NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Quinten Metsysplein

Het Quinten Metsysplein is een plein in de Belgische stad Leuven. Het ligt op het kruispunt van de Burgemeestersstraat, de Bogaardenstraat, de Arnould Nobelstraat en de Dagobertstraat en werd vernoemd naar de beroemde schilder Quinten Metsys. De plannen voor het plein werden uitgetekend door stadsarchitect François-Henri Laenen tussen 1836 en 1839. Het plein kwam tot stand tussen 1840 en 1860 en heette oorspronkelijk Luikse Plaats of Loikseploits in de Leuvense volksmond. Op de stratenlijst van 1868 staat Place de Liège als naam vermeld. De naam werd gesuggereerd door stadsarchivaris Edward Van Even, omdat het oorspronkelijk de bedoeling was om er een standbeeld op te richten voor de schilder die in Leuven geboren was. Dat zou het allereerste standbeeld in Leuven geweest zijn, maar het is er nooit gekomen. Verkeerstechnisch gaat het om een rond punt, al is het plein eigenlijk vierkant of ruitvormig. In de plaats van het geplande standbeeld, ligt er nu in het midden van het plein een kunstwerk, geschonken op 16 april 2002 door de Vlaams-Brabantse afdeling van het ABVV, dat de gesneuvelden in de strijd voor het algemeen enkelvoudig stemrecht van 18 april 1902 herdenkt. Het kunstwerk werd gemaakt door Lucas Bernaerts en Luc Cauwenberghs. Het gaat om een vlak kunstwerk op de vloer van het plein. Het stelt een bolletje voor en daaromheen zes silhouetten van de gesneuvelden, die hun leven gaven om ervoor te zorgen dat wij het bolletje van onze keuze kunnen inkleuren. Er staan twee zuiltjes, een met uitleg over het kunstwerk, het andere met het gedicht Stemadvies van de zes van Leuven van Charles Ducal. De plannen voor het plein werden uitgetekend door stadsarchitect François Henri Laenen tussen 1836 en 1839. In 2015 opent het nieuwbouwproject The Village (Leuven) dat het filmzalencomplex van de De Studio's, die jaren geleden de deuren sloten, omvormt tot een nieuwe leefomgeving voor studenten, kantoorruimte en een groene parkzone. Ook het Davidsfonds verhuist hierheen vanuit de Blijde Inkomststraat op zijn 140e verjaardag. Afbeeldingen
Collegiate Church of St Bartholomew, Liège

The Collegiate Church of St. Bartholomew (French: Collégiale Saint-Barthélemy) is a Roman Catholic collegiate church in Liège, Belgium. Founded outside the city walls, it was built in coal sandstone, starting in the late 11th century (the chancel) and lasting until the late 12th century (the massive westwork, with its twin towers which were reconstructed in 1876). It underwent, like most ancient religious buildings, modifications through the centuries. Nevertheless, the Meuse Romanesque—Ottonian architecture character of its architecture remained deeply rooted. The 18th century saw the addition of two more aisles, the opening of a neoclassical portal in the walls of the westwork, and the French Baroque redecoration of the interior. The interior of the western section has recently been restored back to the original style. The Collegiate Church of St. Bartholomew was one of the original seven collegiate churches of Liège, which also included the Churches of St. Peter, St. Paul, St. John, St. Denis, St. Martin, and the Holy Cross, and until the Liège Revolution of 1789 collectively comprised the "secondary clergy" in the First Estate of the Prince-bishopric of Liège. In 2006, the church emerged from heavy restoration work lasting seven years and involving 10,000 replaced stones and the restoration of the polychromy of the walls). Art collections The church contains numerous works of art, among which may be mentioned The Glorification of the Holy Cross, a tableau of the local painter Bertholet Flemalle (1614–1675); The Crucifixion, from another local artist, Englebert Fisen (1655–1733); and a statue of St. Roch by Renier Panhay de Rendeux. St. Bartholomew is the site of one of the most known examples of ecclesiastical Mosan art, a baptismal font attributed to the goldsmith Renier de Huy. It was commissioned at the beginning of the 12th century (1107–1108) by the Abbot Hellin for the Church of Notre-Dame-aux-Fonts, now destroyed, where local baptisms traditionally were administered. The font was installed in St. Bartholomew Church in 1804, after having been spared from the occupying forces of the French Revolutionary Army. This work heralds a resurgence of Greek influences on Western art. The brass tank, resting on ten (originally twelve) ox figures, presents five scenes: the Baptism of Jesus in the Jordan, the preaching of St. John the Baptist, the baptism of the catechumens, the baptism of the Centurion Cornelius, and the baptism of the philosopher Craton. Notable figures Alger of Liège (1055–1131), deacon References External links Official website
Colegiata Saint-Barthélemy de Lieja

La colegiata Saint-Barthélemy de Lieja, en Bélgica, es característica del estilo imponente del arte mosano románico, fue edificada con bloques de asperón (roca sedimentaria), entre finales del siglo XI a finales del siglo XII. Al igual que la inmensa mayoría de los edificios religiosos ha sufrido numerosas modificaciones en el curso de los siglos, sin embargo el carácter románico de Saint-Barthélemy ha perdurado a través de las modificaciones. En el siglo XVIII, se añadieron dos naves, se abrió el macizo occidental con un pórtico neoclásico y se decoró el interior en barroco francés. El interior del ala occidental ha sido restaurado en el estilo románico original. La colegiata de Saint-Barthélemy es una de siete colegiatas liejesas primigenias (que comprendían San Pedro de Roma, Santa Cruz, San Pablo, Día de San Juan, San Denis y San Martín). El 28 de marzo de 2006, la iglesia fue re-inaugurada después de importantes trabajos de renovación. Los mismos se extendieron durante siete años, siendo reemplazadas 10 000 piedras y restaurándose la policromía de las paredes. Colección de arte La iglesia aloja numerosas obras de arte, se destaca un cuadro del pintor liejano Bertholet Flémalle (1614-1675), "La Glorificación de la Santa-cruz"; una obra maestra de Liégeois Englebert Fisen (1655-1733), "La Crucifixión" y la escultura de San Roque realizada por Renier Panhay de Rendeux (1684-1744).​ Pero Saint-Barthélemy es especialmente renombrada por su pila bautismal, que por mucho tiempo fuera atribuida (erróneamente), al orfebre Renier de Huy. La pila bautismal fue encargada a principios del siglo XII (1107-1108) por el abad Hellin para la iglesia Notre-Dame-aux-Fonts, hoy destruida, donde tradicionalmente se administraba el bautismo. La pila bautismal fue instalada en la iglesia de Saint Barthélemy en 1804, después de haber sido sustraída de la avidez de los revolucionarios liejeses. Esta obra notable anuncia un resurgimiento de las influencias griegas sobre el arte occidental. La cuba baptismal de latón se encuentra sostenida por diez bueyes. El conjunto posee cinco escenas: el Bautismo de Jesús en el Jordán, la Predicación de San Juan-Bautista, el Bautismo de los Catecúmenos, el Bautismo del centurión Corneja y el Bautismo del filósofo Cratón. La Predicación de San Juan-Bautista y el Bautismo de los Catecúmenos preparan la escena magnífica y principal, el Bautismo de Jesús; el Bautismo del centurión Corneja y el Bautismo del filósofo Craton la completan. Referencias
Церковь Святого Варфоломея (Льеж)

Коллегиальная церковь Святого Варфоломея в Льеже (фр. Collégiale Saint-Barthélemy de Liège) — одна из семи коллегиальных церквей города. Входит в число старейших церквей Бельгии. Расположение Церковь находится на площади Святого Варфоломея в Льеже. Здесь проходит путь Святого Иакова, что отмечают бронзовые ракушки, инкрустированные в камни мостовой. История и архитектура Церковь Святого Варфоломея была основана в начале XI века и освящена в 1015 году. Строительство завершилось во второй половине XII века. Здание представляет собой строение из песчаника в германо-романском стиле (маасская школа). С западной стороны церковь имеет две башни, значительно реконструированные в 1876 году. В XVIII веке в здание были добавлены элементы французского барокко, позже — неоклассики. Также были пристроены два придела. В 2000—2006 годах проводилась серьёзная реставрация. В результате работ было заменено около 10 тысяч камней; стены и башни приведены к виду, близкому к оригинальному. Достопримечательности Сегодня в церкви находится большое количество произведений искусства. Среди них особое место занимает латунная крестильная купель с библейскими сюжетами, шедевр маасской школы, приписываемая Ренье де Юи (1107—18 гг.). Примечания Литература Geneviève Xhayet, Robert Halleux. Études sur les fonts baptismaux de Saint-Barthélemy à Liège. — Editions du CEFAL, 2006. — 306 p. Ссылки Сайт храма (фр.). Дата обращения: 19 августа 2016. Архивировано 20 августа 2016 года. La collégiale Saint-Barthélemy et les collégiales de Notger (фр.). Le Grand Curtius. Дата обращения: 19 августа 2016. Архивировано из оригинала 20 августа 2016 года.
Église Saint-Martin d'Overijse

L'église Saint-Martin (Sint-Martinuskerk en néerlandais) est une église de style gothique située sur le territoire de la commune belge d'Overijse, dans la province du Brabant flamand. Historique L'église est classée monument historique depuis le 4 avril 1944 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 40429. Architecture Références Articles connexes Overijse Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Martinuskerk (Overijse)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in Overijse in de provincie Vlaams-Brabant. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Martinus. Geschiedenis De kerk werd gebouwd in de 12e eeuw. In 1489 brandde ze uit. In 1692 gebeurde dat nogmaals, waarbij ook het hele centrum van Overijse in de vlammen opging. Onder het koor ligt de grafkelder van de prinselijke familie Horne. Opbouw Het georiënteerde kerkgebouw bestaat uit een ingebouwde westtoren, een driebeukig schip met drie traveeën in basilicale opstand, een viering met dwarsbeuken en een driezijdig gesloten koor van drie traveeën. De toren heeft drie geledingen en ingesnoerde torenspits. De noordelijke en zuidelijke transeptarm hebben elk drie traveeën. De kerk heeft een hoogte van 40 meter. Externe link Foto's kerk
Centre hospitalier spécialisé L'Accueil

Het Centre hospitalier spécialisé L'Accueil is een ziekenhuis gelegen te Lierneux. Geschiedenis In de 19de eeuw werd beslist om een ziekenhuis op te richten in de provincie Luik in de plaats die het verst gelegen was van de stad Luik. Er werd beslist een woonhuis in Lierneux om te bouwen tot een verpleegkundige inrichting. In 1884 werd er een ziekenhuis geopend. In 1930 werd de eerste blok gezet van het huidige ziekenhuis. Sinds 2013 behoort het ziekenhuis bij het ziekenhuisnetwerk iSoSL. Externe link Officiële website
Heilig Hartziekenhuis Mol

Het H. Hartziekenhuis Mol is een basisziekenhuis van 183 bedden, gelegen in Mol-Centrum. Het regionale ziekenhuis telt meer dan 80 artsen en zo'n 700 medewerkers en biedt volgende hospitalisatiediensten aan: Chirurgie / Inwendige Ziekten / Geriatrie / Kindergeneeskunde / Kraamafdeling. Externe link Officiële website
Kasteel van Bets

Het kasteel van Bets is een kasteel gevestigd in Geetbets. Bij de grens met Halen lag de heerlijkheid Elsmeren, een naam die wijst op een met elzenstruiken ingemeerde of ingesloten ruimte. Elsmeren was een bosrijk gebied. De bezitters van het Hof ter Elsmeren hadden een jachtwarande, verscheidene bossen en een visrecht op de Gete, dit alles in leen gehouden van de hertog van Brabant. Deze heerlijkheid was tot in de vijftiende eeuw het bezit van een geslacht dat zijn naam aan het hof ontleende: van der Elsmeren (zoals vermeld in het hertogelijk cijnsboek van ca. 1330). De oudst bekende heren zijn Arnoud, Henric (verhef op 15 november 1365), Elisabeth (verhef 1401), Wouter en Jan van der Elsmeren (gesplitst verhef in 1405). In het midden van de vijftiende eeuw werd het leengoed gekocht door Dierick van Halle, in 1599 door François Baillet, heer van Neerlinter, dezelfde die de hertogelijke grondheerlijkheid over Geetbets had verworven. Een van zijn nazaten, Jacques van de Ven, liet omstreeks 1667 het Oude Hof te Elsmeren afbreken om op dezelfde plaats een nieuw kasteel op te trekken, het Kasteel van Betz dat nog steeds bestaat. De buitenzijde van de 17de-eeuws kern werd verfraaid aan het einde van de 19de eeuw en tijdens het interbellum. Baron F. de Ryckman de Betz liet tussen 1923 tot 1927 ingrijpende herstellingen en verbouwingen met neobarokke aspecten aanbrengen. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Vlaams-Brabant De Ryckman de Betz Externe links Beschrijving van het kasteel op de website van het Agentschap Onroerend Erfgoed. Beschrijving van het landgoed op de website van het Agentschap Onroerend Erfgoed. website van de huidige uitbaters
Stadsschouwburg Brugge

De Koninklijke Stadsschouwburg van Brugge, gebouwd in 1869, is een van de belangrijkste theater- en concertzalen van de West-Vlaamse hoofdstad en geldt als een van de best bewaarde stadstheaters in Europa. Algemeen Het complex werd vormgegeven in neorenaissancestijl. In de schouwburg bevindt zich een grote theaterzaal en een foyer. De roodfluwelen zetels bieden plaats aan een 700-tal toeschouwers. De schouwburg doet vooral dienst als platform voor nationale en internationale topproducties, maar ook lokale Brugse culturele en artistieke verenigingen maken er regelmatig gebruik van. De stadsschouwburg van Brugge is onder meer bekend vanwege haar monumentale luchter. In 2005 gingen ook de beelden de wereld rond van de photoshoot met 2000 naakte mensen die Spencer Tunick er maakte. Geschiedenis In 1864 werd besloten dat er nood was aan een nieuw theater in de stad. Als locatie werd de plaats waar onder andere de oorspronkelijke kleinere theaterzaal uit 1756 stond, de Comedie in de volksmond, naar voor geschoven. De benaming Comedieplaats bleef dan ook nog lange tijd wedijveren met Theaterplaats. Uiteindelijk moesten 45 huizen worden gesloopt en 150 inwoners een nieuw onderkomen zoeken om de nieuwe schouwburg een plaatsje te geven in de Brugse binnenstad. De nieuwe schouwburg werd gebouwd naar en ontwerp van Gustave Saintenoy, die de hiervoor georganiseerde architectuurwedstrijd won. Als inspiratie gebruikte hij het Parijse operagebouw van Charles Garnier. De stadsschouwburg opende op 30 september 1869 haar deuren met de voorstelling van Les mousquetaires de la reine. In 1969 werd ter gelegenheid van het eeuwfeest van de stadsschouwburg het predicaat Koninklijk toegekend. Literatuur Eeuwfeestconcert van de Koninklijke stadsschouwburg Brugge, Brugge, 1969 Andries VAN DEN ABEELE, Het « Concert ». Van Brugse muziekvereniging tot schouwburguitbater, in: Brugs Ommeland, 1994, blz. 177-242. André VANHOUTRYVE, Van Comedie tot Koninklijke Stadsschouwburg, Brugge, 1985. André VANDEWALLE, Brugse stadsschouwburg 150 jaar, in: Handelingen van het genootschap voor geschiedenis te Brugge, 2020. Zie ook Concertgebouw (Brugge) Externe links Cultuurcentrum Brugge - Koninklijke Stadsschouwburg
Sint-Lambertuskerk (Sint-Lambrechts-Woluwe)

De Sint-Lambertuskerk, ook wel genoemd Sint-Lambrechtskerk (Frans: Église Saint-Lambert), is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Belgische gemeente Sint-Lambrechts-Woluwe in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De kerk is in de 12e eeuw gebouwd en in 1939 uitgebreid. Ten zuiden van de kerk staat 't Hof van Brussel en op ongeveer 400 meter ten zuiden van de kerk staat de Sint-Pieterskerk. Geschiedenis De kerk is oorspronkelijk in Romaanse stijl gebouwd De vierkante klokkentoren en de rechter zijbeuk dateren uit de 12e eeuw. De kerk is gewijd aan Lambertus van Maastricht die zijn naam heeft geleend aan de plaats Sint-Lambrechts-Woluwe. In 1939 is de kerk gerestaureerd en uitgebreid onder leiding van de architect Chrétien Veraart (1872-1951). Het gebouw is sinds 1942 beschermd als onroerend erfgoed. Zie ook Lijst van kerken in Brussel
Église Saint-Eustache de Zichem

L'église Saint-Eustache (en néerlandais : Sint-Eustachiuskerk) est une église de style gothique située à Zichem, village de la commune belge de Montaigu-Zichem dans la province du Brabant flamand. Historique Le clocher de style gothique en grès ferrugineux est construit vers 1300. Le chœur est construit environ un siècle plus tard le même matériau. La nef date du XVe siècle tandis que le transept et les chœurs latéraux de style gothique tardif ont été édifiés au XVIe siècle. L'église a été restaurée deux fois au cours du XIXe siècle. Statut patrimonial L'église est classée comme monument historique depuis le 28 novembre 1942 sous la référence 1446 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 42745. Architecture L'église Saint-Eustache est un exemple typique du style gothique du Démer. À l'ouest, elle présente une haute tour en grès ferrugineux de style gothique élevé vers 1300. Le rez-de-chaussée de la tour est percé d'une porte ogivale surmontée d'une rosace et de baies campanaires à abat-sons surmontées d'une horloge noire aux chiffres dorés. Cette tour est soutenue par deux importants contreforts d'angle à redents et flanqué d'un bas-côté en grès ferrugineux à gauche et d'un bas-côté en briques et en pierre blanche. Au sud, le mur gouttereau est également fait en brique et en pierre blanche et est percé de fenêtres au tracé surbaissé. Le transept de style gothique tardif du XVIe siècle est soutenu par de hauts contreforts et est orné de grandes baies ogivales au remplage de pierre blanche. À l'est, l'église se termine par une abside à cinq pans en grès ferrugineux soutenue par des contreforts à redent en forte saillie. Chacun des pans de l'abside est percé d'une haute fenêtre ogivale et sommé d'une corniche dont les modillons sont ornés de rosettes. Patrimoine L'intérieur comprend un vitrail gothique dans le chœur date de 1387, l'un des plus anciens de Belgique si pas le plus ancien, ainsi qu'une cuve baptismale de 1538, une chaire de vérité ornée de rinceaux de style Renaissance datés de 1645, des statues des XVIe et XVIIe siècles, des tableaux baroques des XVIIe et XVIIIe siècles et un banc de communion de style baroque du XVIIIe siècle. Références Annexes Bibliographie : document utilisé comme source pour la rédaction de cet article. Raymond Lemaire, Le Patrimoine monumental de la Belgique, vol. 1 : Province de Brabant flamand, Arrondissement de Louvain, Pierre Mardaga éditeur, Liège, 1984, 460 p. (ISBN 2-8021-0058-0, lire en ligne). Boudewijn Sondervan et Anita Dillen, À la découverte de la Belgique et du Grand-Duché de Luxembourg - La province de Brabant, Éditions Christophe Colomb, 1987, 144 p. (ISBN 2-88097-164-0). Articles connexes Zichem Montaigu-Zichem Liste des monuments historiques de Montaigu-Zichem Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Eustachiuskerk (Zichem)

De Sint-Eustachiuskerk Zichem is de parochiekerk van Zichem. Op het plein ervoor staat het standbeeld van Ernest Claes met op zijn schouders De Witte het hoofdpersonage uit De Witte van Zichem. De kerk bezit een zeldzaam altaarstuk van de Antwerpse schilder Jan Mandijn. Bijzonder zijn ook de gotische brandglasramen van het koor. Op basis van een wapenschild is het Kruisigingsraam te dateren in 1386-1398, waarmee het gaat om het oudste in situ bewaarde glas-in-lood van de Lage Landen. De kerk werd in 2023 gerestaureerd.
Pont du Luxembourg

Le pont du Luxembourg est un pont ferroviaire enjambant la Meuse pour assurer la continuité de la ligne de chemin de fer Bruxelles-Luxembourg (L162) ainsi que la ligne Namur - Dinant - Givet (L154). Il est situé à Namur. Le pont de la ligne du Luxembourg, doté d'un tablier en bois jusque dans les années 1870, date de 1858 ; celui de la ligne vers Givet date de 1862. Dans les années 1910, les tabliers de la ligne du Luxembourg ont été à nouveau renouvelés pour accueillir les nouvelles locomotives des types 10 et 36. En 1914, les deux ponts parallèles furent dynamités, en même temps que les autres ponts sur la Meuse, pour empêcher leur utilisation par les Allemands. Des ingénieurs allemands furent rapidement dépêchés pour reconstruire les ponts détruits. La destruction de ces ponts (ainsi que d'un tunnel à Sclaigneaux) força les Allemands à utiliser la ligne Cologne - Liège - Bruxelles jusqu'en septembre pour ravitailler le front de la Marne. Le 18 août 1944, un raid aérien américain destiné à bombarder le pont manqua sa cible et causa la mort de 300 habitants dans le vieux quartier Saint-Nicolas de la ville de Namur. Un monument fut érigé en leur souvenir, près de l'église Saint-Nicolas. Le pont fut finalement détruit par les Allemands le 4 septembre de la même année et reconstruit après la libération. Le pont a été grandement rénové entre 2011 et 2013. Les tabliers métalliques ont cédé la place à des nouveaux tabliers mieux insonorisés à laquelle une passerelle cyclo-piétonne RAVeL y a été accolée. Une partie de l'ancien pont sera exposée au musée Train World.[Passage à actualiser] Notes et références Portail du chemin de fer Portail de la Wallonie Portail des ponts
Pont du Luxembourg

De Pont du Luxembourg (brug van Luxemburg) is een dubbele spoorbrug over de Maas in Jambes, een deelgemeente van Namen. Over de westelijke brug loopt spoorlijn 154 naar Dinant en Givet, over de oostelijke brug loopt spoorlijn 162 naar Aarlen en Luxemburg. Elk viaduct bestaat uit drie overspanningen op twee betonnen pijlers in de Maas. Het viaduct mag niet verward worden met de brug van Jambes, een stenen boogbrug over de Maas, gebouwd in de 16e eeuw. Bij de vernieuwing van de brug in 2012 werd één overspanning met uitzonderlijk vervoer naar Schaarbeek gebracht, waar deze wordt gebruikt in het museum Train World naast het station van Schaarbeek.
Lake Nisramont

Lake Nisramont (French: lac de Nisramont) is located in Wallonia in the south-east of Belgium on the river Ourthe in the municipality of La Roche-en-Ardenne, province of Luxembourg. It is named after Nisramont, a village near the lake. The dam has a length of 116 m and is 16 m high. The volume of water is 3,000,000 m3 and the area of the lake is 0.47 km2. The dam has fish ladders and a hydro-electric power station. The dam was erected at the point where the Western Ourthe (Ourthe Occidentale) and Eastern Ourthe (Ourthe Orientale) merge to form the Ourthe. The lake is a tourist attraction, with water sports, including canoeing and fishing. See also Lakes portal
Lac de Nisramont

Le lac de Nisramont est un lac situé près du village belge de Nisramont (commune de La Roche-en-Ardenne) en province de Luxembourg sur la rivière Ourthe. Le lac est le lieu de confluence entre l'Ourthe occidentale et l'Ourthe orientale au site d'Engreux. Ces trois Ourthe occupent chacune une superficie équivalente au sein du lac. Sa superficie est de 47 ha. Le lac retient 3 millions de m3 d'eau. Le barrage de Nisramont, construit dans les années 1950, fait 116 mètres de long et est haut de 16 mètres. Il possède des échelles à poissons et une centrale hydro-électrique. La pêche et le canotage sont possibles. Articles connexes Liste des cours d'eau de Belgique Liste des lacs de Belgique Liens externes « Barrage de Nisramont » [archive du 9 août 2009], Commune Herlinval.be (consulté le 26 août 2008). Portail des lacs et cours d'eau Portail de la province de Luxembourg
Meer van Nisramont

Het Meer van Nisramont is een stuwmeer ten zuidoosten van het stadje La Roche-en-Ardenne in de Belgische provincie Luxemburg. Het meer is genoemd naar het nabijgelegen plaatsje Nisramont. Het heeft een oppervlakte van 47 hectare. De stuwdam heeft een lengte van 116 m en is 16 m hoog. Bij de stuwdam is een waterzuiveringsstation en hydro-elektrische centrale aangelegd. Het meer is een toeristische trekpleister en een populaire plaats voor watersporten, waaronder kanoën en vissen. De dam is aangelegd op de plaats waar de Westelijke Ourthe (Ourthe Occidentale, 53 km) en de Oostelijke Ourthe (Ourthe Orientale, 46 km) samenvloeien om de Ourthe te vormen. Het traject tussen Nisramont en La Roche-en-Ardenne noemt men de Boven-Ourthe (Haute-Ourthe).