NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Laurentiuskerk (Betekom)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Begijnendijk behorende plaats Betekom, gelegen aan de Sint-Laurentiusstraat. Geschiedenis In 1243 werd het patronaatsrecht van de parochie toegekend aan de Sint-Gertrudisabdij te Leuven. De huidige kerk is in verschillende fasen gebouwd. De oudste delen zijn 14e-eeuws. Gebouw Het betreft een georiënteerd kerkgebouw in voornamelijk gotische stijl. De toren is gebouwd in ijzerzandsteen en stamt uit de 14e eeuw. Het 16e-eeuws schip is gebouwd in baksteen en zandsteen. In 1854-1858 werden de neogotische zijbeuken toegevoegd. Het koor is vermoedelijk 15e-eeuws en werd gebouwd in ijzerzandsteen met speklagen van witte steen. De noordelijke sacristie is 18e-eeuws. Interieur In de doopkapel bevindt zich een kruisbeeld dat mogelijk 17e-eeuws is. Het hoofdaltaar is in Lodewijk XV-stijl. Het gotisch doopvont is uit de 15e of 16e eeuw. De kerk bezit een tweetal 17e-eeuwse grafzerken in barokstijl.
Knokke-Heist/Westkapelle Heliport

Knokke-Heist/Westkapelle Heliport (ICAO: EBKW) is a public use airport located in Westkapelle, which is part of the municipality of Knokke-Heist in the province of West Flanders, Belgium. See also List of airports in Belgium References External links Airport record for Knokke-Heist/Westkapelle Heliport Archived 2018-05-19 at the Wayback Machine at Landings.com
Sint-Antoniuskerk (Buken)

De Sint-Antoniuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Kampenhout behorende plaats Buken, gelegen aan de Bukenstraat 24. De kerk is gewijd aan Sint-Antonius Abt. Geschiedenis Al voor 1425 was er een kapel in Buken. In 1687 werd Buken een zelfstandige parochie. De kapel werd omstreeks 1700 tot een kerkje in barokstijl vergroot. In 1842-1844 werd de kerk met twee nieuwe neobarokke zijbeuken uitgebreid. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk zwaar beschadigd en werd ook het kerkmeubilair verwoest. Gebouw Het betreft een driebeukig bakstenen kerkgebouw met zandstenen sierelementen en omlijstingen. De ingebouwde westtoren is in barokstijl en heeft een kenmerkende peervormige spits. Ook het driezijdig afgesloten koor is van ongeveer 1700. De zijbeuken zijn van 1842. Interieur Het kerkmeubilair is van 1920 en later.
Sint-Pieterskerk (Testelt)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Scherpenheuvel-Zichem behorende plaats Testelt, gelegen aan Dorp. Geschiedenis Vanaf de 12e eeuw was er sprake van een kerk in Testelt. Tot aan de Franse tijd was het patronaatsrecht van de kerk in bezit van de Abdij van Averbode. Gebouw Het betreft een kerk met een gotische westtoren die in 1511-1514 werd gebouwd in ijzerzandsteen. Vroeger was de kerk driebeukig maar in 1768 werd het kerkschip herbouwd in classicistische stijl en zonder zijbeuken. Het transept is gotisch. De noord- en zuidgevels zijn 17e-eeuws en gebouwd in baksteen met speklagen van ijzerzandsteen. Interieur Het kerkmeubilair is in hoofdzaak 18e-eeuws. Er zijn enkele beelden uit de 16e en 17e eeuw en enkele schilderijen uit de 17e en 18e eeuw. Het doksaal van 1797 is in Lodewijk XVI-stijl uitgevoerd. Het orgel werd vervaardigd door Joseph Colin en werd in 1803 geplaatst. Het was het enige orgel dat door deze Luikse orgelbouwer werd gebouwd.
Monnikhof

Het Monnikhof is een gebouw in de Vlaams-Brabantse stad Vilvoorde, gelegen aan de Jean-Baptiste Nowélei 37. Geschiedenis De oorsprong van het hof zou worden gezocht in het Merovingisch domein dat aan de oorsprong van Vilvoorde ten grondslag lag. Het was een cijnshoeve en een refugiehuis van de Abdij Ter Kameren. Het huidige huis is van 1751 en het verving een stenen schuur, een huis en een lemen stal. Tijdens de Franse Revolutie werd het goed verbeurd verklaard en openbaar verkocht. In het laatste kwart van de 19e eeuw vestigde Jean-Baptiste Nowé er een brouwerij in welke tot 1954 bleef bestaan. Eind jaren '90 van de 20e eeuw werd het gebouw gerestaureerd. Gebouw Het betreft een L-vormig gebouw dat vroeger ommuurd was met een zandstenen muur. Van deze muur is een deel bewaard gebleven. Het geheel is toegankelijk via een poort die uitkomt op een gekasseid erf waaromheen het woonhuis en haaks daarop een schuur staat. De onderkelderde woning is in zandsteen opgetrokken. De schuur is, evenals het woonhuis, 18e-eeuws. Tussen schuur en woonhuis bevindt zich een wagenhuis.
Oude Sint-Michielskerk (Keerbergen)

De Oude Sint-Michielskerk is een voormalig kerkgebouw in de Vlaams-Brabantse plaats Keerbergen, gelegen aan het Gemeenteplein. Zeker in de 13e eeuw was er al een parochie in Keerbergen die deels afhankelijk was van de Abdij van Grimbergen. De kerk lag op de Kerkebergen, langs de Dijle. Eind 18e eeuw werd een kerk in classicistische stijl gebouwd. Het was een driebeukig gebouw met ingebouwde westtoren en driezijdig afgesloten koor. Deze kerk werd in 1972 gesloopt. Enkel de toren bleef bewaard. Het is een vlakopgaande bakstenen toren met natuurstenen hoekbanden en ingesnoerde naaldspits. De Nieuwe Sint-Michielskerk werd gebouwd aan de overzijde van het Gemeenteplein.
Sint-Genovevakerk (Steenhuffel)

De Sint-Genovevakerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Londerzeel behorende plaats Steenhuffel, gelegen aan Steenhuffeldorp 16A. Geschiedenis De parochie van Steenhuffel bestond begin 12e eeuw al. Het patronaatsrecht was in bezit van de Abdij van Affligem. Tijdens de godsdiensttwisten (4e kwart 16e eeuw) werden in het dorp veel vernielingen aangericht. Gebouw De huidige kerk heeft een 15e-eeuws koor, gebouwd in zandsteen. Het driebeukig schip is van 1826 en werd in baksteen uitgevoerd in neoclassicistische stijl. In 1909 werden de zijbeuken naar het westen verlengd waarbij ook een neobarokke westgevel tot stand kwam. Tussen schip en koor bevindt zich een toren, gebouwd in zandsteen, op rechthoekige plattegrond met een 12e-eeuwse kern, waarvan slechts een muurfragment is te zien, en verder een 15e-eeuws bouwwerk. Ook het 15e-eeuws gotisch koor is in zandsteen uitgevoerd. Interieur De kerk bezit enkele 17e-eeuwse schilderijen zoals twee aan Gaspar de Crayer toegeschreven doeken: Maria met heiligen en Maria met Sint-Dominicus. In het koor vindt men glas-in-loodramen van 1532 en 1533 in renaissancestijl. Er is een 16e-eeuws beeld van Sint-Anna in gotische stijl, en beelden van Sint-Genoveva en Sint-Nicolaas (17e en 18e eeuw) in barokstijl. Uit dezelfde tijd zijn er door volkskunstenaars vervaardigde beelden. Ook uit de 17e en 18e eeuw zijn de altaren, de biechtstoelen en de lambrisering.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Kampenhout)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Kampenhout, gelegen aan de Kerkstraat 45. Geschiedenis De parochie werd voor het eerst vermeld in 1125. Het patronaatsrecht werd toen overgedragen aan de Abdij van Kortenberg. Er was op een gegeven moment sprake van een laatgotisch kerkgebouw waaraan nog elementen in renaissance- en in rococostijl werden toegevoegd, respectievelijk in 1650 en 1752. In 1874 werd deze kerk door een neogotisch bouwwerk vervangen. Gebouw Het betreft een bakstenen kruisbasiliek met halfingebouwde westtoren die drie geledingen en een ingesnoerde naaldspits omvat. De kerk heeft een driezijdig afgesloten koor. Interieur De kerk bezit een renaissance-preekstoel uit het begin van de 17e eeuw. Verder is er een gepolychromeerd gotisch Mariabeeld uit de 2e helft van de 16e eeuw. Het orgel werd gebouwd door de firma Jos Stevens in 1913. Het glas-in-loodramen zijn van 1939.
Heilig-Hartkerk (Winksele-Delle)

De Heilig-Hartkerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Herent behorende plaats Winksele-Delle. Geschiedenis De gelovigen moesten zich begeven naar de parochiekerk te Winksele waartoe men echter vaak onbegaanbare wegen moest bewandelen. Door de parochie van het nabijgelegen Buken kon men niet worden opgenomen. Uiteindelijk werd in 1900 een eigen parochie opgericht. Men betrok een noodkerk in de Padoue. Feitelijk was dit het Hof ter Eycken dat in 1884 door de Zusters van Tildonk was aangekocht, en deze baden tot Saint-Antoine de Padoue (Sint-Antonius van Padua), vandaar de naam. In 1914 begon de bouw van een definitieve kerk, in neogotische stijl. De plannen voorzagen in een 46 meter hoge toren maar deze werd, wegens geldgebrek, nimmer gebouwd. Wat de toren zou moeten worden is lager dan het schip gebleven en vormt nu een merkwaardig portaalgebouw. De bakstenen voor de kerk werden uit ter plaatse gewonnen leem vervaardigd. Een vijver achter de kerk getuigd nog van deze leemwinning. Door allerlei strubbelingen (zo werd in 1918 de pastoor door de Duitse bezetter vermoord) kon de kerk pas in 1936 worden ingewijd.
Heilig-Hartkerk (Grimbergen)

De Heilig-Hartkerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Grimbergen behorende plaats Verbrande Brug, gelegen aan de Verbrande Brugsesteenweg 167. Naast de kerk ligt het Kerkhof van Verbrande Brug. Geschiedenis Vanwege de industrialisatie aan de Willebroekse Vaart nam ook de bevolking toe van het gehucht Heienbeek, de voorloper van Verbrande Brug. In 1873 werd er daarom een zelfstandige parochie gesticht. Naar ontwerp van Gustave Hansotte werd een pastorie en een voorlopige kerk gebouwd. In 1887 werd een definitieve kerk gebouwd, eveneens naar ontwerp van Hansotte. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de toren vernield. In 1923 werd de kerk hersteld. Vanaf 1986 vond een restauratiecampagne plaats. Gebouw Deze naar het noordwesten georiënteerde kerk is in neogotische stijl en in baksteen gebouwd. Het is een kruisbasiliek met een driezijdig afgesloten koor. De halfingebouwde toren heeft vier geledingen en een achtkante ingesnoerde naaldspits. Interieur Het kerkinterieur is voornamelijk neogotisch en stamt uit de tijd van de bouw.
Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopnemingkerk (Nieuwenrode)

De Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopnemingkerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Kapelle-op-den-Bos behorende plaats Nieuwenrode, gelegen aan de Kerkstraat 18. Geschiedenis Het patronaatsrecht van de parochie berustte bij de Abdij van Grimbergen. In de 12e eeuw was er een kloosterkapel die in 1613 werd vervangen door een nieuw kerkgebouw. In 1750 werd deze kerk vergroot in classicistische stijl. In 1813 werd de kerk opnieuw uitgebreid. In 1914 werd de kerk in brand gestoken door de Duitse bezetter. Het koor, het gewelf en de traptoren moesten worden herbouwd, wat in 1923 geschiedde. In 2010 moest het dak van de kerk hersteld worden. In 2021 vatte schepen van patrimonium en cultuur Lena Ghysels (N-VA) het plan op om een dubbel gebruik te voorzien voor de kerk, maar in 2023 bleek dat er onduidelijkheid was over wie de eigenaar is van de kerk. Gebouw Het betreft een driebeukige pseudobasiliek in voornamelijk classicistische stijl. De kerk heeft een driezijdig afgesloten koor. De westgevel is opgetrokken in zandsteen. Deze bevat een ingangsportaal dat geflankeerd wordt door Toscaanse pilasters en bekroond wordt door een driehoekig fronton. Merkwaardig is verder het traptorentje tegen de westgevel, dat echter in 1923 moest worden vernieuwd. Ook de oostgevel is in zandsteen terwijl de zijgevels in baksteen zijn uitgevoerd. Deze zijn voorzien van steekboogvensters. Het kerkmeubilair is voornamelijk 19e-eeuws en in laatclassicistische en neoclassicistische stijl.
Sint-Hubertus-en-Sint-Luciakerk

De Sint-Hubertus en Sint-Luciakerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Haacht behorende plaats Wespelaar, gelegen aan de Grote Baan. Deze kerk heeft een gotische westtoren uitgevoerd in zandsteen, uit het begin van de 14e eeuw. Ook het vlak afgesloten zandstenen koor is 14e-eeuws. In 1860 werd tussen koor en toren een nieuw bakstenen neogotisch schip gebouwd. Ook de torenspits en het ingangsportaal zijn 19e-eeuws. Interieur Het hoofdaltaar is 18e-eeuws en in rococostijl uitgevoerd. Ook de preekstoel is 18e-eeuws. Een 16e-eeuws beeld van Onze-Lieve-Vrouw en Johannes de Evangelist is afkomstig van een calvariegroep. Er is een 17e-eeuws schilderij voorstellende: Salomé draagt het hoofd van Johannes de Doper. Er zijn ook diverse 18e-eeuwse schilderijen. Er zijn grafstenen van omstreeks 1600. Ook zijn er enkele 18e-eeuwse grafstenen.
Sint-Pieterskerk (Rotselaar)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Rotselaar, gelegen aan het Dorpsplein 19. Geschiedenis Kort na 1044, toen Rotselaar schriftelijk werd vermeld, zou een stenen kerk gebouwd kunnen zijn. In 1178 werd het patronaatsrecht overgedragen van de Hertog van Brabant aan de heer van Rotselaar. In 1280 kwam het aan de Abdij van Averbode. Pas vanaf 1834 werden de pastoors weer door de bisschop benoemd. Ondertussen was de omstreeks 1500 gebouwde gotische kerk bouwvallig geworden. In 1846-1848 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Joseph Jonas Dumont. Hierbij werd het afbraakmateriaal van de oude kerk hergebruikt en ook werd een 16e-eeuws raam uit de Sint-Antoniuskapel in de westgevel geplaatst. De toren van de oude kerk bleef behouden. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk in neogotische stijl, al zijn de zijbeuken iets lager dan de middenbeuk. Vooral baksteen werd gebruikt al werd hier en daar ook ijzerzandsteen, afkomstig van de oude kerk, toegepast. Van belang is de toren. Hoewel er neogotische elementen aan werden toegevoegd zijn er in de toren nog tal van overblijfselen, uitgevoerd in ijzerzandsteen, van 13e-eeuwse elementen. De tweede geleding toont diverse overblijfselen van de oorspronkelijke romaanse toren uit de 2e helft van de 11e eeuw. Interieur Er is een 18e-eeuws hoofdaltaar. De aan Onze-Lieve-Vrouw en aan Sint-Antonius gewijde zijaltaren zijn uit het midden van de 17e eeuw. De biechtstoelen zijn in classicistische stijl en het koorgestoelte is in rococostijl. Het doopvont is uit het begin van de 16e eeuw. Er is een laatgotische Calvariegroep uit de 1e helft van de 16e eeuw. Van groot belang is een gepolychromeerd Mariabeeld van omstreeks 1330, afkomstig uit de Abdij Vrouwenpark en mogelijk betrekking hebbend op het Beatrijsverhaal. Andere beelden zijn van Sint-Antonius Abt (omstreeks 1500), Sint-Rochus (eind 16e eeuw) en Sint-Anna-te-Drieën (omstreeks 1600). Het orgel werd in 1717 vernieuwd door Jan Wauters. Later werd het meermalen gewijzigd. Uit 1720 is een marmeren grafmonument voor de heer Nicolas d’Eynatten.
Den Dotter

Den Dotter ist ein 205 Hektar großes Naturschutzgebiet in den Teilgemeinden Aaigem (Gemeinde Erpe-Mere) und Heldergem (Gemeinde Haaltert) im Ostflämischen Denderstreek. Es ist eine sumpfige, fast unbewohnte Gegend, die von dem Bach Molenbeek-Ter Erpenbeek durchflossen wird, der für seine zahlreichen Mühlen (Molens) bekannt ist. Wegenetz Durch Den Dotter laufen zahlreiche Wander- und Radwege. Der Wanderweg Den Dotter beginnt an die Kirche von Aaigem. Der Weg ist rund 10 km lang und endet in dem Bezirk Gotegem. Ein Bach schlängelt sich durch das Naturschutzgebiet, in dem es eine vielfältige Flora mit über 300 Pflanzenarten gibt. Auf befestigten Wegen können Wanderer das Gebiet durchqueren. Die Parkverwaltung beschäftigt sich hauptsächlich mit der Rodung und Neupflanzung von Bäumen, einer guten Entwässerung und mit dem Mähen der Wiesen mit den überall wachsenden Sumpfdotterblumen. Die Sumpfdotterblume (niederländisch: dotterbloem) war der Namensgeber für das Naturschutzgebiet. Einzelnachweise
Den Dotter

Den Dotter is a 205 hectare nature reserve in the sub-municipalities of Aaigem (municipality Erpe-Mere) and Heldergem (municipality Haaltert) in the East Flemish Denderstreek, Belgium. It is a swampy, almost uninhabited area, with the central brook (beek) Molenbeek-Ter Erpenbeek, named for its numerous mills (molens). The Dotter is crossed by several hiking and cycleways, the hiking path "Den Dotter" starts at the Church of Aaigem. The path's distance is 10 km and at the district of Gotegem, there is an old mill that can be visited. The steam follows an erratic course and has a lush flora of over 300 species of plants. A paved road runs through the area to avoid visitor's getting wet feet when walking. The management is primarily engaged in harvesting and replanting of trees, providing good drainage and mowing lawns with the ubiquitous marsh marigold. Marsh marigold means dotterbloem (bloem meaning flower) in Dutch and so Den Dotter is derived from the word dotterbloem. References
Den Dotter

Den Dotter est une réserve naturelle de 205 hectares dans les sections d'Aaigem (commune Erpe-Mere) et Heldergem (commune Haaltert) dans le Denderstreek située dans la province de Flandre-Orientale en Région flamande. Liens externes Ressources relatives à la géographie : Common Database on Designated Areas World Database on Protected Areas Portail de la conservation de la nature Portail de la Région flamande
Den Dotter

Den Dotter (In het dialect ook wel de "Koesjbroeken" genoemd) is een 13 hectare groot natuurgebied in de omgeving van Aaigem (Erpe-Mere) en Heldergem (Haaltert) in de Oost-Vlaamse Denderstreek. Het is een drassig, bijna onbewoond gebied, met centraal gelegen de Molenbeek-Ter Erpenbeek, zo genoemd om de talrijke watermolens (Gotegemmolen aan de Gotegemberg, Ratmolen, Engelsmolen) die er destijds actief op waren. Het gebied bestaat uit alluviaal essen-olmenbos, alluviaal elzenbos, rietland, graslanden met grote zegge en dotterbloem en wilgenstruweel. Ook het Blauwbos in Mere maakt deel uit van het reservaat. Het gebied wordt beheerd door Natuurpunt. Aan de Hoomweg werd 17 hectare aangekocht die beplant worden als Hoombos. Fauna en flora In het reservaat leeft grote gele kwikstaart, bosuil, wielewaal, ijsvogel, boomvalk, wezel, hermelijn, bunzing, eikelmuis. In Den Dotter komen 320 soorten planten voor, waaronder dotterbloem, eenbes, pinksterbloem, slanke sleutelbloem, echte valeriaan, moerasspirea. Het beheer houdt zich hoofdzakelijk bezig met het rooien en herplanten van bomen, zorgen voor een goede afwatering en het maaien van graslanden met de alom aanwezige dotterbloem. In het Blauwbos (een elzenbroekbos) groeit pluimzegge en komt zeggenkorfslak voor. Natuurbeleving Den Dotter wordt doorkruist door verscheidene wandel- en fietsroutes, waaronder de bewegwijzerde fietsroute Molenbeekroute, het wandelnetwerk Dendervallei noord en de bewegwijzerde wandelroute Den Dotter (met start aan de kerk van Aaigem) en de geel, blauw en rood bewegwijzerde Natuurpunt-wandelroutes. Afbeeldingen Externe links Natuurpunt Wandelen in Den Dotter Ligging Den Dotter
Onze-Lieve-Vrouw-van-de-Rozenkranskerk (Westrode)

De Onze-Lieve-Vrouw-van-de-Rozenkranskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Meise behorende plaats Westrode, gelegen aan de Jan Hammeneckerstraat. Geschiedenis Westrode werd in 1898 een zelfstandige parochie. Al in 1897 werd de kerk gewijd. Het betreft een eenvoudige bakstenen zaalkerk waarvan de westgevel voorzien is van een klein overhoeks klokkentorentje. Het koor is vlak afgesloten. Het interieur wordt overkluisd door een houten tongewelf. De kruiswegstaties zijn van 1930 en werden geschilderd door Tony Van Os. Het altaar is neogotisch en er is een communiebank van 1756 die uit Mariekerke afkomstig is.
Onze-Lieve-Vrouw-van-Bijstandkerk (Haacht)

De Onze-Lieve-Vrouw-van-Bijstandkerk (voluit: Onze-Lieve-Vrouw-van-Gedurige-Bijstandkerk) is de voormalige parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Haacht behorende wijk Haacht-Station, gelegen aan Neysetterstraat 5. Geschiedenis In 1929 werd Haacht-Station erkend als hulpparochie. In 2021 werd deze parochie opgeheven en ging op in de Goede-Herderparochie van Haacht. De kerk bleef als zodanig in gebruik. Men kerkte aanvankelijk in een noodkerkje dat naast de scholen was ingericht. In 1966 werd een nieuwe kerk ingewijd. Deze kerk, in de stijl van het naoorlogs modernisme, werd ontworpen door Paul Felix. De kerk heeft een merkwaardige vrijstaande klokkentoren in de vorm van een betonnen zuil. Het is een bakstenen zaalkerk met plat dak. In 1995-1996 werd de kerk gerestaureerd. Er werden toen ook drie grote glas-in-loodramen geplaatst, ontworpen door Danny Theys. Deze symboliseren de Schepping, de Moederschoot en de Voltooiing. Ze behoren tot de grootste van Vlaanderen.
Pastorie (Kampenhout)

De pastorie is een bouwwerk in de Vlaams-Brabantse plaats Kampenhout, gelegen aan Dorpsstraat 11 en Gemeentehuisstraat 9. In 1638 was er al een kleine pastorie, die tot een soort garage werd verbouwd en in verval is. Dit gebouwtje staat in de voormalige pastorietuin. De latere pastorie werd in 1755 gebouwd in baksteen met witte zandsteen. Het gebouw heeft een tentdak waarop zich een tweetal schoorstenen bevinden. De pastorie heeft enkele steekboogvensters, wat een kenmerk is van het classicisme. In 1995 werd de pastorietuin heraangelegd als publiek plantsoen. In 2001 werd hierin een standbeeld van Ludwig van Beethoven geplaatst. De pastorie heeft een dertigtal jaren leeggestaan en raakte in verval. In 2018 werd hij gerestaureerd in de oorspronkelijke stijl.
Onze-Lieve-Vrouw-van-Bijstandkerk (Heikant)

De Onze-Lieve-Vrouw van Bijstandkerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Rotselaar behorende plaats Heikant, gelegen aan de Schoolstraat 54. Deze kerk, in de stijl van het naoorlogs modernisme, werd gebouwd in 1965-1966 naar ontwerp van Vranckx. Het betreft een bouwwerk in baksteen en beton met een amfitheatersgewijs opgebouwde kerkruimte. De ateliers van de Abdij van Maredsous vervaardigden het altaar, het tabernakel en het kruis. Slabbinck ontwierp de in geglazuurde keramiek uitgevoerde kruiswegstaties. Een beeld: Maria in gebed is uit de eerste helft van de 16e eeuw. De kerk bezit een losstaande open klokkentoren, uitgevoerd in beton.
Church of the Resurrection (Brussel)

De Church of the Resurrection of Verrijzeniskerk is een voormalig anglicaans kerkgebouw in de Brusselse gemeente Elsene aan de de Stassartstraat 18. De kerk is in 1958 onttrokken aan de eredienst en wordt sinds 2010 ingenomen door de nachtclub Spirito. Geschiedenis De anglicaanse gemeenschap in Brussel kwam oorspronkelijk samen in privéwoningen, maar bekwam na de Slag bij Waterloo in 1815 toelating om reguliere gemeenten te vormen. Dit gebeurde in bestaande gebouwen. De Church of the Resurrection, toegewijd aan de Verrijzenis, was het eerste kerkgebouw dat specifiek voor de anglicaanse dienst werd opgetrokken. Dat gebeurde onder impuls van Charles Jenkins en zijn zoon John. De kerk werd gebouwd in vroege neogotiek en op 23 oktober 1874 ingewijd. Het bakstenen gebouw werd later bepleisterd. De kerk werd gedesacraliseerd omdat de gemeente in 1958 werd samengevoegd met deze van de Church of Christ tot de huidige Church of the Holy Trinity. Nadien werd het verlaten gebouw herbestemd als winkelruimte voor de HEMA gevestigd aan de Elsensesteenweg 19. In 2010 opende de nachtclub Spirito Martini er de deuren. De transformatie tot discotheek gebeurde door de conceptdesigner Will Erens en PureSang. Gebouw Het perceel van de kerk ligt niet recht op de Stassartstraat. De gevels van het schip en van het bijgebouw volgen de rooilijn, terwijl de klokkentoren er schuin op staat, conform de oriëntatie van het interieur. Het dak van de toren is plat. Binnen is er een breed schip en twee zijbeuken. De houten dakstructuur met drielobbige spanten steunt op colonnetten. Externe links Voormalige Anglicaanse kerk Church of the Resurrection (Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed) Officiële website Voetnoten