NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Великий Бегінаж (Гент)

Великий Бегінаж Сінт-Амандсберг — це бегінаж площею вісім гектарів у передмісті Сінт-Амандсберг, недалеко від центру бельгійського міста Гент. Він був побудований між 1873 і 1874 роками на місці старого Бегінажу Святої Єлизавети в центрі міста. У Генті також є третій бегінаж Богоматері Тер Хоойен. Історія Близько 1234 року Іоанна Константинопольська заснувала малий і великий бегінажі в Генті, обидва присвячені святій Єлизаветі. У другій половині 19 століття вони зіткнулися з труднощами з міською владою, оскільки вони перебували на ділянках, необхідних для розширення міста. Будувалися нові вулиці та прорізувалися нові канали, тому їх ізольованість була втрачена. Згодом місто шукало альтернативне місце для бегінажів за межами центру міста. Енгельберт, 8-й герцог Аренберга, вже придбав великий і малий бегінажі, а також ділянку на Сінт-Баафскоутер, де будівництво нового бегінажу почалося в 1873 році. Він був повністю спланований архітектором Артуром Верхагеном і з великою центральною церквою з нефом Жаном-Батистом де Бетюном, присвяченою святим Єлизаветі Тюрінгійській, Михаїлу та Святим Ангелам. Має навісну стіну з двома вхідними брамами. Кожен будинок і монастир, окрім Groothuis, має передню галявину та оточений стінами з нішами, у яких утримуються святі над або біля воріт у садових стінах. Це єдиний неоготичний бегінаж у Фландрії. Його було завершено всього за два роки, над ним одночасно працювали вісімнадцять будівельників — він почав діяти 29 вересня 1874 року з приблизно 600 бегінами, а її церкву було відкрито 28 вересня наступного року, а наступного року було додано більше прикрас. Він був класифікований як пам'ятка у 1994 році та включений до списку Світової спадщини Фландрських бегінажів у 1998 році. Останні бегіни померли в січні та серпні 2003 року, і будівлі поступово були перетворені на інші функції, зокрема для благодійних організацій. Список літератури
Sint-Bavokerk (Kanegem)

De Sint-Bavokerk is de parochiekerk van Kanegem, in de Belgische provincie West-Vlaanderen. Het is een neobarokke kerk. Deze kerk wordt ook wel De kathedraal van te lande genoemd en is toegewijd aan Bavo. De vorige kerk werd voor het eerst in 966 vermeld en was vanaf 1126 verbonden met de Sint-Baafsabdij te Gent. Van classicisme naar barok Pastoor de Maître trof bij zijn aankomst in de parochie op het einde van de 19e eeuw een verwaarloosde classicistische kerk aan en had moeite om zijn bouwplannen verwezenlijkt te krijgen. De overheid zag eerder een restauratie van de bestaande kerk zitten. Hij zette toch door en investeerde een deel van zijn persoonlijk vermogen in de heropbouw naar zijn ideeën. De constructie van de nieuwe kerk tussen 1880 en 1910 gebeurde onder impuls van De Maître volgens plannen van architect Frans Van den Heuvel; de westertoren werd getekend door Eugeen Coopman in 1897-1898. De pastoor stierf vooraleer de werken waren beëindigd. De kerk is sinds 1983 een beschermd monument en werd voor het laatst gerestaureerd tussen 1995 en 1999.
Kasteel de l'Escaille

Het Kasteel de l'Escaille (ook: Kasteel Het Lo) is een kasteelachtig herenhuis dat zich bevindt ten zuiden van het gehucht 't Lo, een onderdeel van Hamont. Geschiedenis In deze gebieden lagen heidegronden, in 1852 kocht de Gentse industrieel V. Thiry hier een gebied van ongeveer 280 ha om daar wateringen aan te leggen. In 1875 werd het gebied aangekocht door J.P.F. de l'Escaille. Hij liet er een kasteel bouwen en dit werd later nog vergroot door Mathieu Christiaens. Later is het goed nog uitgebreid tot ongeveer 600 ha waarvan een deel op Nederlands gebied, in de voormalige gemeente Budel, en ook een deel op het grondgebied van Kaulille. Kasteel de l'Escaille met park zijn sedert 2008 beschermd monument . Domein Het betreft een bakstenen kasteel in eclectische trant met vooral neoclassicistische stijlkenmerken. Het domein omvat, naast het kasteel, een landgoed met diverse dreven, een park in Engelse landschapsstijl, waarin eertijds een Chinees paviljoentje stond. Er liggen vijvers voor en achter het kasteeltje, en er zijn enkele dienstgebouwen. Het landgoed bestaande uit bossen, weiden en akkers wordt doorstroomd door de Lobeek. Het domein is niet toegankelijk voor het publiek. Externe link Inventaris Onroerend Erfgoed nummer 80034 Kasteeldomein Het Lo of de l'Escaille Noten
Basilika St. Peter und Paul (Dendermonde)

Die Basilika St. Peter und Paul ist eine römisch-katholische Kirche in Dendermonde, Belgien. Die Kirche der Benediktinerabtei Dendermonde ist den Aposteln Simon Petrus und Paulus von Tarsus gewidmet und trägt den Titel einer Basilica minor. Geschichte der Basilika In dem vormaligen Kapuzinerkloster wurde 1837 eine Benediktinerabtei eingerichtet. Im Jahr 1900 wurde die alte Kapuzinerkirche zu klein und abgerissen. Sie wurde 1902 durch das heutige Kirchengebäude ersetzt. Im Jahr 1914 wurde die Abtei, wie große Teile von Dendermonde, durch einen Kriegsbrand weitgehend zerstört, so auch die Türme und das Dach der Abteikirche. Das starke Gewölbe widersetzte sich jedoch dem Feuer, so dass das eigentliche Kirchengebäude erhalten blieb. Zusammen mit der Sakristei wurde aber auch ein Teil des Chorgestühls vom Feuer betroffen. Im Jahr 1919 wurde mit der Restaurierung der Abteikirche und dem Bau der neuen Abtei begonnen. 1939 erhielt die Kirche durch Papst Pius XI. den Rang einer Basilica minor verliehen. Ein Gedenkstein an der Rückseite der Kirche erinnert an diese Erhebung. Architektur und Ausstattung Die dreischiffige Kreuzkirche mit ihrer Doppelturmfassade wurde im neogotischen Stil nach Plänen des Baumeisters Auguste Van Assche errichtet. Das Hauptschiff besitzt ein Giebeldach, die rechteckigen Querschiffarme haben Schieferdächer und der Chor ein Schieferdach mit Dachgauben. Die ganze Kirche ist mit Kreuzrippengewölben aus Backstein auf profilierten Rippen auf Kapitellen bedeckt. Bei der Restaurierung wurde der Innenraum im flämischen Renaissance-Stil nach den Plänen des Genter Architekten Valentin Vaerwyck umgebaut. Camille Ganton aus Gent schuf die Buntglasfenster, der Bildhauer Remi Zimmer aus Gent fertigte den Hochaltar mit einem Retabel aus Alabaster sowie die Statue des heiligen Benedikt, die Kanzel und das Chorgestühl. Die beiden Altäre am Eingang des Chors sind dem Heiligsten Herzen Jesu und Unserer Lieben Frau von Affligem gewidmet. Die heutige Orgel von Johannes Klais Orgelbau aus Bonn stammt aus dem Jahr 1958. Sie ist mit 28 Registern und 2056 Pfeifen ausgestattet. Weblinks Website der Abtei und Basilika (niederländisch) Einzelnachweise
Sint-Pieter en Paulusbasiliek

De Sint-Pieter en Paulusbasiliek is de abdijkerk met als eretitel basiliek die onderdeel is van de Abdij van Dendermonde, de benedictijnenabdij in Dendermonde. De twee altaren aan de ingang van het koor zijn toegewijd aan het Heilig Hart van Jezus (het Heilig-Sacramentsaltaar) en aan Onze-Lieve-Vrouw van Affligem. Het koperen retabel is gedreven door Firlefyn uit Gent. De basilicale kentekens conopeum en tintinnabulum bevinden zich aan weerszijden van het hoogaltaar. Geschiedenis basiliek In 1900 werd de te klein geworden oude Capucijnenkerk afgebroken. Ze werd in 1902 vervangen door het huidige kerkgebouw. Het kerkgebouw werd in neogotische stijl opgetrokken naar de plannen van bouwmeester Auguste Van Assche. In 1914 werd de abdij net als grote delen van Dendermonde grotendeels door oorlogsbrand verwoest. Van de abdijkerk vergingen de torenspitsen en het dak. Het sterke gewelf bood echter weerstand tegen de brand, zodat het eigenlijke kerkgebouw gevrijwaard bleef van volledige verwoesting. Samen met de sacristie werd een deel van het koorgestoelte ook door de brand geraakt. In 1919 werd er aanvang gemaakt met de herstelwerkzaamheden aan de abdijkerk en de bouw van de nieuwe abdij. Ze werd herbouwd in Vlaamse renaissancestijl naar de plannen van de Gentse bouwmeester Valentin Vaerwyck. Twee vleugels werden in 1924 opgeleverd en ingehuldigd, de twee overige werden later voltooid. Ook het voorgebouw werd later pas voltooid. De nieuwe gebouwen werden in roosrode baksteen opgetrokken volgens het traditionele plan der benedictijnenabdijen, wat bestaat uit vier grote vleugels, waarbij het kloosterpand en de conventuele lokalen (bibliotheek, refter, etc.) rondom het binnenhof gesitueerd zijn. Camille Ganton uit Gent schilderde de glasramen van de basis. Beeldhouwer Remi Rooms uit Gent verzorgde het beeldhouwwerk van het hoogaltaar, albasten retabel, altaar, beeld van Sint-Benedictus, predikstoel en koorgestoelte. In 1939 werd de abdijkerk van Sint-Pieter en Paulus verheven tot basiliek. Een gedenksteen achteraan de kerk herdenkt deze verheffing.
Ellipse Building

Das Ellipse Building ist ein Gebäudekomplex im Quartier Nord, dem zentralen Geschäftsviertel der belgischen Hauptstadt Brüssel. Der Komplex, der den gesamten Straßenblock einnimmt, besteht aus drei Gebäuden und liegt am Ende des Boulevard du Roi Albert II, gegenüber dem Tour TBR, des Tour Zénith und den North Galaxy Towers. Der Nordbahnhof der Stadt liegt ebenfalls in unmittelbarer Nähe zu den Gebäuden. Das Ellipse Building wurde 2006 fertiggestellt. Das höchste Gebäude des Komplexes hat eine Höhe von 85 Metern, die sich auf 23 Etagen verteilen, was ihm zu einem der höchsten Gebäude der Stadt und des Landes macht. Das Hochhaus ist ellipsenförmig und war namensgebend für den Komplex. Die restlichen Gebäude sind jeweils sieben und vier Etagen hoch. In den drei unterirdischen Etagen befinden sich unter anderem 279 Parkplätze. Weblinks
Ellipse building

L'Ellipse building est un gratte-ciel bruxellois situé dans le quartier Nord sur la commune de Schaerbeek au boulevard du Roi Albert II. Historique Cette tour de bureaux a été construite en 2004-2007 par le Bureau d'architecture Henri Montois en association avec le bureau Art & Build. Le bâtiment a été inauguré le 25 janvier 2007. Description La tour a une hauteur de 80 mètres et 21 étages et accueille dans ses bureaux, la Communauté flamande, l'IBPT ainsi qu'ArcelorMittal. La tour TBR, démolie en 2017, lui faisait face. Accès Ce site est desservi par la station de prémétro Gare du Nord. Articles connexes Liste des plus hauts bâtiments de Bruxelles Quartier Nord Liens externes L'Ellipse building sur BrusselsArchitecture.be (en) L'Ellipse building sur Emporis.com (en) L'Ellipse building sur SkyscraperPage.com Références Portail de Bruxelles Portail des gratte-ciel
Ellipsgebouw

Het Ellipsgebouw is een wolkenkrabber in de Noordruimte, het zakelijk district van Brussel. De toren bevindt zich op het grondgebied van de gemeente Schaarbeek, wordt omringd door het Gaucheretpark, de Noordresidentie, de North Galaxytorens, de Möbiustorens en het Zenithgebouw en ligt op ongeveer 150 meter van het station Brussel-Noord. De toren heeft een hoogte van 80 meter, telt 21 verdiepingen en heeft een oppervlakte van 32.065 m². Het gebouw bestaat uit drie deelgebouwen: Een torengebouw van 21 verdiepingen (80 meter hoog), gelegen langs de Koning Albert II-laan (32.065 m²). Dit gebouw heeft een ellipsvorm, die zijn naam geeft aan het ganse gebouw. Een middelhoog gebouw van zeven verdiepingen, gelegen op de hoek van de Koning Albert II-laan en het Solvayplein (8.368 m²). Een laag gebouw, bestaande uit drie verdiepingen, dat het geheel sluit (5.954 m²). Er is ook een polyvalente ruimte op -1 die uitgeeft op de binnentuin (3.989 m²). Het complex werd tussen 2004 en 2007 naar een ontwerp van Montois Partners Architects en Art & Build gebouwd en werd op 25 januari 2007 ingehuldigd. Het gebouw werd verhuurd aan onder andere de diensten van de Vlaamse overheid (Beleidsdomein Landbouw en Visserij, Beleidsdomein Werk en Sociale Economie, Beleidsdomein Welzijn, Volksgezondheid en Gezin) en het Belgisch Instituut voor Postdiensten en Telecommunicatie. In 2024 verhuisde een aantal van deze diensten naar het Marie-Elisabeth Belpairegebouw.
Sint-Servaaskerk (Wemmel)

De Sint-Servaaskerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Wemmel, gelegen aan de Steenweg op Merchtem 93. Geschiedenis Al in de 7e of 8e eeuw zou er een kerkje in Wemmel zijn opgericht waarvan de rechten weldra toebehoorden aan de feodale heer. Deze kerk vormde na enige tijd de moederparochie voor Relegem, Ramsdonk en Sint-Agatha-Berchem. Omstreeks 1100 werden de rechten van de parochie door de heer aan de Abdij van Grimbergen geschonken. Er werd uiteindelijk een romaans kerkgebouw opgericht, waarvan de toren bewaard is gebleven. In de onderbouw daarvan bevinden zich hergebruikte materialen van een voormalige Romeinse villa. In 1517 werd een gotisch koor gebouwd maar omstreeks 1575 werd de kerk, tijdens de beeldenstorm, in brand gestoken. Van 1590-1611 vond herstel van de kerk plaats. In 1633 werd de middenbeuk verbreed en een groter transept gebouwd. Van 1689-1695 vonden plunderingen plaats door Franse troepen om vanaf 1697 nieuw kerkmeubilair aan te schaffen dat deels afkomstig was uit de kerk van Ruisbroek. De kerk werd in de 19e eeuw uitgebreid met een sacristie (1817) en zijbeuken (1843). In 1862 werd de torenspits vernieuwd. Gebouw Het betreft een driebeukig kerkgebouw met voorgebouwde westtoren en een vierzijdig afgesloten koor. Het transept is, vanwege de toevoeging van zijbeuken, niet meer uitspringend. De kerk is gebouwd in lokaal gewonnen kalkzandsteen en de zijbeuken werden uitgevoerd in gobertangesteen. De massieve toren is romaans, maar hij werd van 1857-1862 gedeeltelijk gereconstrueerd. Het schip is van 1663 en de zijbeuken zijn van 1843. Het koor is van 1517. De zijbeuken zijn voorzien van puntgevels. Interieur De kerk bezit een calvarie van einde 15e eeuw. Er is een epitaaf in renaissancestijl (eind 15e eeuw) en enkele grafmonumenten in barokstijl (17e eeuw). Er zijn grafstenen uit de 16e tot en met de 19e eeuw. Het doopvont (1601) is in renaissancestijl. Het orgel is van 1591, gebouwd voor de Sint-Romboutskathedraal te Mechelen, in 1615 gekocht door de Abdij van Grimbergen en sinds 1748 verplaatst naar Wemmel. Het orgel werd meermaals gerestaureerd. Het hoofdaltaar is, evenals de zijaltaren, uitgevoerd in barokstijl (1752). Twee biechtstoeleb zijn van einde 17e eeuw. Ook de preekstoel is uit die tijd. Deze werd in 1707 in Wemmel geplaatst. De lambrisering is 1e-eeuws.
Jardí botànic nacional de Bèlgica

El jardí botànic Meise (Plantentuin Meise en neerlandès), situat al municipi de Meise al Brabant Flamenc, a una desena de quilòmetres del centre de Brussel·les, és un dels majorsjardins botànics del món. Està instal·lat a la finca del castell de Bouchout, d'una extensió de 92 hectàrees. El jardí botànic conté dues seccions d'investigació, un herbari (amb aproximadament 3.000.000 de mostres), accessible als investigadors, una biblioteca amb 60.000 obres de botànica i aproximadament 10.000 revistes especialitzades, i vastes col·leccions de plantes vives. Les plantes tropicals i mediterrànies, així com totes les espècies que temen les glaçades, són albergades en un complex d'hivernacles, el palau de les Plantes. Tretze grans hivernacles envolten 22 hivernacles de col·leccions més petites, i formen junts un complex vitri d'una hectàrea, de la qual l'alçada varia entre 8 i 16 metres. El jardí adquirí dos Amorphophallus titanus l'abril de 2008 per una donació del Jardí Botànic de Bonn. Una de les dues plantes està florida d'ençà la fi de juliol i acabarà la seva floració excepcional durant la primera setmana del mes d'agost (Hivernacle H del palau de les plantes). L'hivernacle Balat, concebut el 1854 per l'arquitecte Alphonse Balat (que dissenyà els hivernacles reials de Laeken), en principi erigit al parc Léopold de Brussel·les, després traslladat al Jardí botànic de Brussel·les, ha trobat a Meise l'emplaçament definitiu. Diferents jardins i diverses col·leccions de plantes, d'arbres i arbusts els envolten. Enllaços externs Web oficial Arxivat 2008-12-18 a Wayback Machine.. Plànol interactiu dels jardins.
Botanischer Garten Meise

Der Botanische Garten Meise (niederländisch Plantentuin Meise; französisch Jardin botanique Meise) liegt in Meise in der belgischen Provinz Flämisch-Brabant. Geschichte Nachdem der Platz des alten botanischen Gartens an der Rue Royale durch eine wachsende Sammlung zu eng geworden war, zog der botanische Garten 1939 an den heutigen Standort, nachdem der belgische Staat 1938 das Schloss Bouchout der königlichen Familie abgekauft hatte. Durch den Zweiten Weltkrieg kam der Umzug ins Stocken, wurde nach Kriegsende aber fortgesetzt. Im Jahre 1947 wurde mit dem Bau des Plant Palace begonnen. 1987 wurde ein Anbau für das wachsende Herbarium notwendig. Heutige Situation Das Gelände des Gartens beträgt circa 92 Hektar und beheimatet 18.000 Pflanzenarten. 2014 wechselten die Besitzverhältnisse von der föderalen Ebene an die Flämische Gemeinschaft. Leiter des Gartens ist Steven Dessein. Weblinks Homepage des Botanischen Garten Meise. Abgerufen am 9. Mai 2023. Einzelnachweise
Jardim Botânico Nacional da Bélgica

O Jardim Botânico Nacional da Bélgica está localizado nos domínios de Bouchout (veja Castelo de Bouchout), em Meise, ao norte de Bruxelas. É um dos maiores jardins botânicos do mundo, com uma grande coleção de plantas vivificantes e herbário. Estabelecido em 1958, possui também laboratórios e estufas. O Jardim Botânico contém 18 mil espécies de plantas — quase 6% de todas as espécies de plantas conhecidas no mundo. Metade delas estão em estufas; a outra metade, incluindo plantas nativas e cultivadas, está do lado de fora. Os jardins estão agrupados em volta do castelo e do lago. A missão do Jardim Botânico Nacional da Bélgica é melhorar e estender o "conhecimento das plantas, contribuindo para a conservação da biodiversidade". Galeria Ligações externas O Jardim Botânico Nacional da Bélgica (em inglês)
Національний ботанічний сад Бельгії

Національний ботанічний сад Бельгії (нід. Nationale Plantentuin van België, фр. Jardin botanique national de Belgique, раніше мав назву Ботаничний сад Мейсе) — ботанічний сад у місті Мейсе (Фламандський Брабант, Бельгія). Колекція Національний ботанічний сад Бельгії — один з найбільших у світі ботанічних садів, який займає площу 92 га і де росте 18 тисяч видів рослин. Замок Боухоут (Bouchout) знаходиться на території саду. Колекція рослин містить багато рідкісних і чарівних рослин і використовується для наукових досліджень, збереження та освіти. Ботанічний сад має комплекс із тринадцяти оранжерей, у тому числі: Оранжерея весни (флора вічнозелених широколистяних лісів з квітучими рододендронами і камеліями, навіть у зимовий період) Оранжерея еволюції (огляд 500 мільйонів років еволюції рослин від перших зелених водоростей) Оранжерея дощових лісів (ліани і епіфіти) Оранжерея гірських дощових лісів (фуксії і орхідеї) Середземноморський оранжерея (рослини із Південної Африки, Чилі, Західної Австралії, Каліфорнії і Середземномор'я) Оранжерея їстівних плодів (кокосові пальми, банани, папая) Оранжерея Вікторії (гігантські водяні лілії, хижі комахоїдні рослини і папірус Стародавнього Єгипту) Оранжерея посухи (рослини пустельного клімату) Оранжерея мусонів (вологі та сухі сезони змінюють один одного) Ботанічний сад також спеціалізується на збереженні насіння диких рослин у насіннєвому банку. Це робиться в морозильних камерах, які охолоджують до −20° С. Колекція насіння включає в себе 211 видів диких бобових. Це найбільша колекція у світі. Ботанічний сад має свій гербарій де зберігається майже 4 мільйона рослин. Крім того, є спеціальні колекції дерев, плодів і водоростей; мікрофільми гербаріїв інших країн, у том числі гербарію Ліннея. Ботанічний сад має наукову бібліотеку, в якої також знаходиться бібліотека Королівського ботанічного товариства Бельгії. Галерея Посилання Офіційний сайт ботанічного саду (англ.)
Vlattenhaus

The Vlattenhaus is a castle-like building in the town of Eynatten, belonging to the Belgian municipality of Raeren, located on Hauseter Straße, just 200 meters away from Amstenrath Castle. History In the 2nd half of the 14th century, the Vlattenhaus was built by Peter of Eynatten, the brother of Johann of Eynatten who had a predecessor of the adjacent castle built. On the site of the Vlattenhaus there was probably previously a feudal farm of the estate Amstenrath. In 1434 the male line of the family died out and the house, through marriage, came into other hands. In 1728 the house, which was rather dilapidated at the time, was given to the Jesuits. They had it demolished to build a smaller house in its place. The moats were also turned into fishponds. In 1773, the order was dissolved, and the house was sold again to a private individual. Finally, after World War I, when the house entered Belgian territory, the German owners expropriated it, and it was used as barracks and as a factory. The house was restored in 1942, but was severely damaged on September 12, 1944, in the fighting between advancing Americans and retreating German troops. In the 1960s, the ruins were purchased by the Franssen van Cortenbach family, who also already owned the adjacent castle. In the late 1990s, the house was converted and modernized into a housing complex. Building This is a three-story building on a square plan, located on a walled island. This island is formed by quarry stone walls, which measure 30 x 30 meters and at the four corners still contain the lower layers of round towers. It constitutes the remnant of the former castle. Outside the castle island are the farm buildings of the forecourt, which are made of quarry stone. One of them has wall anchors showing the year 1781. Bibliography Kupka, Andreas (2016). "Castles in the German-speaking Community of Belgium - some selected examples". Wartburg Society for the Research of Castles and Palaces. Petersberg. pp. 369–379. ISBN 978-3-7319-0329-1. Minke, Alfred (2013). Castles, palaces and a "quarter" in the Duchy of Limburg. In: Eynatten Tourist Office (ed.): 800 years of Eynatten. Contributions to village history. Eynatten: Eynatten. pp. 13–17. Müllender, Fabrice (2013). Nobility - coats of arms - castles. In: Eynatten Tourist Office (ed.): 800 years of Eynatten. Contributions to village history. pp. 50–51. Nimax, Manfred (2010). Castles, palaces, mansions in East Belgium (3rd ed.). pp. 10–12. ISBN 978-3-00-020297-1. Poswick, Guy (1951). Les Delices du Limbourg. Poswick, Verviers.: Plumhans. pp. 301–306. Reiners, Heribert (1982). The art monuments of Eupen-Malmedy. Schwann, Düsseldorf.: Pädagogischer Verlag Schwann. pp. 118–119. ISBN 3-590-32117-2. Administration of the German-speaking Community (ed.): Raeren (= directory of monuments. Volume 8). Eupen: Administration of the German-speaking Community. 1990. pp. 320–321. References