NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Provinciedomein Wallemote-Wolvenhof

Provinciedomein Wallemote-Wolvenhof is een provinciedomein in Izegem bestaande uit de aaneengesloten parken van de twee kastelen Wallemote en Wolvenhof. Wallemote-Wolvenhof is 24 hectare groot en is sinds 2001 een provinciedomein van West-Vlaanderen. Beide kastelen werden in de 20e eeuw aangelegd in Engelse landschapsstijl door de familie Vanden Bogaerde. Kasteel Wallemote Dit kasteeltje werd, samen met Kasteel Wolvenhof, gebouwd in 1913, vermoedelijk naar ontwerp van Jules Vercoutere. Het werd gebouwd in opdracht van de industrieel Gaspard Vanden Bogaerde, maar de Duitse bezetter gebruikte het als gevangenis. Na de Tweede Wereldoorlog werd het verkocht aan borstelfabrikant R. Werbrouck-Peers, en in 1952 werd het bezit van het Sint-Jozefscollege, om in 1997 door de stad Izegem te worden aangekocht. Het symmetrisch ogende gebouw is ontworpen in een mengstijl van neoclassicisme en neobarok. Het interieur is goed behouden en omvat vertrekken in de diverse neostijlen. Recreatie Bij kasteel Wallemote bevindt er zich een speelpark met daarnaast een natuurspeelterrein. Kasteel Wolvenhof Het kasteeltje werd, samen met het naastgelegen Kasteel Wallemote, gebouwd in 1913 in opdracht van de industrieel Gaspard Vanden Bogaerde, naar ontwerp van Jules Vercoutere. Het kent ook een neobarokke en neoclassicistische uitstraling en er is veel gebruik gemaakt van oeil de boeufs. Er is een bordes en er zijn rijkelijke versieringen. Externe links Website Brochure
Onze-Lieve-Vrouw-Hulp-der-Christenenkapel (Machelen)

De Onze-Lieve-Vrouw-Hulp-der-Christenenkapel is een kapel in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Zulte behorende plaats Machelen, gelegen aan Posthoornstraat 70A. Geschiedenis Dit was oorspronkelijk een woonhuis, maar werd in 1972 een kapel, zodat de gelovigen de drukke Rijksweg N43 niet meer hoefden over te steken om te kerken. In 1989 werd deze kapel gesloopt en kwam er een nieuw gebouw. Het interieur van deze kapel werd in 1993 aangepast door de kunstenaar Roger Raveel. Hij verrijkte de kapel met fresco's en schilderijen, maar ook beelden, glas-in-loodramen, een altaar en een tabernakel, alles onder het motto: Religie voor het Leven. Zijn bedoeling was hierbij om het interieur -en de daarin aanwezige symboliek- zowel voor kerkelijke als niet-kerkelijke mensen toegankelijk te maken. In 1999 schonk Raveel de rechten op de kunstwerken aan de parochie.
Pont Népomucène

Le pont Népomucène (en néerlandais Nepomucenusbrug) est un pont classé à Bruges en Belgique. Emplacement Le pont est situé dans la vieille ville de Bruges et enjambe le canal Dijver. Dans le prolongement de la Wollestraat, elle mène du nord-ouest à la Eekhousstraat, sur laquelle se rejoignent les rues Dijver et quai du Rosaire (Rozenhoedkaai) sur la rive sud-est. Du côté ouest, le pont est flanqué de la maison Wollestraat 34 et de la maison Perez de Maluenda. Histoire La première mention écrite d'un pont à cet endroit date de 1282 sous le nom de Grote Eeckhoutbrug. Il servait de liaison entre le centre-ville et la banlieue brugeoise. En 1357, le maître maçon brugeois Jan Slabbaerd construisit un nouveau pont. Cependant, les noms des constructeurs Jan van Oudenaerde et Jan Petite sont également associés au pont. En 1421, les peintres et porteurs qui offraient probablement leurs services sur le pont obtinrent l'autorisation de construire une chapelle sur le pont. Le pont lui-même a été rénové en 1642. Au XVIe siècle, le nom du constructeur Jan de Wachter est mentionné en relation avec le pont. En 1767, la chapelle fut remplacée par une statue de saint Népomucène. Népomucène est considéré comme un saint du pont. Il a été créé par le sculpteur brugeois Pieter Pepers senior (1730-1785). Le pont a eu son nom actuel depuis lors. Dans la nuit du 6 au 7 octobre 1795, des inconnus jetèrent la statue dans l'eau. Le rétablissement a eu lieu le 1er mai 1811. En même temps, la base a reçu une inscription. En 1859, le pont a été reconstruit. Le nom de l'architecte de la ville Jean-Brunon Rudd est mentionné. Il a été aplati et élargi, et on lui a donné une balustrade en métal. Le garde-corps fut à nouveau enlevé en 1950 et remplacé par un parapet en pierre. Dès 1930, une lanterne était fixée à gauche et à droite de la statue. En 1980, la société A. Goetinck restaura la statue de Saint Népomucène en collaboration avec le sculpteur Pierre Goetinck. Le pont est depuis le 28 mars 2002 inscrit comme mémorial et depuis le 14 septembre 2009 inscrit au Patrimoine Architectural. Littérature Bob Warnier : Bruges, Verlag Simon Sauer, Sinsheim 2017, (ISBN 978-3-940391-35-3), page 40. Bruges, Thill AG, Bruxelles 2015, (EAN 542-5-007012-63-7), page 77. Liens web Nepomucenusbrug (néerlandais) sur Onroerend Ervgoed Nepomucenusbrug (néerlandais) sur inventaris.onroerenderfgoed.be/aanduidingsobjecten Pont Nepomucenus (Pont Nepomucenus) sur www.visitbruges.be Références Portail de Bruges Portail des ponts
Muizelmolen

De Muizelmolen is een stenen stellingmolen aan de Muizelstraat 150 in de Belgische plaats Hulste (provincie Weest-Vlaanderen). Gebouwd in 1840 door Joannes Loncke op de plaats van een eerdere molen, nadat een buur het in 1817 door jaloezie in brand had gesticht. De Muizelmolen, een ronde stenen molen, bevat twee maalstenen en een haverpletter voor het malen van koren. Het was een korenmolen en tot 1920 een oliemolen geweest. De molen draaide voor het laatst koren in 1974. In 1994-95 werd het gerestaureerd. Naast het monument is er een restaurant. Geschiedenis In 1799 werd een voorloper van de Muizelmolen gebouwd. Het was een standerdmolen op teerlingen. Deze werd in 1817 door een buurman uit jaloezie in brand gestoken. Een nieuwe standerdmolen werd gebouwd, nu op een gemetseld torenkot. De molen fungeerde zowel als graanmolen als oliemolen, maar in 1840 brandde hij af. Vervolgens werd de huidige stenen molen gebouwd, die aanvankelijk eveneens tevens als oliemolen dienst deed. De molen staat op het hoogste punt van Hulste, namelijk op de waterscheiding tussen Leie en Mandel. De molen had een olieslagerij op de benedenverdieping. Op de eerste verdieping was de maalzolder waar het meel werd opgevangen. Op de tweede verdieping bevond zich de maalinrichting met de molenstenen. De kollergang van de olieslagerij werd in 1920 verwijderd. In 1938 kwam er in een afzonderlijk gebouw een mechanische maalderij. Belangrijke werken werden in 1942 en 1949 uitgevoerd. Op 14 maart 1944 werd het erkend als monument. In 1965 brak de as af, terwijl de molen volop draaide. Het wiekenkruis viel op de gaanderij. Pas in 1969 begon men met het herstel. In 1974 werd het bedrijf stilgelegd. Uiteindelijk werd de molen, in 1994 gerestaureerd en weer maalvaardig gemaakt. In 1995 op Monumentendag werd hij weer geopend voor het publiek. De mechanische maalderij die naast de molen staat werd ook gerestaureerd. In deze maalderij werd een restaurant gevestigd.
Domein Ter Wallen

Het Domein Ter Wallen is een domein met kasteeltje in de West-Vlaamse plaats Izegem, gelegen aan Kortrijksestraat 55-59. Tegenwoordig is Ter Wallen een B&B waar gasten een overnachting kunnen krijgen in het kasteel. Geschiedenis Vroeger lag hier de historische hoeve Roode Poort. In 1908 werd er echter een kasteeltje gebouwd in Vlaamse neorenaissancestijl naar ontwerp van Walter Vercoutere. Opdrachtgever was J. van Naemen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het kasteeltje verpacht aan de uit Frankrijk (Blois) gevluchte zusters Ursulinen. Daarna werd het verkocht aan R. Wybo, die borstelfabrikant was. Gebouw Aan de straatzijde ligt een conciërgewoning in historiserende stijl. Via een oprijlaan wordt het kasteeltje bereikt, wat in geelachtige bakstenen werd opgetrokken.
Meikensbossen

De Meikensbossen (ook: Vijverbos) is een natuurgebied ten noordwesten van de West-Vlaamse plaats Dentergem. De Meikensbossen liggen direct ten zuiden van de Poelberg en meten 63 ha. Ze worden beheerd door het Agentschap Natuur en Bos. Het gebied bestaat uit oud en nieuw aangeplant bos, hooilanden en weilanden met enkele poelen. De naam "Meikensbossen" is afgeleid van herberg 't Meyken, die al in 1641 werd vermeld. Omstreeks 1800 lag hier nog een groot bos, het Dendrombosch, maar door houtkap en ontginning nam de oppervlakte af tot 5 ha. In het gebied werd door het Agentschap in de jaren 2000-2010 ongeveer 43 ha aangekocht, waarvan 3,5 ha oorspronkelijk bos, het Vijverbos. In dit oorspronkelijk bos groeien gele dovenetel, slanke sleutelbloem, gewone salomonszegel en bosanemoon. Het gehele gebied werd heringericht met het oog op biodiversiteit, met houtwallen, open land, poelen en dergelijke. Een wandelroute van 5 km voert door het gebied. In het gebied is ook een zaadboomgaard aanwezig met gecertificeerd uitgangsmateriaal van vijftien soorten die gebruikt worden door het Agentschap voor Natuur en Bos en bosboomkwekers om inheemse soorten op te kweken voor andere plangebieden. Externe link ANB folder
Kasteel van Wakken

Het Kasteel van Wakken is een kasteel in de Belgische plaats Wakken (gemeente Dentergem, provincie West-Vlaanderen), gelegen aan Kasteeldreef 9. Geschiedenis Omstreeks 1280 werd het kasteel voor het eerst vermeld, als woning van Jan van Oudenaarde. Op 14 juli 1495 zag Filips Uuterswaene, die wegens schulden in de gevangenis van Grevelingen was geraakt, zich genoopt de heerlijkheid en het kasteel te verkopen aan zijn oom Andries Andries. Die beleende er in 1510 zijn zoon Adolf Andries mee. Adolf stierf kinderloos en het domein viel toe aan de kinderen van zijn zus Clara Andries met Antoon II van Bourgondië: Adolf en Anton III. Zij bekleedden belangrijke functies, zoals viceadmiraal van Vlaanderen en grootbaljuw van Gent. Onder Anton IV werd het kasteel op 1 januari 1591 overvallen door vrijbuiters uit Axel en Vlissingen. In 1614 werd Wakken verheven tot baronie en in 1626 tot graafschap. In het werk Flandria illustrata (1641-1644) werd het kasteel afgebeeld met een omgrachting, een deels ommuurde binnenplaats, een formele tuinaanleg en een vijver. In 1715 kwam het kasteel door huwelijk in bezit van de familie Van Maldeghem-Wakken. Omstreeks 1840 werd het kasteel verbouwd tot de huidige vorm. In 1862 verkocht deze familie het aan baron Joseph Kervyn de Lettenhove. In de periode 1890-1934 werd het kasteel bewoond door Gustaaf Kervyn de Lettenhove en in 1937 kwam het aan de familie Dewever. Het kasteel werd door hen als vakantieverblijf gebruikt. Na de Tweede Wereldoorlog werd het kasteel gebruikt als opvanghuis voor oorlogsweeskinderen. Vanaf 1964 werd het kasteel opgeknapt en gebruikt als woning en advocatenkantoor. Gebouw Het kasteel is toegankelijk via de kasteeldreef, waar zich ook de schandpaal bevindt, die het jaartal 1747 draagt. Aan de noordzijde van de binnenplaats vindt men het voormalig koetshuis, later verbouwd tot drie woningen. Dan is er het omgracht kasteel, toegankelijk via een boogbrug over de gracht. Het kasteel is een neoclassicistisch bouwwerk van omstreeks 1840, waarvan de kelders en de fundamenten nog delen van het oude kasteel zouden bevatten. Het kasteel heeft een middendeel onder schilddak en twee lagere zijvleugels onder plat dak. Er is een fraaie ingangspartij met versieringen en balkon. Achter het kasteel vindt men een parkachtige tuin.
Kasteel Hernieuwenburg

Het Kasteel Hernieuwenburg is een kasteel in de West-Vlaamse plaats Wielsbeke, gelegen aan Rijksweg 314. Geschiedenis Het kasteel heette vroeger Ter Broucke en was de zetel van de gelijknamige heerlijkheid. In 1359 werd Wouter van Harelbeke als heer van Ter Broucke genoemd. Begin 15e eeuw kwam het aan de familie Uuten Zwane. In 1485 werd de heerlijkheid gekocht door Joris van Crombrugghe. Eeuwenlang bleef de heerlijkheid in handen van dit geslacht, maar in 1720 kwam het goed door huwelijk in bezit van de familie van der Bruggen. Het kasteel zou door brand zijn verwoest en daarna herbouwd. Dit zou omstreeks 1780 zijn geschied. Er ontstond een vierhoekig omgracht kasteel, gelegen op een oude motte en toegankelijk via een stenen brug. Links van het kasteel lag een neerhof en rechts vond men paardenstallen, koetshuizen en oranjerie. De literatuur vermeldt dat omstreeks 1870 een nieuw kasteel zou zijn gebouwd, maar de aanwezigheid in het fronton van het alliantieschild van der Bruggen-van de Woestyne (1766-1801), en afwezigheid van kadastergegevens wijst er op dat het in 1870 enkel om een herbouw moet zijn gegaan. Einde 19e eeuw werd het kasteel eigendom van staatsman Maurice van der Bruggen. In 1885 ging hij ook in dit kasteel wonen. Hij gaf onder meer opdracht tot de bouw van verwarmde kassen. Het echtpaar van der Bruggen stierf kinderloos. In 1935 werd het kasteel verhuurd aan de Katholieke Studentenactie en dat bleef zo tot 1965. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden een aantal bijgebouwen door de Duitsers vernield. In 1964 werd het kasteeldomein aangekocht door de gemeente Wielsbeke en vanaf 1970 fungeerde het als gemeentehuis. Gebouw Het betreft een neoclassicistisch kasteel op rechthoekige plattegrond, binnen een U-vormige gracht. Het symmetrische gebouw heeft een bordes en in de gevel een fronton dat het alliantieschild van van der Bruggen-van de Woestijne bevat. De gevel is rijkelijk versierd met guirlandes en dergelijke. In het kasteel is nog een salon in neo-Lodewijk XIV-stijl die uitkijkt op de tuin. Ook verder zijn er fraaie salons en trappen, en delen van de kelders hebben waarschijnlijk aan het oudere kasteel behoord. De tuin achter het kasteel herbergt hedendaagse beeldhouwkunst en ook voor de kasteelingang staat een beeldje van een naakte vrouw.
Kasteel van Kervyn de Meerendré

Het Kasteel van Kervyn de Meerendré is een kasteel in de Belgische plaats Merendree (gemeente Deinze, provincie Oost-Vlaanderen), gelegen aan de Veldestraat 48. Geschiedenis De behuysde stede en brouwerije die hier eens lag verdween omstreeks 1680-1685. Het kasteel werd eind 17e eeuw gebouwd als lusthuis in opdracht van Louis Vanden Hecke. Van 1773-1783 was het eigendom van Louis Bernardus Vanden Hecke van Lembeke, die het liet verbouwen. In 1783 kwam het aan een tak van de familie Kervyn, namelijk aan J.B. Kervyn van Lettenhove. Deze liet het park in Engelse landschapsstijl aanleggen. Er was een vijvertje met twee eilandjes en een Grieks tempeltje. In 1809 kwam het goed aan C. Kervyn-de Kerchove d'Exaerde en in 1852 aan Paul Kervyn de Meerendré die het kasteel liet verfraaien naar een ontwerp van architect Théophile Bureau. Tot in de jaren '80 van de 20e eeuw bleef het in bezit van de familie, daarna werd het verkocht. Gebouw Het betreft een kasteel in neoclassicistische stijl. Boven de ingang bevindt zich een driehoekig fronton met daarin een oculus dat een uurwerk bevat. Het interieur heeft in de koepel een trompe-l'oeil-schildering op doek. In de voormalige keuken is een schouw van 1670, wellicht van hergebruikt materiaal. Op het domein vindt men nog enkele gebouwen, zoals een wagenhuis en een schuur. Ook is er een oranjerie.
Kasteel van Melderen

Het Kasteel van Melderen is een kasteeltje in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Deinze behorende plaats Merendree, gelegen aan de Veldestraat 148. Geschiedenis De naam Melderen is een verbastering van Merendree. Het kasteel werd in 1900 gebouwd als buitenverblijf, naar ontwerp van Jozef De Waele, op de plaats van een ouder gebouw. Opdrachtgevers waren Maurice Metdepenningen (zoon van Hippolyte Metdepenningen) en zijn vrouw Célénie Braeckman. Zij trouwde na de dood van Maurice in 1905 met graaf Frederik van der Stegen de Putte. Later werd het ook nog bewoond door Maurice Van Landegem die ook burgemeester van Merendree is geweest. Gebouw Het betreft een kasteeltje van twee bouwlagen onder schilddak. In 1982 werd het middenrisaliet met torentje vervangen door een driehoekig fronton. De gevel is versierd met banden van groengeglazuurde bakstenen. Het balkon is in art-nouveaustijl. De hal heeft een mozaïekvloer en er is een salon in Vlaamse neorenaissancestijl.
Kasteel Van Hoobrouck-Van Ten Hulle

Het Kasteel Van Hoobrouck-Van Ten Hulle is een kasteel in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Deinze behorende deelgemeente Landegem, gelegen aan Poeldendries 9. Geschiedenis In 1749 werd er een bouwwerk op deze plaats afgebeeld op een landkaart. Het was gelegen binnen een cirkelvormige gracht. Het huidige kasteel werd in de 19e eeuw gebouwd, het werd verwoest tijdens de Eerste Wereldoorlog, en daarna herbouwd in min of meer de oorspronkelijke stijl. Het werd achtereenvolgens bewoond door de families Van Hoobrouck-Van Ten Hulle, De Kerchove d'Ousselghem en Mahy. Domein Het betreft een bakstenen bouwwerk met twee driehoekige frontons en links een veelhoekig torentje. Het kasteeltje ligt in een park van 5 ha dat is aangelegd in Engelse landschapsstijl met vijvers, een ijskelder van 1880, en dergelijke. Het kasteel bevat een wapenschild van de familie De Kerckhove d'Ousselghem.
Kasteel van Marke

Het Kasteel van Marke is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Kortrijk behorende deelgemeente Marke, gelegen aan Kasteeldreef 10-12. Geschiedenis Het betreft een kasteel, feitelijk een landhuis, dat tussen 1802 en 1807 werd gebouwd in opdracht van linnenhandelaar François van Ruymbeke en zijn vrouw Marie-Thérèse Delebecq welke weduwe was van Jean de Bethune. Architect was Jean-Baptiste Pisson. Sindsdien bleef het domein in bezit van de familie De Bethune. De omringende Engelse landschapstuin werd ontworpen door Benjamin Dewarlez. Gebouw Het is een gebouw op vierkante plattegrond, uitgevoerd in directoire-stijl. De architectuur is beïnvloed door die van Palladio. Het interieur, vervaardigd 1808-1811, werd uitgevoerd in de overgang tussen directoire- en empirestijl. Motieven uit het antieke Egypte werden meerdere malen toegepast. De laatste salon werd in 1840 verwijderd en toont de kenmerken van het neoclassicisme. Een blikvanger is de ronde trapzaal met een buitgengewone wenteltrap die boven naar de tweede verdieping spiraalt. Op de bovenverdieping bevindt zich een belvedère. In de tuin vindt men een volledige ommuurde moestuin en een in 1810 aangelegde orangerie, tegenwoordig bibliotheek. Er zijn paardenstallen en een hovenierswoning van 1840 en een koetshuis van 1880.
Wolf Sharing Food Market

Wolf Sharing Food Market, doorgaans gestileerd als WOLF, is een Belgisch food market concept met vestigingen in Brussel en Antwerpen. Het concept brengt verschillende zelfstandige eetconcepten, gedeelde zitplaatsen, bars en evenementen samen op 1 locatie. De eerste vestiging opende in december 2019 in de voormalige lokettenzaal van de Algemene Spaar- en Lijfrentekas aan de Wolvengracht in Brussel. In december 2024 volgde een tweede vestiging in het Felixpakhuis op het Eilandje in Antwerpen. Concept WOLF werkt volgens het model van een food hall: bezoekers kunnen binnen één locatie gerechten bestellen bij verschillende zelfstandige restaurants en die gezamenlijk consumeren in centrale zitruimten. Bestellingen kunnen aan de eetstanden of digitaal via QR-codes aan tafel worden geplaatst. De Brusselse vestiging telt zeventien eetconcepten, twee bars en een microbrouwerij. De Antwerpse vestiging telt tien eetconcepten en drie bars. Naast de dagelijkse horeca-uitbating worden beide locaties gebruikt voor publieke evenementen, bedrijfsactiviteiten en private bijeenkomsten. Geschiedenis Brussel Eind 2018 bereikten de stad Brussel en vastgoedontwikkelaar Immobel een akkoord over de ontwikkeling van een foodmarket in de voormalige lokettenzaal van de ASLK. Het gebouw werd ontworpen door architect Alfred Chambon en maakt deel uit van het bouwblok Chambon in het centrum van Brussel. Voor de inrichting werd samengewerkt met ontwerper en interieurarchitect Lionel Jadot. Bestaande elementen uit het voormalige bankgebouw werden geïntegreerd in het interieur. WOLF Brussel opende op 14 december 2019. Bij de opening omvatte de locatie zeventien eetstanden, een centrale bar, ongeveer achthonderd zitplaatsen en een microbrouwerij. Tijdens de coronapandemie werd de vestiging tijdelijk gesloten en werd de invulling van een deel van de locatie aangepast. In de daaropvolgende jaren ontwikkelde WOLF zich verder als food-, horeca- en evenementenlocatie. De Brusselse vestiging bleef gevestigd in het voormalige ASLK-gebouw en behield de combinatie van internationale eetconcepten, bars, een microbrouwerij en evenementenruimten. Antwerpen Op 20 december 2024 opende WOLF een tweede vestiging in het Felixpakhuis in Antwerpen. Het negentiende-eeuwse pakhuis bevindt zich op het Eilandje en werd oorspronkelijk gebruikt voor de opslag van onder meer graan, koffie, thee en wijn. De Antwerpse vestiging omvat tien eetconcepten, drie bars, gedeelde zitruimten, evenementenruimten en een terras aan het water. Ook voor deze locatie werd samengewerkt met Lionel Jadot voor het interieurontwerp. Externe link wolf.brussels
Sint Audomaruskerk

De Sint-Audomaruskerk is een 19e-eeuws neogotisch kerkgebouw in de Belgische plaats Bissegem. De kerk is gelegen aan de Bissegemplaats. Sinds begin 2026 is het wijkcentrum De Minne in de kerk gevestigd. Geschiedenis De geschiedenis van de kerk op deze plek gaat ver terug. Al in 1107 was er sprake van een bedehuis in Bissegem. Door de eeuwen heen kende het gebouw een bewogen tijd: 16e eeuw: in de tweede helft van deze eeuw raakte de kerk beschadigd door invallen van calvinistische troepen. 17e eeuw: tijdens de oorlogen van Lodewijk XIV van Frankrijk liep het gebouw opnieuw schade op. Franse tijd: in 1798 werd de kerk door de Fransen gesloten en tijdelijk gebruikt als paardenstal. Vanwege de sterke bevolkingsgroei door de industrialisatie werd in 1872 een neoromaanse kerk gebouwd. Deze bleek echter al snel te klein. Daarom werd in 1898 de huidige neogotische kerk opgetrokken naar een ontwerp van de bekende architecten Jean-Baptiste Bethune en Jules Carette. Herbestemming In de periode 2024-2025 onderging het gebouw een grondige renovatie en herbestemming. De kerk werd omgevormd tot een multifunctioneel wijkcentrum onder de naam De Minne. Hier werden een bibliotheek, academie, politiepost, wijkteam en plaats voor het verenigingsleven ondergebracht. Een deel van de kerk, bereikbaar langs de ingang in de Driekerkenstraat, bleef hierbij bestemd voor de katholieke eredienst. Gebouw Het gebouw is een bakstenen basilicale kruiskerk die opvalt door zijn achthoekige vieringtoren. Het interieur is grotendeels uitgevoerd in neogotische stijl. Enkele bijzondere kunstschatten zijn bewaard gebleven: Een orgel uit 1930, vervaardigd door Jules Anneessens; Drie 18e-eeuwse schilderijen, waaronder een afbeelding van de patroonheilige Sint-Audomarus; Een gepolychromeerd houten beeld van Sint-Sebastiaan uit de 18e eeuw.
Heilige Familiekerk (Waregem)

De Heilige Familiekerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse stad Waregem behorende wijk Gaverke, gelegen aan de Toekomststraat. Geschiedenis Tijdens de 20e eeuw kwam er meer bebouwing ten westen van de oorspronkelijke kern van Waregem, vooral arbeiderswoningen, en in 1942 werd een nieuwe parochie opgericht. Van 1951-1951 vond de bouw van de kerk, naar ontwerp van Maurice Allaert, plaats. De firma Weverij Gebr. Devos schonk in 1965 gebrandschilderde ramen met het kenmerkende opschrift Leven is weven - sterven is aan God zijn stuk afgeven. Het orgel, gebouwd door Jean Bruggeman, is van 1987. Gebouw Het betreft een driebeukige kruisbasiliek in neoromaanse stijl, opgetrokken in Doornikse hardsteen. De toren, op vierkante plattegrond, is tegen de noorder transeptoksel aangebouwd. Interieur Het hoofdaltaar stamt gedeeltelijk uit de 18e eeuw. De eikenhouten zijaltaren zijn van ongeveer 1700 en afkomstig van het Minderbroedersklooster te Sint-Truiden. De preekstoel is uit het Grootseminarie van Brugge, maar oorspronkelijk afkomstig van de Abdij Onze-Lieve-Vrouw Ten Duinen te Koksijde. er zijn schilderijen en heiligenbeelden uit de 17e en 18e eeuw. Zo is er een Onze-Lieve-Vrouw met scepter en Jezuskind van de eerste helft van de 17e eeuw. Tot de schilderijen behoren Heilige Familie en kleine Johannes van 1660; Genadestoel van 1e helft 17e eeuw en Bekering van Sint-Augustinus uit de 17e eeuw.