NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hôtel Albert Ciamberlani

L'Hôtel Ciamberlani ou Hôtel Albert Ciamberlani est conçu en 1897 par l’architecte Paul Hankar, qui fut un des piliers du style Art nouveau en Belgique. C'est un hôtel particulier commandé par le peintre symboliste Albert Ciamberlani et situé à Ixelles, commune bruxelloise. Paul Hankar est, comme les autres protagonistes du courant Art nouveau, en rupture avec la tradition classique. Situation Cet immeuble se situe au no 48 de la rue Defacqz à Ixelles. Le bâtiment jouxte un autre immeuble de style Art nouveau aussi construit par Paul Hankar : l'hôtel René Janssens sis au n°50. L'arrière de la parcelle communiquait avec les écuries de l'Hôtel José Ciamberlani dont la façade se trouve rue Paul-Émile Janson. Description La symétrie prônée dans les bâtiments classiques est rompue : au rez-de-chaussée, qui compte quatre travées, la porte est rejetée à l’extrémité de la façade. La structure métallique est laissée apparente en façade ; c'est le cas d'une Poutrelle I à Profil Normal ou IPN, au-dessus des fenêtres du deuxième étage. Les fenêtres sont de formes particulières. Au premier étage, où se trouve le salon donnant sur le balcon, elles sont en arc outrepassé, avec des fins châssis en bois qui compartimentent la baie et dont le dessin ressemble à un dessin extrême oriental. La taille et forme des percements sont elles aussi en rupture avec l'architecture classique. La façade est dictée par la nature des pièces à l’intérieur. Elle se doit d'être le reflet de la distribution intérieure de l'hôtel, conséquence directe de l’intérêt d'Hankar pour Viollet-Le-Duc et sa théorie sur le rationalisme, théorie qui énonce que l'ornementation doit être liée à la structure même de l'édifice et que la façade doit être pensée en fonction du plan et de l’organisation intérieure. Quant à la décoration, les sgraffites conçus par Ciamberlani lui-même pour orner la partie supérieure ainsi que la partie entre les deux fenêtres semi-circulaires du première étage ont été réalisés par Adolphe Crespin. L'immeuble est repris sur la liste des monuments classés d'Ixelles depuis le 12 janvier 1983. La façade a été restaurée en 2006. Il abrite actuellement la résidence de l'ambassadeur de la République argentine. Références Liens externes Site officiel de l'Hôtel Ciamberlani « Hôtel Albert Ciamberlani », sur Inventaire du patrimoine architectural de la Région de Bruxelles-Capitale (consulté le 4 février 2024) Articles connexes Art nouveau en Belgique Art nouveau à Bruxelles Liste des monuments classés d'Ixelles Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Art nouveau Portail de la Belgique Portail de Bruxelles
Dodengang

Der Dodengang (niederländisch; englisch: Trench of Death französisch: Le Boyau de la mort, deutsch: Totengang) ist ein Denkmal zur Erinnerung an den Ersten Weltkrieg in Diksmuide. Geschichte Der Dodengang ist ein 270 Meter langer Schützengraben, der von den Belgischen Streitkräften gehalten wurde. Der Graben spielte eine wichtige Rolle an der Yser-Front. Denkmal 1919 wurde der Dodengang zu einem Denkmal ausgestaltet und konserviert. Dies geschah nicht nur als flämischer Erinnerungsort, sondern auch, weil in den 1920er Jahren ein gewisser britischer „Tourismus“ zu den Schlachtfeldern des Ersten Weltkriegs einsetzte. 2014 wurde es um einen ehemaligen deutschen Bunker erweitert und restauriert. Das Denkmal wird vom War Heritage Institute verwaltet. Ein Demarkationsstein wurde am Ostersonntag 1922 von Albert I. eingeweiht. Er ist Teil einer Reihe von Steinen, die die Westfront markieren. Die Spitze des Steines ist einem belgischen Helm nachempfunden, wie man ihn während des Ersten Weltkriegs nutzte. Einzelnachweise
Dodengang

The Dodengang (Dutch, also called Trench of Death in English and Le Boyau de la mort in French) is a World War I memorial site located near Diksmuide, Belgium. The site is located about 1.5 kilometres (0.93 mi) from the IJzertoren in the centre of the city, and is set directly on the banks of the Yser Canal. Memorial site The Dodengang is a 300 yards (270 m) section of the preserved trench where many soldiers were killed in World War I. The trench was begun at the time of the Battle of the Yser and was defended by soldiers of the Belgian Army. As part of the Yser Front, it played a key role in preserving the front line in this area and stopping further German incursions across the Yser Canal. Belgian soldiers fought here under the most perilous conditions until the final offensive on 28 September 1918. In the Battle of the Yser, the Belgian army retreated behind the Yser Canal and dug in. The Belgian fortifications on the Yser Front along the canal bank consisted of a trench and a series of bunkers, all designed to halt the German advance. To the north of the Belgian fortifications is an area where the German army successfully crossed the Yser Canal and erected a concrete bunker, only a few yards away from where the Belgian army held the position. Museum After the war, the Dodengang became one of the first memorial sites in Belgium to be opened to the public as a tourist attraction. A new museum was built on the site in recent years. Demarcation stone A demarcation stone was unveiled here in 1922 by King Albert. It forms part of a series of stone markers all along the Western Front line from the North Sea to the Swiss border. The markers are carved from pink granite and are about one metre high. On the top of the demarcation stone is a laurel wreath surmounted by the helmet of the Belgian army which stopped the German advance here. Gallery Memorial site Landscape See also List of World War I memorials and cemeteries in Flanders External links Dixmude: Trenches of Death Trench of Death
Boyau de la Mort

Le Boyau de la Mort (en néerlandais : Dodengang) est un ensemble conservé de tranchées de la Première Guerre mondiale, situé sur la commune fusionnée de Kaaskerke. Ce complexe est le dernier vestige des tranchées du front belge de la Grande Guerre. Liens externes Le Boyau de la mort Informations via le site du War Heritage Institute. Dixmude Trenches of War Photos et vidéo sur le site First World War.com Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Belgique
Dodengang

De Dodengang (Frans: Boyau de la Mort) is een complex van bewaarde loopgraven uit de Eerste Wereldoorlog. De Dodengang ligt naast een bocht van de IJzer in de Diksmuidse deelgemeente Kaaskerke. Het complex is het laatste stuk van het Belgische front uit de Eerste Wereldoorlog. Duizenden Belgische soldaten kwamen er in de periode van 1914 tot 1918 om. Het Belgische leger werd in 1914 teruggedreven tot Bachten de Kupe, waar in oktober 1914 de Slag om de IJzer plaatsvond. De Dodengang was een vooruitgeschoven post in het verdedigingssysteem en vormde een uitstulping naar de Duitse posities. Duitse strijdkrachten gingen in de nacht van 21 op 22 oktober 1914 de IJzer over bij Tervate. De Belgische posities rond de dodengang waren tot in 1915 niet dieper dan een halve meter. Daarna werden ze uitgediept en versterkt met een seinpost, mitrailleursnesten en een smalspoor voor de aanvoer van munitie en mensen. Om te vermijden dat de Duitsers de loopgraaf in zouden nemen was er een uitbouw die de opmars moest tegenhouden, de Ruiterstelling of 'de Ruitersschans'. De Belgische en Duitse loopgraven lagen op slechts enkele meters van elkaar, er gebeurden soms raids. Als bescherming hiertegen is de 'muizenval' aangelegd op het einde van de Dodengang. Prikkeldraad, klemijzers en een bunker met schietgaten hielden er de Duitsers definitief weg. Tot 2017 was de Dodengang beschermd als monument en ondergebracht in de Historische Pool van Defensie. Sinds 2017 valt het complex onder het beheer van het War Heritage Institute. Literatuur Debaeke, S., Het drama van de Dodengang, Koksijde: De Klaproos, 1998, ISBN 90-5508-064-0. Externe links Dodengang te Diksmijde - informatie op website Koninklijke Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis (gearchiveerd) Dixmude Trenches of War - foto's en video's op site First World War.com Referenties
Avernassetom

Der Avernassetom (auch Tom van Montenaken oder Tumulus vom Cortis genannt) ist ein gallo-römischer Tumulus (Grabhügel) am Tombeweg südlich von Montenaken in der Gemeinde Gingelom im äußersten Südwesten der Provinz Limburg in der Region Flandern in Belgien. Der Tumulus stammt aus dem 2. Jahrhundert n. Chr. Er hat einen Durchmesser von etwa 23,0 Metern und eine Höhe von 7,8 Metern und ist Teil einer Gruppe von sechs Grabhügeln im Umkreis von 1,5 Kilometern um Montenaken. Der Grabhügel befindet sich auf dem Tommeveld, südlich des Tombeweg und nördlich der Autobahn A 3 (E40) zwischen Lüttich und Brüssel, auf dem Haspengauer Lehmplateau. Nach dem Grabungsplan von H. Schuermans ist der Grabhügel Nordost-Südwesten ausgerichtet und der Hang an der Westseite steiler als der der Ostseite. Der Tumulus wurde nach Angaben von V. Gauchez (1882) und E. Hublard (1903) von den Truppen Ludwigs XV. oder nach L. Renard (1900–1901) von Truppen Ludwigs XIV geplündert. Eine quadratische Grube und Spuren der Plünderungen wurden gefunden. Der Tumulus steht seit 1979 unter Schutz. Weblinks Beschreibung fläm.
Tumulus de Cras-Avernas

Le tumulus de Cras-Avernas appelé aussi tumulus de Montenaken, tumulus de Corthys ou tombe d'Avernas (en néerlandais : Avernassetombe ou Avernassetom) est un tumulus gallo-romain classé situé à Montenaken dans la commune belge de Gingelom au sud de la province de Limbourg. Il est repris sur la liste des monuments historiques de Gingelom depuis 1979. Localisation Bien que situé à proximité de la localité de Cras-Avernas (commune de Hannut) qui lui a donné son nom (Avernassetombe), le tumulus fait partie de la section de Montenaken et de la commune de Gingelom, en Région flamande. Il se trouve dans la campagne, en retrait de la voirie de la Tombeweg, à environ 1 kilomètre des villages de Montenaken, Corthys et Cras-Avernas. La limite avec la Région wallonne se trouve à environ 150 mètres à l'ouest et au sud du tumulus. L'autoroute E40 passe à environ 200 mètres au sud du site. Il fait partie d'un ensemble de six tombes situées dans un rayon de 1,5 kilomètre autour de Montenaken. Description Le tumulus mesure 23 mètres de diamètre et 7,8 mètres de hauteur. Comme plusieurs autres tumulus, il est considéré comme un véritable trésor écologique. Le sol n'ayant jamais été fertilisé ni labouré, on y trouve encore des graines de plantes rares. Comme les amas envahissants de végétation qui occupaient les tumulus ont été enlevés, on peut désormais les reconnaître à nouveau comme des collines artificielles, et on peut y trouver des fleurs sauvages rares telles que la petite pimprenelle et l'épervière ombellifère. D'après le plan de fouilles de Henri Schuermans établi vers 1862, le tumulus est orienté nord-est/sud-ouest et sa pente ouest est plus abrupte que sa pente est. Histoire Il a probablement été érigé au cours du IIe siècle apr. J.-C. Il a été pillé au cours des siècles précédents. Des vestiges d'un foyer ont été mis au jour sur l'un de ses flancs, ainsi qu'une fosse carrée et des traces de pillage. Références Voir aussi Articles connexes Liste des tumuli de Belgique Trois tombes de Montenaken Deux tombes de Montenaken Bibliographie (nl) M. Amand, 1985: De Gallo-Romeinse tumuli, Publicaties van het Provinciaal Gallo-Romeins Museum 31, Tongeren, 12, 23-24, 26. (nl) J. Capenberghs, 1985: De begraafplaatsen uit de Romeinse tijd in het Limburgse Haspengouw (arr. Hasselt en Tongeren), onuitgegeven licentiaatsverhandeling, Katholieke Universiteit Leuven, 9, 104-106, 521-522. (nl) E Knaepen, 2001: De landelijke bewoning in de Gallo-Romeinse periode in Zuid-Limburgs Haspengouw, onuitgegeven licentiaatsverhandeling, Katholieken Universiteit Leuven, 269. Liens externes (nl) inventaris.onroerenderfgoed.be Portail du Limbourg (Belgique) Portail de la Rome antique Portail de l’archéologie
Avernassetombe

De Avernassetombe of de Tom van Montenaken of Tumulus de Cortis is een Gallo-Romeinse tumulus (tomme of grafheuvel) ten zuiden van Montenaken, in de Belgisch-Limburgse gemeente Gingelom. De tumulus maakt deel uit van een groep van 6 tomben binnen een straal van 1,5 kilometer rond Montenaken en dateert uit de tweede eeuw na Christus. De grafheuvel is gelegen op het Tommeveld in een veld direct ten noorden van de snelweg E40 tussen Luik en Brussel. De Avernassetombe heeft een doorsnede van 23 meter en een hoogte van 7,8 meter. De Avernassetom krijgt evenals een aantal andere tumuli aandacht als ecologische schatkamer. Doordat de aarde van de tumuli nooit bemest of bewerkt werd, zijn er nog zaden van zeldzame planten aanwezig. Doordat de verwilderde bosjes die de tumuli hadden ingenomen verwijderd werden, zijn die weer te herkennen als kunstmatige heuvels en zijn er zeldzame veldbloemen als kleine bevernel en schermhavikskruid te vinden. In 1979 werd de Avernassetombe beschermd als monument. Zie ook Drie Tommen - deel van de groep van 6 tommes rond Montenaken Twee Tommen - deel van de groep van 6 tommes rond Montenaken Gallo-Romeinse tumuli in België
Sint-Pieterskerk (Boekhout)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van Boekhout in Belgisch Limburg, gelegen aan Boekhoutstraat 18A. Hier stond vanouds een kapel die een kwartkerk was van de parochie van Jeuk. Omstreeks 1850 werd op de plaats ervan een neoclassicistisch kerkje gebouwd, dat in 1896 gerestaureerd werd door Hyacinth Martens. Het gebouw bevindt zich op een heuvel en wordt omringd door een veel ouder kerkhof, waarop zich zelfs nog een grafsteen uit 1299 bevindt. Ook zijn er enkele 17e-eeuwse grafkruisen. Het is een eenvoudig, bakstenen, zaalkerkje met een veelhoekige koorsluiting. Arduin werd gebruikt voor onder meer de plint. De ingebouwde westtoren heeft een portaal waartoe een trap toegang verleent. Ze wordt gedekt door een achtkante ingesnoerde naaldspits. Boven het portaal bevindt zich een Sint-Petrusbeeld in een nis. Typerend zijn de arduinen schouderstukken. Het Kruisbeeld dat aan de buitenmuur is aangebracht dateert van de 19e eeuw. De biechtstoel is neoclassicistisch en stamt uit de eerste helft van de 19e eeuw.
Fonteinbrug (Itegem)

De Fonteinbrug is een betonnen liggerbrug over de Grote Nete in Itegem, een deelgemeente van Heist-op-den-Berg in de Belgische provincie Antwerpen. De brug werd gebouwd in 1979 en ligt iets ten noorden van de Nieuwendijkbrug. De brug bestaat uit één overspanning met een totale lengte van 20 m. Naamgeving De brug werd genoemd naar de nabijgelegen voormalige dorpsbrouwerij "De Fontein".
Sint-Trudokerk (Buvingen)

De Sint-Trudokerk is de parochiekerk van Buvingen, gelegen aan Sint-Trudostraat 3/2. Reeds omstreeks 1000 werd er in Buvingen een kerk gesticht, en wel door de Abdij van Sint-Truiden. De huidige kerk is echter grotendeels 19e-eeuws: Het koor is van 1829 en het schip van 1896. De stijl van deze baksteenbouw is neogotisch. De ingebouwde westtoren is vroeggotisch en heeft een zware aanzet. Ze is in baksteen uitgevoerd, maar ook mergelsteen en arduin werden gebruikt. Boven op de aanzet bevindt zich een merkwaardige ingesnoerde vierkante klokkenverdieping, gedekt door een ingesnoerde naaldspits, en dit alles bedekt met leien. Tegen de zuidgevel van de toren is een overhuifd Kruisbeeld aangebracht, geflankeerd door twee treurende vrouwen. De kerk ligt op het hoogste punt van het dorp, binnen een ommuurd kerkhof. Interieur Het interieur is neogotisch. De kerk bezit een romaanse kalkstenen doopvont uit de 12e eeuw, een eiken biechtstoel in Lodewijk XV-stijl uit de 2e helft van de 18e eeuw en ook ander meubilair, alsmede een doksaal, in deze stijl.
Raffinerie tirlemontoise

La Raffinerie Tirlemontoise (en néerlandais : Tiense Suikerraffinaderij) est le nom d'une sucrerie et d'un groupe industriel fondés en 1836 et ayant son siège principal à Tirlemont dans le quartier de Grimde en Belgique. Histoire Vers 1850, Louis Vinckenbosch (1828-1891) prend possession de la sucrerie ; sa famille va en garder le contrôle durant trois générations. À partir de 1902, elle met en œuvre le procédé inventé 22 ans auparavant par le maître compagnon anversois Théophile Adant qui permet de fabriquer des plaques de sucre à partir de sucre en poudre, de les découper en petits carrés conditionnés d'abord en boîtes de 25 kg, puis de 1 kg. Ce procédé n'est dépassé qu'en 1949 par l'entreprise française de Louis Chambon qui moule directement le sucre cristallisé en morceaux. La Raffinerie Tirlemontoise devient une société anonyme le 17 septembre 1887. Paul et Frantz Wittouck, propriétaires des Sucreries de Wanze, rachètent la Raffinerie Tirlemontoise à la famille Vinckenbosch en 1894. Le groupe Raffinerie Tirlemontoise (Groupe RT) intègre les Sucreries de Wanze, de Braives et des Waleffes en 1928, les Sucreries de Genappe en 1929, la Sucrerie de Brugelette en 1930, la Sucrerie des Établissements de Chassart en 1954, Candico en 1969 et Lebbe en 1970. La Raffinerie Tirlemontoise lance les sucres Ti-Light. La famille Wittouck et Guy Ullens cèdent la Raffinerie Tirlemontoise pour un milliard d'euros au groupe Südzucker en 1989. Avec un chiffre d'affaires de plus de 1 600 millions d'euros, la Tirlemontoise se positionne toujours parmi les groupes industriels les plus puissants de Belgique. Apparition dans la culture populaire À la page 137 de Tintin au pays des Soviets, le premier album de la série, lorsque Tintin et Milou reviennent d'URSS en train en passant par Tirlemont, on peut apercevoir les cheminées des raffineries sucrières de ladite entreprise. Milou dit alors: « Tirlemont !... C'est là que se trouvent des mines de sucre raffiné ? ». Bibliographie V. Uytterbroeck (éd.), La raffinerie tirlemontoise 1838-1988, Anvers/Bruxelles, 1988. Voir aussi Articles connexes Raffinerie Graeffe Cassonade Graeffe Candico Cassonade Candico Notes et références Portail des entreprises Portail de la Belgique Portail de l'industrie Portail du Brabant flamand
Tiense Suikerraffinaderij

De Tiense Suikerraffinaderij (Frans: Sucre Tirlemont) is een Belgisch bedrijf dat zich toelegt op de raffinage van suikerbiet tot suiker, en suikerfabrieken beheert in onder meer Tienen en Wanze. De bekendste producten zijn het "harde klontje" en de "Cassonade Graeffe". Het bedrijf verwerkt jaarlijks 3 tot 3,5 miljoen bieten, afkomstig van 5.000 landbouwers. 600 werknemers fabriceren hiervan 500 tot 600.000 ton suiker. De Tiense Suikerraffinaderij genereerde in 2011-2012 een omzet van 771 miljoen euro. Geschiedenis Het bedrijf bestaat sinds 1836. In 1886 kochten de industriëlen en broers Paul en Frantz Wittouck de suikerfabriek in Wanze, in 1894 namen ze ook de fabriek van Tienen over en brachten ze beide bedrijven samen. De Tiense Suikerraffinaderij behoort sinds 1989 tot de Duitse groep Südzucker. De cichorei-verwerker Beneo in Oerle is een zusterbedrijf van de Tiense Suikerrafinaderij. Deze locatie in Oerle heette vroeger 'Orafti', een samentrekking van Oreye Raffinerie Tirlemontoise (Engelse benaming voor Tiense Suikerraffinaderij). In 2001 nam Tiense de Franse suikergroep Saint Louis Sucre van de Nationale Portefeuillemaatschappij over. Externe link Officiële website
Don Bosco Sint-Pieters (Gent)

Don Bosco Sint-Pieters, Don Bosco Gent - Campus Sint-Pieters of kortweg Sint-Pieters, tot 2022 gekend als het Sint-Pietersinstituut, is een katholieke school voor algemeen secundair onderwijs in de stad Gent. Sint-Pieters biedt ook lager en kleuteronderwijs aan en beschikt over een kleinschalig internaat voor meisjes. De middelbare school maakt deel uit van de scholengemeenschap "De Bron" en de inrichtende macht is het Onderwijscentrum Don Bosco in Oud-Heverlee. Geschiedenis De eerste steen van het neogotische schoolcomplex werd in 1906 gelegd in de (toen nog landelijke) wijk waar later het station zou verrijzen. De school, die zich vlak aan het station Gent-Sint-Pieters bevindt, ging in 1908 van start als meisjespensionaat van de Dames de l'Instruction Chrétienne (Zusters van het Christelijk Onderwijs), die toen een gemeenschap vormden in de Gentse Doornzelestraat. De school was oorspronkelijk Franstalig, gericht op een elite die in Vlaanderen Frans sprak. Vanaf 1963 werd door de taalwetgeving het onderwijs vernederlandst. In 2008 vierde de school haar honderdjarig bestaan. Ter gelegenheid van haar 100-jarig bestaan stelde journalist Dirk Musschoot in 2008 de geschiedenis van de school te boek. Sint-Pieters voerde meer dan honderd jaar het motto van de congregatie "Gaudere et bene facere" ("Blij zijn en goed doen"). In 2015 werd dit motto vervangen door "Wijs in Gent". Op 1 januari 2022 werd de vzw Sint-Pietersinstituut bestuurlijk overgenomen door het Don Bosco Onderwijscentrum vzw (DBOC). Het is daarmee een zusterschool van Don Boscocollege Zwijnaarde en Don Bosco Sint-Denijs-Westrem. Uniform Don Bosco Sint-Pieters is, naast de Sint-Bavohumaniora een van de twee Gentse uniformscholen. Marineblauw en wit zijn de kleuren van de kledingcode en de leerlingen zijn in de volksmond dan ook gekend als "de blauwkes". Alumni Bekende oud-leerlingen van de school zijn onder meer Katja Retsin, Annelies Storms, Sander Gillis, Lukas Lelie, Timon Verbeeck en Justine Bourgeus. Externe links Website van de school
Sint-Sebastiaanskerk (Niel-bij-Sint-Truiden)

De Sint-Sebastiaanskerk is de parochiekerk van Niel-bij-Sint-Truiden, gelegen aan Naamsestraat 33. Deze kerk werd gebouwd in 1839 in neoclassicistische stijl. Een chronogram met de tekst: DIVo. sebastIano. pIe. nobIs. eXstrVCtae. nVnC. DenVo. aeDes. saCrae. sVnto verwijst naar dit jaartal. In 1888 werd een transept toegevoegd, ontworpen door Edmund Serrure jr.. Ook de halfronde apsis en een sacristie werden toen aangebouwd. Het is een eenbeukige bakstenen kruiskerk. Er is ook gebruik gemaakt van kalksteen voor plint, deur- en vensteromlijstingen. De ingebouwde vierkante toren heeft een helmdak met daarop een lantaarn. In de kerk vindt men een gepolychromeerd houten Mariabeeld met Kind uit de 16e eeuw en een grafsteen uit 1521. Het meubilair is goeddeels 19e-eeuws.
Sint-Petruskerk (Gingelom)

De Sint-Petruskerk is de parochiekerk van Gingelom, gelegen aan de Sint-Pieterstraat 2. Deze kerk werd ontworpen door Edmund Serrure jr. en gebouwd in 1891-1892. In 1901 waaide de spits van de voorgebouwde westtoren eraf, en een nieuwe, achtkante, spits werd aangebracht. Het is een neogotische kruisbasiliek, gebouwd in baksteen met toepassing van kalksteen voor de omlijstingen. Théodore Schaepkens vervaardigde de Kruiswegstaties, die dateren uit de tijd van de bouw, evenals het hoofdaltaar, de zijaltaren, de preekstoel en de communiebank. De biechtstoelen zijn 18e-eeuws. De kerk bezit een 16e-eeuws Onze-Lieve-Vrouwebeeld met Kind in gepolychromeerd hout. Ook bezit de kerk een 13e-eeuws Romaans doopvont.