NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Fondry des Chiens

Le Fondry des Chiens est un gouffre naturel situé sur les hauteurs et à l'est du village de Nismes dans la commune de Viroinval, en Calestienne (Belgique). Le site naturel, entre l'Eau Noire et l'Eau Blanche, formant le Viroin peu après leur confluent, est une gorge formée par des milliers d'années d'érosions pluviales dans un sol très calcaire. Les conditions particulières de ce microcosme naturel ont permis le développement d'une végétation spécifique. Le site est classé de grand intérêt biologique sous le nom de « le Tienne Sainte-Anne et le Fondry des Chiens ». Il se situe dans le parc national de l'Entre-Sambre-et-Meuse créé en 2022. Réserve naturelle Le Fondry des Chiens est une zone classée en réserve naturelle. On y trouve une flore variée dont des orchidées et des globulaires, due au sol de type « pelouse calcaire ». Ces pelouses occupent un sol relativement peu profond qui s'assèche rapidement et se réchauffe facilement grâce à sa perméabilité et à la couleur de la roche calcaire. De ce fait, ce type de sol crée un microclimat nécessaire au développement de nombreuses espèces de plantes d'origine méridionale ou continentale. Cette dépression naturelle (abannet) d'une vingtaine de mètres de profondeur s'ouvre au ras du sol sur un plateau découvert, dans la réserve naturelle domaniale du Viroin. Ce gouffre est le résultat de l’érosion chimique du calcaire par le vent et les eaux. Le fondry fut autrefois exploité pour le minerai de fer. Activité sportives Il est permis de se promener dans le Fondry des Chiens mais il n'est désormais plus possible d'y pratiquer l'escalade et la spéléologie. Galerie Articles connexes Liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne Liste du patrimoine immobilier classé de Viroinval Fondry Matricolo Roche à Lomme et Montagne-aux-Buis Notes et références FOURNEAU R.O., « Le Fondry des Chiens à Nismes. Aspects géomorphologiques », Ecokarst 45 Bruxelles 1-4,‎ 2001 (lire en ligne) Portail de la géologie Portail de la conservation de la nature Portail de la province de Namur
Huis Wyckhuyse

Het Huis Wyckhuyse is een historisch pand in de Belgische stad Roeselare. Het staat in het stadscentrum aan de Hendrik Consciencestraat 40. Geschiedenis Het neoclassicistisch herenhuis dateert uit 1873. Het werd gebouwd in opdracht van Pieter Jozef Carlier, een handelaar in vellen en vodden. In 1911 kwam het huis in bezit van Cornelis Wyckhuyse. De familie Wyckhuyse, textielfabrikanten, bewoonde het huis tot in 1978. Gedurende hun aanwezigheid onderging de gevel van het herenhuis enkele aanpassingen. Nog voor de Eerste Wereldoorlog werd de gevel verhoogd en met witte hardsteen bezet. Daarna werden er versieringen aangebracht met eclectische elementen en barokke stijlfiguren. Vervolgens kreeg de Lierse kunstsmid Lodewijk Van Boeckel de opdracht om de voordeur en ramen te voorzien van ijzersmeedwerk. Uiteindelijk werden de vijf traveeën boven de vensters van de bovenverdieping voorzien van ovale, versierde gevelvensters. De rechtse boventravee kreeg nog twee muurzuilen met Korinthische kapitelen. In 2002 werd het pand beschermd als monument.
Veldkantkapel

De Veldkantkapel is een grote neogotische kapel aan de Grote Kerkvoetweg in Grimbergen. Dit is de weg langs waar de inwoners van Heienbeek (Verbrande Brug) destijds te voet ter kerke gingen toen dit gehucht zelf nog geen kerk had. Het is de grootste kapel van Grimbergen en ze is opgedragen aan Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes. De Veldkantkapel werd in 1872 of 1878 opgericht door de familie J. B. Luypaert-Potens uit dank voor een bekomen genezing. In 1883 werd ze vergroot in opdracht van de familie De Nayer-Leemans uit Vilvoorde uit dank voor de genezing van hun dochter. In 1902 liet graaf Cornet de Peissant bij de kapel een kleine grot maken waarin hij een O.L.V. beeld plaatste dat hij uit Lourdes had meegebracht. Tijdens de zomermaanden had hier iedere vrijdagavond een misviering plaats en tot enkele jaren terug werden er nog missen gecelebreerd in Mariamaand, maar dat liet de staat van de kapel niet meer toe. De kapel is privé eigendom, maar men kende de eigenaar niet meer. De laatste gekende eigenares was Josephine De Naeyer, die de kapel verkreeg in 1907. Na een zoektocht werden in 2021 vijf erfgenamen gevonden.. Externe links Kapellenroute Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskapel of Veldkantkapel, Inventaris Onroerend Erfgoed
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Broechem)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is een kerkgebouw in de tot de Antwerpse gemeente Ranst behorende plaats Broechem, gelegen aan het Gemeenteplein. Geschiedenis Omstreeks 1160 kwamen de rechten van de parochie aan de Abdij van Tongerlo, en toen werd ook begonnen met de bouw van een driebeukige basilicale kerk in romaanse stijl, voorzien van een vieringtoren. Deze werd opgetrokken in Ledische steen. Wellicht ging hieraan een houten kerkje vooraf. Tijdens de 2e helft van de 14e eeuw werd een nieuw koor en sacristie gebouwd. Hiertoe werd ook het transept en de toren gewijzigd. Het noordertransept kreeg een zolderverdieping die mogelijk als graanopslag werd gebruikt. De toren werd verhoogd met een klokkenverdieping. Op 10 juni 1584 werd de kerk in brand gestoken. De toren bleef gespaard. De kerk werd van 1612-1616 hersteld in laatgotische stijl. Het koor kwam gereed in 1613 maar pas in 1634 werd een stenen gewelf boven het koor aangebracht. In 1693 werd de torenspits door blikseminslag vernield. In 1707-1708 werd de kerk verbouwd waarbij de voorgevel werd afgebroken en het schip verlengd. Er kwam een nieuwe voorgevel in barokstijl. Op 7 oktober 1914 werd de kerk in brand gestoken. Een deel van het kerkmeubilair kon gered worden. In 1922 was de kerk hersteld. Van 1981-1984 werd de kerk gerestaureerd. Gebouw Het betreft een driebeukige kruiskerk met vijfzijdig afgesloten koor en vieringtoren, opgetrokken in zandsteen en de romaanse gedeelten in Ledische kalkzandsteen. De westgevel is in barokstijl en dateert van 1707-1708. Deze wordt bekroond door een fronton en het bovenste venster wordt geflankeerd door de wapenschilden van Lodewijk van Colen en de abt Gregorius Piera van de Abdij van Tongerlo. Interieur De kruisribgewelven zijn van 1707-1708. De kerk bezit schilderijen van Sint-Norbertus en Sint-Augustinus, door Simon de Vos, Kroning van Maria (2e kwart 17e eeuw), Marteldood van Sint-Sebastiaan (1e helft 17e eeuw), toegeschreven aan Frans Wouters. Er zijn beelden van Sint-Anna leert Maria lezen en Sint-Sebastiaan (2e helft 17e eeuw) en een 16e-eeuws kruisbeeld. Het hoofdaltaar is in Lodewijk XV-stijl; het noordelijk zijaltaar is in Lodewijk XVI-stijl (1776) en gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. Het zuidelijk hoofdaltaar, gewijd aan Sint-Antonius van Padua, is uit hetzelfde jaar. De preekstoel, in Lodewijk XV-stijl, is van 1773. De communiebank en de twee biechtstoelen zijn uit de 2e helft van de 18e eeuw. Er is een epitaaf van Filips le Roy, baron van Broechem en zijn vrouw, en ook één van Pierre Pascal le Roy en zijn vrouw, beide 2e helft 17e eeuw. Ook zijn er enkele 17e-eeuwse en 18e-eeuwse grafstenen. Het historische Zilveren Orgel van de hand van Jean-Baptiste Forceville, is van omstreeks 1720.
Sint-Trudokerk (Helchteren)

De Sint-Trudokerk is de parochiekerk van Helchteren in de Belgische provincie Limburg. De kerk is gelegen aan het Sint-Trudoplein. Geschiedenis De oudste vermelding van een kerk te Helchteren stamt van 1178. Deze kerk was mogelijk van hout. Ze werd in 1365 platgebrand door ridder Hendrik van Halbeek die een oorlogje met de Abt van de Abdij van Sint-Truiden uitvocht. Een nieuwe, stenen, kerk werd gebouwd. Reeds in 1400 was sprake van een altaar gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. In 1500 werd een toren in kalksteen en baksteen opgericht. In 1536 was er ook sprake van een altaar dat gewijd was aan de Heilige Lucia en Sint-Joris; in 1558 kwam daar nog een Sint-Anna altaar bij. In 1887 werd deze kerk bouwvallig bevonden en in 1890 begon men met de sloop van schip en koor van de oude kerk, en de bouw van een nieuwe, neogotische kerk. Architect was Hyacinth Martens uit Stevoort. De stenen werden in een speciaal daartoe opgerichte steenoven gebakken uit lokale leem. Het hoofdaltaar werd in 1895 besteld bij het atelier van Jan Custers, evenals de communiebanken, welke echter in 1970 verdwenen. In 1897 werd de nieuwe kerk ingezegend. In 1909 werd ook de toren bouwvallig bevonden. Deze werd verhoogd en ook het schip werd vergroot, waarbij men in aanmerking nam dat de bevolking, door de zich ontwikkelende steenkoolmijnen, in de nabije toekomst snel zou toenemen. Interieur Het interieur is grotendeels neogotisch. Het liep tijdens de Tweede Wereldoorlog enige schade op. De kerk bezit een aantal beelden die uit de oude kerk afkomstig zijn, zoals een eikenhouten Sint-Trudobeeld van omstreeks 1525, dat een bewogen geschiedenis kent: In 1969 werd het verkocht aan een antiquair, later teruggegeven, in 1982 gestolen en ook weer teruggevonden. Ook is er een laatgotisch beeld van Sint-Anna-ten-Drieën, en zijn er een aantal andere, gepolychromeerde heiligenbeelden, alle uit de eerste helft van de 16e eeuw. Dan zijn er twee laatbarokke poriekaltaren, twee eikenhouten biechtstoelen in rococo- en Lodewijk XVI-stijl, vervaardigd door Hubertus Stesmans uit Zonhoven, een doopvont in Lodewijk XVI-stijl, en een hardstenen bekken van een doopvont uit de 12e eeuw. Het orgel, gebouwd door Pereboom & Leyser, werd gebouwd van 1884-1886. Externe links Onroerend erfgoed Sint-Trudokerk
Huis Vandenhaute-Kiebooms

Het Huis Vandenhaute-Kiebooms is een villa, naar het ontwerp van de modernistische architect Juliaan Lampens, in Huise in de gemeente Kruisem in Oost-Vlaanderen, gebouwd in 1967. Het heeft als opvallendste kenmerk zijn gebrek aan binnenmuren. Het pand is vastgesteld als onroerend erfgoed. Interieur Juliaan Lampens wou een pilaarloze open ruimte creëren. Dit geldt ook voor de private ruimtes, deze werden geplaatst in cilinders doorgesneden op ooghoogte. De keuken werd afgezonderd van de rest van het interieur door een gordijnachtige muur te plaatsen doorgesneden op heuphoogte. De andere ruimtes zijn enkel afgebakend door het meubilair.
De Mast (Ostende)

De Mast, offiziell Residentie de Mast, ist ein Wohnturm in der belgischen Küstenstadt Ostende. Das Gebäude befindet sich an dem Ernest Feysplein und in unmittelbarer Nähe zum Hauptbahnhof der Stadt. Gebaut wurde das Hochhaus in 1975. Es hat eine Höhe von 87 Metern, die sich auf 24 Etagen verteilen. Somit ist es nach dem Europacentrum das zweithöchste Gebäude der Stadt und der Provinz Westflandern und zählt des Weiteren zu den höchsten Gebäuden des Landes. Das Gebäude dient ausschließlich als Wohnturm, jedoch befinden sich im Erdgeschoss und in einem kleinen Nebengebäude kleine Läden und Cafe's.
De Mast (Oostende)

De Mast is een woontoren in de Belgische badstad Oostende. Het gebouw bevindt zich aan het Ernest Feysplein, op een kleine afstand van het treinstation. De toren werd gebouwd in 1975. De Mast is 87 meter hoog en is daarmee de op twee na hoogste wolkenkrabber in de provincie West-Vlaanderen, na het Europacentrum en de SKY Tower, die eveneens in de stad Oostende staan. Het gebouw telt 24 verdiepingen. Zie ook Lijst van hoogste gebouwen van België
Maison Magis

La maison Magis es un edificio de estilo Art Nouveau ubicado en el número 100 de la rue Saint-Gilles, vía comercial del centro de Lieja, Bélgica. Historia Es una de las primeras obras del arquitecto Victor Rogister, muy prolífico en la realización de casas Art Nouveau en Lieja. Fue construido en 1902 para J. Magis-Maréchal, comerciante. Está incluido en la lista del patrimonio inmobiliario clasificado de Lieja desde el 11 de septiembre de 1990. La fachada de la casa Magis, que estaba en mal estado, fue completamente renovada en 2013. Descripción Este pequeño edificio, de 3,5 mètres de ancho, tiene un solo vano y tres niveles. La planta baja comercial consta de una puerta de entrada rematada por un travesaño y un escaparate adornado en su parte superior con un marco de madera curvada propia del estilo Art Nouveau. El material utilizado es piedra labrada. Sobre la vitrina hay una viga de hierro decorada con cuatro pequeñas flores estilizadas. Las dos plantas se caracterizan por la presencia de un mirador de madera que discurre por ambos niveles. La base del mirador está ocupada por un esgrafiado con motivo floral (rosas blancas sobre fondo gris). Pequeñas maderas y vasos americanos decoran la parte superior de cada nivel. En la parte superior del mirador, se puede ver una escultura de la cabeza de un niño con casco. Los dos pisos del edificio están construidos de ladrillo blanco con piedra labrada alrededor de la ventana del mirador. Sobre el segundo piso, tres esgrafiados se complementan para cruzar la fachada. Los dos exteriores representan dos lechuzas doradas. El del centro, todo de largo, dibuja una rama de castaño con sus hojas y bichos.​ Referencias
Maison Magis

La Maison Magis est un immeuble classé de style Art nouveau situé à Liège en Belgique. Histoire Elle est l'une des premières œuvres de l'architecte Victor Rogister, très prolifique dans la réalisation de maisons Art nouveau à Liège. Elle a été construite en 1902 pour J. Magis-Maréchal, commerçant. Elle est reprise sur la liste du patrimoine immobilier classé de Liège depuis le 11 septembre 1990. La façade de la maison Magis qui était en état de délabrement a été complètement rénovée en 2013. Situation Cette maison se trouve dans le centre de Liège au no 100 de la rue Saint-Gilles, une artère commerçante de la ville. Description Ce petit immeuble d'une largeur de 3,5 mètres compte une seule travée et trois niveaux. Le rez-de-chaussée à vocation commerciale est constitué d'une porte d'entrée surmontée d'une baie d'imposte et d'une vitrine ornées dans leur partie supérieure d'un encadrement de boiseries en courbes propres au style Art nouveau. Le matériau utilisé est la pierre de taille. Au-dessus de la vitrine, se trouve une poutre en fer décorée de quatre petites fleurs stylisées. Les deux étages se caractérisent par la présence d'un oriel en bois qui court sur les deux niveaux. La base de l'oriel est occupée par un sgraffite à motif floral (roses de couleur blanche sur fond gris). Des petits bois et des verres américains agrémentent la partie supérieure de chaque niveau. Au sommet de l'oriel, on peut voir une sculpture de tête d'enfant casqué. Les deux étages du bâtiment sont construits en brique blanche avec parement de pierre de taille autour de l'oriel. Au-dessus du second étage, trois sgraffites se complètent pour traverser la façade. Les deux extérieurs représentent deux hiboux dorés. Celui du centre, tout en longueur, dessine un rameau de marronnier avec ses feuilles et ses bogues. Références Voir aussi Articles connexes Art nouveau à Liège Maison Pieper Maison Counet Maison Lapaille Maison Piot Portail de l’Art nouveau Portail de Liège Portail de la protection du patrimoine
Huisje van Majutte

De visserswoning Majutte, meestal Huisje van Majutte genoemd, is een bewaarde visserswoning uit de 18de eeuw in de Breydelstraat in Blankenberge. Enkele huizen verder aan de overkant van de straat is er nog een oude visserswoning, met huisnummer 27, die minder pittoresk oogt en daarom minder bekend is. Het Huisje van Majutte is een van de weinige restanten van het vissersleven in Blankenberge. Geschiedenis Tot 1900 werd de Breydelstraat in Blankenberge haast uitsluitend bewoond door kroostrijke vissersgezinnen. Destijds was er een vissersgemeenschap met 66 soortgelijke huisjes en twee cafés. De straat gaf uit op een duin. Het huisje is gebouwd in de 18de eeuw, maar het fundament dateert al uit ca. 1500. Vele generaties werd het bewoond door de vissersfamilie Debruyne, die de vissersnaam "Majutte" droeg. De laatste visser die er woonde was Jan Majutte. Na de vissersfamilie Debruyne kwam het huisje in eigendom van de Familie Franchomme. In de jaren 70 werd het verkocht aan de familie Vandamme-Strobbe. Het werd een antiekwinkel, koffiehuisje en restaurant. Daarna was het bijna 20 jaar enkel in privégebruik. In juni 2015 kocht de familie Gadeyne-Beernaert het om een museum in te richten. Zij gingen in 2025 met pensioen. Gebouw en interieur Het Huisje van Majutte heeft een ondiepe fundering: drie stenen diep in het duinzand. Het heeft twee verdiepingen. Men moet zich bukken om door de lage deur binnen te kunnen. In de balken is scheepswerk te zien. Een boograam gaf vroeger uitzicht op de duinen. In de voorplaats is er een schouw met Delftse tegels. De vloer is bedekt met kleine, rode, bakstenen tegels. In de keuken treft men een brede open haard met opnieuw een grote schouw en een pekelput, afgesloten met een houten deksel. In de balken boven de keuken is een plank van een Blankenbergse boot verwerkt, die waarschijnlijk is aangespoeld. Onder het dak van Boomse pannen is er een houten gebinte en een grote zolder. Huisnummer Het Huisje van Majutte heeft als huisnummer 10, hoewel het huis net ten westen ervan hetzelfde nummer draagt. In de databanken van het AGIV van de Vlaamse overheid wordt aan het Huisje van Majutte huisnummer 10B gegeven. Foto's Externe koppelingen Huisje van Majutte Inventarispagina Onroerend Erfgoed Bronvermelding Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Uzetje van Majutte op de West-Vlaamstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
Tour Zénith

Der Tour Zénith (niederländisch Zenith-gebouw, deutsch Zenith-Turm) ist ein Hochhaus im Quartier Nord, dem zentralen Geschäftsviertel der belgischen Hauptstadt Brüssel. Das Gebäude befindet sich am Ende des Boulevard Du Roi Albert II und zählt zu den höchsten Gebäuden in Belgien. Das Bürogebäude hat eine Höhe von 95 Metern, die sich auf 23 Etagen verteilen. Insgesamt bietet das Gebäude 30.000 Quadratmeter Nutzfläche. Der Turm wurde von den französischen und belgischen Architekten SCAU und José Vandevoorde konzipiert. Der Bau begann im Jahr 2007 und wurde im Jahr 2009 abgeschlossen. Erst nach zwei Jahren, im Jahr 2011, wurden die ersten Etagen des Gebäudes vermietet, das bis dahin leerstand. Der Tour Zenith ist das letzte Hochhaus, das in diesem Teil des Quartier Nord gebaut wird. Weblinks
Tour Zénith

La tour Zénith est un gratte-ciel bruxellois situé dans le quartier Nord sur la commune de Schaerbeek au n° 37 du boulevard du Roi Albert II. Cette tour de bureaux a une hauteur de 95 mètres (et est donc dans le top 25 des plus hauts bâtiments de Belgique), 30 000 mètres carrés de surface au sol et 23 étages. La construction a commencé en 2007 et s'est achevé en 2009. Le Zénith est le dernier bâtiment gratte-ciel construit dans cette partie de la zone nord. Accès Ce site est desservi par la station de prémétro Gare du Nord. Articles connexes Liste des plus hauts bâtiments de Bruxelles Quartier Nord Liens externes Site officiel Ressources relatives à l'architecture : PSS The Skyscraper Center Portail de Bruxelles Portail des gratte-ciel Portail des années 2000
Zenithgebouw

Het Zenithgebouw of Zenith Building is een wolkenkrabber in de Noordruimte langs de Koning Albert II-laan te Schaarbeek in België. Ze maakt deel uit van de Brusselse skyline. Het gebouw wordt omringd door onder meer het Gaucheretpark, het Ellipsegebouw en de Möbiustorens. De kantoortoren heeft een hoogte van 95 meter (en staat daarmee op de 35ste plaats van de lijst van hoogste gebouwen van België), 30.000 vierkante meter vloeroppervlakte en telt 23 verdiepingen. Ze is ontworpen door het Franse architectenbureau SCAU en de Belgische architect José Vandevoorde (CERAU). De bouw begon in 2007 en werd in 2009 voltooid. Na twee jaar van totale leegstand werden in 2011 de eerste verdiepingen verhuurd.
Iglesia de los Santos Pedro y Pablo (Malinas)

La Iglesia de los Santos Pedro y Pablo (en holandés Sint Pieter-en-Pauluskerk), es una iglesia católica de estilo barroco ubicado en Malinas, Bélgica. Construida a finales del siglo XVII por los jesuitas, y consagrada a San Francisco Javier, se convirtió en iglesia parroquial en 1778 bajo el patrocinio de los santos Pedro (apóstol) y Pablo (de Tarso). Historia Preparándose para la división de la provincia belga en dos, Olivier Mannaerts, provincial de los jesuitas, abrió un segundo noviciado en Malinas (1611), siendo el primero en Tournai. El archiduque Alberto había donado el Palacio de Keizers, que una vez estuvo habitado por Carlos V, Felipe II y María de Hungría. Con la compra de un edificio vecino, también se abrió allí una universidad. San Juan Berchmans será alumno del colegio y hará su noviciado en Malinas a partir de 1616. A medida que la ciudad de Malinas crecía en importancia como capital de los Países Bajos del Sur, los jesuitas desarrollaron allí sus actividades apostólicas construyendo allí una iglesia. El arquitecto fue el hermano jesuita Antoine Losson y las obras comenzaron en 1670. La iglesia, de estilo barroco, fue consagrada por primera vez y abierta al culto en 1677; poniéndose bajo la protección de San Francisco Javier. Sin embargo, la obra no se completó hasta 1694, lo que le valió una segunda consagración. Unos años después de la supresión de la Compañía de Jesús (1773), la iglesia pasó a manos de la parroquia de Santos Pedro y Pablo, (sucediendo a la decrépita iglesia parroquial de Saint Pierre) que se encontraba al otro lado de la plaza.​​ En 1789 fue utilizada durante algún tiempo como Templo de la Razón, pero fue devuelta al culto católico tras el concordato napoleónico de 1802. Referencias Enlaces externos
Église Saints-Pierre-et-Paul de Malines

L'église Saints-Pierre-et-Paul (en néerlandais Sint Pieter-en-Pauluskerk), est un édifice religieux catholique de style baroque sis à Malines, en Belgique. Construite la fin du XVIIe siècle par les jésuites, et consacrée à Saint François-Xavier elle est devenue en 1778 'église paroissiale' sous le vocable des Saints Pierre et Paul. Histoire Préparant la division de la province belge en deux, Olivier Mannaerts, provincial des jésuites, ouvre à Malines un second noviciat (1611), le premier se trouvant à Tournai. L’Archiduc Albert avait fait don du Keizers’ Hof, jadis habité par Charles Quint, Philippe II et Marie de Hongrie. Avec l’achat d’un immeuble voisin un collège y est également ouvert. Saint Jean Berchmans sera élève du collège et fera son noviciat à Malines à partir de 1616. La ville de Malines gagnant en importance comme capitale des Pays-Bas méridionaux, les Jésuites y développent leurs activités apostoliques en y construisant une église. L’architecte en est le frère jésuite Antoine Losson, et les travaux commencent en 1670. L’église, de style baroque, est consacrée une première fois et ouverte au culte en 1677 ; elle est placée sous la protection de Saint François-Xavier. Les travaux ne s’achèvent cependant qu’en 1694. Ce qui lui vaut une deuxième consécration. Quelques années après la suppression de la Compagnie de Jésus (1773) l’église est reprise par la paroisse sous le nom de Saints-Pierre-et-Paul. En fait elle succède à une église paroissiale décrépite (Saint Pierre) qui se trouvait de l’autre côté la place. En 1789 l'église est utilisée quelque temps comme Temple de la Raison mais elle est rendue au culte catholique à la suite du concordat napoléonien de 1802. Elle est toujours église paroissiale. Patrimoine Quatorze confessionnaux se trouvent le long des murs latéraux. Artistiquement élaborés ils sont chacun des monuments de grande valeur, avec estrade, banc et des deux côtés de la porte du confesseur des anges portant les instruments des divers métiers pratiqués à Malines. Immédiatement à droite de l’église se dresse le portail (XVIIe siècle) de l’ancien noviciat jésuite. Sous une dalle à gauche du maître-autel se trouve une urne contenant les entrailles de l'archiduchesse Marguerite d’Autriche (1480-1530) qui fut régente puis gouvernante des Pays-Bas. Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Onroerend Erfgoed PSS Ressource relative à la religion : GCatholic.org Ressource relative à plusieurs domaines : ODIS Portail d'Anvers et de sa province Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Compagnie de Jésus