NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Presqu'île de l'Ilal

Presqu'île de l'Ilal (Schiereiland Ilal, "Ilal Peninsula") is a small peninsula and nature reserve in the Meuse river, located in the Dutch municipality of Eijsden-Margraten near Oost-Maarland, on the border with Belgium. It forms part of the larger Eijsder Beemden nature reserve. The peninsula was one of several parcels of land exchanged between Belgium and the Netherlands on 1 January 2018, in the first peaceful border adjustment between the two countries since the Treaty of Maastricht in 1843. History Under the Treaty of London (1839), the area belonged to the Kingdom of Belgium, as it lay on the western (Belgian) bank of the Meuse. Between 1970 and 1979, however, the river was straightened for flood control and navigation. This left Ilal as a peninsula on the eastern bank, physically connected to Dutch territory but legally still Belgian. Access from Belgium became impractical, as no bridge connects Lanaye (Ternaaien) on the Belgian side to Eijsden in the Netherlands. The situation created unusual law enforcement problems: Dutch officials lacked jurisdiction, while Belgian authorities could only reach the area by boat. The peninsula became known locally as a vrijplaats (lawless zone). Two other parcels were similarly affected: the smaller Presqu'île d'Eijsden to the south near Eijsden harbour, and Petit-Gravier, situated between the two near the canal locks at Lanaye. Petit-Gravier presented the reverse situation: Dutch territory that had become physically connected to Belgium. In June 2016, the Walloon and Dutch governments signed a memorandum of understanding to exchange these three territories between Visé (Belgium) and Eijsden-Margraten (Netherlands). The border correction took effect on 1 January 2018. Republic of Snoravia The peninsula has been claimed tongue-in-cheek as the "Republic of Snoravia" (Republiek Snoravia) by the Antwerp Moustache Club (Snorrenclub Antwerpen). The club staged a mock invasion in June 1987, during a period when both the Netherlands and the Walloon politician José Happart were disputing sovereignty over the area, and members have held an annual pilgrimage there ever since. When the territory was transferred to the Netherlands in 2018, King's Commissioner Theo Bovens of Limburg assured the club they would remain welcome. Bovens, himself a moustache wearer, was named the club's "Moustache of the Year" for 2023. See also Belgium–Netherlands border List of national border changes (1914–present) References External links (in French) La biodiversité en Wallonie: Presqu'île de l'Ilal – Walloon biodiversity database entry (in Dutch) Snorrenclub Antwerpen – official website of the Antwerp Moustache Club
Presqu'île de l'Ilal

Presqu'île de l'Ilal, schiereiland Ilal, is een natuurgebied bij Ternaaien (Lanaye), in de gemeente Eijsden-Margraten aan de Maas ten noordwesten van Oost-Maarland op de grens van België en Nederland. Het maakt als natuurgebied deel uit van de Eijsder Beemden. Geschiedenis Op grond van het Verdrag van Londen van 1839 hoorde dit gebied, dat indertijd aan de westzijde (Belgische kant) van de Maas lag, bij het Koninkrijk België. Door het rechttrekken van de Maas tussen 1970 en 1979 is Ilal een schiereiland geworden aan de oostkant van de Maas, geïsoleerd van België omdat er geen brug over de Maas tussen het Belgische Ternaaien en het Nederlandse Eijsden bestaat. Het zelfde geldt voor het kleinere zuidelijker gelegen Presqu'île d'Eijsden (bij de haven van Eijsden) en het omgekeerde voor het hiertussen gelegen Petit-Gravier (bij de sluis en het kanaal van Ternaaien). In 2016 hebben vertegenwoordigers van de Belgische (Waalse) en Nederlandse overheden afgesproken om de grens te wijzigen zodat deze drie gebieden worden uitgeruild tussen enerzijds Wezet (België) en anderzijds Eijsden-Margraten (Nederland). Op 1 januari 2018 werd de grens officieel gecorrigeerd. Trivia De Snorrenclub Antwerpen riep het schiereiland uit tot Republiek Snoravia en houdt er jaarlijks een bijeenkomst. Toen het schiereiland overgedragen werd aan Nederland verzekerde gouverneur Theo Bovens (zelf snordrager) dat de Snorrenclub welkom blijft, waarna hij in 2023 werd benoemd tot snor van het jaar. Zie ook Belgisch-Nederlandse grensbesprekingen
Fatih-moskee (Beringen)

De Fatih-moskee is een Turkse moskee in het Belgische Koersel in de woonkern Beringen-Mijn. Door de activiteiten van de Steenkoolmijn van Beringen trokken vele arbeiders naar deze werkgever. Zo ontstond ook een aanzienlijke Turkse gemeenschap. In 1994 werd de Fatih-moskee geopend, die de op een na grootste van België is. De moskee behoort tot het Turkse Diyanet. Ze is gebouwd in Ottomaanse architectuur en bezit twee minaretten van elk 26 meter hoog. De koepel heeft een hoogte van 16 meter. Hierin hangt een in Turkije vervaardigde massief koperen kroonluchter. De muren zijn bezet met azuurblauwe tegels. Het interieur is rijk en kleurig gedecoreerd. Er worden rondleidingen door de moskee georganiseerd. In juli 2017 besloot Vlaams minister Liesbeth Homans de erkenning van de Fatih-moskee in te trekken, omdat de moskee volgens haar "bevolkingsgroepen tegen elkaar opzet". De intrekking komt neer op een verlies van zo’n 50.000 euro subsidies, maar dat verandert in principe niet veel aangezien de imam nog steeds betaald wordt vanuit Turkije. Externe link Beringen Fatih Camii
Stadhuis van Borgloon

Het Stadhuis van Borgloon is een stadhuis in de Belgische stad Borgloon, gebouwd als herenhuis met hoektoren in 1680. Men stapt het stadhuis binnen via een rondboogarcade met zes traveeën. In deze arcade is een arduinen steen aangebracht met de titels van Robert Ernest d'Argenteau, een vroegere burggraaf van het kasteel van Loon. In de 11e eeuw stond hier een gebouw in Rijn-Westfaalse stijl als oudste verblijfplaats van de graven van Loon, vandaar Grevenhuis als alternatieve naam voor het stadhuis. In de middeleeuwen diende het stadhuis als vergaderplaats van de schepenbank, de gilden en ambachten. Het stadhuis vertoont alle elementen van de Maasstijl in Limburg: een bakstenen constructie, kruisvensters, hardstenen speklagen, steigergaten, venster- en deurlijsten in arduin of mergelzandsteen en ontlastingsbogen boven de ramen. De versiering is sober gehouden. De gevel is helder en eenvoudig ingedeeld. De trouwzaal verwijst naar het verleden van Loon: de glasramen tonen de wapenschilden van de tien Loonse steden (Borgloon, Beringen, Bilzen, Bree, Hamont, Hasselt, Herk-de-Stad, Maaseik, Peer en Stokkem). Verder vind je er glasramen met de blazoenen van het Heilige Roomse Rijk en van het Prinsbisdom Luik. Er is ook een 12e-eeuwse schatkist bewaard gebleven waarin de voorrechten van de stad en de gilden werden opgeborgen. Een foltertuig (een houten blok waarin handen en voeten werden vastgemaakt) dat gebruikt werd bij heksenprocessen is een ander overblijfsel uit het verleden. Het Mariabeeld, geplaatst in een nis op de hoek van het gebouw, verwijst naar het jaar 1676. De pest veroorzaakte toen de dood van 167 inwoners van Loon. Het stadhuis is een beschermd monument sedert 1935. Externe links Geschiedkundige Kring Daris Borgloon: Stadhuis Borgloon Agentschap Onroerend Erfgoed: Stadhuis Borgloon
Ypres Business Park

Ypres Business Park, anciennement connu sous le nom de Flanders Language Valley, est un parc d'activités situé au nord de la ville belge d'Ypres en Flandre-Occidentale. Le site est disposé en forme de spirale, rappelant l'intérieur d'une oreille interne. Une trentaine de bâtiments et infrastructures sont répartis de part et d'autre, ainsi que des plans d'eau, du gazon et des arbres. Histoire La technopole, créée à la fin des années 1990, s'étend sur environ 24 hectares. Elle est accessible via le Noorderring (N38), connecté à l'autoroute A19. Le site a été conçu comme une « vallée de la langue », sur le modèle de la Silicon Valley, autour de la société de technologie linguistique Lernout & Hauspie ainsi que d'autres entreprises apparentées. Cette zone a bénéficié d'exonérations fiscales, de garanties bancaires et de subventions de recherche de la part du gouvernement belge Dehaene II. Ypres Business Park a été inauguré par le prince Philippe de Belgique et le Premier ministre belge Jean-Luc Dehaene le 11 novembre 1998. Cette inauguration a suscité un engouement industriel dans le secteur informatique de la reconnaissance vocale, dans la région. L'intérêt s'est propagé jusqu'à la bourse de Wall Street. Plusieurs séminaires scientifiques portant sur le développement et le fonctionnement des intelligences artificielles y ont été organisés. En 2000, la Flanders Language Valley envisageait d'accueillir une cinquantaine de compagniessur le site. En 2001, ce parc est déclaré en faillite pour plusieurs dizaines de millions d'euros. Les habitants d'Ypres qui avaient investi ont perdu leurs économies . Les années suivantes, les bâtiments sont restés à l'abandon. En 2007, le site attire plusieurs acheteurs potentiels. L'année suivante, deux entreprises flamandes proposent de racheter le terrain pour y développer leurs activités économiques. Entre 2015 et 2018, les autorités régionales ont entrepris de réaménager le terrain et d'y installer des équipements publics et privés. Documentaire Le documentaire Planète finance, épisode Les flambeurs d'actions, est réalisé en 2022 par Marije Meerman. Il aborde le scandale financier entourant Lernout & Hauspie ainsi que la désertification du site Flanders Language Valley. Bibliographie (nl) Piet Joostens, « Notre chère cause flamande : Over francofiele Vlamingen & flamingante francofonen » [« Notre chère cause flamande : À propos des Flamands francophiles et des francophones flamingants »], Yang : Flanders Language Valley Revisited. Dossier « Over de Vlaamse literatuur zoals zij was, is en ooit nog zal zijn », 37e année no 4,‎ décembre 2001, p. 483-495. René Wintjes et Jan Cobbenhagen, MERIT, université de Maastricht, The Netherlands, décembre 1999, 5 p. (lire en ligne archive) Articles annexes BioLiège Science Parks of Wallonia Sart-Tilman Initialis Liens externes Flanders Language Valley; Industrial Districts and Localized Technological Change Flanders language valley Investigate Notes et références Portail de l’économie Portail de la Flandre-Occidentale
Ieper Business Park

Het Ieper Business Park is een bedrijventerrein in het noorden van de Belgische stad Ieper. Het bedrijventerrein is zo'n 24 ha groot en is te bereiken via de Noorderring (N38), die aansluit op de autosnelweg A19. Het bedrijvenpark werd oorspronkelijk opgezet als "taalvallei", naar voorbeeld van Silicon Valley, rond taaltechnologiebedrijf Lernout & Hauspie en andere aanverwante bedrijven. Het dient nu vooral voor dienstverlenende bedrijven met maximum 30% productie. Historiek Al in 1994 droomden Jo Lernout en Pol Hauspie ervan om een campus uit te bouwen rond spraaktechnologie. De campus kreeg al snel de vorm van een oorschelp als symbool voor de activiteit die er had moeten plaatsvinden. In november 1999 werd Flanders Language Valley, zoals de site toen heette, officieel geopend door prins Filip. Het was een groot project geworden met een kantoorgebouw van zeven verdiepingen waar het hoofdkantoor van L&H was gevestigd, het centrale Auris Centrum, met leslokalen en auditorium, en 18 aparte kantoormodules van zo'n 600m² waar aanverwante bedrijfjes zich konden vestigen. Daarnaast was er ook nog bouwgrond ter beschikking. Echter, een jaar na de opening van dit project ging L&H failliet en trokken de bedrijven die er gevestigd waren weg. Jarenlang stond Ieper Business Park, zoals de site sinds het faillissement heet, leeg en was er weinig tot geen activiteit. Slechts enkele bedrijven waren er gehuisvest. Onder andere de Ieperse weefgetouwenproducent Picanol had er hun kantoren in het voormalige hoofdkwartier van L&H, maar slechts vier van de achttien modules waren verhuurd. In het Auris Centrum was er enkel activiteit van Syntra en VDAB. Eind 2008 werd er uiteindelijk een koper gevonden: Punch International wilde destijds de campus uitbouwen tot een researchpark maar de crisis stak ook daar een stokje voor. Ieper Business Park sinds 2008 Na heel wat moeilijke jaren begon Ieper Business Park uiteindelijk toch verschillende ondernemingen aan te trekken. Picanol trok dan wel weg uit het hoofdgebouw, maar de lokale politie van Ieper trok er een nieuwbouw op, wat meteen al voor extra activiteit zorgde. In het centrale Auris Centrum kwam er, na de sluiting van een filiaal van Carestel, opnieuw een lunchbar. De stad Ieper en het OCMW vestigden zich tevens in het Auris Centrum en twee bedrijven trokken er een nieuwbouw op. De enige leegstand die Ieper Business Park momenteel telt is het hoofdgebouw van 7 verdiepingen. Er bestaan plannen om hiervan een hotel en jeugdherberg te maken maar dit krijgt hevige weerstand van Unizo en de West-Vlaamse Intercommunale.
Railway Dugouts Burial Ground (Transport Farm) Commonwealth War Graves Commission Cemetery

Railway Dugouts Burial Ground (Transport Farm) is a Commonwealth War Graves Commission (CWGC) burial ground for the dead of the First World War located in the Ypres Salient on the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation The cemetery was founded by Commonwealth troops in April 1915 and remained in use until the Armistice in November 1918, with peak usage in 1916 and 1917 due to the presence of Advanced Dressing Stations that were dug into the nearby railway embankment near Ieper railway station. The site was enlarged after the Armistice with the concentration of battlefield graves. The cemetery contains special memorials to soldiers buried in the Valley Cottages Cemetery in Zillebeke, which was destroyed in fighting and the graves and bodies lost. These headstones carry (unless replaced by a personalised family message) the inscription at the foot of the stone "Their Glory Shall Not Be Blotted Out" – a line devised by Rudyard Kipling. There is also a special memorial to a single officer from Transport Farm Annexe cemetery, which was concentrated into Perth (China Wall) Commonwealth War Graves Commission Cemetery, whose grave was not found. The cemetery was designed by Sir Edwin Lutyens who was also responsible for the Cenotaph in Whitehall, London and the Thiepval Memorial on the Somme, France. Notable graves The cemetery contains the graves of some 2,463 soldiers. Amongst these is the grave of Second Lieutenant Frederick Youens who was posthumously awarded the Victoria Cross for bravery, having picked up an enemy grenade with the intention of throwing it away from his position when it detonated in his hand. He died from his wounds later that day, 7 July 1917. Gallery References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Railway Dugouts Burial Ground (Transport Farm) Commonwealth War Graves Commission Cemetery at Find a Grave ww1cemeteries.com
St. Bernardus (cervesa)

Sant Bernardus és una fàbrica de cervesa a Watou, Bèlgica. Història Al segle xix l'anticlericalisme a França va obligar a l'Abadia de Mont des Cats a traslladar-se al llogaret de Watou a Flandes Occidental, Bèlgica. S'estableixen amb el nom de Refugi de La nostra Senyora de Sant Bernard i originalment produïen formatge per finançar les activitats de l'abadia. L'any 1934, es va decidir tancar la seu belga i tornar les activitats monàstiques a França amb Evarist Deconinck encarregant-se de la fàbrica de formatge. L'any 1945, l'abadia de Sant Sixt va decidir suspendre la venda de la seva cervesa i es va arribar a un acord pel qual els monjos només elaborarien cervesa per a consum propi però podien vendre-ho al públic a les portes del monestir i a un parell de tavernes lligades al monestir. Li van concedir la llicència de fer cerveses a la formatgeria, i es funda Sint Bernardus Brouwerij (la cerveseria de Sant Bernard). El mestre cerveser de Westvleteren, Mathieu Szafranski (d'origen polonès) es va convertir en soci de la fàbrica de cervesa i va portar amb si les receptes, la seva experiència i el cep de llevat que usaven a Sant Sixt. L'any 1962 es va signar un nou acord pel qual Deconinck s'encarregava de la fabricació, distribució i venda de les cerveses. L'any 1992, l'acord es trenca a causa que els monestirs trapencs decideixen que l'autèntica cervesa trapenca només podia ser elaborada dins dels murs d'un monestir. Des de 1992, la cervesa elaborada a Watou s'ha venut sota la marca St. Bernardus. La gamma de cerveses St Bernardus és el més proper a les cerveses Westvleteren produïdes a l'abadia de Sant Sixt, que són més difícils d'aconseguir. De fet, el llevat original de Sant Sixt és el que usa St. Bernardus. Sant Sixt usa un cep de llevat nou des de la dècada de 1990 procedent de Westmalle. Cerveses Set de les cerveses que es venen sota la denominació de Sant Bernardus: St. Bernardus Tripel (8 % vol. alc.) St. Bernardus Extra 4 (4.8 % vol. alc.) St. Bernardus Pater 6 (6.7 % vol. alc.) St. Bernardus Prior 8 (8 % vol. alc.) St. Bernardus Abt 12 (10.0 % vol. alc.) St. Bernardus Witbier (5.5 % vol. alc) aquesta cervesa va ser creada en col·laboració amb el famós fabricador de cervesa Pierre Celis. Watou Tripel - Belgian Tripel (un 7,5 % ABV) St. Bernardus Christmas Ale (10 % ABV); només disponible durant l'hivern Prèviament venut sota la marca St Bernardus: Grottenbier - estil Belgian Dark Ale (6,5 % vol. alc.). El seu nom significa "cervesa de cova", perquè la cervesa madura en una cova durant dos mesos. En venda des de l'any 2001 fins al 2014, ara es ven sota el nom de "Grotten Santé" per la Cerveseria Kazematten. Copa Referències
St. Bernardus

St. Bernardus ist eine belgische Bierbrauerei in der westflandrischen Stadt Poperinge; sie befindet sich in der Gemeinde Watou. Die Brauerei ist Mitglied der Gesellschaft Belgian Family Brewers. 2012 wurden 33.000 hl Bier gebraut. Geschichte Die Brauereigeschichte beginnt mit einer antiklerikalen Politik Frankreichs im späten 19. Jahrhundert, welche die Mönche der Abbaye du Monts des Cats veranlasste, sich in der belgischen Gemeinde Watou auf einem Bauernhof niederzulassen und dort die Refuge Notre Dame de St. Bernard zu gründen. Die Mönche nahmen hier nach alter Tradition der Trappisten – zur Finanzierung klösterlicher Aktivitäten – eine Käseproduktion auf. Nachdem sich die politischen Verhältnisse in Frankreich wieder gebessert hatten, gaben die Mönche 1934 ihre Besitztümer in Watou auf und kehrten nach Frankreich zurück. Die Käserei wurde von Evarist Deconnick übernommen, der aber auch eigene Produktionsstätten in Watou errichten ließ, denen er eine Bierbrauerei anschloss. Kurz nach Ende des Zweiten Weltkrieges beschloss das Kloster St. Sixtus in Vleteren, die kommerzielle Produktion ihres Trappistenbieres Westvleteren einzustellen und innerhalb der Klostermauern nur noch für den persönlichen Bedarf – und darüber hinaus nur noch für wenige nahegelegene Gastwirtschaften – Bier zu brauen. Deconinck erwarb zeitgleich von den Mönchen die Lizenz, das Trappistenbier nach Originalrezeptur 30 Jahre lang kommerziell brauen und vertreiben zu dürfen. Deconnick ließ neben seiner Käsefabrik eine neue Brauerei errichten und nahm mit Hilfe eines Braumeisters aus Westvleteren die Produktion des lizenzierten Trappistenbieres unter dem Namen Sixtus auf. In den frühen 1960er Jahren erreichte Deconincks Schwiegersohn Claus, der den Familienbetrieb ab dieser Zeit fortführte, eine Verlängerung der Braulizenz um weitere 30 Jahre; 1992 lief diese Lizenz aus. Eine weitere Verlängerung kam nicht zustande, weil die sechs Trappistenklöster in Belgien und das eine Trappistenkloster in Holland sich gemeinschaftlich dazu entschieden und verpflichtet hatten, die Bezeichnung Trappistenbier ausschließlich nur noch für solche Biere zuzulassen, die innerhalb der jeweiligen Klostermauern gebraut wurden; hierzu wurde auf den Flaschen die garantierte Herkunftsbezeichnung Bière Trappiste aufgenommen. Das Bier und die Brauerei in Watou wurde aus diesem Grund im Jahr 1990 in St. Bernardus – in Anlehnung an die frühere Refuge de Notre Dame de St. Bernard – umbenannt. Weitere Biermarken kamen später hinzu. Sorten St. Bernardus Abt 12 (10,5 %) St. Bernardus Christmas Ale (10,0 %) St. Bernardus Prior 8 (8 %) St. Bernardus Pater 6 (6,7 %) St. Bernardus Tripel (8 %) St. Bernardus Witbier (5,5 %) Watou Tripel (7,5 %) Grottenbier (6,5 %) Fotos Siehe auch Belgisches Bier Liste der Brauereien in Belgien Weblinks Offizielle Website Einzelnachweise
St. Bernardus Brewery

St. Bernardus is a brewery in Watou, Belgium. History In the late 19th century anti-clericalism in France forced the Catsberg Abbey Community to move to the village of Watou in West Flanders, Belgium. The Refuge Notre Dame de St. Bernard was established, originally producing cheese to finance abbey activities. In 1934, it was decided to close the Belgian annex and return all monastic activities to France with Evarist Deconinck taking over the cheese factory. In 1945, Trappist monastery St. Sixtus stopped selling its beer and an agreement was reached where the monks would brew beer for themselves and the beer could only be bought at the monastery and associated taverns. They gave a license to the cheese factory, and Brewery St. Bernard was founded. The brew master from Westvleteren, Mathieu Szafranski (from Polish origin) became a partner in the brewery and brought along the recipes, the know-how and the St. Sixtus yeast strain. Deconinck brewed and sold the Trappist beers under license before a new contract was agreed in 1962. The agreement ended in 1992 with the Trappist monasteries deciding that Trappist beer could only be brewed in a monastery. Since 1992 the beers brewed in Watou have been sold under the brand name St. Bernardus. The St. Bernardus range is considered a close match in recipe and style to the St. Sixtus beers, which can be hard to obtain outside the area. Beers Seven beers are sold under the St. Bernardus label: St. Bernardus Tripel (8% ABV) St. Bernardus Extra 4 (4.8% ABV) St. Bernardus Pater 6 (6.7% ABV) St. Bernardus Prior 8 (8% ABV) St. Bernardus Abt 12 (10.0% ABV) St. Bernardus Witbier (5.5% ABV) this beer was created in collaboration with beer brewer Pierre Celis Watou Tripel - Belgian Tripel (7.5% ABV) St. Bernardus Tokyo (6% ABV) St. Bernardus Christmas Ale (10% ABV); only available during the winter Previously sold under the St. Bernardus label: Grottenbier - Belgian Dark Ale (6.5% ABV); . Its name means 'cave beer', because the beer matures in a cave for two months. Sold from 2001 until 2014, now sold under the name "Grotten Santé" by Brewery Kazematten References External links St. Bernardus website Brouwerij St. Bernardus, brewery details from BeerTourism.com