NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Grootebeek British Cemetery

Grootebeek British Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Reningelst, een deelgemeente van Poperinge. Ze ligt 1,6 km ten noordoosten van het dorpscentrum (Sint-Vedastuskerk). De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het terrein heeft een oppervlakte van ongeveer 1.694 m² en is bereikbaar via een pad van 130 m en een brugje uit natuursteen. Er worden 111 doden herdacht. Geschiedenis Reningelst was vanaf de herfst van 1914 tot het einde van de oorlog in geallieerde handen. Het dorp lag ver genoeg van het front om dienst te doen als standplaats voor de veldhospitalen. De slachtoffers werden van maart tot november 1915 begraven op het kerkhof en zijn uitbreiding (Extension) en vanaf november 1915 ook op het pas geopende Reninghelst New Military Cemetery. In april 1918 (Slag om de Leie) werd een nieuwe begraafplaats aangelegd door veldhospitalen en gevechtseenheden bij het gehucht Ouderdom. De eerste naam van deze begraafplaats was trouwens Ouderdom Military Cemetery, maar werd later gewijzigd in Grootebeek British Cemetery, naar de Grotebeek die er langs stroomt. Bij de aanleg werd er een kleine begraafplaats met 7 Indische graven uit april 1915 in opgenomen. Er liggen 109 doden waarvan er 2 herdacht worden met een Special Memorial omdat hun graven door artillerievuur vernietigd werden. Er liggen nu 100 Britten (waaronder 2 niet geïdentificeerde), 7 Indiërs, 1 Nieuw-Zeelander en 1 Zuid-Afrikaan. Drie Franse militairen die in april 1918 sneuvelden, werden later naar een andere begraafplaats overgebracht. Er liggen ook nog 2 Britse doden uit de Tweede Wereldoorlog begraven. Zij stierven tijdens de terugtrekking van het Britse Expeditiekorps naar Duinkerke in mei 1940. Onderscheiden militairen Soldaat John Lynn van het 2nd Bn, the Lancashire Fusiliers werd onderscheiden met het Victoria Cross (VC) voor zijn moedig optreden op 2 mei 1915 bij een aaval van de Duitse troepen tijdens de Tweede Slag om Ieper nabij Shell Trap Farm. Hij was 28 jaar toen hij op 3 mei 1915 stierf als gevolg van chloorgasvergiftiging. Hij werd begraven op het kerkhof van Vlamertinge maar zijn graf werd door inslaande granaten vernield. Hier in het Grootebeek British Cemetery wordt hij herdacht met een Special Memorial. Hij ontving eerder ook nog de Distinguished Conduct Medal (DCM) en het Kruis van de Orde van St. George, 4e klas (Rusland). George Alan Campbell Smith, kapitein bij de Argyll and Sutherland Highlanders en Ernest James Hemsley, onderluitenant bij het Royal Sussex Regiment werden onderscheiden met het Military Cross (MC). E. Perkins, sergeant bij de Royal Field Artillery werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). de korporaals R.J. Cooper en G. Smith en de fuselier Harry Millson ontvingen de Military Medal (MM). De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Externe links Grootebeek British Cemetery op de website van WO1.be Grootebeek British Cemetery op de website van de CWGC.
Gare de Zelem

La gare de Zelem est une ancienne gare ferroviaire belge de la ligne 35, de Louvain à Hasselt située à Zelem, section de la ville de Halen, dans la province de Limbourg en Région flamande. Situation ferroviaire La gare de Zelem était située au point kilométrique (PK) 38,5 de la ligne 35, de Louvain à Hasselt entre la gare de Diest et celle, fermée, de Linkhout. Histoire La section de Diest à Hasselt est livrée à l'exploitation le 1er juillet 1865 par la compagnie du Grand Central Belge. Zelem fait partie des gares d'origine de la ligne. Zelem fait partie des arrêts supprimés par la SNCB le 29 septembre 1957. Le bureau de poste installé dans le bâtiment de la gare reste utilisé jusqu'en 1965 ; il sera démoli en 1967. L'annexe des toilettes, la halle aux marchandises et la route d'accès ont également disparu. Jusqu'en 1970, il existait une voie de garage desservant l'usine de levure Moens. Patrimoine ferroviaire Le bâtiment des recettes correspondait à un plan standard du Grand Central belge uniquement bâti sur la ligne Anvers - Hasselt (actuelles lignes 15, 16 et 35) ; Zichem et Boechout sont les deux seuls exemples encore debout au XXIe siècle. Construit avec une aile basse de trois travées à droite d'un un corps de logis à pignons transversaux, il est agrandi en 1903 avec une aile haute de service de 2 travées sur sa gauche pour agrandir les appartements de fonction du chef de gare et une extension de l'aile droite de deux travées. Notes et références Voir aussi Articles connexes Ligne 35 (Infrabel) Grand Central Belge Liste de gares en Belgique Liens externes (nl) Pandora : la ligne 35 Hugo de Bot, Architecture des gares en Belgique, tome I (de 1835 à 1914), Brepols, Turnhout, 2002. Portail du chemin de fer Portail du Limbourg (Belgique)
Witherenpastorie

De Witherenpastorie (ook dekenij genoemd) is een gebouw aan Markt 21 te Tessenderlo. Het gebouw is opgetrokken in Brabantse renaissancestijl en is gebouwd in baksteen met vensteromlijstingen van zandsteen. In 1664 werd dit gebouw opgericht door de Abdij van Averbode, die het patronaatsrecht van de parochie bezat. In 1971 vond een aantasting plaats doordat de in 1651 gebouwde tuinmuur, inclusief het grootste gedeelte van de tuin, moest wijken ten behoeve van de aanleg van een parkeerplaats. Externe link Inventaris Onroerend Erfgoed: Witherenpastorie van de Sint-Martinusparochie Spectrum: Beheersplan Pastorij van Tessenderlo 2019
Belfried (Gembloux)

Der Belfried in Gembloux, einer Stadt in der belgischen Provinz Namur der Region Wallonien, war ursprünglich der Kirchturm der Anfang des 19. Jahrhunderts abgerissenen Pfarrkirche St-Sauveur. Sein Bau reicht bis ins 12. Jahrhundert zurück. Der Belfried von Gembloux ist seit 2005 Teil des UNESCO-Welterbes Belfriede in Belgien und Frankreich. Der Turm aus Granit, weißem Stein und Backstein ist 35 Meter hoch. Im Jahr 1810 wurde er zum städtischer Glocken- und Uhrenturm. Mehrere Brände, der letzte im Jahr 1905, führten zum Wiederaufbau und gaben ihm sein heutiges Erscheinungsbild. Ein Carillon im Turm hat 47 Glocken. Weblinks Eva Mendgen: Belfried von Gembloux bei gr-atlas.uni.lu
Beffroi de Gembloux

Le beffroi de Gembloux est une haute tour communale de 35 mètres de hauteur, sise sur un éperon rocheux au bord de l’Orneau et au centre de la ville de Gembloux (Belgique). Elle est en fait le clocher de l’ancienne église Saint-Sauveur, rehaussé et aménagé pour servir à de nouvelles fonctions communales. Le clocher-tour devint officiellement beffroi au début du XIXe siècle. Depuis 2005 il est classé au patrimoine mondial de l'UNESCO comme faisant partie des Beffrois de Belgique et de France. Histoire L’église Saint-Sauveur, sans doute principale paroisse de Gembloux, est construite au XIIe siècle, sur une base et des fondations d’un autre édifice datant du Xe siècle. À la même époque Gembloux reçoit une première charte de libertés communales (1123) qui est confirmée en 1187 par Godefroid III, duc de Brabant. Pour mieux répondre aux besoins de la municipalité le clocher est rehaussé plusieurs fois, en 1478 pour y encastrer une horloge, et encore en 1531 pour servir de tour de guet. Comme c’est le cas en d’autres communes le clocher d’église reçoit progressivement un rôle social, et communal quasi officiel, tout en ayant une place également dans le système de défense de la commune. En 1678, un incendie ravage Gembloux. À la suite de l'incendie, un atelier de fonte de cloches est mis en place pour la reconstruction. L’église est fermée au culte durant la période post-révolutionnaire, sans doute lorsque les bâtiments de l’abbaye sont vendus comme biens nationaux. L'église abbatiale cependant est adoptée pour devenir paroissiale de Gembloux, sous le vocable de Saint-Guibert. En mauvais état et désaffectée, l'église Saint-Sauveur revient à la commune en 1810. Quinze ans plus tard, en 1825, nef et chœur de l’église sont démolis car fort délabrés. Le clocher est cependant conservé, restauré et aménagé pour devenir officiellement le beffroi de Gembloux. Depuis 1889 un revêtement de briques, recouvre les murs de l’édifice. En septembre 1905, la partie supérieure du beffroi est ravagée par un incendie. Le lanterneau construit en 1907 au sommet du clocher est de conception différente : il a un aspect bulbeux au contraire de l’ancien qui partait en flèche vers le ciel. Il est surmonté d’une girouette aux armoiries de la ville de Gembloux. Après des dégradations importantes, le beffroi est depuis quelques ans[Quand ?] en restauration et donc son intérieur n'est plus visitable. Les travaux de restauration du beffroi sont votés en 2017 par le conseil communal. Carillon du beffroi Aux traditionnelles quatre cloches de volées (avec bourdon) de 1905 ont été ajoutées 47 cloches créant ainsi un jeu complet de carillon (1962). Le carillon est entièrement rénové en 2009 : le clavier restauré est modernisé, particulièrement dans son contrôle des cloches. Le beffroi de Gembloux possède ainsi un des trois seuls carillons de concert de la province de Namur. Ce qui, depuis 1977, faisait partie du patrimoine majeur de Wallonie est aujourd’hui inscrit au patrimoine mondial de l’UNESCO (juillet 2005) sur la liste des Beffrois de Belgique et de France. Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la province de Namur
Sint-Pieterskerk (Lauw)

De Sint-Pieterskerk is een kerkgebouw in Lauw in de Belgische gemeente Tongeren-Borgloon in de provincie Limburg. De kerk ligt aan de Lauwstraat, de hoofdstraat door het dorp. Zo'n 50 meter zuidelijker ligt aan de andere kant van de straat het hoger gelegen ommuurde kerkhof. Het neogotische gebouw bestaat uit een voorstaande westtoren met drie geledingen en een ingesnoerde naaldspits, een basilicaal driebeukig schip met drie traveeën, een transept met driezijdige sluiting van beide transeptarmen en een vijfzijdig gesloten koor met een rechte travee. De toren is voorzien van op elkaar gestelde steunberen en heeft een polygonale traptoren aan de zuidzijde. Aan de noordzijde van de toren ligt een achthoekige doopkapel en aan de zuidzijde bevindt zich een portaal. In de westgevel van de toren bevindt zich een spitsboogportaal met daarboven een roosvenster en verder bevinden er in iedere gevel spitsboogvormige galmgaten. De middenbeuk wordt gedekt door een zadeldak met leien en de beide zijbeuken met lessenaarsdaken. Het hele gebouw is opgetrokken in baksteen en afgewerkt met hardsteen en mergelsteen voor hoekblokken en decoratieve elementen. De verschillende gebouwdelen hebben alle steunberen die de traveeën markeren en hebben spitsboogvensters met maaswerk. Het middenschip heeft ook spitsboogvormige bovenlichten. Het koor is lager, heeft een zadeldak, wordt geflankeerd door sacristieën en aan de noordzijde bevindt zich een polygonale traptoren. De transeptarmen hebben baksteenfriezen onder de kroonlijsten. Tussen het middenschip en de beide zijbeuken bevindt zich een spitsboogarcade op bundelpijlers. Onder de lichtbeuk bevindt zich een triforium. De overwelving van het gebouw geschiedt door kruisribgewelven op colonnetten. De kerk is de parochiekerk van het dorp en gewijd aan Sint-Pieter. Geschiedenis Op de ruïnes van een Romeinse versterking werd de eerste dorpskerk van het dorp gebouwd. Dit was de plaats waar thans het kerkhof gelegen is. Vermoedelijk in 1029 werd het koor gebouwd door een abt van de abdij Rolduc van Kerkrade. De oude kerk stond hoger dan de omgeving en was omgeven door versterkte muren met schietgaten en een poort. In 1866-1871 werd de huidige dorpskerk zo'n vijftig meter noordoostelijker van waar de oude kerk stond. Dit gebeurde onder impuls van de toenmalige pastoor naar het ontwerp van Herman Jaminé. In 1875 werd de oude kerk gesloopt. Het kerkhof is sedertdien ter plaatse gebleven.
Gare d'Anzegem

La gare d’Anzegem (en néerlandais : station Anzegem) est une halte ferroviaire belge de la ligne 89, de Courtrai à Denderleeuw située sur la commune d’Anzegem, dans la province de Flandre Occidentale en Région flamande. C’est un point d’arrêt non gardé (PANG) de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB) desservi, uniquement en semaine, par des trains Omnibus (L) et d’Heure de pointe (P). Situation ferroviaire Histoire Le 23 juillet 1895, à la gare de Tournai, a lieu une adjudication publique pour la construction du bâtiment des recettes de la station d'Anseghem pour un montant estimé à 27 913,13 francs. Service des voyageurs Accueil Halte SNCB, c'est un point d'arrêt non géré (PANG) à accès libre. L'achat des tickets s'effectue avec un automate de vente. Un parking pour les voitures et un vaste abri pour les vélos se trouvent à proximité. La traversée des voies s'effectue par le passage à niveau. Desserte Anzegem est desservie par des trains Omnibus (L) et d'Heure de pointe (P) de la SNCB circulant sur la ligne commerciale 89 : Denderleeuw - Courtrai (voir brochure SNCB). En semaine la desserte régulière est constituée de trains L reliant Courtrai à Zottegem, via Audernade. Plusieurs trains supplémentaires (P) s'ajoutent en heure de pointe : le matin, trois trains de Courtrai à Zottegem et deux de Zottegem à Courtrai ; l’après-midi, un train de Courtrai à Zottegem (aller-retour) et un reliant Poperinge à Zottegem. Les week-ends et les jours fériés, aucun train ne s’arrête à Anzegem. Intermodalité Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Patrimoine ferroviaire Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de gares en Belgique Ligne 89, de Courtrai à Denderleeuw Liens externes Informations sur la Gare d'Anzegem, sur le site de la SNCB Site SNCB : Fiches horaires (brochures) Portail du chemin de fer Portail de la Flandre-Occidentale
Station Anzegem

Station Anzegem is een spoorwegstation langs spoorlijn 89 (Denderleeuw-Kortrijk) in de gemeente Anzegem. Het is nu een stopplaats. Hier takte ook spoorlijn 66A (Anzegem-Ingelmunster) af. Spoorwegongeval Op vrijdag 14 september 2012 gebeurde een ernstig ongeval vlak bij het station van Anzegem. Een Poolse vrachtwagen raakte geblokkeerd op de spoorwegovergang. Een passagierstrein in doorrit richting Kortrijk ramde de vrachtwagen en sleurde hem meters ver mee. Het eerste rijtuig van de trein ontspoorde. De vrachtwagenchauffeur kon zich tijdig in veiligheid brengen maar op de trein vielen twee gewonden. De materiële schade was aanzienlijk. Het treinverkeer tussen Kortrijk en Oudenaarde lag de rest van de dag stil en er werd een vervangende busdienst ingelegd. In de nacht van vrijdag op zaterdag werd de trein weggesleept, maar de spoorwegovergang bleef afgesloten tot zondagmiddag. Galerij Treindienst Aansluitend openbaar vervoer Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Heverleebos

Heverleebos är en skog i Belgien. Den ligger i regionen Flandern, i den centrala delen av landet, 24 km öster om huvudstaden Bryssel. Trakten runt Heverleebos består till största delen av jordbruksmark. Runt Heverleebos är det ganska tätbefolkat, med 129 invånare per kvadratkilometer. Källor
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Watervliet)

De Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaartkerk is een kerk in Watervliet, toegewijd aan de hemelvaart van Onze-Lieve-Vrouw. Ze wordt in de volksmond de kathedraal van het noorden genoemd omwille van haar opvallend rijk interieur. Bouwgeschiedenis Na overstromingen in de 14e en 15e eeuw werd de Sint-Christoffelpolder opnieuw drooggelegd en startte de bouw van de kerk in 1501, onder impuls van Hieronymus Lauweryn. Zijn grafsteen is in de kooromgang te zien. In 1525 begon een tweede bouwfase. In 1891-1893 is een neogotische toren bijgebouwd. De toren en de doopkapel werden in 1944 ernstig beschadigd, maar in 1952 heropgebouwd. Bezienswaardigheden Het barokke, marmeren hoofdaltaar van Lucas Faydherbe gemaakt in 1652-1655. Het schilderij achter het tabernakel is de Tenhemelopneming van Maria door Gaspar de Crayer schilderijen uit de 16e, 17e en 18e eeuw waaronder landschappen van Joos de Momper Het Nood Gods van de Meester van Frankfurt, opgenomen in de Vlaamse topstukkenlijst (Vlaamse Meesters in Situ) een orgel uit 1643 van Boudewijn Ledou Externe link Inventaris onroerend erfgoed
Piața Franklin Roosevelt (Antwerpen)

Piața Franklin Roosevelt (în neerlandeză Franklin Rooseveltplaats, denumită în mod obișnuit Rooseveltplaats sau de Roosevelt) este o piață situată în centrul orașului belgian Antwerpen. Piața este poziționată între bulevardele de Leien și Koningin Astridplein, mai precis între străzile Frankrijklei și Gemeentestraat, la mică distanță de centrul istoric al orașului. Anterior, piața a purtat numele de „Piața Comunei” (în neerlandeză Gemeenteplaats) și „Piața Victoriei” (în neerlandeză Victorieplaats). În Piața Franklin Roosevelt se află cea mai mare stație de autobuze din Flandra. Aceasta poartă același nume cu piața, Franklin Rooseveltplaats. Aici oprește cea mai mare parte a autobuzelor orașului Antwerpen. De asemenea, piața este un punct de oprire pentru un număr mare de autobuze interurbane ale regionalei din provincia Antwerpen a societății flamande de transport public De Lijn. Tot în această stație opresc și tramvaiele orășenești ale liniilor 10, 11, 12 și 24. Prin stația de premetrou Opera, aflată nu departe de piață, trec tramvaiele liniilor 3, 5, 9 și 15. Gara Antwerpen-Centraal este situată și ea la mică distanță de Piața Franklin Roosevelt. Galerie de imagini Note Vezi și De Leien Legături externe nl Pagina oficială a orașului Antwerpen Arhivat în 3 februarie 2011, la Wayback Machine.
Heurnemeersen

De Heurnemeersen is een natuurreservaat in de Vlaamse Ardennen in Zuid-Oost-Vlaanderen (België). Het visiegebied van dit natuurreservaat is ongeveer 45 ha en ligt op het grondgebied van de stad Oudenaarde (in de deelgemeentes Heurne en Eine) en wordt beheerd door Natuurpunt. De Heurnemeersen worden opgesplitst in drie deelgebieden. In het noorden ligt het erkende natuurgebied het Dal, In het zuiden het erkende natuurgebied de Snippenweide en centraal de meander de Ster. Landschap Het natuurgebied ligt in de Scheldevallei. Het reservaat bestaat uit afgesneden Scheldemeanders, bossen, graslanden, en moerasvegetaties. Fauna De Heurnemeersen herbergen een bijzonder rijke fauna. Het belangrijkste zoogdier is de rosse vleermuis die er boven de Heurnemeersen een van zijn belangrijkste jachtgebieden in de Vlaamse Ardennen vindt omwille van de hoge insecten-dichtheid. Er komen een 55-tal vogelsoorten tot broeden waarvan de belangrijkste rietzanger, rietgors, waterral, en blauwborst. Op trek treft men soms ook grotere groepen aan van aalscholver, slobeend en watersnip. Er werden tot nu toe 19 soorten libellen waargenomen, 25 soorten dagvlinders waarvan oranjetipje de belangrijkste is en meer dan 500 soorten nachtvlinders waarvan enkele zeldzamere moerassoorten zoals valeriaandwergspanner, moeraswalstrospanner en Satijnboogbladroller. Flora Het reservaat bestaat uit bossen, graslanden, ruigten en moerassen, elk met hun typische flora. Men vindt er enkele typische kwelindicatoren terug zoals gewone dotterbloem, bosbies en holpijp. Natuurbeleving De binnenbocht van de openbare afgesneden meanders, namelijk Heuvel, De Ster en Ohio, is toegankelijk voor vissers en wandelaars. De buitenbochten, de meander "Dal" en het centrale gedeelte van de Snippenweide is enkel toegankelijk met gids. Deze gebieden kunnen wel overschouwd worden van op de dijk langsheen de Schelde. Verkavelingen In maart 2024 kreeg Robrecht Bothuyne kritiek in het televisieprogramma Pano toen een verkavelingsvergunning voor een woonwijk in de Heurnemeersen (overstromingsgebied), niettegenstaande verschillende negatieve adviezen, werd goedgekeurd door het West-Vlaamse provinciebestuur. Bothyne was deels eigenaar van de gronden. Bronnen Oudenaarde Dal-en-snippenweide Natuurpunt
Canisvliet

Canisvliet is een poldergebied en natuurreservaat bij Westdorpe in de Nederlandse gemeente Terneuzen (Zeeland). Het totale gebied is 450 hectare groot. Hiervan is het natuurontwikkelingsbied 100 hectare. Het gebied wordt beheerd door Staatsbosbeheer. Geschiedenis Het gebied was ooit een zijarm van de Honte. Na de sluiting van de Graaf Jansdijk (1790) en de Sasdijk kon het deels worden drooggelegd, waarbij de Canisvliet binnenpolder en de Canisvliet buitenpolder ontstonden, beide ten oosten van het huidige terrein. Het huidige natuurterrein bleef onbewoond landbouwgebied, met brak water. Begin jaren zestig vond een ruilverkaveling plaats. De ornitholoog Johan van den Steen uit Sas van Gent wist te verhinderen dat het gebied werd opgespoten met grond die vrijkwam bij de verbreding van het Kanaal van Gent naar Terneuzen. Canisvlietse Kreek Een groot deel van Canisvliet bestaat uit de Canisvlietse Kreek; een Natura 2000-natuurgebied, naast het Kanaal Gent-Terneuzen. De kreek werd eind jaren negentig gesaneerd, nadat de waterkwaliteit decennia was verslechterd door lozingen van sterk vervuild water vanuit België via de Reigerskil. Het gebied van de kreek is 142 hectare groot. De kreek vormt aan de zuidzijde de grens tussen Nederland en België. Net over de grens bij het gebied ligt Zelzate. Natuur Op het terrein vindt men kruipend moerasscherm, rietorchis en pluimzegge. Broedvogels zijn onder meer: grauwe gans, bruine kiekendief, blauwborst en watersnip. Zie ook Natura 2000 Lijst van Natura 2000-gebieden in Nederland Externe links Over Zeeland.com Canisvliet Canisvliet: Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
Canisvliet

Canisvliet este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 141 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Canisvliet este situat la coordonatele 51.2189°N 3.8131°E﻿ ()51.2189; 3.8131. Înființare Situl Canisvliet a fost declarat sit de importanță comunitară în august 2002 pentru a proteja 1 specie de plante. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în martie 2011. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată nu include niciun habitat protejat. La baza desemnării sitului se află o specie protejată de plante: Apium repens Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Poelcapelle katonai temető

A Poelcapelle katonai temető (Poelcapelle British Cemetery) egy első világháborús sírkert a belgiumi Brugsewegtől tíz kilométerre északkeletre. Ez a hetedik legnagyobb, Belgiumban pedig a harmadik legkiterjedtebb temetője a nemzetközösségi hősi halottaknak. Charles Holden és Wilfred Clement Von Berg tervezte. Néhány kilométerre tőle található a langemarki német katonai temető és a Saint Julien-i kanadai háborús emlékmű. Története Poelcapelle városkát 1914. október 20-án foglalták el a németek a franciáktól. 1917. október 4-én ismét Antant-kézbe került, majd 1918 áprilisában újra a németeké lett, végül a belga hadsereg szabadította fel 1918. szeptember 28-án. A temetőt a háború után alakították ki a környező csatamezőkről exhumált hősi halottak számára. A temetőben a Nemzetközösség 7479 katonája nyugszik, közülük 6230-at nem sikerült azonosítani. Az ismert személyazonosságú elesettek közül 1045 brit, 117 kanadai, 46 új-zélandi, 38 ausztrál, öt dél-afrikai volt. A temetőben nyugszik John Condon közlegény a Királyi Ír Ezredből, aki a rendelkezésre álló adatok szerint 14 évesen halt meg a harcmezőn, így valószínűleg ő a legfiatalabb olyan hősi halott, akinek nyughelyét a brit hadisírbizottság gondozza. Jegyzetek Források ↑ WW1 Cemeteries: Polcapelle British Cemetery. WW1 Cemeteries.com. Hozzáférés: 2021. november 27..