NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Castell d'Heks

El Castell d'Heks és un castell al nucli Heks del municipi de Bèlgica d'Heers, a la província de Limburg. Francesc Carles de Velbrück, príncep-bisbe de Lieja va encarregar-ne la construcció i l'eixample durant el seu regne de 1772 a 1784. Li va agradar el lloc bucòlic, al mig dels pujols dolces d'Haspengouw. Va fer plantar un jardí xinès i un jardí de roses. Més tard, va crear-hi un dels primers parcs paisatgístics a l'Europa continental, inspirat per l'arquitectura dels parcs anglesos. El parc i el castell eren al centre d'un vedat, al qual va convidar sovint els seus amics i relacions. Velbrück va morir-hi el 1784. Avui el castell pertany a la família d'Ursel. El jardí de roses va eixamplar-se, però els rosers més grans encara daten de l'època de Velbruck. Els jardins i el parc són oberts al públic cada any als segons caps de setmana dels mesos de juny i de setembre. Enllaços externs Fotos aèries del castell i del parc Web en anglès sobre el parc Arxivat 2011-02-27 a Wayback Machine. Llista de les roses del jardí Arxivat 2004-10-14 a Wayback Machine.
Hex Castle

Heks Castle (Dutch: Kasteel van Heks) is a château in the village of Heks in the municipality of Heers, province of Limburg, Belgium. History The house was built in the 1770s by the Liège architect Etienne Fayen for the Prince-Bishop of Liège, Franz Karl, Count of Velbrück (1719–1784). As a humanist and nature-lover, the prince-bishop chose this spot in the scenic Haspengouw region on which to build his country house and to lay out a number of gardens, including a Chinese garden, a kitchen garden and a rose garden. Later he added one of the first landscaped parks on the European mainland, inspired by the English landscaping of Capability Brown. The bishop died here in 1784. Today The estate is now in the private possession of Count Ghislain d' Ursel, since the third generation. They keep the estate in shape and restore the valuable gardens and heritage. The rose garden contains an exceptional assortment of about 250 varieties, of which the oldest were present in the original garden. Since 1970 Countess Michel d'Ursel restored and increased the original formal Renaissance garden laid out by Prince Bishop Velbruck in 1770. In 2003 the Garden of Roses was granted the Award of Garden Excellence by the World Federation of Rose Societies. The gardens and the park are open to the public on selected weekends during the summer months. See also Ursel family List of castles in Belgium Notes External links Official website
Château de Hex

Le château de Hex (en néerlandais Kasteel van Heks) est un château de style classique se trouvant dans le village de Hex (en néerlandais Heks), à quelques kilomètres au sud de la ville de Looz (en néerlandais Borgloon), en Belgique. Le château fut construit en 1770 par François-Charles de Velbruck, prince-évêque de Liège de 1772 à sa mort en 1784. L’ancien comté de Looz faisait alors partie de la principauté de Liège. Humaniste et promoteur des Lumières, Velbruck choisit ce coin de Hesbaye pour y faire construire sa résidence de campagne. Il y fit dessiner un jardin chinois et une roseraie. Le parc à l'anglaise était un des premiers du genre sur le continent. François-Charles de Velbruck est décédé dans son château de Hex, en 1784. Aujourd’hui Château et parc sont la propriété de la famille d’Ursel. La roseraie contient quelques rares variétés qui y étaient déjà présentes à la fin du XVIIIe siècle. Le domaine est accessible au public deux week-end par an, en juin et en septembre, à l'occasion d'expositions liées au jardinage. Articles connexes Liste des châteaux belges par région Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Portail des châteaux Portail du néo-classicisme Portail du Limbourg (Belgique)
Kasteel van Heks

Het kasteel van Heks is een Belgisch kasteel, gelegen in het dorp Heks (deelgemeente van Heers) in de provincie Limburg. Het paleisachtige kasteel werd vanaf 1770 gebouwd, waarschijnlijk door de Luikse architect Etienne Fayen, voor prins-bisschop van Luik Franciscus Karel de Velbrück. Als liefhebber van de natuur zocht de prins-bisschop deze plek uit in de licht heuvelende Haspengouw om er zijn zomerverblijf en lusthof te bouwen. Hij liet er een Chinese tuin, een rozentuin en een groentetuin aanleggen. Later werd het kasteel verfraaid met een van de eerste landschapsparken op het Europese vasteland, geïnspireerd door Engelse tuinarchitectuur van Capability Brown. Hij overleed op zijn domein in 1784. Het domein is in bezit van de familie d'Ursel. De rozentuin beschikt nu (2004) over een uitzonderlijk assortiment rozenvariëteiten waarvan de oudste in de oorspronkelijke tuin aanwezig waren. De tuinen en het park zijn open voor het publiek tijdens het eerste weekend in juni en het tweede weekend van september. Het kasteel figureert in de film Monsieur Hawarden van Harry Kümel uit 1968. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Limburg (België) Externe links Engelstalige site over het kasteel, zijn tuinen, groente en rozen Een lijst van de rozen in Heks. Luchtopnamen van het Kasteel van Hex
Bettelhovebeek

De Bettelhovebeek (soms ook Deinsbeek genoemd) is een beek in de Belgische stad Zottegem. De beek ontspringt in de wijk Bijloke nabij Grotenberge (ze wordt gevoed door de Warandegracht aan het Vogelzangbos en bronnen in Domein Breivelde) en stroomt zo verder langs Villa Cantaert, tussen het Egmontpark en het Beislovenpark, langs het Egmontkasteel en het Leirenshof naar het natuurgebied Wachtspaarbekken Bettelhovebeek in Strijpen. Daar vloeit de beek samen met de Molenbeek die voorbij Velzeke-Ruddershove uitmondt in de Zwalm. In de Bettelhovebeek werden tiendoornige stekelbaars, vinpootsalamander, andere salamandersoorten en bruine kikkers waargenomen. In de vallei leven onder andere ook de blauwe reiger en de ijsvogel. Het Jan de Lichtepad volgt gedeeltelijk de loop van de Bettelhovebeek. Wachtspaarbekken In de vallei van de Bettelhovebeek ligt ook een wachtspaarbekken. Het gecontroleerd overstromingsgebied is een natuurreservaat van 1 ha groot en bevindt zich op het grondgebied van de deelgemeenten Strijpen en Velzeke. Het wachtspaarbekken sluit aan bij het deelgebied "Jan De Lichte" (5 ha) van het Natuurpunt-reservaat Middenloop Zwalm. Het maakt deel uit van het Vlaams Ecologisch Netwerk. Na kanalisatie van de Bettelhovebeek werd het spaarbekken in 1982 aangelegd om overstromingen bij de samenvloeiing te vermijden. Door aanvoer van slib ontstond in het spaarbekken een moeras. In het moerasgebied leven de ijsvogel, de blauwe reiger, de kleine karekiet, de wilde eend en het waterhoen. Er komen ook verschillende libellensoorten voor: grote keizerlibel, oeverlibellen, paardenbijter en heidelibellen. Het moerasgebied bestaat uit een kruidenzone, lisdoddenzone en wilgenopslag. Door beheer worden deze zones behouden (vijfjaarlijkse verwijdering van wilgenopslag). Het wachtbekken zelf wordt ingenomen door een typische moerasvegetatie met grote lisdodde en riet, met ertussen dichte pollen van onder andere russen, platte bies, rode bies, zeggen, gele lis en grote kattenstaart. De minst vochtige stukken worden bezet door ruigtekruiden zoals harig wilgenroosje, echte koekoeksbloem, moeraswalstro, kruipwilg en watermunt. Op de droge taluds ontbreken de waterminnende moerasplanten en worden er vervangen door boerenwormkruid, margriet, fluitenkruid, engelwortel, berenklauw, groot kaasjeskruid, hondsdraf en ooievaarsbek. Het stedelijk natuurreservaat "Wachtspaarbekken Bettelhovebeek" is vrij toegankelijk op de paden. Een natuurleerpad met infoborden slingert om de moeraszone heen. Het "Jan de Lichtepad", de GR122 en de wandelknooppuntennetwerken "Vlaamse Ardennen Zwalmvallei" en "Dendervallei" doen ook het reservaat aan. Afbeeldingen Bronnen Stad Zottegem Natuurpunt steekkaart protected planet[dode link]
Eglegemvijver

De Eglegemvijver (onofficieel ook Put van Hombeek) is een grote vijver van 36 ha ten zuidwesten van de Belgische stad Mechelen. Het merendeel van de vijver ligt op het grondgebied van Hombeek (Mechelen) in de provincie Antwerpen. Het zuidelijkst gelegen deel van de vijver ligt op het grondgebied van de gemeente Zemst in de provincie Vlaams-Brabant. Het domein is eigendom van de Vlaamse Overheid en wordt beheerd door het Agentschap Natuur en Bos (ANB). De vijver is genoemd naar de Hoeve Eglegem (niet te verwarren met het ook aan het meer gelegen Kasteel van Relegem). Op de Ferrariskaarten uit de jaren 1770 is deze hoeve te zien onder de naam Egligem. De Eglegemvijver is populair bij natuur- en vogelliefhebbers en recreanten. Rond het meer kan men de watervogels observeren en in het meer kan men hengelen, zeilen, windsurfen en peddelsurfen. Gemotoriseerde watersporten zijn net als zwemmen niet toegelaten. Honden moeten er aan de leiband. Om het watervlak te mogen gebruiken dien je lid te zijn van een van de verenigingen (zie hieronder). Geschiedenis De Eglegemvijver werd op het eind van de jaren zestig gegraven als zandwinningsput om de nabijgelegen snelweg E19 tussen Antwerpen en Brussel aan te leggen. Bij Koninklijk Besluit (KB) van 29 juli 1993 werd de eigendom van de Eglegemvijver overgedragen aan de Vlaamse Gemeenschap. Vroeger werd 'de put' beheerd door Bloso, maar sinds 2006 is het beheer overgedragen aan het Agentschap Natuur en Bos (ANB). Het ANB wil de natuurwaarden van de Eglegemvijver beschermen en zachte vormen van recreatie toelaten. Verenigingen De hieronder vermelde sportclubs hebben accommodaties aan de oever van de Eglegemvijver. Windsurfclub Alleman - Windsurfen WVD Mechelen Zeilen en Windsurfen - Windsurfen - Zeilen De hieronder vermelde sportclubs hebben geen accommodaties. Egleghems collectief - Vissen De hieronder vermelde sportclubs of verenigingen hebben accommodaties in de buurt van de Eglegemvijver. KMTHC - Koninklijke Mechelse Tennis & Hockey Club Externe link Eglegemvijver, www.natuurenbos.be
Ringbrug

De Ringbrug is een hefbrug over het Zeekanaal Brussel-Schelde in Tisselt, een deelgemeente van Willebroek. De brug bestaat uit twee betonnen portieken en een metalen beweegbaar deel met een lengte van 54,62 m. De brug werd gebouwd in 1986 bij de aanleg van de N16 als ringweg rond Willebroek. Zodoende moest het doorgaand verkeer tussen Mechelen enerzijds en Dendermonde en Puurs anderzijds, niet meer via de N183 door het centrum van Willebroek en over de Vredesbrug. Afbeeldingen
Moulin Brulé

Le Moulin Brulé (en néerlandais : Verbrande Molen) ou Moulin à vent de Woluwe-Saint-Lambert est un moulin à vent à Woluwe-Saint-Lambert. Histoire À l'origine, un moulin est construit vers 1767 à Esplechin, près de Tournai. Il faillit disparaître à cause de la concurrence des minoteries modernes. La passion d'un homme, le docteur Duthoit, le sauva. Racheté par celui-ci dans les années 1930 et soigneusement restauré, il connut une seconde jeunesse à Arc-Ainières, dans le Hainaut. En 1960, la veuve du docteur Duthoit en fait don à la commune de Woluwe-Saint-Lambert qui le transfère sur son territoire. Une vingtaine d'années plus tard, un incendie nécessita une nouvelle importante restauration et sa réédification à son emplacement actuel, avenue Emmanuel Mounier, dans la prairie de l'Hof ter Musschen, près de l'avenue Hippocrate et du boulevard de la Woluwe. Il est visitable toute l'année, chaque 1er et 3e samedi du mois de 14 h à 18 h, ainsi que chaque 1er dimanche du mois de 10 h à 18 h. Voir aussi Articles connexes Liste des monuments classés de Woluwe-Saint-Lambert Articles connexes Liste des moulins de Bruxelles Liens externes Ressource relative à l'architecture : Molenecho's Portail de Bruxelles Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des énergies renouvelables
Verbrande Molen

De Verbrande Molen (Frans: Moulin Brulé) of Windmolen van Sint-Lambrechts-Woluwe is een staakmolen in Sint-Lambrechts-Woluwe, in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De molen wordt voor het eerst vermeld in 1767. In dat jaar werd de molen gebouwd in Esplechin, waar hij tot 1927 in gebruik was. In 1935 werd de molen aangekocht door dokter Raoul Duthoit, die in de jaren 50 van de twintigste eeuw vergeefs probeerde subsidie te verkrijgen om hem te herstellen. Zijn weduwe schonk de molen in 1960 aan de gemeente Sint-Lambrechts-Woluwe. De Verbrande Molen is sinds 1943 een beschermd monument. In 1980 werd de molen in brand gestoken. Hij werd hersteld en in 1988 op een nieuwe plaats opgebouwd. De molen is uitgerust met twee koppels maalstenen en is maalvaardig.
Plaça de Luxemburg

La plaça de Luxemburg (francès: place du Luxembourg, neerlandès: Luxemburgplein), també coneguda localment com a Place Lux o Plux, és una plaça del barri europeu de Brussel·les (Bèlgica). Hi ha restaurants i bars de diferents gastronomies europees i té com a públic principal el personal i els diputats del Parlament Europeu i les altres institucions de la Unió Europea situades prop d'allà. S'anomena així per l'estació de Luxemburg. El 2026, coincidint amb el Dia d'Europa, el Correllengua Agermanat va fer-hi un acte per a reclamar-hi l'oficialitat del català a la Unió Europea. Hi van participar l'Espai Valencià a Bèlgica, el Casal Català de Brussel·les i la Bruselako Euskal Etxea. La colla castellera de la ciutat, els Manneken de Brussel·les, hi van aixecar un pilar de 4 per adherir-se a l'acte. A més, la presidenta del Casal Català de Brussel·les, Júlia Sardà, i la portaveu del Correllengua Agermanat, Blanca Garcia-Oliver, van llegir un manifest al bell mig de la plaça. Referències
Place du Luxembourg

Place du Luxembourg (Lucemburské náměstí, nizozemsky Luxemburgplein, zkráceně Plux) je náměstí v belgickém Bruselském regionu. Nachází se nedaleko vlakového nádraží Gare de Bruxelles-Luxembourg na rozhraní vlastního Bruselu a obce Ixelles. S centrem Bruselu je spojuje ulice Rue du Luxembourg. Historie Zdejší zástavba vznikala v polovině devatenáctého století jako součást nového východního předměstí Bruselu, pojmenovaného Quartier Léopold podle krále Leopolda I. Architekt Tilman-François Suys ji navrhl jako luxusní rezidenční oblast těžící z blízkosti královského paláce. V roce 1855 zde byla zřízena železniční stanice na trati z Bruselu do Lucemburku, která dala náměstí jeho název. Nádražní budovu v klasicistním slohu projektoval bruselský architekt Gustave Saintenoy a je považována za nejstarší dochovaný objekt tohoto typu na světě. Místo se stalo významným dopravním uzlem a vyrostla zde řada obchodů a restaurací. Bydlel zde politik a nositel Nobelovy ceny míru Auguste Marie François Beernaert. Uprostřed náměstí se nachází pomník anglického podnikatele Johna Cockerilla, který se zasloužil o rozvoj belgického průmyslu a železniční dopravy. Sochu vytvořil v roce 1872 Armand Cattier. V letech 1989 až 1993 byl v sousedství postaven rozsáhlý komplex Espace Léopold, který je jedním ze sídel Evropského parlamentu. Okolní oblast pak získala neoficiální označení Evropská čtvrť (Quartier Européen). V té době bylo také zrušeno parkoviště a náměstí se stalo klidovou zónou. Nádraží prošlo rozsáhlou modernizací, z převážné části se přesunulo do podzemí a v roce 2002 bylo dokončeno jeho propojení s budovou parlamentu krytou pěší zónou Esplanade du Parlement européen. Původní nádražní budova je památkově chráněna a slouží jako muzeum a informační kancelář. Na Place du Luxembourg také sídlí pobočky firem AXA a Fortis. Na náměstí se nachází množství barů a hudebních klubů, kde se po práci scházejí zaměstnanci evropských institucí. Pověstně hlučný je zejména čtvrteční večer, časté stížnosti místních obyvatel na rušení nočního klidu vedly ixelleskou radnici k zákazu venkovního pití po desáté hodině. Každé úterý odpoledne se na Pluxu koná trh s bioprodukty. Náměstí je také častým místem demonstrací, při protestech zemědělců v únoru 2024 došlo k poškození sochy Johna Cockerilla. Plánuje se prodloužení bruselského metra, které by urychlilo cestu z náměstí do centra metropole. Fotogalerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Place du Luxembourg na Wikimedia Commons Reflex City
Luxemburgplein

Het Luxemburgplein (Frans: Place du Luxembourg) ook wel Place Lux of Plux genoemd is een plein in de Europese wijk van Brussel en ligt voor het grootste gedeelte in de gemeente Brussel en voor een klein deel in de gemeente Elsene. Het plein ligt in het gebied van de oostelijke uitbreiding van Brussel en dankt zijn naam aan de spoorwegverbinding tussen Brussel en Luxemburg. Op het plein bevonden zich hotels waarvan de namen verwezen naar steden gelegen op deze lijn: op n° 4 het Hotel du Cercle Namurois, n° 5 was het Hôtel de la ville de Wavre en op n° 7 bevond zich het Hôtel de Gembloux. In het midden van het plein staat een standbeeld van John Cockerill, een vooraanstaande Brits-Belgische industrieel uit de 19de eeuw. Het is een kopie van het beeld dat staat aan het stadhuis van Seraing. Meteen achter het standbeeld aan de oostzijde van het plein staat de voormalige ingang van het Leopoldstation, nu het ondergrondse station Brussel-Luxemburg, waarvan de ingang naar het oosten werd verplaatst. Het is een geklasseerd gebouw dat nu door het Europees Parlement en de Belgische overheid gebruikt wordt als een gemeenschappelijk informatiecentrum en museum. De gebouwen naast en achter het voormalige stationsgebouw maken deel uit van de Leopoldruimte, het complex van de Brusselse zetel van het Europees Parlement. Toekomst In de plannen voor de herinrichting van de Leopoldswijk zou het Luxemburgplein een van de drie grote voetgangerspleinen worden, die elk zouden focussen op een ander thema. Gezien de nabijheid van het Parlement zou het thema van het Luxemburgplein de "burger" worden. Ook wordt een mogelijke afbraak overwogen van de gebouwen tussen de Aarlenstraat en de Trierstraat om een nieuw plein aan te leggen, eventueel als een lange uitloper van het Luxemburgplein, om een brede laan als publieke ruimte te creëren. Zie ook Brussel als Europese hoofdstad Station Brussel-Luxemburg Leopoldruimte Referenties
Forest-East railway station

Forest-East railway station (French: Gare de Forest-Est; Dutch: Station Vorst-Oost) is a railway station in the municipality of Forest in Brussels, Belgium. The station, operated by the National Railway Company of Belgium (NMBS/SNCB), is located on line 124, between Brussels-South and Uccle-Stalle railway stations. Train services The station is served by the following service(s): Brussels RER services (S1) Antwerp - Mechelen - Brussels - Waterloo - Nivelles (weekdays) Brussels RER services (S1) Brussels - Waterloo - Nivelles (weekends) See also List of railway stations in Belgium Rail transport in Belgium Transport in Brussels History of Brussels References Footnotes Citations External links Media related to Forest-East railway station at Wikimedia Commons
Station Vorst-Oost

Station Vorst-Oost (Frans: Forest-Est) is een spoorweghalte langs spoorlijn 124 (Brussel - Charleroi) in de Brusselse gemeente Vorst (België). In 1993 sloot het loket. Galerij Treindienst Bus Er is een aansluiting met drie buslijnen van de MIVB: Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag. Zie ook Lijst van spoorwegstations in het Brussels hoofdstedelijk Gewest
Major Seminary in Bruges

The Major Seminary in Bruges, in Dutch Grootseminarie, is a centre for training and formation in the Roman Catholic Diocese of Bruges, formerly used as the seminary for preparing candidates for the diocesan priesthood. It is located on the Potterierei in Bruges. History Since 2018, candidates for the priesthood from all Flemish dioceses have been trained at the Johannes XXIII Seminary, Leuven, but the Major Seminary in Bruges continues to provide other educational opportunities, such as the Theologische academie and the School voor geloof. The seminary has a large library and is housed in the 17th-century buildings of the former Ten Duinen Abbey, established in Bruges by Bernard Campmans in 1627. The buildings also house a branch of the United Nations University which works closely with the College of Europe. Presidents The president of the seminary was one of the leading priests of the diocese and usually an honorary canon of the cathedral chapter. The presidents: Louis-Joseph Delebecque (1798-1864) - president 1833-1838 Livinus Bruneel (1798-1885) - president 1838-1869 Petrus Dessein (1811) - president 1869-1884 Henri Delbar (1833-1894) - president 1884-1899 Henri Vandenberghe (1848-1932) - president 1899-1907 Kamiel Callewaert (1866-1943) - president 1907-1934 Achiel Verhamme (1891-1959) - president 1934-1952 Maurits De Keyzer (1906-1994) - president 1952-1961 Joris Van Eeghem (1921-1999) - president 1961-1970 Paul Declerck (1922-1981) - president 1970-1981 Adelbert Denaux (born 1938) - president 1981-1992 Eric Vanden Berghe (1948-2006) - president 1992-2006 Koen Vanhoutte (born 1957) - president 2006-2016 Philippe Hallein (born 1972) - president 2016-2018 References Further reading Adelbert Denaux & Eric Vanden Berghe (eds.), De Duinenabdij en het Grootseminarie te Brugge, Tielt, 1984 Kurt Priem, Het Grootseminarie te Brugge, de voormalige Duinenabdij, Bruges, 2009 External links Media related to Grootseminarie van Brugge at Wikimedia Commons Official website
Saint-Cyr House

The Saint-Cyr House (French: Maison Saint-Cyr; Dutch: Huis Saint-Cyr) is a historic town house in Brussels, Belgium. It was designed by the architect Gustave Strauven, and built between 1901 and 1903, in Art Nouveau style. It is Strauven's most important building, and served as a private residence for the painter and decorator George Léonard de Saint-Cyr. The house is located at 11, square Ambiorix/Ambiorixsquare in the Squares Quarter (eastern part of the City of Brussels). It is served by the bus stop Ambiorix (on lines 56, 60, 63 and 64). History The Saint-Cyr House was designed and built by the architect Gustave Strauven, who began his career as an assistant designer working with Victor Horta. It was built to serve as a private residence for the painter and decorator George Léonard de Saint-Cyr. Work began in February 1901 and the house was declared complete by the City of Brussels in July 1903. Always coveted by architecture enthusiasts, the building, listed as a historic monument on 8 August 1988, has had several owners. In 1909, the Leurs family, a pawnbroker, bought it from the painter. The dancer Chamie Lee acquired it in the 1950s and transformed the ground floor into a dance hall for her classes. An antique dealer from Etterbeek became the owner in 2003 to resell it in 2006 to the Antwerp agency Movast, specialising in historic buildings. The house had been in a poor state of repair, but as of March 2013, has been restored to its former splendour by the architect Francis Metzger, from the architectural office MA² - Metzger et Associés Architecture. Description The Saint-Cyr House is only 4 metres (13 ft) wide, but was given extraordinary height through Strauven's elaborate architectural inventions. The façade, marked by a flamboyant Art Nouveau style, is entirely covered by polychrome bricks and has a large amount of wrought iron, which is adorned with geometric motifs and ornate balustrades at each floor. The wrought iron mimics vegetation and the decorative elements occupy all the space available. Due to its extravagance, the building has been called Art Nouveau-Baroque. The interior is characterised by different styles, varying according to the rooms. See also Art Nouveau in Brussels History of Brussels Culture of Belgium Belgium in the long nineteenth century References Citations Bibliography Culot, Maurice; Pirlot, Anne-Marie (2005). Bruxelles Art Nouveau (in French). Brussels: Archives d'Architecture Moderne. ISBN 978-2-87143-126-8. External links Media related to Saint-Cyr House at Wikimedia Commons