NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Bonifatiuskerk (Munte)

De Sint-Bonifatiuskerk in de Belgische deelgemeente Munte is een kerkgebouw in neoromaanse stijl, toegewijd aan Bonifatius. De kerk werd ingewijd op 15 juni 1868 door bisschop Hendrik Frans Bracq, die de kerk aan de Torrekensstraat met haar oud kerkhof verving en in 1888 werd gesloopt. Ook de oude kerk had Bonifatius als patroonheilige. Bouwgeschiedenis De bouw van de driebeukige kerk met zes traveeën, meer oostwaarts gelegen, aan de rand van de dorpskom, ging samen met de aanleg van een marktplein in Munte in het laatste deel van de 19e eeuw. Ze domineert het dorpsbeeld dat landelijk is gebleven. Plannen voor de bouw van deze kerk waren er al vanaf 1858. Het definitieve plan werd in 1863 goedgekeurd en de opdracht voor de uitvoering ging naar architect Edmond de Perre-Montigny. Wanneer exact werd begonnen met de bouw is niet bekend. De kerk draagt het jaartal 1865 in haar cijferankers. Bij drie herschilderingen van het interieur tijdens de tweede beeldenstorm tussen 1954 en 1999 ging het oorspronkelijk uitzicht verloren, onder meer van de decoratieve neogotische polychromie. Die bleef wel bewaard in het priesterkoor. Men ging zo ver dat men de gewelven en muren bekleedde met tassopapier. In 1955 werden de verdwenen beelden in de voorgevel van de kerk vervangen door twee oude beelden afkomstig uit een kapel van Lede, namelijk van Onze-Lieve-Vrouw van Smarten en de Heilige Johannes aan het kruis. Sinds de tachtiger jaren van de 20e eeuw gaat in Munte en in de kerk een Sint-Hubertusviering door. De kerk is in 2017 onttrokken aan de eredienst en krijgt een nieuwe functie. Afbeeldingen
Sint-Martinuskerk (Velzeke)

De Sint-Martinuskerk van Velzeke (Zottegem) is een kerkgebouw, toegewijd aan Martinus van Tours. De parochie behoort tot het Bisdom Gent. Bouwgeschiedenis Deze belangrijke kerk kent een complexe geschiedenis. Haar oorsprong gaat terug tot de Karolingische tijd (vóór het jaar 1000) en was dus pre-romaans; het is daardoor een van de oudste bewaarde kerken van Vlaanderen . Het patronaatsrecht was in 963 in het bezit van de benedictijnen van de intussen verdwenen abdij van Saint-Vanne van Verdun, en in 1065 van de abdij van Hasnon, dicht bij Valenciennes, hoogstwaarschijnlijk door toedoen van Boudewijn VI van Vlaanderen. Andere bronnen vermelden de kerk op het einde van de 10e eeuw in het bezit van Godfried van Verdun die markgraaf was van het markgraafschap Ename. Rond 965 werd een stenen kerk (en vermoedelijk ook een paleisgebouw) opgetrokken. Het lange priesterkoor doet vermoeden dat vlakbij kanunniken woonden die de eredienst en de administratie verzorgden . De Ottoonse kerk uit circa 950 werd later geïntegreerd in de middeleeuwse constructie . In de 11e eeuw stond hier een romaanse zaalkerk waarvan het priesterkoor recht was en dat in de 12e eeuw uitgebreid werd met een halfronde apsis. Een verbouwing in de 13e eeuw behield het romaans koor en richtte in de 13e eeuw een gotische toren aan de westzijde op, een dwarsbeuk van twee traveeën die in de 15e eeuw werd afgebroken. Na een brand in 1728 werd de kerk hersteld. De sacristie aan de zuidzijde uit 1606 werd totaal verbouwd in 1774. In 1798-1799 (Franse Tijd in België) werden als represaille voor de Boerenkrijg de kerkklokken verwijderd en verbrijzeld . Aan het begin van de 17e eeuw werd het schip en de zijbeuken onder één dak gebracht. De toren vertoont aan de oostzijde nog de sporen van de oude dakhelling. In het begin van de 19e eeuw verlaagde men de zijbeuken en de vensters ervan en werd het interieur aangepast. In 1937 werden dak en toren hersteld en werd naast de toegang een Sint-Martinus ingemetseld met de namen van de gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Bij grondig onderzoek van het koor werden Ottoonse fresco's teruggevonden, waaronder bloemenmotieven. In 2000 werd het interieur gerenoveerd. Sinds 2024 worden het dak en de kerktoren gerestaureerd. De kerk is een etappe van de Francia Media Heritage Route. Afbeeldingen
Église Notre-Dame-de-l'Assomption d'Anderlecht

L’église Notre-Dame-de-l’Assomption (en néerlandais : Onze Lieve Vrouw Hemelvaart) est un édifice religieux catholique sis au 105 rue Adolphe Willemyns, à Anderlecht (Bruxelles). L’église qui date de 1956 se caractérise par une façade neutre et discrète, dans l’alignement des autres bâtiments de la rue. En effet, celle-ci regroupe également plusieurs appartements qui sèment le doute sur son statut de lieu culturel. Seule une croix se trouvant au-dessus du porche d’entrée la distingue des autres maisons de la rue. L’église est paroisse catholique. Les offices religieux sont célébrés dans les deux langues, français et néerlandais. L'église est l'œuvre des architectes Hendrickx et Stevens, elle est de style moderniste d'après-guerre. Étant donné que l'archevêque avait déjà donné son autorisation, le 10 décembre 1954, pour la création d'une nouvelle paroisse sous le nom de Notre-Dame de l'Assomption à Anderlecht, et qu'un arrêté royal avait également été promulgué le 31 octobre 1955, qui, après avis de la commune d'Anderlecht et de la députation permanente de la province de Brabant, autorisait l'établissement de cette église paroissiale, la première pierre est posée le 8 décembre 1955 et l'édifice est inauguré le 21 septembre 1956. Une particularités de cette église est l'absence de clocher, de portique sculpté et de vitraux. Elle est inscrite à l'inventaire le 19 août 2024. Notes et références Références Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail du catholicisme Portail de Bruxelles
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Anderlecht)

De Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk is een rooms-katholiek kerkgebouw te Anderlecht, gelegen aan de Adolphe Willemynsstraat 105. Het gebouw dateert uit de 2e helft van de 20e eeuw en heeft een weinig opvallende gevel. Slechts een eenvoudig kruis boven het ingangsportaal verraadt dat het om een kerkgebouw gaat.
Heilig Sacramentskerk (Elsene)

De Heilig Sacramentskerk (Frans: Église du Saint-Sacrement) is een kerkgebouw in de Belgische gemeente Elsene in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, gelegen aan de Waversesteenweg 205. Het betreft een bakstenen basilicale neogotische kruisbasiliek, uitgevoerd in baksteen. Het bouwwerk heeft geen toren, maar wel is er een vieringtorentje. Kenmerkend zijn het vooruitgeschoven portaal en het roosvenster in de voorgevel. De kerk werd gesticht in 1874 voor de Congregatie van het Allerheiligst Sacrament. In 1883 werd ze enigszins verbouwd en in 1974 werd ze gerestaureerd, evenals in 2011.
Gemeentehuis van Elsene

Het gemeentehuis van Elsene (Frans: Maison communale d'Ixelles) is een 19e-eeuws gebouw in de Belgische gemeente Elsene in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het gebouw staat aan het Fernand Cocqplein. Geschiedenis De eerste naam van het gebouw was Pavillon Malibran, naar de befaamde prima donna Maria Malibran die het in 1833 liet optrekken. Ze was op dat ogenblik verwikkeld in een aanslepende echtscheiding en zou pas in 1836 kunnen trouwen met haar nieuwe geliefde, de Belgische vioolvirtuoos Charles de Bériot. Hij was eigenlijk degene die in 1833 architect Charles Vander Straeten belast had met de bouw van het neoclassicistische landhuis in Elsene, waar ook Malibrans moeder Joaquina en haar zus Pauline kwamen inwonen. Na de dramatische dood van La Malibran leerde Bériot in 1840 zijn nieuwe vrouw Maria Huber kennen, met wie hij verhuisde haar het Hôtel de Bériot in Sint-Joost-ten-Node. Hij behield het huis in Elsene als een campagne. In 1849 deed de met een oogkwaal kampende musicus zijn beide woningen van de hand. De gemeente Elsene kocht het Pavillon Malibran voor 82.500 frank en maakte van de driehoekige tuin openbare ruimte, het huidige Fernand Cocqplein. Er kwam een uurwerk op het dak en een gevangenis in de kelders. Later gaven meer ingrijpende bouwcampagnes gestalte aan de gewijzigde bestemming (toevoeging van een langgerekte achterbouw in de jaren 1860-1870 en van een politiecommissariaat in 1890; gevelopsmuk en lokettenzaal in 1905-10). Beschrijving De raadzaal heeft een interieur ontworpen door Jules Brunfaut (1892-94) en een buste van Malibran door Jacques Jaquet. De muurdecoratie van Alphonse Boelens dateert uit 1910. Externe link Voormalig pavillon Malibran, huidig gemeentehuis (Inventaris Bouwkundig Erfgoed) Literatuur Het Malibran-paviljoen van Elsene, 2015, ISBN 9782871433118
Heilige-Familiekerk (Schiplaken)

De Helige-Familiekerk is de voormalige parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Boortmeerbeek behorende plaats Schiplaken, gelegen aan de Bieststraat 304. De kerk werd gebouwd in 1907 en werd geschonken door Georges Terlinden. In 1914 brandde de kerk af en in 1921-1922 werd hij herbouwd. Op 26 november 2022 werd de kerk onttrokken aan de eredienst. Hij kreeg een sociaal-culturele bestemming, onder meer als bibliotheek. Het is een neogotische bakstenen basilicale kruiskerk met voorgebouwde toren. De kerk is naar het zuidoosten georiënteerd.
Sint-Martinuskerk (Weerde)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Zemst behorende plaats Weerde, gelegen aan de Dorpsstraat. Gebouw De westtoren is in romaans-gotische overgangsstijl en deze heeft een hoge ingesnoerde naaldspits. In de 18e eeuw werd een classicistisch kerkgebouw opgericht. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk vrijwel geheel vernield en in 1925 werd een neogotische kerk gebouwd met behoud van de westtoren. Het geheel werd gebouwd in zandsteen. Interieur De kerk bezit een gotisch Mariabeeld uit de 16e eeuw. Een 17e-eeuws schilderij verbeeldt: Jezus met Martha en Maria. De glas-in-loodramen zijn van 1937.
Begraafplaats van Wielsbeke

De Begraafplaats van Wielsbeke is een gemeentelijke begraafplaats in de Belgische gemeente Wielsbeke (West-Vlaanderen) en ligt op de vroegere plaats van de Sint-Laurentiuskerk die in 1940 afbrandde maar later op een andere plek heropgebouwd werd. De ligging is ongeveer 550 m ten zuidoosten van het centrum van de gemeente, dicht bij een oude meander van de Leie. De begraafplaats is langs de straatzijde met een lage bakstenen muur afgeboord, en aan de andere zijden door hagen begrensd. Het oudste centrale gedeelte van deze begraafplaats is eivormig en is toegankelijk via de kapel of enkele zijingangen. Het portaal van de vroegere kerk is geïntegreerd in de ingang van deze kapel. Aan de westzijde ligt het graf van de Zusters van O.-L.-Vrouw der Zeven Weeën. Ten noorden van het centrale gedeelte ligt een rechthoekig perk waar vroeger de pastorietuin lag. Hier bevinden zich recente graven. Ten zuiden ligt een nieuw trapeziumvormig deel, grotendeels nog ongebruikt. Aan de noordzijde van de begraafplaats ligt het erepark voor 17 burgerslachtoffers uit beide wereldoorlogen. In het midden van de begraafplaats bevindt zich de graftombe van baron Maurice Van der Bruggen. De tapijtfabrikant Roger De Clerck ligt hier begraven in de familiekelder. Britse oorlogsgraven Op de begraafplaats liggen drie Britse gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Het zijn drie leden van het Royal Flying Corps die sneuvelden op 28 juli 1917. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan daar vermeld onder Wielsbeke Communal Cemetery. Externe links Gemeentelijke begraafplaats in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed Wielsbeke Communal Cemetery op de website van de CWGC.
Falaën Castle

Falaën Castle is a château-ferme, or fortified farmhouse, in the village of Falaën, municipality of Onhaye, province of Namur, Wallonia, Belgium. The castle was built between 1670 and 1673 by the Polchet Family to protect themselves from traveling bands of brigands. In the 18th century it was passed to Coppin family. It was then held for another two centuries until being sold to the Delhaye Family, sometime during the 20th century. See also List of castles in Belgium List of protected heritage sites in Onhaye References External links Media related to Château-ferme de Falaën at Wikimedia Commons
Château-ferme de Falaën

Le château-ferme de Falaën est une ancienne demeure fortifiée de Belgique située en Wallonie dans le village de Falaën, section de la commune d’Onhaye en province de Namur. Le château a été bâti par la famille Polchet entre 1670 et 1673. Il s’agissait à l’origine d’un vaste quadrilatère défendu par quatre tours d’angle et une tour-porche munie d’un pont-levis comme la petite bourgeoisie terrienne élevait à cette époque pour se protéger des bandes de pillards. Au XVIIIe siècle, le château-ferme passe à la famille Coppin. Il reste en sa possession pendant deux siècles. Grâce à la popularité de cette famille, le château traverse sans encombre la période révolutionnaire. Il n’est revendu qu’au milieu du XXe siècle à la famille Delhaye. L'édifice a perdu une tour, ses douves, son pont-levis et une partie des bâtiments fermant le côté sud. Dans la cour se trouve une colonne pilori, ce qui est rare dans une ferme-château. Voir aussi Article connexe Liste de châteaux belges par province Lien externe Le site internet du village de Falaën Portail des châteaux Portail des musées Portail de la province de Namur
Kasteelhoeve van Falaën

Het Kasteel van Falaën is een versterkte kasteelboerderij, gelegen in Falaën in de provincie Namen. Het kasteel werd gebouwd door de familie Polchet tussen 1670 en 1673. Het was oorspronkelijk een groot vierhoekig gebouw, verdedigd door vier hoektorens met een poortgebouw uitgerust met een ophaalbrug. Zo beschermde de burgerij zich in die tijd tegen bendes van plunderaars. In de achttiende eeuw ging de kasteelhoeve over naar de familie Coppin. Het kasteel bleef gedurende twee eeuwen in hun bezit. Dankzij de populariteit van deze familie kwam het kasteel ongeschonden door de revolutionaire periode. In de twintigste eeuw werd het kasteel verkocht aan de familie Delhaye. Eén toren, de gracht, de ophaalbrug en een deel van de gebouwen aan de zuidkant zijn verdwenen. Op de binnenplaats is een schandpaal te zien. Dit komt zelden voor bij een herenhuis. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Namen (provincie)
Falnuée Castle

Falnuée Castle (French: Château-ferme de Falnuée is a château-ferme (castle farm) in Mazy, in the municipality of Gembloux, province of Namur, Wallonia, Belgium. It is now a golf clubhouse. See also List of castles in Belgium References External links "Château-ferme de Falnuée, Mazy". panoramio.com. Archived from the original on 2014-08-09. — picture of the castle.
Kasteelhoeve van Falnuée

De Kasteelhoeve van Falnuée is gelegen aan de samenvloeiing van de rivieren Orneau en Ligne in Mazy, een dorp 6 kilometer ten zuiden van de stad van Gembloers (Frans: Gembloux) in provincie Namen. Etymologie Falnuée lijkt te ontleend te zijn het Latijnse woord fagus (beuk). Falnuée is in de loop van de geschiedenis ook bekend als: Faunwez, Faunoué en Villers-sur-Onon. Geschiedenis in de tweede helft van de dertiende eeuw, waarschijnlijk 1285 wordt een donjon gebouwd. De eerste schriftelijke verwijzing is van 1343. Gelegen op de grens van het hertogdom Brabant en het graafschap Namen maakt de donjon van Falnuee deel uit van de verdediging van het graafschap Namen. Falnuee, net als alle andere kastelen en versterkingen, verloor haar militaire waarde tijdens de eenmaking door Filips de Goede tot de Bourgondische Nederlanden in begin van de vijftiende eeuw Aan het begin van de dertiende eeuw was Falnuee nog geen ondergeschikt land. Het land komt in het bezit van Henry van Falnuee. Graaf Willem I van Namen geeft Henry het recht om te vissen in de rivieren: de Orneau, Vichenet van Falnuee en de Ligne, hout te winnen in de bossen van St. Martin van Falnuee. Op 31 maart 1344 wordt het land een leengoed. Falnuee wordt heer van Falnuee. Het landgoed omvat 120 bonniers landbouwgrond en 45 bonniers bos. (een bonnier is een oppervlaktemaat, één bonnier in Namen is 9461 m²). De boeren van de plaats waren een pint van haver en een kip met Kerstmis schatplichtig aan hun landheer (Een pint is een beetje minder dan een halve liter). Op 10 april 1456 wordt, door beslaglegging op het landgoed, John van Trivières, bastaard van de graaf van Namen, eigenaar. Zijn nakomelingen hielden het domein tot het midden van de zeventiende eeuw. In 1651 werd het landhuis gekocht door Agnes Davre, dame van Mielmont, vervolgens De Franquen en in 1715 Peter Roose, baron de Leeuw en heer van Spy. In het midden van de achttiende eeuw wordt het landhuis eigendom van de familie Coloma. In de negentiende en twintigste eeuw is de kasteelhoeve uitsluitend gebruikt voor de landbouw. De gebouwen werden geklasseerd in 1976. In 1987 worden de gebouwen gerenoveerd en het omliggende land veranderd in een golfterrein. Gebouw De kasteelhoeve bestaat uit een donjon uit dertiende eeuw, een herenhuis uit de zeventiende eeuw en een toren en stallen uit de achttiende eeuw. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Namen (provincie)
Château-ferme de Moriensart

Le château ferme de Moriensart, sis en Wallonie à Céroux-Mousty, un village du Brabant wallon faisant partie de la commune de Ottignies-Louvain-la-Neuve (Belgique), est un château de plaine belge dont l’origine remonte à la première moitié du XIIIe siècle. Histoire À l’origine une puissante tour romane est construite pour Arnould Ier de Limal vers 1220. En 1511, le donjon devient la propriété de la famille Ferry et passe à celle des Le Vasseur au cours du même siècle. Au XVIIe siècle, le domaine fortifié passe aux Coloma. Ce sont eux qui couronnent le donjon d’un toit de style gothique de forme pyramidale agrémenté de trois lucarnes à pignon et cantonné de quatre tours d’angle polygonales en briques et pierres bleues. Ils étaient également propriétaires du château de Moriensart à Ransbeek, château dont il ne reste plus rien. Au XVIIe siècle, des bâtiments formant une basse-cour non fermée sont déjà présents. Ils sont toutefois détruits par un incendie au XVIIIe siècle et reconstruits en fin du même siècle. Au XIXe siècle, ils sont agrandis et prennent à ce moment l’aspect de ferme en carré qu’ils ont gardé jusqu’à ce jour. Aujourd'hui Habité de nos jours comme il l’était jadis, il est un rare exemple de demeure privée en ce type d’édifice dans le Brabant. Alvaux, Walhain, Opprebais, Corbais, Sombreffe lui répondent dans la proximité, mais leurs donjons sont vides. Le donjon est classé au patrimoine majeur de Wallonie. Sources 1. http://www.chateauxdebelgique.eu/brabantW/Moriensart.aspx Voir aussi Liste des châteaux belges Liste des châteaux belges par région Liste du patrimoine immobilier classé d'Ottignies-Louvain-la-Neuve Notes et références Liens externes Site du Château de Moriensart Photos et infos sur le château de Waha via Châteaux de Belgique Portail des châteaux Portail du Brabant wallon
Kasteel van Moriensart

De kasteelboerderij van Moriensart (Frans: Château-ferme de Moriensart) ligt in het dorp Céroux-Mousty in de gemeente Louvain-la-Neuve in de Belgische provincie Waals-Brabant. Het is een kasteel waarvan de oorsprong teruggaat tot de eerste helft van de 13de eeuw. Geschiedenis De oorspronkelijk machtige romaanse donjon werd gebouwd door Arnould I van Limal in 1220. In 1511 wordt de toren eigendom van de familie Ferry en later in dezelfde eeuw van de familie Le Vasseur. In de 17de eeuw wordt de familie Coloma eigenaar. Het zijn zij die de toren voorzien van een gotisch dak met drie dakkapellen en vier hoektorens. In de 17de eeuw vormen de gebouwen reeds een U-vormige open binnenplaats. Ze worden echter verwoest door een brand in de 18de eeuw en herbouwd aan het eind van dezelfde eeuw. In de 19de eeuw wordt de kasteelhoeve vergroot en neemt tot op de dag van vandaag de vorm aan van een vierkantshoeve.
Castello Bilquin-de Cartier

Il castello Bilquin-de Cartier è una rocca del XVII secolo situata all'interno della giurisdizione della frazione di Marchienne-au-Pont, ora nel comune di Charleroi, nella provincia dell'Hainaut, Vallonia, Belgio. Il castello è stato classificato come importante sito per il patrimonio culturale della Vallonia nel 1980. Note Bibliografia Le patrimoine monumental de la Belgique, Liegi, Editions Mardaga, 1988. ISBN 2-8021-0086-6, 9782802100867 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello Bilquin-de Cartier
Charle-Albertkasteel

Het Charle-Albertkasteel, ook wel Vlaams Huis genoemd (Frans: Château Charle-Albert of Maison flamande), is een kasteel in Watermaal-Bosvoorde. Architect Charle-Albert (kunstenaarsnaam van Albert Charle) bouwde het voor zichzelf (1870-1887) in Neo-Vlaamse-renaissance. Het wordt beschouwd als het eerste voldragen ontwerp in die stijl, met de typische polychromie en het volumespel van torentjes, erkers en trapgevels. Belgisch premier Paul van Zeeland woonde er van 1933 tot 1973. In de Tweede Wereldoorlog had het gebouw zwaar te lijden onder bombardementen. Na branden in 1981 en 1986 was het kasteel sterk afgetakeld. Het werd in 1988 beschermd en in 2012-2014 gerenoveerd tot kantoorruimte (met conciërgewoning). De ingrijpende restauratie herstelde het goed in zijn oorspronkelijke staat en werd voor 80% bekostigd door het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.
Château Fond'Roy

Le château Fond'Roy est un des nombreux châteaux qui furent construits aux XIXe et XXe siècles dans la région de Bruxelles, mais un des rares qui furent conservés jusqu'à nos jours. Histoire Situé sur l'avenue du Prince d'Orange no 49-51 à Uccle, ce château fut construit par Jean Berckmans, agent de change de Saint-Gilles, en 1911. En 1919, il fut acheté par le notaire Albert Poelaert, neveu de l'architecte Joseph Poelaert, à qui nous devons le palais de justice de Bruxelles. À son décès, il passa en héritage à son épouse, Irma Vermeulen, en 1925. Vingt ans plus tard, la propriété fut transmise à ses neveux : Alexis et Liliane Vermeulen. En 1947, la famille Vermeulen revendit le bien à la compagnie d'assurances Royale Belge, qui transforma le domaine en centre sportif destiné à son personnel. En 1973, la compagnie d'assurance céda à son tour le domaine au président zaïrois Mobutu ou plutôt à sa femme qui en était la propriétaire légale. En 1997, celle-ci vendit la propriété à l'Office des propriétaires, société immobilière bruxelloise présidée par Stéphane Jourdain. Ce dernier y installa aussitôt le siège du Cercle de Lorraine. Le Cercle de Lorraine quitte finalement les lieux en 2010, pour s'installer plus près du centre de Bruxelles, à l'Hôtel de Mérode, place Poelaert. Bibliographie Pierre Stephany, Le monde de Pan. Histoire drôle d'un drôle de journal, 1945-2002, Bruxelles, Racines, 2002, p.300. Notes et références Articles connexes Famille Poelaert Albert Poelaert Cercle de Lorraine Uccle Liste des châteaux belges par région Portail de Bruxelles Portail des châteaux
Castello Fond'Roy

Il castello Fond’Roy (in francese château Fond'Roy) è un castello della Regione di Bruxelles-Capitale in Belgio, situato a Uccle, nella zona a sud di Bruxelles. È uno dei numerosi castelli che furono edificati nel XIX/XX secolo nella regione di Bruxelles, ma uno dei pochissimi che si conservano tuttora. Storia Il castello Fond'Roy fu costruito da Jean Berckmans, agente di cambio di Saint-Gilles, nel 1911. Nel 1919, fu acquistato dal notaio Albert Poelaert, nipote dell'architetto Joseph Poelaert, che progettò il Palazzo di Giustizia di Bruxelles. Alla sua morte (1925), passò in eredità a sua moglie Irma Vermeulen. Vent'anni dopo, la proprietà fu ceduta ai suoi nipoti Alexis e Liliane Vermeulen. Nel 1947, la famiglia Vermeulen rivendette la proprietà alla compagnia d'assicurazioni Royale Belge, che la trasformò in centro sportivo per il suo personale. Nel 1973, la compagnia d'assicurazioni cedette la proprietà alla moglie del presidente Mobutu. La proprietà fu nuovamente venduta nel 1997 all'Office des propriétaires, società immobiliare brussellese presieduta da Stéphane Jourdain Questi vi stabilì la sede del Cercle de Lorraine, sede che nel 2010 fu però trasferita presso l'Hôtel de Mérode, place Poelaert, nel centro di Bruxelles. Da allora è utilizzato per attività private. Note Bibliografia Pierre Stephany, Le monde de Pan. Histoire drôle d'un drôle de journal, 1945-2002, Bruxelles, Racines, 2002, p.300. Voci correlate Uccle