NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Église Saint-Nicolas de Westkapelle

L'église Saint-Nicolas de Westkapelle est une église néogothique située sur le territoire de la commune belge de Knokke-Heist, dans la province de Flandre-Occidentale. Historique Les parties les plus anciennes remontent à 800. La construction de la tour débute en 1250. En 1405, durant la guerre de Cent Ans, l'église est brûlée lors d'une attaque menée par les Anglais. Le clocher est reconstruit en 1412 (il mesure alors 25 mètres de haut). Cette reconstruction est effectuée à la demande de la Ligue hanséatique. En 1575, le monument est gravement endommagé par les Gueux de mer. L'édifice est reconstruit de 1618 à 1640 en style baroque. Le clocher est brûlé par la foudre en 1675. Il sera reconstruit, mais sans la flèche. En 1908, une restauration néogothique est entamée. La flèche est reconstruite en s'inspirant de son modèle de 1412. De 1993 à 1996, l'édifice subit une restauration générale. Le monument est classé en 1996. Le 26 mars 2013, l'édifice est ravagé par un incendie. Architecture Articles connexes Liste des monuments historiques de Knokke-Heist Notes et références Lien externe (nl) Description sur le site de l'inventaire du patrimoine architectural (région flamande) Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Flandre-Occidentale
Sint-Niklaaskerk (Westkapelle)

De Sint-Niklaaskerk is een kerkgebouw in het Belgische dorp Westkapelle. Historiek In de 11e eeuw stonden er vier kapellen in de parochie Oostkerk waarvan een in Westkapelle dat rond 1235 een onafhankelijke parochie werd. In de 12e eeuw verving men de kapel door een vroeggotische kerk, in de 13e eeuw vervangen door een gebouw met vieringtoren en transept die bewaard bleven. In 1405, tijdens de Honderdjarige Oorlog, staken Engelse soldaten de kerktoren in brand. De Vier Leden van Vlaanderen zagen hun economische belangen geschaad en zorgden voor de heropbouw in 1409-1413. De toren was immers een baken voor koopvaardijschepen die het Zwin binnen zeilden. In de 16 eeuw waren godsdiensttroebelen oorzaak van verwoesting van de kerk. Het schip werd in die periode niet heropgebouwd. In 1675 brandde de toren af na blikseminslag; herstel gebeurde pas in 1710. Sluiting van de kerk en verkoop van de roerende goederen ten tijde van de Franse Revolutie was de volgende tegenslag. De heropening van de kerk kon in 1802. In 1808 kocht men een kerkorgel van Van Peteghem aan. Een volgend herstel van de kerktoren kwam er in 1837-1838. Prenten van rond het einde van de 19e eeuw tonen een kerk met een toren zonder spits. Bij het begin van de 20e eeuw verlengde men de drie beuken van de kerk omwille van plaatsgebrek en herstelde men opnieuw de vieringtoren die een nieuwe spits kreeg. Men verving de plafonds uit 1782-1784 door een houten spitstongewelf en het grootste gedeelte van het barokarchitectuur interieur werd verwijderd. Brand in 2013 en heropbouw Dakwerken waren de oorzaak van een verwoestende brand op 26 maart 2013, waarbij onder andere de kerktoren instortte. De kerk werd danig zwaar beschadigd dat de muren moesten worden gestut. Zestig omwonenden werden geëvacueerd. De heropbouw van de kerk werd aangevangen in 2018. In december 2019 werd de kerk opgeleverd. Bij de heropbouw werden zowel oude elementen hersteld, als moderne toegevoegd. Externe link Een impressie van de kerk na de heropbouw
Vrijbroekpark

Het Vrijbroekpark, officieel Provinciaal Groendomein Vrijbroekpark, is een park in de Belgische stad Mechelen. Het ligt aan de rand van de stad en is 65 hectare groot. De provincie Antwerpen is eigenaar en het is alle dagen vrij toegankelijk. Men organiseert er onder meer wandelingen, evenementen en tentoonstellingen. Naamgeving Dit gebied werd tijdens de laatste ijstijd, het Weichselien, geboetseerd door de rivier de Zenne. Het ligt aanzienlijk lager dan de omgeving en is daardoor nat en moerassig. Broek is een oud woord voor moeras. Het was dus niet geschikt voor akkerbouw, wel als wei- en hooiland. Boeren mochten hun vee hier vrij laten grazen tegen betaling van een kleine som geld. Einde jaren 1920 kocht de provincie Antwerpen een deel het gebied aan. De hotelruïne werd in 2021 aangekocht en in 2025 opengesteld. Hotelruïne De ruïne is een ruwbouw van twee verdiepingen van een mislukt hotelproject uit de jaren 70, toen men de intentie had Mechelen te voorzien van een congrescentrum. De toenmalige autosnelweg E-10 (nu E-19) ligt vlakbij en het Mechels stadsbestuur vond een aantal ondernemers bereid om dit project te realiseren. Het zou hotelkamers, restaurants en vergaderzalen voorzien. In 1972 werd het project gestart maar al snel stopgezet, was het nu omdat de financiering niet rond kwam of omdat het gebouw onstabiel werd door de moerassige ondergrond? Beschrijving van het park Sinds 2025 is het park aanzienlijk uitgebreid dankzij de ontsluiting van de hotelruïne als een uniek rust -en wandelpunt. In het park zijn aanwezig: een rozentuin met meer dan 100 rozensoorten, die in 2003 de Award of Garden Excellence kreeg een dahliatuin een ecotooptuin, op een vroegere stortplaats van de stad waterpartijen een speeltuin een brasserie en een zomerbar speelvelden voor voetbal, basketball, cricket, tennis, petanque en hockey, en een grote spiegelvijver een salicetum of wilgenarboretum: een levende verzameling van verschillende wilgensoorten en/of -rassen. een hotelruïne een multimove pad een bosbadpad In het Vrijbroekpark komt een van de grootste Europese populaties voor van kruipend moerasscherm, een zeldzaam plantje dat profiteert van het zeer kort houden van de gras gazons. In 2018 werden enkele honderdduizenden exemplaren geteld. Het park is onderdeel van Natura 2000-gebied Bossen van het zuidoosten van de Zandleemstreek. Galerij Zie ook Lijst van provinciedomeinen in Antwerpen Externe links Website van het Vrijbroekpark Plan van de tuin
Newfoundland Memorial Kortrijk

Het Newfoundland Memorial in Kortrijk gedenkt de acties van het Royal Newfoundland Regiment tijdens de Slag bij Kortrijk (1918). De bronzen kariboe wordt in de volksmond Den Hert genoemd. Gebeurtenissen In de herfst van 1918 waren de geallieerden door de Duitse linies gebroken en dreven ze hen gestaag voor zich uit (het zogenaamde Honderddagenoffensief, dat een einde maakte aan de Eerste Wereldoorlog). Bij Kortrijk vormde de Leie een natuurlijk obstakel dat door de Duitse achterhoede verdedigd werd, vanop de hogere zuidoever, tegen drie Britse divisies. Onder hevig vijandelijk vuur slaagden Newfoundlandse en Schotse brigades erin de Leie over te steken op provisorische voetbrugjes (nacht van 18 op 19 oktober). Het was hun laatste wapenfeit in een slopende oorlog. Gedenkteken Na de oorlog richtte de Imperial War Graves Commission – waarin het Dominion Newfoundland vertegenwoordigd was door Thomas Nangle – zes gedenktekens op ter ere van het Royal Newfoundland Regiment. Het Kortrijkse monument volgde het vaste stramien: een bronzen kariboe van Basil Gotto in een Newfoundlands landschap van Rudolph H.K. Cochius. Het standbeeld werd gegoten door de Compagnie des Bronzes en ingewijd in 1924, op wat toen grondgebied Harelbeke was (feitelijk bij de plaats waar de Schotten waren overgestoken; de Newfoundlanders deden dat noordoostelijker richting Bavikhove). In 1949 werd Newfoundland deel van Canada en ging de verantwoordelijkheid voor het gedenkteken over op de Canadese regering. Het bos van canadapopulieren achter het memorial maakt deel uit van de site en is mee beschermd, nadat de helft ervan in 1974 was moeten wijken voor de aanleg van de R8. In de literatuur Het monument Den Hert is vermeld in het boek Het verdriet van België van Hugo Claus. Zie ook Newfoundland Memorials Thomas Ricketts Externe links Newfoundland Memorial Kortrijk in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed Courtrai Newfoundland Memorial[dode link] (Veterans Affairs Canada)
Kasteel de Brouckmans

Kasteel de Brouckmans is een kasteel in Hoeselt, in de Belgische provincie Limburg. In de 18de eeuw laten de zonen van Jean Ignace de Brouckmans, heer van Werm en Maria Margaretha de Moffarts, Kasteel de Brouckmans bouwen op de plaats van het door hun grootmoeder Lutgardis de Heusch gebouwde huis aan de Dries bij de kerk van Hoeselt. Het kasteel van de Brouckmans werd in 1756 grondig verbouwd en aangepast aan de mode van die tijd. De datumsteen boven de poort herinnert hieraan. Het kasteel vormde een geheel met domein van het Kasteel ter Borch dat al in handen was van de familie de Brouckmans. Martha de Brouckmans (1836-1905), de laatste nazaat van dit geslacht die op het kasteel woonde, verkocht de gebouwen en het park aan de Zusters van de Voorzienigheid. Zij kwamen ten gevolge van de secularisering vanuit Frankrijk naar België. De zusters richten er tot aan het einde van de Tweede Wereldoorlog een weeshuis in. Later komt er de middelbare school IKSO Instituut voor Katholiek Secundair Onderwijs. De zuster vertrokken in 2013 naar een nieuw onderkomen in de Bruiloftstraat te Hoeselt. Het kasteel en het park werden verkocht aan een projectontwikkelaar. Het kasteel de Brouckmans ligt op het Domein Burghof, met een park met oude bomen waar zich ook de Bethaniatoren bevindt, samen met een tot vijver omgevormde slotgracht, overblijfsel van het kasteel Ter Borch uit de 17de eeuw. De 18e-eeuwse gebouwen van kasteel Brouckmans, met name de woning en het poortgebouw, zijn samen met de overblijfselen van het kasteel Ter Borch (Burghof), met name de Bethaniatoren, de funderingen en de grachten beschermd als monument. Zie ook Bethaniatoren - Burghof Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Limburg (België)
Casa de la República

La Casa de la República és la seu del Consell per la República i residència del MHP Carles Puigdemont, 130è president de la Generalitat de Catalunya i del mateix Consell. La Casa s'ubica a Waterloo, Bèlgica en el número 34 de l'Avinguda de l'Advocat. En aquest edifici de dues plantes, a quatre vents, hi ha a la planta baixa diferents estances habilitades per facilitar les trobades del M.H.P., dels exconsellers a l'exili i del mateix executiu del Consell per la República amb personalitats, entitats i ciutadans de Catalunya, Europa o el Món. Així mateix, l'espai no edificat davant la Casa de la República ha estat aprofitat per esdeveniments de caràcter mediàtic i fotografies col·lectives. A Waterloo l'oficina de turisme constata setmanalment entre 15 i 25 peticions d'informació per trobar la Casa de la República, car aquesta ha esdevingut un reclam turístic important. Referències
Casa de la República

La denominada Casa de la República es la sede del Consejo por la República y residencia de Carles Puigdemont,y del propio Consejo.​ La casa se ubica en Waterloo, Bélgica​ en el número 34 de la Avenida de l'Avocat. En este edificio de dos plantas, a cuatro vientos, hay en la planta baja diferentes estancias habilitadas para facilitar los encuentros del expresidente, de sus exconsejeros y del propio ejecutivo del Consejo por la República con personalidades, entidades y ciudadanos.​ Asimismo, el espacio no edificado frente al edificio ha sido aprovechado por eventos de carácter mediático​ y fotografías colectivas. En Waterloo, la oficina de turismo constata semanalmente entre 15 y 25 peticiones de información para encontrar la casa, ya que ésta se ha convertido en un reclamo turístico.​ Referencias
Sint-Brixiuskerk (Homburg)

De Sint-Brixiuskerk (Frans: Église Saint-Brice) is de parochiekerk van de Belgische plaats Homburg (gemeente Plombières, provincie Luik), gelegen aan het Centre. Geschiedenis Deze kerk werd in meerdere etappes gebouwd. In 1717 werd een eerder kerkgebouw herbouwd, en daarvan bleef een driebeukig schip van drie traveeën. De scheibogen rusten op Toscaanse zuilen. In 1838 werd de westtoren gebouwd met een aansluitende travee, terwijl in 1851 de sacristie werd aangebouwd. In 1866 werd het koor inwendig vernieuwd. De onderste geleding van de toren is in kalksteen en zandsteen uitgevoerd, de bovenste geledingen zijn geheel met leien bedekt en het geheel is voorzien van een tentdak. Interieur Het hoofdaltaar is van de 2e helft van de 18e eeuw, en werd vervaardigd door D. Toussaint. Dit altaar bevat een 18e-eeuws schilderstuk, voorstellende de Aanbidding der Wijzen. De beide zijaltaren zijn 19e-eeuws. Het natuurstenen doopvont is van 1641. Een houten Sint-Brixiusbeeld is van omstreeks 1750 evenals een beeld van Sint-Catharina en een Sint-Sebastiaan. Het orgel is in 1878 vervaardigd door de Maastrichtse orgelbouwers Pereboom & Leijser. Het is recentelijk gerestaureerd. De kerk bezit een groot aantal glas-in-loodramen. Op het omringende kerkhof vindt men talrijke grafkruisen vanaf de 16e eeuw, die tegenwoordig in de kerkhofmuur zijn ingemetseld.
Havré Castle

Havré Castle (French: Château d'Havré) is a ruined castle in the village of Havré in the town of Mons, province of Hainaut, Wallonia, Belgium. History The origins of the castle can be only traced back to the year 1226, even the counts of Flanders and Hainaut have had control over Havré since the 11th century. In 1255 Ida of Mons was married to Engelbert d'Enghien. Their descendants keep Havré Castle to the year 1423. Then Gérard d'Enghien passes the Castle on to Christophe d'Harcourt. Through marriage, the castle came into the possession of the families Dunan, Longeville and Croy. In 1518 Philip II de Croÿ commander of Emperor Charles V, became the owner of the castle. By 1537 he was in charge of County of Hainault as grand bailiff and governor. Phillipe married on 9 August 1548 Anna of Lorraine (* July 25, 1522, † May 15, 1568) as his second wife, a daughter of the Duke Anton II of Lorraine. He died before the birth of his son Charles-Philippe ( 1 September 1549 - Brussels † 25 November 1613 - in Burgundy ). Wounded by a musket Charles-Philippe was treated by Ambroise Paré at Castle Havré, who was the first surgeon to French King Charles IX and a prominent surgeon of his time. In 1578, the castle underwent its roughest period with siege by the armies of Don Juan de Austria and the Duke of Anjou. The castle was kept without much damage. Unfortunately, in 1579 a fire was fierce and devastating burning the castle to the walls. During the seventeenth century it is Charles Alexander, Duke of Croy, who would restore the castle and make it one of the most magnificent castles of pleasure in Belgium, where many royals and famous artists of the time liked to stay. Shortly after the French invasion of 1792, it was quickly sold as national property. Despite its acquisition in 1807 by the family of Croy, the castle was gradually abandoned. Finally at the beginning of the twentieth century what was left, the castle due to negligence from 1930 transformed into ruins. See also List of castles in Belgium External links Château d'Havré www.visithainauit.be Tourist office province of Hainaut
Kasteel van Havré

Het kasteel van Havré is een kasteelruïne in Havré in de provincie Henegouwen, België. Het kasteel is omringd door een slotgracht en bestaat uit een grote binnenplaats, vier hoektorens, waarvan de slottoren overdekt is met een bolvormige koepel, en een gotische kapel. Rond 1226 werd het kasteel gebouwd door graven uit Vlaanderen en Henegouwen. Tot aan de 18e eeuw werd het kasteel bewoond door vele families, waaronder Ida van Bergen en Engelbert van Edingen en hun afstammelingen, die het kasteel in bezit hielden tot aan 1423. Daarna kwam het kasteel in handen van het huis Croÿ. Onder meer Filips II van Croÿ, een generaal van keizer Karel V, bewoonde het kasteel. Zijn zoon Karel Filips van Croÿ was de eerste markies van Havré. Hij werd in het kasteel verzorgd aan een schotwond door de Franse chirurgijn Ambroise Paré. In 1578 had het kasteel niet veel te lijden onder twee opeenvolgende belegeringen, maar in 1579 werd het volledig verwoest door een brand. Karel Alexander van Croÿ, zoon van Karel Filips, liet het kasteel prachtig restaureren tot een lustslot. Na de Franse invasie in 1792 werd het kasteel verkocht als nationaal goed. Hoewel de familie Croÿ het kasteel in 1807 terugkocht, liet ze het verkommeren. De Croÿ's verlieten het kasteel, waarna het langzamerhand afbrokkelde. Dit leidde tot de ineenstorting van het kasteel, in 1930. Het kasteel werd in 1978 gerestaureerd door de vzw Les Amis du Château des Ducs d'Havré (De vrienden van het kasteel van Havré). Vandaag de dag worden er bruiloften en evenementen gehouden in het kasteel. In 2000 werd er een grote rozentuin, met 15.000 rozenstruiken, aangelegd. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Henegouwen Externe link Kasteel van Havré
Molen van Sint-Anneke

De Molen van Sint-Anneke (ook: Molen van 't Veertje) aan het Sint-Annastrand op de Linkeroever in de Belgische stad Antwerpen is een maalvaardige windkorenmolen. Geschiedenis De molen werd oorspronkelijk gebouwd door de familie Geuens in Kwaadmechelen in Limburg. De molen, die toen Molen Zels werd genoemd, zou in 1937 worden gesloopt, omdat hij in de weg van het Albertkanaal stond. Hij werd toen verhuisd naar de Linkeroever in Antwerpen, nader bepaald naar het Sint-Annastrand waar hij op het dak van een horecazaak werd heropgebouwd. De molen werd echter niet in werkende staat gebracht. Een storm in 1990 beschadigde de molen zo zwaar dat hij dreigde neer te storten, waarna de molen werd gedemonteerd. De onderdelen werden opgeslagen achter het restaurant, waar ze jarenlang aan het weer blootgesteld werden. In februari 1996 stak een dakloze de onderdelen in brand toen hij een vuurtje stookte, waarna het nog vier jaar duurde eer de herbouw van de molen werd opgestart. De herbouw van de molen werd in 2001 afgerond, waarna hij in 2008 weer maalwaardig werd gemaakt. Aan de Molen van Sint-Anneke werd op 10 juni 1992 de monumentenstatus toegekend. Restauraties en onderhoud De eerste restauratie werd door molenmaker Mariman uit Zele in 1974 uitgevoerd. De molen kreeg toen nieuwe roeden, een nieuw balkon, trap en kruiwerk en het afdak van de gesloten voet werd vernieuwd. De molen kwam echter niet in bedrijf en het verval keerde terug. Na de storm die de molen in 1990 beschadigde, liet de stad Antwerpen de molen door dezelfde molenmaker demonteren. Tot 1996 bestond de molen enkel als een verzameling onderdelen, en deze werden door een brand in 1996 vernield. Pas in 2000-2001 werd de molen door Thomaes Molenbouw uit Roeselare herbouwd. Tegelijkertijd werd een balustrade op het platform aangebracht voor de veiligheid van de bezoekers en de molenaar. De restauratie die 't Gebinte Molenbouw uit Erpe-Mere (Mere) uitvoerde in 2008 bracht de molen weer in maalvaardige staat. Molenaars en eigenaars na 1775: familie Geuens te Kwaadmechelen in Belgisch Limburg 1883: verkocht aan Juliaan Velghe-Van Roy, conducteur van bruggen en wegen te Beringen 1903: familie Zels; de molen kreeg de naam "Molen Zels" 1971: stad Antwerpen; in beheer van de vzw Levende Molens Technische gegevens De molen werd opnieuw opgebouwd in 2000-'01 en heeft gelaste roeden van 24 m, fabricaat Peel twee koppels maalstenen Externe links De molen van Sint-Anneke op de webstek van restaurant "De Molen"
AZ Zeno

Het AZ Zeno (Algemeen Ziekenhuis Zeno) is een ziekenhuis aan de Kalvekeetdijk in de Belgische gemeente Knokke-Heist. Naast de hoofdvestiging te Knokke-Heist heeft het ziekenhuis campussen te Blankenberge en te Maldegem. Geschiedenis AZ Zeno is een fusieziekenhuis: in 1993 fuseerden het Fabiolaziekenhuis van Blankenberge en het ziekenhuis O.L.V. Ter Linden van Knokke. De naam van het fusieziekenhuis werd AZ Gezondheidszorg Oostkust. Op 1 januari 2014 werd de naam gewijzigd in AZ Zeno. Anno 2018 telt AZ Zeno 870 personeelsleden en 100 artsen. Nieuwbouw Het nieuwe ziekenhuis te Knokke-Heist werd gebouwd ter vervanging van de campus aan de Graaf Jansdijk waar uitbreiding omwille van plaatsgebrek niet meer mogelijk was. De werken aan de nieuwbouw startten in 2007 en het gebouw werd uiteindelijk op 22 maart 2018 in gebruik genomen. Het is een zeer modern bouwwerk met veel glas. Het lijkt als een wolk te zweven tussen een groene omgeving. Een verwarmingsketel op basis van biomassa zorgt voor 65% van de nodige warmte. Er is plaats voorzien voor een helihaven. Het ziekenhuis te Knokke heeft een erkenning voor 270 plaatsen in volledige opname en 50 plaatsen in dagkliniek. Antroposofische geneeskunde De antroposofische geneeskunde is een zogenaamde complementaire geneeskunde die zich baseert op de ideeën van Rudolf Steiner. Artsen en directieleden van AZ Zeno Knokke hebben de voorbije jaren meerdere antroposofische ziekenhuizen bezocht en in 2018 zijn er introductie-zaterdagen antroposofische geneeskunde in het AZ van Knokke geweest. Het AZ Zeno richt ook een antroposofische verpleegsteropleiding ‘complementaire zorg’ in. Galerij
Church of Our Lady of the Visitation, Rochefort

The Church of Our Lady of the Visitation (French: Église Notre-Dame de la Visitation), also known as the Church of the Visitation of the Holy Virgin (French: Église de la Visitation-de-la-Sainte-Vierge), is a Catholic church and seat of a deanery in Rochefort, Belgium. History The first church edifice dates back to 1041, making it the oldest building in the municipality of Behogne-Rochefort. The church burned during the offensive of the army of the Count of Duras in 1653; it was rebuilt and restored in 1782. The current building was designed by the Dutch architect Jean-Pierre Cluysenaar. The church was put into service on 24 May 1874 and inaugurated on 11 November of the same year by Théodore-Joseph Gravez, Bishop of Namur. Architecture The church is built in the neo-Romanesque style with local limestone. The central façade, flanked by two towers, is decorated with a rose window and bears eight statues at its centre. Gallery References
Église Notre-Dame-de-la-Visitation de Rochefort

L'église de la Visitation-de-la-Sainte-Vierge, ou église Notre-Dame-de-la-Visitation, est un édifice religieux catholique de la ville de Rochefort (Belgique) et le siège d'un doyenné. Historique Conçue par l'architecte bruxellois Jean-Pierre Cluysenaar, l'église est ouverte au culte le 24 mai 1874 et inaugurée le 11 novembre de la même année par Théodore Gravez, évêque de Namur. Description L'église est construite dans le style néo-roman. Le calcaire de la région a été choisi comme matériau. La façade centrale, flanquée de deux tours, est ornée d'une rosace et porte au centre huit statues. Galerie Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Notre-Dame de la Visitation » (voir la liste des auteurs). Liens externes Description complète. Portail du catholicisme Portail de la province de Namur Portail de l’architecture chrétienne
Onze-Lieve-Vrouw-Visitatiekerk (Rochefort)

De Notre-Dame de la Visitation, l’Eglise de la Visitation de la Sainte-Vierge, de decanale kerk Onze-Lieve-Vrouw der Bezoeking, is een kerkgebouw in de Belgische stad Rochefort gelegen op het voormalig grondgebied van Behogne en is de zetel van een decanaat. De kerk werd ontworpen door de Brusselse architect Jean-Pierre Cluysenaar. Ze werd in gebruik genomen op 24 mei 1874 en op 11 november van datzelfde jaar ingewijd door Mgr. Gravez, bisschop van Namen. Dit monumentale, religieuze bouwwerk werd opgetrokken in neoromaanse stijl, net als het koor. Als materiaal werd gekozen voor kalksteen uit de streek. De centrale gevel, geflankeerd door twee torens, is versierd met een roosvenster en draagt in het midden acht standbeelden. Het gebouw is het hele jaar toegankelijk voor een bezoek. Galerij