NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Klooster van de Zusters der Arme Klaren

Het Klooster van de Zusters der Arme Klaren, genaamd Maria der Engelen, is een klooster van de clarissen gelegen in de West-Vlaamse stad Roeselare, aan de Arme-Klarenstraat 36. Het klooster werd gesticht in 1867 en heeft een rechthoekige plattegrond, waarvan de gebouwen om twee binnentuinen zijn gegroepeerd. Aan de straatzijde bevinden zich de gebouwen die voor het publiek toegankelijk zijn, zoals spreekkamers en de kapel. Rond de tweede binnentuin bevinden zich de gebouwen waar de zusters in clausuur leven. De zusters houden zich vooral bezig met het gebed. De toren zou aanvankelijk op het dak komen, maar toen dat technisch niet mogelijk bleek werd hij in 1872 naast de kapel opgetrokken. Deze kapel is een zaalkerk in neogotische stijl en is overwelfd met een neogotisch spitstongewelf. Een zijkapel is van 1923. Het interieur van de kapel bevat neogotisch houtsnijwerk en een sedes sapientiae die vermoedelijk uit de 17e eeuw stamt.
Sint-Godelievekerk (Beitem)

De Sint-Godelievekerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Roeselare behorende plaats Beitem, gelegen aan Meensesteenweg 719. Geschiedenis In 1865 schonk de familie Beheydt grond voor de bouw van een kerk. De kerk, aanvankelijk een hulpkerk van de parochie van Rumbeke, werd in 1866 ingewijd. In 1889 werd de kerk verheven tot parochiekerk. Deze kerk had kenmerken van het neoclassicisme. In 1918 werd de kerk opgeblazen en van 1925-1926 werd een nieuwe kerk gebouwd, ontworpen door Ch. Van Moerkerke. Gebouw Het betreft een bakstenen, neogotische, driebeukige hallenkerk met halfingebouwde westtoren. Het hoofdkoor is driezijdig afgesloten. De toren heeft vier geledingen. In de kerk bevinden zich drie glas-in-loodramen van 1934, vervaardigd door W. Peene Delodder. Zij verbeelden episoden uit het leven van Sint-Godelieve. Het orgel is van 1880 en werd vervaardigd door de firma Hooghuys & Fils voor het Sint-Niklaasinstituut te Kortrijk. In 1932 werd het naar Beitem overgeplaatst.
Doormansbos

Het Doormansbos met de Doormansvallei is een bos- en natuurgebied in Herzele in Zuid-Oost-Vlaanderen (België). Het 5 hectare grote natuurgebied ligt aan de Ternatstraat tussen Herzele en deelgemeente Hillegem. De Doormansbeek stroomt vanuit Zottegem naar de stationsbuurt van Herzele om er uit te monden in de Molenbeek. In 2016 kocht de gemeente Herzele het Doormansbos van 2 hectare en droeg het beheer ervan over aan Natuurpunt. In 2018 werd nog 3 hectare bos aangekocht aan de Bergafstraat. Het natuurgebied wordt beheerd door Natuurpunt Denderstreek. In het Doormansbos werden in november 2019 de essen die aan essenziekte lijden vervangen door een 250-tal bomen van streekeigen boomsoorten (haagbeuk, veldesdoorn, boskers, linde, lijsterbes, tamme kastanje en zwarte els). Het Doormansbos en de Doormansvallei errond worden uitgebouwd tot het tweede natuurreservaat van Herzele (het andere reservaat is het Duivenbos). Het wandelnetwerk Dendervallei Zuid loopt door het gebied. Landschap Het natuurgebied omvat het Doormansbos in de vallei van de Doormansbeek. Het landschap bestaat uit loofbos en weiden. Natuurbeleving Er werd in 2018 een wandelpad aangelegd in het Doormansbos. Afbeeldingen Referenties
Palau dels Prínceps-Bisbes de Lieja

El Palau del Prínceps-Bisbes de Lieja (Palais des Princes-Évêques en francès) era el palau i la seu administrativa del prínceps-bisbes del principat de Lieja. Es troba a la plaça Saint-Lambert, al centre de la ciutat de Lieja. Fa part del Patrimoni excepcional de Valònia. La seva imponent façana domina la plaça de Sant Lambert, centre de la vida comerciant de Lieja i on s'aixecava fins a la revolució francesa la Catedral de Sant Lambert. Dues construccions van precedir l'actual palau. Un primer palau integrat dintre de les fortificacions va ser edificat cap a l'any mil pel príncep-bisbe Notger. Aquest palau, que va ser destruït per un incendi l'any 1185, fou reconstruït sota Raúl de Zähringen. La segona construcció, fortament deteriorada després del saqueig de 1468 pels Ducs de Borgonya, va tenir la mateixa sort l'any 1505. Quan el 1505 el príncep-bisbe Érard de la Mark va accedir al tron, va trobar un palau en ruïnes i confià la construcció d'un nou palau al contractista Arnold Van Mulken el 1526 que fou acabat a finals del segle xvi. El 1685, Maximilià Enric de Baviera va encarregar l'escultor Jean Del Cour de modernitzar la "sala blava" i la sala dels escabins. La tribuna que va realitzar per a aquesta sala s'ha transferit a la sala de l'actual consell provincial. La façana principal fou totalment refeta després de l'incendi de 1734 durant el regne del príncep bisbe Jordi Lluís de Berghes sota la direcció de l'arquitecte brussel·lès Jean-André Anneessens, fill de François Anneessens en estil Louis XIV-Régence. El seu gran pati està rodejat de galeries arquejades i de 60 elegants columnes amb capitells ricament ornamentats. La varietat de la décoració de les columnes és extraordinària. El petit pati on s'accedeix mitjançant els passadissos és més íntim. L'any 1849, l'arquitecte Jean-Charles Delsaux va construir una nova ala en estil neogòtic per tal d'acollir la sala del consell de la diputació provincial i la residència del governador. Actualment la diputació provincial i una part de la justícia ocupen l'edifici. Les diverses corts de justícia de Lieja es troben disperses en una quinzena de llocs dintre de la ciutat. La construcció d'una extensió damunt la via del ferrocarril Lieja-Hasselt, segons els plans de l'arquitecte Claude Strebelle al costat del Palau no fa pas la unanimitat. Aquest projecte aspira d'un costat a concentrar tota l'administració judicial en un lloc i d'altre costat de junyir dos barris de la ciutat que van separar-se per al ferrocarril al segle xix i per a les demolicions de centenars de cases per a construir una autopista dit «de penetració» - mai acabada - al segle xx. Vegeu també Història de Lieja Bisbat de Lieja Referències
Fürstbischöflicher Palast (Lüttich)

Der Fürstbischöfliche Palast (französisch : Palais des Princes-Evêques) ist ein historisches Gebäude an der Place Saint-Lambert im Zentrum von Lüttich, Belgien. Bis zur französischen Annexion 1795 war es die Residenz der ehemaligen Fürstbischöfe von Lüttich und lag gegenüber der damals zerstörten Lambertuskathedrale. Es beherbergt heute den Justizpalast und den Provinzpalast von Lüttich, d. h. das Regierungsgebäude der Provinz Lüttich in Wallonien. Geschichte Der Fürstbischöfliche Palast dominiert das Zentrum des Geschäftslebens in Lüttich am Place Saint Lambert, wo einst die Kathedrale St. Lambert stand. Vorher gab es zwei Gebäude: Den ersten Palast erbaute Bischof Notger um 1000 n. Chr., er wurde aber 1185 durch einen Brand zerstört. Das folgende Schloss wurde unter Rudolf von Zähringen rekonstruiert, aber durch die burgundische Eroberung schwer beschädigt. Im Jahr 1505 fand Bischof Erard de La Marck den Palast in Trümmern und begann nunmehr als Kardinal 1526 den Bau eines neuen, der Ende des 16. Jahrhunderts fertig wurde. Die Hauptfassade im Süden wurde nach dem Brand von 1734 im Regencestil unter der Leitung des Brüsseler Architekten Jan Andries Anneessens (* 1687) umgebaut. 1849 wurde ein neuer Westflügel von dem Architekten Jean-Charles Delsaux (* 1821– 1893) im gleichen Stil wie der alte Palast gebaut, um die Provinzregierung unterzubringen. Derzeit dient das Gebäude verschiedenen Ämtern der Provinz und als Justizpalast von Lüttich. Der große Innenhof ist umgeben von Arkadengalerien und 60 massiven, eleganten Säulen. Die Vielfalt der Dekoration dieser Säulen ist außergewöhnlich. Der zweite Innenhof, erreichbar nur vom Inneren des Palastes, ist für die Öffentlichkeit geschlossen, außer in seltenen Fällen, etwa an historischen Tagen. Literatur Bruno Demoulin (Ed.): Liège et le palais des princes-évêques, Bruxelles, Fonds Mercator, 2008, ISBN 978-9061538004 Julie Godinas: Le palais de Liège, coeur de la Cité ardente, Namur, Institut du patrimoine wallon, 2008, Suzanne Collon-Gevaert: Érard de La Marck et le palais des princes-évêques de Liège, Liège, Vaillant-Carmanne, 1975 Weblinks Einzelbelege
Prince-Bishops' Palace (Liège)

The Palace of the Prince-Bishops (French: Palais des Princes-Evêques) is a historic building situated on the Place Saint-Lambert in the centre of Liège, Belgium. It was the residence of former Prince-Bishops of Liège and once faced the monumental Cathedral of St. Lambert. It now houses the Palace of Justice of Liège and the Provincial Palace, i.e. the government building of Liège Province. History The Palace of the Prince-Bishops' imposing facade dominates the end of the Place Saint-Lambert, centre of commercial life in Liège, where the Cathedral of St. Lambert formerly stood. Two buildings preceded the present palace, a first palace integrated with the fortifications was built about 1000 CE by Bishop Notger, but it was destroyed by fire in 1185. The palace was reconstructed under Rudolf of Zähringen. This building was heavily damaged in the sack of the city by the Burgundians and was also burnt in 1505. On mounting the episcopal throne in 1505, Bishop Érard de La Marck found the palace in ruins and entrusted the construction of a new one to the master builder Arnold van Mulken in 1526. It was finished at the end of the 16th century. The principal facade on the south was completely rebuilt after the fire of 1734 in the Louis XIV-Regency style under the direction of the Brussels architect Jan Andries Anneessens, son of François Anneessens. In 1849, a new west wing was built by the architect Jean-Charles Delsaux, in the same style as the old palace to accommodate the provincial government. At present, the building is occupied by the provincial services and the Palace of Justice of Liège. The great courtyard is surrounded by galleries of arcades and 60 massives and elegant columns. The variety of the decoration of these columns is extraordinary. The second courtyard which is reached from the interior of the palace is more intimate and is closed to the public except on rare occasions such as heritage days. The judicial institutions of Liège having been dispersed in about ten sites in the city, a vast project to extend the palace was undertaken. It involved the construction of various buildings facing the west side of the palace and was completed in mid-2011. References Bibliography Bruno Demoulin (ed.), Liège et le palais des princes-évêques, Bruxelles, Fonds Mercator, 2008, 320 p. Julie Godinas, Le palais de Liège, coeur de la Cité ardente, Namur, Institut du patrimoine wallon, 2008, 234 p. Suzanne Collon-Gevaert, Érard de La Marck et le palais des princes-évêques de Liège, Liège, Vaillant-Carmanne, 1975, 157 p. Jean Lejeune, De la principauté à la métropole, Mercator, Anvers, 1967 Jean Lejeune, Liège et son palais, Mercator, 1979 External links Media related to Palais des Princes-Evêques de Liège at Wikimedia Commons Extensions Place Saint-Lambert: photos
Palacio de los Príncipes-Obispos de Lieja

El palacio de los Príncipes-Obispos de Lieja (en francés: Palais des Princes-Évêques de Liège) es un gran palacio del siglo XVI que se sitúa sobre la plaza Saint-Lambert, en el centro de Lieja, en Bélgica. Su fachada imponente domina la plaza Saint-Lambert, el centro de la vida comercial de Lieja, donde se elevaba antaño hasta la revolución francesa la catedral San Lamberto. Dos construcciones precedieron al actual palacio de los Príncipes-Obispos. Un primer palacio integrado en las fortificaciones, fue edificado hacia el año 1000 por el príncipe-obispo Notger, pero desapareció en un incendio del año 1185, siendo reconstruido bajo Rodolfo de Zähringen. La segunda construcción, fuertemente deteriorada después del saqueo de 1468 por los duques borgoñones, sufrió la misma suerte en 1505. Cuando accedió al trono en 1505, el príncipe-obispo Érard de La Marck encontró un palacio en ruinas y confió la construcción de un nuevo palacio al arquitecto Arnold van Mulcken en 1526,​ fue terminado a finales del siglo XVI. El gran patio (Cour d'Honeur) está rodeado de galerías con los soportales realzados y de sesenta columnas torneadas, a la vez macizas y elegantes, con capiteles ricamente adornados. La variedad de la decoración de las columnas es extraordinaria. El pequeño patio, al cual se accede por pasillos, es más íntimo. En 1685 Maximiliano Enrique de Baviera encargó al escultor Jean Del Cour que modernizase la «sala azul» y la «sala de los escabins».​ La tribuna que realizó para esta sala se ha transferido a la sala del actual consejo provincial. La fachada principal del sur fue totalmente rehecha después del incendio en 1734, en estilo Louis XIV-Régence bajo la dirección del arquitecto bruselense Jean-André Anneessens, hijo de François Anneessens. En 1849, una nueva ala occidental fue construida por el arquitecto Jean-Charles Delsaux en el mismo estilo que el antiguo palacio, con el fin de acoger los servicios del Gobierno Provincial. Actualmente, el edificio está ocupado a la vez por los servicios provinciales y el Palacio de Justicia. Inmolación El 31 de julio de 2019, un hombre de 49 años, inmigrante ilegal en Bélgica y originario de Guinea, se inmoló en frente del Palacio de los Príncipes-Obispos de Lieja, después de haber perdido el permiso de residencia.​ Referencias Enlaces externos Información sobre las ampliaciones del Palacio (en francés) Plaça Saint-Lambert: Fotos de ayer y hoy (en francés) Archivado el 4 de junio de 2011 en Wayback Machine. Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Palacio de los Príncipes-Obispos de Lieja.
Palazzo dei Principi-Vescovi di Liegi

Il palazzo dei Principi-Vescovi di Liegi (in francese palais des Princes-Évêques de Liège, in olandese Paleis van de Prins-bisschoppen, in tedesco Fürstbischöflicher Palast) è un importante palazzo situato nel centro della città belga di Liegi, un tempo sede vescovile e governativa quando la città era capitale del vasto principato vescovile di Liegi. Oggi ospita il Palazzo di Giustizia e l'amministrazione provinciale. L'edificio attuale risale in gran parte all'epoca rinascimentale, quando su iniziativa del principe-vescovo Érard de La Marck venne sostituito il precedente medievale distrutto durante l'assedio di Carlo il Temerario. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo dei Principi-Vescovi di Liegi Collegamenti esterni (EN) Palazzo dei Principi-Vescovi di Liegi, su Structurae.
Paleis van de prins-bisschoppen

Het Paleis van de Prins-bisschoppen in de Belgische stad Luik bevindt zich op de Place Saint-Lambert in het hart van de stad. Tot het einde van de 18e eeuw stond ertegenover de Sint-Lambertuskathedraal, die door revolutionairen werd verwoest. Het huidige gebouw, met zijn imposante voorgevel, is het derde gebouw dat onderdak verschafte aan de Luikse prins-bisschoppen. Een eerste paleis werd geïntegreerd in de versterkingen door de prins-bisschop Notger, maar dat gebouw verdween bij een brand in 1185. Het werd opnieuw opgetrokken door Rudolf van Zähringen. Deze constructie kreeg het zwaar te verduren tijdens de plundering van de stad door de troepen van Karel de Stoute en brandde eveneens af in 1505. Everhard van der Marck, die in 1505 prins-bisschop werd, begon aan de bouw van een nieuw paleis waarvan hij de constructie toevertrouwde aan Arnold van Mulken in 1526. De bouw duurde tot eind 16e eeuw. De zeer bijzondere binnenplaats (Cour d'Honneur) is omringd door een zuilenarcade met zestig renaissancezuilen van verschillende types. Een aantal van de kapitelen is gedecoreerd met maskers en hoofden met verentooien naar Azteeks model. Blijkbaar was de bisschop gefascineerd door de schatten van het in 1521 onderworpen Aztekenrijk. De zuidgevel werd volledig vernieuwd na een brand in 1734, onder leiding van de Brusselse architect Johannes Andreas Anneessens. In 1849 werd aan de westkant een nieuwe vleugel gebouwd waarin het provinciebestuur werd ondergebracht. Anno 2010 bezetten diensten van Justitie en het provinciebestuur het voormalige paleis. Voetnoten
Дворец князей-епископов (Льеж)

Дворец кязей-епископов (фр. Palais des Princes-Evêques) — историческое здание, расположенное на площади Сен-Ламбер в центре Льежа, в Бельгии. Изначально — резиденция принцев-епископов Льежа. В настоящее время в здании располагаются Дворец правосудия Льежа и Провинциальный дворец — резиденция правительства провинции Льеж. История Нынешнему дворцу предшествовали два здания: первый дворец, фактически часть оборонительного сооружения города, был построен около 1000 года. епископом Нотгером, но был уничтожен пожаром в 1185 году. Дворец был перестроен при Рудольфе фон Церингене, но и это второе здание сильно пострадало во время разграбления города войсками Бургундии и сожжено в 1505 году. Епископ Эрар де ла Марк, ставший князем-епископом города в 1505 году, обнаружил дворец в руинах и поручил строительство нового архитектору Арнольду ван Мюлкену в 1526 году. Строительство было завершено лишь к концу XVI века. Позднее главный южный фасад был полностью перестроен после пожара 1734 года под руководством брюссельского архитектора Яна Андриеса Аннессенса. В 1849 году архитектор Жан‑Шарль Дельсо построил новое западное крыло, придерживаясь того же стиля, что и старый дворец, для размещения провинциального правительства. В настоящее время в здании располагаются провинциальные службы и Дворец правосудия Льежа. Большой внутренний двор Дворца окружен галереями аркад с 60 массивными и изящными колоннами. Второй двор, в который можно попасть из внутренней части дворца, более камерный и закрыт для публики, за исключением редких случаев. Примечания Библиография Бруно Демулен (редактор), Льеж и дворец принцев-евеков, Брюссель, Fonds Mercator, 2008, 320 стр. Жюли Годинас, Le palais de Liège, coeur de la Cité ardente, Намюр, Institut du patrimoine Wallon, 2008, 234 стр. Сюзанна Коллон-Жеверт, Эрар де ла Марк и дворец принцев-евеков Льежа, Льеж, Вайан-Карман, 1975, 157 стр. Жан Лежен, Принцип власти в метрополии, Меркатор, Анверс, 1967 г. Жан Лежен, Льеж и сын-дворец, Меркатор, 1979 г.
Палац князів-єпископів (Льєж)

Палац принців-єпископів (фр. Palais des Princes-Evêques) — це історична будівля, розташована на площі Сен-Ламбер у центрі Льєжа, Бельгія. Це була резиденція колишніх князів-єпископів Льєжа і стояла перед монументальним собором собором Св. Ламберта. Зараз тут розташовані Палац правосуддя Льєжа та Провінційний палац, тобто будівля уряду провінції Льєж. Історія Імпозантний фасад Палацу принців-єпископів домінує в кінці площі Сен-Ламбер, центру комерційного життя Льєжа, де раніше стояв собор Святого Ламберта. Дві будівлі передували теперішньому палацу, перший палац, інтегрований з укріпленнями, був побудований приблизно в 1000 році нашої ери єпископом Нотгером, але він був знищений пожежею в 1185 році. Палац був реконструйований за Рудольфа Церінгенського. Ця будівля була сильно пошкоджена під час пограбування міста бургундцями, а також була спалена в 1505 році. Зійшовши на єпископський престол у 1505 році, єпископ Ерард де Ла Марк знайшов палац у руїнах і доручив будівництво нового майстру Arnold van Mulken у 1526 році. Його було завершено наприкінці XVI ст. Головний південний фасад був повністю перебудований після пожежі 1734 року в стилі Регентства Людовика XIV під керівництвом брюссельського архітектора Жана-Андре Аннессена, сина Франсуа Аннессена. У 1849 році архітектор Jean-Charles Delsaux побудував нове західне крило, у тому самому стилі, що й старий палац для розміщення уряду провінції. Зараз будівлю займають служби провінції та Палац правосуддя Льєжа. Великий двір оточений галереями аркад і 60 масивними та елегантними колонами. Різноманітність оздоблення цих колон надзвичайна. Друге подвір'я, до якого можна потрапити з внутрішньої частини палацу, є більш інтимним і закритим для відвідування, за винятком рідкісних випадків, таких як дні спадщини. Оскільки судові інституції Льєжа були розосереджені приблизно в десяти місцях міста, було розпочато масштабний проект розширення палацу. Він включав будівництво різних будівель, що виходили на західний бік палацу, і було завершено в середині 2011 року. Бібліографія Bruno Demoulin (ed.), Liège et le palais des princes-évêques, Bruxelles, Fonds Mercator, 2008, 320 p. Julie Godinas, Le palais de Liège, coeur de la Cité ardente, Namur, Institut du patrimoine wallon, 2008, 234 p. Suzanne Collon-Gevaert, Érard de La Marck et le palais des princes-évêques de Liège, Liège, Vaillant-Carmanne, 1975, 157 p. Jean Lejeune, De la principauté à la métropole, Mercator, Anvers, 1967 Жан Лежен, Liège et son palais, Mercator, 1979 Посилання Розширення Площа Сен-Ламбер: фото
Kasteel van Watou

Het Kasteel van Watou is een voornaam huis in de tot de West-Vlaamse gemeente Poperinge behorende plaats Watou, gelegen aan Kasteelstraat 1. Geschiedenis Op deze plaats werd in 1620 een kasteel gebouwd door Johannes van Ydeghem, heer van Watou. Dit kasteel werd in 1793 verwoest door de revolutionaire Fransen. Enkel de toegangsbrug en de poort bleven gespaard. Omstreeks 1810 werd op de plaats van het voormalige kasteel een herenhuis gebouwd. Gebouw De poort is in de stijl van de late renaissance. Het herenhuis, in een omgrachte tuin, werd in neoclassicistische stijl gebouwd. Het is een breed huis van twee verdiepingen, onder schilddak. Het neoclassicistische interieur is nog aanwezig. Een conciërgewoning met koetshuis is aangebouwd.
Ferme de la Vache

La ferme de la Vache est une ancienne ferme située à Pierreuse sur les hauteurs du centre de Liège en Belgique. Elle porte aussi le nom de maison du Croissant. Localisation Cette ancienne ferme se situe aux nos 113 et 115 de la rue Pierreuse, vieille rue en forte pente du centre de la ville de Liège. Le calvaire dit Li Vî Bon Dju se situe quelques dizaines de mètres plus haut dans cette rue. Chronologie Cette ferme a été érigée au cours de la seconde moitié du XVIe siècle. En 1620, les bâtiments sont occupés par les Jésuitesses anglaises. En 1630, elles sont remplacées par les Sépulcrines anglaises. En 1655, ce bien foncier devient la propriété du prince-évêque de Liège Maximilien-Henri de Bavière. Depuis la révolution liégeoise (fin du XVIIIe siècle), le bâtiment est propriété de la ville de Liège, d'abord avec la fonction d'hospices puis d'assistance publique et actuellement du CPAS. L'unique aile actuelle faisait vraisemblablement partie d'un ensemble bâti plus vaste. Description Façade avant Cette façade le long de la rue Pierreuse a été réalisée en brique (autrefois peinte) sur un soubassement de moellons de grès houiller. Elle est percée à l'extrémité gauche d'un imposant portail de style néo-classique avec encadrement en pierre de taille transformé dans la première moitié du XIXe siècle. À l'exception d'une porte d'entrée, la façade ne possède que six petites baies rectangulaires placées sous la toiture. Une double frise constituée par des briques formant des triangles surmonte cette façade longue d'environ 25 m. Façade arrière La façade côté cour se compose de sept arcades cintrées avec clé de voûte en pierre calcaire ou en tuffeau. Les deux arcades latérales sont les plus larges et l'arcade latérale droite est l'arrière du portail d'entrée. Huit petites baies carrées surmontent les arcades (deux baies au-dessus de l'arcade de gauche). Les six baies de gauche ont un encadrement en tuffeau. On retrouve une frise constituée de trois rangées de briques au sommet de cette façade. Activités Le CPAS de Liège, par l'intermédiaire de son Service d'Insertion Sociale, y propose des ateliers collectifs alliant le jardinage biologique, le développement communautaire de quartier et la valorisation d'un site classé. Derrière la cour, se trouve un grand potager exploité dans le cadre des activités sus-mentionnées. Classement La ferme de la Vache (façades, toitures, cloître) est reprise sur la liste du patrimoine immobilier classé de Liège depuis 1981. Références Voir aussi Articles connexes Patrimoine public de Liège Rue Pierreuse Favechamps (Liège) Lien externe Inventaire régional du patrimoine en Wallonie Portail de Liège Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la protection du patrimoine