NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cimetière militaire belge d'Adinkerque

Le cimetière militaire belge d'Adinkerque est un cimetière militaire situé sur la Heldenweg (le chemin des Héros) dans le village belge d'Adinkerque (La Panne). Caractéristiques Ce cimetière a une superficie de 101 ares et contient 1 783 tombes de soldats tombés lors de la Première Guerre mondiale. Parmi les tombes de soldats belges, il y a également 67 tombes de soldats britanniques. Un soldat français est, à la demande de ses parents, enterré sous une pierre tombale belge. Les soldats qui reposent dans ce cimetière sont décédés à l'hôpital militaire belge l'Océan situé à La Panne. Au milieu des années 1920, un type unique de pierres tombales militaires belge fut introduit. Cela conduit en 1925 à la destruction et au remplacement de 130 « croix de héros » flamandes (Heldenhuldezerkje). Les pièces brisées furent incorporées au pavement du cimetière. Sources (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Belgische militaire begraafplaats van Adinkerke » (voir la liste des auteurs). Références Bibliographie « Églises et cimetières », sur le site de La Panne (nl) Adjudant-major Rudy Laforce, Verbroedering van de Genie van het Cavaleriekorps en de Gepantserde Genie, no 129, 53e année, 2e trimestre 2004. Compléments Articles connexes Cimetière militaire anglais d'Adinkerque Cimetière de l'église Saint-Audomar Cimetière militaire belge de La Panne Lien externe Portail de la Flandre-Occidentale Portail de la Première Guerre mondiale Portail de l’histoire militaire de la Belgique Portail de la mort
Adinkerke Military Cemetery

Adinkerke Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste en Tweede Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Adinkerke, een deelgemeente van De Panne. De begraafplaats werd ontworpen door Noel Rew en ligt 500 m ten zuiden van de dorpskerk. Ze heeft een nagenoeg trapeziumvormig grondplan met een oppervlakte van 1.144m² en wordt omsloten door een natuurstenen muur. De toegang in de zuidelijke hoek bestaat uit een metalen hekje. Het Cross of Sacrifice staat tegen de oostelijke muur. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 270 doden uit de Eerste Wereldoorlog en 95 uit de Tweede Wereldoorlog waaronder 6 niet geïdentificeerde. Geschiedenis Van juni tot november 1917 werd het Britse XV Corps ingezet tussen de kust en Sint-Joris. Een veldhospitaal, het 1st Canadian Casualty Clearing Station, was in juni 1917 in Adinkerke geïnstalleerd, de 24th en de 39th Casualty Clearing Stations werden tussen juli en november 1917 aan de Oosthoek (tussen Adinkerke en Veurne) ingericht. In 1918 werden nog 104 Fransen begraven, die na de wapenstilstand naar een andere begraafplaats werden overgebracht. Er liggen 160 Britten, 5 Australiërs, 2 Canadezen, 98 Duitsers, 4 Russen en 1 Egyptenaar (behoorde bij het arbeiderscorps) uit de Eerste Wereldoorlog. De meeste slachtoffers vielen tijdens de gevechten tussen De Panne en Duinkerke in mei en juni 1940 toen zij de aftocht van de British Expeditionary Force naar Duinkerke dekten. Er liggen 54 Britten (waaronder 5 niet geïdentificeerde), 1 Australiër en 40 Tsjecho-Slowaken (waaronder 1 niet geïdentificeerde) uit de Tweede Wereldoorlog. De Tsjechische brigade, 4.260 man sterk, verbleef in oktober 1944 in De Panne. Van daaruit nam ze deel aan het beleg van Duinkerke. Onderscheiden militairen Francis Dominick Casey en Arnold Jacques Chadwick, beiden Flight Commander bij de Royal Naval Air Service werden onderscheiden met het Distinguished Service Cross (DSC). Henry Laurence Slingsby, kapitein bij de King's Own Yorkshire Light Infantry werd onderscheiden met het Military Cross (MC). Desmond Hayward Sidley Kay en John Colin Mungo Park, beiden Squadron Leader bij de Royal Air Force werden tweemaal onderscheiden met het Distinguished Flying Cross (DFC and Bar). de sergeanten E.O. Leak, F.E. Bewsey, korporaal James Bulloch en de soldaten Arthur Ball, Joseph McNeil en W.E. Tallowin ontvingen de Military Medal (MM). Laatstgenoemde ontving tweemaal deze onderscheiding (MM and Bar). De begraafplaats werd beschermd als monument in 2009. Externe links (en) Informatie over de begraafplaats op de website van de CWGC. Adinkerke Military Cemetery op de website van WO1.be
Maison Guiette

Maison Guiette also known as Les Peupliers, is a house in Antwerp, Belgium, designed by Le Corbusier in 1926 and built in 1927. It was the studio and living quarters of René Guiette, a painter and art critic. One of the Franco-Swiss architect's lesser-known works, it is an early example of the International Style. Rene Guiette asked Le Corbusier to design a house modelled on the 1925 Pavilion de l'Esprit Nouveau. Guiette drew lifelong inspiration from the house using gouache and experimental photography The house and the Guiette artwork was the subject of an exhibition at the 9H gallery London. In July 2016, the house and several other works by Le Corbusier were inscribed as UNESCO World Heritage Sites. References
Maison Guiette

La maison Guiette, aussi connue comme Les Peupliers, a été imaginée en 1926 par Le Corbusier et construite en 1927 pour l'artiste et critique René Guiette, à Anvers (Belgique). C'est un exemple de Style international. L'édifice est la toute première commande de Le Corbusier hors de France. René Guiette passe commande auprès de l'architecte d'une habitation dans laquelle il pourrait aussi travailler . Selon ses souhaits, l'atelier se trouve dans les niveaux supérieurs avec un accès au jardin par la pièce du séjour . De plus, Le Corbusier devra également prendre en compte l'exiguïté du terrain sur lequel inscrire son architecture. La Maison Guiette s'inscrit dans la continuité des habitations de style puriste, c'est-à-dire alliant un certain dépouillement spatial conduisant à l'unité [1]. Ces principes étant appliqués à la construction dans les années 1920 par l'architecte. On retrouve les cinq caractéristiques de ce nouveau modèle de construction, à savoir les pilotis, le toit-terrasse, le plan libre, la fenêtre en bandeau, la façade libre. Le site est inscrit, avec 16 autres œuvres architecturales de Le Corbusier, sur la liste du patrimoine mondial de l'UNESCO en 2016. Bibliographie (en) Steven Park, Le Corbusier Redrawn : The Houses, New York, Princeton Architectural Press, 2012, 240 p. (ISBN 978-1-61689-068-1), chap. 9 (« Maison Guiette »), p. 76–81. Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail d'Anvers et de sa province Portail du patrimoine mondial
Maison Guiette

La Maison Guiette è una casa progettata da Le Corbusier nel 1926 ad Anversa. La Maison Guiette è stata realizzata per fungere da studio e abitazione per René Guiette, pittore e critico d'arte, ed è stata la prima commissione straniera ricevuta dall'architetto franco-svizzero, a testimonianza del suo riconoscimento a livello europeo. La casa è ispirata al Pavilion de l'Esprit Nouveau dello stesso Le Corbusier e, anche se si tratta di una delle sue opere meno note, rappresenta uno dei primi esempi dello Stile internazionale. Nel luglio 2016 la casa è stata inserita, insieme ad altre 16 opere di Le Corbusier, tra i Patrimoni dell'umanità dell'UNESCO come riconoscimento al contributo eccezionale apportato al Movimento Moderno. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Maison Guiette
Maison Guiette

Het Maison Guiette, ook Les Peupliers of Huis Guiette is een Belgisch bouwwerk in 1926 ontworpen door de Franse architect Le Corbusier. Het bouwwerk is gebouwd als atelier en woning voor de Antwerpse kunstschilder René Guiette. Guiette zelf noemde zijn woning steeds Les Peupliers. De woning uit 1927 gelegen in de Populierenlaan in Antwerpen is het enige bewaarde gebouw van Le Corbusier in België. Hij ontwierp in 1958 voor de wereldtentoonstelling Expo 58 in Brussel samen met Iannis Xenakis het Philips Pavilion, maar dit werd na de tentoonstelling gesloopt. De bouw van het huis Guiette werd van 1926 tot 1927 gesuperviseerd door architect Paul Smekens. In 1983 kwam het pand in het bezit van modeontwerpster Ann Demeulemeester. Maison Guiette werd van 1987 tot 1988 na een periode van leegstand gerestaureerd onder leiding van de Belgische architect Georges Baines, die vijf jaar later in 1993 een uitbreiding op het volume realiseerde. Het bouwwerk werd op 24 april 1978 erkend als monument van onroerend erfgoed, wat in het Belgisch Staatsblad werd gepubliceerd op 14 juni 1978. De UNESCO Commissie voor het Werelderfgoed heeft op 17 juli 2016 in zijn 40e sessie in Istanboel ook dit pand toegevoegd aan de werelderfgoedlijst als onderdeel van een ruimere multinationale inschrijving van bouwwerken van Le Corbusier, Architecturaal werk van Le Corbusier. Externe link Huis Guiette in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
Maison Guiette

Maison Guiette, znany także jako Les Peupliers – budynek w Antwerpii zaprojektowany w 1926 przez Le Corbusiera. W 2016 roku został wpisany na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. Budynek ma trzy poziomy. Na parterze znajduje się kuchnia, gabinet i salon z którego można wyjść do ogrodu. Na pierwszym piętrze znajdują się sypialnie, a na ostatnim pracownia z dużym oknem widocznym od frontu. Na dachu jest taras. Klatka schodowa z oknami w czarnej ramie została umieszczona z boku domu. Wnętrza zostały pomalowane zgodnie z zaleceniami Le Corbusiera, który w maju 1927 roku w tym celu przyjechał do Antwerpii. Ponieważ przepisy budowlane wymagały użycia naturalnych materiałów, zamiast tynków cementowych użyto granilis, czyli tynku dekoracyjnego złożonego z cementu i rozdrobnionego granitu. Ze względu na problemy z wilgocią po II wojnie światowej zastąpiono ją łupkiem. Podczas renowacji w 1987 roku dom pokryto białą izolacyjną warstwą tynku. Historia Projekt domu, którego właścicielem był malarz i krytyk sztuk René Guiette przygotował Le Cobusier w 1926 roku. Było to jego pierwsze zagraniczne zlecenie. Właściciel chciał, aby był on wzorowany na Pavilion de l'Esprit Nouveau, który powstał w 1925 roku. Jednak projekt musiał być dostosowany do lokalnych warunków. Działka była długa i wąska, a właściciel chciał zamieszkać na parterze i mieć dostęp do ogrodu. Budynek powstał w 1927 roku, a budowę nadzorował flamandzki architekt modernistyczny Paul Smekens. Od 1978 roku jest wpisany na listę zabytków po kampanii w obronie budynku, który miał być wyburzony w związku z budową autostrady. Przez lata dom miał wielu właścicieli. Jest to jedyny zachowany budynek Le Corbursiera na terenie Belgii. Należał do fotografa Patricka Robyna i stylistki Ann Demeulemeester. Ann Demeulemeester kupiła dom w 1983 roku, a remont w 1987 roku przeprowadził architekt George Baines. Obecnie (2021) mieszka w nim syn Ann. W lipcu 2016 roku dom, razem z innymi dziełami Le Corbusiera, został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. W 2021 roku rząd Flandrii przyznał dotację w wysokości 95 000 euro na pokrycie połowy kosztów remontu budynku. W pierwszym etapie ma być wyremontowany dach, taras na dachu i balkon od strony ulicy. W kolejnym etapie przewidziano renowację stolarki i elewacji, tak aby przywrócić budynkowi wygląd z czasów Le Corbusiera. Przypisy
Мезун Ґюєтте

Мезун Ґюєтте, також відомий як Les Peupliers, — будинок в Антверпені, Бельгія, спроектований Ле Корбюзьє в 1926 році та побудований у 1927 році. Це була студія та житлові приміщення Рене Ґюєтте, художника та мистецтвознавця. Одна з менш відомих робіт франко-швейцарського архітектора, це ранній приклад міжнародного стилю. Рене Ґюєтте попросив Ле Корбюзьє спроектувати будинок за зразком Pavilion de l'Esprit Nouveau 1925 року. Ґюєтте все життя черпав натхнення з будинку, використовуючи гуаш та експериментальну фотографію. Будинок і робота Ґюєтте були предметом виставки в галереї 9H у Лондоні. У липні 2016 року будинок і кілька інших робіт Ле Корбюзьє були внесені до списку Світової спадщини ЮНЕСКО. Примітки
Bethleem Farm East Cemetery

Bethleem Farm East Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Belgische gemeente Mesen. De begraafplaats ligt in het veld op 1 km ten zuidoosten van het centrum van Mesen en is vanaf de Rijselstraat bereikbaar langs een pad van ca. 275 m. Het terrein heeft een L-vormig grondplan met een oppervlakte van 340 m² en wordt begrensd door een bakstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat in de zuidelijke hoek. De begraafplaats werd ontworpen door George Goldsmith en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 43 Australische doden begraven (waaronder 8 niet geïdentificeerde) en 1 uit het Verenigd Koninkrijk. 400 m zuidwestelijker bevindt zich de Bethleem Farm West Cemetery. Geschiedenis De begraafplaats ligt iets ten noordoosten van de "Betlehem hoeve" en werd aangelegd door Australische eenheden, nadat de 3de Australische divisie de boerderij op 7 juni 1917 kon veroveren (tijdens de Tweede Slag om Mesen). Bethleem Farm East Cemetery is de kleinste Britse militaire begraafplaats. Ze bleef in gebruik tot september 1917. De meeste slachtoffers vielen tussen 8 en 10 juni 1917. Voor de Australische soldaat Maurice Surrey Dane werd een Special Memorial opgericht omdat zijn graf niet meer gelokaliseerd kon worden en men neemt aan dat hij onder een naamloze grafzerk ligt. Op de nabijgelegen Betlehem hoeve verbleef Adolf Hitler tussen december 1914 en februari 1915. Hij maakte toen een waterverfschilderij van de ruïnes van de Sint-Niklaaskerk van Mesen. Deze begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Alias soldaat Maurice Surrey Dane diende onder het alias Robert Edward Sanders bij de Australian Infantry, A.I.F.. Externe links Bethleem Farm East Cemetery op de website van de CWGC. Bethleem Farm East Cemetery op de website van WO1.be
Onze-Lieve-Vrouw-Boodschapskerk (Klein-Gelmen)

De Onze-Lieve-Vrouw-Boodschapskerk is een kerkgebouw in Klein-Gelmen in de Belgische gemeente Heers in de provincie Limburg. De kerk staat aan de Klein-Gelmenstraat en wordt omgeven door een ommuurd kerkhof. Het gebouw is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw-Boodschap. De Onze-Lieve-Vrouw Boodschapkerk heeft een beeld van Sint-Rochus uit de 17e eeuw. Opbouw Het neogotische gebouw is een zaalkerk en bestaat uit een ingebouwde westtoren, een eenbeukig schip met vier traveeën en een driezijdig gesloten koor met twee rechte traveeën. Tegen de beide zijden van de rechte koortraveeën zijn de sacristieën aan gebouwd. Het gebouw is opgetrokken in baksteen en heeft traveeën gemarkeerd met steunberen van twee versnijdingen met hardstenen afdekking. Het gebouw heeft verder onder de dakrand een baksteenfries, tweeledige spitsboogvensters met een sluitsteen van hardsteen, en een doorlopende hardstenen lekdrempel. Het schip heeft een zadeldak van leien en het koor een lager gelegen zadeldak. De toren heeft drie geledingen, met in de onderste geleding een spitsboogportaal in een geprofileerd hardstenen omlijsting, daarboven een neogotische nis met het beeld van Sint-Eligius, in de tweede geleding een tweeledig spitsboogvenster met erboven een oculus, en in de derde geleding in iedere gevel een tweeledig spitsboogvormig galmgat met erboven een oculus. De toren wordt bekroond door een ingesnoerde naaldspits gedekt met leien. Van binnen heeft de kerk een interieur van baksteen. De westelijke travee van het schip is afgescheiden van de rest door een muur met spitsboogvormige muuropeningen. Het schip wordt overwelft door een tongewelf, waarvan de houten spanten worden gedragen door natuurstenen consoles. Interieur Het kerkmeubilair is neogotisch. De kerk bezit een Sint-Rochusbeeld uit ongeveer 1700 en een doopvont uit 1622. Geschiedenis Oorspronkelijk behoorde Klein-Gelmen tot de parochie van Gelinden en als zodanig was de kerk een quarta capella van die van Gelinden. In het jaar 1000 zou er volgens archivalische bronnen reeds een kapel zijn geweest die was opgedragen aan de Onze-Lieve-Vrouw en aan Sint-Eligius. De kapel en de moederkerk behoorden toen toe aan het Sint-Maternuskapittel van Luik. Een derde van de tienden behoorde het Sint-Maternuskapittel toe, twee derde behoorde toe aan de proost van de Sint-Lambertuskathedraal te Luik. In 1560 werd de toren verbouwd of gebouwd. In 1796 werd Klein-Gelmen afgescheiden van de parochie Gelinden en werd het toegevoegd aan de parochie Heers. In 1835 werd Gelinden een zelfstandige parochie. In 1879 werd de oude kapel afgebroken en vervolgens in 1881 een nieuwe kerk gebouwd. Dit gebeurde naar het ontwerp van I. Gérard, waarbij de kerk op dezelfde plaats gesitueerd werd maar dan iets meer richting het westen opgeschoven.
Begraafplaats van Tervuren

De Begraafplaats van Tervuren is een gemeentelijke begraafplaats in de Belgische gemeente Tervuren. Ze ligt langs de Duisburgsesteenweg op 1 km ten zuidoosten van de Sint-Jan-Evangelistkerk (centrum). De begraafplaats werd in 1912 aangelegd maar door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werden er pas vanaf 1918 doden begraven. Ze had toen een vierkantig grondplan maar werd later uitgebreid tot de huidige grootte. Het oudste gedeelte wordt doorsneden door twee paden in kruisvorm met in het midden een calvariekruis. Het geheel wordt omgeven door een bakstenen muur. Links en rechts van het middenpad liggen de graven van oud-strijders en oorlogsslachtoffers uit beide wereldoorlogen. Tegen de zuidwestelijke muur ligt het graf van architect Henry Van de Velde. Britse oorlogsgraven Rechts van het centrale pad liggen 2 Britse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog. Het zijn de graven van kapitein Robert Kemp Dunbar en chauffeur Frederick John Phipps. Zij sneuvelden beiden op 21 december 1944. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan er geregistreerd onder Tervuren Communal Cemetery. De begraafplaats staat in de Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed.
Couvent des Carmes déchaux de Gand

Le couvent des Carmes déchaux (en néerlandais Discalsenklooster) est une maison religieuse des carmes réformés (appelés déchaux), à Gand (Belgique). Historique Lors du grand mouvement de réforme religieuse introduite dans l'ordre du Carmel par Sainte Thérèse d'Avila, un groupe de pères Carmes du Caermersklooster fit « sécession » (1640). Après que cette séparation fut agréée par l’évêché de Gand en 1648, les pères carmes purent faire l’acquisition d’une partie du domaine de la Cour des Princes proche. Ils y bâtirent entre 1664 et 1667 leur couvent, et entre 1703 et 1714 l’actuelle église baroque. L'église L'église, que l'on atteint par une rue débouchant dans la rue du Château (Burgstraat), présente un plan basilical à trois nefs et une façade baroque à volutes et pilastres, de facture assez sobre. La jouxtent les bâtiments du couvent, agencés autour d’une cour intérieure. Articles connexes Liste des couvents en Belgique Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Ressource relative à la religion : GCatholic.org Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail de la Flandre-Orientale Portail de l’architecture chrétienne
Kloosterkerk van de Ongeschoeide Karmelieten (Gent)

De Kloosterkerk Paters Karmelieten, ook kloosterkerk van de ongeschoeide karmelieten genoemd, is een kerkgebouw in de Belgische stad Gent. De kerk werd gebouwd door de ongeschoeide karmelieten die zich vanaf 1651 in de stad vestigden. De kerk is toegewijd aan de heilige Jozef en aan de heilige Leopold III van Oostenrijk. Het hoogaltaar, de predikstoel en de biechtstoelen vertonen een grote homogeniteit. De biechtstoelen zijn met elkaar verbonden door een houten gedecoreerde lambrisering. Bouwgeschiedenis van de kerk De kerk is gebouwd in een stijl die een overgang betekent tussen barok en classicisme. Er is witte zandsteen uit Arras en hardsteen uit Balegem en Brussel gebruikt als bouwmateriaal. Architect van de kerk was de lekenbroeder-karmeliet Leonardus van Langenhove. Ze werd in 1668 voorlopig ingewijd toen ze nog maar gedeeltelijk was afgewerkt. Ze was klaar in 1712 en de definitieve inwijding volgde in 1714. Het is een basilicale kerk met tien Toscaanse zuilen waarvan de middenbeuk doorloopt naar het priesterkoor. Het hoogaltaar is beschilderd in allerlei marmerkleuren en gedeeltelijk verguld. De portaaldeur (zie foto) is 19e-eeuws en afkomstig uit de jezuïetenkerk van Doornik. Boven het hoogaltaar hangt het schilderij Bescherming van Sint-Jozef van Victor Janssens (1658-1736). In de kerk zijn verder schilderijen te zien van onder meer Gaspar de Crayer. In het laatste kwart van de zeventiende eeuw werden op deze locatie aan de Burgstraat ook de eerste kloostergebouwen opgetrokken in een deel van de tuin van het Prinsenhof. De grond was hen geschonken door bisschop Triest. De kerk en de kloostergebouwen werden in 1797 door Franse revolutionairen bezet. De kerk werd in 1801 opnieuw opengesteld voor de eredienst. De kloostergebouwen werden verhuurd en konden hun oorspronkelijke functie pas vanaf 1845-1848 opnieuw opnemen. De kloosterkerk is sinds 1961 een beschermd monument. Restauratie van de kerk gebeurde tussen 1974 en 1979. Onder de kerk bevindt zich een crypte waar bij werkzaamheden in 1978 resten van kloosterlingen en weldoeners werden aangetroffen. De uitgeverij-boekhandel Carmelitana is eveneens op de kloostersite te vinden. Karmelieten en Gentenaars De Gentenaars noemen de karmelieten van de Burgstraat vaak discalsen naar het Latijnse woord discalceatus (ongeschoeid). De monniken van het Caermersklooster in Gent waren geschoeide karmelieten. Galerij
Militärkrankenhaus Königin Astrid

Das Militärkrankenhaus Königin Astrid (französisch Hôpital militaire Reine Astrid; niederländisch Militair Hospitaal Koningin Astrid; MHKA) ist das 1974 gegründete Militärkrankenhaus der belgischen Streitkräfte. Es befindet sich an der Rue Bruyn/Bruynstraat im Viertel Königin Astrid in Neder-Over-Heembeek (Region Brüssel-Hauptstadt) im Nordwesten nahe dem Autobahnring. Das Militärkrankenhaus ist ein großes und geräumiges Krankenhaus, das speziell für militärische Katastrophen und Notlagen ausgelegt ist. Sehr breite Gänge bieten Platz für viele Verwundete und Tragen. Die Untersuchungs- und Behandlungsräume sind ebenfalls groß. Im Alltag ist die Einrichtung ein normales Krankenhaus. Es ist benannt nach der Königin Astrid (1905–1935). Geschichte Im Jahr 1991 war das MHKA das erste belgische Krankenhaus mit einer Mehrplatz-Druckkammer für hyperbare Oxygenierung. Seit November 1996 befindet sich ein Antidotzentrum im MHKA. Am 17. Juni 2009 wurde ein neues Brandwundenzentrum eröffnet. Es gehört mit einer Fläche von ca. 10.000 m² zu den größten und modernsten Brandwundenzentren in Europa. Bei den Terroranschlägen in Brüssel am 22. März 2016 diente die große Eingangshalle als Erstversorgungsplatz für die Schwerverletzten, die am Flughafen Brüssel-Zaventem geborgen wurden, im Militärkrankenhaus erstversorgt und von dort auf die umliegenden Krankenhäuser weiterverlegt oder vor Ort im Brandverletztenzentrum behandelt wurden. Kernfunktionen Das MHKA hat drei Kernfunktionen: Die Unterstützung belgischer Militäroperationen durch spezialisiertes Personal und medizinischer Ausrüstung. Die medizinische Bewertung der Tauglichkeit der Mitarbeiter der Verteidigungskräfte. Das Anbieten von Hilfe für die Zivilbevölkerung. Im MHKA ist auch das belgische Radiologiemuseum untergebracht. Weblinks Website des Militärkrankenhauses Königin Astrid (französisch und niederländisch) Einzelnachweise