NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouw-Geboorte en Sint-Jozefkerk (Elene)

De Onze-Lieve-Vrouw-Geboorte en Sint-Jozefkerk van Elene in de Oost-Vlaamse gemeente Zottegem is neoclassicistische kerk. Hij is georiënteerd naar het zuidwesten en werd tussen 1858 en 1863 gebouwd naar ontwerp van architect Edmond de Perre-Montigny. Voorganger was een gotische kerk uit de 14de-15de eeuw. De noordelijke transeptarm daarvan bleef bestaan op het kerkhof. Hij doet dienst als grafkapel van de familie della Faille, eigenaren van het kasteel van Leeuwergem. Het orgel van de kerk is sinds 1980 beschermd als monument; het werd in 1788 gebouwd door Lambert Van Peteghem voor de kerk van Welle en verhuisde honderd jaar later naar Elene. In de toren van de kerk (nestkast van Regionaal Landschap Vlaamse Ardennen) leeft de kerkuil. In 2024 wordt een vredesmonument met vredesduif onthuld aan de kerk. Afbeeldingen Bronnen Inventaris onroerend erfgoed
Sint-Paulus-Bekeringkerk (Godveerdegem)

De Sint-Paulus-Bekeringkerk van Godveerdegem (Zottegem) is een kerkgebouw dat wordt omgeven door een ommuurd kerkhof en heeft twee lindebomen voor het westportaal. Het is een heterogeen gebouw dat het resultaat is van verschillende bouwcampagnes en restauraties. Oorspronkelijk was het een eenbeukige romaanse kerk (met breuksteunen middenbeuk en romaanse venstertjes) die voor het eerst werd vermeld in 1176, het jaar waarin de Gentse Sint-Baafsabdij het patronaat verwierf. Latere werd de centrale toren met achtkantige klokkenkamer opgericht in de 14de eeuw. Eind 14de eeuw of begin 15de eeuw werd de kerk uitgebreid naar het oosten met een zandstenen koor. In de 16de eeuw werd de kerk tot 2 meter van de grond afgebroken en in baksteen heropgebouwd. Ze werd uitbegreid met twee transeptarmen tussen de 15de en de 16de eeuw. De gevelsteen met jaartal 1644 (ten zuiden) duidt vermoedelijk op aanzienlijke verbouwingswerken. Het balustradeorgel dateert uit de 19de eeuw. De kerk werd eind 19de eeuw gerestaureerd en hersteld in het eerste kwart van de 20ste eeuw. Ze werd in 1967 nogmaals gerestaureerd onder leiding van architect Adrien Bressers. Tot het meubilair behoort een retabel van de pestheiligen en gepolychromeerd houten beelden als Sint-Anna te drieën van omstreeks 1500 en Sint-Paulus en Sint-Elooi uit de 17de eeuw. De Sint-Paulus-Bekeringkerk is sinds 1962 als monument beschermd. Afbeeldingen Bronnen inventaris onroerend erfgoed
Sint-Pieters-Banden en Sint-Berlindiskerk (Grotenberge)

De Sint-Pieters-Banden en Sint-Berlindiskerk van Grotenberge (Zottegem) is een neogotische pseudo-hallenkerk en een kopie van de Sint-Laurentiuskerk te Poesele die in 1851-1852 was gebouwd. De oudst gekende vermelding van een parochiekerk in Grotenberge dateert van 1235. De Sint-Pieters-Bandenkerk, stond toen aan de Kerkhoek, ter hoogte van het huidige kerkhof aan de Grotenbergestraat. Aan de Dries, namelijk aan de hoek van de huidige Grot- met Parkstraat, werd een nieuwe parochiekerk gebouwd, gewijd aan Sint-Berlindis. De kerk in Grotenberge werd gebouwd tussen 1848 en 1855 naar een ontwerp van Jan-August Clarisse. De bouw ging gepaard met een herlokalisering van de dorpskern. Tegenover de kerk bevindt zich het nu als landschap beschermd park 'Domein Breivelde' met landhuis, dat toen eigendom was van August De Rouck (1805-1881), een van de belangrijkste financiers van de bouwwerken. In de kerk bevindt zich een orgel van Leo Lovaert uit 1855. Naast de kerk werd in 1875 de Onze-Lieve-Vrouw van Lourdesgrot geopend. De kerk is sinds 2004 als monument beschermd, het orgel en het interieur waren dat al sinds 1980. Bronnen inventaris onroerend erfgoed De Wolf, K., Het Lovaertorgel in de kerk van Grotenberge, Het Land van Nevele, 32, 1, 2001, pp. 58-60.
Sint-Amanduskerk (Leeuwergem)

De Sint-Amanduskerk van Leeuwergem (Zottegem) is een neoclassicistische kerk die in 1834 grondig werd verbouwd. De kerk bevindt zich op het Sint-Eligiusplein. Het koor in grote blokken zandsteen geeft vermoedelijk nog min of meer de romaanse plattegrond aan van de oorspronkelijke kerk, maar tijdens de 17e eeuw werd dit drastisch aangepast. Binnen dateert het orgel van Verhasselt uit 1850. De orgelkast is het werk van H. De Bodt. Het schilderij "De Marteldood van de Heilige Ursula" is een voorbeeld van de Vlaamse School uit de 16e eeuw. Het schilderij "De Heilige Barbara" werd door Jan Van Cleef gemaakt in de 17de eeuw en is afkomstig uit het Sint-Barbaraklooster te Gent. Verder hangen er schilderijen als Jezus overhandigt Petrus de sleutels van C. Jacobs uit 1682 en Marteldood van Sint-Ursula van de Vlaamse school uit de 16de eeuw. Sinds 1980 zijn het orgel uit 1850 van de Brusselse orgelbouwer Verhasselt en het koor van de kerk beschermd als monument. Volgens een volksverhaal lieten de Leeuwergemnaren in 1798 één klok in de kerktoren hangen, maar begroeven ze de beste klok in een zelfgegraven put aan een bron om te vermijden dat de Fransen ze zouden weghalen. Die kleine bron ligt nabij de kerk (op het langste deel van de helling waarop de kerk gebouwd is, nu aan Saffelstraat 2). Toen onder Napoleon in 1801 de kerken mochten heropen, wilden de boeren de verborgen klok uitgraven, maar ze vonden niets anders meer dan water. De Leeuwergemnaren doopten de bron dan ook ‘De Klokfontein’ . In de kerk bevindt zich nog steeds een doos met gesmede nagels en een hamer, die gebruikt werd tijdens de paardenommegang Leeuwergem ter ere van Eligius, die werd aangeroepen tegen paardenziektes en de huidziekte "nagelgaten". Op 1 december reden de paarden drie keer rond kerk en kapel, waarna de koster de kop van de paarden aanraakte met een zilveren hamer. Wegens misbruiken werden de plechtigheden (processie) in 1872 afgeschaft en pas in 1914 terug ingevoerd. Achter de kerk van Leeuwergem stond van de 17de tot eind 19de eeuw een Eligiuskapel (met een houten Eligiusbeeld en een schilderij over de vondst van de Eligiusrelikwieën), die voor 1892 werd afgebroken omdat de ligging van de kapel het vlotte verkeer op de Gentse Steenweg hinderde. Buitenzijde Interieur Bronnen inventaris onroerend erfgoed
Onze-Lieve-Vrouw-Ten-Hemelopnemingskerk (Sint-Maria-Oudenhove)

De Onze-Lieve-Vrouw-Ten-Hemelopnemingskerk, Onze-Lieve-Vrouw-Ten-Hemel-Opgenomenkerk of Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk van Sint-Maria-Oudenhove (Zottegem) werd gebouwd in 1219 en is grotendeels gotisch met de zware middentoren en transeptarmen van Balegemse steen. In de noordwestelijke muur zijn verschillende lokale steensoorten naast elkaar gemetseld: ijzerzandsteen, nummulietenkalksteen, Ledesteen en veldsteen. De driebeukige benedenkerk is een verbouwing uit de 18de eeuw. Er werd in 1776 een laat-barokke westgevel toegevoegd in vlak gehouwen natuursteen door architect P.-J. Pret uit Zinnik 1875. Het koor en transept werden gerestaureerd door architect A. van Assche, de noordelijke sacristie door architect Hendrik Geirnaert. Het interieur is neogotisch met zijaltaren van Leopold Blanchard en het schilderij Terugkeer van de jonge Tobias van Jozef Paelinck. In de kerk bevindt zich een 14de-eeuws doopvont van Romaanse komaf. Op 31 augustus 1943 werden de twee grote klokken uit de kerktoren gehaald door de Duitsers en later niet meer teruggevonden. Waarschijnlijk werden ze gesmolten en hergebruikt in de oorlogsindustrie waar een tekort aan metalen was. Na de bevrijding in 1945 werd door de bevolking een vredesstoet gehouden. Ook de klok Maria, die in 1945 werd gegoten, draagt in haar opschrift de boodschap van vrede "MARIAE EXQUISITO VOCABULO PIIS INCOLIS GAUDIA PACIS NUNTIABO. 1945", vertaald "Door de uitverkoren naam van Maria, zal ik de vreugde van de vrede verkondigen aan de vrome inwoners. 1945". Sinds 1950 is de kerk beschermd als monument. Afbeeldingen Bronnen inventaris onroerend erfgoed De Wolf, K., De kerk te Sint-Maria-Oudenhove, Jaarboek van de Zottegemse Culturele Kring, 1980, pp. 11-26.
Bevegemse Vijvers

De Bevegemse Vijvers is sinds 1970 het stedelijk sportcentrum van de Belgische stad Zottegem gelegen tussen de wijk Bevegem en Grotenberge. Het complex ligt op het adres Bevegemsevijvers 1 en sluit aan op het Domein Breivelde en het stedelijk sportstadion Jules Matthijs. De Bevegemse Vijvers omvatten het stedelijk zwembad met een cafetaria, een feest- en fuifzaal en enkele sportzalen die door verschillende sportclubs worden gebruikt. Met financiële steun van de provincie Oost-Vlaanderen werd er in 2006 een nieuw complex gebouwd met sportzalen, een feestzaal en een fuifzaal. Het zwembad werd gerenoveerd in 2009 en 2010. Aan de Bevegemse Vijvers vertrekken de Sport Vlaanderen-looproutes door Domein Breivelde en de Sport Vlaanderen-mountainbikeroutes door Zottegem.. Er liggen ook nog enkele voetbalterreinen, een Finse piste (sinds 2023 met een extra lus langs het Vogelzangbos), een baseballterrein, een fit-o-meter en een skatepark. In en rond de Bevegemse Vijvers trainen verschillende sportclubs waaronder Zwemclub Labio-FIRST, TTC Egmont, Zottegem Bebops, turnclub EWB, Shotokan Karateclub Zottegem, RR Breivelde-Zottegem, Badmintonclub Zottegem en Rugby Club Zottegem, Hockeyclub Arcus Zottegem. In 2021 werd in de fuifzaal het COVID-19-vaccinatiecentrum ingericht voor de gemeenten Zottegem, Brakel en Oosterzele. Zottegem Atletiek organiseert jaarlijks op dit complex een nationale veldloop. Het festival Rock Zottegem wordt jaarlijks georganiseerd op een weide achter het complex; aan de Bevegemse Vijvers vinden ook jaarlijks het dancefestival Dance D-Vision en het folkfestival Bombelbas plaats. Referenties
Pastorietuin van Oombergen

De Pastorietuin van Oombergen of Speelbos drOOmbergen is een voor het publiek opengestelde natuurlijke tuin tussen de pastorie en de Sint-Martinuskerk in Oombergen, deelgemeente van de Belgische stad Zottegem. De tuin bevindt zich tussen de pastorie en de kerk van Oombergen en ligt dicht bij het natuurgebied Oombergse bossen en Cotthembos. Sinds 2017 werd de verwilderde tuin omgevormd tot speelnatuur met het speelbos 'drOOmbergen'. De pastorietuin met natuurlijke speelprikkels en inheemse boomsoorten werd op 26 mei 2019 officieel geopend. De herinrichting werd mee gefinancierd door de Vlaamse overheid en de provincie Oost-Vlaanderen in het project Platteland Plus. In 2020 kreeg de pastorietuin een Openbaargroen-award van de Vereniging van Openbaar Groen (VVOG). In de pastorietuin staan onder andere haagbeuk, linde, op stam gezette taxus, tamme kastanje en een beukenprieel . De pastorietuin ligt aan het wandelnetwerk 'Tussen Zwalm en Dender'. De pastorie en de pastorietuin zijn sinds 2003 beschermd als monument. Natuurschool Klavertje 4 maakt van het speelbos gebruik als speelplaats; in 2023 werd het door het magazine Knack verkozen tot finalist van de mooiste speelplaats van Vlaanderen. Afbeeldingen
Église Saint-Paul de Baelen

L'église Saint-Paul est un édifice religieux catholique sis au centre du village de Baelen dans la province de Liège, en Belgique. Datant de la première moitié du XVIe siècle, l'église possède l'un des onze clochers tors recensés en Belgique. Historique et description Le vaisseau de cette église a été construit en style gothique dans la première moitié du XVIe siècle en remplacement d'un édifice médiéval détruit. Il comporte trois nefs de cinq travées avec des contreforts extérieurs à chaque travée. L'imposante tour carrée édifiée en grands moellons de calcaire, de style roman pourrait dater du XIIe siècle mais a été rénovée au XVe siècle puis en 1773 comme indiqué sur une pierre de l'édifice (ANNO 1773 RENOVÂ). Le portail d'entrée datant de 1911 est surmonté d'un arc brisé et d'un oculus à quatre-feuilles. Une tourelle circulaire se dresse contre le côté sud de la tour jusqu'à mi-hauteur et un chevet à pans coupés est adjoint au côté nord. L'église Saint-Paul possède un clocher tors qui tourne de 1/8e de tour de droite à gauche. L'origine de la torsion est controversée. Articles connexes Clocher Tors Liste du patrimoine immobilier classé de Baelen Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la province de Liège
Sint-Pauluskerk (Baelen)

De Sint-Pauluskerk (Église Saint-Paul) is de parochiekerk van de Belgische plaats Baelen, gelegen aan de Rue de l'Église. De kerk werd als monument beschermd in 1934. Geschiedenis De huidige kerk is voornamelijk in gotische stijl en werd vanaf 1545 gebouwd, maar had een romaanse voorganger. Baelen was namelijk de zeer oude moederparochie van diverse omliggende plaatsen. De oude romaanse toren kreeg in de 16e eeuw een nieuwe gevelbekleding en werd in 1773 gerenoveerd. In 1911 werd het kerkportaal aangebracht, ontworpen door Philippart. In 1910 werden enkele kapellen aangebouwd en de sacristie is van 1853. Gebouw De voorgebouwde westtoren heeft drie geledingen en een hoge, gedraaide torenspits. Deze is opgetrokken in kalksteenblokken, terwijl de zuidkant uit zandsteenblokken bestaat. Hier tegen aan is een rond traptorentje gebouwd. De kerk is driebeukig en het schip telt vijf traveeën. Aan de buitengevels zijn steunberen gebouwd. De kerk is omgeven door een ommuurd kerkhof, met 24 kruisen achter het koor opgesteld, daterend van de 16e tot en met de 19e eeuw. Interieur Het kerkmeubilair is voornamelijk 19e-eeuws en neogotisch, maar de preekstoel is van 1767 en werd vervaardigd door R. Del Cour, het eikenhout is deels verguld. De kerk bezit enkele 18e-eeuwse houten heiligenbeelden, glas-in-loodramen van 1888, een orgel van 1842, vervaardigd door H. Hahn, en een gotisch hardstenen doopvont van 1538, voorzien van vier maskers.
Kasteel Vreuschemen

Kasteel Vreuschemen is een kasteel dat is gelegen tussen de Belgische plaatsen Baelen en Membach, aan de Rue Vreuschemen 16, nabij de buurtschap Mazarinen. Het betreft een voormalig lustslot dat reeds gedurende vier eeuwen in bezit is van de familie Vercken de Vreuschemen. In 1314 was er sprake van een bouwwerk in de buurt van deze plaats, en mogelijk werd het kasteeltje op de fundamenten van dit bouwwerk opgericht. Het geheel ligt in een parkje met twee vijvers. Het betreft een langgerekt bouwwerk, waarvan het noordoostelijk deel eind 19e eeuw ten offer viel aan een wegverlegging. Het oudste deel is het westelijk deel, dat van omstreeks 1700 is. In de loop van de 18e eeuw werden hieraan wijzigingen verricht en begin 19e eeuw werden drie traveeën toegevoegd door Simon-Joseph Vercken. Merkwaardig is het zeshoekige klokkentorentje op het dak. Aan de westzijde van het kasteeltje liggen -veel later opgerichte- boerderijgebouwen.
Schloss Goé

Das Schloss Goé (französisch Château de Goé) wurde als Landhaus (Gentilhommière) einer Patrizierfamilie im 18. Jahrhundert erbaut. Das Schloss befindet sich am Rande des Ortes Goé, heute ein Ortsteil von Limbourg in Belgien. Das Château de Goé, niederländisch Kastell Gulke, ist ein eingetragenes Kulturdenkmal Inventaire du patrimoine immobilier culturel in Wallonien. Geschichte Einst war der Vorläufer des heutigen Schlosses und die Ländereien im Besitz der Abtei Rolduc, später wurde das „Land um Gulke“ (1433) Eigentum der Herren von Heinsberg und der Grafen von Berg. Im Jahr 1649 wurde der Herrschaftssitz Goyé vom spanischen König Philipp IV. an Jean-Baptiste de Caldenborg verliehen. Im November 1847 beherbergte der damalige Besitzer, Eugène Poswick, während drei Tagen den belgischen König Leopold I. der zu einem Jagdausflug in den Hertogenwald angereist war. Das Schloss war Drehort, unter anderem für Die andere Frau (2004) von Margarethe von Trotta und Burgen und Schlösser Special des perfekten Dinners (2010). Beschreibung Das kurz nach 1700 erbaute Anwesen liegt im Tal der Weser am Ortseingang von Goé auf einem etwa 2,4 ha großen Grundstück. Es ist umgeben von einer Parkanlage mit Teich, einem von Fichten gesäumten Weg, der in die umliegenden Wiesen führt. Es gibt auch einem Eiskeller, der 1752 durch Chevalier Jean-Pierre de Lantremagne, der das Schloss 1748 erwarb, errichtet wurde. Zwei Zufahrten mit Toren führen auf das Anwesen, das neben dem Haupthaus auch über Wirtschaftsgebäude und einen Wintergarten verfügt. Derzeit werden in dem Schloss Ferienwohnungen vermietet. Literatur Simon Peter Ernst, Histoire abrégée du tiers-état de Brabant, ou mémoire historique dans lequel ... on voit l’origine des communes en Brabant, l’époque & les causes de l’intervention de leurs deputés aux Assemblées de la Nation, & les occasions ou elles se sont particulièrement distinguées ...., Lekens, Maastricht 1788 Simon Peter Ernst, Tableau historique et chronologique des suffragants ou coévêques de Liége, Vise, 1806 Simon Peter Ernst: Notice historique sur le château et les anciens Seigneurs d’Argenteau, Vise, 1806 Simon Peter Ernst, Des comtes de Durbuy et la Roche au XI e XII. siècle, 1816 Simon Peter Ernst / Edouard Lavalleye (Hrsg.): Histoire de Limbourg, suivie de celle des comtés de Daëlhem et de Fauquemont, des annales de l’abbaye de Rolduc. par M. S. P. Ernst, curé d’Afden. ancien chanoine de Rolduc. l’un des auteurs à véritier les dates, à Liége chez Collardin, 7 Bände, Lüttich, 1837 Nikolaus Heyendal, Simon Peter Ernst: Annales Rodenses. Franz Heidbüchel, Hermann Kramer: annales rodenses. In: Heimatblätter des Kreises Aachen. 45. Jahrgang, 1990 (deutsche Übersetzung der Chronik, Volltext bei Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren). Guy Poswick: Le Chateau de Goé, in: Les Delices du Duches de Limbourg, Selbstverlag, Verviers 1951. Neuauflage, Imprimerie Leens, Verviers 1992. Weblinks Château de Goé, Eintrag und Beschreibung auf Inventaire du patrimoine immobilier culturel (frz.) Schloss von Goé, Kurzporträt auf limbourg-tourisme.com Einzelnachweise
Château de Goé

Le château de Goé est un château de la section de Goé, faisant partie de la commune belge de Limbourg, situé rue des Déportés 2. Historique Ce château est le siège de la haute seigneurie de Goé, qui est concédée en 1649 par le roi d'Espagne Philippe IV. Le premier seigneur est Jean-Baptiste de Caldenborg. Le dernier seigneur est Jean-Guillaume de Lantremange, qui devient le premier bourgmestre de Goé pendant la période française. Architecture Les bâtiments sont disposés en U autour d'une cour rectangulaire. Au nord du château se trouve un parc. La partie résidentielle proprement dite est constituée de l'aile ouest, réalisée en blocs de grès, probablement au début du XVIIIe siècle par le seigneur de l'époque, Henry Blanche. De 1725 à 1732, la maison fut encore agrandie par son successeur, H.G.J. van den Steen. Au XIXe siècle également, la maison a été adaptée au goût de l'époque. Il en résulta une façade avec une élégante tourelle demi-encastrée sur plan carré au centre de la façade principale. Entre le portail d'entrée et la fenêtre du premier étage se trouve une brique commémorative indiquant que le roi Léopold Ier de Belgique séjourna dans ce château du 16 au 18 novembre 1847. L'aile est abrite le logement du régisseur, tandis que l'aile sud, construite en blocs de pierre naturelle, abrite notamment les écuries. En quittant la cour intérieure en direction du nord, on accède - par un portail en fer forgé du XVIIIe siècle - à un beau parc, avec également une cave à glace en direction de la Vesdre. Bien qu'une brique porte la date 1759, elle n'est pas en accord avec le style de la porte d'accès à cette cave. Voir aussi Articles connexes Goé Liste des châteaux belges par région Lien externe Ressource relative à l'architecture : Patrimoine classé de Wallonie Portail de la province de Liège Portail des châteaux
Kasteel van Gulke

Het Kasteel van Gulke (Frans: Château de Goé) is een kasteel in de tot de Belgische gemeente Limburg behorende plaats Gulke, gelegen aan de Rue des Déportés 2. Dit kasteel was de zetel van de hoge heerlijkheid Gulke, die in 1649 werd uitgegeven door de Spaanse koning Filips IV. De eerste heer was Jean-Baptiste de Caldenborg. De laatste heer was Jean-Guillaume de Lantremange, en deze werd in de Franse tijd de eerste burgemeester van Gulke. De gebouwen liggen in een U-vorm om een rechthoekige binnenplaats. Ten noorden van het kasteel ligt een park. Het eigenlijke woongedeelte wordt gevormd door de westelijke vleugel, in zandsteenblokken uitgevoerd, waarschijnlijk uit het begin der 18e eeuw door de toenmalige heer Henry Blanche. Van 1725-1732 werd het huis nog vergroot door zijn opvolger, H.G.J. van den Steen. Ook in de 19e eeuw werd het huis nog aangepast aan de smaak van die tijd. Er resulteerde een gevel met een elegant halfingebouwd torentje op vierkante plattegrond in het midden van de voorgevel. Tussen de toegangspoort en het venster op de eerste verdieping bevindt zich een gevelsteen die memoreert dat koning Leopold I van België van 16-18 november 1847 op dit kasteel verbleef. In de oostelijke vleugel bevindt zich de woning van de beheerder, terwijl de zuidvleugel, opgetrokken in natuursteenblokken, onder meer de paardenstallen bevat. Indien men in noordelijke richting de binnenplaats verlaat betreedt men -door een 18e-eeuws smeedijzeren hek, een fraai park, met in de richting van de Vesder ook een ijskelder. Hoewel een gevelsteen het jaartal 1759 aangeeft is dit niet in overeenstemming met de stijl van de toegangsdeur tot deze kelder.
Drie Leien

De Drie Leien is een wijk die deel uitmaakt van Afsnee, en gesitueerd is in de Assels, ten zuiden van Drongen. De wijk is genoemd naar de plaats waar men zogezegd ‘drie Leie-armen’ kan zien. Eigenlijk is dit de plaats waar de Leie zich in twee takken splitst. De zuidelijke tak stroomt via Afsnee-kerk richting Gent. De noordelijke tak van de Leie die vanaf de 'Drie Leien' langs het gemeenteplein en de abdij van Drongen stroomt is voor scheepvaart niet bruikbaar. In het oosten wordt de wijk begrensd door een Oude Leie-arm, die tot 1977 de grens vormde tussen de voormalige gemeenten Drongen en Afsnee. De wijk wordt ook wel aangeduid als Afsnee-Drie-Leien Geschiedenis Het meersengebied bleef tot het begin van de 20ste eeuw bijna volledig onbebouwd. Na de aanleg van de Pontbrug tussen Drongen en de Assels werd het gebied toegankelijker en ontwikkelde zich langzamerhand een stratenpatroon, waarlangs vnl. zomer -en weekendhuisjes werden neergepoot. Het gebied was immers in het winterseizoen nogal onderhevig aan overstromingen. Na het graven van de Ringvaart in 1967 verbeterde dit. De 'Drie Leien' groeiden nu uit tot een residentiële woonwijk en de vakantiehuisjes verdwenen grotendeels uit het straatbeeld. Desondanks kende de wijk nog een aantal overstromingen, waarvan deze van december 2002 voorlopig de laatste was. Nadien werden de Leiedijken nog verstevigd en overal op eenzelfde hoogte gebracht. In 2012 werd de hele wijk op het rioleringsnet aangesloten en zijn de straten heraangelegd. Toegankelijkheid Hoewel de 'Drie Leien' historisch gezien tot Afsnee behoren, is deze wijk voor autoverkeer enkel toegankelijk vanuit Drongen, via de Pontbrug. De wijk is altijd aangewezen geweest op Drongen-Centrum en behoort tot diezelfde parochie. Tevens gebruikt men dezelfde postcode als Drongen: '9031'. Veelal wordt de wijk dan ook als onderdeel van Drongen beschouwd. Fietsers en voetgangers kunnen sinds de aanleg van de R4-buitenring ook via het parallel fietspad andere delen van Gent bereiken. Binnen bepaalde uren kan er ook nog gebruikgemaakt worden van een fiets –en voetveer dat een verbinding verzorgt over de Leie tussen de Assels en Afsnee-dorp.
Beauvechain Air Base

Beauvechain Air Base (ICAO: EBBE) är en flygbas i Belgien. Den ligger i provinsen Vallonska Brabant och regionen Vallonien, i den centrala delen av landet, 30 kilometer öster om huvudstaden Bryssel. Beauvechain Air Base ligger 110 meter över havet. Närmaste större samhälle är Leuven, 14,6 kilometer norr om Beauvechain Air Base. Terrängen runt Beauvechain Air Base är platt. Kommentarer Källor