NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Japanse Tuin (Hasselt)

De Japanse Tuin in Hasselt (België) is met een oppervlakte van 2,5 hectare de grootste authentieke Japanse tuin in Europa. De tuin is ontworpen door Japanse tuinarchitect Inoue Takuyuki. Hasselt schonk Itami in november 1991 een beiaardtoren en Hasselt kreeg een Japanse tuin als symbool van vriendschap. De Japanse tuin ligt tussen de binnenstad, de Grote Ring (R71), het Kapermolenpark en ijsbaan De Schaverdijn. Het Rijksadministratief Centrum en evenementensite Park H liggen in de nabije omgeving van de tuin. In het noorden stroomt de rivier de Demer. Geschiedenis De tuin is het resultaat van de vriendschapsbanden die de steden Itami (prefectuur Hyogo, Japan) en Hasselt sedert 1985 onderhouden. Hasselt schonk Itami in november 1991 een torenbeiaard, en in Hasselt is de Japanse tuin de blijvende, symbolische aanwezigheid. De tuin is op 20 november 1992 ingehuldigd. Beschrijving Het ceremoniehuis Het ceremoniehuis 'Korokan' betekent "een plaats van rust en onderkomen voor reizigers", opgetrokken uit natuurlijke materialen (natuursteen, hout, bamboe, klei, papier). Op het dak liggen kleipannen en rode dakleien. De vele ramen bieden een mooi gezicht op de tuin. Het theehuis Het theehuis 'Jyushoan' ligt halverwege een aangelegde heuvel. Het pad ernaartoe ligt langs een aangelegd mostapijt. Een belangrijk decoratief element is de Oribe-steenlantaarn. Opvallend is het gesloten karakter: de ramen geven maar een beperkt uitzicht op de tuin en zorgen voor een minimale lichtinval, geconcentreerd op de in de vloer geïnstalleerde vuurhaard. Specifiek voor het theeceremoniehuis is het in de kleiwand aangebrachte ronde venster, voorzien van twijgen en de voor de buitenramen aangebrachte latwerk in bamboe. In het theehuis worden regelmatig theedemonstraties gegeven in de stijl van de Urasenke-school, geleid door theemeester Staf Daems. De waterval Kenmerkend is het horizontale en verticale lijnenspel van de gebruikte rotsen, nog versterkt door de steenpartijen die in het water gelegd een voorgrond vormen. Yatsuhashi De zigzagbrug in de vijver heet Yatsuhashi. Ze is steeds gebruikt in een 'irisvijver'. De iris wordt volgens Japans gebruik in vijvers aangeplant ter herinnering aan een vriend die vertrokken of overleden is. Chrysantenfestival In Japan worden veel plaatsen in oktober gedecoreerd met chrysanten. In Japan draagt de chrysant een zeer sterke symboliek mee, want ze lijkt op de leven brengende zon en is dus symbool voor lang leven en geluk. Ze is zelfs opgenomen in het keizerlijke wapen, geeft haar naam en beeld aan de hoogst mogelijke ridderorde, de ‘Supreme Order of the Chrysanthemum’ en fungeerde als inspiratie voor de Japanse vlag. Galerij Zie ook Flanders Nippon Golf Externe link Japanse Tuin
Японский сад (Хасселт)

Японский сад (нид. Japanse tuin) в Хасселте (Бельгия) – сад в традиционном японском стиле, один из самых больших японских садов в Европе (площадь составляет 2,5 гектара). История Японский сад является плодом дружеских отношений между Хасселтом и его японским городом-побратимом Итами. С момента установления дружеских отношений между Хасселтом и Итами в 1985 году оба города начали предпринимать шаги к развитию культурных связей. В рамках этого культурного обмена Хасселт подарил Итами фламандский карильон, а в ответ на это Итами выдвинул идею создания в Хасселте традиционного японского сада. Работы по созданию сада финансировались городскими властями Итами, а также японскими спонсорами и Европейским фондом регионального развития. Торжественное открытие сада состоялось 20 ноября 1992 года. Описание Японский сад в Хасселте соответствует принципам устройства садов, описанным в японском трактате Сакутэйки и относится к категории прогулочных садов. В саду есть ручей, водопад и пруд, в котором содержатся карпы. На территории сада простроено два павильона в японском стиле, церемониальный павильон «корокан» и павильон для проведения чайной церемонии тясицу. Литература Claire Lelièvre, Marc Swyngedouw, Marc Verachtert, Jean-Paul Houben. De Japanse tuin in Hasselt. — Hasselt : Stadsbestuur Hasselt, 2010. Примечания
Японський сад (Гасселт)

Японський сад (нід. Japanse tuin.) у Гасселті (Бельгія) — сад у традиційному японському стилі, один із найбільших японський садів у Європі (площа становить 2,5 гектара). Історія Японський сад є результатом дружніх стосунків між Гасселтом і його японським містом-побратимом Ітамі . З моменту встановлення дружніх відносин між Гасселтом і Ітамі у 1985 році обидва міста почали здіснювати кроки до розвитку культурних зв'язків. У рамках цього культурного обміну Гасселт подарував Ітамі фламандський карильйон, а у відповідь на це Ітамі висунуло ідею створення у Гасселті традиційного японського саду. Роботи зі створення саду фінансувалися міською владою Ітамі, а також японськими спонсорами і Європейським фондом регіонального розвитку. Урочисте відкриття саду відбулося 20 листопада 1992 року. Опис Японський сад у Гасселті відповідає принципам облаштування садів, що описані у японському трактаті Сакутейкі, і відноситься до категорії прогулянкових садів. У саду є струмок, водоспад і ставок, у якому розводять коропів. На території саду споруджено два павільйони у японському стилі, церемоніальний павільйон «корокан» і павільйон для проведення чайної церемонії тясіцу . Література Claire Lelièvre, Marc Swyngedouw, Marc Verachtert, Jean-Paul Houben. De Japanse tuin in Hasselt. — Hasselt : Stadsbestuur Hasselt, 2010. Примітки
Casinoplein (Gent)

Het Casinoplein is een plein in het centrum van de Vlaamse stad Gent. Het plein werd aangelegd in het begin van de negentiende eeuw, om een mooie toegang te vormen voor het toen nieuwgebouwde Casino van Gent. Vroeger was het een straat met de naam 'Meulegat', een naam die verwees naar de verschillende molens aan de Coupure. Op dit moment staat op het plein een standbeeld van Karel Miry omgeven door oude platanen. Het casino zelf is al sinds het begin van de twintigste eeuw verdwenen.
Divisional Cemetery

Divisional Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission burial ground for the dead of the First World War located in Vlamertinge at Ypres on the Western Front in Belgium. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation The cemetery was founded in April 1915. The cemetery contains the bodies of 23 troops of the 2nd Duke of Wellington's (West Riding) Regiment, killed when German forces attacked and took Hill 60 with the use of poison gas. Fighting then moved away from the Vlamertinge area, returning in July 1917 during the Third Battle of Ypres and causing the cemetery to be reopened. It was then used by artillery units until the line moved away again later that year. The cemetery was designed by Sir Edwin Lutyens. References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Divisional Cemetery at Find a Grave
Divisional Cemetery

Le Divisional Cemetery est un cimetière militaire britannique de la Première Guerre mondiale situé en Belgique à 2 km à l'ouest du centre d'Ypres et à 2,6 km à l'est de l'église de Vlamertinge. Le cimetière a été conçu par Edwin Lutyens et est entretenu par la Commonwealth War Graves Commission. Le site a une superficie de 1 430 m2 et 283 personnes y sont enterrées. Histoire Le château voisin de Rossières a été utilisé par différentes divisions comme quartier général, d'où le nom de « Divisional Cemetery » (« Cimetière divisionnaire »). Un certain nombre de victimes belges y ont été enterrées en 1914 ; leurs tombes ont maintenant été enlevées[réf. souhaitée]. Le cimetière a été utilisé par les troupes britanniques de fin avril 1915 à mai 1916. Il contient une tombe collective où reposent 23 hommes du Duke of Wellington's (West Riding) Regiment tués lors d'une attaque au gaz allemand sur la "colline 60", le 5 mai 1915. Le cimetière fut rouvert en juillet 1917, pour accueillir des membres d'unités d'artillerie qui périrent lors de la Troisième bataille d'Ypres, ces nouvelles inhumations poussèrent le cimetière à s'agrandir considérablement. Il y a maintenant 283 victimes, dont 192 Britanniques (dont 5 non identifiés), 26 Canadiens (dont 1 non identifié) et 65 Néo-Zélandais. Le château qui se trouvait à portée de l'artillerie allemande, est resté pratiquement intact depuis que le général allemand Moritz von Bissing y séjourna en octobre 1914 et que le charme du lieu l'envahit. Cependant, le château fut détruit en 1920 par l'explosion d'un dépôt de munitions. Le cimetière a été classé au titre de monument historique en 2009[réf. souhaitée]. Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Onroerend Erfgoed (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Divisional Cemetery » (voir la liste des auteurs). https://www.cwgc.org/find-a-cemetery/cemetery/8901/DIVISIONAL%20CEMETERY http://www.wo1.be/nl/db-items/divisional-cemetery Portail de la mort Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Flandre-Occidentale Portail du Royaume-Uni
Divisional Cemetery

Divisional Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Vlamertinge, een deelgemeente van Ieper. De begraafplaats werd ontworpen door Edwin Lutyens en ligt 2 km ten westen van het centrum van Ieper en 2,6 km ten oosten van de kerk van Vlamertinge. Ze heeft een min of meer driehoekig grondplan met een oppervlakte van 1.430 m² en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 283 doden begraven waaronder 6 niet geïdentificeerde. Geschiedenis Het nabijgelegen kasteel Rossières Château werd door verschillende divisies als hoofdkwartier gebruikt, vandaar de naam Divisional Cemetery. Op deze plek werden in 1914 enkele Belgische slachtoffers begraven. Deze graven zijn ondertussen verwijderd. De begraafplaats werd gebruikt door Britse troepen van eind april 1915 tot mei 1916. Er is een collectief graf van 23 manschappen van de 2nd Duke of Wellington's (West Riding) Regiment die tijdens een Duitse gasaanval op Hill 60 sneuvelden op 5 mei 1915. Vanaf juli 1917 werd de begraafplaats opnieuw gebruikt, vooral door artillerie-eenheden waarvan vele manschappen tijdens de Derde Slag om Ieper omkwamen, waardoor de begraafplaats gevoelig werd uitgebreid. Er liggen nu 283 slachtoffers waaronder 192 Britten (waaronder 5 niet geïdentificeerde), 26 Canadezen (waaronder 1 niet geïdentificeerde) en 65 Nieuw-Zeelanders. Het kasteel dat binnen het bereik van de Duitse artillerie lag, bleef nagenoeg intact omdat naar verluidt de Duitse generaal Moritz von Bissing tijdens zijn verblijf aldaar in oktober 1914, zodanig ingenomen was met de charme van het gebouw dat hij het niet liet aanvallen. Het kasteel werd echter in 1920 vernield door de ontploffing van een munitiedepot. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Graven kanonnier Thomas Gordon Smith diende onder het alias Thomas Gordon Colquhoun bij de Canadian Field Artillery. Onderscheiden militairen Victor Rogers, majoor bij de New Zealand Field Artillery werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO). J.J. Campbell, luitenant bij de Canadian Field Artillery werd onderscheiden met het Military Cross (MC). de sergeanten John Augustus Loffhagen en C. A. McInnis, de artillerist William Mawdsley en de kanonnier Patrick Murphy ontvingen de Military Medal (MM). Externe links Divisional Cemetery op de website van de CWGC. Divisional Cemetery op de website van WO1.be
Caserne Caporal Trésignies

La caserne Trésignies est une ancienne installation militaire à Charleroi construite en 1887, abritant aujourd'hui le Musée des Chasseurs à pied, l'Université Ouverte et des espaces de services à l'entrepreneuriat. Historique La caserne fut édifiée en 1887 pour abriter les troupes militaires du 13e régiment de ligne et du 1er régiment de Chasseurs à pied. Le nom de « Trésignies » lui fut donné en mémoire du caporal Léon Trésignies, un héros belge de la Première Guerre mondiale, milicien du 2e régiment de Chasseurs à pied, tué lors d'une contre-offensive de l'armée belge au Pont brûlé à Vilvorde en août 1914. Son régiment sera caserné en ce lieu à partir de 1919. Vers 1938-1939, la caserne est agrandie par un vaste complexe moderniste érigé le long de la rue Émile Tumelaire. En 1977 et 1978, la caserne est toujours un bâtiment militaire et est occupée par la Gendarmerie, qui y établit l’escadron d’instruction du 3° Groupe Mobile. En 1979, la gendarmerie déménage ses activités dans un nouveau complexe, le centre d’instruction de Jumet, rue Docteur Pircard. Composition Bâtiments Le bâtiment forme un vaste quadrilatère bâti principalement en briques sous toitures d'ardoises accessible par un porche d'allure néo-médiévale. Artefacts militaires Dans la cour sont exposés un véhicule de transport de troupes américain M75 et un chasseur de chars allemand JPK. Sur le pan nord du mur ouest figurent des panneaux routiers datant des guerres de Yougoslavie. Notes et références Voir aussi Bibliographie Le patrimoine monumental de la Belgique, vol. 20 : Wallonie, Hainaut, Arrondissement de Charleroi, Liège, Pierre Mardaga, éditeur, 1994, 602 p. (ISBN 2-87009-588-0, lire en ligne) Portail de l’histoire militaire de la Belgique Portail de Charleroi Portail de l’histoire militaire Portail de la protection du patrimoine
Meester van der Heijden-groeve

De Meester van der Heijden-groeve is een aardkundig monument dat zich bevindt nabij het Kerkpad te Nieuw Namen in de Nederlandse gemeente Hulst, in de regio Zeeuws-Vlaanderen. Geschiedenis Hier bevond zich vanouds een zandbult, Den Hoogen Kauter genaamd, die vijf meter boven het maaiveld uitstak. Vanaf de 17e eeuw bevond zich hier een zandgroeve. De zandvoorraad strekte zich uit tot 25 meter beneden het maaiveld, dus er was een grote voorraad aanwezig. Het terrein werd niet alleen als groeve gebruikt, maar ook als stortplaats voor afval. Aan dit alles kwam een einde toen het terrein in 1963 in bezit kwam van Staatsbosbeheer. In 1983 werd het gebied schoongemaakt en opengesteld voor het publiek. Sindsdien is de omgeving ervan, bestaande uit een klein bos, uitgegroeid tot een natuurgebied. Geologie De Meester van der Heijden-groeve is de enige plaats in Europa waar de overgang van Plioceen naar Pleistoceen ontsloten is. In het Plioceen bevond zich hier een zeestrand (Formatie van Merksem), terwijl de Pleistocene afzettingen dekzanden zijn. In de ontsluiting zijn fossielen te vinden van zee-egels en andere dieren die hier een miljoen jaar geleden in zee leefden. Ook uit jongere tijden vindt men er fossielen, zoals botten van wolharige neushoorns en dergelijke, alsmede menselijke artefacten als vuurstenen, speer- en pijlpunten van 10.000 jaar oud en een urn van 3.000 jaar oud. Externe bron Staatsbosbeheer Geosites
Sint-Margaritakerk (Tielen)

De Sint-Margaritakerk (ook: Sint-Margarethakerk) is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Kasterlee behorende plaats Tielen, gelegen aan Tielendorp 32. Geschiedenis Een eerste kapelanie werd opgericht in 1380. Deze was afhankelijk van de parochie van Gierle, totdat Tielen in 1612 een zelfstandige parochie werd. De huidige kerk werd gebouwd in 1837-1843, naar ontwerp van Eugeen Gife. De 16e-eeuwse toren bleef daarbij behouden. De twee bovenste geledingen van de toren werden in 1898 vernieuwd naar ontwerp van Pieter Jozef Taeymans. Gebouw Het betreft een neogotische bakstenen georiënteerde kruiskerk met ingebouwde westtoren en driebeukig schip. De westtoren heeft drie geledingen en een tentdak. Het koor is driezijdig afgesloten. Interieur De kerk bezit enkele 18e-eeuwse beelden en voornamelijk neogotisch meubilair. Het 12e-eeuwse doopvont is van arduin en draagt vier maskers. In 1907 werd het gerestaureerd. In de kerk vindt men een aantal grafstenen van de 16e tot de 19e eeuw/
Missiehuis van Scheut

Het Missiehuis van Scheut (Frans: Maison des Missions de Scheut) is een klooster te Anderlecht, gelegen aan de Ninoofse Steenweg 548. Dit klooster werd opgericht door de Congregatie van het Onbevlekt Hart van Maria, ook Missionarissen van Scheut genaamd, naar de wijk Scheut te Anderlecht, waar zij gevestigd waren vanaf 1865 en waar ook de Ninoofse Steenweg deel van uitmaakt. De missionarissen verrichtten hun werk voornamelijk in China, maar daarnaast ook in tal van andere landen. Tot 1974 waren op het grondgebied nog resten zichtbaar van het vroegere Kartuizerklooster van Scheut (1456-1783), en van de Onze-Lieve-Vrouw van Genadekapel. Dit alles werd in 1974 gesloopt en is voorgoed verdwenen. Het terrein werd verkocht aan projectontwikkelaars die er in de jaren '90 van de 20e eeuw een appartementencomplex bouwden. De overgebleven paters bouwden een kleiner gebouw op het terrein, in een deel waarvan het Chinamuseum is gevestigd.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Gierle)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Lille behorende plaats Gierle, gelegen aan de Singel. Geschiedenis Het jaartal van 1121 bevond zich vroeger op de muur achter het koor, maar het is absoluut niet zeker of er toen al een kerk was. Wél is het zeker dat er ruim vóór 1500 al een kerk was, gezien het oudste deel van de middenbeuk. De toren werd omstreeks 1568 gebouwd. In 1565 en 1572 werd de kerk zwaar beschadigd tijdens de godsdiensttwisten en daarna hersteld. In 1737 werden de zijbeuken vergroot en in 1909 werden ze, naar ontwerp van Jules Taeymans, verbreed en van lessenaardaken voorzien. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen pseudobasiliek met transept in voornamelijk laatgotische bouwstijl. Bij de ingebouwde westtoren werd, naast baksteen, ook zandsteen toegepast. De toren heeft vier geledingen waaronder een achthoekige klokkenverdieping. Het koor is driezijdig afgesloten. Het kerkschip wordt overkluisd door een houten tongewelf. Interieur De kerk bezit het schilderij Geboorte van Maria van omstreeks 1700, toegeschreven aan Jan Erasmus Quellinus. Ook is er een beeld van Onze-Lieve-Vrouw met Kind van 0mstreeks 1580, door Thomas Hazart. Van beschilderd hout is het beeldje: De kleine Johannes kust de hand van Jezus van omstreeks 1700. Verder een verrezen Christus (omstreeks 1710). Uit het 4e kwart van de 17e eeuw een Sint-Ambrosius en een Sint-Nicolaas, een Sint-Sebastiaan van 1714, een Sint-Helena (begin 18e eeuw) in gepolychromeerd hout. Het kerkmeubilair is deels neogotisch. Het koorgestoelte is begin 18e eeuw, er is een beschilderde 17e-eeuwse biechtstoel, de preekstoel is van 1714, het doksaal is uit de 2e helft van de 17e eeuw, evenals het doopvont.
Provinciehuis Boeverbos

Het Provinciehuis Boeverbos bevindt zich in de Belgische provinciehoofdstad Brugge en ligt in de deelgemeente Sint-Andries. In het provinciehuis zetelen het bestuur en de medewerkers van de provincie West-Vlaanderen. Ligging Het ligt aan de Koning Leopold III-laan, een zijstraat van de Gistelse Steenweg/N367. Het provinciehuis staat ligt op een voormalig kasteeldomein en wordt omgeven door een groenzone. Naar het westen ligt de Sint-Andreaskerk van Sint-Andries en het Jan Breydelstadion. Geschiedenis Op de plaats van het provinciehuis lag vroeger een kasteeldomein met daarop het neogotische kasteel Oud Boeverbos. Dit kasteel werd in 1884 afgebroken. In 1970 ontstond het plan om op het voormalige kasteeldomein de provinciale administratie te vestigen, die tot dan in het Provinciaal Hof op de Grote Markt zetelde. In 1974 werd het nieuwe provinciehuis gebouwd en in gebruik genomen. Het gebouw is naar het ontwerp van de architecten A. Goddeeris uit Marke en J. De Jaegere uit Brussel. In 1997 breidde men het complex uit met een bestuursgebouw en in 1999-2000 werd het complex gerenoveerd. Het Boeverbos park Externe link Provinciehuis Boeverbos op de website van de provincie West-Vlaanderen
Joris Helleputteplein

Het Joris Helleputteplein is een plein in de Belgische stad Leuven in de provincie Vlaams-Brabant. Het ligt in de autoluwe zone van het historisch stadscentrum in de buurt van het Barbarahof, het Janseniushof en de Hertogensite. Situering Het plein werd vernoemd naar een van de oprichters van Boerenbond en de Belgische architect-politicus Joris Helleputte. Daarnaast wordt het plein begrensd Den Tempst en Waaistraat, Sint-Barbarastraat en Parijsstraat in het noorden en door de Dijle en de Drinkwaterstraat in het zuiden. Het plein ligt in de bocht van de Dijle met aan de overzijde van de rivier de Onze-Lieve-Vrouw-ten-Predikherenkerk. Met de oostelijke Barbaratoren heeft het plein zijn eigen monument. Geschiedenis Het Joris Helleputteplein dateert van het najaar 2010. Voorheen was op die plaats de parking van de oude hoofdzetel van Boerenbond, meer recent in gebruik door AVEVE en KBC. Bezienswaardigheden In het najaar 2016 verscheen heel subtiel een kunstwerk 'Spoor' van de kunstenaar Stief Desmet op het pleinbeeld met een link naar landbouw: geen monumentale sculptuur maar meerdere bronzen tractorsporen. Bronnen
Warandepark (Diest)

De Warande Diest is het stadspark in de Belgische stad Diest. Het stadspark bestaat uit een getuigenheuvel in ijzerzandsteen met een bos, een openluchttheater, het Stedelijk Sportstadion De Warande, de tennisaccommodatie van K.T.C. Diest, het Stedelijk Zwembad De Warande en een skatepark. Het is een historische plaats met archeologische resten. Situering Het is gelegen aan de westzijde van het stadscentrum en wordt ingesloten door de Veemarkt, de Zeven Weeënstraat, de Pesthuizenstraat, de Omer Vanaudenhovenlaan, de Parklaan, de Sint-Jansstraat en het Henri Verstappenplein. De heuvel zelf is ovaal en heeft een diameter van 250 meter. Geschiedenis Het stadspark is hier ontstaan nadat dokter Henri Verstappen zijn huis en tuin met de getuigenheuvel en bijhorende gronden aan het stadsbestuur bij testament geschonken heeft. Vanaf 1939, bij de dood van Henri Verstappen, kwam de stad Diest in het bezit van dit domein. Omwille van de oorlog werd pas in 1948 begonnen met de inrichting van het park. Henri Verstappen had bepaald dat zijn woning aan de Graanmarkt als hoofdingang van het park moest dienst doen. Het huis werd afgebroken en vervangen door een neoclassicistische ingangspoort met boven op vier beelden, afkomstig van het Noordstation op het Rogierplein in Brussel. In 1952 werd het poortgebouw met gedenkplaat ingehuldigd. Boven op de heuvel bevinden zich nog de grondvesten van de burcht van Diest, opgericht door Otto I, heer van Diest, in het derde kwart van de 11 de eeuw. Het was een donjon in ijzerzandsteen met stallingen omgeven door een gracht. De burcht werd afgebroken in 1512 en de stenen van de burcht werden gebruikt voor de bouw van de Sint-Sulpitiuskerk te Diest. In de 16de eeuw had de graaf van Nassau plannen voor het bouwen van een nieuwe kasteel op de Warande, deze werden nooit uitgevoerd. In de jaren 50 en 60 van vorige eeuw werd het sportstadion De Warande en het Stedelijk Zwembad De Warande gebouwd.
Jan Cobbaertplein

Het Jan Cobbaertplein is een plein in de Belgische stad Leuven. Het situeert zich in het stadscentrum, tussen het Hogeschoolplein, de Tiensestraat en het Alfons Smetsplein. Geschiedenis Op deze plek stond ooit het De Bay College en de De Bay Kazerne. In 2010 is het plein vernoemd naar kunstschilder Jan Cobbaert. Voorheen stond op de plek van het plein het stedelijk zwembad van Leuven. Het zwembad was bekend door de verschillende muurschilderingen die Jan Cobbaert had geschilderd in de jaren 1960. Bij de afbraak in 2006 heeft de stad zes fragmenten van de muurschilderingen kunnen redden. Deze werden geveild en de opbrengst ging uit naar 'Ter Bank' in Heverlee, een school voor buitengewoon onderwijs. In 2009 kwam op de plaats van het zwembad een woonproject. Naast 40 woningen kwamen er ook vijf handelsruimtes. Het Jan Cobbaertplein is het binnenplein van dit stedelijk project op de Zwembadsite.