NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Castillo de Modave

El castillo de Modave ( en francés: Château de Modave ), también conocido como Château des Comtes de Marchin (Castillo de los Condes de Marchin) es un castillo cerca del pueblo de Modave en la provincia de Lieja, Valonia, Bélgica. Historia La parte más antigua del edificio, el torreón, se construyó sobre una roca estratégica en lo alto del valle del río Hoyoux. Las partes más antiguas aún visibles hoy en día datan probablemente del siglo XIII y fueron erigidas por los señores de Modave. En el siglo XVI, el castillo y la finca de Modave pasaron a ser propiedad de las familias Haultepenne y de Saint-Fontaine. En el siglo siguiente, Jean-Gaspard-Ferdinand de Marchin (1601-1673), un gran comandante militar, adquirió el castillo y lo convirtió de fortaleza medieval a residencia barroca de lujo. Su hijo Ferdinand de Marsin descuidó la propiedad y vivió en Francia. Los propietarios posteriores fueron sucesivamente:​ Maximiliano Enrique de Baviera, elector de Colonia y príncipe obispo de Lieja (1682-1684); El cardenal Wilhelm Egon von Fürstenberg y sus herederos (1684-1706); Barón Arnold de Ville (1706-1772); y Anne-Léon, duque de Montmorency y sus herederos (1772-1817). En el siglo XIX fue propiedad de las familias no nobles de Lamarche, Braconier y Van Hoegaerden. Finalmente, la Compagnie Intercommunale Bruxelloise des Eaux ("Compañía Intercomunal de Aguas de Bruselas") compró la propiedad en marzo de 1941, para proteger las importantes captaciones de agua del parque. En la actualidad, la empresa sigue siendo propietaria del castillo y lo ha restaurado con gran cuidado. Está abierto a los visitantes desde abril hasta octubre y también se utiliza como lugar de prestigio para conciertos y recepciones. Arquitectura El antiguo castillo fortificado fue reconstruido de 1659 a 1667 de una manera que muestra una notable afinidad con las ideas más modernas de la construcción de casas de campo europeas de la época. Está particularmente cerca de los edificios de François Mansart. La digna simetría con un frontón triangular que acentúa la fachada principal, la articulación geométrica del muro, los tejados de mansarda y el contraste espacial entre el corps de logis y las alas laterales tienen mucho en común con las casas de campo de Mansart, como el castillo de Maisons-Laffitte. Modave es el ejemplo más destacado que se conserva de la arquitectura de casas de campo del Alto Barroco en el sur de los Países Bajos y en el Principado de Lieja. El castillo es único por sus interiores históricos y muebles espléndidamente conservados que datan de los siglos XVII y XVIII. Los techos de estuco datan de la segunda mitad del siglo XVII y fueron creados por Jan-Christian Hansche. Referencias Bibliografía Anne Royen et Francis Tourneur, « Travaux au château de Modave par le cardinal de Fürstenberg et par le duc de Montmorency » , Bulletin de l'institut archéologique liégeois, Liège, t. CXXII, 2018, p. 115-171 Véase también Lista de castillos en Bélgica Enlaces externos Web oficial de Modave Château
Kasteel van Modave

Het kasteel van Modave (Frans: Château de Modave), ook Château des Comtes de Marchin, is een kasteel nabij Modave in de Belgische provincie Luik. Het kasteel ligt op een rotspunt, 60 meter boven de vallei van de Hoyoux, in een natuurgebied van 450 hectare. Het kasteel werd in de middeleeuwen gebouwd en in het midden van de 17e eeuw gedeeltelijk verwoest. Het verkreeg een klassieke gevel gedurende de restauratie in het midden van de 17e eeuw. Van de 13e tot en met de 16e eeuw was het kasteel in bezit van de heer van Modave. Hierna kwam het eigendomsrecht in handen van de families Haultepenne en Saint-Fontaine. Amper een eeuw later werd Jean-Gaspard Ferdinand de Marchin, een Frans bevelhebber, eigenaar van het kasteel. Zijn zoon, Ferdinand de Marsin, verwierp het eigendomsrecht en verhuisde naar Frankrijk. Latere eigenaars waren respectievelijk: Maximiliaan Hendrik van Beieren (1682-1684) Willem Egon van Fürstenberg (1684-1706) Arnold de Ville (1706-1772) de hertogen van Montmorency (1772-1817) Volgens een onbevestigd verhaal had Anne-Léon II, hertog van Montmorency, het kasteel voorgesteld als uitwijkplaats voor Lodewijk XVI, toen deze in 1791 Parijs ontvluchtte vanwege de Franse Revolutie. Door zijn aanhouding in Varennes kwam van dit plan echter niets terecht. Prominent aanwezig in de decoratie van het kasteel is het stucwerk van Jan Hansche. In het kasteel is een maquette te zien van de machine van Marly die ontwikkeld werd door Rennequin Sualem. In 1941 kocht de Brusselse Intercommunale Watermaatschappij (sinds 2006 Vivaqua) het domein om de waterconstructies op het domein te beschermen en als waterwinningsgebied om onder meer Brussel te voorzien van drinkwater. Galerij Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Luik Externe link Officiële website Site van het Waals gewestelijk archieven. Modave. Luchtfoto van het kasteel. Foto's van 1995.
Kaaibeekhoeve

De Kaaibeekhoeve is een omgrachte hoeve in de tot de Antwerpse gemeente Herselt behorende plaats Bergom, gelegen aan Kaaibeek 1. Geschiedenis Oorspronkelijk Kwabeek (Quabeke of Quackebeke) genaamd behoorde dit aan het Sint-Martinuskapittel te Utrecht en werd verpacht aan de heren van Wesemael. Om 1270 werd de Kaaibeekhoeve met omgeving een afzonderlijk leen dat in leen werd gegeven aan Gerard van Wesemael die zich heer van Kaaibeek ging noemen. De heren van Kaaibeek vormden een afzonderlijke tak van het geslacht Van Wesemael. Kaaibeek bleef een afzonderlijk leen tot 1391 en toen werd de heerlijkheid opgekocht door Jan I van Wesemael, heer van Westerlo. In 1488 kwam Kaaibeek in bezit van het geslacht de Merode die vervolgens vele eeuwen lang de eigenaar bleef. In 1626 werd Kaaibeek verheven tot baronie. In 1686 werd de boerderij vergroot tot een comfortabeler woonplaats. Na verloop van tijd werd het belang van de baronie steeds minder en in de Franse tijd werd de baronie geheel opgeheven en kreeg de Kaaibeekhoeve steeds meer het karakter van een boerderij. Gebouw De woning is in baksteen en zandsteen opgetrokken en de muurankers tonen het jaartal 1686. Het is een dubbelhuis met in de middentravee een trapgevel. Aangebouwd aan het huis is een stal die oorspronkelijk een potstal was. Parallel aan het woonhuis met stal bevindt zich een schuur. Het complex is grotendeels omgracht.
Sint-Jozef Werkmankerk (Veerle-Heide)

De Sint-Jozef Werkmankerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Laakdal behorende plaats Veerle-Heide, gelegen aan de Zandstraat 9. De kerk werd gebouwd in 1967-1969 naar ontwerp van René Joseph van Steenbergen, nadat het in de 20e eeuw sterk gegroeide gehucht een zelfstandige parochie werd. De kerk, in de stijl van het naoorlogs modernisme, is een sobere zaalkerk op rechthoekige plattegrond met een plat dak. De kerk is in baksteen gebouwd met een opengewerkte gevel. De kerk bezit een vrijwel losstaande vlakopgaande bakstenen klokkentoren. Uitwendige versieringen zijn, op een sober kruis bij de ingang, niet aanwezig.
Onze-Lieve-Vrouw in de Wijngaardkerk

De Onze-Lieve-Vrouw in de Wijngaardkerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Laakdal behorende plaats Veerle, gelegen aan Veerledorp. Geschiedenis In 1289 en 1295 was er al sprake van een kerk in Veerle. Toen werd het patronaatsrecht van de kerk overgedragen aan de Abdij van Averbode. In 1488 werd de kerk door brand verwoest. Vanaf 1505 werd hij herbouwd waarbij materiaal van de oude kerk werd hergebruikt. In de 18e eeuw werd het interieur vernieuwd. In 1910 werd de kerk opnieuw door brand vernield. Een nieuwe en grotere kerk mocht niet worden gebouwd. Men heeft toen de toren behouden en het koor meer naar het oosten herbouwd. Dit gebeurde in 1916-1921 naar ontwerp van Jules Taeymans. Herstel van de toren vond plaats in 1933 en in 1996-1997. Gebouw Het betreft een op een hoogte gelegen georiënteerde kruisbasiliek met voorgebouwde gotische toren. Het schip is neogotisch. Als materiaal werd baksteen gebruikt met veel toepassing van ijzerzandsteen, onder meer voor speklagen. De zware toren heeft vijf geledingen. Het koor is driezijdig afgesloten. Interieur Het interieur wordt overkluisd door kruisribgewelven en het koor door een straalgewelf. De kerk bezit een gepolychromeerd en verguld 14e-eeuws Mariabeeld. Een eikenhouten Sint-Anna te Drieën is van ongeveer 1500, een houten Sint-Barbarabeeld is 17e-eeuws en een kruisbeeld is 18e-eeuws. In de kerk is een gedenkteken voor de familie Zezero de Tajeda door Jozef Viérin, terwijl ook de marmeren preekstoel en communiebank van diens hand zijn (omstreeks 1950). Ten zuidoosten van de kerk zijn enkele 19e-eeuwse grafmonumenten te vinden waaronder de grafkelder voor de familie Zerezo de Tejada, kasteelheren van Veerle.
Sint-Niklaaskerk (Meerlaar)

De Sint-Niklaaskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Laakdal behorende plaats Meerlaar, gelegen aan de Geelsebaan. Geschiedenis In 1419 en 1420 werd melding gemaakt van een lemen kluis waar ook een kapel aan verbonden was. Hier werden ook Missen opgedragen. In 1547 kwam er een stenen kapel. In 1803 werd een grotere kapel gebouwd en werd Meerlaar verheven tot parochie. In 1849-1851 werd een neogotische kerk gebouwd naar ontwerp van Eugène Gife. Deze kerk werd al snel te klein en daarom werd hij in 1910-1912 vervangen door een nieuwe kerk naar ontwerp van Pierre Langerock. Gebouw Het betreft een georiënteerde driebeukige neogotische kruisbasiliek, gebouwd in baksteen. De toren bevindt zich in de zuidelijke kooroksel en heeft vier geledingen en een ingesnoerde naaldspits. Het koor is vijfzijdig afgesloten. Aan de buitenkant van het koor bevindt zich een grafmonument voor de familie Schollaert-Helleputte. Interieur Het kerkschip wordt overkluisd door een houten spitstongewelf, het koor door een straalgewelf. Het kerkmeubilair stamt uit de 19e eeuw en de jaren '20 van de 20e eeuw.
Onbevlekt Hart van Mariakerk (Krokegem)

De Onbevlekt Hart van Mariakerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Asse behorende plaats Krokegem, gelegen aan de Dendermondsesteenweg 48. Geschiedenis De kerk werd in 1948 gebouwd als kapelanie van de Sint-Martinusparochie te Asse, werd ingewijd op de tweede paasdag van 1949 (18 april) toen ook beeld van de Onze-Lieve-Vrouw van Fátima werd verplaatst van de Sint-Martinuskerk van Asse naar de nieuwe kerk van Krokegem. Gebouw Het betreft een eenvoudig zaalkerkje onder zadeldak, waarvan de vensters neoromaanse stijlkenmerken vertonen. Boven het koor bevindt zich een kleine dakruiter. Naast de kerk bevindt zich een open metalen klokkenstoel van 1985, ontworpen door Luc Van Mulders. De kerk is gebouwd in zandsteen en ook in het interieur ziet men zandstenen muren. Het altaar in de kerk is afkomstig uit de kapel van kardinaal Van Roey. Het orgel is neogotisch en stamt vermoedelijk uit het midden van de 19e eeuw. De glas-in-loodramen zijn van 1980 en werden vervaardigd door Paul Wilmots.
Sint-Jozefkerk (Opwijk)

De Sint-Jozefskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Opwijk behorende plaats Droeshout, gelegen aan de Steenweg op Vilvoorde 231. Geschiedenis In 1894-1895 werd een kapel gebouwd als voorlopig bedehuis voor de op te richten parochie. Naar ontwerp van Jules Goethals werd een gebouw opgericht met neogotische stijlkenmerken. De kapel fungeerde tot 1911 als kerk waarna hij in gebruik kwam als school, feestzaal en -sinds 1958- als parochiezaal. De definitieve kerk kwam naar ontwerp van dezelfde architect tot stand. De bouw duurde van 1909-1911. Het betreft een bakstenen neogotische kruiskerk met naastgebouwde toren.
Onze-Lieve-Vrouw Middelareskerk (Nijverseel)

De Onze-Lieve-Vrouw Middelareskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Opwijk behorende plaats Nijverseel, gelegen aan de Nijverseelstraat 48. Geschiedenis Al in de loop van de 19e eeuw nam de bevolking van Nijverseel aanzienlijk toe en in 1930 waren er al meer dan 1500 inwoners. Deze woonden echter voor een deel wel tamelijk verspreid. De afstand tot de parochiekerk van Opwijk was aanzienlijk. Velen gingen ter kerke in het dichterbij gelegen Baardegem. In 1937 werd een kapelanie opgericht die afhankelijk was van Opwijk. In 1939 kwam een kerkgebouw gereed naar ontwerp van Paul Semal. In 1958 werd de kapelanie verheven tot zelfstandige parochie. Gebouw Het betreft een eenvoudige bakstenen zaalkerk onder zadeldak met een iets lager ingangsportaal, eveneens onder zadeldak. Een klein torentje bevindt zich boven het koor. Orgel Het orgel werd vervaardigd door Pieter-Hubertus Anneessens in 1843. Het werd omstreeks 1948 vanuit de Sint-Pieterskerk te Mazenzele overgeplaatst naar Nijverseel.
Sint-Amanduskerk (Malderen)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Londerzeel behorende plaats Malderen, gelegen aan het Jozef Vermaesenplein. Geschiedenis Tot 1732 vormde Malderen één parochie samen met Opdorp, in welk jaar Opdorp tot zelfstandige parochie werd verheven. In 1436 werd, met steun van de heren Marselaer, een gotische kerk gebouwd waarvan het koor bewaard is gebleven. Tijdens de godsdiensttwisten (4e kwart 16e eeuw) werd de kerk vernield en later herbouwd. In 1786 werd de kerk vergroot in classicistische stijl. Gebouw Het betreft een georiënteerd driebeukig kerkgebouw met voorgebouwde westtoren. Het gotisch koor van 1436 en de westtoren zijn gebouwd in zandsteen, De zijmuren van het schip zijn in baksteen opgetrokken. Interieur De middenbeuk vertoont nog elementen van het voormalig gotisch schip. De beuk wordt overkluisd door een tongewelf van 1786. De heiligenbeelden zijn voornamelijk 18e-eeuws. Het kerkmeubilair is in barokstijl, in Lodewijk XV- en Lodewijk XVI-stijl. Er is een biechtstoel van 1742 en het hoofdaltaar is van 1782. Het Van Peteghem-orgel is van 1774.
Sint-Jozefskerk (Londerzeel)

De Sint-Jozefskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Londerzeel behorende plaats Londerzeel Sint-Jozef. Deze kerk werd gebouwd in 1875-1876 naar ontwerp van Joseph Caluwaerts. Het neogotisch bakstenen kerkgebouw is naar het westen georiënteerd. De kerk heeft een half ingebouwde toren van vier geledingen die een hoogte heeft van 45 meter. Het koor is driezijdig afgesloten. De kerk bezit een Stevens-orgel van 1896. De glas-in-loodramen in het koor zijn van 1878, de overige van 1931-1934. Het merendeel van het kerkmeubilair is van omstreeks 1900.
Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk (Peizegem)

De Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Merchtem behorende plaats Peizegem, gelegen aan de Nieuwbaan 75. Geschiedenis In 1871 werd de parochie Merchtem-ten-Bosch (later: Peizegem) gesticht. Een zaaltje werd als noodkerk in gebruik genomen. In 1878 werd met de bouw van de kerk, naar ontwerp van Gustave Hansotte, gestart. Ook scholen en een klooster werden gebouwd. In 1879 werd de kerk ingewijd, samen met het nabijgelegen kerkhof. Hij was nog niet helemaal voltooid en pas later werd het torenuurwerk (1896) en het orgel (1899) aangeschaft. De kerk werd tijdens de Eerste Wereldoorlog zwaar beschadigd, waarna herstel volgde. In 1903 werd de kerk aan de koorzijde vergroot. Het kerkhof werd in 2008-2009 ontruimd op een Lourdesgrot na, die bewaard is gebleven. Gebouw Het betreft een naar het zuidwesten georiënteerde neogotische bakstenen basilicale kerk met een halfingebouwde toren welke twee geledingen telt. Het koor is aan de achterzijde geheel met leien bedekt. Het kerkmeubilair is van eind 19e en begin 20e eeuw.
Sint-Jan Baptistkerk (Ossel)

De Sint-Jan Baptistkerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Merchtem behorende plaats Ossel, gelegen aan de Kasteelstraat. Geschiedenis Ossel is een zeer oude parochie en de moederparochie van Brussegem, Meuzegem, Wolvertem, Rossem, Impde en Londerzeel. In 1139 werd het patronaatsrecht van de kerken van Ossel en Londerzeel geschonken aan de Abdij van Affligem. De huidige kerk heeft als oudste deel de westtoren die vermoedelijk uit omstreeks 1300 stamt. In de 16e en begin 17e eeuw werd het koor en het kerkschip gebouwd. In 1632 werden het dak en het gewelf vernieuwd. In 1778-1779 werden de sacristie en een bergruimte opgericht. Ook werden de zijbeuken verbreed. In 2007 werden sporen van laatmiddeleeuwse polychrome versieringen op de ribben van het gewelf ontdekt. Gebouw Het betreft een driebeukige pseudobasiliek met ingebouwde westtoren en driezijdig afgesloten koor. De kerk is opgetrokken in zandhoudende kalksteen. De toren heeft twee geledingen en een ingesnoerde naaldspits. De zijgevels van het schip zijn in baksteen. Op de voorgevel zijn twee merkwaardige pilasters aangebracht. Interieur Van ongeveer 1600 is een houten kruisbeeld. Ook zijn er 18e-eeuwse beeldjes van Sint-Drogo en Sint-Jacobus de Meerdere. In het koor bevindt zich een portiekaltaar uit ongeveer 1700 in late barokstijl. De zijaltaren zijn van ongeveer 1800 en vertonen classicistische stijlelementen. Het orgel werd gebouwd door Antoine Coppin en stamt uit 1817.
Kasteel Wolvendaal

Het Kasteel Wolvendaal is een kasteel in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Merchtem behorende plaats Brussegem, gelegen aan de Nieuwelaan 128-130. Geschiedenis In 1632 werd het goed als een pachthoeve omschreven. Het behoorde toe aan notabelen zoals, van 1661-1703, aan Gaspard Leyniers, telg uit een familie van vooraanstaande tapijtwevers. In 1753 kwam het aan Joos Brinck die meester-wolverver was. Deze liet niet alleen de hoeve renoveren, maar liet in 1765 naast deze hoeve ook een buitenhuis (huis van plaisantie) bouwen. Dit omvatte ook een kapel waarin Missen mochten worden opgedragen. In 1821 was het speelhuis, met de tuinen, in verval geraakt. Er was in het huis ook een brouwerij gevestigd en de tuin werd verwaarloosd. In 1838 kwam het goed aan Joseph Gobart. Deze liet de tuin in landschapsstijl omvormen en vergrootte het huis. In 1892 werd het goed verkocht aan Léon de Viron, zoon van Théodore de Viron. Deze liet het huis, naar ontwerp van Joseph Schadde, ombouwen tot een kasteel. Dit kasteel werd in Vlaamse historiserende stijl gebouwd met trapgevels, een loggia, een toren en een neogotische kapel. Ook merd een nieuwe landschapstuin aangelegd. Deze tuin werd doorstroomd door de Molenbeek. Er staan diverse monumentale bomen in dit park.
Onze-Lieve-Vrouw Geboortekapel (Amelgem)

De Onze-Lieve-Vrouw Geboortekapel is een kapel in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Meise behorende plaats Amelgem, gelegen aan de Amelgemstraat. Geschiedenis In 1155 was voor het eerst sprake van een kapel op deze plaats. Een document maakte toen melding van het altare de Amalrengem waarvan het patronaatsrecht berustte bij de Abdij van Grimbergen. Blijkbaar ooit een zelfstandige parochie werd Amelgem in 1287 afhankelijk van de parochie van Meise en vanaf de 14e eeuw van Oppem. In 1637 werd een nieuwe kapel gebouwd die de oude, bouwvallige, kapel verving. Tijdens de Franse Revolutie kwam de kapel aan de burgerlijke gemeente waar Amelgem toe behoorde, Oppem. De kapel, aanvankelijk bedreigd met sloop, werd in 1830 gerestaureerd door toedoen van graaf Amédée de Beauffort. Verdere restauratiecampagnes volgden in 1897, 1928 en 1965. Gebouw Het betreft een kapel in barokstijl op rechthoekige plattegrond en met driezijdig afgesloten koor. De kapel heeft een in- en uitgezwenkte barokke topgevel. Deze wordt bekroond door een lantaarn met een klokje. Het interieur is sober en bevat een eenvoudig houten altaar.
Amelgemmolen

De Amelgemmolen of Elveriksmolen is een watermolen in de Vlaams-Brabantse gemeente Wemmel gelegen aan Bosch 160. Deze watermolen op de Amelgemse Molenbeek van het type bovenslagmolen fungeerde als korenmolen. Geschiedenis De molen bevindt zich op de grens van de gemeente Meise waarin de plaats Amelgem ligt tot welk domein de molen behoorde. Er was toen sprake van een tweetal watermolens waarvan er één verdwenen is. Al in 1206 was sprake van de Elverikmolen waarvan niet duidelijk is welke van de twee molens daarmee werd bedoeld. In 1529 was er voor het eerst sprake van de naam Amelgemmolen toen deze werd aangekocht door hofschilder Bernard van Orley. In 1574 kwam de molen aan Adien Taeye, de toenmalige heer van Wemmel. De heren van Wemmel verbleven op het Kasteel van Bouchout. Pas in 1947 kwam de molen in bezit van particulieren. In 1740 bestond, naast een korenmolen, ook een boekweitmolen in de Amelgemmolen. Bij de verbreding van de straat Bosch, in 1835, moest de boekweitmolen het veld ruimen. Toen zou de molen zijn herbouwd in de huidige L-vorm, dit in opdracht van graaf Amédée de Beauffort. In 1947 werd de molen stilgelegd en ingericht als woning. Daarmee verdween de maalinrichting. Het metalen bovenslagrad werd niet verwijderd maar raakte in verval.
Sint-Niklaaskerk (Kapelle-op-den-Bos)

De Sint-Niklaaskerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Kapelle-op-den-Bos, gelegen aan de Oudstrijdersstraat 2. Geschiedenis Het patronaatsrecht van de parochie berustte bij de Abdij van Kortenberg. Een klokkentoren werd in 1556 gebouwd terwijl de kerk omstreeks 1564 gereed kwam. De kerk werd meermaals verbouwd en vergroot, onder meer in 1790, naar ontwerp van Carolus Josephus Everaert, in classicistische stijl. In mei 1914 brandde deze kerk af door toedoen van de Duitse bezetter. In 1926 werd de kerk herbouwd naar ontwerp van Joseph Diongre. De westtoren, die naar verhouding weinig schade had geleden, werd voorzien van een kroon. De ingebouwde westtoren bestaat uit een onderbouw in zandsteen van 1564, een verdieping in baksteen met zandstenen speklagen en hoekblokken, een bakstenen klokkenverdieping en de merkwaardige torenhelm met kroon van 1926. De eigenlijke kerk oogt als een kruiskerk en heeft rondbogige vensters. De zijbeuken hebben haaks op de kerkas staande zijkapellen met puntgevels. Interieur De kerk bezit enkele glas-in-loodramen en barok beeldhouwwerk uit de 17e eeuw.
Allerheiligste Verlosserkerk (Grimbergen)

De Allerheiligste Verlosserkerk (ook: Sint-Salvatorkerk) is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Grimbergen behorende plaats Borgt, gelegen aan de Jozef Van Den Berghestraat. Geschiedenis De parochie is zeer oud, en werd later door de Berthouts tot eigenkerk gemaakt. Na de Grimbergse Oorlogen (1139-1159) werd de kerk afhankelijk van de parochie van Grimbergen die weer afhankelijk was van de Abdij van Grimbergen. Omstreeks 1500 werd een nieuwe kerk gebouwd. Het schip van de huidige kerk, opgetrokken in kalkzandsteen, is van 1635 en wellicht ouder. In 1852 werd de kerk vergroot door het koor te verbouwen en een transept aan te brengen. In 1864 werd de westzijde van de kerk met de klokkentoren gebouwd, vermoedelijk naar ontwerp van Auguste Van Assche. Gebouw Het betreft een eenbeukig bakstenen kerkgebouw met transept en vlak afgesloten koor. Het schip is in kalksteen uitgevoerd. De westgevel is voorzien van een klokkentorentje met sterk uitkragende kroonlijst. De kerk ligt op een hoogte en wordt omgeven door een ommuurd kerkhof. Interieur De kerk bezit een drietal 18e-eeuwse schilderijen namelijk Calvarie met Maria Magdalena, Sint-Hieronymus en Jezus ontmoet zijn moeder. Een beeld van Sint-Barbara is 16e-eeuws. Er zijn enkele 17e-eeuwse grafstenen. Het hoofdaltaar is 19e-eeuws, delen van de preekstoel zijn uit de 18e eeuw, er is een 17e-eeuwse en een 18e-eeuwse biechtstoel en het orgel is van begin 19e eeuw.
Heilig Hartkerk (Vilvoorde)

De Heilig Hartkerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse plaats Vilvoorde behorende wijk Kassei, gelegen aan de Thaelstraat 5. Geschiedenis In 1909 werd hier een parochie gesticht omdat dit voormalig gehucht sterk in bevolking toenam vanwege de industrialisatie van Vilvoorde. In hetzelfde jaar of iets later werd een kerk gebouwd naar ontwerp van Georges Cochaux-Ségard. Gebouw Het betreft een driebeukig bakstenen kerkgebouw onder zadeldak met vlak afgesloten koor. Aan de westzijde op het dak bevindt zich een klokkentorentje met vierkante basis en boven de galmgaten een helmvormig dak. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een spitstongewelf. Het altaar is neogotisch en de glas-in-loodramen zijn van 1927.