NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stagni di Ixelles

Gli attuali Stagni di Ixelles (in francese Étangs d'Ixelles, in olandese Vijvers van Elsene) sono le vestigia di quattro stagni naturali, situati a Ixelles, comune della Regione di Bruxelles-Capitale del Belgio. Il Maelbeek Il Maelbeek era un modesto ruscello che scorreva a sud di Bruxelles, nel territorio degli attuali comuni di Ixelles e di Etterbeek. Dopo la sua sorgente situata all'Abbazia della Cambre, si riversava a cielo aperto tra i prati dove incontrava diversi stagni. Mulini e botteghe erano sorti sulle sue rive. Il bacino del Maelbeek è caratterizzato da pendenze molto forti, che provocano delle piene violente. Dopo la creazione di diversi quartieri, il ruscello, divenuto torrenziale durante i temporali, provocò delle inondazioni compromettendo la pubblica salute, e fu quindi canalizzato in un acquedotto. Gli stagni Nel territorio di Ixelles si avevano in partenza quattro stagni formati dal corso del Maelbeek. Il Grande stagno, parzialmente prosciugato nel 1860, che copriva la Place Flagey è l'attuale stagno inferiore, gli stagni Pennebroeck e Ghévaert furono riuniti per formare lo stagno superiore e il Paddevijver, completamente prosciugato, divenne la spianata della Cambre, oggi chiamata square de la Croix-Rouge. Insieme, con l'abbazia della Cambre, rappresentavano uno dei luoghi più affascinanti dell'agglomerato di Bruxelles. Gli stagni d'Ixelles erano una passeggiata incantevole e pittoresca. Hymans, un autore del XX secolo, ne parlò in questi termini: Tra i due stagni, il monumento degli Ixellois (abitanti di Ixelles), morti in battaglia. La zona divenne area protetta nel 1976. Fino alla metà del XVII secolo, gli stagni servirono da vivaio, lavatoio, riserva d'acqua potabile e di ghiaccio in inverno. I dintorni della place Sainte-Croix contavano ancora nel 1920 numerosi cabaret. In piazza Biarritz, c'era una grande birreria. La produzione di birra fu regolamentata da Filippo il Bello nel 1503 che proibì la produzione a meno di un miglio dai bastioni. Ixelles fu costretta ad abbandonare la produzione e fu il quartiere di Boondael a guadagnarci. Via via la sorveglianza si allentò e numerose birrerie clandestine nacquero nei dintorni del Grande Stagno nel 1718. I nomi delle strade lo testimoniano: via del tino, via della birreria, via della serpentina. La pianta generale del quartiere degli Stagni fu concepita da Victor Besme e comportò modifiche e numerosi espropri che cancellarono rapidamente il ricordo del vecchio villaggio campestre. La borghesia dell'epoca fece costruire nei dintorni degli stagni e nelle nuove vie adiacenti numerose case signorili di stile eclettico, Art Nouveau e art Déco che costituiscono oggi un importante patrimonio. Voci correlate Ixelles Bruxelles Place Flagey Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Stagni di Ixelles
Vijvers van Elsene

De Vijvers van Elsene (Frans: Étangs d'Ixelles) zijn twee zoetwatermeren en een park in de Brusselse gemeente Elsene. De twee vijvers zijn de restanten van een groter aantal meren in de vallei van de Maalbeek, en zijn gelegen tussen de Abdij Ter Kameren in het zuiden en het Flageyplein in het noorden. Dit laatste plein is bovendien aangelegd in 1860 na demping van een groot aantal meren dat de Maalbeek toen kende (toen 58, nadien nog 6). De twee resterende meren liggen in een groene zone en hebben een totale gezamenlijke lengte van ongeveer 700 meter en elk een breedte van ongeveer 50 meter. Ze zijn van elkaar gescheiden door de Gedachtenissquare. De meren en het parkje zijn populair als ontspanningsoord, hoewel contact met het water en de direct omliggende grasvelden formeel verboden zijn omwille van de aanwezigheid van blauwalgen in het water en een verhoogd risico op botulisme in de zone. In het park bevinden zich enkele oude hoogstammige bomen zoals linden, tulpenbomen, esdoorns, platanen, treurwilgen en kastanjebomen. Daarnaast zijn er ook twee monumenten terug te vinden. Het ene stamt uit 1894 en is vervaardigd door beeldhouwer Charles Samuel voor Charles De Coster, auteur van La légende et les aventures héroiques, joyeuses et glorieuses d'Uilenspiegel et de Lamme Goedzak au pays de Flandres et ailleurs. Het andere is De Dans van Jules Herbays uit 1913. De lanen die het parkje omringen zijn bebouwd met een aantal opmerkelijke gebouwen in eclectische, art-nouveau- en art decostijl van architecten als Leon Delune, Aimable Delune, Ernest Blerot en Stanislas Jasinski.
Stawy Ixelles

Stawy Ixelles (fr. Étangs d'Ixelles, nid. Vijvers van Elsene) – park publiczny z dwoma stawami rozciągającymi się między opactwem La Cambre oraz placem Flagey w gminie miejskiej Ixelles wchodzącej w skład Regionu Stołecznego Brukseli, powstałymi w XIX wieku w wyniku osuszania bagnistych terenów w dolinie Maelbeek. Historia Pierwotnie w dolinie znajdowały się cztery stawy. Do połowy XVII wieku służyły one jako staw rybny, lavoir, zbiornik wody pitnej oraz źródło lodu w zimie. Z Grand Étang (Wielkiego Stawu), częściowo osuszonego w 1860 roku (aby ustąpić miejsca placowi), powstał obecny staw dolny. Stawy Pennebroeck i Ghevaert połączono tworząc obecny staw górny, natomiast Paddevijver został osuszony całkowicie. Stan obecny Łączna powierzchnia parku ze stawami wynosi ponad 5 hektarów. Staw dolny – większy – obejmuje ponad 2 hektary i poziom jego wody znajduje się ponad 2 metry poniżej poziomu wody stawu górnego. Łączna długość stawów wynosi około 700 metrów, zaś największa szerokość – w przybliżeniu 50 metrów. Cały park stanowi najbardziej na północ wysunięty wyczółek wcinającego się głęboko w tkankę miejską pasa niemal nieprzerwanej zieleni, który ciągnie się od Forêt de Soignes przez Bois de La Cambre. Stawy są bardzo popularnym miejscem wypoczynku wśród okolicznych mieszkańców. Teren ten obfituje w ptactwo wodne oraz w ryby, które w określone dni można łowić po wniesieniu stosownej opłaty. Woda w stawach bywała niekiedy zanieczyszczona sinicami, o czym przypominają stare znaki ostrzegawcze zakazujące wszelkiego kontaktu z wodą, a także siadania na trawie w bezpośrednim sąsiedztwie wody. Wśród ptactwa notowano przypadki botulizmu. Przypisy Linki zewnętrzne Historia placu Flagey (fr.) Karty informacyjne o przestrzeniach zielonych Regionu Stołecznego Brukseli – Stawy Ixelles (fr.) Drzewa z parku wokół Stawów Ixelles w Spisie Dziedzictwa Przyrodniczego (fr.)
Onze-Lieve-Vrouw-Boodschapskerk (Antwerpen)

De Onze-Lieve-Vrouw-Boodschapskerk is een kerkgebouw in de tot de stad Antwerpen behorende wijk Luchtbal, gelegen aan de Canadalaan 105. Geschiedenis In de wijk Luchtbal werd vanaf de jaren '20 van de 20e eeuw een tuinwijk voor havenarbeiders gebouwd. In 1926-1927 werd op de hoek van de Canadalaan en de Cardiffstraat een klein neoromaans kerkje gebouwd. Vanaf 1950 steeg het bevolkingsaantal met duizenden inwoners. Allereerst kwam er een parochiecentrum met theaterzaal, feestzalen en een café. Dit werd gebouwd van 1955-1957 en werd ontworpen door René Van Steenbergen in traditionalistische stijl. Een kerk werd van 1964-1967 gebouwd, nu naar ontwerp van dezelfde architect, maar dit keer in modernistische stijl. Gebouw Het betreft een kubusvormige kerk met op de lage benedenverdieping een kapel en een bibliotheek/vergaderzaal en de eigenlijke kerkzaal op de bovenverdieping. Aan de oostzijde vindt men een atrium en aan de zuidzijde een klokkentoren. Het atrium dient als toegangszone voor de kerk die via een trap wordt betreden. De kerk is gebouwd als een betonskelet, bekleed met bakstenen. De massieve, blokvormige klokkentoren wordt bekroond door een piramidevormige spits met kruis. De kerk wordt van binnen verlicht door kleurige glas-in-loodwanden. De noordelijke glas-in-loodwand meet zelfs 11 bij 40 meter. Het is een vrijstaand kerkgebouw en maakt als zodanig een massale indruk.
Heilige Drievuldigheidskerk (Berchem)

De Heilige Drievuldigheidskerk is een parochiekerk in de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Berchem, gelegen aan Bacchuslaan 76 en Wapenstilstandlaan 57. Deze kerk werd gebouwd in 1931-1933 naar ontwerp van Gustaaf Van Meel. De kerk is gebouwd in de stijl van de Nieuwe zakelijkheid maar bevat veel art deco-elementen. De op het zuiden georiënteerde kerk wordt gedragen door betonelementen en is bekleed met gele baksteen. In de voorgevel bevinden zich glas-in-loodramen, de Drievuldigheid voorstellende. De kerk bezit een naastgebouwde klokkentoren.
Heilig Hartkerk (Antwerpen)

Dit overzicht is mogelijk incompleet; u kunt helpen door het uit te breiden. De Heilig Hartkerk is een parochiekerk in de stad Antwerpen, gelegen aan Lange Beeldekensstraat 22. Geschiedenis In 1900 werd de Heilig Hartparochie opgericht. Een voorlopige kerk werd gebouwd naar ontwerp van Jules Bilmeyer. Een definitieve kerk werd, naar ontwerp van Emile Goethals, gebouwd van 1933-1934. Gebouw Het gebouw dat, afgezien van de voorgevel die uitkomt op een voorpleintje, geheel door panden is omringd, is naar het zuiden georiënteerd. De kerk is in neoromaanse stijl gebouwd. De voorgevel is een puntgevel, voorzien van een ingangspartij onder lessenaardak die drie naast elkaar gelegen portalen heeft. Ook aan het ontwerp van het kerkmeubilair heeft Goethals een groot aandeel gehad.
Sint-Lambertuskerk (Antwerpen)

De Sint-Lambertuskerk is een parochiekerk in de Belgische stad Antwerpen, gelegen in de wijk Dam aan de Lange Lobroekstraat 202-204. Geschiedenis De wijk beschikte al over een voorlopige kapel aan Rupelstraat 50 die de pestkapel van het pesthuis in de Bredastraat 15 en 25 gewijd aan Sint-Job van Dambrugge moest vervangen, en in 1889 werd de parochie opgericht. Bij de oprichting van de parochie werd de naam van de pestheilige Sint-Job vervangen door die van de Luikse heilige Sint-Lambertus. Van 1891-1892 werd een pastorie en een meisjesschool gebouwd naar ontwerp van Edmond Leclef. Een jongensschool volgde. Van 1910-1913 werd een kerk gebouwd naar ontwerp van Joseph Evrard. De kerk liep schade op in 1940 en 1944, en werd hersteld in 1950-1951. Gebouw Het betreft een bakstenen, naar het noordoosten georiënteerde, neogotische basilicale kruiskerk. De vierkante, voorgebouwde toren wordt geflankeerd door een halfronde traptoren. De kerk bezit een 17e-eeuws eikenhouten beeld dat mogelijk Sint-Dimphna voorstelt. Ook uit de 17e eeuw is een gepolychromeerd beeld dat Sint-Job op de mestvaalt verbeeldt. Het overige kerkmeubilair is uit de tijd van de bouw, begin 20e eeuw.
Sint-Catharinakerk (Kiel)

De Sint-Catharinakerk is een parochiekerk in de Antwerpse wijk het Kiel, gelegen aan het Sint-Catharinaplein en de Sint-Bernardsesteenweg. Ze lag oorspronkelijk tegenover het Kielkerkhof waar nu het Kielpark is. Geschiedenis De parochie werd opgericht in 1863. Men moest aanvankelijk kerken in een houten gebouw, vanwege de militaire eisen, doch deze werden al in 1864 opgeheven. In 1870-1872 werd een stenen kerk gebouwd, in de nabijheid van de reeds aanwezige begraafplaats. Architect was Pieter Dens. In 1912-1914 werd de kerk vergroot naar ontwerp van Jules Bilmeyer, omdat de bevolking van de wijk sterk was toegenomen. Gebouw Het betreft een naar het zuidoosten georiënteerd bakstenen kerkgebouw. De neoromaanse kruisbasiliek heeft in de noordelijke zijbeuk een ingebouwde toren, een driebeukig transept en een vlak afgesloten koor. Boven de hoofdingang bevindt zich een roosvenster.
Sainctelettebrug

De Sainctelettebrug (Frans: Pont Sainctelette) is een brede brug in de Stad Brussel over het Kanaal Charleroi-Brussel. Ze wordt beschouwd als een van de weinige bruggen in Brussel die op zichzelf als kunstwerk functioneert. De brug vormt een belangrijke verbinding tussen het Saincteletteplein en -square de omliggende stadsdelen en maakt deel uit van een grootschalige herinrichting van de openbare ruimte. Ze is genoemd naar de Belgische politicus Charles-Xavier Sainctelette. Geschiedenis Het Kanaal Charleroi-Brussel werd al in de 15e eeuw voorgesteld door Filips de Goede om Brussel met Charleroi te verbinden. De aanleg vond plaats in het begin van de 19e eeuw onder het Nederlandse bewind. De huidige brug werd in de jaren 1930 gebouwd door de Luikse architect Victor Rogister in voorbereiding op de Wereldtentoonstelling van 1935. Sindsdien heeft de brug meerdere aanpassingswerken ondergaan in het kader van de aanleg van de Brusselse metro en de bouw van verkeerstunnels. In september 2025 werd een nieuwe brug naast het noordelijk deel van de brug geplaatst als onderdeel van de herinrichting. De brug is 37 meter lang en weegt 95 ton. Omdat transport over de weg niet mogelijk was, werd ze via het kanaal vanuit Willebroek aangevoerd en ter plaatse op de bruggenhoofden geplaatst. Na de plaatsing worden het brugdek, de leuningen en het wegdek afgewerkt en veiligheidstests uitgevoerd. De nieuwe brug wordt eind december 2025 in gebruik genomen. De herinrichting loopt door tot de zomer van 2027, inclusief vervanging van de tramsporen en volledige vernieuwing van de openbare ruimte. Beschrijving De brug is volledig ontworpen door de Belgische beeldhouwer Ernest Wijnants. Aan de vier uiteinden bevinden zich monumentale sculpturen in art-decostijl: twee mannelijke en twee vrouwelijke figuren van Byzantijnse inspiratie. De figuren hebben massieve lichamen, gesloten gezichten gericht naar het water, en dragen of omringen symbolische objecten zoals een hoorn des overvloeds, een zwaan, vissen of golven. De top van de pijlers waarop de beelden leunen eindigt in een bol van schelpen en plantmotieven. De zijkanten van de pijlers zijn versierd met maskers van Griekse inspiratie die zeemonsters voorstellen. De sculpturen werden uitgevoerd met de hulp van leerlingen van Wijnants, waaronder Werner Heyndrickx.
Sint-Annakapel (Antwerpen)

De Sint-Annakapel (ook: Keizerskapel, Kapel Onze-Lieve-Vrouwe-Geboorte, Klooster van de Witte Paters) is een Brabantse laat-gotische kapel in de Antwerpen, gelegen aan Keizerstraat 23. Geschiedenis In 1513-1514 werd de kapel gebouwd door het Droogscheerdersgilde dat hiervoor in 1510 en 1512 twee aanpalende huizen verwierf in de Keizerstraat. Van 1578 tot 1585 werd de kapel door de Lutheranen gebruikt. Van 1625 tot 1648 was het een parochiekerk voor de Sint-Willibrordusparochie. Tussen 1670 en 1680 werd de kapel overwelfd met stergewelven in laatgotische stijl. Er kwam een marmeren vloer en een nieuw doksaal. In 1681 werd een portaal in barokstijl toegevoegd. Ook het barokke kerkmeubilair is van de tweede helft van de 17e eeuw. In 1794 werd de kapel gesloten en in 1797-1798 openbaar verkocht, maar vanaf 1800 werd hij weer voor de eredienst gebruikt. Uit het laatste kwart van de 19de eeuw dateren de glas-in-loodramen en de wandschilderingen in neogotische stijl door Leopold Pluys en Edward Steyaert. In 1899 werd de kapel eigendom van de Witte Paters. Zij bouwden achter de kapel in 1900-1901 een nieuw klooster. In 1989 werd de kapel aangekocht door de European University en gerestaureerd (onder leiding van de architect Rutger Steenmeijer) om in 1994 in gebruik te worden genomen. In 1998 - bij de stopzetting van de European University - ging de kapel over in privé-bezit. Gebouw Het betreft een kleine georiënteerde zaalkerk met de zijgevel naar de straatzijde gekeerd. Het kerkje is gebouwd in zandsteen met blauwe natuursteen voor het portaal. Als klokkentoren is een zeskante dakruiter aanwezig. Interieur De preekstoel van Pieter II Verbruggen, met een personificatie van de Kerk, medaillons van de Salvator Mundi, de heiligen Petrus en Paulus en putti, dateert van 1689-1691. Het hoofdaltaar van Hendrik Hynderick en Cornelis Van Nerven uit 1653, is een in marmer beschilderd houten portiekaltaar met Korinthische zuilen. In de nis boven het kroonstuk een Salvator Mundi toegeschreven aan Artus Quellinus de Jonge, geflankeerd door engelen. De communiebank is eind 17e eeuw; de biechtstoelen aan de noordzijde zijn van 1657-1658 en die aan de zuidzijde van het 2e kwart van de 18e eeuw. Henri Mondt-Groenewout (?-1868) vervaardigde in 1864 het orgel, ter vervanging van het orgel door Hans Goltfuss uit 1649. Het gestoelte is van 1790. Toegeschreven aan Jan Van den Cruys zijn diverse heiligenbeelden (1638-1649); een Johannes de Doper en een Petrus, in hout, zijn van omstreeks 1680. In de eerste helft van de 18e eeuw werd een reliekschrijn voor Sint-Liborius vervaardigd. Verdere kunstwerken zijn 19e-eeuws.
Onze-Lieve-Vrouw Geboortekapel (Antwerpen)

De Onze-Lieve-Vrouw Geboortekapel (ook: Onze-Lieve-Vrouw van Toevluchtkapel) is een kapel in de stad Antwerpen, gelegen aan Schoenmarkt 8. Geschiedenis Een godshuis werd gesticht in 1343 door de koopman Hendrik Suderman. Twaalf arme vrouwen werden hier gehuisvest. Het godshuis stond bekend als Onse Vrouwen Convent en de kapel daarvan als Schoenmakerskapel. De kapel, in gotische stijl, werd voor het eerst vermeld in 1477. Deze werd herhaaldelijk verbouwd. Het godshuis kwam vanaf de Franse tijd onder het Bestuur der Burgerlijke Godshuizen en werd bekend als Aelmoesenhuys. In 1887 werd het godshuis opgeheven en kwam de kapel aan de Onze-Lieve-Vrouweparochie. Het rijtje huizen werd toen met een verdieping verhoogd. Gebouw Het betreft een gotisch zaalkerkje met de zijgevel parallel aan de straatkant. Op het dak is een klein dakruitertje te vinden. Het interieur is hoofdzakelijk in de stijl van de late barok. Van belang is het portiekaltaar. Het doksaal en de orgelkast zijn van omstreeks 1800. Het orgel werd ca. 1810 gebouwd door Jean-Joseph Delhaye. Het godshuis is toegankelijk via Schrijnwerkersstraat 14 en een gang, en telt nog een achttal woningen.
De Verrezen Heer

De Verrezen Heer is een parochiekerk in de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Berchem, gelegen aan de Berchemstadionstraat 8. Deze kerk werd gebouwd in 1977-1978 naar ontwerp van Wald Van Raemdonck in de stijl van het naoorlogs modernisme. Het is een eenvoudig kerkgebouw in laagbouw, voorzien van een hoog piramidevormig dak. De uit staalprofiel opgebouwde klokkentoren staat los van het kerkgebouw.
Sint-Jozefskerk (Hoboken)

De Sint-Jozefskerk is een parochiekerk in de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Hoboken, gelegen aan de Baron Sadoinestraat 2. Deze bakstenen neogotische kerk werd gebouwd in 1911 voor de tuinwijk Moretusburg en is op het zuiden georiënteerd. Ten oosten van de kerk bevindt zich de naast gebouwde toren.
Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk (Hoboken)

De Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk is een parochiekerk in de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Hoboken, gelegen aan de Kioskplaats 88. Geschiedenis De parochie werd voor het eerste vermeld in 1135, en het patronaatsrecht behoorde toe aan het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Antwerpen. Een 15e- en 16e-eeuwse kerk werd verwoest tijdens het Beleg van Antwerpen (1584-1585). In 1609-1610 werden het koor en de middenbeuk herbouwd en in 1612 werd de kerk opnieuw ingewijd. In 1830 werden twee extra zijbeuken bijgebouwd naar ontwerp van J. Steerlinck. In 1867-1868 werd de kerk naar het westen toe verlengd en werd een toren gebouwd, naar ontwerp van Eugeen Gife. Gebouw Het betreft een georiënteerde vijfbeukige bakstenen kerkgebouw waarvan de oudste delen uit de 17e eeuw stammen, maar die grotendeels neogotisch is. Het koor en het noordelijk transept zijn de belangrijkste 17e-eeuwse delen en opgetrokken in zandsteen. Interieur De pilaren hebben koolbladkapitelen. 17e-eeuwse schilderijen zijn: Heilige Maria met Jezus en Heilige Maria met slapend Kind, beide door Erasmus Quellinus II. Ook is er een Laatste Avondmaal door Simon de Vos van 1679. De Voetwassing bij de monniken is van Capiteyn Van Beselaer en eveneens 17e-eeuws. Het kerkmeubilair is deels afkomstig van het klooster der birgittijnen dat zich in Hoboken bevond. Hiertoe behoort een 18e-eeuws koorgestoelte met beelden uit de geschiedenis van het Kruis van de Zwarte God, een miraculeus kruisbeeld. De preekstoel is van 1750. Ook het wonderdadig kruisbeeld is aanwezig. Dit is van oorsprong 14e-eeuws en in romaanse stijl, maar de armen zijn vernieuwd in 1618.
Heilige-Familiekerk (Hoboken)

De Heilige-Familiekerk is een parochiekerk in de tot de gemeente Antwerpen gelegen plaats Hoboken, gelegen aan de Sint-Bernardsesteenweg 721. Geschiedenis De parochie werd gesticht in 1944, en wel in het zuidoosten van het grondgebied. De parochie stond onder leidiung van de Salesianen van Don Bosco. Men kerkte tot 1948 in een noodkerk en daarna in de kapel van het Technisch Instituut. Vanaf 1958 werd nog gekerkt in een meisjesschool, en pas in 1968-1969 werd een definitieve kerk gebouwd, naar ontwerp van Adrien Bressers. Gebouw Het kerkgebouw wordt gerekend tot de stijl van het brutalisme. Het betreft een gebouw op trapeziumvormige plattegrond met plat dak. Het is een constructie van ruw beton, deels opgevuld met baksteen. Ook de losstaande open klokkentoren is in beton uitgevoerd. De kerk bezit grote en kleurige wanden van figuratieve glas-in-loodramen van de Aalsterse glazeniers Achiel en Theo Meersman, evenzo wanden van abstracte glas-in-betonramen van glazenier Lionel Holvoet uit Wevelgem. Dit maakt dat de kerk, die er aan de buitenkant nogal grauw uitziet, van binnen zeer kleurrijk is.
Wit Huis (Loppem)

Het Wit Huis is een landhuis in Loppem, een deelgemeente van Zedelgem in de provincie West-Vlaanderen. Het huis ligt in de dorpskern en valt, net als de rest van de dorpskern, onder het beschermd dorpsgezicht, met uitzondering van de bijbehorende hoeve. Geschiedenis Het Wit Huis werd in 1778 gebouwd op grond van het voormalige Hof van Steelant door Michiel Lauwers-Bouuaert, landmeter van het Brugse Vrije en baljuw van Den Houtschen. Zijn zoon Augustinus, de eerste burgemeester van Loppem na de Belgische onafhankelijkheid, verbouwde het pand grondig. In 1873 werd het huis aangekocht door burgemeester Charles van Caloen. Zijn zoon Albert en kleinzoon Karl, eveneens burgemeesters van Loppem, woonden er met hun gezin. De stenen ommuring met toegangspoort dateert van 1887. In 1890 en 1935 werd het landhuis aan de achterzijde vergroot. In 1989 werd het gebouw een afdeling van het Koninklijk Instituut Spermalie, een huis voor volwassen personen met een visuele en/of meervoudige beperking. Koninklijk verblijf Koning Leopold III verbleef van 18 tot 24 mei 1940 in het Wit Huis. Zich, zoals zijn leger, terugtrekkend voor de Duitse legers, had hij het Fort van Breendonk verlaten en gedurende een paar weken zijn operationeel hoofdkwartier als legerbevelhebber in Sint-Andries bij Brugge geïnstalleerd, in het Kasteel Koude Keuken. Als tijdelijk nachtverblijf koos hij Loppem, wellicht in herinnering aan het verblijf aldaar van zijn ouders op het einde van de Eerste Wereldoorlog. Ridder Pierre van Outryve d'Ydewalle herinnerde zich in zijn memoires hoe de regeringstop (waar hij als kabinetschef van de eerste minister toe behoorde), toen die de koning wilde opzoeken, zich spontaan naar het kasteel van Caloen in Loppem begaf, om ter plekke vast te stellen dat het in een kleiner pand was - de woning van de toenmalige burgemeester, Karl van Caloen (schoonbroer van d'Ydewalle) - dat de koning zijn intrek had genomen. Op 24 mei verliet de koning dit huis en bracht de laatste nachten van de Achttiendaagse Veldtocht door in het kasteel van Wijnendale bij Torhout, terwijl zijn hoofdkwartier ongewijzigd in Sint-Andries bleef. Huidige functie In 1999 werd het huis vergroot met nieuwbouw in opdracht van het instituut De Kade, dat er sindsdien gehuisvest is. Het is een instelling voor mensen met een auditieve of visuele beperking en mensen met autisme. Ze bestaat uit een school (peutertuin, lager en secundair onderwijs), een leefgroep voor minderjarigen en volwassenen en een revalidatiecentrum. De tuin werd aangelegd door de gemeente en is toegankelijk. Er zijn kunstwerken te zien van de bewoners. De bewoners werken in ateliers waar ze zaken produceren, onder meer door middel van houtbewerking en tuinieren. Daarnaast kent de instelling een muziekgroep genaamd De Witte Wolven, die eigen nummers schrijft. Afbeeldingen Externe link Website van De Kade