NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Église Saints-Pierre-et-Paul (Ploegsteert)

L'Église Saints-Pierre-et-Paul est l'église paroissiale de Ploegsteert section de Comines-Warneton dans la province belge du Hainaut. Histoire Dès le XVe siècle, une chapelle existait à proximité du cabaret de la Rabecque. Au 17e siècle, la mention se précise et la chapelle se dévoue à Saint-Pierre. La chapelle tomba en ruine et en 1697 une nouvelle chapelle fut fondée à l'emplacement de l'église actuelle. La chapelle dépendait de la paroisse de Warneton. A la Révolution française, la chapelle est expropriée et rachetée par des paysans. À la suite du Concordat de 1801, Ploegsteert devient une paroisse indépendante. Dans la seconde moitié du XIXe siècle, une nouvelle église paroissiale est construite et se dédie aux Saints Pierre et Paul. Pendant la Première Guerre mondiale, l'église est détruite. L'église a été reconstruite en 1923 et a été exécutée dans le style néo-gothique flamand. Jusqu'en 2019, on supposait que le plan de reconstruction avait placé la nouvelle église sur l'ancienne. Des fouilles archéologiques effectuées en 2019, durant les travaux de la Place de la Rabecque, dévoileront les vestiges de l'ancienne église ainsi que de l'ancien cimetière. Ceux-ci se trouvaient au centre de la place actuelle. Il s'agit d'une église-halle en brique à trois nefs avec pseudotransept et tour attenante de plan carré, surmontée d'une flèche octogonale en aiguille. Particularités Mobilier en bois : l'élément le plus remarquable est la chaire de vérité en bois de forme hexagonale et ornée des sculptures des quatre évangélistes L'orgue mécanique est l'oeuvre de Jules Anneessens et possède 6 jeux et deux pédales. Les anciennes pierres de fondation gravées de l'ancienne église sont exposées au sein de la nouvelle église. Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Hainaut
Sint-Petrus-en-Pauluskerk (Ploegsteert)

De Sint-Petrus-en-Pauluskerk (Église Saints-Pierre-et-Paul) is de parochiekerk van de tot de gemeente Komen-Waasten behorende plaats Ploegsteert in de Belgische provincie Henegouwen. Geschiedenis Er bestond aanvankelijk een kapel die behoorde tot de zetel van de heer van Rabecque. In de 17e eeuw was er voor het eerst sprake van een kapel die aan Sint-Petrus was gewijd. Het is niet bekend of het om dezelfde kapel ging. De kapel raakte in verval en in 1697 werd een nieuwe kapel gesticht op de plaats van de huidige kerk. De kapel was afhankelijk van de parochie van Waasten. Tijdens de Franse Revolutie werd de kapel onteigend en gekocht door boeren. Ten gevolge van het Concordaat van 1801 werd Ploegsteert in 1802 een zelfstandige parochie. In de 2e helft van de 19e eeuw werd een parochiekerk gebouwd die, evenals de moederparochie van Waasten, gewijd werd aan de heiligen Petrus en Paulus. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk verwoest. De kerk werd herbouwd in 1923, en werd uitgevoerd in Vlaamse neogotiek. Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk met pseudotransept en naastgebouwde toren op vierkante plattegrond, gedekt door een achtkante naaldspits.
Sint-Petrus-en-Pauluskerk (Waasten)

De Sint-Petrus-en-Pauluskerk is de parochiekerk van de tot de gemeente Komen-Waasten behorende stad Waasten in de Belgische provincie Henegouwen. Geschiedenis Het is niet bekend wanneer de eerste kerk in Waasten werd gebouwd. Alleen het feit dat de kerk aan Sint-Petrus werd gewijd wijst op een vroege oorsprong. Mogelijk werd al in de 7e eeuw een kerk gebouwd, die echter in de 9e eeuw door de Noormannen werd verwoest. In de 11e eeuw werd er gewag gemaakt van een kapittelkerk met 10 seculiere kanunniken. In 1138 werd door de reguliere kanunniken de augustijner Abdij van Waasten gesticht. De abdijkerk werd in de loop van de eeuwen herhaaldelijk verwoest en heropgebouwd. Tijdens de Franse Revolutie werd de abdij verwoest. Krachtens het Concordaat van 1802 werd de abdijkerk verder als parochiekerk gebruikt. Dit bouwwerk had een Romaanse toren. Tijdens de Eerste Wereldoorlog, in 1915, werd de kerk verwoest. Tussen 1925 en 1927 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Theo Raison. Deze grote kerk staat wel bekend als de Kathedraal van de Leie. Gebouw Het bouwwerk kenmerkt zich door neoromaanse en neobyzantijnse bouwstijlen, in toenmalig eigentijdse, art-deco-achtige vormen gegoten. Het is een driebeukige kruiskerk waarvan het schip heel breed is. Het koor wordt omgeven door zijkapellen. Meubilair Bij het kerkmeubilair, in art-nouveaustijl, werd geëmailleerd gres toegepast. In de crypte vindt men de gepolychromeerde graftombe van Robert van Kassel, die heer van Waasten was van 1320 tot 1331. Het koorgestoelte is in barokstijl van 1714, en werd vervaardigd door L. Gombette. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het in veiligheid gebracht in het Begijnhof van Kortrijk. Het 18e-eeuwse doopvont is vervaardigd uit rood marmer en werd gered uit de verwoeste kerk. De kerk bevat een aantal glas-in-loodramen. Die in het zuidelijke transept hebben betrekking op het leven van Jan I van Waasten, die bisschop was van het bisdom Terwaan (1099-1130).
Ixelles Cemetery

Ixelles Cemetery (French: Cimetière d'Ixelles, pronounced [simtjɛʁ diksɛl]; Dutch: Begraafplaats van Elsene), located in Ixelles in the southern part of Brussels, is one of the major cemeteries in Belgium. Ixelles Cemetery also refers to a neighbourhood with a lot of bars and restaurants for students, north of the actual cemetery. It is in fact located between the two main campuses (Solbosch/Solbos and La Plaine/Het Plein) of the Université libre de Bruxelles (ULB) and the Vrije Universiteit Brussel (VUB). Notable interments Personalities buried there include: Luigi Bigiarelli (1876–1908), athlete, founder of the S.S. Lazio Anna Boch (1848–1936), painter Jules Bordet (1870–1961), Nobel Prize in medicine Georges Boulanger (1837–1891), French Minister of War and exile in Belgium, who committed suicide there Victor Bourgeois (1897–1962), architect and urban planner Marcel Broodthaers (1924–1976), artist Fernand Brouez (1861–1900), editor of La Société Nouvelle Charles De Coster (1827–1879), novelist Neel Doff (1858–1942), artists' model and writer Jean Isaac Effront (1856–1931), inventor Antonio Oladeinde Fernandez (1936–2015), Nigerian diplomat and business tycoon Édouard Louis Geerts (1846–1889), sculptor, whose tomb was designed by the architect Victor Horta and the sculptor Charles van der Stappen Lucette Heuseux (1913–2010), painter Victor Horta (1861–1947), architect Louis Hymans (1829–1884), journalist and politician Paul Hymans (1865–1941), statesman Joseph Jacquet (1857–1917), army general during World War I Sylvain de Jong (1868–1928), maker of the luxury Minerva automobile Frédéric de La Hault (1860–1903), developed an 1885 motorised tricycle Camille Lemonnier (1844–1913), writer Constantin Meunier (1831–1905), painter and sculptor Jean-Baptiste Moëns (1833–1908), philatelist Frederic Neuhaus (1846–1912), pharmacist, inventor of chocolate pralines Paul Saintenoy (1862–1952), architect Jacques Saintenoy (1845–1947), architect Ernest Solvay (1838–1922), chemist and industrialist, tomb designed by Victor Horta Carl Sternheim (1878–1942), German writer Marc Van Bever (1974–2010), film producer Joseph Wieniawski (1837–1912), composer Antoine Wiertz (1806–1865), painter Eugène Ysaÿe (1858–1931), violinist War graves In the Field of Honour in Block A are buried First World War soldiers from Belgium, France, Italy, Russia and Great Britain (twelve identified soldiers), who died mainly as prisoners of war. See also List of cemeteries in Belgium Anderlecht Cemetery Brussels Cemetery Laeken Cemetery Molenbeek-Saint-Jean Cemetery Saint-Josse-ten-Noode Cemetery Schaerbeek Cemetery References Citations Bibliography Celis, Marcel (2004). Cimetières et nécropoles. Bruxelles, ville d'Art et d'Histoire (in French). Vol. 38. Brussels: Éditions de la Région de Bruxelles-Capitale. Dernie, David; Carew-Cox, Alastair (1995). Victor Horta. Chichester: John Wiley & Sons. ISBN 1-85490-418-3. External links Media related to Ixelles Cemetery at Wikimedia Commons
Cimitero di Ixelles

Il cimitero di Ixelles (in francese: cimetière d'Ixelles; in nederlandese: De Elsense begraafplaats) è uno dei maggiori cimiteri del Belgio. È situato a Ixelles (Elsene), nella zona sud di Bruxelles. Storia Il cimitero d'Ixelles non fu sempre dove si trova ora. I documenti attestano di un primo cimitero nel XV secolo, vicino alla piccola chiesa Sainte-Croix, all'epoca situata vicino agli Stagni di Ixelles. Tra il 1832 e il 1834, causa una forte epidemia di colera che fu all'origine di numerosi decessi, il comune traslò il cimitero a Elsenblock, situato all'incrocio fra l'attuale chaussée de Boondael e la rue du Bourgmestre. Il nuovo cimitero, che aveva una superficie di 1 ettaro, si rivelò presto insufficiente e fu necessario trovare un terreno molto più grande. Si optò per il luogo attuale, un vasto terreno di 5 ettari che si trova fra la chaussée de Boondael e l'avenue de la Couronne. Il nuovo cimitero fu inaugurato nel 1877. Descrizione Gli architetti Louis Coenraets e Edmond Le Graive lo progettarono come una città in miniatura con viali alberati e rotonde. Su un terreno iniziale di 5 ettari, progettarono un'entrata principale neoclassica con due pavillon laterali. Il viale d'ingresso porta a una rotonda principale da cui partono i viali che dividono le differenti zone del cimitero. Dopo la Prima guerra mondiale il cimitero fu ampliato creando una zona riservata ai caduti della grande guerra. Anche questa zona si organizza intorno a una rotonda chiamata la "Rotonde militaire" precedute da un campo d'onore militare. Questa parcella, inaugurata nel 1923, è limitata da quattro statue in bronzo chiamate "le sentinelle", che furono realizzate da Charles Samuel, Marcel Rau, Isidore De Rudder e Jules Herbays. Il cimitero è conosciuto per i numerosi personaggi illustri che vi sono tumulati e che vantano tombe realizzate da artisti molto noti in Belgio come: Eugène Simonis, Constantin Meunier, Jules Lagae, Josué Dupon, Arthur Pierre, Ernest Salu, Léandre Grandmoulin, Georges Vandevoorde, Eugène De Bremaecker, Géo Verbanck, Joseph Witterwugle, Armand Bonnetain, Marnix d'Haveloose, Jean Canneel e John Cluysenaar. Sepolture illustri I personaggi sepolti sono: Anna Rosalie Boch (1848-1936), pittrice Jules Bordet (1870-1961), premio Nobel per la medicina Georges Boulanger (1837-1891), rivoluzionario francese Victor Bourgeois (1897-1962), architetto Marcel Broodthaers (1924-1976), artista Charles De Coster (1827-1879), scrittore Louis Dollo (1857-1931), paleontologo Jean Isaac Effront (1856-1931), inventore Lucette Heuseux (1913-2010), pittrice Victor Horta (1861-1947), architetto Louis Hymans (1829-1884), giornalista e politico Paul Hymans (1865-1941), uomo politico Constantin Meunier (1831-1905), pittore, scultore Jean-Baptiste Moens (1833-1908), filatelista Frederic Neuhaus (1846-1912), farmacista, inventò le praline di cioccolata Paul Saintenoy (1862-1952), architetto Ernest Solvay (1838-1922), scienziato Luigi Bigiarelli (1875-1908), atleta, fondatore della S.S. Polisportiva Lazio Eugène Ysaÿe (1858-1931), violinista Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cimitero di Ixelles
Begraafplaats van Elsene

De begraafplaats van Elsene is een gemeentelijke begraafplaats in de Belgische gemeente Elsene in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, bekend voor haar waardevol funerair erfgoed. Geschiedenis Een eerste middeleeuwse begraafplaats van het gehucht Elsene bevond zich rond de Heilige Kruiskapel aan de vijvers van Elsene. Bij een cholera-epidemie in 1832 werd een nieuwe begraafplaats ingericht langs de weg naar Watermaal. Ondanks verschillende uitbreidingen werd ook deze begraafplaats te klein door de groei en verstedelijking van Elsene. De huidige begraafplaats werd in 1877 aangelegd aan de Boondaalse Steenweg. Bekende personen Op de begraafplaats liggen een aantal beroemde personen: Luigi Bigiarelli (1875-1908), atleet en stichter van SS Lazio Adrien Blomme (1878-1940), architect Anna Boch (1848-1936), schilder Jules Bordet (1870-1961), Nobelprijswinnaar Georges Boulanger (1837-1891), Frans revolutionair die er zelfmoord pleegde. Victor Bourgeois (1897-1962), architect Marcel Broodthaers (1924-1976), artiest Charles De Coster (1827-1879), schrijver Neel Doff (1858-1942), Nederland schrijfster Jean Isaac Effront (1856-1931), uitvinder Marcel Hastir (1906-2011), kunstschilder, theosoof en verzetsstrijder Victor Horta (1861-1947), architect. Hij ontwierp hier ook het grafmonument voor de familie Solvay. Louis Hymans (1829-1884), journalist en politicus Paul Hymans (1865-1941), politicus Joseph Jacquet (1857-1917), generaal. Het graf is te zien rechts op de foto getiteld 'Grafmonumenten'. Gérard Leman (1851-1920), generaal Camille Lemonier (1844-1913), schrijver Constantin Meunier (1831-1905), schilder, beeldhouwer Jean-Baptiste Moens (1833-1908), filatelist Frederic Neuhaus (1846-1912), uitvinder pralines Paul Saintenoy (1862-1952), architect Ernest Solvay (1838-1922), wetenschapper Carl Sternheim (1878-1942), auteur en toneelschrijver Antoine Wiertz (1806-1865), schilder Eugène Ysaÿe (1858-1931), violist Funerair erfgoed De begraafplaats staat bekend om de vele graven gemaakt door bekende kunstenaars zoals: Eugène Simonis, Constantin Meunier, Jules Lagae, Josué Dupon, Arthur Pierre, Ernest Salu, Léandre Grandmoulin, Georges Vandevoorde, Eugène De Bremaecker, Geo Verbanck, Joseph Witterwugle, Armand Bonnetain, Marnix D'Haveloose, Jean Canneel en John Cluysenaar. Militaire graven Op de begraafplaats bevindt zich een militair ereperk met Britse, Franse, Belgische, Russische en Italiaanse militairen uit de Eerste Wereldoorlog die in krijgsgevangenschap stierven.
Cmentarz Ixelles

Cmentarz Ixelles, [wym. Iksel], fr. Cimetière d'Ixelles, niderl. Begraafplaats van Elsene - jedna z ważniejszych nekropoli Belgii z prochami postaci ze świata polityki, nauki i sztuki. Pochowani są tu m.in. polski pianista i kompozytor Józef Wieniawski, znany francuski generał Georges Boulanger (który zastrzelił się na grobie swej kochanki) i słynny architekt belgijski Victor Horta. Założony w 1877 niewielki cmentarz z alejami cyprysowymi ma w sobie mało z powagi cmentarno-żałobnej. Już choćby dlatego, że leży w środku tętniącej życiem brukselskiej dzielnicy uniwersyteckiej Ixelles z wieloma barami i kafejkami studenckimi. W 1891 był scenerią niecodziennego zdarzenia. Oto generał i były minister obrony narodowej Francji, Georges Boulanger pojawia się na grobie zmarłej kilka tygodni wcześniej kochanki, Marguerity de Bonnemains, każe na nim wyryć napis: "Marguerite. 19 grudnia 1855 - 16 lipca 1891. Do zobaczenia wkrótce", po czy strzela sobie w głowę i na miejscu umiera. Tragiczny ten gest trafia na czołówki gazet w Belgii i Francji (zob. poniżej pierwsza strona francuskiego dziennika "Le Petit Journal"), a ciało wojskowego zostaje złożone obok prochów kochanki, w tym samym grobowcu, na którym zostaje dopisana fraza: "Georges. 29 kwietnia 1837 - 30 września 1891. Czyż mogłem żyć dwa i pół miesiąca bez Ciebie?".
Иксельское кладбище

Кладбище Икселя (фр. Cimetière d'Ixelles, нид. Begraafplaats van Elsene) — кладбище, расположенное на территории коммуны Иксель в южном пригороде Брюсселя, один из самых старейших и крупнейших бельгийских некрополей. Первые захоронения проводились здесь с XV века. Сильная эпидемия холеры 1832 года заставила власти создать новое кладбище близ аббатства Камбр. В связи с ростом населения города в 1877 году было расширено. Поначалу небольшое кладбище с кипарисовыми аллеями ныне превратилось в одно из крупнейших в бельгийской столице. Здесь похоронены видные деятели культуры, науки, политики и военные, в том числе многие русские эмигранты первой волны. Площадь кладбища около 12 гектаров окружена каменной стеной. Район вокруг кладбища в Икселе является одним из самых оживлённых и модных в городе, излюбленным среди студентов местных университетов. Примечательные могилы См. Категория:Похороненные на Иксельском кладбище Примечания Ссылки Cimetière d’Ixelles (фр.) Cimetière communal d’Ixelles (фр.)
Beginenhof Antwerpen

Der Beginenhof (Begijnhof) in der belgischen Stadt Antwerpen ist einer der weniger bekannten Beginenhöfe der Provinz Antwerpen. Er zählt anders als andere flämische Beginenhöfe nicht zum UNESCO-Welterbe, ist jedoch gut erhalten und eine Oase der Ruhe an der Rodestraat. Der Beginenhof bestand als Curtis Syon bereits im 13. Jahrhundert. Ob die möglicherweise aus Antwerpen stammende Mystikerin Hadewijch dort wirkte, ist unsicher. 1986 starb die letzte Begine. Die heutige bauliche Substanz geht auf das 16. Jahrhundert zurück. Die Kirche St. Catharina ist ein neugotischer Bau aus dem 19. Jahrhundert. Im Garten wurden Obstbäume gepflanzt und ein Teich angelegt. Weblinks Begijnhof Antwerpen Vlaams Instituut voor het Onroerend Erfgoed (VIOE) (niederländisch) Begijnhof Antwerpen van der Valk, Kurze Darstellung der Geschichte (niederländisch) Der Beginenhof Visit Antwerpen, Darstellung als Oase der Ruhe
Béguinage d'Anvers

Le béguinage d'Anvers était un béguinage situé à Anvers, en Belgique. Il fut fondé au XIIIe siècle, comptant jusqu'à 150 béguines à la fin du XVIIIe siècle, mais fut désacralisé à la suite de la Révolution française, puis démoli en partie, en 1819, par la municipalité anversoise. Ce qui restait du béguinage a ensuite été transformé en logements. Historique Le premier béguinage anversois est fondé en 1240, sur un emplacement situé alors extra-muros. Il connait une longue période de prospérité, jusqu’au moment où, en 1540, la municipalité anversoise décide de l’incendier pour empêcher qu’il ne serve de point d’appui à des troupes ennemies. Le béguinage est alors reconstruit, en dedans des murs, sur le site actuel. Sous le régime calviniste, institué en 1576, les béguines sont sommées de quitter les lieux, les nouvelles autorités projetant de faire du béguinage un cimetière. Après la prise d’Anvers par les troupes (catholiques) de Farnèse, les béguines peuvent réintégrer leurs bâtiments. Le béguinage est rénové et agrandi dans les deux siècles qui suivent, et compte jusqu’à 150 béguines à la fin du XVIIIe siècle. Les troupes républicaines françaises s’étant emparés des Pays-Bas autrichiens, en 1794, y tiennent garnison. Les nouvelles autorités confisquent l’église, datée du XVIe siècle, puis la vendent comme bien public. Après avoir servi de source de matériaux, elle est démolie par la municipalité anversoise en 1819, en même temps que plusieurs dizaines de maisonnettes. Le reste, mis à l’encan, ne peut être recouvré qu’en partie par les béguines. Le béguinage est ainsi amputé de son tiers nord. Le béguinage périclite lentement et la dernière béguine s’éteint en 1986. De nos jours Les maisonnettes subsistantes ont aujourd'hui été réaménagées en logements. Le site actuel appartient au type mixte, c'est-à-dire combinant un plan centré autour d’une cour et un petit réseau de rues (consécutif à une expansion vers 1650), et comprend : un portail d’entrée baroque de 1711 ; un presbytère, avec porte baroque, des environs de 1700 ; des maisonnettes de brique et grès, de style traditionnel, généralement du XVIIe siècle ; certaines reconstitutions dix-neuviémistes comme l'infimerie et le noviciat ; l’église, construction néo-classique et néo-gothique de 1830 de l'architecte Pierre Bourla, mais intégrant le chœur préservé du XVIe siècle et un portail du XVIIe siècle ; le dries, aménagé en jardin privé, réservé aux habitants, hébergeant des statues, notamment deux statues du XVIe siècle ayant appartenu au mobilier de l’ancienne église et une fontaine du XVIIe. Notes et références Cet article est partiellement ou en totalité issu de l'article intitulé « Béguinages flamands » (voir la liste des auteurs). Bibliographie (nl) W.A. Olyslager, 750 jaar Antwerpse begijnen, Kapellen, Pelckmans, 1990, 284 p. (ISBN 90-289-1483-8) Articles connexes Béguinage Béguinages flamands Béguine Portail du monachisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail d'Anvers et de sa province
Begijnhof Antwerpen

Het Begijnhof van Antwerpen is een van de begijnhoven in Vlaanderen en een begijnhof in de Belgische stad Antwerpen. Het ligt in de Rodestraat in de Universiteitsbuurt en werd gesticht in 1544 toen het oude begijnhof uit 1245, dat buiten de stadswallen lag, om veiligheidsredenen werd verlaten. Het begijnhof was oorspronkelijk van het pleintype, maar later werd er een steegje aangebouwd. De oorspronkelijke kerk werd verwoest in 1799, de huidige Sint-Catharinakerk werd gebouwd in 1827, waarschijnlijk onder leiding van Pierre Bruno Bourla. Galerij Literatuur Olyslager, Willy Anna (1990). 750 jaar Antwerpse begijnen. Kapellen: Uitgeverij Pelckmans. ISBN 978-90-289-1483-4. Externe links Begijnhof van Antwerpen op de website van de stad Antwerpen Inventaris bouwkundig erfgoed
Королевский музей Центральной Африки

Королевский музей Центральной Африки (нид. Koninklijk Museum voor Midden-Afrika (KMMA)) — музей этнографии и естествознания в городе Тервюрен (Бельгия). Музей построен к Всемирной выставке 1897 года в Бельгии. Его главные экспозиции представляли экспонаты из Конго, которое в то время было колонией Бельгии. Однако сфера исследования музея гораздо больше бельгийской колонии: это Восточная, Центральная и Западная части Африки, а также попытки исследования Африканского континента в целом. Как в большинстве музеев, есть отдел исследования и выставочный отдел. У музея есть сильные связи с Королевским бельгийским институтом естественных наук. История После того, как Свободное государство Конго было признано Берлинской конференцией 1884—1885 годов., король Леопольд II решил, что он должен показать потенциал страны на международной выставке. Экономические инвесторы должны были быть привлечены, и общественность должна была знать эту далекую страну лучше. Было решено сделать колониальную выставку в Тервюрене (тогда как остальная часть выставки проходила в Брюсселе). Был построен Дворец колоний (хотя была только одна колония). Здесь показывалась местная флора и фауна, в «Зале великих культур» были представлены самые важные экспортные продукты Конго: кофе, какао и табак. В парке была построена копия африканской деревни, в которой жили 60 африканцев. Выставка пользовалась огромным успехом. В 1898 году Дворец колоний стал Музеем Конго, и теперь выставки стали постоянными. Именно тогда начали увеличивать темп научные исследования. Но из-за энергичной работы ученых, коллекция скоро становилась слишком большой для музея, и необходимо было расширение. Строительство нового музея началось в 1904 году французским архитектором Шарлем Жиро. Он был официально открыт Королём Альбертом I в 1910 году и названо Музеем бельгийского Конго. В 1952 году к названию музея было добавлено прилагательное «Королевский». В 1957 года, для Всемирной выставки 1958 года, было построено большое здание, чтобы принять персонал из Африки. Новый отдел стал называться «Centre d’Accueil du Personnel Africain» (CAPA) («Иммиграционный центр африканского Персонала»). В 1960 году музей вновь изменил своё название на «Королевский музей Центральной Африки». Коллекции 10 000 000 животных 250 000 горных образцов 180 000 этнографических объектов 20 000 карт 56 000 деревянных образцов 8 000 музыкальных инструментов 350 архивов, включая некоторые из журналов Генри Мортона Стэнли Гербарий Музея Конго был передан из Национального ботанического сада Бельгии в 1934 году. Исследования Музей имеет 4 отдела: Отдел культурной антропологии (включает в себя этнографию, археологию) Отдел геологии и минералогии (включает общую геологию, минералогию, картографию) Отдел зоологии (изучает позвоночных и беспозвоночных животных, насекомых и проч.) Отдел истории и общих научных служб (включает историю колониального периода, новейшую историю, сельскохозяйственную и лесную экономику) Примечания Ссылки Официальный сайт музей