NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Katelijnevest

De Katelijnevest is een promenade en een straat in Brugge, onderdeel van de tweede middeleeuwse omwallingsgracht. Beschrijving Door het graven van de tweede omwalling rond Brugge op het einde van de 13de eeuw, werd de parochie van Sint-Katarina middendoor gesneden. De naam van de parochie werd niet alleen spontaan gebruikt om de straat aan te duiden die vanuit de stad in de richting van de parochiekerk leidde, maar ook voor de vestingen langs beide zijden van de nieuwe gracht was dit het geval: de Katelijnevest en de Buiten Katelijnevest. De naam Katelijnevest werd vanaf de 13de eeuw spontaan en bestendig gebruikt. Nochtans was het pas omstreeks 1830 dat de naam officieel door het stadsbestuur werd bekrachtigd. Dit gebeurde ongetwijfeld toen naast de eigenlijke vesting een straat tot stand kwam, waar bescheiden huizen werden langs gebouwd en waar een oude molen industriële uitbreiding nam. De Katelijnevest loopt van de Katelijnestraat tot aan de Begijnenvest. Buiten Katelijnevest Buiten de stadspoorten lag een weg op de zogenaamde 'paallanden' die men Buiten Katelijnevest noemde. Die weg had geen officiële naam en dat leek ook weinig noodzakelijk omdat er niemand woonde en de weg bijna uitsluitend als trekpad voor de schepen werd gebruikt. Pas in 1920 werd door de stad Brugge de naam Buiten Katelijnevest officieel ingevoerd. Er waren toen een paar industrieën langs die weg gevestigd. Thans is de weg opgeslorpt door de stadsring R30. Deze weg loopt van de Baron Ruzettelaan naar de Vaartdijkstraat. Literatuur Albert SCHOUTEET, De Straatnamen van Brugge. Oorsprong en betekenis, Brugge, 1977, ISBN 9789062675036. Chris WEYMEIS, Brugge, van Academiestraat tot Zwynstraat, Deel 3: J-K, Brugge, Uitgeverij Van de Wiele, 2016, ISBN 978-90-76297-637.
Marimain

Marimain was een bekend theatercafé in de Belgische stad Gent. Het pand grenst aan de Minardschouwburg in de Walpoortstraat. Beide werden opengehouden door Romain Deconinck. Het gebouw dateert uit de 16e eeuw met aanpassingen uit de 19e eeuw.. De naam "Marimain" is een samentrekking van de namen van Romain en zijn toenmalige echtgenote, de actrice Mary Brouillard. In 1979 werd de Minardschouwburg met zijn omgeving als stadsgezicht beschermd, en binnen de beschermingszone staat ook dit pand. Op 8 april 2024 werd bekend gemaakt dat het café failliet verklaard was.
Sint-Janstoren (Kortrijk)

De Sint-Janstoren is een woontoren met onderaan commerciële panden in de Belgische stad Kortrijk. De toren bevindt zich aan de Veemarkt en werd in maart 2010 opgeleverd. De woontoren werd gebouwd binnen het kader van de realisatie van het winkelcentrum K in Kortrijk. Om de ondergrondse in- en uitrit voor auto's en vrachtwagens te realiseren langs de zijde van de Romeinselaan dienden op de Veemarkt ook diverse panden onteigend en gesloopt te worden en op deze plaats (boven op de parkinginrit) verrees de nieuwe Sint-Janstoren. Naam De Sint-Janstoren verwijst in zijn naamgeving naar de voormalige Sint-Janswijk die zich vlak bij die plek bevond. Verwijzingen hiernaar komen tevens nog terug in de nabijgelegen Sint-Janstraat, Kleine-Sint-Jansstraat en Sint-Janslaan. Ook de voorlopige werktitel van K in Kortrijk was aanvankelijk Shopping Sint-Jan. Gebouw De opdrachtgevers van de Sint-Janstoren waren het Nederlandse Foruminvest. De woontoren zelf is een ontwerp van het Gentse architectenbureau Robbrecht & Daem en bestaat uit een sokkel bekleed met donkere natuursteen waarin zich verschillende winkelpanden bevinden met daarboven appartementen die een witte gevelbekleding kregen. De toren bestaat uit 11 bouwlagen en is 46m hoog. De gevels tonen een opvallend contrast langs de verschillende zijden: langs de westzijde bevinden zich terrassen die telkens verspringen en zo voor een levendig silhouet zorgen. Aan de westzijde kent de gevel eerder een gesloten opbouw met enkel ritmisch geplaatste ramen. Door voor de sokkel hetzelfde gevelmateriaal als dat van het naburige winkelcentrum K in Kortrijk te kiezen, vormt het winkelgedeelte van de Sint-Janstoren visueel één geheel met het koopcentrum. Langs de zijde van de Romeinselaan kent de toren een opvallende overkraging. Boven op het torengebouw bevinden zich enkele hoogstammige bomen, naar analogie van middeleeuwse woontorens in Italiaanse steden. Externe links Afbeeldingen van de gerealiseerde toren
Galerie Toison d'Or

La galerie Toison d'Or, aussi appelée galerie de la Toison d'Or (en néerlandais : Gulden Vliesgalerij), est un grand centre commercial d'Ixelles dans la région de Bruxelles-Capitale en Belgique. Situation et accès Ce centre commercial de la commune bruxelloise d'Ixelles est situé près de la station de métro Porte de Namur. La galerie est située entre l'avenue de la Toison d'Or et la chaussée d'Ixelles. Origine du nom Elle porte ce nom en raison de la proximité de l'avenue de la Toison d'Or, nommée en référence à l'Ordre de la Toison d'Or institué à Bruges en 1430 par le duc de Bourgogne Philippe le Bon. Historique La galerie Toison d'Or a été créée en 1963 par la famille Gilson. Le 19 avril 1976, un incendie dévaste la galerie, détruisant 70 magasins. Malgré des tentatives de relance, comme l'ouverture d'un étage en sous-sol en 1977, le lieu sombre rapidement dans l'oubli. Entre 2007 et 2009, un important projet de rénovation est entrepris, financé à parts égales par ING Real Estate et la famille Gilson. Le nombre de magasins est réduit à 41, mais chacun bénéficie d'une plus grande superficie. La surface commerciale totale s'élève à 14 742 m2. En 2009, une FNAC de 3 200 m2 ouvre au cœur de la galerie, accessible depuis les deux artères principales. En 2011, la famille Gilson annonce la mise en vente de la galerie qui est rachetée par Prudential Property Investment Managers (PRUPIM) (en) en mars 2012. En 2014–2015, les immeubles côté avenue de la Toison d'Or sont démolis et reconstruits, laissant place à des appartements de luxe dans le cadre du projet Condor Residence. En 2023, la société belge Bruvaco, spécialisée dans l'acquisition de sociétés immobilières, reprend la gestion de la galerie avec le soutien du département Capital Markets Retail de Cushman & Wakefield. Commerces La galerie Toison d'Or abrite 80 magasins, un cinéma UGC et le théâtre de la Toison d'Or. Notes et références Notes Références Portail de Bruxelles Portail du commerce
Gulden Vliesgalerij

De Gulden Vliesgalerij (Frans: Galerie Toison d'Or) is een winkelcentrum in de Brusselse bovenstad. In de jaren '60 werd de luxueuze galerij aangelegd door de aannemer Fernand Gillion. De galerij werd geopend in 1963. Naast veel kleine winkels was er een bioscoop gevestigd. In april 1976 woedde er een brand in het centrum waarbij 60 winkels in de as werden gelegd. De schade bedroeg omgerekend zo'n 10 miljoen gulden. In de loop der jaren trokken steeds meer winkeliers weg uit de galerij. In 2007 besloot de familie Gillion en ING Real Estate Development, die elk voor 50% eigenaar waren van de galerij, tot een renovatie van het centrum. Tussen 2008 en 2010 werd het winkelcentrum gerenoveerd voor 20 miljoen euro. Met een strakkere vormgeving en meer daglicht werd het centrum nieuw elan ingeblazen. De galerij met een oppervlakte van 12.350 m² telt zo'n 40 winkels. In 2011 werd de galerij te koop gezet door de familie Gillion en ING Real Estate Development voor zo'n 70 miljoen euro. Uiteindelijk werd de galerij verkocht aan het Britse vastgoedbedrijf PRUPIM voor 62 miljoen euro. In 2024 werd het winkelcentrum voor € 50 miljoen verkocht aan de Limburgse vastgoedinvesteerder Frank Tans.
Kasteel van Blekkom

Het Kasteel van Blekkom is een kasteel uit de negentiende eeuw dat in het gelijknamige gehucht Blekkom (onderdeel van de deelgemeente Loksbergen, gemeente Halen) staat. Het 'kasteel' is een alleenstaand, neoclassicistisch herenhuis, in 1859 gebouwd naar een ontwerp van architect Victor Jamaer in opdracht van Hyacinthe de Maret, de eerste burgemeester van de in 1866 zelfstandig geworden gemeente Loksbergen. Het is gelegen te midden van een park met vijver, nabij de Velpe. In het Jaarboek van 2002 van het Natuurpunt Oost-Brabant wordt melding gemaakt van de hoogwaardige structuurkwaliteit van de Velpe in de omgeving van het Kasteel van Blekkom. Ten noorden van het kasteel staat nog een negentiende-eeuwse hoeve, oorspronkelijk met een U-vormige plattegrond, maar tegenwoordig uitgebreid tot een rechthoekig binnenerf. Nabij het kasteel staat ook een bakstenen kapel met rondboogportaal. Het kasteel is in privébezit en is niet open voor het publiek. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Limburg (België)
Clootsmolen

De Clootsmolen, ook Neermolen of Damburgmolen genaamd, is een watermolen op de Abeek die zich bevindt aan Watermolenweg 1 te Bocholt. Het is een onderslagmolen. Reeds in 1296 werd melding gemaakt van deze molen, toen Graaf Arnold V van Loon liet weten dat zijn leenman, Gozewijn van Born, die Heer was van Elsloo, eyn deill waters eynre beeck, loupende by den molen geheitten die Nedermolen in der heerlicheit van Boechout afstond aan Willem II van Horne, Heer van Horn. Via de gegraven Weerterbeek of Bocholterbeek werd een deel water van de Abeek afleid naar de stad Weert dat zelf geen behoorlijke natuurlijke rivier in de buurt had. De molen diende als korenmolen, en in 1539 werd ze vermeld als banmolen van de Heer van Bocholt, die tevens Graaf van Horne was. De molen, die onder meer op de Ferrariskaarten vermeld staat, werd in de loop van de 19e eeuw voorzien van een bakstenen gebouw. Het molenhuis in haar huidige vorm dateert uit begin 20e eeuw. Later werd de beek omgelegd, en lag de molen aan een kleine zijstroom, maar ontving ze nog voldoende water om af en toe te kunnen draaien. Het ligt in de bedoeling om de beek weer in haar oorspronkelijke bedding te leggen, zodat de molen weer aan de beek komt te staan.
Station Aat

Station Aat is een spoorwegstation langs spoorlijn 90 (Jurbeke - Aat - Denderleeuw) en spoorlijn 94 (Halle - Doornik) in de stad Aat (Frans: Ath). Van hier vertrok de in 1960 stilgelegde spoorlijn 81 (Aat - Blaton). Treindienst Fotogalerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Abroxmolen

De Abroxmolen is een watermolen op de Abeek die zich bevindt aan de Abroxweg 41 te Beek. Reeds in 1440 bestond deze molen. Toen werd hier Jan van Abroek geboren, een belangrijk kloosterhervormer. De molen fungeerde vermoedelijk als oliemolen, maar in 1910 werd het waterrad door een turbine vervangen, waarna de molen enkel nog als korenmolen dienstdeed. Dit bedrijf werd voortgezet tot in de jaren 60 van de 20e eeuw. De turbine en een deel van het binnenwerk zijn nog aanwezig maar, door de omlegging van de Abeek, heeft de molen geen water meer.
Oude Vismijn (Gent)

De Oude Vismijn is een van de oudste markten van de Belgische stad Gent. Oorspronkelijk bevond deze markt zich op de huidige Groentenmarkt. In 1689 kreeg ze haar huidige locatie op het Sint-Veerleplein met haar kenmerkend poortgebouw en vaste stallen in open lucht. Met het oog op deze nieuwe locatie kochten de schepenen van de Keure drie huizen van het Sint-Veerlekapittel, dat toen al driekwart eeuw was ondergebracht bij de Sint-Niklaaskerk. Ten westen van de Oude Vismijn loopt de Lieve en ten zuiden de Leie. Ten noordoosten ligt de wijk Patershol. Het poortgebouw werd in 1689 door stadsarchitect Adriaan Van Der Linden, naar de plannen van Arthur Quellyn, opgetrokken in barokstijl en versierd met drie beelden van zeegoden; het werd zwaar beschadigd door een brand in 1872. Enkel het beeld van Neptunus, van de hand van Guy Helderberg, kon worden gered. De andere beelden werden vervangen door nieuwe beelden, ontworpen door Adolphe Pauli, van een man en een vrouw die de Schelde en de Leie voorstellen. De dolfijnen werden ontworpen door Karel van Poucke. Een overdekte markthal als verkoopplaats voor vis, vlees en groenten werd toegevoegd terwijl op het open marktplein verder openbaar vis werd verkocht. Het gebouw werd voorzien van neogotische gevels, in het vooruitzicht van de Wereldtentoonstelling van 1913. In de 20e eeuw kende het gebouw een aantal functiewijzigingen (bandencentrale, bowlingzaal...). Aan de leegstand werd een einde gemaakt toen de stad een wedstrijd uitschreef om het pand een nieuwe bestemming te geven. In 2010 werd het pand heringericht als een horecazaak. De Oude Vismijn huisvest sinds 2 maart 2012 de Dienst Toerisme Gent. Literatuur (fr) Saint-Genois, Jules de, Histoire de l'hospice de Wenemaer à Gand et de ses fondateurs. Extrait du Messager des Sciences historiques de Belgique. Hebbelynck (1854). Geraadpleegd op 12 augustus 2023 – via Google Books. Externe links www.oudevismijn.be Dienst Toerisme Infokantoor Oude Vismijn Vismijn op Gentdekuip.com
Sint-Eutropiuskerk

De Sint-Eutropiuskerk is de parochiekerk van de Belgische plaats Heule. Op de plaats waar de huidige kerk staat, werd rond 1143 een eerste kerkje gebouwd. Het was een romaans kerkje met een toren van 5 op 5 meter die in het midden stond. De eerste kerk was meer dan waarschijnlijk toegewijd aan de heilige Amandus van Gent. In 1295 stichtte Willem van Grysperre, een belangrijk leenman van de Heren van Heule, een kapelanij ter ere van de heilige Eutropius van Saintes, bisschopmartelaar van Saintes in Frankrijk. Die was hier min of meer bekend via bedevaarten naar het zuiden en zou later Amandus als patroonheilige verdringen. In 1545 bouwde men een nieuwe toren en die staat er nu nog altijd. Hij is ongeveer 40 meter hoog en heeft een gotische stijl. Het schip van de kerk werd toen ook uitgebreid, want het kerkje was te klein geworden. In 1782 werd de kerk een tweede maal vergroot, opnieuw omdat de bevolking aangroeide. In 1944 werd de kerk tijdens een bombardement bijna volledig verwoest. Enkel de toren, die sinds 1937 beschermd was als monument, bleef gespaard. Meer dan 10 jaar werd de mis opgedragen in een schuur, als noodkerk ingericht, en behorende aan de familie Callewaert. De vernieuwde kerk, zoals hij er nu uitziet, werd op 9 april 1956 door de bisschop Emiel-Jozef De Smedt ingewijd. Externe links Parochie Heule
Track "X" Cemetery

Track "X" Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission burial ground for the dead of the First World War located near Ypres (Ieper) in Belgium on the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation The area where this cemetery now stands had been between the two front lines in June 1917. The area was captured and a cemetery was begun in July 1917 by the 39th and 48th (South Midland) Divisions. The cemetery closed in November 1917, although two more burials were made in May 1918. Archaeological excavations have taken place in the immediate area, around Turco Farm trench, to uncover artifacts and historical details from the Great War. References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Track X Cemetery at Find a Grave
Track X Cemetery

Track X Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Sint-Jan, een deelgemeente van Ieper. Ze ligt 3,6 km ten noordoosten van het centrum van Ieper langs de Moortelweg en is vanaf deze weg bereikbaar via een 65 m lang graspad. De begraafplaats werd ontworpen door Wilfred Von Berg en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het terrein heeft een langwerpige vorm en is 720 m² groot. Ze is omheind met een draadafsluiting en heesters. Het Cross of Sacrifice staat direct aan de toegang. Er liggen 149 soldaten waarvan 27 niet geïdentificeerd konden worden. Geschiedenis Op 31 juli 1917, de eerste dag van de Derde Slag om Ieper (Slag om Passendale), werd het stukje niemandsland, waar nu deze begraafplaats ligt, veroverd door de 39th Division en 48th (South Midland) Division. Track X Cemetery werd door hen gestart en bleef in gebruik tot november 1917. In mei 1918 werden nog twee graven bijgezet. De Moortelweg, waarlangs deze begraafplaats gelegen is, werd door de Britten tijdens de oorlog Admiral's Road genoemd omdat een kapitein met een gepantserde wagen deze weg op en af reed om zijn manschappen aan te sporen. De voorbije jaren werden tijdens archeologische opgravingen restanten van slachtoffers gevonden die hier werden bijgezet, wat het totaal op 149 doden brengt. Er liggen nu 138 Britten en 5 Canadezen. In 2009 werd de begraafplaats als monument beschermd. Onderscheiden militairen Frederick Dudley Andrews, kapitein bij het Gloucestershire Regiment en Ian Grant Fleming, kapitein bij de Gordon Highlanders werden onderscheiden met het Military Cross (MC). H. Parks, compagnie sergeant-majoor bij de Rifle Brigade en Albert Edward Edmonds, korporaal bij de Royal Engineers werden onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). Externe links Track X Cemetery op de website van de CWGC. Track X Cemetery op de website van WO1.be
Sint-Willibrorduskerk (Heusden)

De Sint-Willibrorduskerk is de parochiekerk van Heusden in de Belgische provincie Limburg, gelegen aan het Sint-Willibrordusplein 2. Gebouw Heusden had reeds vóór 1400 een kapel die afhankelijk was van de parochie van Beringen en later zelfstandig werd. De toenmalige kerk werd te klein en in 1874 begon de bouw van een nieuwe kerk in neoromaanse stijl, die in 1877 werd ingewijd. Dit was een bakstenen kruisbasiliek. Architect was F. Stappers. Omstreeks 1956 werd de kerk aanmerkelijk vergroot. Dit geschiedde door Robert J. Vandendael en Frans Vandendael. Hierbij werd de noordelijke transeptarm verlengd en dit werd de nieuwe kerk, waarvan de as dus haaks op die van de oude kerk werd geplaatst. De oude kerk doet sindsdien dienst als rouwkapel. De vierkante westtoren (van de oude kerk) wordt geflankeerd door een ronde zijkapel. De nieuwe kerk is opgetrokken in een moderne, meer gestileerde, vorm van neoromaanse stijl. Kerkmeubilair In 1975 werd een muurschildering van het Laatste Avondmaal aangebracht, door Rik Verhelst. Een beeld van Johannes de Doper staat in een 17e-eeuwse nis, er is een gepolychromeerd houten afbeelding van Onze-Lieve-Vrouw van Smarten en er zijn tal van 19e-eeuwse kunstwerken en andere voorwerpen, zoals tal van heiligenbeelden, processievaandels, een houtsnijwerk voorstellende de Graflegging van Christus. In de weekkapel vindt men een gepolychromeerd houten 15e-eeuwse Sint-Anna ten Drieën, toegeschreven aan de Mechelse School.
Slagmolen (Opitter)

De Slagmolen (ook: Stalsmolen, Het Reidsel of Scheelenmolen) is een watermolen op de Itterbeek te Opitter. De molen bevindt zich aan Molenstraat 52. De molen, die zich 200 meter stroomafwaarts van de Pollismolen bevindt, werd mogelijk gesticht in 1666, want dit jaartal bevindt zich in een balk. De molen bestond aanvankelijk uit leem en stro en diende als oliemolen. In 1869 werd het huidige stenen gebouw opgericht, wat in 1911 werd verhoogd. In de 20e eeuw werd de molen uiteindelijk als korenmolen benut. In 1958 werd het houten rad verwijderd. Het gebouw werd nog als opslagruimte gebruikt en raakte in verval. Na renovatie is het later in gebruik genomen als woning. De sluizen zijn nog aanwezig. De molen is niet beschermd.
Sint-Pietersbandenkerk (Ophasselt)

De Sint-Pietersbandenkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Geraardsbergen behorende plaats Ophasselt, gelegen aan de Ommegangstraat. Geschiedenis Een 15e-eeuwse eenbeukige gotische kerk werd omstreeks 1600 door brand verwoest. Enkel de toren bleef gespaard. De kerk werd regelmatig verbouwd. In 1777 werd een driebeukig classicistisch schip gebouwd en in 1812 werd het koor vernieuwd. In de Tweede Wereldoorlog werden de klokken door de Duitsers uit de toren gehaald om deze om te smelten tot kanonnen. Gebouw De driebeukige bakstenen kerk heeft een ingebouwde toren die aan de oostzijde van het schip ligt en de vieringtoren van de voormalige kerk was. Het schip heeft steekboogvensters. Interieur De kerk heeft op het hoofdaltaar een 17e-eeuws schilderij dat Maria-Hemelvaart verbeeldt. Uit de `18e eeuw zijn enkele heiligenbeelden en de zijaltaren. Lambrisering, preekstoel en doksaal zijn laat 18e-eeuws. Het orgel werd in 1829-1830 gebouwd door Pierre-Charles Van Peteghem II. Externe links Foto van de kerk Inventaris Onroerend Erfgoed
Voddenkapelletje

Het Voddenkapelletje is een kapel in de Belgische gemeente Hasselt in de provincie Limburg. De kapel is gelegen aan de Luikersteenweg (N20) tussen Hasselt en Rapertingen en bevindt zich verscholen aan een smal paadje tussen de huizen. De kapel is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw en ligt aan een kleine beek. Opbouw Het gebouwtje heeft een rechthoekig grondplan met een driezijdige apsis. De kapel wordt gedekt door een zadeldak met kunstleien. Het gebouw is opgetrokken in baksteen en heeft onder de cementlaag hoekbanden van mergelstenen. In de voorgevel van de kapel bevindt zich een van gesmeed ijzeren diefijzers voorzien houten kozijn en een houten rechthoekige deuromlijsting. Hoger in de voorgevel bevindt zich een vierkant kozijntje. Binnen wordt de ruimte overwelfd door een tongewelf. Geschiedenis De kapel heeft een oude kern die stamt van mogelijk de 17e eeuw. Het huidige uiterlijk is in het begin van de 20e eeuw tot stand gekomen.
Handzamevaart

De Handzamevaart is een klein riviertje of beek in de Belgische provincie West-Vlaanderen, dat uitmondt in de IJzer. Het stroomgebied van deze vaart en de zijbeken bestrijkt een oppervlakte van 173 km² op de rechteroever van de IJzer. Ze ontspringt nabij Torhout als Spanjaardbeek en buigt daarna westwaarts af naar Kortemark. Als Krekebeek of Krekelbeek loopt de stroom ten zuiden van Kortemark en Handzame door. Voorbij Handzame spreekt men van de Handzamevaart. De vaart stroomt tussen Werken en Zarren door, en is er vanaf daar grotendeels gekanaliseerd. Dit is al in 1775 gebeurd. Wat verder stroomt de Oude Zarrenbeek in de Handzamevaart. De vaart stroomt nog tussen Esen en Vladslo door, en mondt ten slotte in het stadscentrum van Diksmuide uit in de IJzer. Vallei van de Handzamevaart De vallei van de Handzamevaart is een open poldergebied dat een insnijding vormt tussen Zandig Vlaanderen in het noorden en Zandlemig Vlaanderen in het zuiden. Het gebied werd eeuwenlang als hooi- en weiland gebruikt en kent nog vele historische perceelgrenzen. Er is een rijke flora van vochtige graslanden, terwijl het gebied ook rijk is aan vogels. Er ligt een bosje van enige omvang in de vallei ten oosten van de weg van Vladslo naar Esen. Verder is het gebied, op enkele bomenrijen na, boomloos. In de vallei vindt men het natuurgebied Betoosterse Broeken (ook: Bethoosterse Broeken) met een wandelroute die erdoor voert. De Handzamevallei is Europees beschermd als Natura 2000-vogelrichtlijngebied.
Nekkerbos

Het Nekkerbos is een bos in Grimbergen in de provincie Vlaams-Brabant in België aan de monding van de Amelvonnebeek in de Maalbeek. Het bos is eigendom van Natuurpunt, de Provincie Vlaams-Brabant, de Koninklijke Schenking en enkele particuliere eigenaars. Voor 1900 lagen hier voedselarme hooilanden. De nabijgelegen Nekkerweide, beheerd door Natuurpunt, is een overblijfsel van deze hooilanden en wordt al lange tijd als natuurgebied beheerd. Hier vindt men knolsteenbreek, moerasstreepzaad en kleine ratelaar. Van de in de Maalbeekvallei voorkomende vogels kunnen watersnip, waterral, en wintertaling worden genoemd. De grens tussen de gemeenten Grimbergen en Meise volgt de Maalbeek gedurende lange tijd. Aan de kant van Meise is er het sportcentrum "De Nekker" gelegen.