NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Saint Leonard's Church, Zoutleeuw

Saint Leonard's Church (Dutch: Sint-Leonarduskerk) is a Roman Catholic church in Zoutleeuw, Belgium. It stands on the former site of a Romanesque chapel erected in 1125 by Benedictines from Vlierbeek Abbey near Leuven. Construction of the present church began around 1231, and additions continued into the 16th century. Rendered mainly in the Gothic style, the building in its oldest parts shows traces of the Romanesque architectural style. The two heavy square towers flanking the west facade are connected with each other by means of a gallery over the nave. The slender central tower, octagonal in cross-section, contains a carillon with 24 bells. In 1999, UNESCO included the towers and church as part of the World Heritage Site Belfries of Belgium and France. Few, if any other medieval churches in Belgium remain in such an excellent state of preservation as Saint Leonard's, which stayed clear of the widespread iconoclasm during the Protestant Reformation. It also survived the French Revolution intact, because three canons took an oath of allegiance to the French regime. The interior thus offers an authentic glimpse of how the churches of Brabant were furnished centuries ago. Art relics a tabernacle in the form of an 18-meter-high, nine-level tower, built in 1552 by Cornelis Floris de Vriendt. This tower of white Avesnes stone was shipped to the church in components, from de Vriendt's workshop in Antwerp. A copy of this tabernacle is kept in the Victoria and Albert Museum in London. the Marianum, a painted double-sided sculpture of the Virgin Mary, from the 16th century. a Virgin Mary icon from 1250. a six-meter-high brass candelabra from 1483. icons of Saint Leonard of Noblac (the church's eponymous patron saint) from 1300 and 1505. the St. Leonard retable from 1478. a wooden pietà from the 15th century. a Romanesque crucifix from the 11th century. a brass lectern with eagle sculpture. a Renaissance retable of Saint Anne, from the 16th century. See also List of carillons in Belgium References External links (in Dutch) De Sint-Leonarduskerk from the official Zoutleeuw site, with several images
Iglesia de San Leonardo (Zoutleeuw)

La Iglesia de San Leonardo (holandés: Sint-Leonarduskerk ) en Zoutleeuw, Bélgica, se levanta en el antiguo emplazamiento de una capilla románica erigida en 1125 por los benedictinos de la abadía de Vlierbeek, cerca de Lovaina. La construcción de la iglesia actual comenzó alrededor de 1231 y las adiciones continuaron hasta el siglo XVI. Realizado principalmente en estilo gótico, el edificio en sus partes más antiguas muestra rastros del estilo arquitectónico románico. Las dos pesadas torres cuadradas que flanquean la fachada oeste están conectadas entre sí por medio de una galería sobre la nave. La esbelta torre central, de sección octogonal, contiene un carillón con 24 campanas. En 1999, la UNESCO incluyó las torres y la iglesia como parte del Patrimonio de la Humanidad Campanarios de Bélgica y Francia.​ Pocas iglesias medievales de Bélgica, por no decir ninguna, se conservan en tan buen estado como la de San Leonardo, que se mantuvo al margen de la iconoclasia generalizada durante la Reforma Protestante. También sobrevivió intacta a la Revolución Francesa, porque tres canónigos juraron fidelidad al régimen francés. Así, el interior ofrece una visión auténtica de cómo se amueblaban las iglesias de Brabante hace siglos. Reliquias de arte un sagrario en forma de torre de 18 metros de altura y nueve niveles, construido en 1552 por Cornelis Floris de Vriendt. Esta torre de piedra blanca de Avesnes fue enviada a la iglesia en componentes, desde el taller de Vriendt en Amberes. el Marianum, una escultura de la Virgen María pintada a dos caras, del siglo XVI. un icono de la Virgen María de 1250. un candelabro de latón de seis metros de altura de 1483. iconos de San Leonardo de Noblat (el santo patrón del mismo nombre de la iglesia) de 1300 y 1505. el retablo de San Leonardo de 1478. una pietà de madera del siglo XV. un crucifijo románico del siglo XI. un atril de latón con una escultura de un águila . un retablo renacentista de Santa Ana, del siglo XVI. Referencias Enlaces externos (en neerlandés) De Sint-Leonarduskerk Archivado el 9 de junio de 2008 en Wayback Machine. del sitio oficial de Zoutleeuw, con varias imágenes
Église Saint-Léonard de Léau

L'église Saint-Léonard (en néerlandais : Sint-Leonarduskerk) est une église de style gothique située sur le territoire de la commune belge de Léau (Zoutleeuw), en Brabant flamand. Historique Construction La construction de l'église gothique Saint-Léonard commence probablement vers 1231 peu après le transfert en cet endroit du siège paroissial. La construction débute par le chœur durant la première moitié du XIIIe siècle et continue avec le croisillon nord. L'autre croisillon ainsi que les nefs sont édifiés vers 1300. En façade, la tour nord est construite au XIIIe siècle tandis que le reste de la façade est édifié vers 1300. Classement et protection L'église fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 1er février 1937. Le beffroi d'église a été inscrit le 4 décembre 1999 sur la Liste du patrimoine mondial de la Convention de l'UNESCO de 1972. Architecture Références Articles connexes Léau (Zoutleeuw) Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Leonarduskerk (Zoutleeuw)

De Sint-Leonarduskerk is een kerk in de Belgische stad Zoutleeuw. De kerk dateert uit de 13de - 16e eeuw en werd gebouwd ter vervanging van een romaanse kapel die hier in 1125 door Benedictijnen uit Vlierbeek werd opgetrokken. Met de bouw van de kerk werd in 1231 gestart. Het grootste deel is opgetrokken in de gotische stijl, de oudste delen zijn romaans (raam in de westgevel). De twee torens zijn met elkaar verbonden via een galerij over de middenbeuk. De elegante vieringtoren bevat een klokkenspel met 24 klokken. De Sint-Barbaratoren van de kerk behoort sinds 1999 tot het Werelderfgoed van de UNESCO als onderdeel van de groepsinschrijving van 56 belforten in België en Frankrijk. De kerk ontsnapte aan de beeldenstorm. Ook de Franse Revolutie doorstond ze vrijwel ongeschonden omdat drie kanunniken de eed van trouw aflegden aan het Frans regime. In mei 2019 werd de kerk opnieuw geopend na een twintigjarige renovatie van binnen- en buitenkant. Kunstschatten De Sint-Leonarduskerk wordt ook het reliekschrijn van Brabant genoemd; ze herbergt 21 door de Vlaamse Overheid erkende ‘topstukken’: de sacramentstoren van Zoutleeuw uit 1552. een Marianum, een 16de-eeuws gepolychromeerd dubbelzijdig Mariabeeld een Mariabeeld uit 1250 een paaskandelaar uit 1483 van 6 m hoog uit messing van Renier van Tienen beelden van Sint-Leonardus uit 1300 en 1505 (van Hendrik Roesen) het Leonardusretabel uit 1478 een piëta een romaans kruisbeeld uit de 11e eeuw een koperen arendlezenaar een renaissancistisch Sint-Annaretabel uit de 16e eeuw Bronnen Provincie Vlaams-Brabant Inventaris onroerend erfgoed Referenties
Церква Святого Леонарда

Церква Святого Леонарда (голл.: Sint-Leonarduskerk) у Затлеу, Бельгія, стоїть на місці колишньої романської каплиці, спорудженої в 1125 році бенедиктинцями з абатства Влірбек біля Левена. Будівництво нинішньої церкви почалося приблизно в 1231 році, а доповнення продовжувалися в 16 столітті. Будівля, виконана переважно в готичному стилі, у своїх найдавніших частинах є сліди романського архітектурного стилю. Дві важкі квадратні вежі, що фланкують західний фасад, з'єднані між собою галереєю над навою. У стрункій центральній вежі восьмикутної форми вміщено карильйон із 24 дзвонами. У 1999 році ЮНЕСКО включило вежі та церкву до списку Світової спадщини Дзвіниці Бельгії та Франції. Лише небагато середньовічних церков у Бельгії збереглися в такому чудовому стані, як церква Св. Леонарда, яка була осторонь широко поширеного іконоборства під час протестантської Реформації. Вона також пережила Французьку революцію неушкодженою, оскільки три каноніки склали присягу на вірність французькому режиму. Таким чином, інтер'єр пропонує автентичне уявлення про те, як церкви Брабанту були оздоблені кілька століть тому. Мистецькі реліквії табернакль у вигляді 18-метрової дев'ятирівневої вежі, побудованої в 1552 році Корнелісом Флорісом де Фріндтом. Ця вежа з білого каменю Avesnes була відправлена до церкви в складових частинах з майстерні де Вріндта в Антверпені. Копія цього табернаклю зберігається в Музеї Вікторії та Альберта в Лондоні. Маріанум, розписана двостороння скульптура Діви Марії, з 16 століття. ікона Діви Марії 1250 року. шестиметровий латунний канделябр 1483 року. ікони святого Леонарда Ноблацького (однойменного покровителя церкви) 1300 і 1505 рр. ретабель Св. Леонарда з 1478 року. дерев'яна п'єта з 15 ст. романське розп'яття XI ст. латунна кафедра зі скульптурою орла. ренесансний ретабель святої Анни 16 ст. Див. також Список карильйонів у Бельгії Список літератури Посилання (нід.) De Sint-Leonarduskerk from the official Zoutleeuw site, with several images
Domaine provincial de Bokrijk

Le domaine provincial de Bokrijk, situé sur la commune belge de Genk, est particulièrement connu pour son musée en plein air. Ancienne propriété de l'abbaye d'Herckenrode, ce domaine aménagé autour d'un château de la fin du XIXe siècle, s'étend sur 550 ha dont 150 ha de bois et 40 ha d'étangs. Initialement, l'ancien gouverneur de la province du Limbourg Louis Roppe voulut empêcher la disparition de bâtiments locaux de valeur culturelle ou historique. Il les a fait transmettre au domaine de Bokrijk. Les bâtiments voués à la destruction, mais originaires d'autres provinces, ont également trouvé ici leur place. Les principales constructions (dont un moulin à vent, une église, des demeures bourgeoises et paysannes), datent du XIXe siècle. Ces constructions reprennent ici vie. En 1971, le domaine provincial de Bokrijk reçoit la Pomme d'or, distinction internationale qui le consacre meilleur site touristique d’Europe. Le domaine est fréquenté par un large public, et agrémenté de jardins ludiques, de senteurs et de couleurs, d'un arboretum. Il est intégré aux parcours cyclistes et pédestres de la province du Limbourg. Références Liens externes Site officiel Portail du Limbourg (Belgique) Portail des musées
Xhendelesse

Xhendelesse (Walloon: Xhindlesse) is a Belgian village and district of the city of Herve, Wallonia, in the province of Liège. It was a separate municipality until the fusion of the Belgian municipalities merged it with Herve in 1977. The region around Xhendelesse and Herve is famous for its historic nail workshops, small forges where nailmakers cut and hammered nails using square rods produced by nearby slitting mills. In the 17th century, nails produced in the vicinity of Herve were frequently used by the Dutch East India Company in the construction of ships. References
Xhendelesse

Xhendelesse ([(h)ɑ̃dlɛs], en wallon : Xhindlesse) est un village et une section de la ville belge de Herve, située en Wallonie en province de Liège, à l'ouest de Verviers. C'était une commune à part entière avant la fusion des communes de 1977. La localité est réputée pour ses anciennes clouteries, ce sont de vieilles bâtisses avec une petite forge où le cloutier travaillait principalement durant l'hiver car la fabrication était considérée comme un travail d'appoint. L'épouse continuait par contre l'activité pendant l'été quand le mari reprenait son travail agricole principal à la fin de la saison morte. Toponymie Skenderlach (1313). Géographie Quelques lieux-dits Les Xhawirs, Reneubois, Falhez, La Maison Brûlée, Martinsart, la Belle Pierre et Touwaide. Évolution démographique Sources : INS, Rem. : 1831 jusqu'en 1970 = recensements, 1976 = nombre d'habitants au 31 décembre. Histoire Liste des bourgmestres de 1830 à 1977 Patrimoine et culture Patrimoine architectural L'église fut construite en 1853. Elle est dédiée à saint Alexandre, car elle possédait à l'époque un reliquaire avec le crâne de Saint Alexandre, reçu après la Révolution française de Jean-Nicolas Closset, moine à l'abbaye de Stavelot. Ce reliquaire se trouve maintenant au Musée du Cinquantenaire à Bruxelles. La chapelle Adam : bâtie au XVIe siècle par Adam Leboeuf, puis restaurée en 1839. En 1930, complètement en ruines, elle est détruite et une nouvelle chapelle est reconstruite à un autre endroit dans le carrefour. Les anciennes maisons de cloutiers: à une certaine époque, Xhendelesse comptait jusqu'à six clouteries, situées à la cour Maquette. La rue a depuis été renommée et porte le nom de 'rue des Cloutiers'. Culture Enseignement Économie Vie associative Personnalités liées à la commune André Henry (1865-1910), coureur cycliste belge, vainqueur de la première édition de Paris-Bruxelles, né à Xhendelesse. Notes et références Annexes Articles connexes Entre-Vesdre-et-Meuse Pays de Herve Herve Bibliographie Jean Germain, Guide des gentilés : les noms des habitants en Communauté française de Belgique, Ministère de la Communauté française, Service de la langue française, 2008 (lire en ligne) Lien externe Présentation du village Portail de la Belgique Portail de la Wallonie Portail de la province de Liège
Xhendelesse

Xhendelesse is een plaats en deelgemeente van de Belgische gemeente Herve, het was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977. Xhendelesse ligt in de provincie Luik. De naam van de plaats werd in 1313 opgetekend als Skenderlach. Demografische ontwikkeling Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen; 1976 = inwoneraantal op 31 december Bezienswaardigheden Sint-Alexanderkerk Natuur en landschap Xhendelesse ligt in het Land van Herve op een hoogte van ongeveer 270 meter. Het dorp ligt te midden van landbouwgebied. Economie In de wintermaanden hielden vele inwoners zich bezig met het smeden van spijkers. Er waren ooit een zestal smederijen in Xhendelesse. Nabijgelegen kernen Soiron, Grand-Rechain, Soumagne, Olne, Bruyères Geboren André Henry, Belgisch wielrenner
Xhendelesse

Xhendelesse (wa. Xhindlesse) – dzielnica (section) miasta Herve w Belgii, w Regionie Walońskim, w prowincji Liège, w okręgu Verviers. 1 stycznia 2020 roku liczyła 1717 mieszkańców. Do 31 grudnia 1976 r. samodzielna gmina. Demografia Liczba mieszkańców, stan na 1 stycznia: Przypisy
Sint-Cunibertuskerk (Diets-Heur)

De Sint-Cunibertuskerk is een kerkgebouw in Diets-Heur in de Belgische gemeente Tongeren in de provincie Limburg. Situering en beschrijving De kerk ligt op een kerkheuvel aan de straat Kerkberg aan de oostrand van het dorp, met aan de zuidoostkant van de kerk de begraafplaats. De kerk is de parochiekerk van het dorp en gewijd aan de heilige Kunibert van Keulen. Het gebouw is een sobere neoclassicistische zaalkerk bestaande uit een ingebouwde westtoren met een ingesnoerde naaldspits, een eenbeukig schip met vier traveeën en een koor met een rechte travee en een vlakke koorsluiting. Tegen de koorsluiting is de sacristie aangebouwd. Het bakstenen gebouw heeft rondboogvensters in baksteen met hardstenen imposten en lekdrempels. De toren heeft rondboogvormige galmgaten met hardstenen booglijst. De westgevel van het gebouw heeft een rondboogportaal met een hardstenen omlijsting. Boven het portaal bevindt zich een nis met een Sint-Jozefbeeld. De oostelijke en zuidelijke gevel hebben een bekleding van kunstleien. Het kerkje wordt gedekt door een zadeldak. De zoldering is vrij vlak en heeft tussen rondboogvormige gordelbogen kruisribgewelven, waarvan de ribben, samen met de bogen, neerkomen op consoles. Geschiedenis Eerder stond er hier mogelijk een romaans gebouw, met hoge plint van silex. In 1850 werd de huidige kerk gebouwd. Het orgel van de kerk werd in 2004 als monument beschermd.
Movy Club

De Movy, later Movy Club, is een voormalige buurtbioscoop in Vorst. Het gebouw is ontworpen door Frédéric Leroy (1930). Achter een alledaagse gevel gaat een intiem interieur schuil in een mengstijl van art deco en modernisme. In de enige zaal werden van 1934 tot 2011 films geprojecteerd. Aanvankelijk was er plaats voor 550 toeschouwers, later teruggebracht tot 225. De inkomhal, foyer, zaal en projectiecabine zijn ingeschreven op de bewaarlijst van het Brussels Gewest. De projectie gebeurt nog door een booglamp met koolstaafjes. De klapstoelen zijn overgebracht uit de Victory in de Nieuwstraat, die in 1973 de deuren sloot. Tot 1967 bestond er een gelijknamige maar oudere cinema in Sint-Jans-Molenbeek (Jetsesteenweg 241). Hij was in 1912 geopend als Vieux Duc Cinema en in 1934 overgenomen door Jean Houssa. In 2016 kocht het Brussels Gewest het gebouw voor 285.000 euro. Literatuur Dirk De Blieck, Eric Vauthier en Marc Crunelle, Inventaire des salles de cinéma de la Région de Bruxelles-Capitale, 1994 Daniel Berger e.a., NachtRaven. Het uitgangsleven in Brussel van 1830 tot 1940, Gemeentekrediet, 1987 Marc Crunelle, Geschiedenis van de Brusselse bioscopen, Monumenten & Landschappen, nr. 35, 2003
Rogiertunnel

De Rogiertunnel is een tunnel gelegen ten noorden van Brussel. De tunnel maakt deel uit van de ringweg R20 en loopt onder de R20a, een deel van de R20 die boven de tunnel loopt. De tunnel bevat 2x2 rijstroken. De Rogiertunnel was een van de vier wegtunnels die in 1957 in Brussel werden geopend voor het verkeer (naast de Stefaniatunnel, de Louizatunnel en de Kruidtuintunnel). De Rogiertunnel was hierdoor jarenlang de langste wegtunnel van Brussel, pas met de komst van de Montgomerytunnel in 1971 verloor het die titel.
Gare de Ternat

La gare de Ternat (en néerlandais : station Ternat) est une gare ferroviaire belge de la ligne 50 de Bruxelles à Gand située sur le territoire de la commune de Ternat, dans la province du Brabant flamand en Région flamande. Elle est mise en service en 1856. C'est une gare de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB) desservie par des trains Suburbains (S) des lignes S10 et S4 du RER bruxellois. Situation ferroviaire Établie à 20 mètres d'altitude, la gare de Ternat est située au point kilométrique (PK) 16,70 de la ligne 50 de Bruxelles à Gand, entre les gares de Bodeghem-Saint-Martin et d’Essene-Lombeek. Histoire La station de Ternat est mise en service le 1er mai 1856 sur une section de la ligne de Bruxelles-Nord à Gand inaugurée le même jour par la Compagnie du chemin de fer de Dendre-et-Waes et de Bruxelles vers Gand par Alost qui en confie d'emblée l'exploitation aux Chemins de fer de l'État belge. Ternat est alors la seule station entre Bruxelles-Nord et Denderleeuw, les autres étant créées plus tard. En 1899, des travaux d'agrandissement du bâtiment de la gare sont effectués. Une halle à marchandises y fut également construite après 1856. Elle est désormais à l’abandon et pourrait être transformée en parking à vélos. Courant 2015, les quais ont été surhaussés pour améliorer l’accessibilité de la gare et les alentours de la gare. Service des voyageurs Accueil Gare SNCB, elle dispose d'un bâtiment voyageurs, avec guichet, ouvert tous les jours. Desserte Ternat est desservie par des trains Suburbains (S), de la SNCB. La desserte, cadencée à l’heure, comprend, en semaine et les week-ends, des trains S10 reliant Bruxelles-Midi à Alost, renforcés en semaine par deux trains supplémentaires en heure de pointe (le matin vers Bruxelles et l’après-midi vers Alost). Il existe également des trains S4 qui relient Malines à Alost et circulent uniquement les jours de semaine. Intermodalité Un parc pour les vélos et un parking pour les véhicules y sont aménagés, le parking a été fortement agrandi en 2015. Elle est desservie par des bus. Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Patrimoine ferroviaire L’architecte Jean-Pierre Cluysenaar, qui réalisa toutes les gares du réseau Dendre-et-Waes a construit à Ternat une impressionnante gare en briques. Après un agrandissement réalisé en 1899, sa disposition est d'une haute tour de trois niveaux et demie au centre, un corps central sous bâtière transversale flanqué d’une aile à trois travées de deux niveaux sous bâtière et, de l’autre côté d’une aile de service sous bâtière en L qui fut démolie dans les années 1960 et remplacée par des toilettes sous toiture à croupe. Le bâtiment est classé depuis 2004. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de gares en Belgique Ligne 50, de Bruxelles à Gand Lien externe Informations sur la Gare de Ternat, sur le site de la SNCB Portail du chemin de fer Portail du Brabant flamand
Station Ternat

Station Ternat is een spoorwegstation langs spoorlijn 50 (Brussel - Gent), dat deel uitmaakt van het S-netwerk rondom Brussel, in de gemeente Ternat. Het stationsgebouw was een ontwerp van de bekende Brusselse architect Jean-Pierre Cluysenaar en werd in de 19de eeuw gebouwd. De " Statie " met toren en apart dienstgebouw is sinds 2004 beschermd monument. Het plein voor het station en de parking werden in 2014 heraangelegd. In 2021 sloten de loketten hun deuren. Sindsdien is het een stopplaats. Net zoals de stations in de buurt werden ook hier de perrons vernieuwd in het kader van het Gewestelijk ExpresNet. Treindienst Galerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Keyartmolen

De Keyartmolen is een watermolen, gelegen aan de Keyartstraat 4 te Tongerlo, op de Itterbeek nabij de Zuid-Willemsvaart. De molen, die fungeerde als korenmolen, werd voor het eerst vermeld in 1139. De molen werd toen door de zoon van de Graaf van Loon in pacht gegeven aan Aernout van de Keyart. Eeuwenlang was de molen in bezit van deze familie, maar in 1681 bleek Jean d'0ssorio de la Peina, in dienst van de Spaanse koning, de eigenaar te zijn. In 1850 werd de molen opnieuw opgetrokken, in steen. In 1923 werd het onderslagrad vervangen door een turbine. Tot 1985 maalde de molen op waterkracht, daarna werd af en toe nog elektrisch gemalen. In de molenhoeve werd in 2010 een bed and breakfast ingericht. In 2012 is de molen niet in maalvaardige staat, maar restauratie wordt overwogen, waarbij men de opwekking van elektriciteit voor ogen heeft. Externe links Inventaris Onroerend Erfgoed: Watermolen Keyartmolen
Kieldrechtsluis

f1w1 Die Kieldrechtsluis (deutsch: Kieldrechtschleuse) in Antwerpen ist eine Schleuse im Hafen von Antwerpen. Sie verbindet den Waaslandkanal mit dem Deurganckdok und der Schelde, an deren linkem Ufer sie liegt. Bis zur Eröffnung wurde das Bauwerk unter dem Namen Deurganckdoksluis (deutsch: Deurganckhafenschleuse) geführt. Mit einer Länge von rund 500 Metern und einer Breite von 68 Metern war sie bis zur Eröffnung der Seeschleuse IJmuiden 2022 die größte Schleuse weltweit. Sie ist für Schiffe mit einem Tiefgang von bis zu 17,8 m geeignet. Die Kieldrechtsluis soll die Kallosluis entlasten, deren Abmessungen für große Schiffe nicht mehr ausreichen. Bau Der Baubeginn der etwa 382 Millionen Euro teuren Schleuse war am 24. Oktober 2011. Die Bauausführung lag in den Händen einer Arbeitsgemeinschaft der Unternehmen Jan De Nul, CEI De Meyer, Betonac, Herbosch-Kiere und Antwerpse Bouwwerken. Die Schleusentore entstanden bei Shanghai Zhenhua Heavy Industries (ZPMC) in Shanghai. Insgesamt wurden rund 795.000 m³ Stahlbeton und 22.000 Tonnen Baustahl verbaut. Am 27. April 2015 wurde die Schleuse geflutet. Die Einweihung fand am 11. und 12. Juni 2016 statt. Weblinks Internetauftritt Kieldrechtsluis (niederländisch, englisch) Einzelnachweise