NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Torenbrug

Le Torenbrug est un pont qui enjambe le canal de la Main d'or et le canal des Augustins, et c'est aussi le nom d'une rue de Bruges. Description L'origine du nom remonte à la famille de marchands espagnols de la Torre. On trouve : 1331 : le pont à côté duquel Jan van den Torre se tenait ; 1340 : au pont devant Jan van den Thorre. La courte rue n'est en réalité que l'accès au pont de part et d'autre. La rue Torenbrug relie Oosterlingenplein à Gouden-Handstraat. Ce lieu modeste a été témoin de nombreux événements historiques. Au fil des siècles, ses habitants appartenaient à la haute société citadine. Au XIXe siècle, la famille Serweytens y résidait. Au XXe siècle, le médecin et collectionneur d'art Antoine De Jaeger et son gendre Jan Bernolet y tenaient leur clinique ophtalmologique. Vers l'an 2000, le bâtiment fut transformé en résidence étudiante pour le Collège d'Europe. En 1903, une élégante lanterne en fer forgé, posée sur un socle en pierre, fut installée au milieu du pont. La lanterne est munie de deux panneaux qui portaient à l'origine l'inscription : « passage interdit aux véhicules ». Le 28 mars 2002, le Torenbrug a obtenu le statut de monument protégé. Galerie Bibliographie Albert SCHOUTEET, Les noms de rues de Bruges. Origine et signification, Bruges, 1977, (ISBN 9789062675036) . Frans DEBRABANDERE, Noms de lieux de Bruges, dans : Brugge Die Scone, décembre 2012. Références Portail de Bruges Portail des ponts
Torenbrug

De Torenbrug is een brug over de Gouden-Handrei en Augustijnenrei en een straatnaam in Brugge. Beschrijving De oorsprong van de naam ligt bij de Spaanse familie van kooplieden de la Torre. Men vindt: 1331: de brugghe daer Jan van den Torre besiden wuent; 1340: an die brughe vor Jans van den Thorre. Het is wel zo dat de naam toen betrekking had op de brug die thans de Gouden-Handbrug heet, met name de brug die doorgang laat over het water waar de Gouden-Handrei uitmondt in de Langerei. Men gaf die brug niet de naam Torrebrug, maar men zegde gewoon de brug naast het huis van de la Torre. De huidige Torenbrug – iets westelijker, waar de Gouden-Handrei overgaat in de Augustijnenrei – is dus een naamverschuiving van de ene brug naar de andere. Die brug heette oorspronkelijk de Sint-Gillisnieuwbrug in een tijd toen de huidige Gouden-Handstraat Sint-Gillisnieuwstraat heette. De verschuiving van de naam wijzigde niets aan de uitspraak: het was en bleef Torrebrugge. De korte straat is eigenlijk niets meer dan de aanloop aan beide kanten naar de brug. De straat genaamd Torenbrug loopt van het Oosterlingenplein naar de Gouden-Handstraat. De bescheiden plek heeft heel wat geschiedenis meegemaakt. De bewoners behoorden door de eeuwen heen tot de upperclass van de stad. In de 19de eeuw woonde er de familie Serweytens. In de 20ste eeuw hadden de kunstkenner en dokter Antoine De Jaeger en zijn schoonzoon Jan Bernolet er hun oogkliniek. Het gebouw is omstreeks 2000 omgevormd tot studentenresidentie voor het Europacollege. In 1903 werd midden op de brug een sierlijke smeedijzeren lantaren op een stenen sokkel geplaatst. De lantaren is van twee borden voorzien, waarop oorspronkelijk de tekst stond: "verboden doorgang voor rijtuigen - passage interdit aux véhicules". Op 28 maart 2002 kreeg de Torenbrug het statuut van beschermd monument. Literatuur Albert SCHOUTEET, De straatnamen van Brugge. Oorsprong en betekenis, Brugge, 1977, ISBN 9789062675036. Frans DEBRABANDERE, Brugse plaatsnamen, in: Brugge Die Scone, december 2012.
Chiesa di San Rocco (Courtrai)

La chiesa di San Rocco è stata la parrocchiale di Courtrai nelle Fiandre. Risale al XIX secolo. Storia La chiesa parrocchiale di Courtrai fu edificata tra il 1863 e il 1870 e consacrata nel 1884. Nel 2020 il tempio ha celebrato le funzioni per l'ultima volta prima di essere chiuso al culto, sconsacrato e venduto a privati col vincolo di non utilizzarlo a scopi commerciali. Descrizione Esterni La chiesa si trova nel centro dell'abitato di Courtrai e mostra tradizionale orientamento verso est. La facciata a capanna è caratterizzata dall'imponente torre campanaria posta al suo centro con le tipiche caratteristiche neogotiche. Si presenta in mattoni rossi a vista e il portale archiacuto si trova alla base della torre e conserva l'altorilievo raffigurante San Rocco. Ai lati vi sono due alte finestre che portano luce alle navate laterali della sala. Sopra, in asse, l'ampia finestra ad arco acuto, il rosone di minori dimensioni e la cella che si apre con quattro finestre a bifora. La copertura apicale è costituita da una piramide acuta in ardesia con un orologio nella parte anteriore e pinnacoli in laterizio. Interni La sala è a basilica con tre navate voltate a crociera. l'altare maggiore è dedicato al titolare. Alcuni arredi sono di valore artistico e storico, come la sedia confessionale disegnata da Helleputte nel 1885 mentre gli stalli lignei del coro sono opera di C. Carbon e risalgono al 1878. Il fonte battesimale è del 1870 mentre l'organo a canne risale agli ultimi anni del XIX secolo. Nella sala sono conservati tre dipinti su rame che raffigurano la Natività della Madonna, l'Incoronazione di Maria e la Presentazione di Gesù al Tempio. Note Bibliografia (NL) Sint-Rochus Kortrijk jubileert, 1861-1961, Izegem, Drukkerij Strobbe, 1960, OCLC 901257784. (NL) Christian de Paepe, Met staf en schelp: Sint-Jakob, Sint-Rochus en andere pelgrims in Kortrijk, Kortrijk, De Leiegouw, 2012, OCLC 801223090. Voci correlate Courtrai Fiandre Koos van der Kaay Stazione di Courtrai Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Rocco Collegamenti esterni (NL) Sint-Rochuskerk verkocht aan kunstliefhebbers, su focus-wtv.be. URL consultato il 9 dicembre 2021.
Sint-Rochuskerk (Kortrijk)

De Sint-Rochuskerk bevindt zich in de Belgische stad Kortrijk in de Doorniksewijk. De kerk is exemplarisch voor de neogotiek en werd gebouwd tussen 1863 en 1870. De westtoren werd in 1875 tegen de kerk aan gebouwd en heeft een spits met flankerende torentjes. De inwijding van de Sint-Rochuskerk vond plaats in 1884. Het beeld van Sint-Rochus boven de entree werd gemaakt door Valère Dupont. De kerk is opgenomen in de inventaris van het onroerend erfgoed en is opgedragen aan Rochus van Montpellier. In 2020 werd deze kerk onttrokken aan de eredienst . De kerk werd sindsdien verkocht aan de familie Vande Wiele uit Zulte en werd gerenoveerd. Het is momenteel het decor van Art Church Rochus. Referenties
Peelse Heide

De Peelse Heide is een cultuurhistorisch interessante heide-ontginning ten zuiden van Reusel. Het gebied heeft een oppervlakte van 455 ha en is eigendom van de gemeente Reusel-De Mierden. Het gebied bestond voorheen uit woeste grond maar is in de periode 1930-1945 ontgonnen en voor een groot deel met Grove den beplant. De verkaveling is blokvormig maar er bevinden zich, aan de Willekenslaan, twee cirkelvormige wegen die De Groote Cirkel en De Kleine Cirkel heten. Naar verluidt zou de Grote Cirkel qua afmetingen overeenkomen met het Place de l'Ėtoile en de afstand van hier tot de Kleine Cirkel met die tussen genoemd plein en Place de la Concorde. Een ambtenaar van de gemeente zou op dit idee gekomen zijn en burgemeester Willekens nam het maar al te graag over. Overigens vormden de cirkels tijdens de Tweede Wereldoorlog een belangrijk oriëntatiepunt voor piloten. Nabij de Groote Cirkel ligt de Reuselse Kei, een grote zwerfsteen van 1240 kg die echter niet met gletsjers is meegekomen zoals in Noord-Nederland, maar via een vroegere loop van de Maas waar hij in een grote ijsschots was vastgevroren. De kei lag vroeger in de buurt van de Kroonvennen bij Bladel, maar vormde een hindernis voor de landbouw. Daarom is ze op initiatief van de toenmalige burgemeester Willekens verplaatst naar de huidige locatie. De ouderdom van het gesteente wordt geschat op 550 miljoen jaar. Van 1992 tot 2000 heeft de kei nog bij het cultureel centrum De Kei gelegen, maar ze is weer naar haar oorspronkelijke plaats bij de Groote Cirkel. teruggebracht. Zuidelijk van de Groote Cirkel vindt men de Stenen der Zaligheden, waar acht stenen zijn geplaatst die de Acht zaligheden voorstellen. Ook zijn er verwijzingen naar de acht zaligsprekingen uit de Bergrede. Bij de Kleine Cirkel staat nog een beeld van Ellen van Kroonenburg, de Januskop geheten. Het staat precies op de waterscheiding van Schelde en Maas.
Onze-Lieve-Vrouw-van-de-Ossenwegkapel

De Onze-Lieve-Vrouw-van-de-Ossenwegkapel is een kapel in het gehucht Ossenweg, ten noordoosten van Het Vinne en van Zoutleeuw in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. Ze ligt slechts op enkele meters van de provinciegrens met Limburg die een inham heeft op de plaats waar de kapel staat. Geschiedenis De kapel is in 1536-1538 gebouwd. Er is een legende die verhaalt over een miraculeus Mariabeeldje in de kapel dat afkomstig zou zijn van de kapel op de versterkte Castelberg. Bij het ploegen van een nabij veld werd er in de 16e eeuw het beeldje gevonden dat men ophing aan een eikenboom. Sinds dat moment werd deze plek een centrum van verering door gelovigen. In 1536-1538 werd er een kapel gebouwd die later door de grote toeloop naar dit bedevaartsoord steeds verder uitgebreid werd. Gelovigen offerden hier vroeger om het bedplassen van kinderen tegen te gaan een kilo zout. In 1632 werd ook een kluis bij de kapel gebouwd waarin een kluizenaar woonde die de kapel beheerde en de bedevaartgangers ontving. Tot 1691 werd de kapel bediend door de Begarden en daarna door de Dalscholieren. Dezen herstelden ook de kapel nadat hij in 1705 was geplunderd. In 1722 lieten ze ook een woning bij het complex bouwen. In 1784 werd de kapel, samen met het klooster, op last van keizer Jozef II gesloten. De Fransen verkochten het complex als nationaal goed. In 1824 werd de kapel weer als zodanig in gebruik genomen en hij werd bediend door de onderpastoor van Zoutleeuw. In 1890 kwam de kapel in eigendom bij de parochie. In 1903 werd de kluizenaarswoning bij de kapel betrokken. De kapel werd in 1995 beschermd als monument. Gebouw De kapel is gebouwd in baksteen met speklagen van zandsteen. Het koor is lager dan het schip. Boven de ingang bevindt zich een dakruiter. De vensters in het koor en het schip zijn van 1751. Interieur Het hoofdaltaar is een portiekaltaar van 1765 met een altaarstuk dat de Aanbidding der herders verbeeldt. J. Vanderbaeren schilderde in 1595 een Kruisafneming. De kapel bezit een aantal houten beelden uit eind 15e tot begin 17e eeuw. Het doksaal bevat een apostelbalk van 1613.
Pyreneeën-Tombele

Pyreneeën-Tombele (of Tombele-Pyreneeën) is een erkend natuurreservaat in de Vlaamse Ardennen in Zuid-Oost-Vlaanderen. Het natuurgebied wordt beheerd door Natuurpunt. Het reservaat Tombele-Pyreneeën ligt op het grondgebied van de stad Ronse. Het natuurreservaat is erkend als Europees Natura 2000-gebied (Bossen van de Vlaamse Ardennen en andere Zuid-Vlaamse bossen) en maakt deel uit van het Vlaams Ecologisch Netwerk. Landschap Het natuurreservaat Pyreneeën-Tombele ligt in een typisch heuvelend Vlaamse Ardennenlandschap met verspreide kleine bossen, open kouters en weiden. De benaming Tombele duidt op een oude begraafplaats van de vroegere bewoners die deze kale hoogvlakte als laatste rustplaats gebruikten. Fauna Pyreneeën-Tombele is een ideale biotoop voor zoogdieren als egel, ree, vos, eekhoorn en wezel. Maar ook de vuursalamander, de bruine kikker en de gewone pad leven in het reservaat.In de poelen van de natte weiden komen alpenwatersalamander en vinpootsalamander voor; ook vuursalamander leeft er. In Pyreneeën-Tombele werd het Interreg-project Salamandra uitgevoerd om habitats te creëren voor de vuursalamander. In het elzenbroekbos broedt de kleine bonte specht en hier komen ’s winters massa’s sijsjes hun voedsel zoeken. Verder leeft er wespendief, boomkruiper, boomklever, glanskop, buizerd en sperwer. Flora In de bossen van Pyreneeën-Tombele (o.a. het Paterbos) komt een uitbundige voorjaarsflora voor met de overheersende boshyacint op de iets drogere stukken. Op de onvruchtbare of nattere bodems bloeien geschubde mannetjesvaren, eenbes, slanke sleutelbloem, dotterbloem en reuzenpaardenstaart. Deze flora is op zijn best in april. In de loop der jaren heeft zich rond de oude spoorwegbedding een zeer gevarieerde flora ontwikkeld. Een kleine 300 plantensoorten komen hier vooraaronder daslook, paarbladig goudveil, verspreidbladig goudveil, dalkruid, heelkruid, muskuskruid. Natuurbeleving Het reservaat Pyreneeën-Tombele wordt doorsneden door het stedelijk wandelpad (3,3 km) (in de oude spoorwegbedding van de lijn Ronse-Edingen. Dit pad ("spoorlijn 87") is vrij toegankelijk en is bewegwijzerd (groene markeringen R3). Er is in een parkeerterrein voorzien aan het begin van het wandelpad (Mgr. Beylsstraat). Afbeeldingen Bronnen stad Ronse Natuurpunt Steekkaart protected planet Externe links website stad Ronse website Natuurpunt website Natuurpunt Ronse RLVA Referenties
Bentillekreek

De Bentillekreek is een kreek in Sint-Laureins in het Meetjeslands krekengebied. Niettegenstaande de naam ligt de Bentillekreek momenteel dichter bij van het centrum van Sint-Jan-in-Eremo dan bij het centrum van Bentille. In het Meetjesland is dit de enige kreek, van deze grootte, die aan de zuidkant van het Leopoldskanaal ligt. Door dit kanaal is ze afgescheiden van de Mazurekreek. De Bentillekreek ligt in tegenstelling tot de meeste andere kreken in het zandgebied, hetgeen ook de oevervegetatie (of het gebrek eraan) bepaalt. Het gebied is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Polders' (BE2500002). Kadasterkaarten en de atlas van de buurtwegen tonen het vroegere verloop van de Bentillekreek. Deze ontsprong op deze kaarten vlak bij de woonkern van Bentille. Het gedeelte van de Bentillekreek dichtst bij het dorp Bentille werd in het midden van de 20e eeuw opgevuld met huisvuil uit het centrale deel van het Meetjesland.
Elindus Arena

Die Elindus Arena ist ein Fußballstadion in der belgischen Stadt Waregem (Provinz Westflandern). Das Stadion ist die Heimspielstätte des SV Zulte Waregem. Geschichte Die Arena wurde unter dem Namen Regenboogstadion 1957 eröffnet. Im Jahr 1957 fanden die UCI-Straßen-Weltmeisterschaften in Waregem statt. Das Stadion war der Zielort. Daraus leitet sich auch der Stadionname ab: Der Sieger der Weltmeisterschaft bekommt das Regenbogentrikot. Heute besteht das Stadion aus vier Tribünen. Früher wurden auch die Stehplätze in den Kurven genutzt; nach dem Aufstieg des SV Zulte Waregem in die Erste Division im Jahr 2005 wurden sie geschlossen und zum Aufstellen von Werbetafeln genutzt. Die Flutlichtanlage ist in die Dächer der Zuschauerränge integriert. Das Stadion bot bis zu 20.000 Zuschauern Plätze. Am 1. Februar 2021 gaben die Stadt Waregem und Zulte Waregem bekannt, dass das Stadion zur Saison 2021/22 einen neuen Namen erhält. Es wurde ein Sponsorenvertrag über zehn Jahre mit dem aus Kortrijk stammenden Energieversorger Elindus abgeschlossen. Es trägt den Namen Elindus Arena. In Erinnerung an den alten Stadionnamen wurde das Stadiongelände in Regenboogpark umbenannt. Gegenwärtig bietet das Stadion auf seinen Rängen 12.414 Plätze. Tribune 1: 3823 Sitzplätze Tribune 2: 2710 Stehplätze Tribune 3: 2540 Sitzplätze Tribune 4: 2215 Sitzplätze plus 962 Sitzplätze für die Gästefans Seit ein paar Jahren gab es Pläne die Sportstätte mit einer kompletten Renovierung in ein multifunktionales Fußballstadion umzubauen. Der Baubeginn erfolgte im Jahr 2014. Die Kapazität soll anfangs bei 13.500 bis 14.000 Plätzen liegen, bei Bedarf kann die Anlage auf 17.000 bis 20.000 Plätze erweitert werden kann. Der Bau wird von der Stadt Waregem und einigen Unternehmern finanziert. Zu der Sportanlage kommen noch 120 Wohnungen, ein Hotel, ein Einkaufszentrum und Freizeitmöglichkeiten wie Fitness-Center und Bowlingbahn. Der Bau wird in mehreren Abschnitten ablaufen und etwa 2017 fertiggestellt sein. Galerie Weblinks essevee.be: Elindus Arena auf der Website des SV Zulte Waregem (niederländisch) europlan-online.de: Elindus Arena – Waregem stadiumdb.com: Elindus Arena (Regenboogstadion) (englisch) euro.stades.ch: Seite mit vielen Stadionfotos vom September 2008 (französisch) groundhopping.de: Besucherbericht von 2003 stadiumguide.com: Regenboogstadion (englisch) Einzelnachweise
Elindus Arena

The Elindus Arena, formerly named the Regenboogstadion (Dutch pronunciation: [ˈreːɣə(m)boːxˌstaːdijɔn]; "Rainbow Stadium"), is a stadium in Waregem, Belgium. It is currently used mostly for football matches and is the home ground of S.V. Zulte-Waregem. The stadium was originally named after the rainbow jersey worn by the cycling road world champions, since it was inaugurated to host the 1957 UCI Road World Championships. From the 2020–21 season however, the stadium name changed to Elindus Arena, after a local sponsor. References
Regenboogstadion

Regenboogstadion es un estadio de fútbol ubicado en la ciudad de Waregem en Bélgica. Es el estadio del SV Zulte Waregem. Regenboogstadion significa Estadio Arcoíris en holandés. El estadio lleva el nombre de la camiseta del arcoíris usada por los campeones del mundo del ciclismo, ya que fue inaugurado para albergar el Campeonato Mundial de Ciclismo en Ruta de 1957.​ Desde 2015, el estadio ha sido remodelado y ampliado con la construcción de zonas de ocio y un restaurante. El recinto está actualmente rodeado por una pista de atletismo que planea ser eliminada para elevar su capacidad a 14 300 espectadores.​ Todas las zonas del estadio tendrán asientos. Esto permitirá que el club evolucione en su recinto para sus partidos europeos. Véase también Anexo:Estadios de fútbol de Bélgica Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Regenboogstadion.
Elindus Arena

L'Elindus Arena, anciennement appelé stade Arc-en-Ciel (en néerlandais : Regenboogstadion), est un stade de football situé dans la ville de Waregem en Belgique. D'une contenance de 12 300 places, c'est le stade du SV Zulte Waregem. Depuis 2015 le stade a été reconstruit et agrandi.[réf. nécessaire] Le stade dispose d'un bowling, d'un restaurant gastronomiques et d'un nouveau Fan Shop.[réf. nécessaire] Une des deux tribunes se trouvant derrière l'un des goals est constituée entièrement de places debout permettant au Kop rouge & vert de facilement chanter et acclamer ses couleurs. L'idée venant du célèbre mur jaune de Dortmund et de nombreux stades allemands et anglais.[réf. nécessaire] Histoire Le stade est la propriété de la ville de Waregem et est principalement utilisée par le club de football local qui est le SV Zulte Waregem depuis 2001. En effet, jusqu'à cette date le club résident de ce stade était le KSV Waregem jusqu'à la disparition de ce club en 2001. Le stade porte ce nom puisqu'il a été inauguré lors des Championnats du monde de cyclisme sur route 1957. En effet, le vainqueur de cette course remportée par le Belge Rik Van Steenbergen reçoit un maillot arc-en-ciel qui symbolise sa victoire. Ce stade est actuellement entouré d'une piste d'athlétisme qui devrait disparaître à la suite de la rénovation de l'enceinte. Cela portera la capacité du stade à 14 300 spectateurs. À partir de la saison 2021-2022, le stade change de nom et devient l'Elindus Arena. Galerie Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de la Flandre-Occidentale
Regenboogstadion

Il Regenboogstadion (nome olandese, in italiano Stadio Arcobaleno) è il maggiore stadio di calcio della città di Waregem, in Belgio. Ospita le partite casalinghe dello Zulte Waregem e in passato ospitò gli incontri domestici del Waregem fino al ritiro del club. Ha 6.800 posti a sedere e 8.500 in totale. Il campo è circondato da una pista. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Regenboogstadion Collegamenti esterni (EN) Elindus Arena (Regenboogstadion), su stadiumdb.com. (EN) Regenboogstadion, su stadiumguide.com.
Еліндус Арена

«Еліндус Арена» (нід. Elindus Arena) або «Регенбогстадіон» (нід. «Regenboogstadion») — багатофункціональний стадіон у місті Варегем, Бельгія, домашня арена ФК «Зюлте-Варегем». Стадіон було відкрито 1957 року поблизу міського ставу. Назва в перекладі з нідерландської означає «Райдужний стадіон». Її походження пов’язано із проведенням чемпіонату світу з шосейних велогонок 1957 року у Варегемі — переможець якого, згідно із традицією міжнародного союзу велоспорту, отримує право носити чемпіонську майку із райдужними смужками. Місткість арени сягала 20 000 глядачів. Спочатку стадіон мав дві трибуни за воротами, одна з яких (з боку ставу) у 2005 році замінена на рекламний банер. Трибуна з іншого боку була знесена у липні 2014 року. У 2008 році була розпочата капітальна реконструкція стадіону із побудовою чотирьох нових трибун та скорочення площі бігових доріжок. 2014 року був відкритий новий стадіон потужністю 13 000 місць із новим спортивним комплексом та торговим центром з боулінгом. Глядачі, йдучи до входу стадіону, проходять через міст над ставом, що нагадує на вхід до середньовічного замку. Підтрибунні приміщення, які не використовуються під час спортивних змагань, були продані та здані в оренду комерційним установам. 2017 року на стадіоні завершено роботи з перетворення чотирьох трибун в одну круглу, що збільшило місткість з 9 540 до 12 300 місць. Починаючи з сезону 2021/22 отримав нову назву, відповідно до спонсорської угоди із компанією-електропостачальником Elindus. Посилання Regenboogstadion (англ.) Фотогалерея (англ.)
Belfry of Mons

The Belfry of Mons (French: Beffroi de Mons) is one of the more recent among the belfries of Belgium and France. At a height of 87 metres (285 ft), it dominates the city of Mons, Belgium, which is itself constructed on a hill. This belfry, classified in Belgium since 15 January 1936, belongs to the major cultural patrimony of Wallonia. It was inscribed on the UNESCO World Heritage List on 1 December 1999, for its unique architecture, civic importance, and testimony to the birth of municipal influence and power in the area. It is the only one in Belgium that is constructed in Baroque style. History The building was designed in Baroque style by the architect Louis Ledoux. He led the works from 1662 until his death in 1667. The work was continued from 1667 to 1669 by Vincent Anthony. This belfry is both a prestigious construction and a functional building as it served to warn in case of fire or, during the Second World War, to give alerts against incoming bombardments. Characteristics The Belfry of Mons does not have all possible belfry characteristics like the presence of a jail or rooms serving the Justice department, but Hainaut Province is not a region with belfries that are as typical as the ones in Belgian Flanders and in French Flanders. It houses a carillon with 49 bells. From the top of the building, the battlefield of the Battle of Mons can be observed, as well as the Borinage, the plains of the Haine and the hills and hillocks at the side of it, the cement factories and the terrils of the old coal mines of the "Levant of Mons" in Bray (Binche). See also List of carillons in Belgium List of tallest structures built before the 20th century References External links Mons Tourist Office The belfry at the Belgian Tourist Information website UNESCO World Heritage Centre - Belfries of Belgium and France