NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Tenbosch

Tenbosch (nid. Tenbos) – publiczny park znajdujący się w zachodniej części Ixelles. Historia Został założony na działce przyległej do szosy Vleurgat (poszerzanej stopniowo przez dokupywanie kolejnych gruntów) jako arboretum przez dendrologa Jean-Louis Semeta. Park stanowi od 1982 własność Regionu Stołecznego Brukseli i jest dostępny dla ogółu od 1986. Charakterystyka Tenbosch zachował charakter typowy dla parku prywatnego. Pomimo niewielkiej powierzchni (1.8 hektara), jego ukształtowanie (przykładowo, o rozmieszczeniu ławek decyduje funkcja dekoracyjności oraz nasłonecznienia, nie zaś ogólne zasady kompozycji) oraz bogactwo gatunków roślinnych stanowią o jego niepowtarzalności wśród parków brukselskich i znacznej popularności wśród mieszkańców. Park zawiera ponad 70 gatunków drzew typowych dla regionu, ale również i kilkanaście gatunków unikalnych dla terytorium Belgii. Gatunki rzadziej spotykane obecne w kolekcji howenia słodka surmia Fargesa (forma Ducloux'a) magnolia Loebnera lipa mongolska stewarcja kameliowata żółtodrzew wawrzyn kalifornijski kasztanowiec sinawy Magnolia sprengeri ewodia hupejska tetracentron chiński sykopsis chiński poliotyrsis chiński Bibliografia Herman Dierickx: Bruxelles, ville verte, ville nature. Á la découverte de la biodiversité urbaine. Bruxelles: Racine, 2010, s. 152-153. ISBN 978-2-87386-678-5. Philippe Bovy: Ixelles. Bruxelles: Guides CFC-éditions, 2001. ISBN 978-2-930018-35-5. Donatienne de Séjournet: Jardins et coins secrets de Bruxelles. Alleur-Liège: Editions du Perron, 1998, s. 40. ISBN 978-2-87114-149-5. Linki zewnętrzne Karty informacyjne o przestrzeniach zielonych Regionu Stołecznego Brukseli – Park Tenbosch (niderl.) Karty informacyjne o przestrzeniach zielonych Regionu Stołecznego Brukseli – Park Tenbosch. documentation.bruxellesenvironnement.be. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-14)]. (fr.) Drzewa z parku Tenbosch w Spisie Dziedzictwa Przyrodniczego (fr.)
Walckierspark

Het Walckierspark (Frans: Parc Walckiers) is een voormalige kasteeltuin in de Helmetwijk van de Brusselse gemeente Schaarbeek. Het park is eind 18e eeuw aangelegd als een Engelse tuin en raakte na 1965 overwoekerd. Sinds 2024 zijn 2 van de 4,5 hectare van het park overdag toegankelijk voor publiek. Er loopt een pad dat deel is van de Groene Wandeling. Ligging Het park is gelegen tussen de Walkiersstraat, de Chaumontelstraat, de Zénobe Grammelaan en de spoorlijn nabij Station Schaarbeek. Het grenst aan het natuurreservaat Moeraske, dat deel uitmaakt van de gemeente Evere. Geschiedenis Het park behoorde in het verleden toe aan het Walckierskasteel. Het "kasteel van Helmet" lag in de buurt waar vandaag de Franstalige school Institut de la Sainte-Famille d'Helmet zich bevindt. Het kasteeldomein grensde in het oosten aan het dorp Evere en grensde in het zuidwesten aan het domein Monplaisir. Adrien-Ange Walckiers, heer van Drongen, kocht het kasteel van Helmet in 1765. Hij verfraaide het parkdomein en liet in 1765 een Engelse tuin aanleggen bij zijn kasteel. Hierbij zou het gaan om de eerste Engelse tuin van de Zuidelijke Nederlanden. Rond het einde van de 18de eeuw behoorde het gebied tot de heerlijkheid en parochie Evere. Na de dood van Adrien-Ange Walckiers in 1799 en de verhuis van zijn zoon naar Frankrijk raakte het domein Walckiers verwaarloosd. Doorheen de negentiende eeuw kende het verschillende nieuwe eigenaars. In 1892 wordt het park van Walckiers aangekocht door een kloostergemeenschap om er een meisjesinternaat te vestigen: de vandaag nog bestaande Franstalige school Institut de la Sainte-Famille d'Helmet. Een deel van het Walckierspark werd later ingenomen door de zich uitbreidende spoorweginfrastructuur. Een ander deel werd vergraven voor de geplande aanleg van een grote invalsweg die er nooit zou komen en vormt nu het natuurreservaat Moeraske. Overwoekering en poging tot heraanleg Het Walckierspark is een park dat in Engelse stijl werd aangelegd. Het park is omstreeks 1965 verlaten. Door gebrek aan onderhoud is het park geleidelijk overwoekerd geraakt, en heeft nu meer de aanblik van een overwoekerd bos. Het centrale gedeelte van het park toont nog sporen van de vroegere aanleg, zoals een grot met obelisk. Daar bevinden zich ook de oudste bomen van het park, waaronder essen, esdoorns, beuken en wilde kastanjes. In november 2011 diende Leefmilieu Brussel een aanvraag in voor een stedenbouwkundige vergunning voor de heraanleg van het Walckierspark. Het project omvatte een volledige schoonmaak van het park, de aanleg van een pad voor de Groene Wandeling en een speelplein aan de ingang. Het was ook de bedoeling om de Engelse stijl van het park weer te herstellen en het waterpeil op oorspronkelijk niveau terug te brengen. Dat plan schoot in het verkeerde keelgat bij de Milieucommissie Brussel en Omgeving (MOB) en andere natuurorganisaties. Dit zorgde ervoor dat de plannen niet gerealiseerd werden. Uiteindelijk kwam er alsnog een heraanleg en werd het Walckierspark in 2024 deels opengesteld voor het publiek. 's Nachts blijft het gesloten.
Parc communal de Cointe

Le parc communal de Cointe est un parc public liégeois situé dans le quartier administratif de Cointe en Belgique. Le parc est divisé en 3 zones ; la plaine de sports et des jeux, le parc paysager entre la plaine et le boulevard Kleyer et l'espace boisé en contrebas de ce boulevard. Historique Le parc est créé en tant que prolongement strictement public du parc privé au cours des années 1980. Tout comme pour le parc de la Boverie, l'Exposition universelle de 1905 a joué un rôle accélérateur en vue de leur réalisation. Le plan d'expropriation adopté par le Conseil Communal en 1894 concernait 181 000 m2 mais au fil des années la ville continue à acquérir des terrains. Voir aussi Articles connexes Cointe Liste des parcs de Liège Lien externe [PDF] ASBL Homme et Ville, « Étude historique sur sept parcs liégeois », 2006 (fr-BE) « RTC Télé Liège - Le parc de Cointe, le plus complet des parcs liégeois », sur rtc.be (consulté le 17 novembre 2019) Portail du jardinage et de l’horticulture Portail de Liège
Parc d'Avroy

Het Parc d'Avroy is een park in de Luikse buurt Avroy. Geschiedenis Een arm van de Maas, gedempt tussen 1831 en 1835, en later het tracé van de Boulevard d'Avroy, stond aan het begin van dit park. Er werd een bassin van 4 hectare aangelegd met als doel om als binnenhaven te dienen voor de scheepvaart. Deze bleek echter voor dit doel niet geschikt en bleef goeddeels verlaten. In de jaren '70 van de 19e eeuw werd besloten hier een park van te maken, en tevens een nieuwe woonwijk te bouwen. Het ontwerp voor het park in Engelse stijl leverde Édouard Keilig. De parkvijver is nog een overblijfsel van het oorspronkelijke bassin. In 1880 kwam er een café annex biljartzaal in het park, Trink-Hall genaamd. Het bouwwerk was uitgevoerd in oosterse stijl, compleet met twee koperen koepels. Reeds vanaf 1885 werden er ook films vertoond. Omstreeks 1900 werden er elke avond door fanfares klassieke en militaire nummers ten gehore gebracht in de muziekkiosk. Later werd de Trink-Hall gesloopt en kwam er een ander gebouw, waar sedert 1992 het MADmusée in is gevestigd. Kunstwerken In het park zijn diverse beelden en monumenten te vinden, zoals een ruiterstandbeeld van Karel de Grote (1868), een monument ter herinnering aan Charles Rogier (1905), gedenkstenen voor Guernica en voor de bootvluchtelingen, en het Nationaal Verzetsmonument van 1955. Daarnaast zijn er een groot aantal kopieën van beelden uit de klassieke oudheid te vinden.
Egmontpark (Brussel)

Het Egmontpark (Frans: Parc d'Egmont) is een publiek park in Brussel, gesitueerd tussen de Wolstraat, de Grotehertstraat, de Waterloolaan en het Egmontpaleis. Het park heeft een oppervlakte van 1,5 hectare en is volledig omgeven door woningen. Geschiedenis Het park was oorspronkelijk de tuin van het Egmontpaleis dat in de zestiende eeuw werd opgetrokken voor Francisca van Luxemburg en haar zoon Lamoraal van Egmont. In 1738 kocht Leopold Filips van Arenberg het kleine hof van Egmont en in 1752 het grote hof van zijn schoonbroer Procopo Pignatelli. Leopold Filips was immers getrouwd met Marie-Françoise Pignatelli (dochter van Maria Clara van Egmont en kleindochter van Lodewijk Filips van Egmont uit het Huis Egmont). Het werd in opdracht van de Arenbergs van 1759 tot 1762 omgevormd tot een Franse tuin door de architect Giovanni Niccolò Servandoni. Het domein werd in 1830 heraangelegd door de architect Tilman-François Suys en in 1901 tot een park omgevormd door de architect Edmond Galoppin. In 1918 werd het park eigendom van de stad Brussel en in 1920 werd het park voor het publiek opengesteld. Vanaf het park heeft men zicht op de zijkant van het Egmontpaleis. In het park bevinden zich verscheidene standbeelden, onder andere van Peter Pan en de prins van Ligne. Bezienswaardigheden De orangerie in het midden van het park, geconstrueerd tussen 1830 en 1839 door Tilman-François Suys voor de hertog van Arenberg. Het neoclassicistische rechthoekige gebouw met schilddak heeft aan de zuidkant zes glazen deuren. Naast de orangerie bevindt zich een grafheuvel die als ijskelder gebruikt werd en waarvan het bestaan reeds in 1752 werd genoemd. De Groote Pollepel, een oud middeleeuws waterreservoir dat oorspronkelijk in de wijk Isabelle et Terarken stond. Nadat deze oude wijk gesloopt was voor de aanleg van de Noord-Zuidverbinding werd het gebouw afgebroken en in 1954-1957 heropgebouwd in het zuidwestelijk gedeelte van het park. Dit gebouw speelde in het verleden een belangrijke rol voor de Brusselse watervoorziening. Nabij de Groote Pollepel bevinden zich zes zuilen die oorspronkelijk bij het Egmontpaleis hoorden en hier werden herplaatst nadat een brand in 1892 het paleis had verwoest. Het bronzen standbeeld van Peter Pan is een exacte kopie van het standbeeld dat in Kensington Gardens in Londen staat. Het werd door de beeldhouwer George Frampton aan de stad Brussel geschonken na het einde van de Eerste Wereldoorlog en in 1924 in het park geplaatst. Het standbeeld van de prins van Ligne werd in 1935 geplaatst ter gelegenheid van de 200ste verjaardag van diens geboorte. De Marguerite Yourcenardoorgang bevat 14 in steen gegraveerde citaten uit de roman Het hermetisch zwart van Marguerite Yourcenar. Op 28 september 2016 werd een Ginkgo Biloba in het Egmontpark officieel de Snuiterboom. De Snuiterboom vormt een aanvulling op het verhaal Grote Boom is ziek, een prentenboek om ernstige ziektes als kanker bespreekbaar te maken. Fotogalerij Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest Externe link (fr) Arbres remarquables, Park d'Egmont, Inventaire du Patrimoine Naturel, Région de Bruxelles Capitale
Parc de Beervelde

Le parc de Beervelde est un parc privé de 24 hectares situé sur le territoire de la commune de Lochristi, en Belgique. Historique Le parc a été dessiné en 1873, par l’architecte Louis Fuchs dans le style paysager dit "à l’anglaise", à la demande du comte Charles de Kerchove de Denterghem, président des Floralies gantoises. Aujourd’hui encore, ce parc et le nom de Kerchove de Denterghem restent liés à la promotion de l’horticulture gantoise. Le comte André de Kerchove de Denterghem préside l'ASBL qui organise les Floralies gantoises et son frère le comte Renaud gère le parc et y organise les Journées des Plantes de Beervelde. La partie boisée abrite un woodland garden remarquable par ses plantes castrales en avril et ses azalées au mois de mai. Liens externes Site officiel Portail des espaces verts Portail du jardinage et de l’horticulture Portail de la Flandre-Orientale
Forest Park, Brussels

Forest Park (French: Parc de Forest, pronounced [paʁk də fɔʁɛ]) or Vorst Park (Dutch: Park van Vorst, pronounced [ˈpɑr(ə)k fɑɱ ˈvɔrst]) is an urban public park located in and named after the municipality of Forest in Brussels, Belgium. It was designed by the architect and urbanist Victor Besme and covers an area of 13 ha (32 acres). Forest Park is adjacent to Duden Park to its south, which is home to the stadium of Royale Union Saint-Gilloise, the historic football club from the neighbouring municipality of Saint-Gilles, although the club is not located in the municipality, whose border with Forest is to the north of Forest Park. History The park was created, like many in Brussels, on the initiative of King Leopold II. The execution of the plans was entrusted to the architect and urbanist Victor Besme, after whom the adjacent Avenue Besme/Besmelaan is also named. The project was funded privately through "anonymous donations" from Leopold II and figures such as Georges Montefiore-Levi, due to a lack of agreement between the neighbouring municipalities of Forest and Saint-Gilles. The park was opened to the public in 1882 under the names Parc de Saint-Gilles/Park van Sint-Gillis ("Saint-Gilles Park") or Parc du Midi/Zuidpark ("South Park"). In 1890, the king commissioned the French landscape architect Elie Lainé to modify the park's plans in order to create a vantage point towards the newly constructed Palace of Justice. In 1913, the park received its current name. Location and layout The park is located in the north of Forest, and is surrounded by a set of streets that connect the Avenue Albert/Albertlaan to the Avenue Wielemans Ceuppens/Wielemans Ceuppenslaan, making them part of the Greater Ring. Those streets are the Avenue des Villas/Villalaan to the north, the Avenue du Mont Kemmel/Kemmelberglaan to the east, the Avenue Besme/Besmelaan to the south and the Avenue Reine Marie-Henriette/Koningin Maria-Hendrikalaan to the south-west. It is also connected to Duden Park, situated further south, by the Square Lainé/Lainésquare. The park covers the steep slope between the upper and lower parts of Forest. It consists mainly of large lawns and an artificial mound planted with chestnut trees. The park's upper part, close to the highest point in Brussels, offers a sweeping panoramic view of the city. A dozen church steeples can be seen from the mound, which served as an observation point during the First World War. See also List of parks and gardens in Brussels History of Brussels Belgium in the long nineteenth century References Citations Bibliography Demey, Thierry (2010). Bruxelles en vert. Le guide des jardins publics (in French). Brussels: Badeaux. ISBN 978-2-930609-00-3. External links Media related to Forest Park, Brussels at Wikimedia Commons
Parc de Forest

Le parc de Forest (en néerlandais : Park van Vorst) est un parc bruxellois d'environ 13 hectares, situé dans la commune de Forest à la frontière de Saint-Gilles. Il est délimité par l'avenue des Villas, l'avenue du Mont Kemmel, l'avenue de la Reine Marie-Henriette et l'avenue Besme. Ce parc, situé sur le flanc droit de la vallée de la Senne, est entièrement artificiel, contrairement au parc Duden proche. Histoire La volonté de création du parc remonte à 1875 et entrait dans le cadre d'un projet urbanistique plus vaste qui couvrait le territoire entre le haut de Forest et de nouveaux quartiers proches de la gare de Bruxelles-Midi. La réalisation des plans fut confiée à Victor Besme - dont l'avenue adjacente tient son nom. Le projet fut finalement financé personnellement par des « dons anonymes » de Léopold II et de figures comme Georges Montefiore-Levi, à défaut d'un accord entre les communes riveraines (Forest et Saint-Gilles). Le parc est ouvert au public en 1882, sous le nom de parc du Midi. En 1890, le roi demande à l'architecte français Élie Lainé (1829-1911) de modifier les plans du parc pour créer dans le parc un point de vue vers le tout nouveau palais de justice. En 1913, le parc reçoit son nom actuel de Parc de Forest. Le parc fut encore modernisé en 1922. Il est classé depuis 1973. Un projet de réaménagement, cofinancé par Beliris est en cours. Les travaux prévus pour la période 2011-2013 ont déjà pris un certain retard. Paysage actuel Le parc couvre la forte dénivellation entre le haut et le bas de Forest. Il se compose principalement de grandes pelouses et d'une butte artificielle plantée de marronniers. Le parc recèle de nombreuses espèces végétales de hêtres, de marronniers, de frênes, de ifs, de bouleaux, etc. Le haut du parc, proche du point culminant de Bruxelles, offre un large panorama urbain sur la ville. Une dizaine de clochers sont visibles depuis la butte - qui servit de point d'observation durant la Première Guerre mondiale. Au centre du parc se trouve une villa où se tiennent des activités sociales et culturelles. Çà et là, restent les vestiges d'aménagement et de mobilier urbains anciens qui témoignent de l'abandon où est laissé le parc depuis plusieurs années. Accessibilité Ce site est desservi par la station de prémétro Albert. Ligne de tram 97, arrêt Rochefort. Ligne de bus 48, arrêts Rochefort, Lainé et Mont Kemmel. Cette ligne contourne une partie du parc. Ligne de bus 52, arrêt Rochefort. Voir aussi Articles connexes Liste des parcs et jardins de Bruxelles Liste des monuments classés de Forest Liens externes Parc de Forest, Parc et jardin de la Région Bruxelles-Capitale Parc de Forest, Office de Promotion du Tourisme de Wallonie et de Bruxelles. Quelques photos du parc. L'avenue des Villas et le parc de Forest (en ligne). Notes Portail des espaces verts Portail de Bruxelles
Park van Vorst

Het Park van Vorst (Frans: Parc de Forest), vroeger ook wel Zuiderpark of Park van Sint-Gillis, is een Brussels park van ongeveer 13 hectare dat gelegen is in de gemeenten Vorst en Sint-Gillis. Het is verbonden met het zuidelijker gelegen Dudenpark door de Lainésquare. Geschiedenis Het park ontstond, zoals vele parken in Brussel, op initiatief van koning Leopold II. Het was wegeninspecteur Victor Besme die in 1875 met de eerste plannen kwam opdraven. Naar deze architect is tevens een langsliggende straat vernoemd, de Besmelaan. In 1890 volgden gewijzigde plannen van de landschapsarchitect Elie Lainé, die zorgde voor een mooi uitzicht op de koepel van het Justitiepaleis. Een historisch moment was op 10 augustus 1890 de 'Eed van het Park van Sint-Gillis'. Een socialistische massabetoging voor stemrecht sloot af met een meeting, waarop onder meer Jean Volders sprak. Duizenden zwoeren niet te rusten vóór er algemeen stemrecht zou zijn. In 2016 werd het werk 'Het wezen' van Fred Martin ingehuldigd in het park, naar aanleiding van Parcours d'artistes. Het werk werd in de steigers gezet door de inwoners van Vorst en buurgemeente Sint-Gillis. Ten zuiden van het Park van Vorst ligt het Dudenpark. Beide zijn gescheiden door een rotonde. Volgens plannen gepresenteerd in 2016 zou er een tramtunnel worden gegraven onder het Park van Vorst. Trams komende van Wiels zouden na het Rochefortplein onder het park rijden tot premetrostation Albert. Enkele jaren later werd dit plan weer afgevoerd. Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Vorst
Parc Meudon (Neder-Over-Heembeek)

Le parc Meudon (en néerlandais : Meudonpark) est un espace vert bruxellois de 7 hectares situé entre le cœur urbain à Neder-Over-Heembeek et son quartier industriel, sur le terrain occupé autrefois par le château de Meudon. Le parc appartient à la ville de Bruxelles, qui a acheté une partie de l'ancien domaine en 1950. Le parc a été réaménagé en 1982. Éléments remarquables Les éléments remarquables du parc sont avant tout les vestiges de l'ancien domaine : le portail en briques rouges de 1870 et les pavillons du XVIIIe siècle (en cours de classement). Accessibilité Ligne 53 des autobus de Bruxelles, arrêts Wimpelberg ou Val Maria. Bibliographie Rue du Ramier, Parc Meudon, in : Ville de Bruxelles, Cellule Patrimoine historique, Neder-Over-Hembeek, Promenades bruxelloises, n° 10, p. 10 (en ligne). François Robert, Une sculpture pour embellir le parc Meudon, Le Soir, 30 juillet 1996, p. 18 (en ligne). Notes Portail de la botanique Portail du jardinage et de l’horticulture Portail de Bruxelles
Parc de Woluwe

Parc de Woluwe lub nid. Woluwepark – wielki park miejski w stylu angielskim (71 ha) w Woluwe-Saint-Pierre w Brukseli w obrębie ulic Boulevard du Souverain, Avenue de la Woluwe i Avenue de Tervueren. Położenie Park jest zlokalizowany w Woluwe-Saint-Pierre w Brukseli w obrębie ulic Boulevard du Souverain i Avenue de la Woluwe od wschodu i Avenue de Tervueren od północnego wschodu. Park obejmuje stoki doliny potoku Bemel, a różnice w wysokości dochodzą do 30 m. W parku znajdują się dwa stawy zasilane wodą z potoku Bemel. Historia Park zaprojektowany w stylu angielskim przez Eliego Lainégo (1829–1911) został założony w latach 1896–1899 jako część ogrodów królewskich. W 1909 roku park został przekazany na rzecz państwa. W 1945 roku został odrestaurowany, a w 1971 roku zamontowano lampy podświetlające. W parku znajduje się również centrum sportowe. Pomniki przyrody Na terenie parku znajduje się wiele rzadkich gatunków drzew, które są pomnikami przyrody, m.in.: Przypisy
Parc de la Boverie

Het Parc de la Boverie is een park in de stad Luik, gelegen op de zuidelijke punt van het eiland Outremeuse, tussen de Maas en het Luikse afwateringskanaal. Het park werd in 1862 ontworpen door architect Julien Rémont en in 1863 ingehuldigd. Rémont kreeg de opdracht na een wedstrijd waarin hij het moest opnemen tegen onder anderen Jean Gindra en Édouard Keilig. Het park was een van de belangrijkste locaties van de Wereldtentoonstelling van 1905 en van de Wereldtentoonstelling van 1930. In het park bevinden zich het Congrespaleis van Luik uit 1958, een Holiday Inn hotel, meerdere watersportclubs en het Paleis voor Schone Kunsten van Luik uit 1905. Dit Paleis is de locatie van het voormalig Museum voor moderne en hedendaagse kunst (MAMAC), nu het in 2016 geopende museum La Boverie. Ook sinds 2016 is het park voor fietsers en voetgangers via de Passerelle La Belle Liégeoise over de Maas rechtstreeks bereikbaar vanaf de stationswijk bij Luik-Guillemins. De naam Boverie of Bouverie is Galloromaans en stamt van het Latijnse Bovaria en wijst op het verblijfsgebied van runderen. Het eiland is al van in de 14e eeuw een groene zone binnen de Luikse stadswallen.
Mellaertsvijvers

De Mellaertsvijvers (Frans: Étangs Mellaerts) vormen een park in de Brusselse gemeenten Sint-Pieters-Woluwe en Oudergem. Geschiedenis In 1883 werden een aantal akkers en weilanden in de nabijheid van de Woluwe aangekocht door handelaar François Mellaerts. In 1898, toen het Woluwepark ontstond en de Tervurenlaan werd aangelegd, vond een gebiedsruil plaats waarbij Mellaerts zijn domein afstond aan het Woluwepark en daarvoor in de plaats een domein kreeg met een tweetal vijvers. Het domein moest worden opengesteld en Mellaerts baatte er een restaurant uit en organiseerde kanotochtjes. Tussen 1901 en 1910 werd de Vorstlaan aangelegd waardoor het vijverdomein afgescheiden werd van het Woluwepark. Gebied De vijvers worden gevoed door enkele bronnetjes. Tot de planten die er groeien behoren: bosanemoon, daslook, ruig klokje, rapunzelklokje, groot heksenkruid, gevlekte aronskelk en slanke sleutelbloem.