NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Palazzo di Margherita d'Austria

Il palazzo di Margherita d'Austria (in olandese paleis van Margareta van Oostenrijk), detto anche palazzo di Savoia (Hof van Savoye), è un edificio nobiliare della città fiamminga di Malines, in Belgio. Rappresenta uno dei maggiori esempi di architettura rinascimentale della nazione. Storia e descrizione Margherita d'Asburgo, figlia dell'imperatore Massimiliano I, conosciuta anche come Margherita di Savoia dal suo secondo matrimonio col duca Filiberto II di Savoia, era una delle donne più illuminate e colte del Cinquecento. Nel 1507 venne nominata dal padre governatrice dei Paesi Bassi e le fu assegnata una casa in Korte Maagdenstraat a Malines; le piccole dimensioni furono il motivo della sua ristrutturazione. Nel 1517 il celebre architetto cittadino Rombout II Keldermans presentò un ambizioso progetto per espandere notevolmente la residenza lungo Kaizerstraat. Il disegno, ispirato ai nuovi canoni dell'architettura del Rinascimento che arrivavano dall'Italia, incentrava l'edificio attorno a un cortile sistemato a giardino e circondato da portici. Keldermans ne iniziò subito i lavori, che proseguirono ininterrotti fino al 1530, anno della morte di Margherita. È uno dei primi edifici eretti in Belgio di stile rinascimentale. Lo storico inglese Eric William Ives descrive che Anna Bolena, in visita alla corte di Margherita, rimase così colpita dalla corte interna e dall'ala sud del palazzo che le prese a modello per la ricostruzione del palazzo di Whitehall a Londra intorno al 1530. In seguito alla morte di Margherita il palazzo passò al Comune. Nel 1546 l'edificio venne danneggiato da un'esplosione della Zandpoort, (Porta delle Polveri). Nel 1561 venne acquistato da Antoine Perrenot de Granvelle, primo arcivescovo della città e braccio destro di Filippo II di Spagna. Il nuovo arcivescovo continuò i lavori di ampliamento, affidandoli all'architetto francese Guyot de Beauregard, che terminò la costruzione nel 1577. Nel 1609 l'edificio venne riacquistato dal Comune e destinato già nel 1616 a divenire sede del Grote Raad van Mechelen (Gran Consiglio di Malines), autorità giuridica suprema di tutti i Paesi Bassi, cui restò fino al 1795, quando venne destituito dall'invasione successiva alla Rivoluzione francese. Il complesso venne ampiamente restaurato tra il 1876 e il 1885 dall'architetto provinciale Leonard Blomme per adattarlo a Palazzo di Giustizia, Gerechtshof, uso cui è ancora oggi destinato. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su palazzo di Margherita d'Austria
Hof van Savoye

Het Hof Van Savoye, ook wel Paleis van Margaretha van Oostenrijk genoemd, is een 16de-eeuws gebouw in de Belgische stad Mechelen, en een van de eerste renaissancegebouwen in de Nederlanden. Margaretha van Oostenrijk was landvoogdes van de Nederlanden van 1507 tot 1530. Geschiedenis Het gebouw was eerst een stadspaleis van ridder Hieronymus Lauweryn, de raadsheer en hofmeester van Margaretha van Oostenrijk uit een bekende humanistische familie uit Brugge. Na problemen met zijn gezondheid kreeg Margaretha het huis toegewezen gelegen in de Korte Maagdenstraat, maar het werd te klein. In 1507 begon de verbouwing. Een tweede bouwcampagne gebeurde van 1517 tot 1530 onder leiding van Rombout II Keldermans met de verandering aan de Keizerstraat. Tot aan haar dood in 1530 verbleef Margaretha in dit paleis. Raadsleden kwamen er op bezoek, zoals Willem van Croÿ en Hendrik III van Nassau-Breda. In haar bibliotheek bewaarde ze de Azteekse schatten opgestuurd door Hernán Cortés. Albrecht Dürer, Erasmus en Thomas Moore waren hier te gast. In 1546 werd dit gebouw beschadigd tijdens de ontploffing van de Zandpoort. Tot 1561 bleef het stadseigendom, in dat jaar kreeg het een nieuwe bestemming als residentie van Antoine Perrenot de Granvelle, de eerste aartsbisschop van Mechelen en rechterhand van koning Filips II. Hij verbleef er tot 1565. In 1609 werd het gebouw opnieuw aangekocht door de stad, om er de Grote Raad van Mechelen, het hoogste rechtscollege van de (Zuidelijke) Nederlanden, in onder te brengen, die zich er in 1616 installeerde. De Raad bleef er zetelen tot hij in 1795 werd opgeheven. Het complex werd in 1876-1885 onder leiding van provinciaal architect Leonard Blomme in neorenaissance stijl 'verbeterd'. Vanaf het begin van de 19de eeuw tot vandaag doet het gebouw dienst als gerechtsgebouw. Het huisvest de politierechtbank Antwerpen afdeling Mechelen en de rechtbank van eerste aanleg Antwerpen afdeling Mechelen. Het vredegerecht van het kanton Mechelen, de arbeidsrechtbank Antwerpen en de ondernemingsrechtbank Antwerpen zijn in een nabijgelegen gebouw gevestigd. Het Margareta van Oostenrijkplein aan de overkant (bij het Stedelijk Onze-Lieve-Vrouweziekenhuis) werd in 2017 naar de landvoogdes genoemd. Literatuur Eichberger, Dagmar, "A Noble Residence for a Female Regent: Margaret of Austria and the 'Court of Savoy' in Mechelen" in: Hills, Helen (ed.), Architecture and the Politics of Gender in Early Modern Europe, 2003, p. 25-46. DOI:10.11588/artdok.00000882
Sint-Jansgodshuis

Het Sint-Jansgodshuis is een historisch gebouw in de Belgische stad Ieper. Het is een voormalig godshuis, dat tot eind 2017 het Stedelijk Museum van Ieper huisvestte. Sinds september 2019 heeft het sociaal-artistiek project 'Dienst der Gedroomde Gewesten' er zijn intrek genomen. Geschiedenis De geschiedenis van het godshuis gaat terug tot de jaren 1270, toen omwille van een uitvoerverbod van Engelse wol de Ieperse lakennijverheid een crisisperiode kende. De Ieperse patriciër Pieter Broederlam en zijn vrouw Beatrix vormden een deel van hun eigendom ten westen van de Rijselstraat, vlak bij de nu overwelfde Ieperlee, om tot een godshuis, ten behoeve van de armenzorg. In het zogenaamde "passantenliedenhuis" stonden jarenlang zusters in voor de organisatie en verzorging. Het huidige gebouw gaat terug tot 1555, en is gebouwd in een overgangsstijl van gotiek naar renaissance. Het godshuis werd na het einde van het ancien régime een krijgshospitaal rond 1800 en vanaf 1801 een bejaardentehuis onder beheer van de Burgerlijke Godshuizen. Tot voor de Eerste Wereldoorlog bestond het complex uit een aantal gebouwen rond een binnenplaats. Het geheel is bereikbaar via overwelf steegje aan de oostkant, uitkomend op de Rijselstraat. Tijdens de oorlog raakte de hele stad Ieper echter zwaar verwoest. De 16de-eeuwse vleugel van het Sint-Jansgodshuis was een van de weinige gebouwen die niet volledig vernield werden. Na de oorlog werd in de jaren 20 het geheel hersteld en wederopgebouwd. Het godshuis werd in 1940 beschermd als monument. In de periode 1973-1974 werden de kapel en dienstgebouwen gesloopt en er kwamen modernere bejaardenhuisjes op de binnenplaats. Museum In de oude gebouwen werd het Stedelijke Museum van Ieper ondergebracht. In dit museum werd de geschiedenis van de stad getoond en bezitte kunstwerken vanaf de 16de eeuw. Het museum huisvestte ook een ruime collectie van kunstenares Louise De Hem. Een deel van de collectie van het Stedelijk Museum is overgeplaatst naar het Yper Museum in de Lakenhalle. Dienst der Gedroomde Gewesten Sinds september 2019 neemt het sociaal-artistiek project 'Dienst der Gedroomde Gewesten' zijn intrek in het Sint-Jansgodshuis. De ‘Dienst der Gedroomde Gewesten’ nodigt Ieperlingen en streekgenoten met een gedeelde affiniteit voor de stad uit om aan hun gedroomde stad van morgen te bouwen. Door op een sociaal-artistieke manier samen na te denken over, te ontwerpen aan en te experimenteren met de stad, drukken ze hun stempel op de stad, de regio en haar toekomst. Gedurende hun weekendwerking organiseren ze workshops, activiteiten en interventies door voor allen gratis en vrijblijvend toegankelijk zijn.
Parc de la Senne

Le parc de la Senne (en néerlandais : Zennepark) est un jardin public bruxellois situé au nord du cœur de Bruxelles à cheval sur les communes de Bruxelles et de Schaerbeek, destiné à la promenade et à l’agrément du public. Le parc a été inauguré le samedi 24 septembre 2016. Histoire et description Il est composé de quatre sections qui serpentent au milieu des pâtés de maisons. La 1re section, qui va de l'avenue de l'Héliport (côté place Gaucheret) à la rue Masui (entre le 109 et le 111 de la rue), a été réalisée d'avril 2015 à août 2016. La 2e section, qui va de la rue Masui à l'avenue de la Reine, sera réalisée de mars 2017 à mai 2018. Tandis que la 3e section, qui va de l'avenue de la Reine à la rue des Palais à hauteur de la place Masui, sera réalisée de septembre 2016 à novembre 2017. Le 4e segment va de la rue Masui Prolongée jusqu'au canal. Un pont-passerelle, utilisant les piles de l'ancien pont tournant détruit, permettra de traverser le canal. Son trajet emprunte une partie de la Senne voûtée. C'est pourquoi le parc est délimité par de nombreux murs qui sont l'arrière d'anciennes entreprises qui bordaient la Senne. Le parc ouvre à 8h00 et ferme entre 18h00 et 21h00 suivant la saison. Il est nettoyé tous les matins dès 7h30. Il est prévu de prolonger cette promenade jusqu'au square du 21 Juillet à Laeken. Galerie de photos Notes et références Voir aussi Liste des parcs et jardins de Bruxelles Le parc Reine-Verte à Schaerbeek est également un parc qui traverse un îlot urbain. Promenade verte à Bruxelles Coulée verte Liens externes Le parc de la Senne sur le site du maître d'œuvre La Compagnie du Paysage Portail des espaces verts Portail de Bruxelles
Zennepark

Het Zennepark (Frans: Parc de la Senne) is een Brussels park dat is gelegen in de Masui-wijk ten noorden van de Noordruimte in de gemeentes Schaarbeek en Brussel. Beschrijving Het Zennepark is een soort promenade van niet breder dan 15 meter, die zich slingert tussen huizenblokken. Het park wordt in delen aangelegd en in 2016 was het eerste deel, tussen de straathoek Helihavenlaan / Koning Albert II-laan en de Masuistraat, af. Het tweede en derde deel van het park werden in 2020 afgerond, waardoor het park verlengd is tot aan de Paleizenstraat. Uiteindelijk zal het park verbonden worden via een voetgangers- en fietsersbrug over het kanaal met het 21 Juliplein in Laken. Het park volgt deels de voormalige loop van de rivier de Zenne. Dit deel van de Zenne werd tussen 1931 en 1935 overwelfd. Sindsdien is de ruimte die voorheen door de rivier werd ingenomen, blijven bestaan tussen de bewoonde huizenblokken. Dit braakland is gebruikt om een openbaar park aan te leggen dat zich uitstrekt over de Masui-wijk. Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Église Saint-Jean-Baptiste de Walsbets

L'église Saint-Jean-Baptiste (Sint-Jan de Doperkerk en néerlandais) est une église de style roman et de style de transition roman-gothique située à Walsbets sur le territoire de la ville belge de Landen, dans la province du Brabant flamand. Historique L'église est classée monument historique depuis le 5 mai 1959 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 43465. Architecture Articles connexes Landen Église Saint-Amand de Wezeren Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand
Sint-Jan-de-Doperkerk (Walsbets)

De Sint-Jan-de-Doperkerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Landen behorende plaats Walsbets, gelegen aan de Wezerenstraat. Gebouw Het betreft een tweebeukige kerk met een tegen de zuidgevel aangebouwde toren. De beuken zijn gotisch en het romaans koor is gebouwd in het 3e kwart van de 13e eeuw. De toren is uit het midden van de 13e eeuw en in laatromaanse stijl gebouwd. De benedenste geleding werd gebouwd in kwartsiet en de overige geledingen zijn, evenals de rest van de kerk, opgetrokken in tufsteen. De torenspits is 17e-eeuws. In 1931 werd de kerk nog naar het westen uitgebreid. Interieur Het schilderij Doop van Christus in de Jordaan is 17e-eeuws.
Église Sainte-Catherine de Duisburg

L'église Sainte-Catherine (Sint-Catharinakerk en néerlandais) est une église de styles roman et gothique située à Duisburg sur le territoire de la commune belge de Tervuren, dans la province du Brabant flamand. Historique L'église est classée monument historique depuis le 25 mars 1938 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 42796. Architecture Articles connexes Tervuren Duisburg Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Catharinakerk (Duisburg)

De Sint-Catharinakerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Tervuren behorende plaats Duisburg, gelegen aan de Kerkplaats 14A. Geschiedenis Wellicht bestond de kerk al als hofkerk in de 11e of begin 12e eeuw. In 1228 werd de kerk voor het eerst vermeld en wel toen hertog Hendrik I van Brabant de rechten van de kerk schonk aan de abdij van Sint-Jacob-op-Koudenberg te Brussel. Tot 1784, toen keizer Jozef II de abdij ophief, bleef dat zo. Er bestond in 1228 al een romaanse kerk. De toren en het kerkschip zijn hiervan overgebleven. In 1263 begon men met de bouw van een gotisch koor. In de tweede helft van de 14e eeuw werd het transept gebouwd, waarin zich nog muurschilderingen uit die tijd bevinden. In 1626-1628 werd de toren voorzien van een klokkenverdieping en een achtkante spits. In 1758 werd de kerk getroffen door brand, waarbij de transeptgewelven instortten. Deze werden door een vlak plafond vervangen. Ook werden in de 2e helft van de 18e eeuw de zijbeuken verhoogd waardoor ze met het middenschip onder één zadeldak werden gebracht. In 1783 werd in het transept een nieuwe lambrisering aangebracht met daarbij twee biechtstoelen. In de 19e eeuw werden er diverse herstelwerkzaamheden uitgevoerd en omstreeks 1900 werd het kerkmeubilair grotendeels door neogotische kerkmeubelen vervangen. Gebouw Het betreft een driebeukige kruiskerk met ingebouwde westtoren. Het koor is hoger, vermoedelijk omdat men ook een gotisch schip wilde bouwen, maar dat plan is nooit uitgevoerd. In de 18e eeuw kreeg het schip met de verhoogde zijbeuken ook steekboogvensters naar classicistische trant. Aan de buitenzijde van het koor vindt men een gepolychromeerd kruisbeeld van 1786 boven een grafsteen met de inscriptie Ferdinand des Barons Des Van Reynegom ende syne Compagne. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur De eind 14e-eeuwse muurschilderingen werden ontdekt in 1945 en geconserveerd in 1984-1986. De kerk bezit diverse schilderijen uit de 17e en 18e eeuw. Ook zijn er enkele gepolychromeerd houten heiligenbeelden uit de 16e en 17e eeuw. Het meeste kerkmeubilair is neogotisch, afgezien van enkele oudere biechtstoelen.
Église Notre-Dame de Lombeek-Notre-Dame

L'église Notre-Dame (Onze-Lieve-Vrouwkerk en néerlandais) est une église de style gothique située à Lombeek-Notre-Dame, section de la commune belge de Roosdaal, dans la province du Brabant flamand. Elle présente la caractéristique très rare en Flandre de posséder un clocher tors. Historique L'église est classée comme monument historique depuis le 25 mars 1938 et figure à l'Inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 40531. Architecture Patrimoine Articles connexes Roosdaal Liste des monuments historiques de Roosdaal Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Église Notre-Dame de Vlezenbeek

L'église Notre-Dame (Onze-Lieve-Vrouwkerk en néerlandais) est une église partiellement gothique située à Vlezenbeek, section de la commune belge de Leeuw-Saint-Pierre, dans la province du Brabant flamand. Historique L'église est classée comme monument historique depuis le 13 septembre 1976 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 90895. Architecture Articles connexes Leeuw-Saint-Pierre Vlezenbeek Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Vlezenbeek)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Sint-Pieters-Leeuw behorende plaats Vlezenbeek, gelegen aan het Dorp. Geschiedenis Vlezenbeek was kerkelijk afhankelijk van de parochie van Sint-Pieters-Leeuw, waarvan het patronaatsrecht berustte bij de Heilig-Grafabdij te Kamerijk. In 1305 werd Vlezenbeek een zelfstandige parochie. Vlezenbeek bezat een aan Onze-Lieve-Vrouw gewijde kapel nabij een wonderbare bron, de Merselborre genaamd. Later werd een romaans kerkje gebouwd, waarin een wonderbaar beeld van Maria werd vereerd. Tijdens de godsdiensttwisten, eind 16e eeuw werd dit beeld, en ook het kerkarchief, verwoest. Gebouw De oudste delen van het huidige kerkgebouw, met name het vroeggotisch koor, stammen uit de 14e eeuw. De kern van de middenbeuk is 14e- of 15e-eeuws. De toren zou in 1616 zijn gebouwd en bevindt zich op de overgang tussen schip en koor. De lage noordelijke zijbeuk werd in 1771 vervangen en in 1808-1809 werd de zuidelijke zijbeuk voltooid. Hiervan getuigt het chronogram: eXpensIs atqUe pIetate/ perILLUstrIs/ paULI/ arConatI Deo DIVo qUoqUe/antonIo paDUano/ strUor/ posuit gratus animus, wat 1808 oplevert. Aldus ontstond een driebeukig kerkgebouw waarvan de oudere delen in diverse zandsteensoorten werden uitgevoerd en de zuidelijke zijbeuk in baksteen. Het hoofdkoor is recht afgesloten. De toren, gebouwd in hout, is met leien bekleed. Interieur Het altaarstuk Tenhemelopneming van Maria, door Hendrick de Clerck, is uit de 17e eeuw. Uit 1589 is een gepolychromeerd houten Mariabeeld. Van het kerkmeubilair is het hoofdaltaar, uit 1738, in barokstijl. Uit hetzelde jaar is het noordelijk zijaltaar, aan Onze-Lieve-Vrouw gewijd. Het zuidelijk zijaltaar, gewijd aan Sint-Antonius, is van 1808. De preekstoel, in barokstijl, werd in 1680 vervaardigd. Het overige kerkmeubilair, en diverse kunstwerken, werden in de 19e en 20e eeuw vervaardigd.
Église Saint-Jean de Hoksem

L'église Saint-Jean (Sint-Janskerk en néerlandais) est une église de style roman et gothique située à Hoksem, section de la commune belge de Hoegaarden, dans la province du Brabant flamand. Historique La tour romane date du XIIe siècle et a été renforcée plus tard par des contreforts et dotée probablement au XVIIe siècle d'une porte axiale aujourd'hui disparue et remplacée par un oculus. Le chœur a été construit au milieu du XIVe siècle et les croisillons du transept ont été ajoutés aux XVIe et XVIIe siècles. La sacristie date de la fin du XVIe siècle ou du début du XVIIe siècle. Statut patrimonial L'église est classée comme monument historique depuis le 25 mars 1938 sous la référence 1313 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 43553. Architecture La tour de l'église Saint-Jean est de style roman alors que le reste de l'édifice est surtout gothique. Références Articles connexes Hoegaarden Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Jan-Evangelistkerk (Hoksem)

De Sint-Jan-Evangelistkerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Hoegaarden behorende plaats Hoksem, gelegen aan de Sint-Jansstraat. Gebouw De voorgebouwde toren (12e eeuw) en het eenbeukig schip zijn romaans en opgetrokken in kalksteen en kwartsiet. De toren heeft een rechthoekige plattegrond en een merkwaardige dubbele spits die wordt bekroond door een haan en een hen. In de 15e en 16e eeuw werd een pseudotransept toegevoegd waardoor een deel van het romaanse schip moest worden gesloopt. Het recht afgesloten koor werd in de 14e eeuw gebouwd nadat, in 1344, een kapittel van tien kanunniken was aangesteld. De sacristie, aan de noordzijde, is van omstreeks 1600. Interieur De kerk bezit gotische beelden van Maria en Sint-Jan, uit begin 16e eeuw, en beelden van engelen (17e eeuw). De biechtstoel, uit de eerste helft van de 17e eeuw, is in barokstijl. Tegen de toren staat een gotische grafsteen van een kanunnik, vermoedelijk uit 1411.
Église Saint-Jean-l'Évangéliste de Tervueren

L'église Saint-Jean-l'Évangéliste (Sint-Jan-Evangelistkerk en néerlandais) est une église de style gothique et classique située sur le territoire de la commune belge de Tervueren, dans la province du Brabant flamand. Historique L'église est classée comme monument historique depuis le 25 mars 1938. Les tombeaux d'Antoine de Brabant, de sa seconde épouse Jeanne de Luxembourg, et de ses deux fils et successeurs Jean IV de Brabant et Philippe de Saint-Pol, se trouvaient dans le chœur de l'église mais furent détruits lors de troubles religieux à la fin du XVIe siècle. Quelques années plus tard, les archiducs Albert et Isabelle d'Autriche firent placer une dalle commémorative à l'emplacement de l'ancien mausolée ducal. Les sept tombes situées sur le côté nord de l'église sont remarquables. Elles appartiennent à sept Congolais qui avaient été amenés à Tervuren pour l'Exposition universelle de 1897. 267 Congolais ont été ainsi amenés à Tervuren pour vivre dans trois "villages traditionnels" à Tervuren pendant la durée de l'exposition. Cette exposition était également une tentative du roi Léopold II de justifier le colonialisme dans ce qui était alors le Congo belge. Ekia, Gemba, Kitukwa, Mpeia, Zao, Samba et Mibange n'ont pas survécu à l'été et ont été enterrés près de l'église. Architecture Articles connexes Tervueren Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Sint-Jan-Evangelistkerk (Tervuren) » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Jan-Evangelistkerk (Tervuren)

De Sint-Jan-Evangelistkerk is een kerk in Tervuren, Vlaams-Brabant, België. Geschiedenis en omschrijving De kerk is een kruiskerk, gebouwd in de Gotische stijl, maar met behoud van een deel van de Romaanse toren. Dit deel is het oudste en stamt uit de dertiende eeuw. De westgevel is classicistisch en stamt uit 1779. In diezelfde periode werd ook de bouwvallige westertoren gesloopt. Oorspronkelijk waren er praalgraven van een drietal belangrijke Brabantse hertogen, namelijk Antoon van Bourgondië en zijn zonen Jan en Filips. Deze zijn echter tijdens de godsdiensttroebelen vernield. Graven Congolezen Opvallend bij de kerk zijn een zevental graven aan de noordkant van de kerk. Deze behoren toe aan zeven Congolezen die voor de Wereldtentoonstelling van 1897 naar Tervuren waren gebracht. In totaal werden er 267 Congolezen voor deze tentoonstelling naar Tervuren gebracht om daar, in het speciaal daarvoor gebouwde Paleis der Koloniën een drietal 'traditionele dorpen' te bewonen tijdens de duur van de tentoonstelling. Deze tentoonstelling was tevens een poging van koning Leopold II om het kolonialisme in toenmalig Belgisch Congo te rechtvaardigen. Zeven van de overgebrachte Congolezen - Ekia, Gemba, Kitukwa, Mpeia, Zao, Samba en Mibange - overleefden de zomer niet en werden bij de kerk begraven.
Église Saint-Jean-Baptiste de Tildonk

L'église Saint-Jean-Baptiste (Sint-Jan-de-Doperkerk en néerlandais) est une église de style gothique et classique située à Tildonk, village de la commune belge de Haecht, dans la province du Brabant flamand. Historique L'église est classée monument historique depuis le 11 juin 2001 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 41868. Architecture Articles connexes Tildonk Haecht Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand