NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopnemingskerk (Munsterbilzen)

De Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopnemingskerk is de parochiekerk van Munsterbilzen, gelegen aan de Perronstraat. Geschiedenis Oorspronkelijk stond hier de romaanse abdijkerk van de vlakbij gelegen abdij van Munsterbilzen. In 1565-1569 werd hier een laatgotische toren aangebouwd. In 1851 werd de kerk gesloopt en vervangen door het huidige neogotische gebouw. De toren bleef gehandhaafd en bevindt zich nu tussen het koor en de zuidelijke transeptarm. In 1910 werd de kerk vergroot, in 1921-1922 werden zijbeuken toegevoegd en in 1951 werd de kerk met zijkeuren uitgebreid. In 2006 zijn bij wegenwerken tien boomkisten gevonden op het voormalige kerkhof. Ze dateren uit de 8e tot 10e eeuw. Gebouw De toren is uitgevoerd in mergelsteen uit Zichen en Val-Meer en heeft een ingesnoerde spits. De kerk is een vijfbeukige zaalkerk, uitgevoerd in baksteen. Alleen de voorgevel en een travee aan de rechterkant zijn nog de uitwendig zichtbare delen van de oorspronkelijke neogotische kerk uit 1852. Opvallend zijn de mergelstenen pinakels. Meubilair De hardstenen romaanse doopvont is uit de 11e eeuw. Het eikenhouten koorgestoelte uit begin 18e eeuw. Het hoofdaltaar en de beide zijaltaren zijn neogotisch (19e eeuw), evenals de biechtstoelen. De kerk bezit schilderijen, zoals de Bewening van Christus door Deodaat del Monte (1623); de Opdracht van Maria, de Aanbidding der Herders en de Heilige Nikolaas van Myra, alle drie door Martin le Légat" (Martin Legatz) (circa 1659); de Aanbidding der Drie Wijzen (begin 18e eeuw); de Bewening (begin 18e eeuw) en de Ontmoeting van Maria en Elisabeth (18e eeuw). Ook zijn er merkwaardige beelden, zoals een Engel in beschilderd hout, door de school van Delcour (tweede kwart 17de eeuw); een Calvariegroep in gepolychromeerd hout (eind 15e eeuw); een Onze-Lieve-Vrouw met Kind in gepolychromeerd hout (eind 15e eeuw); een Sint-Amor in beschilderd hout (17e eeuw); twee beelden van een geknielde engel in beschilderd hout (begin 18e eeuw); Sint-Antonius van Padua in beschilderd hout (18e eeuw); Sint-Jozef met Kind in beschilderd hout (18e eeuw); Sint-Antonius Abt in gepolychromeerd hout (19e eeuw) In de kerk bevindt zich een Karolingisch boomstamgraf uit de 9e eeuw. Ook zijn er grafstenen van pastoor Gerard Wijlen (†1542) en Anna van Merode (†1566). Aan de buitenkant van de kerk vindt men een hardstenen grafkruis van Maria Mertlach (†1616).
Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemelopnemingskerk (Wijshagen)

De Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemelopnemingkerk is de parochiekerk van Wijshagen, gelegen aan de Kerkstraat. Geschiedenis De oorsprong van de toenmalige Onze-Lieve-Vrouweparochie is niet geheel bekend, maar ze is zeer oud. Mogelijk was het de moederkerk van Meeuwen, Gruitrode en Ellikom en mogelijk werd de parochie gesticht door het Onze-Lieve-Vrouwekapittel van Maastricht. Dit kapittel bezat het patronaatsrecht en één derde deel van het tiendrecht. Later werd het patronaatsrecht afgestaan aan de Abdij van Herkenrode. In 1157 was voor het eerst sprake van een kerkgebouw, met de rang van kwartkerk, dat opgetrokken was in Maaskeien en blijkbaar slechts één zijbeuk bezat. In 1726 was er sprake van ingrijpend herstel ten gevolge van verwaarlozing. Een groot deel van de kerk, waaronder de zijbeuk, werd daartoe afgebroken. De toren werd hersteld. Van 1887-1888 werden kerk en toren vervangen door een neoromaans gebouw, ontworpen door Mathieu Christiaens. Ook dit gebouw werd, op de toren na, gesloopt, en in 1967-1968 werd een nieuwe zaalkerk gebouwd in modernistische stijl. De neoromaanse toren bleef hierbij behouden, en -in sterk gewijzigde vorm- ook het koor. Gebouw De neoromaanse toren is een bakstenen bouwwerk van drie geledingen, met een tentdak als spits, die met leien gedekt is. Het kerkgebouw, in modernistische stijl, is een doosvormige constructie in baksteen, met betonnen pijlers en met verticale vensters met glas in beton. Meubilair Er is een 12e-eeuws hardstenen romaans doopvont dat vier maskers toont. Het neogotische altaar en de communiebank zijn van 1888. Er zijn een aantal laatgotische beelden: Een calvariegroep in gepolychromeerd hout (1510-1520), vervaardigd door de Meester van de Kempisch Calvaries, een piëtà uit begin 16e eeuw, een Sint-Anna te Drieën. Beelden van de Heilige Barbara, Catharina en Lucia, van omstreeks 1525. Het schilderij Jezus aan het Kruis werd omstreeks 1700 vervaardigd. Het orgel is uit 1901. Omstreeks 1968 werden de koorlezenaars en de altaarkandelaars vervaardigd, door F. Brans. De torenklok is uit 1427. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk van Alden Biesen

De Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk is de parochiekerk van Rijkhoven, gelegen in de commanderij Alden Biesen aan de Kasteelstraat 6-8 te Rijkhoven. De kerk is opgedragen aan Onze-Lieve-Vrouw-Geboorte. Geschiedenis Oorspronkelijk was dit de kapel van de commanderij. In 1631 werd met de bouw begonnen onder landcommandeur Edmond Huyn van Amstenrade en ze werd voltooid onder diens opvolger Godfried Huyn van Geleen. In 1638 werd de kerk ingewijd en in 1870 werd ze verheven tot parochiekerk van Rijkhoven. Gebouw Het is een zaalkerk in vroegbarokke stijl, uitgevoerd in baksteen op een kalkstenen plint. Een krulgevel sluit het koor af. Deze gevel heeft mergelstenen ornamenten en draagt het jaartal 1637. In deze gevel bevindt zich een nis met daarin een beeltenis van Onze-Lieve-Vrouw met Kind. Aan de zuidzijde bevindt zich een portaal, terwijl in de westgevel een tweede portaal werd aangebracht, bestemd voor de Landcommandeur. Hierboven vindt men het wapenschild van Damian Hugo von Schönborn. Meubilair Aan schilderstukken bezit de kerk een Christus en de Wenende Vrouwen. Voorts twee schilderstukken die toegeschreven worden aan Gaspar de Crayer (eerste helft der 17e eeuw), namelijk een Piëta met Sint-Franciscus en Sint-Elisabeth van Hongarije, en een Sint-Michael en Sint-Joris. Dit waren de voormalige altaarstukken der zij-altaren. Het hoofdaltaar (1638-1640) werd vervaardigd door Leonard en Gilis de Froidmont. Het altaarstuk, vervaardigd door Gérard Douffet (1641) stelt de Geboorte van Christus voor. Van de beelden in hout kunnen worden vermeld: Sint-Blasius (2e kwart van de 17e eeuw; Verrezen Christus; Onze-Lieve-Vrouw met Kind in stralenkrans, en een triomfkruis boven de scheiboog. Vermeldenswaard zijn verder de koorbanken (18e eeuw), de koorstoel van de Landcommandeur (2e helft 17e eeuw), en de biechtstoelen (ongeveer 1650). Het marmeren doopvont is uit 1651. Het bevat het wapenschild van Godfried Huijn van Geleen. Ook zijn in de kerk diverse grafstenen van landcommandeurs te vinden. De oudste is van Edmond von Wörth (1292) in vroeggotische stijl. Vele grafstenen zijn 17e-eeuws. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Onze-Lieve-Vrouw Maagd der Armenkerk (Schoonbeek)

De Onze-Lieve-Vrouw Maagd der Armenkerk is de parochiekerk van het tot de deelgemeente Beverst behorende dorp Schoonbeek, gelegen aan Schoolstraat 1. Geschiedenis De gelovigen van Schoonbeek behoorden oorspronkelijk tot de parochie Bilzen. Vanaf 1837 splitste de parochie van Beverst, waartoe ook Schoonbeek ging behoren, zich hiervan af. Vooral na de Tweede Wereldoorlog breidde de bevolking van Beverst zich aanzienlijk uit. Dit leidde tot de stichting van een school in 1952, en van een hulpkerk in 1961. In 1978 werd Schoonbeek verheven tot zelfstandige parochie, en splitste zich af van Beverst. Vanaf 1983, toen Schoonbeek het 650-jarig bestaan vierde, werd geld ingezameld voor een nieuwe kerk, en deze kwam in 1993 gereed. Ze wordt beschouwd als een van de laatste die in Belgisch-Limburg zou worden gebouwd. Gebouw De kerk heeft een zeer moderne uitstraling. De muren zijn van baksteen, en er is een betonnen toegangspoort met paraboolvormige uitsparing, waarin ook de klokken hangen. De voorgevel heeft een paraboolvorm en wordt gesierd door een bronzen Maagd der Armenbeeld. De kerk zelf is een zaalkerk die gedekt wordt door een veelhoekige lichtkoepel van prefab houten spanten. Externe link Kerken in Vlaanderen
Onze-Lieve-Vrouw-van-Bijstandkapel (Bilzen)

De Onze-Lieve-Vrouw-van-Bijstandkapel (voorheen: Kapel buiten de Nutspoort) is een betreedbare kapel aan de Hasseltsestraat te Bilzen. Geschiedenis Reeds in 1575 werd op deze plaats melding gemaakt van een kapel, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Smarten. Deze kapel werd echter in 1797 door de Fransen verwoest tijdens gevechtshandelingen. In 1803 werd de kapel hersteld en er werd een Mariabeeld in geplaatst dat afkomstig was uit de kapel van het opgeheven klooster Onze-Lieve-Vrouw ter Engelen. In 1843 werd de kapel geheel herbouwd als een bakstenen gebouwtje onder zadeldak, waarvan de voorgevel voorzien is van een dakruiter en een portaal. De kapel is ingebouwd in de muur van de begraafplaats van Bilzen. Het portaal is voorzien van een chronogram, luidende: IMPIE DESTRUCTA CURA VERI/PASTORIS BOLLEN/EXURGO Pastoor Bollen was de initiatiefnemer van de herbouw. Het chronogram levert het jaartal 1843 op. Externe link Onroerend erfgoed
Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkranskerk (Termien)

De Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkranskerk is een kerkgebouw, gelegen aan Rozenkranslaan 47 in de Genkse wijk en voormalige buurtschap Termien. De kerk is toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van de Heilige Rozenkrans. Geschiedenis De Dominicanen kwamen in 1934 naar Genk en zij vestigden zich in een groot huis aan de Calvariestraat. In 1939 begon de bouw van kerk en klooster, die werd uitgevoerd naar ontwerp van architect M. De Paepe. Het klooster kreeg de naam Sint-Albertusklooster. Door materiaalgebrek tijdens de Tweede Wereldoorlog vorderde de bouw langzaam. In 1943 werd de kerk ingewijd. Deze bakstenen kloosterkerk bezat een koorgestoelte dat ook tegenwoordig nog aanwezig is. Ze heeft een aangebouwde, vierkante westtoren en een driebeukig, basilicaal schip. Het interieur wordt overspannen door paraboolbogen. Op 15 juli 1956 werd deze kerk verheven tot parochiekerk voor de omliggende woonwijk. De parochie werd door de Dominicanen geleid. Er kwamen klokken in de toren, en een doopkapel werd bijgebouwd. Op 28 september 1958 kwam er ook een orgel. In 2013 verlieten de Dominicanen het klooster. Er waren nog drie paters over, welke naar een klooster te Leuven vertrokken. Meubilair De kerk bezit houten beelden van Raf Mailleux en schilderwerken van Willy Minders, waaronder de Kruisweg, een Sint-Dominicus en een Thomas van Aquino. Ook zijn er mooie glas-in-loodramen, welke een aantal heiligen voorstellen. Externe links Kerknet Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sint-Truiden

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (nid. Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk, znany również jako Onze-Lieve-Vrouwekerk) – rzymskokatolicka świątynia parafialna znajdująca się w belgijskim mieście Sint-Truiden. Historia Kościół został wzniesiony na początku XII wieku przez Adelardusa II, opata pobliskiego klasztoru. Świątynia spłonęła wkrótce po powstaniu, ok. 1130 roku na jej miejscu wzniesiono nową, romańską budowlę. W XIV wieku na jej miejscu wybudowano gotycki kościół, w XV wieku przebudowano korpus nawowy, a w XVI wieku dobudowano kaplicę Najświętszej Maryi Panny. W 1668 roku zawaliła się wieża, nową wzniesiono dopiero w 1842 roku wg projektu Louisa Roelandta. W 2018 ukończono remont świątyni. Architektura i wyposażenie Świątynia gotycka, trójnawowa, o układzie bazylikowym, z neogotycką wieżą. Na łuku tęczowym znajduje się fresk Sąd Ostateczny autorstwa Johannesa van den Eenheua z 1626 roku, a kaplicę Najświętszej Maryi Panny zdobi malowidło z wizerunkiem Matki Bożej Różańcowej, wykonane w 1860 przez Jules’a Helbiga. Większość wyposażenia reprezentuje neogotyk. Wewnątrz znajdują się dwa instrumenty organowe: starsze wykonał w 1874 roku miejscowy organmistrz Arnold Clerinx, a nowsze, neobarokowe, z lat 1996–2014, wykonało przedsiębiorstwo Orgelbau Schumacher. W tzw. skarbcu przechowywane są relikwie śś. Trudona i Eucheriusza, przechowywane w XVI-wiecznych relikwiarzach. Galeria Przypisy
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Zutendaal)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van Zutendaal in de Belgische provincie Limburg, gelegen aan de Dorpsstraat. Geschiedenis Begin 13e eeuw werd een romaanse kerk gebouwd, waarvan de onderbouw van het koor bewaard is gebleven. Begin 14e eeuw werd de vroeggotische westtoren en de middenbeuk gebouwd. Dit gebeurde waarschijnlijk nadat Graaf Arnold V van Loon in 1304 het patronaatsrecht schonk aan de Abdij van Averbode. In 1598 werd de kerk door krijgsbenden in brand gestoken. Vermoedelijk is daarna het huidige gewelf en bovengedeelte van het koor tot stand gekomen. Ook in de 18e eeuw vonden er herstelwerkzaamheden plaats. In 1896 werd de kerk uitgebreid door Ferdinant Lohest. Hierbij werden de zijbeuken en transeptarmen afgebroken en vervangen door vergrote neogotische zijbeuken en transeptarmen, waarmee de kerk zijn huidige uiterlijk kreeg. De kerk werd gebouwd in mergelsteen op een plint van breuksteen. Gebouw De kruiskerk met basilicaal schip wordt overheerst door het transept en de zware, maar lage, vierkante toren, die door een tentdak wordt gedekt. Hierin hangen twee oude klokken, één uit 1525 en één uit 1531. Meubilair Twee barokke biechtstoelen, uit 1671 en 1731, zijn aanwezig. De preekstoel is uit 1670. Het 15e-eeuwse laatgotische doopvont is uitgevoerd in arduin. De altaren zijn in neogotische stijl. Het wonderbaarlijke beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Zutendaal Heil der Kranken is een 16e-eeuws gepolychromeerd eikenhouten beeld dat het doel is van vele bedevaartgangers. Ook is er een 15e-eeuws triomfkruis en een Sint-Rochusbeeld van omstreeks 1700. Schilderijen hangen in de zijbeuken. Zo is er een Tenhemelopneming van Maria uit 1650, toegeschreven aan Gaspar de Crayer. Verder een 18e-eeuwse Bruiloft te Cana, en drie taferelen die betrekking hebben op de geschiedenis van het wonderbaarlijke Mariabeeld. Ook de muurschilderingen in de middenbeuk verhalen hiervan. Het atelier Stalins en Janssen uit Antwerpen vervaardigde de eind-19e-eeuwse glas-in-loodramen, die gebeurtenissen uit het leven van Maria voorstellen. De Kruiswegstaties zijn uitgevoerd op koperen platen en zijn een kopie van de Kruiswegstaties in de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal te Antwerpen. Bedevaart Zutendaal is reeds zeer lange tijd een bedevaartsoord naar het miraculeuze Mariabeeld. Volgens de legende zou de eerste kerk oorspronkelijk in de buurtschap Mandel gebouwd worden. Doch toen constateerde men elke morgen, dat het reeds gebouwde deel terug afgebroken was. Een boer had op een nabijgelegen plaats, een licht gezien, en stelde voor om op deze plaats eens een poging te wagen. Het vreemde licht kon misschien een teken zijn. Bij de graafwerken die men op deze plaats aanving, vond men dan het beeld. Dit zou dan de plaats zijn waar de huidige Onze-Lieve-Vrouwekerk zich bevindt. Jaarlijks komen er op 15 augustus nog steeds vele mensen te voet naar Zutendaal op bedevaart om er te bidden voor hun gezondheid. Galerij
Oude Molen (As)

De Oude Molen of Theunissenmolen is een watermolen op de Bosbeek bij As. Deze aan Oude Molenweg 69 gelegen bovenslagmolen fungeerde als korenmolen. Geschiedenis De oudste schriftelijke vermelding van deze molen dateert uit 1470. In 1717 werd te As een tweede watermolen, de Nieuwe Molen, op de Bosbeek gebouwd. Het huidige bakstenen gebouw is uit 1872. Het bestaat uit een woonhuis met haaks daarop het molenhuis. In 1966 vond nog een verbouwing plaats. In 1976 werd de molen buiten werking gesteld en in 1993 werd de molen met zijn omgeving beschermd. Het binnenwerk was nog aanwezig en in 2007 werd de molen zodanig gerestaureerd dat ze weer maalvaardig is.
Park Haffmans

Het Park Haffmans of Demerpark is een gemeentelijk park in Bilzen, gelegen langs de Demer in het zuidoosten van de stad. De tuin, tegenwoordig park, is aangelegd in Engelse landschapsstijl. Dit park was oorspronkelijk de tuin van een notarishuis, eigendom van de familie Haffmans. Dit huis, in neorococostijl, is nog steeds particulier bezit. Waar zich nu het gemeentelijk park uitstrekt lag volgens de Dépotkaart van 1871, buiten de oude stadsomwalling een park in landschappelijke stijl dat door de Demer in een oostelijk en westelijk deel was gescheiden. Een lang pad over de Demer verbond beide delen. Het oostelijke deel lag achter een U-vormig gebouw aan de Brugstraat en is nu de tuin van een herenhuis. Het westelijk deel had een rondweg met een rondpunt, een vijver en een verbinding naar de Tongersestraat. Een deel daarvan werd het huidige Demerpark dat zich meer zuidwaarts ontwikkelde, maar zijn meest westelijke deel verloor door een verkaveling. Ook de Oude Bilsermolen ligt nu aan het park, wat op de kaart nog niet het geval was. Het Demerpark ligt aan de voet van de Borreberg, de steile helling die ten zuidoosten de stad domineert. De Demer bevloeit het terrein van zuid naar noord en vormt de ruggengraat van de aanleg. Het boogbrugje over de Demer met poorthek naar de tuin van het voormalige notarishuis in de Brugstraat is mogelijk nog van de oudere aanleg over. De twee waterpartijen, één ten noordwesten, het andere ten zuidoosten, hebben allebei een eilandje. De smalle, in de ruime grasvelden slingerende wandelpaden zijn deels recent verhard met dolomiet en in de verder afgelegen en dichter beboomde zone deels met rode steenslag. Tussen de parkgrens en het grote grasveld loopt een rondpad in een groene gordel met voornamelijk gewone beuk, bruine beuk, es, zomereik en paardenkastanje, uitlopend in tongvorm. De solitairen in het grasveld behoren tot een tweede generatie bomen, en de jongste aanplantingen gebeurden met weinig inzicht of structuur. Toch heeft het park een interessant bomenbestand. Eveneens merkwaardig is de minstens 55 meter lange loofgang of berceau van nu doorgeschoten haagbeuken. Samen met een geïsoleerde sokkel, vermoedelijk voor een beeld en de restanten van een rotspartij wijzen deze relicten op een meer subtiele parkaanleg die vermoedelijk behoorde bij het notarishuis en uit de bouwperiode daarvan dateert. Speenkruid, aronskelk en bosanemoon komen als voorjaarsbloeiers voor. In het park bevindt zich ook de Bilzermolen, een watermolen op de Demer. Verder stroomopwaarts langs de Demer ligt het natuurgebied Katteberg. Externe link Park Haffmans
Polikliniek Dr. Martens

De Polikliniek voor Inwendige Ziekten, ook Polikliniek Dr. Martens, is een voormalige privé-kliniek te Astene (Deinze) in 1932 ontworpen door de Belgische architect Henry Van de Velde. De opdrachtgever hiervoor was Dr. Adriaan Martens. De kliniek bevindt zich langs de Emiel Clauslaan op de grens van Astene met Deurle. De polikliniek werd in 1933-1934 opgetrokken kort voor de privéwoning van de dokter, genaamd Villa Landing, die gelegen is aan de overkant van de Emiel Clauslaan. Het werd in de stijl gebouwd van de nieuwe zakelijkheid. Kenmerkend zijn het horizontale facet, de afgeronde hoeken, de in ijzeren vatting uitgewerkte grote ramen en het platte dak. Het monument is volledig gerestaureerd en wordt hergebruikt als woning. Het werd in 1994 erkend als een beschermd monument van onroerend erfgoed. Galerij
Pond Farm Cemetery

Pond Farm Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgisch dorp Wulvergem, een deelgemeente van Heuvelland. De begraafplaats ligt achter een boerderij zo'n 1,2 kilometer ten noordwesten van Wulvergem en is bereikbaar langs een pad van 350 m. Ze werd ontworpen door Charles Holden met assistentie van William Cowlishaw. Het terrein is 2.125 m² groot en wordt omgeven door een lage natuurstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat rechts tegen de noordelijke hoek. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 301 doden begraven. Geschiedenis De begraafplaats lag dicht bij een boerderij die door de Britten Pond Farm werd genoemd. Ze werd gestart in juli 1916 door eenheden van de 3rd Rifle Brigade en de 8th Buffs. Ze werd ook gebruikt door veldhospitalen die er tot oktober 1917 hun overleden gekwetsten begroeven. Wulvergem werd door de Duitsers op 14 april 1918 veroverd tijdens hun lenteoffensief maar werd op 2 september 1918 door de 30th Division heroverd. In april en september 1918 werden als gevolg van deze offensieven nog gesneuvelden bijgezet. Er liggen 296 Britten (waarvan 4 niet konden geïdentificeerd worden) en 5 Duitsers begraven. Voor 3 Britten werden Special Memorials opgericht omdat hun graven niet meer teruggevonden werden, maar men vermoedt dat ze onder naamloze grafzerken liggen. In 2009 werd de begraafplaats als monument beschermd. Onderscheiden militairen D.J. Baily, luitenant bij de Royal Munster Fusiliers werd onderscheiden met het Military Cross (MC). Ernest Laverick, sergeant bij het King's Royal Rifle Corps werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). sergeant Edgar Butler en korporaal James Quinn werden onderscheiden met de Military Medal (MM). Externe links Pond Farm Cemetery op de website van de CWGC. Pond Farm Cemetery op de website van WO1.be
Poperinghe Old Military Cemetery

Poperinghe Old Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Belgische stad Poperinge. De begraafplaats ligt aan de Deken De Bolaan op 570 m ten zuidoosten van de Grote Markt. Ze heeft een L-vormig grondplan met een oppervlakte van 1.851 m² en is omgeven door een bakstenen muur. De begraafplaats werd ontworpen door Reginald Blomfield en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Vanaf de straat en het toegangshek loopt men via een pad van ongeveer 16 m naar de eigenlijke ingang waar ook de Stone of Remembrance staat. Het Cross of Sacrifice staat centraal op het terrein. Er worden 453 doden herdacht waaronder 24 die niet meer geïdentificeerd konden worden. Geschiedenis Poperinge was door zijn grootte en ligging een belangrijk centrum voor de Britse en Franse troepen. Niettegenstaande dat de stad dicht bij Ieper en het front lag was het er toch relatief veilig. Het was een plek met goede logistieke infrastructuur waar vele sociale en militaire activiteiten plaatsvonden. Er waren ook veldhospitalen gevestigd waar de talrijke slachtoffers uit de verschillende veldslagen om Ieper verpleegd werden. De vroegste slachtoffers werden begraven op de stedelijke begraafplaats (Poperinge Communal Cemetery). Bijna terzelfder tijd werd ook begonnen met het begraven van doden op het Poperinghe Military Cemetery (later gewijzigd in Poperinghe Old Military Cemetery) in oktober 1914. Doordat er een tyfusepidemie was uitgebroken onder de burgers was er een toename van zieken en doden in het daartoe ingerichte hospitaal in het kasteel in dezelfde straat. De burgers en militairen, zowel Britten, Fransen als Belgen werden allen op Poperinghe Old Military Cemetery begraven. In mei 1915 was er geen plaats meer en vanaf dan werden de Britten begraven op Poperinghe New Military Cemetery. Er liggen 402 Britten (waaronder 22 niet geïdentificeerde), 48 Canadezen (waaronder 2 niet geïdentificeerde), 1 Chinees en 2 Duitsers begraven. Voor 7 slachtoffers werden Special Memorials opgericht omdat men hun graven niet meer terugvond en men aanneemt dat ze zich onder de naamloze graven bevinden. In 1922 werden de Belgische, Franse en Duitse doden naar andere begraafplaatsen overgebracht. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Graven William Frederick Richard Hart-McHarg, luitenant-kolonel bij de Canadian Infantry is de hoogste in rang en tevens de oudste (46 jaar) hier begraven militair. Ch’un Ch’ih Wang, arbeider bij het Chinese Labour Corps, werd wegens moord gefusilleerd op 8 mei 1919. Onderscheiden militair T. Foley, soldaat bij het Cheshire Regiment werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). Alias korporaal John Alexander diende onder het alias John Alexander Ramsey bij de Canadian Infantry. Externe links Poperinghe Old Military Cemetery op de website van de CWGC. Poperinghe Old Military Cemetery op de website van WO1.be