are special memorials to several soldiers who are believed to be among the unknown remains buried at the cemetery; four British, ten Australian, thirteen New Zealanders and one South African. In addition, there are special memorials to thirteen British soldiers buried in other cemeteries in the area during the war but whose graves were destroyed by artillery fire. In total, 1,534 soldiers are buried or remembered at the cemetery. Bodies continue to be occasionally discovered in the area and are often interred at the cemetery; one was found while digging a pipeline and was formally interred on 25 February 2013. Although the identity of the soldier was not known, he was believed to be a New Zealander, as badges and paraphernalia from the New Zealand Rifle Brigade was found with his remains. This followed another interment of an unknown New Zealander the previous year. Messines Ridge (New Zealand) Memorial The cemetery also includes the New Zealand Memorial to the Missing, also designed by Holden, in memory of 840 soldiers of the New Zealand Expeditionary Force killed in the area and who have no known grave. The memorial, at the entrance to the cemetery, takes the form of a Cross of Sacrifice on a circular base about which are provided panels with the names of the missing, including that of the All Black George Sellars, killed during the Battle of Messines. Notes References
Godshuis Onze-Lieve-Vrouw van Bijstand

Onze-Lieve-Vrouw van Bijstand is een godshuis in Brugge. Geschiedenis In 1690 stichtte Pieter De Clerck (†Brugge, 16 mei 1711) samen met zijn vrouw Constance Vandewalle het godshuis Onze-Lieve-Vrouw van Bijstand. Enkele weken voor zijn overlijden stichtte hij het godshuis Onze-Lieve-Vrouw van Bijstand in Rozendal en het godshuis Onze-Lieve-Vrouw Boodschap of de Zeven Blijdschappen van Maria in het Zakske. Het eerste godshuis was goed voor zes woningen voor arme bejaarde vrouwen, waarbij ook een kapel werd gebouwd. Hij had het godshuis minstens in 1690 op eigen grond gebouwd, om pas in 1711 over te gaan tot het schenken ervan. Het ging oorspronkelijk om vier lage huisjes met blinde muur aan de straatkant en op de kleine binnentuin de kapel geflankeerd door twee huisjes, toegankelijk langs een barok poortje en een overwelfde gang. In 1796 werd het godshuis eigendom van de Commissie van Burgerlijke Godshuizen. In 1993-1994 werd een consoliderende restauratie uitgevoerd en werden de huisjes aan de straatkant gereduceerd tot twee ruimere woningen. Het godshuis is beschermd als monument sinds 1998. Literatuur Luc DEVLIEGHER, De huizen te Brugge, Tielt, 1968 & 1975. Jan ROTSAERT, Godshuis O.L.V. Van Bijstand, Rozendal 18-26 en Godshuis der Zeven Blijdschappen, Zaksken 26-32. Eén stichter: Pieter Declerck, in Brugs Ommeland, 1970. P. QUACKELBEEN, De godshuizen te Brugge. Kunsthistorische studie van een aantal aspecten van de thans nog bestaande godshuizen te Brugge, licentiaatsverhandeling (onuitgegeven), RUG, 1974. Hilde DE BRUYNE, De godshuizen in Brugge, Roeselare, 1994. Livia SNAUWAERT, Gids voor architectuur in Brugge, Tielt, 2002. S. GILTÉ, A. VANWALLEGHEM & P. VAN VLAENDEREN, Inventaris van het cultuurbezit in België, Architectuur, Stad Brugge, Middeleeuwse stadsuitbreiding, Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen 18NB Noord, Brussel-Turnhout, 2004. Externe link Het godshuis Onze-Lieve-Vrouw van Bijstand op de Inventaris van het bouwkundig erfgoed
Kasteel Magis

Het Kasteel Magis is een kasteel in de Belgische gemeente Voeren in de provincie Limburg. Het kasteel ligt zo'n 2,5 kilometer ten zuidoosten van Sint-Pieters-Voeren aan de T-splitsing van de N608, die daar lokaal Roth en Lobos heet, met de straat Magis. De N608 ligt hier op de provinciegrens met de provincie Luik. Aan het einde van de 19e eeuw werd het klein kasteel gebouwd door Alfred Magis-Trasenster, op de plaats die van oudsher de benaming Rot draagt. Ze is in neotraditionele stijl opgetrokken in breuksteen, heeft een rechthoekig grondplan, gedekt door een schilddak met leien en dakkapellen en de voorgevel heeft twee torenachtige uitbouwsels onder een tentdak. Uit circa 1957 dateren een lagere gedeelte tegen de achtergevel onder een travee en een ander uitbouwsel uit dezelfde gevel. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Limburg (België)
Spaans Toreken

Het Spaans Toreken is een bakstenen, zestiende-eeuwse toren in Niel, gebouwd door de Spanjaarden tijdens de Tachtigjarige Oorlog. De toren is een overblijfsel van het voormalige Nielderhoff en is het oudste gebouw van Niel. Het Spaans Toreken is versierd met witte zandsteen en voorzien van schietgaten. Oorspronkelijk was het gelegen op een kleine verhoging en had het een extra torentje. Daarnaast was het extra omwaterd. Het werd door de Spanjaarden gebouwd op de plaats waar de donjon had gestaan van het Nielderhoff. Het Toreken domineerde de hoogte van de Nielse Heide. Zowel de Spaanse soldaten als de Nieler bevolking gebruikten de toren om te schuilen. De fundamenten van het Spaans huis, het hoofdgebouw, bevinden zich onder Heideplaats 49 en 50. In 2002 deden de VLD en sp.a de nodige inspanningen om het Spaans Toreken als monument te laten erkennen. Het bouwwerk is helemaal ingesloten en dus niet zichtbaar vanop de openbare weg. In 2018 besliste de gemeente het "Spaans Toreken" aan te kopen.