NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lozerbos

Het Lozerbos is een bos in de Vlaamse Ardennen in Zuid-Oost-Vlaanderen (België). Het bosgebied ligt op het grondgebied van de gemeente Kruisem (deelgemeente Lozer). De beboste oppervlakte bedraagt ongeveer 44 ha en is hoofdzakelijk eigendom van de familie della Faille d'Huysse, die het Kasteel van Lozer bewoont, en het OCMW van Oudenaarde. Landschap Het boscomplex van Lozer ligt op de overgang van het vlak zandgebied en het golvend zandgebied. Op het einde van de 18e eeuw strekte het bos zich uit van de Boekweitstraat in het westen, de hoeve Wijkhuize in het noorden en Neerrechem in het oosten. Het bos bestond uit gemengd loofhout. Op het hoogste punt van het bos bevond zich toen op een open plek een windmolen. De houten standaardmolen, reeds vermeld in 1571, was in het bezit van de heer van Huysse. In 1885 werd hij verkocht en gesloopt. In de 19e eeuw werd een flink stuk van het bos ontgonnen en omgezet in landbouwgrond, tevens werd een rechtlijnig drevenpatroon aangelegd. Op het einde van de weg die vanaf het kasteel in noordoostelijke richting vertrekt, werd door de familie della Faille in 1844 een kerk gebouwd. De Vlaamse Landmaatschappij voerde rond het jaar 2000 een herinrichtingsproject uit, populieren werden vervangen door zomereiken en een aantal paddentunnels werd aangelegd. Fauna Het Lozerbos herbergt heel wat diersoorten. In en rond het Lozerbos worden soorten zoals buizerd, sperwer, boomvalk, steenuil en torenvalk regelmatig waargenomen. Meest kenmerkend voor het Lozerbos is echter de aanwezigheid van de bosuil en de ransuil. Ook Vlaamse gaai, grote bonte specht, groene specht, wielewaal, glanskopmees, boomklever en boomkruiper komen er voor. Zoogdieren die leven in en rond het Lozerbos zijn: vos, bunzing, hermelijn, konijn, egel, vleermuis en spitsmuis. Flora Het Lozerbos bestaat onder andere uit eik, beuk en populier. In de loop van de tijd leidde deze gevarieerde boomsoortensamenstelling tot een rijke bosflora. Naast een dominantie van adelaarsvaren komen verspreid nog een aantal typische bosplantensoorten voor zoals boshyacint, gele dovenetel, bosviooltje, eenbes, slanke sleutelbloem, gevlekte aronskelk, meiklokje, speenkruid en bosanemoon. De paddenstoelen soorten stinkzwam, vliegenzwam, eekhoorntjesbrood en judasoor komen ook voor in het Lozerbos. Natuurbeleving Het bos is vrij toegankelijk zolang men blijft op de paden die het natuurgebied doorkruisen. Er is een bewegwijzerde 'Lozerbos' ruiterroute (6,5 km), een wandelpad (2,6 km) en een fiets- en mountainbikecircuit (3 km). Een beperkte zone is ingericht als rust- en speelzone. Het Lozerbos is bereikbaar via de Kasteelstraat en de Nevelstraat. Afbeeldingen Bronnen VLM Lozerbos Toerisme Vlaamse Ardennen Externe links Lozerbos Toerisme Vlaamse Ardennen[dode link]
Centrale Knippegroen

Centrale Knippegroen is een elektriciteitscentrale van 315 MWe die de procesgassen van ArcelorMittal Gent verbrandt. Ze is sinds 2010 in bedrijf en verving de Centrale Rodenhuize, die werd omgebouwd tot 100% biomassa. Werking De brandstof voor Knippegroen zijn de vroeger afgefakkelde gassen die vrijkomen bij de siderurgische processen van ArcelorMittal. Om een bruikbaar mengsel te bekomen, wordt het laagcalorische hoogovengas (voornamelijk stikstof en koolmonoxide) gemengd met cokesovengas (grotendeels waterstof en methaan) en convertorgas (meer koolmonoxide). Via een bovengrondse pijpleiding worden de gassen naar de centrale gevoerd. Ze wordt ook gevoed door een ondergrondse aardgasleiding, omdat aardgas nodig is tijdens de opstartfase en als vlamondersteuning wanneer de ketel voor minder dan 40% wordt belast. De voornaamste onderdelen van de installatie zijn: een 91 m hoge stoomgenerator (torenketel met vijftien branders) een drietraps stoomturbine een alternator met transformator koelcellen met geforceerde trek, die werken op water uit het kanaal Gent-Terneuzen. In basislast verwekt de centrale een vermogen van 608 MWth, waarmee een netto elektrisch vermogen van 270 MW wordt ontwikkeld. In pieklast loopt dit op tot resp. 730 MWth en 310 MWe. Het omzettingsrendement van de centrale bedraagt 42%. Behalve warmterecuperatie is er geen rookgasbehandeling voor de industriële gassen die worden verbrand. Het grootste deel van de geproduceerde stroom wordt verbruikt door Arcelor en de rest wordt geïnjecteerd in het 150 kV-net van Elia. Voetnoten
Centrale T-Power

Centrale T-Power is een stoom- en gascentrale in Tessenderlo, een plaats en gemeente in de Belgische provincie Limburg. Ze is operationeel sinds 2011 met een elektrisch vermogen van 425 MW. De commercialisering van de stroom gebeurt via de RWE-groep, die een 15-jarig Gas Tolling Agreement heeft afgesloten met T-Power. De Duitse groep levert het aardgas en blijft eigenaar van de opgewekte elektriciteit, tegen betaling van een tolling fee voor onderhoud en werking. Het was de verwachting dat ongeveer een derde van de elektriciteit zou gaan naar het nabijgelegen Tessenderlo Chemie, terwijl de rest op de markt zou worden aangeboden. De prijzen evolueerden echter allesbehalve gunstig en in 2012 werd de centrale zelfs tijdelijk stilgelegd. Bouw De bouw van de centrale vond plaats in 2009-2011. De componenten waren afkomstig van Siemens: een SGT5-4000F-gasturbine een SST5-3000-stoomturbine een waterstofgekoelde SGen-2000H-generator Het koelwater wordt via een leiding aangevoerd uit Albertkanaal. Aandeelhouderschap De joint venture T-Power werd gevormd in 2005 met het Zwitserse Advanced Power als hoofdontwikkelaar. T-Power kreeg in december 2008 de financiering rond bij een consortium van tien banken. Het totale plaatje bedroeg 436 miljoen euro, naast 15% eigen vermogen. De centrale is gebouwd en operationeel gemaakt door Siemens. In september 2011 is ze overgedragen aan T-Power, een vennootschap waarin Siemens ook nog voor een derde participeerde, naast Tessenderlo Chemie en Itochu. Kort daarna stonden die eerste twee aandeelhouders elk 13,33% van hun belang af aan Tokyo Gas, waardoor de twee Japanse groepen de meerderheid van de aandelen verkregen (samen 60%). Tessenderlo Chemie en Siemens hielden elk nog een belang van 20%. Ten slotte verwierf Tessenderlo Chemie in 2018 alle aandelen van T-power en werd zo de enige aandeelhouder. Voetnoten
Centrale Langerbrugge

Centrale Langerbrugge is een voormalige Belgische thermische elektriciteitscentrale in Langerbrugge aan het kanaal Gent-Terneuzen. De centrale is beschermd als industrieel erfgoed. In de onmiddellijke omgeving ligt de fabriek van Stora Enso, die anno 2017 twee kleinere eenheden telde met warmte-krachtkoppeling, waar voornamelijk hout- en papierstromen worden verstookt. Iets verderop langs het kanaal liggen de Centrale Rodenhuize en de Centrale Knippegroen. Geschiedenis De Langerbruggecentrale lag aan de basis van de industriële ontwikkeling van de kanaalzone Gent-Terneuzen. Ze werd in 1913 gebouwd door de Centrales Électriques des Flandres et du Brabant (CEFB). Architect Eugène Dhuicque gebruikte een decoratieve baksteenstijl. Bij een fusie in 1956 werd de centrale eigendom van EBES, het latere Electrabel. Er verrees een 127 meter hoge schoorsteen. In 1959 werd een centrale opgestart die steenkool, stookolie en aardgas als brandstoffen gebruikte. Later kreeg Langerbrugge bijkomende eenheden: een ketel en een tegendrukstoomturbine met alternator (Groep 20), opgestart in 1974 om stoom te leveren aan de papierfabrieken van Langerbrugge, en in 1993 een gasturbine met alternator en een recuperatieketel met naverbranding (Groep 30). De fabriek leverde elektriciteit voor algemeen verbruik en processtoom aan de omliggende bedrijven (StoraEnso, Kronos, en Algist Bruggeman). Deze warmtekracht-koppeling werd afgebouwd in 2010 en enkele jaren later definitief gestopt. Op het buiten gebruik gestelde deel van de site huisde van 1986 tot 2000 het Energeia-Museum, waar bewaarde stoommachines en stoomturbines werden tentoongesteld. Het sloot nadat de directie van Electrabel besliste er niet langer geld in te steken. De site is in 1999 beschermd, maar omdat de Raad van State deze maatregel in 2009 tenietdeed, is in 2013 een nieuw beschermingsbesluit aangenomen. Tijdens afbraakwerken gingen dieven in 2012 aan de haal met grote hoeveelheden koper. Daarvoor ontmantelden ze waardevolle installaties, waaronder een compound-stoommachine uit 1912. Zie ook Tuinwijk Herryville Externe links Centrale Langerbrugge in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed The History of ECVB Power Plant (David Baker Photography) Literatuur Leo Nuyts en André De Cuyper, 1914-1989. 75 jaar Centrale Langerbrugge in woord en beeld, 1989 Fréderic Louis, Respect voor het industrieel erfgoed: de geschiedenis van het ECVB, 2013
Château de Fontaine (Grâce-Hollogne)

Le château de Fontaine est un château, situé au 30 rue de la Barrière, à Fontaine au sud-est de Lexhy, un hameau de la commune belge de Grâce-Hollogne. Historique Selon les sources écrites, un château pourrait déjà avoir existé à cet endroit dès 991. La propriété appartenait à l'origine à la famille de Hozémont, avant de passer à la famille d'Ans au XVIe siècle. Par la suite, le château devint la propriété de la famille de Surlet. Bâtiment Vers 1750, le château de Fontaine est décrit comme un grand château. Aujourd'hui, seuls subsistent la ferme du château et les ruines du donjon, qui se trouvent dans un état de délabrement avancé. Le donjon, datant du début du XIIIe siècle, est construit en blocs de grès et possède une cave voûtée. Son toit a malheureusement disparu. Au sud du donjon se trouve une ferme, partiellement entourée de douves, composée de trois ailes. À l'est, on découvre un porche d'entrée qui était autrefois accessible par un pont-levis. Les écuries actuelles, situées dans l'aile est, sont dotées de meurtrières. Un tour ronde est encore visible à l'angle nord-est, mais son toit a également disparu. Face au porche et à la cour intérieure, dans l'aile ouest, se trouve le logis seigneurial, qui a pris sa forme actuelle au XVIIIe siècle. Au sud, on trouve des écuries. L'aile sud abrite l'ancienne grange, qui a été reconstruite après un incendie en 1845. Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Patrimoine classé de Wallonie Voir aussi Articles connexes Lexhy Liste des châteaux belges par région Portail de la province de Liège Portail des châteaux
Kasteel van Fontaine (Lexhy)

Het Kasteel van Fontaine (Château de Fontaine) is een kasteel, gelegen aan de Rue de la Barrière 30, in Fontaine ten zuidoosten van Lexhy, een gehucht van de Belgische gemeente Grâce-Hollogne. Geschiedenis Volgens schriftelijke bronnen zou hier wellicht al in 991 een kasteel hebben gestaan. Het goed behoorde oorspronkelijk tot de familie De Hozémont, maar in de 16e eeuw kwam het aan de familie D'Ans. Hierna kwam het aan de familie De Surlet. Gebouw Omstreeks 1750 werd het beschreven als een groot kasteel, doch hiervan is slechts de kasteelboerderij overgebleven, en de ruïne van de donjon, die in sterk vervallen toestand verkeert. De donjon dateert van het begin der 13e eeuw en is gebouwd in zandsteenblokken. De kelder van deze donjon is gewelfd. Het dak van de donjon is verdwenen. Ten zuiden van de donjon bevindt zich een, deels door grachten omgeven, boerderij die bestaat uit drie vleugels. In het oosten vindt men een poortgebouw dat vroeger via een ophaalbrug bereikbaar was. De huidige stallen in de oostelijke vleugel zijn voorzien van schietgaten. Aan de noordoostelijke hoek is nog een ronde toren zichtbaar. Het dak ervan is echter verdwenen. Tegenover de poort en de binnenplaats is, in de westvleugel, het woongedeelte, in de huidige vorm 18e-eeuws. Ten zuiden daarvan zijn stallen. De zuidvleugel is de schuur, die na een brand in 1845 werd herbouwd.
Meer van Heist

Het Meer van Heist (ook wel: Lac van Heist-Duinbergen) is een meer in Duinbergen in de deelgemeente Heist van de Belgische gemeente Knokke-Heist. Het is in 1911 ontstaan door grondafgraving voor de verbreding van de bedding van de spoorlijn direct ten noorden van het meer (tegenwoordig lijn 51B van de NMBS). Het meer is circa 13 meter diep. Commerciële exploitatie Tussen de beide wereldoorlogen werd het meer geëxploiteerd vanuit de horecazaak 'Chalet Belle-Vue'. Tijdens de Tweede Wereldoorlog stopte deze uitbating. In 1957 werd aan de westkant van het meer een hotel-restaurant gebouwd met eveneens de naam 'Chalet Belle-Vue', met onder meer een speeltuin, een bowling, een golfterrein, zweminfrastructuur, bootjes en pedalo’s (waterfietsen) en de mogelijkheid om te waterskiën of te zeilen. Voor de hengelsport werden vierduizend vissen uitgezet in het meer. Er kwam ook een dierentuin, op dat moment de op twee na grootste in België na de Zoo van Antwerpen. In maart 1963 brak in het apenpaviljoen brand uit, waarbij alle 41 apen omkwamen. Het amusementspark kwam deze klap niet te boven. Halverwege de jaren 1960 was er alleen nog een speeltuin. Het terrein werd in 1966 door de uitbaters verkocht. Het hotel-restaurant is in latere jaren nog uitgebaat onder de naam 'Laguna', maar het stond nadien lang leeg. Het vervallen gebouw werd uiteindelijk begin 2022 afgebroken. Residentiële bestemming In het laatste kwart van de twintigste eeuw verrees aan de oostkant van het meer een groot appartementsgebouw, 'Laguna Beach'. De residentie werd gebouwd in verschillende fasen, waarvan de eerste in 1971 werd gerealiseerd en de laatste in 2005. Het complex telt elf verdiepingen en heeft onder meer een binnenzwembad. Doordat het omringd is door laagbouw en landbouwgrond is het gebouw prominent aanwezig in het landschap. Cultuurcentrum Aan de oostelijke oever van het meer, voor het appartementsgebouw, bevindt zich een polyvalente zaal. Die werd bij de eerste fase van 'Laguna Beach' door de toenmalige gemeente Heist gebouwd als cultureel centrum, onder de naam 'Humorhall'. Door het ontstaan van de fusiegemeente Knokke-Heist in 1971 kreeg de Humorhall echter nooit de bedoelde functie. Als 'Lagunahal' diende de zaal als tentoonstellingsruimte. De lokale Sikh-gemeenschap huurt er momenteel een ruimte als gebedshuis.
Sint-Rochuskerk (Wandre)

De Sint-Rochuskerk (Église Saint-Roch) is een parochiekerk gelegen aan de Rue du Visé in de tot de gemeente Luik behorende deelgemeente Wandre, en wel in het dorp Souverain-Wandre aan de Rue de Visé. De parochie werd opgericht in 1857. Het kerkgebouw betreft een neogotisch bouwwerk dat uitgevoerd is in baksteen, met omlijstingen en dergelijke van kalksteen. De kerk werd gebouwd van 1858-1861. De ingebouwde toren werd in 1890 gebouwd naar ontwerp van Eugène Halkin. Het is een driebeukige kerk met een smaller koor dat een vijfzijdige afsluiting heeft. Het neogotische meubilair vormt een eenheid.
Château Dupont

Le château Dupont est une bastide aux allures de château située dans le quartier de Wandre de la ville belge de Liège, chemin de Rabosée 42. Il s'agit d'une maison de campagne en forme de L avec une tour carrée au coin, construite au milieu du XIXe siècle. Il existe une ferme attenante au château, située sur la place des Fusillées. Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Patrimoine classé de Wallonie Voir aussi Articles connexes Wandre Liste des châteaux belges par région Portail de la province de Liège Portail des châteaux
Kasteel Dupont

Het Kasteel Dupont is een kasteelachtig landhuis in het tot de gemeente Luik behorend dorp Wandre, gelegen aan de Chemin de Rabosée 42. Het is een L-vormig landhuis, gebouwd in het midden van de 19e eeuw. Op de hoek bevindt zich een vierkante toren. Tegen het kasteeltje is een boerderij aangebouwd, gelegen aan het Place des Fusillées.
Kasteel van Fayenbois

Het kasteel van Fayenbois (Château de Fayenbois) is een kasteel in de tot Luik behorende deelgemeente Jupille-sur-Meuse, gelegen aan Avenue d'Aix-la-Chapelle 60. Geschiedenis Het kasteel werd gebouwd in opdracht van Guillaume Fayen, in 1625, en bestond uit het eigenlijke kasteel en een kasteelboerderij. Het was gelegen in het domein van Jupille op de plaats van een ouder bouwwerk. Gedurende de jaren ging het over op de families Van der Heyden a Bilsa, Rosen, Thiriart, De la Roussellière en Sépulchre. In 1936 kwam het weer aan de bisschop van Luik en in 1972 aan de stad Luik, die reeds een groot deel van het omliggende park in bezit had. In 1980 was het kasteel erg vervallen. Vanaf 1993 werd het kasteel gerestaureerd en kwamen er enkele diensten in ten behoeve van een bejaardentehuis, dat in een U-vorm om het kasteel heen werd gebouwd. Bij de restauratie werd zoveel als mogelijk uitgegaan van de 17e-eeuwse toestand. Gebouw Het betreft een gebouw in roodgeschilderde baksteen, voorzien van horizontale natuurstenen banden. Dit is het voormalige woonhuis van de kasteelheer, op rechthoekige plattegrond van 22,5 bij 13,5 meter. Het is toegankelijk via een brug over wat ooit een omgrachting is geweest. Deze vaste brug werd in 1830 gebouwd en vervangt een ophaalbrug. De plattegrond verwijst naar de donjon die hier eerder heeft gestaan. De toegangsdeur is in een ronde traptoren met zeskante spits. Het classicistische toegangsportaal is van de 2e helft van de 18e eeuw. De weinige in het gebouw aanwezige overblijfselen van het interieur van de 17e tot en met de 19e eeuw, werden zoveel mogelijk bewaard. Een nieuwe toevoeging is een U-vormig gebouw, waarin ouderen zijn gehuisvest en dat met een loopbrug verbonden is met het kasteel. Kasteelpark Bij het kasteel behoorde een landgoed. Nadat de familie Sépulchre kasteel en landgoed in 1936 verkocht, werd een deel van het gebied verkaveld, terwijl het park aan de gemeente Jupille kwam, die er een openbaar park van maakte. Het park werd in 1830 aangelegd door Amédé de la Rousselière, in Engelse landschapsstijl. Het park omvat twee bruggetjes over de Ruisseau du Fond de Holleux en een boog in ruwe kalksteenblokken, bekroond door een ruïne van een neogotisch ogende kapel.
Église Saint-Amand (Liège)

L'église Saint-Amand est une église paroissiale située rue en Mi La Ville dans le quartier de Jupille-sur-Meuse de la ville de Liège. Historique À partir du VIIIe siècle, il y avait une petite chapelle dédiée à saint Amand qui faisait partie du château carolingien. Au IXe siècle, Jupille est élevée au rang de paroisse. La paroisse originelle comprenait l'ensemble du vaste domaine carolingienne : Beyne-Heusay, Bressoux, Chênée, Fléron, Forêt, Grivegnée, Saive, Amercoeur et Longdoz. Par la suite divisé en 8 entités : Chênée, Fléron, Saint-Remacle-au-Pont, Grivegnée, Saive, Forêt, Souverain-Wandre et Bellaire. Un certain nombre de nouvelles paroisses naissent de plusieurs d'entre elles. Bâtiment L'église actuelle fait partie d'une zone de conservation et se situe au milieu d'un cimetière. Elle possède une tour de style roman, datant probablement du XIe siècle. Cette tour carrée composée de trois niveaux est construite en blocs de calcaire et de grès. La tour a encore quelques meurtrières. La nef et le chœur datant de 1835 sont construits dans un style néo-classique. Cette partie est construite en brique avec des parures en pierre calcaire. La nef est composée de 5 travées. Les trois nefs séparées par des arcades en plein cintre reposent sur des piliers à chapiteaux toscans. Le chœur d'une travée terminé par une abside à trois pans. Intérieur L'église possède des autels latéraux baroques du dernier quart du XVIIe siècle, et un maître-autel provenant l'abbaye du Val-Benoît datant de 1763. Les confessionnaux en chêne et la chaire remonte au milieu du XVIIIe siècle. À l'extérieur de l'église, les fonts baptismaux romans date du début du XIIIe siècle. Des pierres tombales du XVIIe siècle et quelques peintures proviennent également de l'abbaye du Val-Benoît. Cimetière Dans le cimetière se trouve le tombeau de la famille Piedboeuf (1844-1897) au-dessus duquel se dresse un obélisque de granit rouge fabriqué par la société Nütten & Co de Düsseldorf. Voir aussi Articles connexes Patrimoine religieux de Liège Liste des paroisses dans le diocèse de Liège Liste des édifices religieux de Liège Liens externes « BALaT KIK-IRPA : église Saint-Amand », sur balat.kikirpa.be (consulté le 2 janvier 2019) « Inventaire du patrimoine culturel immobilier : église Saint-Amand », sur Inventaire régional du patrimoine en Wallonie (consulté le 2 janvier 2019) « Saint-Amand : la paroisse primitive », sur upalliance.be (consulté le 2 janvier 2019) Portail de Liège Portail de l’architecture chrétienne
Sint-Amanduskerk (Jupille)

De Sint-Amanduskerk (Église Saint-Amand) is een parochiekerk, gelegen in de tot de gemeente Luik behorende plaats Jupille-sur-Meuse aan de Rue En Mi La Ville. Geschiedenis Vanaf de 8e eeuw was er een kleine slotkapel, aan Sint-Amandus gewijd, die deel uitmaakte van de Karolingische burcht. In de 9e eeuw werd Jupille verheven tot parochie. De oorspronkelijke parochie omvatte het hele uitgestrekte Karolingische domein: Beyne-Heusay, Bressoux, Chênée, Fléron, Forêt, Grivegnée, Saive, Amercoeur en Longdoz. Later splitste hier acht filialen van af: Chênée, Fléron, Saint-Remacle-au-Pont, Grivegnée, Saive, Forêt, Souverain-Wandre en Bellaire. Uit een aantal hiervan sproten weer nieuwe parochies voort. Gebouw Het huidige kerkgebouw maakt deel uit van een beschermd stadsgezicht en wordt omsloten door een kerkhof. Het bezit een toren in romaanse bouwstijl, mogelijk 11e-eeuws. Deze vierkante, voorgebouwde toren heeft drie geledingen en is opgetrokken in blokken kalksteen en zandsteen. De toren heeft nog enkele schietgaten. Het schip en het koor zijn van 1835 en gebouwd in neoclassicistische stijl. Dit deel is opgetrokken in baksteen, met omlijstingen in kalksteen. Het schip is driebeukig. De scheiwanden rusten op pilaren met Toscaanse kapitelen. Het koor is driezijdig afgesloten. Interieur De kerk heeft barokke zijaltaren uit het laatste kwart der 17e eeuw, en een hoofdaltaar uit 1763, afkomstig uit de Abdij van Val-Benoît. De eiken biechtstoelen, en de preekstoel, zijn van omstreeks 1750. Buiten de kerk vindt men een romaans doopvont uit het begin van de 13e eeuw. Er zijn 17e-eeuwse grafstenen en enkele schilderijen, eveneens afkomstig van de Abdij van Val-Benoît. Kerkhof Op het kerkhof bevindt zich onder meer het grafmonument van de familie Piedboeuf (1844-1897), waarboven zich een obelisk in rood graniet verheft, die vervaardigd werd door de Düsseldorfse firma Nütten & Co.