NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Calvaire (Essex) Military Cemetery

Calvaire (Essex) Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Ploegsteert, (Komen-Waasten). De begraafplaats ligt 1,7 km ten zuidoosten van dorpscentrum. Ze werd ontworpen door George Goldsmith en heeft een min of meer L-vormig grondplan, grotendeels afgeboord door een bakstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat vlak bij de toegang. Er liggen 218 Britten begraven. Geschiedenis De begraafplaats werd aangelegd naast een gebouw dat door de Britten Essex House werd genoemd en is een typisch voorbeeld van een regimentsbegraafplaats. De 2nd Essex en de 2nd Monmouthshire Regiments startten hier in november 1914 met het begraven van hun doden. Daarna volgden de 9th Royal Fusiliers en het 11th Middlesex Regiment, dan het 7th Suffolk en het 9th Essex Regiment en daarna het 6th Buffs, het 1/7th en het 1/8th Worcestershire Regiment. Ten slotte werd de begraafplaats door het 11th Queen's Royal West Surrey en het 10th Royal West Kent Regiment voltooid in juli 1916. Later werden nog 2 slachtoffers bijgezet. Tijdens het Duitse lenteoffensief in het voorjaar van 1918 werd het gebied van 10 april tot 29 september door hen bezet. Graven Onderscheiden militairen Gerald Charles Binsteed, majoor bij het Essex Regiment werd onderscheiden met het Military Cross (MC). J. Beagin, korporaal bij het Worcestershire Regiment werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). Minderjarige militairen schutter John Francis Saunders en de soldaten Arthur William Day, John Seaman en H. Shaw waren 16 jaar oud toen ze sneuvelden. de soldaten Stephen Alfred Barnes, A. Hill, Arthur Frederick Huckstep en Albert John Leat waren 17 jaar toen ze sneuvelden. Externe links Calvaire (Essex) Military Cemetery op de website van de CWGC. Calvaire (Essex) Military Cemetery op de website van WO1.be
Begijnenbos (Beersel)

Het Begijnenbos is een bosgebied in het Nationaal Park Brabantse Wouden in de Belgische gemeente Beersel. Het bos is 28 ha groot en bestaat voornamelijk uit beukenbos. Het is gelegen op de steile zuidhelling tussen de dorpskernen van Huizingen en Dworp, beide deelgemeenten van Beersel. Het OCMW (Openbaar centrum voor maatschappelijk welzijn) van de Stad Brussel is de eigenaar van het bos dat beheerd wordt door het Agentschap voor Natuur en Bos. Het bos is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-habitatrichtlijngebied 'Hallerbos en nabije boscomplexen met brongebieden en heiden'. Trivia Door het Begijnenbos lopen verschillende wandelingen zoals de 8,5 km lange bewegwijzerde Dworpwandeling. Het Begijnenbos komt voor in de roman ’Eene Verwarde Zaak’ van Hendrik Conscience. "Het was hier dat de Coutermans tijdens hun nachtelijke terugtocht van de Beerselse kermis werden overvallen door Marcus Cops en zijn handlangers en waarbij die laatste werd gedood". "Het drama vond plaats op een holle weg in het Begijnenbos, waar nu de Lotsesteenweg het bos kruist." In april 2013 werd een actie tegen sluikstorten uitgevoerd door JNM Zuid-West Brabant in samenwerking met de milieudienst van Beersel. Noten
Dranoutre Military Cemetery

Dranoutre Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Dranouter, een deelgemeente van Heuvelland. De begraafplaats ligt 250 m ten noordwesten van het dorpscentrum. Ze werd ontworpen door Charles Holden met assistentie van William Cowlishaw en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het terrein is 3.800 m² groot en is omgeven door hagen en afrasteringen. Het Cross of Sacrifice staat centraal aan de noordzijde waar zich ook de toegang bevindt in een natuurstenen muurtje. Er worden 459 doden herdacht waaronder 3 niet geïdentificeerde. Geschiedenis Dranouter werd op 14 oktober 1914 door de 1st Cavalry Division veroverd en bleef tot 25 april 1918 in geallieerde handen. Toen werd het tijdens het Duitse lenteoffensief door de Duitse troepen ingenomen ondanks de felle weerstand van de Franse 154 ste Divisie. Op 30 augustus 1918 werd het door de Britse 30th Division heroverd. De begraafplaats werd in juli 1915 gestart en tot maart 1918 door gevechtseenheden en veldhospitalen (Field Ambulances) gebruikt. In september en oktober 1918 werden nog 30 graven toegevoegd. Tijdens de heropbouw van de kerk in 1923 werden 19 Britse graven vanuit het kerkhof van Dranouter naar hier overgebracht. Op de begraafplaats liggen 422 Britten (waaronder 3 niet geïdentificeerde), 19 Canadezen, 16 Australiërs, 1 Nieuw-Zeelander en 1 Duitser begraven. Op het kerkhof van het dorp liggen nog 79 slachtoffers die bij de CWGC geregistreerd staan als Dranouter Churchyard. De begraafplaats wordt sinds 2009 als monument beschermd. Graven Onderscheiden militairen William Albert De Courcey King, luitenant-kolonel bij de Royal Engineers, Robert Curwen Richmond Blair, kapitein bij het Border Regiment en George Richard Owen Edwards, majoor bij de Royal Field Artillery werden onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO), de laatstgenoemde ontving deze onderscheiding tweemaal (DSO and Bar). de luitenants C. L. Blair en John Marshall Youngman ontvingen het Military Cross (MC). korporaal A. W. Bray werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). A.R. Turner, sergeant bij de Royal Field Artillery werd onderscheiden met de Meritorious Service Medal (MSM). de sergeanten I.H.Roberts, A. Neale en A. Driver, de korporaals Joshua Harrison en Jonathan Armstrong en de soldaten W.J. Hopkins en Lewis Brammer werden onderscheiden met de Military Medal (MM). Aliassen soldaat Allan A. McQuillan diende onder het alias Dan MacLean bij de Princess Patricia's Canadian Light Infantry (Eastern Ontario Regiment). soldaat Henry Lawton diende onder het alias Herbert Ford bij het Machine Gun Corps (Infantry). Gefusilleerde militair Frederick Broadrick, soldaat bij het 11th Bn. Warwickshire Regiment werd wegens desertie gefusilleerd op 1 augustus 1917. Externe links Dranoutre Military Cemetery op de website van de CWGC. Dranoutre Military Cemetery op de website van WO1.be
Kasteel Edelhof

Kasteel Edelhof is in wezen een herenhuis dat stamt uit de 2e helft van de 19e eeuw en zich bevindt aan het Leroyplein te Munsterbilzen. Kasteel Edelhof is grotendeels gebouwd met oud, 18e-eeuws bouwmateriaal dat vermoedelijk van de sloop van gebouwen van de Abdij van Munsterbilzen afkomstig is. Zo zijn de vensteromlijstingen in Lodewijk XV-stijl, en bij de deuren is rococo-houtwerk te vinden. Voordat dit huis werd gebouwd, bevond zich hier de pastorie uit 1725. Het huidige kasteel is gebouwd in 1850 door de toenmalige burgemeester De Matthys. Nadien werd het bewoond door achtereenvolgens de adellijke families De Wautier, Leroy en Legrelle. In de jaren 40 van de 20e eeuw werd het een hotel-restaurant, wat in 1958 gesloten werd. Tegenwoordig is het gemeentelijk bezit, en er zijn enkele verenigingen gehuisvest, waaronder de heemkundekring. Het huis wordt geflankeerd door enkele paardenstallen en koetshuizen, en een bakhuis. Hier bevindt zich een brasserie en een bezoekerscentrum dat informatie over de omgeving toont. Dit alles is gelegen in een gemeentelijk park met vijver. Externe links Onroerend erfgoed Gemeente Bilzen
Château de Groenendaal

Le château de Groenendaal est un château belge situé à Bilzen (Waltwilder). Historique A l'origine, cette propriété s'appelle Croenendael ou Croonendael . Plus tard, il reçoit le nom actuel, factuellement incorrect. Il s'agissait d'un fief de Loonz, qui formait également un seul fief avec Hoelbeek et Jonckholt. Celui-ci est divisée à la fin du XIVe siècle et Croenendael devient propriété d'Aleidis van Jonckholt, mariée à Godenoel van Elderen, qui était déjà seigneur d'Elderen. En 1477, Croenendael devient propriété de la famille Lambboy. Le jour de Noël 1693, un "villicus in Croonendael" sans nom meurt ; en mai 1730, Godefridus Danzel occupe ce poste, épouse Joanna Rosseau ; en novembre 1736, c'est Egidius Pacquaij, marié à Margareta Iaddoul ; en décembre 1739 c'est Joannes Leonardus Du Mont épouse Barbara Broeffaer. En 1757, il revient à la famille de Grady. Michel Joseph de Grady, mort en 1786, transforme le château du XVIIe siècle de style mosan en un bâtiment classique vers 1761. La ferme attenante est également rénovée dans ce style. En 1861, le domaine passe aux mains d'Emile de Rosen de Borgharen, et il est toujours propriété privée. Un parc est aménagé dans le style paysager anglais et les vestiges de l'ancien fossé sont incorporés. Le château est vendu en 1992 après le décès de Pierre de Rosen de Borgharen en 1990. Bâtiments Le château proprement dit se trouve à Groenendaal 1. Le noyau du XVIIe siècle y est encore présent, comme en témoignent, entre autres, les ancrages des murs et les linteaux en marne. La façade sud et la façade de l'aile est, en particulier, présentent encore ces caractéristiques. L'intérieur est cependant entièrement adapté au goût de la fin du XVIIIe siècle et est exécuté dans le style Louis XV et Louis XVI. Le salon central est décoré de stucs, de guirlandes de fleurs, de vases, de tourterelles et de corbeilles de fruits dans ces styles. À Groenendaal 2 se trouve la ferme du château. Il s'agit d'un complexe agricole fermé, avec quelques vestiges du XVIIe siècle, mais fortement remanié au XIXe siècle. Certains bâtiments de service datent de la fin du XXe siècle. Le château n'est pas accessible. Lien externe Patrimoine immobilier Portail du Limbourg (Belgique) Portail des châteaux
Kasteel Groenendaal (Waltwilder)

Kasteel Groenendaal is een kasteel dat deel uitmaakt van Waltwilder, hoewel het dichter bij Munsterbilzen en Hoelbeek ligt. Het is gelegen aan Groenendaal 1 en 2. Geschiedenis Oorspronkelijk heette dit goed Croenendael of Croonendael. Later kreeg het de huidige, feitelijk foutieve, naam. Het was een Loons leen, dat ook Hoelbeek en Jonckholt één leengoed vormde. Dit werd eind 14e eeuw gedeeld en Croenendael kwam in bezit van Aleidis van Jonckholt, die gehuwd was met Godenoel van Elderen, die reeds heer van Elderen was. In 1477 kwam Croenendael in bezit van de familie Lamboy. Op kerstdag 1693 stierf een niet nader genoemde "villicus in Croonendael"; in mei 1730 had Godefridus Danzel die functie, getrouwd met Joanna Rosseau; in november 1736 was het Egidius Pacquaij, getrouwd met Margareta Iaddoul; in december 1739 was het Joannes Leonardus Du Mont getrouwd met Barbara Broeffaer - - in 1744 geschreven als Lemont en Mouffar - PR Waltwilder.] In 1757 kwam het aan de familie De Grady. Michel Joseph de Grady, die overleed in 1786, verbouwde het toenmalige 17e-eeuwse kasteel, dat uitgevoerd was in Maaslandse renaissancestijl, omstreeks 1761 tot een classicistisch gebouw. Ook de bijbehorende boerderij werd in deze stijl verbouwd. In 1861 kwam het landgoed toe aan Emile de Rosen de Borgharen, en het is nog steeds in bezit van particulieren. Er werd een park aangelegd in Engelse landschapsstijl en daarin werden restanten van de vroegere omgrachting verwerkt. In 1992 werd het verkocht na het overlijden van Pierre de Rosen de Borgharen in 1990. Gebouwen Het eigenlijke kasteel bevindt zich aan Groenendaal 1. Nog steeds is hierin de 17e-eeuwse kern aanwezig, waarvan onder meer de muurankers en de mergelstenen speklagen nog getuigen. Vooral de zuidelijke voorgevel en de voorgevel van de oostelijke vleugel tonen deze kenmerken nog. Het interieur werd wel geheel aan de laat-18e-eeuwse smaak aangepast en is uitgevoerd in Lodewijk XV-stijl en Lodewijk XVI-stijl. De centrale salon is versierd met stucwerk, bloemslingers, vazen, tortelduiven en vruchtenkorven in deze stijlen. Aan Groenendaal 2 bevindt zich de kasteelhoeve. Het is een gesloten hoevecomplex, met nog enkele 17e-eeuwse overblijfselen, maar sterk verbouwd in de 19e eeuw. Enkele dienstgebouwen zijn laat-20e-eeuws. Het kasteel is niet toegankelijk. Externe link Onroerend erfgoed
Kasteel Weyer

Kasteel Weyer (ook: Kasteel ter Weyer) is een herenhoeve in de Belgische plaats Hoeselt, gelegen aan Pasbrugstraat 1. Oorspronkelijk was dit een leengoed van het Graafschap Loon, waarvan reeds in de 13e eeuw sprake was. Tot 1603 bleef het eigendom van de familie Weyer. In 1641, toen het kasteeltje in bezit was van Jean-Baptist de Graty, werd het verbouwd. Het betrof feitelijk een omgrachte L-vormige herenhoeve. De noordwestvleugel (het poortgebouw) en de zuidwestvleugel zijn hier overblijfselen van. In de 2e helft van de 19e eeuw kwamen er twee vleugels bij en werd het een vierkantshoeve. Van de omgrachting zijn nog overblijfselen aanwezig. Het complex bezit nog 17e-eeuwse muurankers en boven de poort is er een gevelsteen met wapenschild, het opschrift "grata sideragnati" en het jaartal 1641. Externe link Onroerend erfgoed
Kasteel van Bokrijk

Het Kasteel van Bokrijk is een bouwwerk aan Bokrijklaan 8 in het Domein Bokrijk. Geschiedenis Het kasteeltje is vanaf 1891 gebouwd in Maaslandse neorenaissancestijl. Het was oorspronkelijk een droom van de rentenier Edgar Maris, die in 1889 het domein Bokrijk had aangekocht van de familie Coghen. Jacobus Van Mansfeld werd aangeworven als architect. Maris kwam echter in financiële moeilijkheden en trachtte zijn middelen aan te vullen door veel bomen op zijn domein om te hakken en een houtwolfabriekje te beginnen. Het Station Bokrijk was daarvoor ook van belang: er kon hout worden verladen. Ook ijzererts, in de vorm van ijzeroer, werd op het domein gewonnen. Dit alles was niet voldoende om zijn project te voltooien, en het domein werd na drie jaar verkocht aan graaf Ferdinand de Meeûs. Daarna duurde het nog vijf jaar, tot 1898, voor het kasteel gereed kwam. Naast een rechtervleugel kwam er ook een neo-byzantijnse kapel en een Franse tuin. In 1916 overleed de graaf en het domein kwam in handen van makelaars. Na de bevrijding, in 1918, werd beslag op het domein gelegd en pas in 1928 werd het verkocht, en wel aan S.V. Middenkredietkas (Boerenbond). Nu werd er een groot landbouwbedrijf opgericht, waaronder een voor die tijd grote pluimveefokkerij (10.000 kippen), varkens, koeien en aspergeteelt. De bodem was schraal, reden om te experimenteren met kunstmest, maar het landbouwbedrijf bleef verliesgevend. Ook de bosbouw (van de 400.000 dennen waren er nog 286.000 over) ten behoeve van mijnhout voor de mijnen bood geen soelaas, omdat hiervoor steeds vaker metalen stutten gebruikt werden. In 1937 verkocht de Middenkredietkas het gehele domein aan de provincie, waarmee de grondslag voor het Provinciaal Domein Bokrijk werd geschapen. Het kasteel had tijdens de Tweede Wereldoorlog te lijden van inkwartieringen in 1944 van de Waffen-SS en later van Amerikaanse troepen. In 1950 werd met de restauratie begonnen en in 1952 vestigde een restaurant zich in het kasteel. In 2008 werd het kasteel opnieuw gerenoveerd en geschikt gemaakt als vergaderruimte voor de Provincie Limburg en voor bedrijven. Externe bronnen Kasteel van Bokrijk in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed Geschiedenis
Katholieke Universiteit Leuven Campus Brugge

KU Leuven Campus Brugge is een universiteitscampus van de Katholieke Universiteit Leuven in Brugge. Geschiedenis Van KHBO naar Kulab In de jaren negentig ontstond de Katholieke Hogeschool Brugge-Oostende uit een fusie van één Oostendse en drie Brugse hogescholen. In 2013 werd de KHBO gesplitst. De professionele bacheloropleidingen gingen naar de nieuwe Katholieke Hogeschool Vives, terwijl de academische opleidingen door de KU Leuven georganiseerd zouden worden. De universitaire opleidingen in Brugge en Oostende werden in het academiejaar 2013-2014 onder de naam "Kulab" samengebracht, maar na één academiejaar werd die naam al opgeborgen en werd gesproken over de KU Leuven Technologiecampus Oostende en KU Leuven Campus Brugge. De opleidingen bleven doorgaan op de campussen van Vives. Naam De naam Kulab verwees naar de andere West-Vlaamse campus Kulak in Kortrijk en naar de aanwezigheid van laboratoria voor de opleidingen Industriële Ingenieurswetenschappen. De "b" verwijst ook naar Brugge, waar de "k" bij de Kulak oorspronkelijk naar Kortrijk verwees. Verhuizing van Oostende naar Brugge Tot 2017 werden opleidingen in de Industriële Ingenieurswetenschappen nog gegeven op de campus van Hogeschool Vives (voormalige KHBO) in Oostende. De laboratoria en het departement Revalidatiewetenschappen waren (al) gehuisvest op de VIVES Campus Brugge, gelegen langs de Expresweg N31 in Sint-Michiels (Brugge). Sinds september 2017 zijn alle universitaire opleidingen van de KU Leuven in Oostende en Brugge op de nieuwe campus in Brugge georganiseerd. Deze campus, aan het station van Brugge, werd op 16 juni 2017 ingehuldigd en is sinds september 2017 in gebruik. Samenwerking met Kulak Het management van de KU Leuven Campus Brugge is geïntegreerd met dat van de andere West-Vlaamse campus van de KU Leuven in Kortrijk (Kulak). De beide campussen hebben één campusrector (een vicerector van de KU Leuven) en lid van de academische raad, geleid door de rector van de KU Leuven. De campusrector en het bestuurscomité van beide campussen zetten voor de KU Leuven de koers van de universitaire opleidingen in West-Vlaanderen uit.
Cimetière militaire Lancashire Cottage

Le cimetière militaire Lancashire Cottage ou Lancashire Cottage Cemetery est un cimetière militaire britannique des victimes de la Première Guerre mondiale, situé dans le village belge de Ploegsteert. Le cimetière est situé à 1 275 m à l'est du centre du village et à la lisière sud du bois de Ploegsteert. Elle a été conçue par Charles Holden et est entretenue par la Commonwealth War Graves Commission. Le site a une forme plus ou moins rectangulaire et est délimité par un mur de briques. La Croix du Sacrifice se dresse au centre contre le mur sud en face de l'entrée. Il y a 269 victimes enterrées, dont 3 non identifiées. Histoire Ce cimetière a été créé en novembre 1914 en tant que cimetière de première ligne par le 1st East Lancashire et le 1st Hampshire . Il a été utilisé jusqu'en mars 1916, à l'exception de quelques ajouts ultérieurs. Lors de l'offensive allemande du printemps, le cimetière est aux mains des Allemands du 10 avril 1918 au 29 septembre 1918. Ensuite, ils ont également enterré certaines de leurs victimes ici. On y trouve 231 Britanniques, 2 Canadiens, 23 Australiens et 13 Allemands. Deux Britanniques sont commémorés par des Special Memorials car leurs tombes n'ont pas pu être localisées. Tombes Soldats distingués George Clayhills, capitaine du régiment de l'East Lancashire a reçu l'Ordre du service distingué (DSO). Le sergent F. Helm du East Lancashire Regiment a reçu la Médaille de conduite distinguée (DCM) et le caporal Henry Richard Collins du Devonshire Regiment a également reçu la Médaille militaire (DCM, MM). Personnel militaire mineur Harold Ewart Stenner, soldat du Gloucestershire Regiment n'avait que 16 ans lorsqu'il fut tué au combat le 1er mai 1915. le clairon Morgan Dudley et les soldats Oliver H. Badman et Wilfred H. Dix avaient 17 ans lorsqu'ils sont morts. Liens externes Lancashire Cottage Cemetery sur le site Web du CWGC. Cimetière du Lancashire Cottage sur le site WW1.be Notes et références Portail de la mort Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Belgique
Lancashire Cottage Cemetery

Lancashire Cottage Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Ploegsteert. De begraafplaats ligt 1.275 m ten oosten van het dorpscentrum en aan de zuidrand van het Ploegsteertbos. Ze werd ontworpen door Charles Holden en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het terrein heeft een min of meer rechthoekige vorm en is begrensd door een bakstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat centraal tegen de zuidelijke muur recht tegenover de toegang. Er liggen 269 slachtoffers begraven waaronder 3 niet geïdentificeerde. Geschiedenis Deze begraafplaats werd in november 1914 gestart als frontlijnbegraafplaats door het 1st East Lancashire en het 1st Hampshire. Ze werd tot maart 1916 gebruikt behoudens enkele latere bijzettingen. Tijdens het Duitse lenteoffensief was de begraafplaats van 10 april 1918 tot 29 september 1918 in Duitse handen. Toen hebben zij ook enkele van hun slachtoffers hier begraven. Er worden nu 231 Britten, 2 Canadezen, 23 Australiërs en 13 Duitsers herdacht. Twee Britten worden herdacht met Special Memorials omdat hun graven niet meer gelokaliseerd konden worden. Graven Onderscheiden militairen George Clayhills, kapitein bij het East Lancashire Regiment werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO). Sergeant F. Helm van het East Lancashire Regiment werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM) en korporaal Henry Richard Collins van het Devonshire Regiment eveneens maar ontving daarbij ook nog de Military Medal (DCM, MM). Minderjarige militairen Harold Ewart Stenner, soldaat bij het Gloucestershire Regiment was slechts 16 jaar toen hij op 1 mei 1915 sneuvelde. hoornblazer Morgan Dudley en de soldaten Oliver H. Badman en Wilfred H. Dix waren 17 jaar toen ze sneuvelden. Externe links Lancashire Cottage Cemetery op de website van de CWGC. Lancashire Cottage Cemetery op de website van WO1.be
Sint-Adrianuskerk (Hoelbeek)

De Sint-Adrianuskerk is de parochiekerk van Hoelbeek, een dorp in het zuiden (Haspengouw) van de Belgische provincie Limburg. Deze neoromaanse zaalkerk werd gebouwd in 1926, hoewel Hoelbeek pas in 1934 een zelfstandige parochie werd. Het bakstenen gebouw heeft een ingebouwde, vrij lage toren. In 1969 was er een brand die het interieur vernietigde. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Westouter Churchyard and Extension

Westouter Churchyard and Extension is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Westouter, een deelgemeente van Heuvelland. De begraafplaats ligt aan de noordkant naast de Sint-Eligiuskerk. Er zijn twee perken met graven die samen een oppervlakte hebben van 450 m². Geschiedenis Westouter bleef de ganse oorlog in geallieerde handen. In het voorjaar van 1918 naderde, tijdens het Duitse lenteoffensief, de frontlijn tot op 2,5 km van het dorp. Het kerkhof en de uitbreiding werden tussen november 1914 en september 1918 met tussenpozen door Britse veldhospitalen en gevechtseenheden gebruikt. Er liggen 101 doden begraven, waaronder 76 Britten, 19 Canadezen (waaronder 1 niet geïdentificeerde), 1 Australiër, 1 Nieuw-Zeelander, 1 Indiër en 3 Duitsers. De begraafplaats staat in de Inventaris van het Onroerend Erfgoed. Graven W. Mallin, sergeant bij het South Lancashire Regiment werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal en de Military Medal (DCM, MM). James Alfred Robinson en zijn broer Charles Frederick liggen in hetzelfde graf maar hebben elk een eigen grafzerk. Zij sneuvelden op 16 september 1917. Een andere broer, William Charles, sneuvelde eveneens en ligt in London Cemetery and Extension begraven. Externe links Westouter Churchyard and Extension op de website van de CWGC. Westouter Churchyard and Extension op de website van WO1.be