NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sportpaleis

Antwerps Sportpaleis (em português; Palácio do Esporte de Antuérpia) (que será renomeado para AFAS Dome a partir de 1º de setembro de 2025), também conhecido como Sportpaleis Antwerpen, Sportpaleis Merksem ou simplesmente Sportpaleis, é uma arena em Antuérpia, Bélgica. É um salão multiuso utilizado para organizar concertos, eventos esportivos, festivais e feiras. A arena foi construída para o esporte, especialmente ciclismo de pista, mas atualmente há pouca atividade esportiva lá, sendo uma exceção o torneio de tênis Diamond Games. De acordo com a revista Billboard, no período de 2007/2008, o Sportpaleis foi o segundo salão de eventos mais visitado do mundo, perdendo apenas para o Madison Square Garden. A Sportpaleis é conhecida por apresentações de artistas tanto de língua holandesa quanto internacionais. Ele também sedia o Nekka-Nacht, o torneio de tênis feminino Proximus Diamond Games e o Pop Poll De Luxe, organizado pela revista HUMO. O edifício principal mede 132 por 88 metros e possui um telhado que cobre 11.600 metros quadrados. A arena é elíptica e tem dois andares. Até as reformas em 2011, havia uma pista de ciclismo de madeira de 250 metros de comprimento sob as arquibancadas. Ao lado do Sportpaleis fica sua arena irmã, a Lotto Arena, um salão que pode acomodar 8.000 espectadores. Em 2 de abril de 2025, foi anunciado que, após 92 anos de operação sob o mesmo nome, o nome será alterado para AFAS Dome a partir de 1º de setembro de 2025.==Referências== Ligações externas «Página oficial» (em bielorrusso)
Château della Faille d'Huysse

Château della Faille d'Huysse, Château d'Huysse, Château de Lozer, Château de Lozère, ou Château d'Huise est un château situé au coin de Kasteelstraat et Appelhoekstraat à Lozère (Kruisem), près du Bois de Lozère (nl). Le domaine du château avec ses dépendances (guérite, relais de diligence, cour de ferme, bâtiments de services et pavillon de jardin en forme de tour) est situé dans un vaste parc paysager avec des étangs. Le site est un établissement humain très ancien, siège de la seigneurie de Huysse (en néerlandais Huise). Le premier seigneur connu est Eustachius van Vijve, ou Eustachius de Usa (Huise), mentionné dans une charte en 1080. Aux XVe et XVIe siècles, le bien passe dans les familles Vilain de Gand, et de Montmorency-Nivelle (en flamand Montmorency-Nevele), et au seizième siècle au célèbre Philippe de Montmorency, comte de Horne ou de Horn : Il prend part à l'opposition (lors de la Révolte des Gueux) et au mécontentement des nobles contre la politique du cardinal Granvelle conseiller du roi Philippe II. Ces prises de position politiques amènent le duc d'Albe, en 1568, à l'accuser de lèse-majesté et à en faire une des premières victimes du Conseil des troubles : Il est décapité sur la Grand-Place avec le comte Lamoral d'Egmont. Au dix-septième siècle, le bien s'appelait Goed Uplosere. En 1654, Jean-Baptiste della Faille, le grand bailli de Gand, acquiert le château. Sa famille (qui depuis l'élévation de Huysse au rang de baronnie en 1736 s’appelle della Faille d'Huysse) est toujours propriétaire du château et exploite une maison d'hôtes dans les dépendances . Elle a fourni plusieurs bourgmestres d'Huysse. Le château a été modifié pour la dernière fois en 1914 (selon F. De Smet par l'architecte Valentin Vaerwyck) pour avoir son apparence actuelle de style néo-Louis XVI . Le parc boisé actuel, de 13 hectares, a été aménagé en 1885 par l'architecte paysagiste Edouard Keilig, connu pour son art des jardins (Gartenkunst) : Bois de la Cambre, parc de Laeken, parc de la ville d'Anvers, parc d'Avroy à Liège. L'art de Keilig s'apparente au style paysager anglais en vogue au XIXe siècle : le jardin à l'anglaise . Le domaine et le château sont désignés patrimoine architectural depuis le 20 juin 2023 . Galeries Sources Cercle local et historique de Kruishoutem Commune de Kruishoutem Patrimoine immobilier Voir aussi Liste des châteaux en Belgique Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Kasteel van Lozer » (voir la liste des auteurs). Portail des châteaux Portail de la Flandre-Orientale
Kasteel van Lozer

Het Kasteel van Lozer, Kasteel della Faille d'Huysse of Kasteel van Huise is een kasteel aan de Kasteelstraat en de Appelhoekstraat in Lozer, een deelgemeente van Kruisem, vlak bij het Lozerbos. Het kasteeldomein met bijgebouwen (poortgebouw, koetshuis, neerhof, dienstgebouwen en een torenvormig tuinpaviljoen) bevindt zich in een uitgestrekt landschapspark met vijvers. De oude kasteelsite werd al in 1080 vermeld en kwam in 16de eeuw in het bezit van Filips van Montmorency; het goed heette in de zeventiende eeuw t Goed Uplosere. In 1654 verwierf grootbaljuw van Gent Jean-Baptiste della Faille het kasteel. Zijn familie (sinds de verheffing van Huise tot baronie in 1736 Della Faille d'Huysse genoemd) bezit het kasteel nog steeds en baat in de bijgebouwen een gastenverblijf uit. Het kasteel werd voor een laatste keer aangepast na 1914 (confer F. De Smet door architect Valentin Vaerwyck) tot zijn huidig neo-Lodewijk XVI-voorkomen. Het huidige bosrijke kasteelpark van 13 hectare is in 1885 aangelegd door tuinarchitect Friedrich Eduard Keilig. Afbeeldingen Bronnen Heem- en geschiedkundige kring Kruishoutem Gemeente Kruishoutem Onroerend erfgoed Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Oost-Vlaanderen Referenties
Ridge Wood Military Cemetery

Ridge Wood Military Cemetery (misspelt Ridgewood on the entrance stone) is a Commonwealth War Graves Commission (CWGC) burial ground for the dead of British Commonwealth soldiers who fought in the First World War. The cemetery is in Voormezeele, West Flanders, Belgium, in the Ypres Salient of the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation The cemetery was established in May 1915 for front line troops defending the area. The cemetery was used by the Royal Irish Rifles, the Durham Light Infantry and Canadian battalions. The cemetery is in a dip behind a ridge that was the site of a wood. In the German spring offensive of 1918, German forces pushed the front line on to the ridge, being moved back in July, before being swept away completely later in the year during the Hundred Days Offensive by the 6th and 33rd Divisions. Of the 621 burials at the site, 292 are from Canada, 280 from the United Kingdom, 44 from Australia and 3 from New Zealand, in addition to two from Germany. The cemetery previously contained graves of a number of French soldiers, but these were concentrated elsewhere later. The cemetery was designed by British architect Sir Edwin Lutyens. References External links Media related to Ridge Wood Military Cemetery at Wikimedia Commons Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Ridge Wood Military Cemetery at Find a Grave
Ridge Wood Military Cemetery

Ridge Wood Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Voormezele, een deelgemeente van Ieper. De begraafplaats ligt 1,8 km ten zuidwesten van het dorpscentrum en werd ontworpen door Edwin Lutyens in samenwerking met George Goldsmith. Het terrein heeft een oppervlakte van 3.729 m² en wordt omgeven door een bakstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat centraal tegen de westelijke muur en de Stone of Remembrance staat centraal aan de oostelijke muur. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 621 soldaten begraven waarvan 26 niet geïdentificeerde. Geschiedenis De begraafplaats ligt in een klein dal aan de westelijke kant van een heuvelrug waarop een bos stond dat tijdens de oorlog Ridge Wood werd genoemd. De soldaten van de 2nd Royal Irish Rifles waren vanaf mei 1915 de eersten die deze begraafplaats gebruikten om hun doden te begraven. Daarna volgden er bijzettingen door de 18th, 19th, 20th & 21st Canadian Battalions en de 9th Durham Light Infantry. Enkele graven van Franse militairen, die hier in april en mei 1918 tijdens het Duitse lenteoffensief aan de zijde van de Britten vochten, werden later verplaatst. Er rusten nu 280 Britten (waarvan er 25 niet geïdentificeerd konden worden), 44 Australiërs, 292 Canadezen, 3 Nieuw-Zeelanders en 2 Duitsers (waarvan 1 niet geïdentificeerde). Voor 2 slachtoffers werden Special Memorials opgericht omdat hun graven niet meer gelokaliseerd konden worden. Deze begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Graven Onderscheiden militairen Bruce Mitchell Taylor, majoor bij de Duke of Cornwall's Light Infantry werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO) en tweemaal met het Military Cross (MC and Bar). Horace Frederick Hill, kapitein bij het Middlesex Regiment werd onderscheiden met het Military Cross (MC). onderluitenant Henry Russell en sergeant Arthur Cliff, beide van de Royal Engineers en korporaal Arthur Woodhead van de Australian Infantry, A.I.F. werden onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). de onderluitenants Robert William Dixon en Harold Gunner, de sergeant Joseph Vickers en korporaal Arthur Edward Thomas Burne ontvingen de Military Medal (MM). Minderjarige militairen de soldaten P.A. Graham van de Canadian Infantry en Gilbert Harry Tripney van de Australian Infantry, A.I.F. waren 16 jaar toen ze sneuvelden. de soldaten Joseph Cecil Proctor van het Wiltshire Regiment en Vernon Wilbert Smith van de Canadian Infantry waren 17 jaar toen ze sneuvelden. Aliassen compagnie sergeant-majoor John George Peters diende onder het alias John George Petersen bij de Australian Infantry, A.I.F.. soldaat George Morton diende onder het alias G. Richardson bij de Canadian Infantry. Externe links Ridge Wood Military Cemetery op de website van de CWGC. Ridge Wood Military Cemetery op de website van WO1.be
Hôtel de Groesbeeck - de Croix

The Hôtel de Groesbeeck - de Croix is a hotel particulier in Namur, Belgium. First built in the 13th century, it was resdesigned by the architect Jean-Baptiste Chermanne in the mid 18th century. The town council bought it in 1935 and it now houses the town's collection of 19th, 20th and 21st century decorative arts. It has been closed for restoration since February 2013 and is due to reopen at the end of 2018 or early in 2019. References Sources https://web.archive.org/web/20160402141132/http://ville.namur.be/page.asp?id=5430&langue=FR
Musée Groesbeeck de Croix

Het Musée Groesbeeck de Croix is een museum in de Belgische stad Namen. Het 18e-eeuwse herenhuis met tuin is gerestaureerd in Lodewijk XV-stijl en vormt nu de achtergrond voor een collectie schilderijen, beelden, antieke meubels, wandtapijten, edelsmeedwerk, klokken en kunstobjecten. De collectie omvat de Zilveren koffiekan uit de Onze-Lieve-Vrouweabdij van Leffe, de Collectie zwarte terracotta's en het schilderij Beleg van de stad en het kasteel van Dinant in mei 1675. Het museum werd gerenoveerd en samengevoegd met het voormalige archeologische museum op de museumsite Les Bateliers Musée Archéologique et des Arts Décoratifs.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (De Klijte)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk (ook: Onze-Lieve-Vrouw Bezoekingkerk) is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Heuvelland behorende plaats De Klijte, gelegen aan Dikkebusstraat 28A. Geschiedenis Oorspronkelijk stond hier een uit 1465 daterende kapel met de rang van proosdij. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd deze kapel verwoest op enkele muurpartijen na. De herbouw vond plaats in 1921 naar ontwerp van Ernest Richir en Chrétien Veraart. Dit ontwerp was op basis van de oorspronkelijke laatgotische kapel, met wijzigingen en vergrotingen, waaronder de aanbouw van een halfrond torentje tegen de noordgevel. Gebouw Het betreft een tweebeukig bakstenen gebouw met zuidtransept en een vieringtorentje. Er werden metselaarstekens aangebracht en het wapenschild van de familie Buteel, een belangrijke familie van heren van De Klijte. Interieur Er is een 18e-eeuws, aan beide zijden beschilderd, lederen schilderij; een Onze-Lieve-Vrouw in verguld hout van het 1e kwart van de 17e eeuw; een buste van Sint-Blasius uit het 1e kwart van de 18e eeuw; en een 18e-eeuwse communiebank. Verder neogotisch interieur. Een grafzerk bevat de tekst: Bewonderingsvolle nagedachtenisse van den eerweerdigen Heer Albrecht-Lodewijk Horael in 1761 't Alveringhem geboren, in 1786 't Yper priester gewijd en kapelaan te Dickebusch benoemd binst den beloken tijd (van einde 1797 tot begin 1801) in een schure gestorven en hier ’s nachts voor Onze-Lieve-Vrouw altaar begraven. Zalig zij die vervolging lijden om de rechtvaardigheid want hunner is het Rijk der Hemelen Matth. V. 10.
Sint-Vedastuskerk (Reningelst)

De Sint-Vedastuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Poperinge behorende plaats Reningelst, gelegen aan het Reningelstplein 4A. Geschiedenis Omstreeks 1200 werd hier een romaans basilicaal kerkgebouw opgericht, waarvan nog de basis van de vieringtoren en de westgevel overblijfselen zijn: deze zijn uitgevoerd in ijzerzandsteen. Deze werd later uitgebouwd tot een gotische hallenkerk. Omstreeks 1500 werd een laatgotisch koor en zijbeuken aangebouwd. In 1583 werd de kerk door de beeldenstormers in brand gestoken. In 1623-1624 was de kerk weer hersteld. In 1754 werd een zeskantig traptorentje aangebouwd. In 1896 werd een sacristie aangebouwd en werd een zijkoor vergroot. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk, uitgevoerd in gele en rode baksteen, met toepassing van ijzerzandsteen in de westgevel, dat van de voormalige romaanse kerk afkomstig is. Er bevinden zich metselaarstekens op de muren. Er is een vierkante vieringtoren. Interieur Het Sint-Jozefaltaar en het zuidelijk zijaltaar zijn van omstreeks 1750. De communiebank is van 1749. Het orgel werd gebouwd in 1780-1781 door J.J. vander Haeghen, zijn zoon, en P.H. Gobert. In 1885 werd in de orgelkast een nieuw instrument gebouwd door Ph. Forrest. Het marmeren doopvont is 17e-eeuws. Marmeren platen gedenken de moord op de pastoors in 1567 door de beeldenstormers. Van 1640 is het schilderij: Onze-Lieve-Vrouw met Kind schenkt de rozenkrans aan de Heilige Dominicus Guzman. De Marteldood van de Heilige Sebastiaan is een schilderij uit het vierde kwart van de 17e eeuw uit de school van Frans Francken. Een Heilige Sebastiaan wordt met pijlen doorboord is van Desremaux (1695). Een Aanbidding der Wijzen is uit de school van Quellin (1e kwart 18e eeuw). Een De Evangelisten is uit de school van Rubens (4e kwart 17e eeuw). Er is een 16e eeuw beeld van de heilige Paphnutius, een beeld van de Heilige Jozef met Kind (1e kwart 18e eeuw) en een buste van Sint-Vedastus (18e eeuw).
Maison des Récollets

La maison des Récollets est un immeuble classé situé dans le quartier d'Outremeuse à Liège en Belgique. Localisation La façade principale de la maison des Récollets se situe au no 12 de la rue Fosse-aux-Raines, à l'angle de la rue des Récollets, au cœur du quartier d'Outremeuse. Elle fait face à l'église Saint-Nicolas. Histoire La maison date vraisemblablement de la fin du XVIIIe siècle. Elle était une dépendance de l'ancien couvent des Récollets que l'on peut encore voir rue Georges Simenon. En 2017, la maison a été restaurée et les briques ont été peintes en couleur sang de bœuf à l'instar de plusieurs constructions patrimoniales liégeoises comme le palais Curtius ou l'hôtel de ville. Description La façade avant en brique compte trois travées et deux niveaux (un étage + un étage mansardé). La travée centrale est construite en ressaut et est surmontée d'un fronton triangulaire incorporant une niche occupée par une statue de la Vierge. La travée centrale ainsi que les angles des travées et de la façade latérales sont constitués d'imposantes harpes d'angle en pierre calcaire. La façade latérale donnant sur la rue des Récollets est assez étroite, mesurant une largeur d'à peine 3 m. Les deux façades sont constituées de baies vitrées à croisée, ces dernières étant un ajout postérieur. Celle du rez-de-chaussée de la travée de droite ainsi que la baie d'imposte au-dessus de la porte d'entrée ont été restaurées en 2017. Classement La maison des Récollets (façade principale et retour sur la rue des Récollets, toitures et cage d'escalier du XVIIIe siècle rue Fosse-aux-Raines, no 12) est reprise sur la liste du patrimoine immobilier classé de Liège depuis 1992. Références Voir aussi Articles connexes Patrimoine religieux de Liège Outremeuse Lien externe Inventaire régional du patrimoine en Wallonie Portail de Liège Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la protection du patrimoine
Mesen

Mesen (francès Messines, picard Messène) és un municipi belga de la província de Flandes Occidental a la regió de Flandes. És un dels municipis amb facilitats lingüístiques. Evolució demogràfica Font:NIS Localització a. Wijtschate (Heuvelland) b. Warneton (Comines-Warneton) c. Ploegsteert (Comines-Warneton)
Mesen

Mesen (francouzsky Messines) je malé město v arrondissementu Ypry v belgické provincii Západní Flandry. Na ploše 3,58 km² žije přibližně 1 100 obyvatel. Mesen je nejmenší město se statusem města v Belgii a jeho partnerským městem je Featherston na Novém Zélandu. Město leží na křižovatce silnic N314 a N365 v nadmořské výšce cca 64 m n. m. Během první světové války proběhly v okolí města tři rozsáhlé operace, mezi nimi čtvrtá bitva u Yper. V blízkosti města se nachází památník padlých irských vojáků (Iers Vredespark), který byl v roce 2023 zařazen jako součást pohřebních a pietních míst první světové války mezi památky Světového dědictví. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Mesen na Wikimedia Commons Oficiální stránky (nizozemsky) (francouzsky)
Mesen (Belgien)

Mesen (französisch Messines, wallonisch Messene bzw. Mèssène) ist eine belgische Stadt in der Region Flandern. Sie gehört zur Flämischen Gemeinschaft, der Provinz Westflandern und zum Kreis Ypern. Mesen ist eine Fazilitäten-Gemeinde. Geographie Mit einer Bevölkerung von weniger als 1000 Einwohnern ist Mesen eine der kleinsten Städte Belgiens. Darüber hinaus ist sie – wie Baarle-Hertog und Ixelles/Elsene – in zwei nicht miteinander verbundene Teile (Exklaven) getrennt. Geschichte Das Kloster Mesen/Messines wurde im 11. Jahrhundert von der heiligen Adela von Messines gegründet († 8. Januar 1079), die hier auch begraben wurde. Adelheid war eine Tochter des französischen Königs Robert der Fromme und Schwiegermutter Wilhelms des Eroberers, auch Wilhelm I. (England) genannt. Die Stadt erreichte ihren Zenit im 12. und 13. Jahrhundert – wie Lille, Ypern und Brügge auch – aufgrund der Tuchindustrie. Im Ersten Weltkrieg war der südlich von Ypern gelegene Ort von strategischer Bedeutung, da ein kleiner Höhenzug in seiner Nähe verläuft. Der Ort wurde so im Verlaufe der Schlachten um Ypern völlig zerstört und nach dem Krieg an derselben Stelle wieder aufgebaut. Die Landschaft um die Stadt wurde besonders durch die Schlacht von Messines (siehe Momentaufnahme) durch Sprengtrichter, die bis heute sichtbar sind, gezeichnet. Soldatenfriedhöfe und Denkmäler für die zahlreichen verschollenen Soldaten zeugen von den Opfern der Kämpfe. Die Explosion von 19 Minen, mit insgesamt rund 400 Tonnen Sprengstoff, den die Briten am 7. Juni 1917 zündeten, war die bisher größte und lauteste konventionelle Explosion der Menschheitsgeschichte. Fast 10.000 deutsche Soldaten wurden dabei innerhalb von Sekunden getötet. Städtepartnerschaften Seit 1975 besteht eine Städtepartnerschaft zwischen Mesen und der neuseeländischen Stadt Featherston. Trivia Vor etwa 100 Jahren wurde Mesen noch Meesen geschrieben. Lübeck, dessen Regiment im April 1918 dort kämpfte, benannte später eine seiner Kasernen als Meesen-Kaserne. Die Kaserne als solche und somit der Name existieren heute nicht mehr. Fast alle Unterkunftsgebäude existieren allerdings mit ziviler Nutzung immer noch. Das Gelände wird noch heute allgemein als Meesenkaserne bezeichnet. Die Straße um den ehemaligen Exerzierhof trägt ebenfalls noch den Namen Meesenring. Man nimmt an, dass mindestens vier nicht detonierte Minen aus dem Ersten Weltkrieg existieren, die größte davon direkt unter einem Bauernhof. Da die Gänge aber mittlerweile eingestürzt oder mit Wasser gefüllt sind, kann man heute nicht mehr zu dem Sprengstoff gelangen, um ihn zu entschärfen. Weihnachten 1914 war der Gefreite Adolf Hitler als Ordonnanz und Melder des Königlich Bayerischen 16. Reserve-Infanterie-Regiments in Mesen. Persönlichkeiten Emmanuel de Neckere (1893–1942), geboren in Mesen, katholischer Geistlicher, Widerstandskämpfer gegen den Nationalsozialismus. Weblinks Website der Stadt Mesen Mesen – Bilder und Karten Einzelnachweise
Mesen

Mesen (Dutch: [ˈmeːsə(n)] ; French: Messines [mɛsin], historically used in English) is a municipality and city located in the Belgian province of West Flanders. On 1 January 2006, Mesen had a total population of 988. The total area is 3.58 km2 which gives a population density of 276 inhabitants per km2. The municipality comprises only one main settlement, the town of Mesen proper. An exclave to the west of the main territory is surrounded by the municipalities of Heuvelland and Comines-Warneton. Villages neighbouring the municipality: a. Wijtschate (in the municipality of Heuvelland) b. Warneton (in the municipality of Comines-Warneton) c. Ploegsteert (in the municipality of Comines-Warneton) Mesen is the smallest city in Belgium. It is a municipality with language facilities. Mesen is twinned with Featherston in New Zealand in part due to the location of the New Zealand World War I Memorial, which has annual Anzac Day commemorations on 25 April. History In 1062, Adela, wife of Baldwin the Pius, count of Flanders, translated the bones of Saint Sidronius from Rome to Messines. Three battles were fought over the town during World War I (1914–1918): Battle of Messines (1914) Battle of Messines (1917) and Mines in the Battle of Messines Battle of the Lys (1918) References External links Media related to Mesen at Wikimedia Commons Official website – in (in English, French, and Dutch)
Mesen

Mesen es una comuna de la región de Flandes, en la provincia de Flandes Occidental, Bélgica. A 1 de enero de 2018 tenía una población estimada de 1040 habitantes.​ Geografía Se encuentra ubicada al oeste del país, cerca de la frontera con Francia. Demografía Evolución Todos los datos históricos relativos al actual municipio, el siguiente gráfico refleja su evolución demográfica. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Mesen.
Mesen

Mesen (in francese Messines) è un comune belga di 1 040 abitanti, situato nella provincia fiamminga delle Fiandre Occidentali. Mesen è il comune più piccolo con titolo di città in Belgio. Fa parte dei comuni a facilitazione linguistica. Voci correlate Battaglia di Messines (1914) Battaglia di Messines (1917) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Mesen Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su mesen.be.
Mesen

Mesen (fr. Messines, pcd. Messène, vls. Mêesn) – miasto w północno-zachodniej Belgii, w Regionie Flamandzkim, w prowincji Flandria Zachodnia, w okręgu Ieper. Jest zamieszkiwane przez 1075 mieszkańców (1 stycznia 2024) na powierzchni 3,60 km². Pod względem liczby mieszkańców jest najmniejszym miastem w kraju, a pod względem powierzchni najmniejszym w Walonii. Demografia Podział administracyjny W skład miasta nie wchodzi żadna dzielnica (deelgemeente). Współpraca Miejscowości partnerskie: Featherston, Nowa Zelandia Lede, Flandria Wschodnia Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona miasta