NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Seneffe

Seneffe [sə.nɛf] ist eine belgische Gemeinde in der Provinz Hennegau. Die Gemeinde besteht neben dem Hauptort Seneffe, aus Arquennes, Familleureux, Feluy und Petit-Roeulx-lez-Nivelles. Geschichte Während des Holländischen Krieges, am 11. August 1674, fand im Raum um Seneffe die Schlacht von Seneffe statt. Eine französische Armee unter dem Prinzen von Condé und eine alliierte Armee aus Spaniern, Niederländern und Truppen des Kaisers Leopold I. unter dem Oberkommando von Wilhelm von Oranien kämpften gegeneinander. Die verlustreiche Schlacht endete unentschieden, beide Seiten reklamierten den Sieg für sich. Das Schloss Seneffe war während der deutschen Besatzung Belgiens im Zweiten Weltkrieg der Wochenendsitz des deutschen Militärbefehlshabers in Belgien und Nordfrankreich Alexander von Falkenhausen. Kultur und Sehenswürdigkeiten In der Stadt und den Stadtteilen befinden sich viele Burgen, Schlösser und befestigte Bauernhöfe. Le Château de Seneffe, erbaut zwischen 1763 und 1768 in Seneffe – Museum Le Château Scrawelle etwas nördlich von Seneffe, wurde erbaut im Maurischen Stil und befindet sich in einem Park mit exotischen Bäumen und Pflanzen – Museum Le Château de Miremont erbaut im 19. Jahrhundert im Stil der Renaissance steht es etwas außerhalb von Feluy – privat Le Château de Feluy erbaut im 14. Jahrhundert als Wasserburg, im 17. Jahrhundert zu einem prächtigen Wasserschloss umgebaut. Es steht im Ortskern von Feluy – privat und für Veranstaltungen genutzt. Le Château Trichon steht in Feluy – privat Le Château Searon ist ein ehemaliges Kloster der Trappisten und befindet sich in Feluy – privat Château de la Rocq entstand 1390 aus einer Wasserburg und wurde im 17. Jahrhundert zu einem Wasserschloss umgebaut. Es steht im Ortsteil Arquennes. – privat, kann aber für Veranstaltungen angemietet werden. Le château de Familleureux schon im 15. Jahrhundert stand hier eine Burg, das Schloss der Familie Familleureux steht im Ortsteil mit dem gleichen Namen. Persönlichkeiten Jean-François Tiby, Geiger, geboren am 25. April 1772 Philippe Busquin, Politiker, geboren am 6. Januar 1941 Weblinks Videoclip Château de Feluy Videoclip Château de la Rocq Website der wallonischen regionalen Innenansicht des Wasserzentrums von Seneffe. Fotos von 1995.
Seneffe

Seneffe (French pronunciation: [sənɛf] ; Walloon: Sinefe) is a municipality of Wallonia located in the province of Hainaut, Belgium. On 1 January 2006 Seneffe had a total population of 10,743. The total area is 62.77 km2 which gives a population density of 171 inhabitants per km2. The municipality consists of the following districts: Arquennes, Familleureux, Feluy, Petit-Rœulx-lez-Nivelles, and Seneffe. The Château de Seneffe, now a museum belonging to the French Community of Belgium, is located in the municipality. Seneffe was the site of a battle in 1674 between French and Dutch armies during the Franco-Dutch War. British Leyland Between 1965 and 1982 Seneffe was the location of a car plant belonging to British Leyland, which in its later years assembled models including the Mini and the Austin Allegro from crated kits shipped from the company's Cowley facility. A significant milestone was reached in June 1977 when the plant produced its 500,000th vehicle, an Austin Allegro 1300 Special. The Seneffe plant was closed in 1982 as the company's aging model range lost market share across Europe, with further loss of demand resulting from the depressed state of the UK economy at the time. With alternative employment opportunities limited, the plant closure triggered considerable bitterness locally. Monuments Seneffe Castle Feluy Castle: Residence of Philippe François de Berghes, 1st Prince of Grimberghen. References External links Site of the Walloon regional archives. Inside the Water Centre of Seneffe. Photographs from 1995 Media related to Seneffe at Wikimedia Commons
Seneffe

Seneffe es una comuna de la región de Valonia, en la provincia de Henao, Bélgica. Al 1 de enero de 2019 tenía una población estimada de 11 433 habitantes.​ Geografía Se encuentra ubicada al centro del país, y esta bañada por el río Samme. Secciones del municipio El municipio comprende los antiguos municipios, que se fusionaron en 1977: Demografía Evolución Todos los datos históricos relativos al actual municipio, el siguiente gráfico refleja su evolución demográfica, incluyendo municipios después de efectuada la fusión el 1 de enero de 1977. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Seneffe.
Seneffe

Seneffe (in vallone Sinefe) è un comune belga francofono di 11 415 abitanti, situato nella provincia vallona dell'Hainaut. Storia Seneffe è stata teatro della Battaglia di Seneffe, combattuta l'11 agosto 1674 tra l'esercito francese comandato da Luigi II di Borbone-Condé e l'esercito tedesco-spagnolo-olandese comandato da Guglielmo III d'Orange. Monumenti e luoghi d'interesse Il castello di Seneffe, costruito dal 1763 al 1768 in stile neoclassico, che ospita il Museo dell'Oreficeria della Comunità francofona del Belgio. L'Èglise des Saints Cyr et Julitte, del 1877 (Chiesa dei Santi Quirico e Giulitta di Tarso). Il castello di Feluy, risalente al XIV secolo. Economia A Seneffe ha sede uno stabilimento della Novasep che produce il vaccino AstraZeneca anti COVID-19. Amministrazione Gemellaggi Penne-d'Agenais, dal 1975 Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Seneffe Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su seneffe.be. Administration Communale de Seneffe (canale), su YouTube.
Seneffe

Seneffe (waloński Sinefe) – miejscowość i gmina (commune) w Belgii, w Regionie Walońskim, w prowincji Hainaut, w okręgu Soignies. 1 stycznia 2024 r. liczyła 11 624 mieszkańców na powierzchni 63,77 km². 11 sierpnia 1674 roku rozegrała się tu bitwa podczas wojny Francji z koalicją. W latach 1965–1981 w Seneffe działała fabryka samochodów należąca do British Motor Corporation, następnie British Motor Holdings i ostatecznie British Leyland. Podział administracyjny W skład gminy wchodzą cztery dzielnice (section): Arquennes Familleureux Feluy Petit-Rœulx-lez-Nivelles Współpraca Miejscowość partnerska: Penne-d’Agenais, Francja Przypisy
Seneffe

Seneffe é um município da Bélgica localizado no distrito de Charleroi, província de Hainaut, região da Valônia. Em 1 de janeiro de 2006, Seneffe tinha uma população total de 10.743 habitantes. A área total é de 62,77 km², o que resulta em uma densidade populacional de 171 habitantes por km². A província conta com os seguintes distritos: Arquennes, Familleureux, Feluy, Petit-Rœulx-lez-Nivelles, and Seneffe. Referências
Seneffe

Seneffe (valonă Sinefe) este o comună francofonă din regiunea Valonia din Belgia. Comuna Seneffe este formată din localitățile Seneffe, Arquennes, Familleureux, Feluy și Petit-Rœulx-lez-Nivelles. Suprafața sa totală este de 62,77 km². La 1 ianuarie 2008 avea o populație totală de 10.729 locuitori. Comuna Seneffe se învecinează cu comunele Braine-le-Comte, Chapelle-lez-Herlaimont, Courcelles, Ecaussinnes, La Louvière, Le Roeulx, Manage, Pont-à-Celles și Nivelles. Închiderea fabricii Seneffe a avut loc în 1982, în urma scăderii cotei de piață europene pentru gama de vehicule învechite a companiei, agravată de cererea redusă pe fondul recesiunii economice din Marea Britanie. Închiderea a provocat un resentiment local substanțial, având în vedere perspectivele limitate de angajare alternativă. Localități înfrățite Franța: Penne-d'Agenais.
Сенеф

Сенеф (фр. Seneffe) — город и коммуна в Бельгии. Общие сведения Город Сенеф расположен в центральной части Бельгии, в округе Шарлеруа провинции Эно франкоязычного региона Валлония. Кроме собственно города Сенеф, в коммуне находятся поселения Аркенн, Фамийёрё, Фелюи и Пети-Рёль-ле-Нивель. Из достопримечательностей следует назвать построенный в классическим стиле Сенефский дворец и расположенный в нём музей ювелирного искусства Валлонии. У Сенёфа начинается Центральный канал, связывающий водным путём бассейны рек Маас и Шельда. Города-партнёры Пенн-д'Ажено См. также Сражение при Сенефе Примечания
Château des Quatre Tourettes

Le château des Quatre Tourettes appelé aussi manoir des Quatre Tourettes est une maison forte érigée en 1512 et située en Belgique à Liège dans le quartier Saint-Léonard. Localisation Cette maison forte est sise au no 535 de la très ancienne rue Saint-Léonard. Elle se situe à environ 25 mètres en retrait de la voirie actuelle. Longeant la rue, une grille ancrée à deux piliers de pierre calcaire entoure un mur de brique. Un chemin herbeux mène au château. Historique Érigée en 1512, cette bâtisse est l'une des constructions particulières les plus anciennes de la ville de Liège dont les habitations non religieuses furent pratiquement toutes détruites en 1468 quand les troupes de Charles le Téméraire mirent à sac la ville. Le millésime 1512 est lisible par une inscription figurant sur le portail d'entrée : "Damoisel Alid Piete de Malle l'an mil CCCCC et XII a faiect faire cte maison". La première propriétaire serait donc cette demoiselle Alid Piete de Malle. Ce petit château était à l'origine entouré de douves et possédait un pont-levis. Placée à environ 1,5 km au nord-est et à l'extérieur des remparts de la cité et du fossé Saint-Léonard, cette maison forte faisait certainement fonction de poste défensif avancé situé le long de la rue Saint-Léonard qui conduisait à Herstal sans doute depuis le VIIIe siècle. Description Cette construction de taille assez modeste pour un château (base rectangulaire d'environ 15 m en façade et d'une largeur de 12 m) tire son nom des quatre tourelles rondes placées à chaque angle du bâtiment et possédant des meurtrières. La tour sud-ouest (partie gauche de la façade principale) est plus haute et d'un diamètre plus grand que les trois autres tourelles et est ornée de lésènes (demi-cercles de briques) en partie supérieure. La construction réalisée principalement en brique ne compte qu'un étage. Le portail d'entrée en pierre calcaire situé à droite de la tourelle sud-ouest forme un arc en plein cintre. À l'étage de la façade avant, les deux fenêtres à croisée possède des meneaux droits et des linteaux bombés en pierre de taille. Un bandeau mouluré en pierre calcaire sépare les deux niveaux en faisant le tour du bâtiment. Classement Le château (ou manoir) est repris sur la liste du patrimoine immobilier classé de Liège depuis 1965. Références Voir aussi Articles connexes Patrimoine privé de Liège Liens externes Inventaire régional du patrimoine Portail de Liège Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la protection du patrimoine
Maison Au Moriane

La maison Au Moriane est une maison de commerce érigée en 1693 et située dans le centre historique de la ville de Liège en Belgique. Localisation Cette maison est située au no 55 en Neuvice, une voie du piétonnier de Liège au riche patrimoine architectural, située entre la place du Marché et la rue de la Cité. Conception Cette maison de commerce bâtie en 1693 est composée de quatre niveaux (trois étages) et de cinq travées. La façade est entièrement érigée en pierre calcaire et percée de baies jointives. Cette pierre calcaire sculptée entre chaque niveaux laisse apparaître les motifs suivants : entre le rez-de-chaussée et le premier étage : au centre, une tête de profil d'un Maure avec moustaches, turban et boucle d'oreille surmontant un cartouche avec l'inscription nommant la maison AV MORIANE ; de part et d'autre, des arabesques de feuillages, de fleurs et de fruits, entre le premier et le deuxième étage : des guirlandes et des gerbes de blé ainsi qu'au centre, une grande sculpture métallique représentant le soleil et ses rayons, entre le deuxième et le troisième étage : des branchages entrecroisés. Activités Cet immeuble était l'habitation de l'imprimeur Bassompierre fils à la fin du XVIIIe siècle. Le rez-de-chaussée est actuellement occupé par un restaurant. Classement La maison Au Moriane (façade et versant de toiture), est reprise sur la liste du patrimoine immobilier classé de Liège depuis 1959. Elle possède l'une des enseignes en pierre sculptée les plus représentatives de la ville de Liège qui en compte plus d'une centaine. Notes et références Voir aussi Articles connexes Patrimoine privé de Liège Enseignes en pierre sculptée à Liège Portail de Liège Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la protection du patrimoine
Sint-Rictrudiskerk

De Sint-Rictrudiskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Lo-Reninge behorende plaats Reninge, gelegen aan Dorpplaats 1a. Geschiedenis De parochie van Reninge is al oud, en stamt wellicht van de 10e eeuw. De aan Sint-Rictrudis gewijde parochie was afhankelijk van de Abdij van Marchiennes. In 1140 werden de relieken van Rictrudis naar Reninge overgebracht. De toenmalige kerk werd in 1597 nog door de - uit Oostende afkomstige - Geuzen geplunderd. Van 1598-1621 werd de kerk hersteld. Er resulteerde een driebeukige laatgotische hallenkerk. Deze werd op 9 maart 1915 door de Duitsers beschoten en daarbij vrijwel geheel verwoest. Van 1921-1923 werd de kerk herbouwd onder architectuur van Charles Pil en Henri Carbon. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk met zware voorgebouwde toren en een pseudotransept. Als materiaal werd gele baksteen gebruikt en de plint is van ijzerzandsteen. De vierkante toren wordt geflankeerd door een vierkant traptorentje. Op de borstwering bevinden zich vier hoektorentjes met bakstenen spits. Interieur De kerk bezit een schilderij door Matthijs De Visch (eerste helft 18e eeuw), voorstellende Onze-Lieve-Vrouw schenkt de rozenkrans aan de Heilige Dominicus. Een ander 18e-eeuws schilderij is een: Laatste Avondmaal. Een 18e-eeuws beeld in verguld hout is van Sint-Eligius. Van omstreeks 1800 is een Heilige Rictrudis, eveneens van verguld hout. Er zijn enkele gedenkplaten voor de slachtoffers van de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Het kerkmeubilair is voornamelijk 20e-eeuws.
Théâtre de la Place des Martyrs

El Théâtre de la Place des Martyrs és una sala d'espectacles de Brussel·les situada a la plaça des Martyrs. El teatre, construït sobre l'emplaçament del vell cinema Etoile, que va ser destruït per un incendi, fou inaugurat l'any 1998. És el primer teatre edificat per la Commission Communautaire Française (Cocof) de la Regió de Brussel·les-Capital. Des de la seva inauguració fins al 2015, el seu director artístic va ser Daniel Scahaise. El va succeir Philippe Sireuil. Tres companyies hi estan associades: el Théâtre en Liberté, la companyia Biloxi 48 i La Servante. El teatre, dissenyat per l'estudi d'arquitectura A2RC, de Brigitte D'Helft i Michel Verliedfen, està decorat amb obres de tres artistes belgues contemporanis: en el vestíbul d'entrada hi ha un fresc monumental de Pierre Alechinsky, el foyer hi ha una escultura de Félix Roulin i el teló de l'escenari, pintat per Alexandre Obolensky. Disposa de dues ales: La sala gran amb capacitat per a 366 seients i la sala petita (L'Atelier) amb una capacitat variable que va des de les 80 a les 120 places. Referències Enllaços externs Théâtre de la Place des Martyrs - Lloc web oficial
Sint-Amatuskerk

De Sint-Amatuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Vleteren behorende plaats Oostvleteren, gelegen aan Oostvleterendorp. Geschiedenis In 1076 ontstond de parochie door splitsing van Vleteren. Oorspronkelijk stond hier een romaans kerkgebouw waarvan de ijzerzandsteen werd gebruikt bij de bouw van de latere, 15e-eeuwse, kerk. Het is een driebeukige hallenkerk met vieringtoren. Deze heeft een vierkante plattegrond met hoektorentjes op de torenomgang. De kerk heeft een pseudotransept. In 1977 is de kerk uitgebrand, waarbij het kerkmeubilair geheel werd verwoest. Daarna werd de kerk herbouwd. De kerk wordt omringd door een kerkhof.
Sint-Leonarduskerk (Zuidschote)

De Sint-Leonarduskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Ieper behorende plaats Zuidschote, gelegen aan Zuidschote-Dorp 17A. Geschiedenis De oorspronkelijke kerk werd gebouwd in 1483 en in 1551 werd een stenen torenspits toegevoegd, die in 1807 gedeeltelijk werd afgebroken. In 1914 werd de kerk verwoest. In 1922-1923 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Jules Coomans. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met voorgebouwde toren. Het hoofdkoor heeft een driezijdige afsluiting, en de iets kortere zijkoren hebben een rechte afsluiting. De toren heeft een vierkante plattegrond, drie geledingen en een bakstenen naaldspits met hogels en kruisbloem. De torenspits heeft vier flankerende torentjes. Het interieur wordt overwelfd door houten spitstongewelven. Het meubilair is overwegend neogotisch. Het orgel is van 1927 en werd vervaardigd door Jules Anneessens. De kerk wordt omringd door het kerkhof waarin zich een perk met 76 graven van Britse gesneuvelde militairen uit de Tweede Wereldoorlog bevinden. Voorts liggen er vijf niet geïdentificeerde Franse soldaten uit de Eerste Wereldoorlog begraven.
Sint-Andreaskerk (Bikschote)

De Sint-Andreaskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Langemark-Poelkapelle behorende plaats Bikschote, gelegen aan de Bikschotestraat. Geschiedenis Omstreeks 1200 werd voor het eerst melding van een kerkgebouw gemaakt. Later verscheen een laatgotische hallenkerk die in 1863-1864 door J. Lernould werd uitgebreid en van een toren voorzien, die een vierkante basis had en overging in een achthoekige verdieping. De kerk werd verwoest tijdens de Eerste Wereldoorlog en in 1921 herbouwd naar ontwerp van Marcel Hocepied. Hierbij werd aangesloten bij de regionale architectuur. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met voorgebouwde westtoren. Als materiaal werd gele baksteen gebruikt op een plint van ijzerzandsteen. Het hoofdkoor heeft een driezijdige sluiting, de zijkoren zijn recht afgesloten. De toren heeft een vierkante plattegrond, vier geledingen en is voorzien van steunberen. Op de trans vindt men vier hoektorentjes. Het meubilair is neogotisch, afgezien van een 18e-eeuwse communiebank. Het orgel is van 1926 en werd vervaardigd door Frans Vos. Een vijftal glas-in-loodramen van 1925 memoreren de evacuatie en de terugkomst van de inwoners, en de wederopbouw. Als allegorie werd gebruik gemaakt van de Vlucht naar Egypte. De kerk is omgeven door een kerkhof waarop zich ook de Kapel Onze-Lieve-Vrouw van Rust en Vrede bevindt.
Belgische militaire begraafplaats van Adinkerke

De Belgische militaire begraafplaats van Adinkerke is een militaire begraafplaats aan de Heldenweg in het Belgische dorp Adinkerke, een deelgemeente van De Panne. Ze ligt achter de Sint-Audomaruskerk. Deze Belgische militaire begraafplaats heeft een oppervlakte van 101 are waarop 1.783 graven liggen uit de Eerste Wereldoorlog. Daarbij zijn er 67 van Britse soldaten die bij de Commonwealth War Graves Commission geregistreerd staan onder Adinkerke Military Cemetery. Een Franse militair ligt op verzoek van zijn nabestaanden onder een Belgische grafsteen. De soldaten die hier liggen zijn overleden in het militair hospitaal L'Océan. Halverwege de jaren 20 werden de uniforme Belgische grafstenen ingevoerd. In 1925 werden 130 Vlaamse heldenhuldezerken verbrijzeld en vervangen. De verbrijzelde stukjes zijn verwerkt in de bestratingen van het kerkhof. De begraafplaats werd in 2008 als monument beschermd. Zie ook Adinkerke Churchyard Extension
Chapelle Saint-Augustin

La chapelle Saint-Augustin appelée communément chapelle de Bavière est un édifice religieux catholique construit en 1894 et situé dans le quartier d'Outremeuse à Liège. Chronologie Cette chapelle se rattachait à l'hôpital de Bavière dont il ne reste plus aujourd'hui que l'entrée. Elle a été construite en 1894, à la même époque que l'hôpital d'après les plans de l'architecte Laurent Demany qui s'est inspiré de l'ancienne chapelle Notre-Dame édifiée en 1606 au sein du premier hôpital de Bavière qui se situait à l'emplacement de l'actuelle place de l'Yser. L'édifice est repris sur la liste du patrimoine immobilier classé de Liège depuis 1990. Situation La chapelle se situe au no 5 de la rue des Bonnes-Villes, une artère située au nord-est d'Outremeuse. Description Bâtie principalement en brique et ornée de bandeaux de pierre calcaire, la chapelle mesure environ 23 m sur 11 m. Elle compte une seule nef de quatre travées, un chevet à trois pans coupés et un clocheton carré. L'intérieur de la chapelle conserve un mobilier du XVIIe siècle et du XVIIIe siècle (escalier en marbre, tribune, orgue). Personnalité liée à la chapelle L'écrivain Georges Simenon y a été enfant de chœur et les funérailles de sa mère y furent célébrées en 1970. Références Voir aussi Articles connexes Patrimoine religieux de Liège Liste des paroisses dans le diocèse de Liège Liste des édifices religieux de Liège Hôpital de Bavière Portail de l’architecture chrétienne Portail de Liège Portail de la protection du patrimoine
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Poelkapelle)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Langemark-Poelkapelle behorende plaats Poelkapelle, gelegen aan het Guynemerplein. Geschiedenis Nadat Poelkapelle in 1804 een zelfstandige parochie werd die zich afsplitste van die van Langemark, werd (1817-1835) een neoclassicistische kerk gebouwd naar ontwerp van architect Vuylsteke. Deze kerk werd tijdens de Eerste Wereldoorlog verwoest. In 1923 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Maurice Allaert in een sobere eclectische stijl met elementen uit de gotiek. In 2019 werd het plan ontvouwd om in de kerk een kleinere liturgische ruimte te bouwen, en een ander deel van de kerk voor buitenschoolse opvang van kinderen te bestemmen. Gebouw Het betreft een bakstenen kruiskerk met middenschip en twee smalle zijbeuken, van het schip door scheibogen gescheiden. Het geheel onder een hoog zadeldak. De kerk heeft een naastgebouwde vlakopgaande toren op vierkante plattegrond, gedekt met een tentdak. De architect ontwierp onder andere ook de drie altaren, alle in neoromaanse stijl. Ook andere kunstenaars hebben een bijdrage aan het kerkmeubilair geleverd.
Sint-Pauluskerk (Langemark)

De Sint-Pauluskerk (soms voluit: Sint-Paulus Bekeringkerk) is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Langemark-Poelkapelle behorende plaats Langemark, gelegen aan de Markt. Geschiedenis Mogelijk werd begin 7e eeuw hier een kapel gebouwd die aan Sint-Eligius was gewijd. In 1102 was sprake van een zelfstandige parochie. In de 14e eeuw werd een gotische kerk gebouwd, die in de jaren 1566-1582 vernield werd tijdens de godsdiensttwisten. Enkel de toren bleef behouden. In 1620 was de kerk weer hersteld. In 1798 brandde de kerk af, waarbij slechts de toren en de muren bleven staan. Opnieuw werd de kerk hersteld maar, tijdens de Eerste Wereldoorlog werd hij volledig verwoest. In 1921 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Thierry Nolf. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk in historiserende gotische stijl, met voorgebouwde westtoren op vierkante plattegrond, die voorzien is van vier hoektorentjes op de torentrans. De toren wordt geflankeerd door een vijfzijdig traptorentje. Het kerkmeubilair heeft neorenaissance kenmerken.
Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk (Madonna)

De Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Langemark-Poelkapelle behorende plaats Madonna, gelegen aan Klerkenstraat 165. Nadat Madonna (voorheen: Boskant) in 1936 een zelfstandige parochie was geworden, werd een kerk gebouwd naar ontwerp van None Vandesande. In 1939 werd de kerk ingewijd. Het is een zaalkerk onder hoog zadeldak, uitgevoerd in rode bakstenen. Boven het ingangsportaal bevindt zich een getrapt vijflicht. De vlakopgaande naastgebouwde toren wordt gedekt door een tentdak. Het interieur wordt overkluisd met een houten spitstongewelf. Het orgel van de kerk stamt van 1720 en werd vervaardigd door Louis Delhaye voor de Sint-Annakapel te Gent, die zich bevond aan de Lange Violettestraat. In 1829 werd het orgel gerenoveerd door Pierre-Charles Van Peteghem II. Later kwam het orgel in de Gentse Sint-Annakerk. In 1958 werd het orgel door de parochie van Madonna aangekocht.