NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Carcoke (Zeebrugge)

Carcoke is een Belgische cokesfabriek gelegen tussen Zwankendamme en Zeebrugge, die bestond van 1900 tot 1996. De fabriek was gelegen op een terrein van 15 hectare, nabij een glasfabriek en de voormalige veerhaven. Geschiedenis Toen tegen het eind van de 19de eeuw begonnen werd met de aanleg van het Boudewijnkanaal en de Haven van Brugge-Zeebrugge, trok dat industrie aan. In 1900 werd gestart met de bouw van een cokesfabriek, waar Engelse steenkool verwerkt werd tot cokes voor de staalindustrie in het Ruhrgebied en in Elzas-Lotharingen. Initiator was de Duitse firma Moselhütte AG, maar de uiteindelijke eigenaar was Solvay & Cie., die de Usine des fours à Cokes de Zeebruges bouwde. In 1905 werd de fabriek verkocht aan Rombacher Hüttenwerke, en er werd toen 150 000 ton cokes per jaar geproduceerd. Na de Eerste Wereldoorlog werd de fabriek, die in Duits bezit was, onteigend. Ze kwam in handen van S.A. Solvay-Piette en de naam werd gewijzigd in Fours à Coke de Zeebruges. Men ging leveren aan de Société Lorraine des Acières de Rombas en aan de S.A. d'Ougrée-Marihaye. De fabriek werd gemoderniseerd in 1930, en ook werd op hetzelfde terrein een munitiefabriek opgericht. De nieuwe cokesovens kwamen van de S.A. des Haut-Fournaux de la Chiers, uit Longwy, en van de reeds genoemde fabriek in Rombas. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het bedrijf bezet door de Duitsers, en werd het 16 keer gebombardeerd door de geallieerden. Op 2 november 1945 was de schade enigszins hersteld en kon de productie weer opgestart worden. Na 1950 nam de productie snel toe, mede doordat er veel cokesfabrieken in de Verenigde Staten gesloten werden, en doordat de Koreaanse Oorlog was uitgebroken. Problemen ontstonden toen België overschakelde op aardgas en de afzet van het cokesovengas verdween. Men ging daarom elektriciteit leveren aan de centrales in Sas-Slijkens en Zandvoorde. In 1975 fuseerde de cokesfabriek met de Cokeries de Marly, dat een fabriek in Neder-Over-Heembeek bezat, en Carbonisation Tertre. De hieruit ontstane maatschappij heette N.V. Carcoke (Société Carolorégienne de Cokéfaction). De grootste aandeelhouder hiervan was Cockerill-Sambre, ontstaan in 1981 uit de fusie tussen Hainaut-Sambre en de groep Cockerill. Buiten het terrein kwam in 1985 nog een fabriek voort die waterstofgas uit het cokesovergas kon winnen. Door tal van factoren, waaronder de sluiting van de Limburgse steenkoolmijnen, de sluiting van de meeste staalfabrieken en de concurrentie uit Azië, mocht dit alles niet meer baten. In 1996 sloot de fabriek. Vanaf 2002 werd de fabriek gesloopt en is men bezig geweest met de sanering van de zwaar verontreinigde bodem. De bedoeling is dat op deze locatie nieuwe, havengebonden, bedrijven komen. Effect op omgeving De fabriek stootte een enorme hoeveelheid fijn stof uit in de Zeebrugse lucht. In het dorp kwamen raamkozijnen steeds onder een laag fijn, zwart stof te zitten. Externe links Carcoke Carcoke
Grote Mot

De Grote Mot is een kasteelachtige woning die zich bevindt aan Mot 1 te Borgloon. De woning wordt omringd door een park. Gebouw De woning ligt ten zuiden van het stadje. De kern ervan is 17e-eeuws en is opgetrokken in Maaslandse stijl. Opgravingen in 1990 bracht de overblijfselen van een brug, een vierkante toren en een omheiningsmuur aan het licht, maar geen vondsten die ouder waren dan de 17e eeuw. Het gebouw werd tijdens de Tweede Wereldoorlog gebombardeerd, en daarna werden twee torens afgebroken. Van het oorspronkelijke gebouw rest nog een deel van twee traveeën en twee bouwlagen hoog, afgesloten met een krulgevel uit de tijd van de bouw. Dit gebouw is van baksteen, met banden en verdere afwerking in mergelsteen. Een gevelsteen toont het jaartal 1661. Het gebouw is in de 19e eeuw onder meer eigendom geweest van de François Lambermont, griffier, en de familie Wagemans, een handelaarsfamilie. In 1976 werd het gebouw gerenoveerd en uitgebreid in traditionalistische stijl. Daarbij werd de oude kern zoveel mogelijk ontzien. Ook werden er oude materialen toegepast die afkomstig waren van het Kasteel van Fontaine te Horion-Hozémont. In 1996 werd een oranjerie aangelegd. De Nederlandse kunsthandelaar Robert Noortman, bekend als medeoprichter van de kunstbeurs TEFAF in Maastricht en tevens het vermoedelijke brein achter een in scène gezette schilderijenroof uit zijn galerie, was hier woonachtig van 1990 tot zijn dood in 2007. Park Direct aansluitend aan de Graaf ligt het park dat bij de Grote Mot behoort. Deze tuin, op de plaats van een vroeger complex van moestuinen en boomgaarden, werd in 1990 aangelegd naar ontwerp van Jacques Wirtz. De tuin, gelegen op sterk aflopend terrein, omvat hagen van taxus en buxus. Ook zijn er boomgaarden en wijngaarden, waarmee de in vroeger jaren aanwezige wijnbouw weer werd hersteld. Externe links Landhuis Park
Kerkhof van Nieuwkerke

Het Kerkhof van Nieuwkerke is een begraafplaats in het Belgische dorp Nieuwkerke, een deelgemeente van Heuvelland. Het kerkhof ligt in het dorpscentrum rond de Onze-Lieve-Vrouwekerk. Britse oorlogsgraven Eerste Wereldoorlog Op het kerkhof bevinden zich 93 Commonwealth graven met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Alle graven liggen aan de noordelijke zijde van de kerk waarvan de meeste in een afgebakend perk liggen dat werd ontworpen door William Cowlishaw. Het Cross of Sacrifice staat tussen deze graven. Enkele graven liggen verspreid tussen de burgerlijke graven. De Commonwealth War Graves Commission zorgt voor het onderhoud en de graven zijn daar geregistreerd onder Nieuwkerke (Neuve-Eglise) Churchyard. Het kerkhof werd gedurende de hele oorlog door gevechtseenheden en veldhospitalen van de geallieerden gebruikt. Enkel na hevige gevechten tijdens het Duitse lenteoffensief op 14 april 1918 werd het dorp door hen ingenomen en bleef tot 2 september 1918 in hun handen, toen het door de 36th (Ulster) Division werd heroverd. Er rusten hier 75 Britten, 1 Canadees, 10 Australiërs, 5 Nieuw-Zeelanders en 1 Indiër uit deze oorlog. Tweede Wereldoorlog Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden hier nog 14 manschappen (waaronder 1 niet geïdentificeerde) van het British Expeditionary Force begraven. Zij sneuvelden tijdens de terugtrekking naar Duinkerke in mei 1940. Er liggen ook 3 Belgische en 1 Frans slachtoffers uit deze oorlog. Graven Soldaat John Whitty diende onder het alias John Wheelan bij de Duke of Cornwall's Light Infantry. Onderscheiden militairen Eric De Wolf Rounsefell, onderluitenant bij het Leinster Regiment werd onderscheiden met het Military Cross (MC). A. Pue, korporaal bij de Royal Irish Rifles werd onderscheiden met de Military Medal (MM). De begraafplaats is sedert 2011 opgenomen in de Inventaris van het Wereldoorlogerfgoed.
Reading Between the Lines

Reading Between the Lines (deutsch: Lesen zwischen den Zeilen; auch: Doorkijkkerk, auf Deutsch: Durchguckkirche) ist eine Kunstinstallation bei Borgloon in der belgischen Provinz Limburg. Die teilweise transparente Installation in Form einer ortstypischen Kirche soll zu Diskussionen über die Rolle der Kirche anregen. Geschichte Die Kunstinstallation Reading Between the Lines ist ein Werk der belgischen Architekten Pieterjan Gijs und Arnout Van Vaerenbergh. Sie entstand im Rahmen einer vom Kunstmuseum Z33 Kunstencentrum veranstalteten Ausstellung im öffentlichen Raum an verschiedenen Orten in der Umgebung der Städte Borgloon und Heers. Die zum Bau verwendeten Stahlplatten wurden von einem lokalen Betrieb innerhalb von sieben Monaten nach Plänen der Architekten in Form geschnitten und anschließend innerhalb von vier Wochen zur Installation zusammengesetzt. Die Fertigstellung erfolgte am 24. September 2011. Beschreibung Die Bauform der Kunstinstallation wählten die Architekten in Anlehnung an eine örtliche Kirche, die anhand von Laser-Scans erfasst wurde. Die Installation besteht aus einem länglichen, rechteckigen Baukörper, über dessen Eingang sich an der östlichen Stirnseite ein Turm mit Knickhelmdach befindet. Sie wurde aus 100 horizontalen Stahlplatten errichtet, die durch 2000 kleine Stahlsäulen voneinander getrennt werden, wodurch sich eine transparente Struktur ergibt. Das Verhältnis von 1 Zentimeter Stahlplatte zu 9 Zentimeter Aussparung ermöglicht, dass die Form einer Kirche erreicht und gleichzeitig der Blick auf die Landschaft freigegeben wird. Insgesamt wurden 30 Tonnen Cortenstahl zum Bau der Installation verwendet, die auf einem Betonfundament steht und eine Höhe von 10 Metern erreicht. Wird die Installation von einer erniedrigten oder erhöhten Position betrachtet, wirkt sie durch ihre Bauweise aus vielen horizontalen Platten wie ein massives Bauwerk. Bei direktem Betrachten auf gleicher Höhe erscheint die Installation hingegen weitestgehend durchsichtig und gibt den Blick auf die dahinterliegende Landschaft frei. Interpretation Die Installation soll laut den Architekten keinen Standpunkt zu religiösen Themen ausdrücken, sondern Raum für Interpretation ermöglichen. Ronan J. O’Shea schreibt in The Guardian, die Kunstinstallation rege die Betrachtenden dazu an, über die Rolle der Kirche in der modernen Welt nachzudenken. Die Installation lasse dabei unter anderem die Interpretation der Kirche als Ort der Kunst, durch die teilweise fast vollkommen durchsichtig erscheinende Struktur die Interpretation als überflüssigen Raum und aufgrund der Form einer typischen örtlichen Kirche die Interpretation als Ort der Anbetung zu. Wanda Lau hebt hingegen im Architect Magazine hervor, die Installation mache darauf aufmerksam, dass die Kirche einerseits der Dreh- und Angelpunkt im Leben eines Menschen oder andererseits einfach nur eine physische Struktur sein könne, die sich in die Umgebung einfüge. Galerie Weblinks Einzelnachweise
Reading between the lines

Reading between the lines, en français En lisant entre les lignes, aussi appelé l'église transparente de Looz, est une installation à Looz datant de 2011 et conçue par le duo d'architecte Gijs Van Vaerenbergh. Histoire L'église transparente est située en Hesbaye dans les collines au sud de Looz, entre la ville et la chaussée Romaine, et peut être considérée comme de l'art paysager. L'ensemble est construit en lamelles horizontales d'acier Corten, reliées par des carrés soudés. L'œuvre repose sur un socle en béton dans le paysage de Looz. La forme fait référence à l'archétype de l'église d'Europe de l'Ouest. Situé sur un sentier de randonnée, l'œuvre donne une impression étrange. Quand on s'en approche, il apparaît peu à peu que ce n'est pas une église. La construction est, par l'utilisation de lamelles horizontales, plus ou moins transparente, d'où le nom de l’œuvre. Cette transparence est évidente si l'on entre à l'intérieur de l’œuvre. À la mi-juin 2016, l'église transparente a été utilisée comme toile de fond pour un événement musical, Listening between the Sounds par l'ensemble vocal Florilegium. Ils y ont joué la première suite pour violoncelle seul (BWV 1007) de Jean-Sébastien Bach puis des chants grégoriens de l'école franco-flamande avec Pierre de La Rue, Arvo Pärt, et un impressionnant 4′33″ de silence de John Cage où les bras du chef d'orchestre se sont élevés, laissant l'orchestre arrêté. Clips L'église transparente et l'installation de Memento par Wesley Meuris sont les lieux de tournage du clip vidéo Rise Like Lions de Diablo Boulevard. L'église transparente apparaît également dans le clip de Come Home de la chanteuse Axeela. Galerie Liens externes Description et photos Intérieur Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Reading between the lines » (voir la liste des auteurs). Portail du Limbourg (Belgique)
Reading between the lines

Reading between the Lines, ook genoemd de doorkijkkerk, is een installatie van 2011 naar een ontwerp van het architectenduo Gijs Van Vaerenbergh. Toelichting De doorkijkkerk bevindt zich in het Haspengouwse heuvelland ten zuiden van Borgloon, tussen het stadje en de Romeinse Kassei, en kan beschouwd worden als landschapskunst. Het geheel is opgebouwd uit horizontale cortenstaalplaten, verbonden door gelaste vierkantige plaatjes. Het geheel is op een betonnen fundering ingeschoven in het glooiend Loonse landschap. De vorm verwijst naar het archetype van de West-Europese kerk. Dit aan een wandelpad gelegen 'kerkje' komt bevreemdend over. Naarmate men dichterbij komt, blijkt geleidelijk dat het geen kerkje is. Het gebouwtje is, door het gebruik van horizontaal geplaatste staalplaten, min of meer transparant, vandaar de naam van het kunstwerk. Deze transparantie blijkt temeer als men het 'kerkje' betreedt. Medio juni 2016 fungeerde de doorkijkkerk als decor voor een muzikaal evenement Listening between the Sounds door het vocaal ensemble Florilegium. Men bracht er in de vroege ochtend de eerste cellosuite van J.S. Bach (BWV 1007) ten gehore, daarna Gregoriaanse muziek, de Vlaamse polyfonie met Pierre de la Rue, Arvo Pärt en de 4'33" stilte van John Cage waarbij de dirigent, de armen geheven, stopte met dirigeren. Voorkomen in populaire media De doorkijkkerk en de installatie Memento van Wesley Meuris vormen het decor van een videoclip Rise Like Lions van Diablo Boulevard. De doorkijkkerk is ook te zien in Come Home van zangeres Axeela. Galerij Externe links Beschrijving en foto's Interieur
Beveren railway station

Beveren is a railway station in the town of Beveren, East Flanders, Belgium. The station opened on 3 November 1844 and is located on line 59. The train services are operated by National Railway Company of Belgium (NMBS). Train services The station is served by the following services: Intercity services (IC-02) Ostend - Bruges - Ghent - Sint-Niklaas - Antwerpen See also List of railway stations in Belgium References External links Media related to Beveren train station at Wikimedia Commons Beveren railway station at Belgian Railways website
Estación de Beveren

La estación de Beveren es una estación de tren belga situada en Beveren, en la provincia de Flandes Oriental, región Flamenca. Pertenece a la línea de S-Trein Antwerpen. Situación ferroviaria La estación se encuentra en la línea línea 59 (Amberes-Gante). Historia Intermodalidad Actualmente, no hay conexiones con otros medios de transporte. Véase también Referencias
Station Beveren

Station Beveren (Waas) is een spoorwegstation langs spoorlijn 59 in de deelgemeente Beveren van de Oost-Vlaamse gemeente Beveren-Kruibeke-Zwijndrecht. In 1842 verkreeg een zekere ingenieur De Ridder een concessie voor de aanleg van een spoorlijn Antwerpen-Gent. Het eerste deel Antwerpen-Sint-Niklaas werd in 1844 in gebruik genomen. Ook Beveren kreeg op deze spoorlijn een halte. Van dit gebouw zijn echter geen afbeeldingen bekend. In 1845 richtte De Ridder de Compagnie du chemin de fer d'Anvers à Gand par Saint-Nicolas et Lokeren, kortweg Anvers à Gand, op en vanaf 1847 kon men in Beveren ook naar Gent sporen toen de gehele spoorlijn Antwerpen-Gent in gebruik genomen werd. Tot 1897 had deze spoorlijn in plaats van normaalspoor nog een spoorbreedte van 1151 mm. Het huidige stationsgebouw, dat dateert uit 1901, werd door de Staat opgetrokken. Bij de nationalisatie van spoorwegmaatschappijen had de staat de gewoonte de aanwezige stations te vervangen door een eigen ontwerp. Te Beveren werd, ter vervanging van het vroegere station opgetrokken door de Anvers à Gand, gekozen voor een nieuw standaardstation van het Type 1895 R9. In de lange rechtervleugel van het gebouw (9 traveeën) was tot juni 2012 een seinhuis. In het kader van het seinhuizenconcentratieplan is dit seinhuis overgenomen door het seinhuis van Antwerpen-Berchem. Beveren beschikt over twee sporen en twee perrons. Het perron aan de stationszijde heeft een relatief klein 'perrondak' (waar tevens een stationsklok aan opgehangen is). Op perron 2 zijn als alternatief een paar schuilhokjes (type 'Isobelec') geplaatst. Op perron 1 bevindt zich een biljettenautomaat. Om de sporen over te steken dient men de tunnel te gebruiken. Door het gebruik van zachte hellingen kunnen ook fietsers door deze onderdoorgang rijden. De tunnel is vernieuwd in 2010 na er jaren verloederd bij te hebben gelegen. De muren waren beklad met graffiti, de trappen brokkelden af en het geheel gaf een afgeleefde en verwaarloosde aanblik. De tunnel werd opgesmukt met kunstwerken van NMBS-treinen in pixelmotief en er werden nieuwe fietsremmers geplaatst. Fietsen kan men kwijt in een van de twee ruime fietsenstallingen. Ook is er een gratis parkeerterrein met voldoende plaatsen. Sinds augustus 2020 zijn er Blue-bike-deelfietsen beschikbaar. De NMBS plant om de loketten in de loop van 2021 te sluiten. Vanaf 2021 zal het station integraal toegankelijk gemaakt worden. Hierbij zullen de perrons verhoogd worden naar de standaardhoogte van 76 cm, komen er blindengeleidetegels, zal de automaat toegankelijk gemaakt worden en komt er nieuwe verlichting en nieuwe schuilhuisjes. Galerij Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Beveren (stacja kolejowa)

Beveren (niderl. Station Beveren) – stacja kolejowa w Beveren, w prowincji Flandria Wschodnia, w Belgii. Znajduje się na linii 59 Antwerpia – Gandawa. Linie kolejowe 59 Antwerpia – Gandawa Połączenia Weekendowe Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o stacji na SNCB/NMBS
Kasteel van Ottegraeven

Het kasteel van Ottegraeven of Ottegraven is een kasteel in de Belgische gemeente Voeren in Limburg. Het kasteel is gelegen tussen Schoppem en Sint-Martens-Voeren aan de straat Ottegraeven. Tussen het kasteel en de weg liggen de hoevegebouwen van de hoeve Mariahof, waardoor het kasteel voor een groot deel aan het zicht onttrokken is. Om van de hoeve bij het kasteel te komen gaat er een brug over de rond het kasteel liggende gracht. In 1375 wordt er melding gemaakt van een Cloes van Otegroeven in de registers van het graafschap Valkenburg. Tussen 1439 en 1479 wordt in de Maastrichtse raadverdragen Lambertus/Lambrecht van Otegroven diverse malen genoemd als eigenaar van de herberg De Helm aan het Vrijthof in Maastricht. Lambertus was een zoon van Claes van Otegroven, wellicht de hierboven genoemde Cloes of een zoon van hem, van wie hij en zijn zuster Jutte de herberg en tal van andere bezittingen in de omgeving van Maastricht hadden geërfd. Mogelijk betrof de herberg oorspronkelijk een adellijk poorthuis of refugiehuis, zoals wel meer adellijke geslachten in Maastricht bezaten. Ottegraeven was een leen van het hof van den Bongardt in Sint-Martens-Voeren. Het oorspronkelijke kasteel was groter dan het bestaande gebouw en werd in de Dertigjarige Oorlog verwoest. Thans is het een herenhuis met een rechthoekig plattegrond dat onder een schilddak opgetrokken is in baksteen. Het gebouw dateert uit 1710 toen het herbouwd werd door Henri-François de Bounam (of: Bonhome). Bij de ingang van de oprit naar het kasteel bevindt zich een witte kapel. Deze is opgetrokken in Lodewijk XIV-stijl en heeft een mansardedak met een ui-vormig spitsje en kruis. In de nabijheid van het kasteel bevond zich vroeger de watermolen Pompmolen. Achter het kasteel ligt het riviertje de Voer die de watermolen voedde. Ten noorden van het kasteel ligt het bosgebied Schoppemerheide. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Limburg (België)
Boucle-Saint-Blaise

Boucle-Saint-Blaise (Sint-Blasius-Boekel en néerlandais) est une section de la commune belge de Zwalin située en Région flamande dans la province de Flandre-Orientale. C'était une commune à part entière avant la fusion des communes de 1977 quand elle sera intégrée dans la commune de Munkzwalm pour devenir en 1977 une section de Zwalin. Toponymie de Bocla (1132), Bocla sancti Bauonis (1148), Bocle (± 1185), Westrebocla (1187) Démographie Évolution démographique Sources : INS, Rem. : 1831 jusqu'en 1970 = recensements. Références Portail de la Flandre-Orientale
Sint-Blasius-Boekel

Sint-Blasius-Boekel (fr. Boucle-Saint-Blaise) – dzielnica (deelgemeente) gminy Zwalm w Belgii, w Regionie Flamandzkim, w prowincji Flandria Wschodnia, w okręgu Oudenaarde. Do 31 grudnia 1970 samodzielna gmina. Demografia Liczba mieszkańców, stan na 1 stycznia: Zobacz też Boekel Przypisy
Dikkebusvijver

De Dikkebusvijver is een vijver nabij het Belgische dorp Dikkebus, ten zuiden van de stad Ieper. Op 23 juli 1310 kreeg de Stad Ieper toelating van de Graaf van Vlaanderen om de vijver te graven die naast de Zillebekevijver er voor moest zorgen dat er voldoende water in de stad voorhanden was voor het vollen en het verven van lakens. De vijver ontstond door het afdammen van de Kemmelbeek en werd uitgegraven op grond van de parochies Vlamertinge, Dikkebus en Voormezele. De onteigening van de nodige gronden werd geregeld door de stad Ieper en nam zowat tien jaar in beslag. Pas rond 1323 was de vijver van zesendertig hectare gerealiseerd. De vijver voorzag en voorziet Ieper van drinkwater, eertijds via de Ieperse grachten en daarna via een stelsel van pijpen van eikenhout. Sinds 1926 gebeurt dit via een modern pompstation. Ook de Zillebekevijver en Bellewaardevijver ontstonden op deze manier. Naast de drinkwatervoorziening heeft de vijver ook een recreatieve functie. Sporttrack en de kajakclub 'Kanoclub De paddel' zijn hier actief. Echter na de hoogdagen van de jaren '80 en '90 van de twintigste eeuw is de Dikkebusvijver in verval geraakt. Er is gebrek aan onderhoud en de infrastructuur is aftands. Om de tien jaar zijn baggerwerkzaamheden noodzakelijk omdat de Kleine Kemmelbeek door zijn sterk verval veel slib aanvoert. Grote Oorlog Tijdens de Eerste Wereldoorlog was de Kemmelberg, die op 1,5 km ten zuidwesten van het dorp Kemmel ligt, een strategisch punt en werd door de strijdende partijen zwaar bevochten. De Kemmelberg ligt ten zuiden van de Dikkebusvijver. Tijdens het voorjaarsoffensief van 1918 namen Duitse troepen op 25 april bezit van de Kemmelberg. De volgende dag vond een Franse tegenaanval plaats, maar de Duitse troepen rukten op tot de Dikkebusvijver. Op 29 april werd de Duitse opmars tot staan gebracht, de gevechten gingen door tot eind juli 1918.
Klein Seminarie Roeselare

Il Klein Seminarie è una scuola cattolica nella città belga di Roeselare. È stata fondata nel 1806 ed è una delle più antiche scuole delle Fiandre. La scuola si trova nello stesso campus del Libero Istituto dell'agricoltura e delle biotecnologie. La scuola fa parte del gruppo delle scuole di San Michele. Storia Nel XVII secolo era il posto di un antico ospedale e casa di cura. Sotto la volontà di Napoleone Bonaparte ci furono i monaci agostiniani, fino all'anno 1797. Quando la chiesa di Napoleone diede maggior libertà al vescovo di Gent, venne creato questo seminario sul monastero abbandonato. Il Klein Seminarie aprì ufficialmente il 27 maggio 1806. Il 28 luglio 1875 ci fu una ribellione nel Klein Seminarie contro l'uso della lingua francese per l'istruzione. Dal 1996 le ragazze possono iscriversi al Klein Seminarie. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Klein Seminarie Roeselare
Concertgebouw, Bruges

The Concertgebouw (Concert building) is a cultural centre in Bruges, Belgium. Located at 't Zand, it was completed in 2002 when Bruges was European Capital of Culture, designed by Paul Robbrecht and Hilde Daem. The building complex houses a large concert hall seating more than 1290 visitors on three levels and a chamber music hall seating 320. It features a café and room for exhibitions in the Lantaarntoren (Lantern Tower) which offers a view of the historic town. The building rests on 4,669 poles. The interior is rather sober, and the halls offer excellent acoustics, thanks to advanced technology. The facades are covered with thousands of red terracotta tiles from Saint-Omer in northern France, while the Lantaarntoren is built mainly from glass. Located close to the historic centre, the building has raises divided reactions: some like its contrasting looks, others think it does not match the architecture of the old town. Gallery External links Official website Algemene technische fiche (in Dutch, technical data, media.wix.com