NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Begijnhofkerk (Malinas)

La Begijnhofkerk es una iglesia que forma parte del beaterio de la ciudad belga de Malinas. Dedicada a Alejo de Edesa y Catalina de Alejandría, reemplazó a una iglesia provisional consagrada en 1596. Historia Las beguinas se asentaron en tierras que les donaron los alexianos después de que residieran originalmente cerca de la actual Begijnenstraat en el siglo XIII. Después de 1259 se mudaron fuera de las murallas de la ciudad en el triángulo entre Oscar van Kesbeeckstraat-Afleidingsdijle-Maurits Sabbestraat. Después de la agitación religiosa en el siglo XVI, regresaron dentro de las murallas de la ciudad, primero en las cercanías de Keizerstraat, luego gradualmente tomaron el vecindario de la actual Nonnenstraat como su residencia permanente.​ Pieter Huyssens, un ingeniero jesuita, realizó una serie de dibujos en 1629 para la excavación de sus cimientos Posteriormente, se menciona el nombre de Jacob Franquart, arquitecto de la corte de Bruselas. La estructura se terminó en 1637. Posteriormente se realizó la fachada y el interior. Lo más probable es que Lucas Faydherbe no participase en su construcción. Continuó trabajando en el interior después de que Francart tuviera que abandonar en 1645 por motivos de salud. Se le atribuye el relieve Dios Padre (1646-1647) en el hastial (ver foto). Como tantos otros edificios eclesiásticos, este fue vendido por los revolucionarios franceses, pero volvió a las beguinas en 1804. Estuvo abandonado durante décadas. En el 2008 es una popular zona residencial. La fachada, que fue parcialmente restaurada a principios del siglo XXI, consta de tres plantas. Los pisos inferiores están formados por semicolumnas corintias y dóricas, coronadas por un hastial con volutas . Es un ejemplo de arquitectura barroca. Interior Italia fue la fuente de inspiración para la arquitectura del interior. Prueba de ello son los arcos de medio punto sobre pilares que separan las naves. La pintura en azul claro, rosa, turquesa y beige es de principios del siglo XX. El suelo de madera blanca lijada. El coro se ha mantenido deliberadamente poco profundo para acercar el altar a los fieles, en el espíritu de la Contrarreforma. El interior estaba decorado con esculturas y con una cincuentena de pinturas del siglo XVII. La mayoría de estas pinturas se han conservado. Algunos de ellos muestran fragmentos de la vida de santos que fueron populares entre las beguinas, como Alexius y Catharina, pero también Damianus y Begga, debido a su forma de vida pura . Las beguinas encargaron sus cuadros a los pintores más conocidos del sur de los Países Bajos del siglo XVII, como Jan Cossiers y Theodoor Boeyermans. Las obras del coro sobre el altar que representan a Nuestra Señora, Alexius y Catharina son de Jan Van Der Steen . El cuadro La Asunción de María de 1672, detrás del altar, es de Lucas Franchoys el Joven . Las pinturas se cambian regularmente. En la pared trasera de la iglesia cuelgan obras de Quinten Metsijs y Gaspar de Crayer, entre otros. El púlpito naturalista es una obra anónima de alrededor de 1700. Tres ángeles con antorchas llevan la cabina. Referencias
Elzenwalle Brasserie Cemetery

Elzenwalle Brasserie Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission burial ground for the dead of the First World War located near Ypres on the Western Front in Belgium. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation The cemetery takes its name from the brewery opposite. Founded in February 1915, it was formed from eight regimental burial grounds. There are between one and fourteen graves in each of these plots. This cemetery is a prime example of regimental burial grounds created by the units defending the trenches in the area between 1915 and 1917. The graves are of individual soldiers killed holding the line of the trenches during the long stalemate of the front and the new forward line after the Battle of Messines. The cemetery was designed by George Hartley Goldsmith. References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. "Elzenwalle Brasserie Cemetery", Remembering the Fallen
Elzenwalle Brasserie Cemetery

Elzenwalle Brasserie Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Voormezele (Ieper). De begraafplaats werd ontworpen door George Hartley Goldsmith en ligt langs de weg van Kemmel naar Ieper, op 1,3 km ten zuidoosten van de kerk van Voormezele. Het terrein is 1.820 m² groot en wordt omsloten door een bakstenen muur. Centraal langs de straatzijde staat het Cross of Sacrifice met links en rechts enkele treden als toegang. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er worden 147 gesneuvelden herdacht. Geschiedenis De naam van deze begraafplaats verwijst naar een brouwerij die tegenover deze plek gelegen was. Tussen februari 1915 en juni 1917 begroef men hier gesneuvelden die gevallen waren bij het verdedigen van stellingen in de omgeving. Tot november werden nog 13 doden bijgezet die omkwamen bij het verdedigen van het tijdens de Mijnenslag veroverde terrein. De graven zijn eigenlijk een verzameling van kleine regimentsbegraafplaatsen die willekeurig of zonder duidelijke positie aangelegd waren. De 8 perken bestaan uit rijen met slechts één tot veertien graven. Enkel perk III werd aangelegd met slachtoffers van het 22nd Canadian Battalion (Quebec Regt). Er liggen 40 Canadezen en 107 Britten waaronder 5 niet geïdentificeerde. In 2009 werd de begraafplaats beschermd als monument. Graven Onderscheiden militairen C. Lawrence, korporaal bij de Royal Irish Fusiliers ontving de Distinguished Conduct Medal (DCM). G. Fitzharris, soldaat bij het Royal Army Medical Corps, ontving de Military Medal (MM). Minderjarige militairen de schutters R. Andrews (Royal Irish Rifles) en T. Davis (Rifle Brigade) en de soldaten Joseph Giroux en Frank Edwin Hinton (beide Canadian Infantry) waren 17 jaar toen ze sneuvelden. Aliassen compagnie sergeant-majoor Roman Peter Obminski diende onder het alias R.P. Devries bij de Canadian Infantry. soldaat Stephen Dyer diende onder het alias E. Davis bij het Worcestershire Regiment. Externe links Elzenwalle Brasserie Cemetery op de website van de CWGC. Elzenwalle Brasserie Cemetery op de website van WO1.be
Rupelbrug

De Rupelbrug, officieel spreekt men ook wel van de Baanbrug is een combinatie van een stalen liggerbrug en een basculebrug in de Antwerpse gemeente Boom over de Rupel. De brug ligt in de N177 in het verlengde van de Boulevardbrug, een basculebrug over het Zeekanaal Brussel-Schelde. Het doorgaand verkeer maakt eerder gebruik van de Rupeltunnel onder het Zeekanaal en onder de Rupel. De Rupelbrug bestaat uit vijf overspanningen, waarvan enkel de tweede (geteld vanaf de linkeroever van de Rupel) open kan voor het scheepvaartverkeer. Ook onder de derde overspanning mogen de schepen doorvaren. De brug werd in gebruik genomen in 1987 en verving een vorige brug die aan het einde van de jaren 30 werd gebouwd.
El Paso (Bobbejaanland)

El Paso is een interactieve darkride in het Belgische attractiepark Bobbejaanland en staat in het themagebied Mystery Bay. De in 1988 geopende darkride is de eerste interactieve darkride ter wereld. Van een puntentelling was echter toen geen sprake. Het doel was om bewegingen in werking te zetten indien men raak had geschoten. In de verschillende scènes staan meerdere animatronics en andere objecten opgesteld. Op, onder en naast de verschillende objecten staan doelen opgesteld die zichtbaar zijn gemaakt met een rood of groen licht. Hier dienen bezoekers op te schieten om punten te scoren. Daarnaast treedt er 'iets' in werking indien raak geschoten wordt zoals een animatronic of bewegend object. Aan het einde van de rit weergeeft een scherm de behaalde score per persoon. Tevens is de hoogste score van de dag en het seizoen te zien. De baan heeft een lengte van 225 meter, waarop tien voertuigen te vinden zijn waar plaats is voor vier bezoekers. De snelheid van de voertuigen ligt ongeveer gelijk aan dat van een voetganger. Er zijn geen hoogteverschillen te vinden in het traject. Het transportsysteem van de attractie is afkomstig van MACK Rides. De decoratie is naar de hand van Space Leisure. De totale kosten van de attractie waren € 1,08 miljoen. Afbeeldingen
De Most

De Most is een natuurgebied in de Belgische gemeente Balen. Het ligt ten oosten van het gehucht Gerheide, dat is gelegen ten noorden van de gegraven waterloop Grote Hoofdgracht. Het gebied is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Bovenloop van de Grote Nete met Zammelsbroek, Langdonken en Goor' (habitatrichtlijngebied BE2100040). Kasteel van de Most In het gebied werd een gelijknamig kasteel gebouwd tussen 1876 en 1878, bedoeld als buitenverblijf. Om dit kasteel werd een park aangelegd, en ook werden paardenstallen gebouwd, die in de jaren 20 van de 20e eeuw werden verbouwd tot garage en woningen voor het personeel. Het kasteeltje diende tijdens de Tweede Wereldoorlog als schuilplaats voor het verzet, waaraan een bronzen gedenkplaat nog herinnert. Het kasteeltje werd omstreeks 1920 en in de jaren erna aanzienlijk verbouwd, zodat van het oorspronkelijke huis weinig meer is overgebleven. Omgeving Het gebied De Most was oorspronkelijk een drassig terrein dat deel uitmaakte van de vallei van de Grote Nete, en het was tot 1810 eigendom van de gemeente Balen, waarna het aan particulieren werd verkocht. In de 2e helft van de 19e eeuw werden ter ontwatering de Grote Hoofdgracht en Kleine Hoofdgracht gegraven. De bedoeling was om het nabijgelegen Kamp van Beverlo van hooi en dergelijke te voorzien. Er werden dreven met eiken en beuken aangelegd. Omstreeks 1920 werden op de hogere gedeelten naaldbossen geplant voor de productie van mijnhout. In de vallei vindt men een halfopen landschap met weilanden en hooilanden, en broekbosjes op vochtige plaatsen. In 1980 werd 104 ha van dit gebied aangekocht door de Vlaamse overheid. Tegenwoordig bedraagt de oppervlakte 132 ha. Dit vormt, samen met het noordelijker gelegen domein Keiheuvel, een aaneengesloten natuurgebied. Naast de buizerd, boomvalk en ransuil komen ook zeldzaamheden als de duinpieper, tapuit, en kleine plevier in dit gebied voor. Een wandeling is in het gebied uitgezet. Externe bron Onroerend erfgoed
Marie-Elisabeth Belpairegebouw

Het Marie-Elisabeth Belpairegebouw is een kantoorgebouw in de Belgische hoofdstad Brussel. Het wordt gebruikt door ambtenaren van de Vlaamse overheid. Op de locatie van het kantoorgebouw werden in 1976 de WTC-gebouwen 1 en 2 geopend. In 2019-2020 werden deze deels afgebroken en een jaar later startte de renovatie. In 2024 werd het Marie-Elisabeth Belpairegebouw geopend. Het gebouw wordt omringd door het Maximiliaanpark, de Möbiustorens, het Ellipsegebouw, de North Galaxytorens, de Proximus Towers, het WTC III en de North Light en Pole Star-gebouwen. Geschiedenis WTC-gebouwen 1 en 2 De WTC-gebouwen 1 en 2 waren de eerste gebouwen van de Noordruimte. Ze werden geopend in 1976, hadden een hoogte van 102 meter en telden 28 verdiepingen. Oorspronkelijk wilde Brussels politicus Paul Van den Boeynants een gebouw zoals het 400 meter hoge WTC in New York in de Verenigde Staten. Uiteindelijk werd dit vervangen door vier torens van 100 meter elk. Aan de overzijde van de Simon Bolivarlaan werd het WTC-gebouw 3 met een hoogte van 105 meter in 1985 gebouwd. De afbraak van de WTC-torens startte in 2019. Dit gebeurde in het kader van het project ZIN van eigenaar Befimmo, dat beide torens bijna volledig wilde ontmantelen om plaats te maken voor een multifunctioneel complex. In 2021 startte de renovatie van het kantoor-, woon- en hotelcomplex. In 2024 werd het vernieuwde gebouw geopend. Het huisvest ambtenaren van de Vlaamse overheid en was zo het derde nieuwe kantoorgebouw van de Vlaamse overheid in de Noordruimte, na het Hendrik Consciencegebouw en het Herman Teirlinckgebouw. Het voormalige WTC-complex kreeg de naam Marie-Elisabeth Belpairegebouw, vernoemd naar Marie-Elisabeth Belpaire, een Vlaamse schrijfster en voorvechtster van meisjesonderwijs binnen de Vlaamse Beweging. Galerij Externe links World Trade Center 2 op SkyscraperPage.com Podcast over het Zin-project en de circulaire aanpak Website van de Vlaamse overheid over het gebouw
Sint-Lambertuskerk (Hechtel)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van Hechtel in de Belgische provincie Limburg. De kerk is gelegen aan de Twaalf-septemberstraat. Geschiedenis Vermoedelijk stond hier eerst een houten kerkje, dat vermoedelijk ergens tussen de 11e en de 13e eeuw werd vervangen door een romaanse kerk die uit veldstenen was opgetrokken. Reeds vóór 1476 was er sprake van vergroting van de kerk in gotische stijl, en in dat jaar werd toestemming verkregen voor de bouw van de toren. Deze werd eind 15e eeuw gebouwd. In 1837 werd de oude kerk afgebroken en een nieuwe, driebeukige, kerk opgetrokken. De gotische toren werd in 1908 nog gerestaureerd. Omstreeks 1930 bleek de kerk opnieuw te klein, en ze was bovendien in vervallen toestand geraakt. In 1937 werd de om de kerk gelegen begraafplaats verplaatst, waarna men op dit terrein, naast de oude toren, met de bouw van een nieuw kerkgebouw begon. Dit werd ingewijd in 1939. Architect was J. Vandendael. Het gebouw, en ook het interieur, werd tijdens de strijd om Hechtel in september 1944 zwaar beschadigd. In 1949 werd de kerk hersteld. De vierkante laatgotische toren uit omstreeks 1500 is uitgevoerd in baksteen, met zandstenen muurbanden en andere elementen. Ze heeft drie geledingen en een ingesnoerde naaldspits. De klokken zijn uit 1493, 1760 en 1806. Heden De kerk is in modern gotische stijl gebouwd. Het meubilair bestaat voor een deel uit neogotische voorwerpen die van de 19e-eeuwse kerk afkomstig zijn. Ook zijn er modernere zaken, zoals een Verschueren-orgel uit 1955. Dan zijn er oudere voorwerpen, zoals de beelden van Christus Verlosser en de Apostelen, uit omstreeks 1520, een Onze-Lieve-Vrouw en een Sint-Jan-Evangelist uit omstreeks 1530, een houten Christus op een beschilderd kruis, vermoedelijk uit de 16e eeuw, en een gepolychromeerde houten piëta uit de 17e eeuw. Hiernaast zijn er twee classicistische eiken biechtstoelen uit de 18e eeuw, en twee credenstafels in Lodewijk XVI-stijl, eveneens eind 18e eeuw. Externe bron Onroerend erfgoed
Tumuli du Bois des Tombes

Les tumuli du Bois des Tombes sont deux tumuli situés dans la commune belge de Waremme en province de Liège. Ils sont repris sur la liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne depuis le 30 septembre 1981. Localisation Ces tumuli se situent dans le Bois des Tombes, un quadrilatère d'environ 7 ha se trouvant au sud-ouest de la ville hesbignonne de Waremme le long de la route nationale 69, anciennement chaussée romaine et appelée localement chaussée du Bois des Tombes. Description Le tumulus nord-est présente une hauteur de 11,55 m, une longueur de 54,25 m et une largeur de 52,50 m. Celui du sud-ouest a une hauteur de 11,90 m, une longueur de près de 56 m et une largeur de 50,70 m. Il comprend un caveau carré de 3 m de côté et de 1,30 m de hauteur. Des fouilles menées en 1944 ont permis de constater que les tumuli avaient été pillés. Un muret entoure la base de chaque tumulus. Le tumulus est repris sur la liste du patrimoine immobilier classé de Waremme et sur la liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne. Références Voir aussi Articles connexes Liste des tumuli de Belgique Tumulus d'Oleye Tumulus de la Plate Tombe Lien externe « Le patrimoine archéologique de Waremme », sur Waremme (consulté le 8 septembre 2020) Portail de la province de Liège Portail de la Rome antique Portail de l’archéologie
Tumuli van het Bos van de Tombes (Borgworm)

De Tumuli van het Bos van de Tombes zijn twee Gallo-Romeinse grafheuvels bij Borgworm in de Belgische provincie Luik. De tumuli liggen verscholen in het Bois des Tombes ten zuidwesten van Borgworm. Dit kleine bos ligt naast de oude Romeinse weg waar thans de N69 loopt en die lokaal de namen Chaussée du Bois des Tombes en Chaussée Romaine draagt. Zie ook De Tumulus van Borgworm De Tumulus van Liek Gallo-Romeinse tumuli in België
Raad van de Vlaamse Gemeenschapscommissie

De Raad van de Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC) kan worden beschouwd als het "Parlement van de Vlamingen in Brussel" en bevat de 17 Nederlandstalige leden uit het Brussels Hoofdstedelijk Parlement. De Franstalige tegenhanger is het Parlement francophone bruxellois. De diensten van de Raad van de Vlaamse Gemeenschapscommissie zijn gehuisvest in de naast het Brussels Parlementsgebouw gelegen historische panden en nieuwbouw aan de Lombardstraat 61-67. Geschiedenis Het ontstaan van deze Raad (een soort miniparlement), dient te worden gezien in het kader van de opeenvolgende Belgische staatshervormingen. De Brusselwet van 1989 voorzag de oprichting van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, met een eigen parlement, dat voor het eerst geïnstalleerd werd na de verkiezingen van 18 juni 1989. De twee taalgroepen in het parlement vormden bovendien elk hun eigen Raad met beslissingsbevoegdheden over bepaalde gemeenschapsaangelegenheden. Zo vormden de 11 Nederlandstalige parlementsleden de Raad van de Vlaamse gemeenschapscommissie. Die kwam voor het eerst officieel samen op 14 juli 1989. In 2001 werd in het Lombardakkoord vastgelegd dat elke taalgroep in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement voortaan minstens 17 leden moest tellen, wat in de praktijk sinds de verkiezingen van 2004 steeds de omvang van de Raad is geweest. Bevoegdheden De Raad vormt samen met het "College" de Vlaamse Gemeenschapscommissie. Het College is het uitvoerend orgaan en bestaat uit de twee Nederlandstalige ministers en de Nederlandstalige staatssecretaris van de Brusselse Hoofdstedelijke regering. De Raad is het wetgevend orgaan van de VGC en kan dus wetten (in dit geval verordeningen) uitvaardigen. Gezien het nogal specifieke bevoegdhedenpakket van de VGC (gemeenschapsbevoegdheden voor de Vlaamse gemeenschap in Brussel), is deze wetgevende macht eerder beperkt. Het gaat bijvoorbeeld om afspraken omtrent subsidies in de sectoren onderwijs, welzijn, gezondheid, cultuur, jeugd en sport. De Raad moet ook elk jaar de begroting van de VGC goedkeuren en controleert en interpelleert het College. Structuur Bij het begin van iedere legislatuurperiode, kiest de Raad een voorzitter. Deze leidt de werkzaamheden van de Raad en is er ook de vertegenwoordiger van. Naast een voorzitter wordt er ook een ondervoorzitter en een Bureau gekozen. Dit orgaan houdt zich bezig met het dagelijks bestuur van de Raad. Het Bureau wordt een "Uitgebreid Bureau" op het ogenblik dat de fractievoorzitters deelnemen aan de werkzaamheden van het Bureau. Voorzitters Raadsleden Verkozenen 1989: Vervangers: Verkozenen 1995: Vervangers: Verkozenen 1999: Vervangers: Verkozenen 2004: Vervangers: Verkozenen 2009: Vervangers: Verkozenen 2014: Vervangers: Griffie De Raad van de Vlaamse Gemeenschapscommissie wordt in zijn werking ondersteund door de Griffie. Aan het hoofd van deze dienst staat een griffier. De griffier woont de o.a. de vergaderingen van het Bureau en het Uitgebreid Bureau bij en staat in voor de notulen daarvan. Externe link Officiële website
Station Cuesmes

Station Cuesmes was een spoorwegstation langs de spoorlijnen 96, 98 en 109 in de deelgemeente Cuesmes van de Belgische stad Bergen (Frans: Mons). Vroeger was dit station enkel gelegen aan de spoorlijn 98 en was de naam Cuesmes-État om zich te onderscheiden van het station Cuesmes-Nord gelegen aan de oude hoofdlijn 96. Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Onze-Lieve-Vrouw van Stepskapel

De Onze-Lieve-Vrouw van Stepskapel of kortweg de Stepskapel is een kapel te Montenaken in de Limburgse gemeente Gingelom. De kapel is gelegen in het westelijk deel van het dorp, ten westen van de Marktplaats, het plein van het dorp. Ze ligt in de nabijheid van de Stepsstraat waar een voetpad zich afsplitst om naar de kapel te gaan. Geschiedenis In 1179 wordt er voor het eerst melding gemaakt van deze kapel. In 1213 kreeg het beeld van de Onze-Lieve-Vrouw van Steps bekendheid door haar rol in de Slag van Steps op 13 oktober van dat jaar. De legende vertelt dat het beeld van de Onze-Lieve-Vrouw uit de kerk van Montenaken werd gehaald en naar het slagveld werd gebracht. Toen het beeld ter plaatse was scheen de zon zo fel dat het de ogen van de tegenstanders verblindde en ze zich overgaven. In 1465 bleef de kapel gespaard van de vernielingen waar Montenaken mee te maken kreeg. In 1468 ging het miraculeus beeldje verloren. Het huidige beeldje stamt uit de 15e eeuw. In 1478 werd er een nieuwe kapel gebouwd bij de heropbouw van het dorp.
Kerkhof van Werken

Het Kerkhof van Werken is een gemeentelijke begraafplaats in het West-Vlaamse dorp Werken, een deelgemeente van Kortemark. Het kerkhof ligt in het dorpscentrum rond de Sint-Martinuskerk (Werken). Ze is cirkelvormig en is omgeven door een beukenhaag en een calvarie ommegang met zeven kapelletjes gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van de Zeven Weeën. Britse oorlogsgraven Aan de zuidelijke zijde van de kerk ligt een perk met zes Britse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog. Zij waren de bemanning van een Vickers Wellington bommenwerper. Zij kwamen om toen hun vliegtuig op 21 oktober 1941 neerstortte. De bemanning bestond uit 4 Britten, 1 Australiër en 1 Nieuw-Zeelander. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd als Werken Churchyard. De kerk en het kerkhof zijn sinds 1957 gecatalogeerd als beschermd landschap.
Sint-Amanduskerk (Hoeleden)

De Sint-Amanduskerk is de kerk van de Sint-Amandusparochie in het centrum van het Belgische dorp Hoeleden. De kerk wordt van 2026 tot 2027 omgebouwd tot bibliotheek en buurthuis. Geschiedenis De Sint-Amanduskerk in Hoeleden was vroeger een hulpkapel (quarta capella). De rechten op de kerk werden in 1204 door Walter van Bierbeek aan de Abdij van Heylissem overgemaakt. Initieel werd de kerk toegewezen aan het decanaat van Diest die in de 16e eeuw de hulpkapel aanvulde met een eenvoudige kerk in classicistische stijl. Rond 1600 werd de kerk dan weer overgedragen aan het decanaat van Zoutleeuw. Na het uitvoering van het Concordaat van 15 juli 1801, werd de kerk in 1830 opnieuw toegewezen aan het decanaat van Diest maar in 1873 werd de kerk opgenomen bij het decanaat van Tienen. Tegenwoordig hoort de Sint-Amanduskerk in Hoeleden bij het decanaat van Zoutleeuw, federatie Neerlinter. Exterieur De enkelvoudige Sint-Amandskerk is een gebouw met classicistische inslag en werd opgetrokken in baksteen, versierd met natuursteen. Interieur Het koor, opgebouwd uit baksteen en witte steen, is gotisch. Meubilair Een communiebank afgewerkt in prachtig loofwerk met engelen, met de symbolen "der Passie en der Heilige Eucharistie" Een predikstoel uit de 17e eeuw. Beeldhouwwerk Gotische beelden: Een Luciabeeld Een Johannes de Doperbeeld een calvarie onder de triomfboog uit de 16e eeuw een grafsteen, met daarop het wapenschild van de abdis en van het keizerrijk van keizer Karel V. Beelden van Sint-Amandus, Sint-Rochus en Sint-Sebastiaan Smeedwerk een monstrans uit 1786 een kelk uit 1791 In de sacristie : een lavabo uit 1786 een staande klok in Lodewijk XV-stijl Externe links Kerken in Vlaanderen Jonkheid Hoeleden Dries