NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Agathakerk (Berlingen)

De Sint-Agathakerk is de parochiekerk van Berlingen, gelegen aan de Berlingenstraat 2. De kerk ligt zeer schilderachtig op een terp nabij de Herk, is omringd door een kerkhof en bevindt zich midden in het dorp. Geschiedenis Omstreeks 1300 werd hier een gotische kerk gebouwd. Deze kerk werd van 1797-1799 gesloten, en in 1799 werd het meubilair publiekelijk verkocht. De koper schonk het echter weer terug aan de kerk. Van 1851-1865 werden het gotische schip en toren vervangen door een neoclassicistisch schip en toren. In 1864 werd het gotische koor hersteld. Van 1980-1984 werd de kerk gerestaureerd. Gebouw De ingebouwde lage bakstenen toren heeft twee geledingen. De bovenste springt iets in. Het geheel wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits. Het gotische koor is opgetrokken in mergelsteen op een plint van silex. Inventaris Van belang is een gepolychromeerd houten triomfkruis van omstreeks 1535. De preekstoel, uit de 2e helft van de 18e eeuw, is in Lodewijk XIV-stijl, evenals twee zijaltaren. Ook is er een 18e-eeuws schilderij van Carolus Borromeüs die de hulp van Onze-Lieve-Vrouw inroept voor de pestlijders te Milaan. Er zijn ook enkele barokke beelden. Voorts is er de grafzerk van Gijsbrecht van Heers, uit 1440. Externe links Onroerend Erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Albertuscollege

Het Sint-Albertuscollege (afgekort SALCO) is een katholieke school voor secundair onderwijs in de Leuvense deelgemeente Heverlee. Geschiedenis Het college werd geopend op 1 september 1949, als college voor priesterroepingen door de paters ongeschoeide karmelieten in een klooster van de Karmel dat zelf gebouwd was in 1936. De orde had in de eerste helft van de 20ste eeuw een apostolische school in Kortrijk, maar deze werd vernield tijdens de Tweede Wereldoorlog. Aanvankelijk werden enkel de vier hoogste jaren van de humaniora aangeboden, vanaf 1955 de zes jaren. Er waren toen 66 leerlingen. Bij de uitbreidingswerken van de school werd in 1959 gebruikgemaakt van materiaal van Expo 58. Tot 1968 verbleven alle leerlingen op de school, in een kostschool of internaat. Nadien groeide het aantal externen snel. In 1976 waren er 249 leerlingen op de school, in 1992 408, tot dan nog steeds enkel jongens. In 1995 werd de school gemengd, en werd een OKAN, een onthaalklas voor anderstalige nieuwkomers, ingericht. In 2000 telde de school meer dan 500 leerlingen. De kostschool werd intussen gesloten, wegens een gebrek aan leerlingen. Met Pasen 2002 werd het klooster van de Karmel gesloten. Het gebouw werd in erfpacht aan de inrichtende macht van de school gegeven. De school, vroeger gelegen in de gemeente Haasrode, kwam na de hertekening van de gemeentegrenzen rond Leuven op het grondgebied van deze laatste gemeente te liggen, in de deelgemeente Heverlee. Bekende leerkrachten Charles Ducal (1952), dichter en schrijver Patrick Van Craenenbroeck (1953), kunstenaar Chris Taes (1955), politicus Danny Scheepers (1962), dirigent, muziekpedagoog en trompettist Marnik Stalmans (1978), voorzitter van RC Meldert Bekende oud-leerlingen Steven Vanackere (1964), politicus Rinus Van de Velde (1983), kunstenaar Oscar van Rompay (1983), acteur Simon De Cuyper (1986), triatleet Jasper Stuyven (1992), wielrenner Pieter Sisk (1999), atleet Externe links Website van het Sint-Albertuscollege Sint-Albertuscollege, Inventaris Onroerend Erfgoed
Puyenbroeck

Puyenbroeck (Provinciaal Domein Puyenbroeck) ist ein Ort und eine provinziale Anlage (Provinciaal Domein) in Ostflandern in Belgien in der Gemeinde Lochristi. Der nach einem kleinen See benannte Ort wurde bekannt durch den Bau von Schloss Puyenbroeck. Heute befindet sich auf dem Gebiet der ehemaligen Schlossanlagen neben den Gebäuden das Freizeit- und Erholungsgebiet Provinciaal Domein Puyenbroeck, das sich über die Gemeinden Lochristi und Lokeren erstreckt. Überblick Die Schreibweise von Puyenbroeck hat sich durch niederländische Rechtschreibreformen geändert, so gibt es heute auch Puienbroek oder Puienbrug. Puyenbroeck ist Namensgeber anderer Orte in Belgien, zum Beispiel dem Puienbroeklaan in Brugge. Zudem ist Puyenbroeck ein belgischer Familienname (Van Puyenbroeck). Der Schlosspark besteht aus einem großen Teich, auf welchem man mit Booten verkehren und fischen kann. Die Anlage ist wegen der Minigolfplätze, Spielplätze, Garten- und Waldanlagen ein Ausflugsziel für Radfahrer. Weiterhin gibt es einen Golfplatz, ein Schwimmbad samt Hallenbad, ein Campingplatz und eine Erlebniseisenbahn. Auf dem Gelände finden jährlich diverse Veranstaltungen statt, so zum Beispiel ein Technofestival. 2018 und 2019 fand das Querfeldeinrennen Ambiancecross hier statt. Weblinks Website der Provinz Ostflandern Lage in Openstreetmap
Puyenbroeck

Puyenbroeck is een provinciaal domein van 510 hectare in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen, voornamelijk in Wachtebeke maar ook een stuk in Zaffelare en Eksaarde. Geschiedenis Het gebied werd in 1965 door de provincie aangekocht en werd voor het publiek opengesteld in 1969. In 2017 en 2018 vond Music For Life, de liefdadigheidsactie van Studio Brussel, plaats op dit domein. Beschrijving Het park is laag gelegen en bevat enkele grote vijvers. Het deel van het park ten zuiden van de Zuidlede is meer bebost. In het park bevindt zich ook het Kasteel Puyenbrug. De naam "Puy" verwijst naar een kunstmatige hoogte, terwijl het woord "broeck" verwijst naar het moerassig karakter van de meersen. Er zijn een grote speeltuin, ligweiden, een speelbos van 10 ha en een verkeerspark waar kinderen met go-carts kunnen rijden. Er is ook een dierenpark dat aandacht schenkt aan het 'Levend Erfgoed', oude veerassen. Met een toeristisch treintje kan er een rondrit gemaakt worden door het park. Er kunnen ook fietsen en bolderkarren gehuurd worden en aan de vijvers kunnen roeiboten en pedalo's worden gehuurd. Op het terrein van het provinciaal domein bevindt zich ook de provinciale erfgoedsite MOLA, het provinciaal Molencentrum in het voormalig Kasteel Puyenbrug. Het domein beschikt over ongeveer 150 hectare bos, met een bijna volledig aaneengesloten bosgebied ten zuiden van de Zuidlede. Er is ook een permanente broedwand voor vogels aangelegd, die onder meer gebruikt wordt door de oeverzwaluw en de bijeneter. Een ijskelder werd ingericht als overwinterplaats voor vleermuizen. In de vijvers werden enkele ondiepe paaiplaatsen voor de vissen aangelegd. De buizerd, blauwe reiger en ijsvogel komen er voor. In Puyenbroeck worden educatieve activiteiten voor scholen georganiseerd. Landschapspark In de periode 2019-2021 werd het Landschapspark aangelegd. een avontuurlijk belevings- en ervaringslandschap van 50 hectare met heuvels, waterpartijen en natuurwaarde. Daarvoor werd het voormalige bloemenpark verbonden met het dierenpark. Er kwamen onder meer nieuwe wandelpaden en een hangbrug van 120 meter lang tot op een 15 meter hoge speelheuvel met uitkijktoren. Deze herinrichting won de Prijs Publieke Ruimte 2023 in de categorie landelijke projecten. Sportgelegenheden 50 meter binnen- en buitenzwembad een golfterrein (Golf Puyenbroeck) sporthal en openluchtterreinen minigolfterrein petanque- en krulbolterreinen twee visvijvers (mits bezit van een visverlof van het Vlaamse Gewest en een vergunning van het provinciaal domein zelf) Statistieken ca. 150 ha bossen (het Siesmeersbos is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Bossen en heiden van Zandig Vlaanderen: oostelijk deel') 23 ha bloemenpark 23 ha dierenpark 22 ha vijvers 25 km verharde wegen Externe links Domein Puyenbroeck geschiedenis Referenties
Saint Anna's Church, Itterbeek

Saint Anna's Church (Dutch: Sint-Annakerk) is a Roman Catholic church in Sint-Anna-Pede, in the municipality of Dilbeek, Belgium, built around 1250. It is depicted in the painting The Blind Leading the Blind by Pieter Breughel the Elder. History Saint Anna's Church was built around 1250. Founded by the Beguine convent of Brussels. It is mentioned in apud Pede juxta nova capella ("at Pede near the new chapel"). The nave of the church was erected in the 16th century. In the 17th century, the church was renovated in a Gothic style, with the addition of a rib vault. The church and surroundings were protected in 1948. Architecture Saint Anna's Church is built in sandstone, combined with layers of bricks. It has both Romanesque and Gothic architectural characteristics. The church furniture includes a wooden pulpit with an image of the Good Shepherd (18th century), statues of Saint Joseph (18th century) and a wooden statue of Saint Anna with her daughter Maria (17th century). The church is situated in the middle of a former cemetery and is surrounded by a copse of trees. The Blind Leading the Blind Saint Anna's Church is depicted in the painting The Blind Leading the Blind by Pieter Breughel the Elder. The painting shows six blind men walking past the Pedebeek stream. The first one has already fallen and is lying in the stream. The second one tries to keep his balance, but starts to fall anyway. In his fall, he drags the third one with him. The last three have yet to fall. According to a local legend, the painter lived at the time in the small castle that is also represented in the painting. Bibliography Article by Toerisme Dilbeek: Summary/abstract: "Sint-Annakerk: Herdebeekstraat 176 – 1701 Itterbeek – beschermd bij RB 19.07.1948". ITTERBEEK. Toerisme Dilbeek (in Dutch). Archived from the original on 25 April 2012. Full version: Huug (22 December 2009). "De Sint-Annakerk: Herdebeekstraat 176 – 1701 Itterbeek, Geklasseerd bij Regentsbesluit van 19.7.1948" [St. Anna's Church: ...] (PDF) (in Dutch). Uit: openmonumentenmap 1991. Archived from the original (PDF) on 25 April 2012. References
Église Sainte-Anne de Pede-Sainte-Anne

L'église Sainte-Anne (Sint-Annakerk en néerlandais) est une église de style gothique située à Pede-Sainte-Anne, village d'Itterbeek, section de la commune belge de Dilbeek, dans le Pajottenland en Brabant flamand. L'église doit sa célébrité au fait qu'elle est représentée sur « La Parabole des aveugles », tableau peint par Pieter Brueghel l'Ancien en 1568, un an avant sa mort, et conservé au musée de Capodimonte à Naples en Italie, ainsi que dans le « Paysage d'hiver avec patineurs et trappe aux oiseaux » peint en 1565 et conservé aux Musées royaux des Beaux-Arts de Belgique. Historique Construction L'édifice primitif était une église romane de plan basilical du XIIIe siècle. Rénovée au XVIe siècle, elle est transformée en style gothique au XVIIe siècle. Classement L'édifice fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 19 janvier 1944. Articles connexes Pede-Sainte-Anne Liste des monuments historiques de Dilbeek Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Annakerk (Itterbeek)

De Sint-Annakerk is een rooms-katholieke kerk in Sint-Anna-Pede (Dilbeek). Zij is afgebeeld op de parabel der blinden van Pieter Bruegel de Oude. Geschiedenis De oprichting van het kerkje wordt gesitueerd rond 1250. Hiervoor baseert men zich op een akte van het Begijnhof van Brussel. Hierin is sprake van “apud Pede juxta nova capella” (“te Pede bij de nieuwe kapel”). Hier kan men uit afleiden dat er op deze locatie vroeger al een soort kapel moet gestaan hebben. In de 16e eeuw werd het schip van de kerk opgetrokken. In de 17e eeuw werd de kerk in gotische stijl gerenoveerd, met de aanleg van een kruisribgewelf. De kerk en de omgeving werden beschermd in 1948. Architectuur Het Sint-Annakerkje is opgetrokken uit zandsteen, gecombineerd met lagen baksteen. Het heeft zowel romaanse als gotische kenmerken. Tot het belangrijkste kerkmeubilair behoren de houten preekstoel met de afbeelding van de Goede Herder (18e eeuw), de beelden van Sint-Jozef en O.-L.-Vrouw op de altaartafel (18e eeuw) en het houten beeld van Sint-Anna met haar dochter Maria (17e eeuw). Het kerkje is gelegen te midden van een vroeger kerkhof en omgeven door een bomenkrans. De Parabel der Blinden De Sint-Annakerk is wereldberoemd geworden omdat zij is afgebeeld op de Parabel der Blinden van Pieter Bruegel de Oude. Het schilderij stelt zes blinden voor die langs de Pedebeek lopen, waarvan de loop intussen niet is veranderd. De eerste is al gevallen en ligt in de beek. De tweede probeert zijn evenwicht te bewaren, maar verliest toch zijn evenwicht. In zijn val sleurt hij ook de derde mee. De laatste drie blinden hebben nog niets gemerkt. Dat Bruegel net het kerkje van Sint-Anna-Pede gebruikte als achtergrond, kan een gevolg zijn van het feit dat er in die tijd er in de buurt een hospitaal voor blinden was. Er wordt beweerd dat de schilder in die tijd verbleef in het omwald kasteeltje met trapgevels, ten zuiden van de kerk, dat eveneens op het schilderij voorkomt. Referenties
Pont Saint-Léonard

Le pont Saint-Léonard, également appelé pont Maghin en référence à un ancien pont-levis, est un des ponts de la ville de Liège, sur la Meuse. Le nom « Pont Saint-Léonard » est l'appellation officielle et ce, à la suite d'une décision du Conseil communal du 11 mai 1866. Historique Au XIIIe siècle, un fossé défensif alimenté par l'eau de la Meuse fut creusé à l'emplacement actuel de la place des Déportés et du parc Saint-Léonard. Cette douve longeait les remparts nord de la ville, où se trouvaient trois portes fortifiées : Vivegnis, Saint-Léonard et Maghin. Les deux dernières étaient équipées d’un pont-levis. Les ponts Saint-Léonard et Maghin, intégrés au système défensif de la ville, permettaient donc de franchir ce fossé appelé Fossé des Walles. L’idée de jeter un pont entre la place des Déportés et la rue Ransonnet, sur la rive droite de la Meuse, remonte, quant à elle, à 1858. Le premier pont Saint-Léonard fut achevé le 9 juin 1869. Le 6 août 1914, on décida de saboter le pont de manière à freiner l’avance allemande, mais la charge d’explosif n’occasionna que peu de dégâts. Moins de deux jours plus tard, le trafic des piétons et des voitures était rétabli. Après la guerre, on envisagea le remplacement de ce pont. En effet, le faible tirant d’air de son tablier rendait périlleuse la navigation sur la Meuse en cas de crues et entravait la circulation des tramways sur les quais. Le Pont Saint-Léonard fut finalement remplacé, en 1928, par un pont métallique à trois travées. Du type Cantilever, cet ouvrage comportait une arche centrale de 70 mètres et deux demi-arches de 36 mètres. Sa largeur était de 18 mètres. L’armée belge le fit sauter, avec succès, le 11 mai 1940. Une nouvelle fois, il fallut reconstruire l’ouvrage. L’actuel Pont Saint-Léonard fut mis en service en 1952. Il s’agit d’un ouvrage à trois arches en béton précontraint, garni de pierres de taille. Voir aussi Articles connexes Liste des ponts de Liège Rue Maghin Liens externes Pont Maghin sur Structurae. Claude Warzée, « La place des Déportés et le pont Saint-Léonard (ou Maghin) », sur Histoires de Liège, 13 avril 2016 (consulté le 5 août 2023) Portail de Liège Portail des routes Portail des ponts
Pont Maghin

Pont Maghin (ook wel: pont Saint-Léonard) is een verkeersbrug over de Maas in de Belgische stad Luik. De brug werd in 1952 in gebruik genomen. De eerste brug op deze locatie, toen pont Saint-Léonard, dateert uit 1869 en werd in het eerste jaar van de Eerste Wereldoorlog (1914) grotendeels vernietigd. In 1928 werd de brug vervangen door een ijzeren brug, die in 1940 werd opgeblazen door het Belgische leger.
Mijnmuseum Beringen

Het Mijnmuseum is een museum op de site van de steenkoolmijn van Beringen over de steenkolenmijnbouw in het Kempens Bekken. Het museum is gelegen op de site van be-MINE naast de woonwijk Beringen-Mijn in Koersel, dat een deelgemeente is van de Belgisch-Limburgse stad Beringen. Toelichting Het museum ontstond in 1985 op initiatief van Gilbert Goddeeris, voormalig directeur van de kolenmijn van Beringen. Rondleidingen in het museum en de gebouwen van de mijn worden georganiseerd door een vereniging van voormalige werknemers. In mei 2012 kwam de nieuwe museumpresentatie gereed met een vernieuwe aankleding van de zalen met inpassing van onder meer een multitouchtafel en getuigenissen met geluid. Het museum organiseert jaarlijks een aantal evenementen om de aandacht voor het Limburgs mijnverleden gaande te houden. Collectie Het museum is gevestigd in een van de gebouwen van de voormalige steenkoolmijn. Hier zijn een aantal kamers ingericht, die elk over een thema gaan uit de geschiedenis van de mijnbouw. Het begint met organisch materiaal dat zich via veen, bruinkool inkoolt naar de verschillende soorten steenkool, zoals vetkool, magerkool en antraciet. De kamers gaan over het pionieren op de Kempense heide na de ontdekking van de steenkoollagen, de aanwerving van arbeidskrachten vanuit Midden- en Oost-Europa en het Middellandse Zeegebied, omdat de Kempen te dunbevolkt waren om voldoende arbeidskrachten te leveren. Bij anderen worden de functies van de verschillende bovengrondse mijngebouwen uitgelicht op een metersgrote maquette, het leven in de cité en vrijetijdsbesteding van het mijnpersoneel, persoonlijke verhalen van mijnwerkers en uiteindelijk de onlusten en rellen rondom de mijnsluitingen tussen 1966 en 1992. In de ondergrondse ruimte van het museum is onder meer een pijler en een galerij gereconstrueerd. Omgeving De schachtbokken, douchezalen, kolenwasserij, koeltorens, watertoren, bezinkingsinstallatie en andere mijngebouwen zijn nog intact, maar niet toegankelijk voor publiek. Het tuinwijk is wel te bezichtigen. De twee mijnterrils zijn te beklimmen en hierop staan informatiebordjes over de mijn. Ook de mijnkathedraal Sint-Theodarduskerk en de Fatih-moskee zijn bewaard. Langs het spoor naar de kolenhaven aan het Albertkanaal ligt een wandel-/fietspad.
Heirbrugmolen

De Heirbrugmolen is een windmolen in de Oost-Vlaamse stad Lokeren. Geschiedenis De molen werd in 1852 gebouwd ter vervanging van een staakmolen. In 1873 werd deze molen uitgerust met een stoommachine en verrees naast de molen een hoge schouw. In 1940 werd de molen gedeeltelijk ontmanteld, de kap, het gevlucht, de bovenas en het kruiwerk werden verwijderd. De resterende molenromp werd in september 1979 erkend als monument en als dorpsgezicht. In 1993 kocht de stad Lokeren de molen aan en in 2001-2002 werd de molen maalvaardig gerestaureerd. Op 8 september 2002 werd tijdens de Open Monumentendag de molen opnieuw in gebruik genomen. Het molenaarshuis uit de 18de eeuw was te bouwvallig om te renoveren en werd in 2004 uit veiligheidsoverwegingen gesloopt. In 2013-2014 werd het molenhuis in zijn oorspronkelijke staat gereconstrueerd en als horeca herbestemd. Zie ook Lijst van windmolens in Oost-Vlaanderen Lijst van windmolens in België
Zillebekevijver

De Zillebekevijver is een vijver in het Belgische dorp Zillebeke. De vijver is 28 hectare groot en ligt net ten westen van het dorpscentrum. De vijver ontstond in de 13de eeuw, toen voor drinkwater, de lakennijverheid en het voeden van de stadsgrachten een aantal vijvers werd aangelegd rond de stad Ieper. In 1217 werden zo vijf vijvers vermeld, waaraan later nog aanpassingen gebeurden. Door afdamming van de vallei van de Zillebeek werd de Zillebekevijver gevormd, die rond 1295 ongeveer zijn huidige vorm kreeg. Naast deze vijver zijn ook nog de Dikkebusvijver en Bellewaerdevijver bewaard gebleven. Tijdens de Eerste Wereldoorlog lag de vijver vlak tegen de frontlijn van de Ieperboog. Tegenwoordig dient de vijver voor de productie van oppervlaktewater en is het een natuurlandschap dat ook wordt gebruikt voor recreatie. Externe links Zillebekevijver
Église Notre-Dame-de-l'Assomption de Hofstade

L'église Notre-Dame-de-l'Assomption (Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaartkerk en néerlandais) est une église de style gothique située à Hofstade, section de la ville belge d'Alost, dans la province de Flandre-Orientale. Historique L'église résulte de plusieurs phases de construction. Le chœur, qui constitue la partie la plus ancienne de l'église, est construit en style gothique primitif au XIIIe siècle et est modifié et agrandi au XVe siècle. Les bras du transept sont édifiés au XVe siècle de même que la tour de la croisée du transept, qui est cependant reconstruite en 1606. Les deux nefs occidentale du vaisseau sont construites au XVe siècle tandis que ses quatre travées orientales datent de 1739-1749, époque où a eu lieu également une rénovation du chœur. En 1875-1876, l'église est entièrement rénovée par l'architecte gantois August Van Assche. Elle est alors considérablement agrandie et le chœur est reconstruit dans son style gothique primitif d'origine. Une tour d'escalier en briques rouges est ajoutée à l'angle sud-est du transept vers 1890. L'église est agrandie une dernière fois en 1897 et les vestiges de l'église gothique primitive disparaissent alors, sauf l'encadrement de porte gothique du XVe siècle, réutilisé dans la façade occidentale de style néogothique. Classement L'église et son cimetière sont classés comme monument historique depuis le 12 avril 1974 sous la référence 8338 et figurent à l'Inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 416. Architecture Articles connexes Alost Hofstade (Flandre-Orientale) Liste des monuments historiques d'Alost Références Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Flandre-Orientale Portail du catholicisme
Hotondmolen

De Hotondmolen is een voormalige windmolen in het Belgische dorp Zulzeke. De molen is gelegen op de Hotondberg (helling Hoogberg-Hotond) aan het natuurgebied Hotond-Scherpenberg. Enkel de molenkuip resteert nog en deze doet tegenwoordig dienst als uitkijktoren bij sporthotel en grill 'Hotond'. De eerste vermelding van een molen op de Hotondberg dateert uit 1672. Waarschijnlijk was de molen toen een staakmolen. In het begin van de 19e eeuw is de molen vervangen door een stenen exemplaar, een zogenaamde grondzeiler. De molen is meermaals hersteld, onder andere in 1845 en 1911. Sinds 1945 maalt de molen niet meer en heeft ze een toeristische functie. In 1957 werd op de uitkijktoren een oriëntatietafel neergezet, op het hoogste punt van de provincie Oost-Vlaanderen. Het molenaarshuis deed dienst als café; sinds 2018 huisvest het molencomplex een sporthotel. Afbeeldingen Zie ook Lijst van windmolens in Oost-Vlaanderen
Sint-Corneliuskerk (Lindelhoeven)

De Sint-Corneliuskerk is de parochiekerk van Lindelhoeven in de Belgische gemeente Overpelt. Ze bevindt zich aan de Parkstraat in de buurtschap Lindel. Geschiedenis Vermoedelijk werd in de 8e eeuw, mogelijk door Willibrordus, op deze plaats een kapel gesticht, het eerste bedehuis in het gebied Overpelt. In 726 werd deze, aan de Heilige Quintinus gewijde, kapel, samen met het het omliggende gebied, aan de Abdij van Echternach geschonken. De kapel werd Sint-Kwintenskapel of Lindelkapel genoemd. Later werd ze aan Onze-Lieve-Vrouw van Smarten gewijd. Ook werd de kapel diverse malen verbouwd, onder meer in 1681 en 1836. Toen Lindel een parochie werd, fungeerde de kapel als noodkerk. Het bakstenen gebouw werd echter in 1905 gesloopt, en vervangen door een neogotische zaalkerk, ontworpen door E. Collès. Deze kerk werd op haar beurt gesloopt in 1968, en vervangen door een kerk in modernistische stijl, ontworpen door Adolf Nivelle. In 1902 werd de parochie Lindelhoeven gesticht, waarbij Lindel en Hoeven werden samengevoegd, aangezien voor Hoeven geen priester ter beschikking werd gesteld. Gebouw en meubilair Het huidige bouwwerk is een rechthoekig bakstenen zaalkerk, met witgeschilderde, betonnen afdekking. Voor de kerk bevindt zich een witgeschilderde, losstaande, betonnen klokkentoren. In de kerk bevinden zich enkele voorwerpen uit de vroegere kerken, zoals een terracotta-beeld van de Heilige Eligius uit ongeveer 1700, en enkele 19e-eeuwse beelden, waaronder een gipsen Corneliusbeeld uit het midden van de 19e eeuw. Ook voor de nieuwe kerk werden kunstwerken vervaardigd, waaronder een gepolychromeerd triomfkruis, tabernakel, doopvont en terracotta kruiswegstaties. Ook werden er kleurige glas-in-loodramen aangebracht voorzien van geometrische motieven. Bronnen Onroerend erfgoed Kerken in Limburg