NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Laurentiuskerk (Wielsbeke)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochiekerk van de West-Vlaamse plaats Wielsbeke, gelegen aan de Markt. Geschiedenis In 1092 werd al een bedehuis te Wielsbeke vermeld, waarvan het patronaatsrecht werd geschonken aan de Sint-Maartensabdij van Doornik. Omstreeks 1400 zou een kerkje aan de Leie zijn gebouwd, terwijl voordien de kerk op een andere plaats lag. In 1578-1579 werd deze kerk door beeldenstormers verwoest. In 1627 zou de kerk weer herbouwd zijn. In 1778 werd deze kerk vervangen door een nieuwe, grotere, kerk naar ontwerp van Jacobus-Franciscus De Clerck. In mei 1940 werd deze kerk zwaar beschadigd en besloten werd om, meer naar het noorden, een nieuwe kerk te bouwen. Deze werd in 1952-1955, naar ontwerp van Jozef Demeyere, gerealiseerd. De kerk werd gebouwd in de stijl van de moderne gotiek. Bij de kerk ontstond een nieuw dorpscentrum. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen kruiskerk met een aangebouwde noordwesttoren en een driezijdig afgesloten koor. De brede middenbeuk en de smallere zijbeuken bevinden zich onder een enkel breed zadeldak. Interieur Opvallend zijn de gewelven die, hoewel gebaseerd op het traditionele kruisribgewelf, in een spitse vorm vanuit de lage pilaren oprijzen en daardoor een soort organische vorm aannemen. Het kerkmeubilair stamt voornamelijk uit 1960. Een Mariabeeld, gered uit het puin van de voorgaande kerk, is ouder, namelijk van de 19e eeuw.
Église Notre-Dame de l'Assomption de Houthem (Hainaut)

L'église Notre-Dame de l'Assomption de Houthem est une église située à Comines-Warneton en province de Hainaut en Belgique, qui l'Église catholique rattache en tant qu'église paroissiale au diocèse de Tournai. Histoire Une première église de style roman est attestée vers 1050. Elle est entourée de douve et sera démolie en 1865. En 1868, une nouvelle église de style néogothique est construite. Elle sera détruite lors de la Première Guerre mondiale. La reconstruction de la nouvelle église en style néo-roman est achevée en 1925 et est consacrée en 1936. Particularités Une fresque de l'Assomption est réalisée par César Walle avec l'aide d'un moine de Maredsous en 1926. Les stalles en chêne portent des inscriptions en latin et proviennent de l'église avant la première guerre mondiale. Notes et références Voir aussi Liens externes Articles connexes Église Notre-Dame Notre-Dame-de-l'Assomption Portail de l’architecture chrétienne Portail du Hainaut
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Houthem)

De Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Église Notre-Dame de l'Assomption) is de parochiekerk van de tot de Henegouwse gemeente Komen-Waasten behorende plaats Houthem. In 1050 was hier een parochiekerk, die in 1865 werd herbouwd in neogotische stijl. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd deze kerk verwoest. Tussen 1922 en 1925 werd de kerk herbouwd. Het is een driebeukige bakstenen, neoromaanse kruiskerk met een westtoren.
Sint-Andriesbasiliek

De Sint-Andriesbasiliek is de kerk van de Sint-Andriesabdij in Brugge. Geschiedenis Het jaar 1952 was een feestelijk jaar voor de Sint-Andriesabdij, die de vijftigste verjaardag vierde van zijn stichting en tevens het jubileum van de veertig jaar als abt van dom Théodore Nève de Mevergnies. De gebouwen van de abdij, gedomineerd door de kerk, waren tegen die tijd praktisch voltooid. Voor een abdijkerk ging het wel om een zeer groot gebouw. Het verwees naar de zeven basilieken in Rome, door in het kerkgebouw zeven afzonderlijke kerken of kapellen van uiteenlopende omvang in te richten. Op 8 september 1952 werd de kerk als geheel verheven tot 'basilica minor', in rang gelijk, binnen het bisdom Brugge, aan de Heilig Bloedbasiliek in Brugge en de Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Dadizele. Zie ook De lijst van Belgische basilieken Literatuur Christian PAPEIANS DE MORCHOVEN o.s.b., De Sint-Andriesabdij Zevenkerken. Met dom Gérard van Caloen de geschiedenis in, Tielt, Lannoo, 1998. Christian PAPEIANS DE MORCHOVEN o.s.b., De Sint-Andriesabdij Zevenkerken. Met dom Théodore Nève van uitdaging tot uitdaging, Tielt, Lannoo, 2002.
Sint-Agneskerk (Wontergem)

De Sint-Agneskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Deinze behorende plaats Wontergem. De kerk is gelegen aan de Dentergemstraat. Geschiedenis In de 10e of 11e eeuw is hier een romaans kerkje gebouwd, dat sindsdien herhaaldelijk gewijzigd werd. Toen dit kerkje bouwvallig was geworden, werd het in 1857 vervangen door een neoromaans kerkgebouw naar een ontwerp van Jan August Clarysse. De kerk werd in 1918 beschadigd door oorlogsgeweld, maar daarna gerestaureerd. Gebouw Het is een driebeukig bakstenen kerkgebouw onder zadeldak met half ingebouwde westtoren. Het hoofdkoor heeft een halfronde apsis. Interieur Het kerkmeubilair is voornamelijk van de 2e helft van de 19e eeuw. Uit de 2e helft van de 18e eeuw is het Peteghem-orgel in rococostijl, dat mogelijk afkomstig is uit de kerk van Poeke. Het doopvont is 18e-eeuws.
Sint-Amanduskerk (Bellegem)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Kortrijk behorende plaats Bellegem, gelegen aan de Bellegemplaats. Geschiedenis Vermoedelijk bestond er in 1195 al een parochie in Bellegem, gezien een schriftelijk document waarin sprake was van een clericus. Het patronaatsrecht berustte bij het Onze-Lieve-Vrouwekapittel van Doornik. Vooral in de noordelijke en zuidelijke muren van het koor, en in de onderbouw van de vieringtoren, zijn nog resten aanwezig van een vroeger romaans bouwwerk van omstreeks 1180. In de 13e eeuw werd een nieuwe kerk gebouwd en in de 17e eeuw werd het koor vergroot. Door oorlogen in de 17e en begin 18e eeuw werd de kerk verwaarloosd. In 1749 werd de zuidbeuk gedeeltelijk gesloopt en een nieuwe, bredere, beuk gebouwd. In 1782 werd een nieuwe westgevel gebouwd en van 1782-1784 werd ook de noordbeuk verbreed. De 17e-eeuwse toren, die scheef was komen te staan, werd in 1961 afgebroken en door een nieuwe toren vervangen. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen kruiskerk met vieringtoren. De kerk is georiënteerd. De zuidelijke dwarsbeuk heeft een metselaarsteken. De vieringtoren heeft een vierkante, met leien beklede, basis en wordt gedekt door een achtkante spits. De basis is laatgotisch. Interieur Het schip en de zijbeuken worden overkluisd door tongewelven. De altaren zijn afkomstig van de Groeningeabdij en werden in 1825 in de kerk geplaatst. Het hoofdaltaar (Sint-Amandusaltaar) is van 1785, het noordelijk zijaltaar (Onze-Lieve-Vrouwealtaar) is van 1656. Het tabernakel heeft een 17e-eeuws Mariabeeld, naar verluidt gesneden uit de eik van Scherpenheuvel. Ook is er een gepolychromeerd Mariabeeld dat 15e-eeuws of ouder is en in een nis werd geplaatst. Het zuidelijk zijaltaar is gewijd aan Sint-Leonardus en dateert van omstreeks 1790. Er zijn vier eikenhouten biechtstoelen uit de 2e helft van de 18e eeuw. De preekstoel is van het laatste kwart van de 18e eeuw en ook het koorgestoelte is 18e-eeuws. Het orgel is uit 1856 en vervaardigd door Hipoliet Loret. Voorts is er een 18e-eeuws beeld van Sint-Eligius. Het doopvont, vervaardigd van arduin, is vermoedelijk 13e-eeuws. Het schilderij Kruisoprichting is vermoedelijk van Adam van Noort.
Sint-Antonius van Paduakerk (Zelzate)

De Sint-Antonius van Paduakerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Oost-Vlaamse plaats Zelzate, gelegen aan de Koningin Astridlaan. Ze is gewijd aan Antonius van Padua Geschiedenis Deze kerk ligt in het deel van Zelzate ten westen van het Kanaal Gent-Terneuzen. Hij werd gebouwd als hulpkerk voor de wijken Debbautshoek en De Katte. Een kerk werd gebouwd van 1932-1933 en in 1933 werd de kerk verheven tot parochiekerk. Gebouw Het is een georiënteerd bakstenen kerkgebouw met een eenbeukig schip. Het portaal springt enigszins vooruit. In de westgevel bevindt zich een vijflicht met rechthoekige ramen. Het geheel ademt een sobere expressionistische stijl. De naastgebouwde toren heeft een tentdak dat op vier pijlers is gestut.
Sint-Bartholomeuskerk (Vinkt)

De Sint-Bartholomeuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse stad Deinze behorende plaats Vinkt, gelegen aan het Martelarenplein. Geschiedenis Van de vroege geschiedenis van de kerk is weinig bekend, maar vermoedelijk was er in de 11e of 12e eeuw al een kleine zaalkerk. In de 13e of 14e eeuw werd een vierkante oosttoren gebouwd. In de 15e eeuw werd een koor en een sacristie toegevoegd. In 1615 stortte de kerk in en vanaf 1620 werd deze weer herbouwd. In 1625 werd een transept gebouwd en omstreeks 1664 kwam een westelijke travee en een westtoren tot stand. De naaldspits werd in 1782 opgericht en in 1783 werd een zuidbeuk en een doopkapel gebouwd naar ontwerp van Frans Drieghe. In 1918 werd de toren door de terugtrekkende Duitsers opgeblazen. In 1923-1924 werd de kerk hersteld, waarbij een lagere toren tot stand kwam. Ook in mei 1940 was er oorlogsschade. In 2019 werd de kerk opnieuw gerestaureerd. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met westtoren en een transept. De oudste delen van de kerk zijn gebouwd in veldsteen of natuursteen, waaronder hergebruikte zandsteen van een vroeger gebouw. Het merendeel is in baksteen met zandstenen ornamenten. Een gevelsteen in de toren toont het chronogram: geLoofD zIJ JesUs ChrIstUs aMen. Interieur Van 1639 is een schilderij door Antoon van den Heuvel, voorstellende de Bewening van Christus. Uit de eerste helft van de 17e eeuw zijn het barokke hoofdaltaar en het zijaltaar, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. Het Sint-Bartholomeusaltaar is uit de 2e helft van de 18e eeuw. Het koorgestoelte van 1738 is in Lodewijk XIV-stijl. De lambrisering is 18e eeuws en de barokke communiebank is van 1712. De rijk bewerkte preekstoel is van 1708 en de 18e-eeuwse biechtstoelen zijn in respectievelijk Lodewijk XV-stijl en Lodewijk XVI-stijl. De kerk heeft een gotisch doopvont van de 16e eeuw. In de kerk bevinden zich een 18-tal 18e-eeuwse marmeren grafstenen.
Peter-Paul-Rubens-Statue

Die Peter-Paul-Rubens-Statue ist eine überlebensgroße, von dem Bildhauer Guillaume Geefs geschaffene Bronzefigur des flämischen Barockmalers Peter Paul Rubens (1577–1640), die sich auf dem Groenplaats vor der Liebfrauenkathedrale in Antwerpen befindet. Eine weitere Rubens-Statue befindet sich in Wien. Geschichte Auf Initiative der Société de Sciences wurde ein Fonds gegründet, um zum zweihundertsten Jahrestag von Rubens Tod 1840 eine Statue in Antwerpen zu errichten. Diese wurde von dem belgischen Bildhauer Guillaume Geefs modelliert. Aufgrund von finanziellen Defiziten, die letztendlich durch die Stadt Antwerpen ausgeglichen wurden, konnte die Statue nicht rechtzeitig als Bronzestatue fertiggestellt werden. Ersatzweise wurde am 25. August 1840 eine vorläufige Statue aus Gips eingeweiht. Die vorgesehene Statue aus Bronze wurde im August 1843 in der Mitte der Groenplaats enthüllt. Beschreibung und Symbolik Die überlebensgroße Bronze-Statue steht auf einem hohen Steinsockel und zeigt Rubens in eleganter, zeitgenössischer Kleidung. Der zurückgeschlagene Mantel, der Degen, eine Halskette mit Medaillon und ein eleganter, seitlich befindlicher Hut weisen Rubens als Edelmann aus. Er unterscheidet sich deutlich von Rembrandt van Rijn, dem ebenfalls bedeutenden Barockmaler, dessen von Louis Royer modelliertem Rembrandt-Standbild in Amsterdam einen bürgerlichen, volksnahen Künstler zeigt. An der Vorderseite des Rubens-Sockels ist die folgende Inschrift zu lesen: Der Sockel wurde zunächst von einem Eisenzaun umgeben, der später wieder entfernt wurde. Einzelnachweise Weblinks encirclephotos.com – Encircle World Photos
Statue de Pierre Paul Rubens (Anvers)

La statue de Pierre Paul Rubens est une figure de bronze plus grande que nature du peintre baroque flamand Pierre Paul Rubens (1577-1640), créée par le sculpteur Guillaume Geefs. Elle est située sur la Groenplaats, devant la cathédrale Notre-Dame d'Anvers. Il existe une autre statue de Rubens (d) à Vienne. Historique À l'initiative de la Société de Sciences, un fonds est créé pour ériger une statue à Anvers pour commémorer le bicentenaire de la mort de Rubens en 1840. Celle-ci sera modelée par le sculpteur belge Guillaume Geefs. En raison de déficits financiers, qui ont finalement été compensés par la ville d'Anvers, la statue n'a pas pu être achevée à temps en tant que statue en bronze. En remplacement, une statue provisoire en plâtre est inaugurée le 25 août 1840. La statue de bronze prévue a été dévoilée en août 1843 au milieu de la Groenplaats. Description La statue de bronze plus grande que nature se dresse sur un haut piédestal de pierre et montre Rubens dans une tenue élégante et contemporaine. Le manteau rabattu, l'épée, le collier avec médaillon et l'élégant chapeau sur le côté identifient Rubens comme un noble. Il diffère nettement de Rembrandt, le peintre baroque tout aussi important, dont la statue (nl) à Amsterdam, modelée par Louis Royer, le montre en artiste bourgeois, populaire. L'inscription suivante peut être lue sur le devant du socle de Rubens : « PEDRO PAULORUBENSCIVI OLIM SUOS. P. O. A.SUMPTIB. PUBL. ET PPIV. P.MDCCCXXXX » La base était initialement entourée d'une clôture en fer, qui a ensuite été supprimée. Galerie d'images Notes et références (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Peter-Paul-Rubens-Statue » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Article connexe Liste de statues à Anvers Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed encirclephotos.com – Encircle World Photos. Portail de la sculpture Portail d'Anvers et de sa province
In de Verzekering tegen de Grote Dorst

In de Verzekering tegen de Grote Dorst (Dans l'assurance contre la grande soif en néerlandais) est un café situé dans le Pajottenland. Le pub se trouve dans le centre du lieu-dit d'Eizeringen dans la commune de Lennik et fait partie, tout comme l'église Sainte-Ursule et le château Neufcour, du patrimoine protégé communal. In de Verzekering tegen de Grote Dorst s'est spécialisé dans les bières de la vallée de la Senne, telles que le lambic, la gueuze et la kriek. Prix Le café a été élu en 2015, 2018 et 2019 comme meilleure destination au monde pour boire une bière par les utilisateurs du site web RateBeer. Auparavant, il a aussi reçu le prix du meilleur bar à bière de Belgique et du monde. En 2009, le café recevait le titre de 'Strafste café van Vlaanderen' (traduit librement par "café le plus dingue de Flandres") après un vote organisé par "Vlanderen Vakantieland en Toerisme Vlaanderen". Histoire L'auberge est une des plus vieilles bâtisses du village. Le café aurait été construit avec les restes de la taille de pierres utilisées pour la construction de l'église Sainte-Ursule au milieu du dix-neuvième siècle. Les données cadastrales remontent en tout cas jusqu'à l'année 1842. En 1999, Margriet (85), la propriétaire des lieux, mit le café en vente. Voyant qu'il allait disparaître faute d'acquéreurs, Yves et Kurt Panneels, deux frères habitant la commune d'Eizeringen achetèrent le café, le rénovèrent et décidèrent de n'ouvrir le café que les dimanches. Article connexe Notation de la bière Liens externes Site Web officiel Références Portail du café Portail de la bière Portail du Brabant flamand
In de Verzekering tegen de Grote Dorst

In de Verzekering tegen de Grote Dorst is een typisch volkscafé in het Pajottenland. De kroeg ligt in het centrum van Eizeringen (Lennik) en maakt samen met de Sint-Ursulakerk en kasteel Neufcour deel uit van het beschermd dorpsgezicht. In de Verzekering tegen de Grote Dorst specialiseert zich in de bieren van het Pajottenland en de Zennevallei, zoals lambiek, geuze en kriek. Omdat de herberg gedurende meer dan vier decennia slechts drie en een half uren open was op zon- en kerkelijke hoogdagen, werd de herberg ook wel het café met de langste naam en met de kortste openingsuren genoemd. Sedert januari 2017 is het café op zon- en kerkelijke hoogdagen open van 10.00 tot 20.00 uur. Prijzen In 2009 kreeg het café de titel 'Strafste café van Vlaanderen' na een stemming georganiseerd door Vlaanderen Vakantieland en Toerisme Vlaanderen. Het café werd in 2018 en 2019 verkozen tot 'beste bierbestemming ter wereld', door de gebruikers van de website RateBeer. Eerder won het ook al meerdere keren de awards voor 'beste biercafé van België' en 'beste biercafé ter wereld'. Geschiedenis De herberg is een van de oudste gebouwen van het dorp. Het café zou gebouwd zijn met de overschot van de bakstenen waarmee de Sint-Ursulakerk gebouwd is medio negentiende eeuw. De kadastergegevens gaan alleszins terug tot 1842. Eind 1999 zette de toenmalige uitbaatster Margriet De Maeght (85) In de Verzekering tegen de Grote Dorst te koop. Toen het ernaar uitzag dat het café zou verdwijnen omdat er geen overnemer werd gevonden, kocht Eizeringenaar Kurt Panneels het pand. Sinds januari 2000 baat hij samen met zijn broer Yves en ouders het café uit. Met de hulp van vader Maurice renoveerde Kurt het gebouw. Die renovatie duurde vijf jaar. Toch was het café ook tijdens de werken elke zondag open. Trivia In de jaren 1980 zou het café een paar dagen lang 'In de Verzekering tegen de Blote Borst' hebben geheten, nadat kwajongens uit het dorp enkele letters op het naambordje hadden vervangen. Externe link Officiële website
Sint-Bartholomeuskerk (Kaaskerke)

De Sint-Bartholomeuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Diksmuide behorende plaats Kaaskerke, gelegen aan Kaaskerkestraat 103. Geschiedenis Deze kerk heeft een voorganger gekend die noordelijker gelegen was, bij de Oude begraafplaats Kaaskerke. Deze kerk werd in 1750 door blikseminslag getroffen en daarna herbouwd. In 1897 werd de kerk vergroot naar ontwerp van Jules Soete. Zo ontstond een eenbeukige neogotische kruiskerk met achtkante vieringtoren. Dorp en kerk werden echter grotendeels vernield tijdens de Slag om de IJzer, welke in oktober 1914 plaatsvond. Van 1921-1928 werd een nieuwe kerk gebouwd in historiserende stijl naar ontwerp van Camille Schaessens en René Buyck. Het is een eenbeukige geel bakstenen neogotische kruiskerk met rechtgesloten koor. De voorgebouwde toren heeft vier geledingen en is voorzien van steunberen. Hij wordt geflankeerd door een traptorentje. Interieur Het interieur is witgepleisterd en bevat muurschilderingen, waaronder een van Onze-Lieve-Vrouw van Vlaanderen. Het wordt overwelfd door een houten spitstongewelf. In de zuidelijke transeptarm bevindt zich een 17e-eeuws gepolychromeerd beeld van Onze-Lieve-Vrouw Troost in Nood.
Belgische militaire begraafplaats van Hoogstade

De Belgische militaire begraafplaats van Hoogstade is een militaire begraafplaats in de tot de West-Vlaamse gemeente Alveringem behorende plaats Hoogstade, gelegen aan de Brouwerijstraat. Aanvankelijk werden hier de gewonden van de Eerste Wereldoorlog begraven welke gestorven waren in het Belgian Field Hospital, dat vanaf 1915 in het nabijgelegen Rustoord Clep was gevestigd. Na de beëindiging van de oorlog werden sommigen herbegraven van en naar andere militaire kerkhoven. In 1920-1921 waren er 972 Belgen, 150 Fransen, en enkele Duitsers en Britten begraven. In 1924-1925 werd de begraafplaats opnieuw aangelegd en kwamen er officiële Belgische grafstenen. In 1968 werd de Belgische militaire begraafplaats van Reninge ontruimd en werden 117 Belgen naar Hoogstade overgebracht. Tegenwoordig liggen er 805 Belgen en 20 Britten begraven. Van 17 Belgen kon de identiteit niet worden achterhaald. 6 Belgen hebben een Vlaams heldenhuldezerkje; de overige Belgen liggen onder een officiële Belgische militaire grafsteen.
Heilige-Kruisverheffingskerk (Lampernisse)

De Heilige-Kruisverheffingskerk was de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Diksmuide behorende plaats Lampernisse, gelegen aan Zannekinstraat 16. De toren is een van de publieke uitkijktorens van het West-Vlaamse project Horizon. In 2018 werd de kerk aan de eredienst onttrokken. Geschiedenis De parochie werd voor het eerst vermeld in 857, in een charter van de Abdij van Sint-Bertinus te Sint-Omaars. In 1123 was de parochie afhankelijk van het kapittel van Sint-Omaars. In de 13e eeuw werd het pseudobasilicale schip gebouwd en de toren volgde op het eind van deze eeuw. In de 14e eeuw werd een driebeukig koor aangebouwd. De kerk werd in 1565 beschadigd door de Geuzen en in 1650 door Franse troepen. In de 18e eeuw werden de vensters van de zijbeuken gewijzigd, waarbij de spitsbogen door segmentbogen werden vervangen.In 1793 werd de kerk door de Fransen gesloten en pas kort na 1830 werd deze weer ter beschikking van de parochie gesteld. Voordien moest men kerken te Oostkerke. In 1862 werd in de kerk een monument voor Nicolaas Zannekin geplaatst en vanaf 1898 werden verbouwingen en herstellingen uitgevoerd, waarbij ook de 15e-eeuwse kuip van het doopvont werd ontdekt. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk verwoest. Aanvankelijk fungeerde deze als hospitaal voor gewonde Belgische soldaten. De Duitsers gebruikten de toren als richtbaken, waarop de Belgen de toren op 8 november 1915 opbliezen, nadat de kerk op 18 augustus 1915 door de Duitsers in brand was geschoten. De kunstschatten werden te De Panne in veiligheid gebracht. Herbouw volgde in 1921-1923 onder leiding van Jozef Viérin. De herbouw werd uitgevoerd in authentieke stijl, waarbij gele baksteen werd gebruikt. Gebouw Het betreft een pseudobasilicaal schip met zware westtoren. Aansluitend een driebeukig, als hallenkerk uitgevoerd, koorgedeelte. De torentrans heeft vier hoektorentjes. Interieur De kunstschatten kwamen na restauratie vrijwel allemaal terug in de kerk. Zo zijn er schilderijen door Vigor Boucquet, voorstellende Ecce Homo (1663) en Sint-Sebastiaan (1665). Ook zijn er een aantal 17e-eeuwse schilderijen van de Vlaamse school, en een schilderij Piëta door Matthias de Visch uit 1752. Het noordelijk zijaltaar is van 1640. Het orgel, uit 1928, werd gebouwd door de firma Loncke.
Sint-Amanduskerk (Moortsele)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Oosterzele behorende plaats Moortsele, gelegen aan het Sint-Antoniusplein 8. Geschiedenis In 1126 werd voor het eerst melding van een kerk in Moortsele gemaakt. Het patronaatsrecht van deze kerk ging toen over naar de Abdij van Ename. In de 13e eeuw werd de kerk vervangen door een kruiskerk met driezijdig afgesloten koor. Deze kerk werd gebouwd in Balegemse steen. Het koor en de zuidelijke transeptarm zijn nog uit deze periode. In de 16e eeuw werden verbouwingen in baksteen uitgevoerd. Dit betrof de noordelijke transeptarm en de vieringtoren. Ook in de 17e en 18e eeuw vonden wijzigingen plaats terwijl in 1875, naar ontwerp van Auguste Van Assche, neogotische zijbeuken en een nieuwe westgevel met voorgebouwde toren werd opgericht. Interieur Het schip wordt overkluisd door een gewelf in rococostijl. De kerk bezit een gepolychromeerd houten beeld van Sint-Antonius Abt (mét varken). Uit de 18e eeuw stammen twee portiekaltaren, twee biechtstoelen en het koorgestoelte. Het overig meubilair, waaronder het hoofdaltaar en de kruiswegstaties, zijn 19e-eeuws en in neogotische stijl.