NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Preetjes Molen

Preetjes Molen is een windmolen in Heule, deelgemeente van de Belgische stad Kortrijk. De molen is een vlaszwingelwindmolen, gebouwd in 1866 door Ivo Deprez, toenmalig eigenaar van de molen. In Heule en omgeving stonden in die tijd meer dan tien vlaszwingelwindmolens. "Preetjes Molen" is heden ten dage de enige nog bestaande vlaszwingelwindmolen in Europa. Op 20 januari 1872 is er in de molen brand ontstaan, veroorzaakt door de wrijving van het vangwiel. Dit gebeurde tijdens een poging tot stilleggen van de molen tijdens een felle storm. De molen werd terug opgebouwd en bleef daarna in werking tot na het overlijden van de molenaar in 1913. De kinderen hielden de molen verder in gebruik tot het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in 1914. Nadien trad verval in. Eind de jaren dertig werd de molen voor een eerste maal hersteld, enkel voor het uitzicht. Op 28 april 1944 werd de molen bij Koninklijk Besluit beschermd als monument. In 1959 werd de molen opnieuw hersteld maar ook nu enkel voor het uitzicht. In 1992 werd de molen in erfpacht genomen door de v.z.w."Vrienden van Preetjes Molen" . Na een grondige en deskundige studie werden de restauratiewerken van de vlaszwingelmolen aangevat. Deze eerste fase, die de restauratie omvatte van de onderbouw in metselwerk, en de bovenbouw van de houten molenkast ("torenkot") samen met de staak en de molenas, werd einde mei 1995 voltooid. Op dat ogenblik, in juni 1995, werd ook de omgeving van de molen als dorpsgezicht beschermd. De tweede fase werd op 6 juni 1996 aangevat en omvatte de restauratie van het wiekenstelsel en het mechanisch gedeelte met de zwingelplanken in de molen zelf. Op 6 oktober 1996 werd de nu draaivaardige molen, in bijzijn van de nodige prominenten, officieel in dienst gesteld. De vlaszwingelmolen is een unicum en het is zelfs de enige windmolen om vlas te zwingelen die nog bestaat in Europa. Daarenboven is hij ook nog een bewijs van de vroegere bloei van de vlasnijverheid in de Leiestreek en een overblijvend beschermd monument. In januari 2024 brak er onenigheid uit tussen de molenaars en het stadsbestuur van Kortrijk rond de planning van dringende herstellingen/renovatie. In december 2025 startte de restauratie.
Europakruispunt

Het Europakruispunt (Frans: Carrefour de l'Europe) is een plein in het centrum van de Belgische stad Brussel. Het plein ligt voor de hoofdingang van station Brussel-Centraal. Onder het plein loopt de Hortagalerij en aan de andere zijde van het station ligt de Ravensteingalerij. Het plein ligt halverwege de straat Putterij die in het noordoosten en zuidwesten op het plein uitkomt. In het noorden eindigt de Keizerinlaan op het plein. Naar het zuiden liggen de Kunstberg en Putterijsquare. Via de korte Infante Isabellastraat in het westen is het plein verbonden met de Grasmarkt en het winkelgebied van het centrum. Tevens staat daar de Maria Magdalenakapel. Ten noordoosten van het plein staat de Sabena Air Terminus. Geschiedenis Na de kaalslag voor de Noord-Zuidverbinding en de afbraak van de Putterij begon men plannen te maken om op de vrijgekomen vlakte een verkeerswisselaar aan te leggen om de snelwegen van Lissabon naar Stockholm en van Istanboel naar Londen midden in de hoofdstad van Europa te laten kruisen. De breedte van de Pachecolaan getuigt nog van dit plan, dat het hart uit de historische binnenstad zou hebben gerukt. Na het afvoeren van het plan gaf de stad het plein kosteloos in erfpacht aan het bedrijf van Charly De Pauw, dat er 25 jaar lang een betaalparking exploiteerde. Er kwamen verschillende voorstellen en wedstrijden. Uiteindelijk werd de voorgeschreven versterking van de woonfunctie ingevuld door de bouw van vier internationale hotels, waaronder Le Méridien van architect Jacques Cuisinier. Van 2009 tot juli 2010 werd het plein heringericht en autoluw gemaakt. Het plein is sindsdien van een cirkelvormige constructie op pilaren voorzien. In het voorjaar van 2014 moest de aannemer een deel van de bestrating opnieuw aanleggen, omdat er in 2010 deels minderwaardige stenen waren gebruikt. De heraanleg gebeurde met blauwe hardsteen uit Henegouwen. Literatuur S. VLAEMINCK, "Het Europakruipunt te Brussel. Een eindeloze 'place de misère'?", A+, nr. 42, 1977, p. 13-20 L. VERPOEST, "Tussen Noordstation en Zuidstation, tussen bovenstad en benedenstad: de architectuur van een kruispunt", Monumenten en Landschappen, 1989, nr. 2 , p. 4-28 A. LOEKX, "20 jaar ontwerpen voor het Europakruispunt te Brussel. Overzicht en kritiek", Monumenten en Landschappen, 1989, nr. 2 , p. 29-49 "Bruxelles vu par ses habitants", A+, nr. 127, 1994, p. 61-67 B. DE MEULDER, "The Carrefour de l'Europe. Recent Architectural Designs in the Rear View Mirror", in: id., Vacant City. Brussels' Mont des Arts reconsidered, 2000, p. 84-100 R. SCHOONBRODT, "Le Carrefour de l'Europe", in: id., Vouloir et dire la ville. Quarante années de participation citoyenne à Bruxelles, 2007, p. 233-253
Muntpunt

Muntpunt est surtout connue comme étant la plus importante bibliothèque de la communauté néerlandophone de Bruxelles. Le ressort territorial de Muntpunt n’est pas seulement la ville de Bruxelles, mais toute la Région de Bruxelles-Capitale (qui se compose de 19 communes autonomes, dont la ville de Bruxelles). Muntpunt tient à la fois les rôles de centre d'information, d'espace connecté et de bibliothèque. Histoire La bibliothèque Muntpunt est née en 2011 de la fusion de Hoofdstedelijke Openbare Bibliotheek (nl) et de Onthaal en Promotie Brussel (nl). Elle est gérée par le Gouvernement flamand et par la Commission communautaire flamande (VGC). La Bibliothèque publique de la Capitale était une bibliothèque publique néerlandophone à Bruxelles qui a existé de 1974 à 2011. Le bâtiment Le bâtiment Place de la Monnaie où se trouve Muntpunt a été entièrement rénové par B-architects en 2013. Il a officiellement rouvert au début de septembre 2013. Le Grand Café Muntpunt est situé au rez-de-chaussée à l'arrière du bâtiment. Au-dessus, il y a des salles de réunion et un espace de réception. Structure de l'entreprise L'établissement a été rendu possible par le décret du 19 novembre 2010 , qui est entré en vigueur par arrêté du Gouvernement flamand du 13 mai 2011 (Moniteur 21.06.2011) . L'association sans but lucratif (ASBL) Muntpunt (en néerlandais : vereniging zonder winstoogmerk, VZW) a été constituée par un acte notarié du 25 août 2011. Un extrait de l'acte a été publié au Moniteur Belge le 6 septembre 2011. Événements 11 juillet : Danses de Bruxelles Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Muntpunt » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Article connexe Place de la Monnaie (Bruxelles) Liens externes (nl) Site officiel Muntpunt sur OpenStreetMap Sciences de l’information et bibliothèques Portail de Bruxelles Portail de la Région flamande
Muntpunt

Muntpunt vzw is als verzelfstandigd agentschap het Vlaams communicatiehuis in Brussel. Het heeft de rol van informatiecentrum en verbindingsinstrument. Muntpunt huisvest de Nederlandstalige bibliotheek in Brussel, de grootste bibliotheek in de stad. Geschiedenis Muntpunt is in 2011 ontstaan uit de versmelting van de Hoofdstedelijke Openbare Bibliotheek en Onthaal en Promotie Brussel. De Hoofdstedelijke Openbare Bibliotheek was een Nederlandstalige openbare bibliotheek in Brussel. Ze maakte deel uit van de Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC) en bestond onder deze naam van 1974 tot 2011. Het gebouw Het gebouw waar Muntpunt gevestigd is werd door B-architecten in 2013 gerenoveerd. Begin september 2013 werd het officieel heropend. In 2022 werd door ABDM architecten de gevel en het dak gerenoveerd. Aan de achterkant van het gebouw bevindt zich gelijkvloers het Grand Café Muntpunt. Erboven zijn er vergaderzalen en een receptieruimte. Bedrijfsstructuur De vzw Muntpunt werd opgericht bij notariële akte van 25 augustus 2011. Een uittreksel van de akte werd gepubliceerd in het Belgisch Staatsblad van 6 september 2011. De oprichting werd mogelijk gemaakt door het Decreet van 19 november 2010 dat in werking is getreden bij Besluit van de Vlaamse Regering van 13 mei 2011 (B.S. 21.06.2011).
Placette du Peuplier

La placette du Peuplier (en néerlandais : Populierpleintje) est une petite place bruxelloise de la commune de Schaerbeek située au carrefour formé par l'avenue des Glycines, la rue Caporal Claes et l'allée des Freesias, à la limite du quartier des Fleurs et du quartier Terdelt. Récemment nommée, cette petite place a été inaugurée le 4 juin 2010. Aucune habitation ne porte cette adresse. L'aménagement de cette placette a pour but de sécuriser les abords de l'Institut Saint-Dominique (38 rue Caporal Claes). Les trottoirs ont été élargis, une zone Kiss and Ride ainsi que des emplacements de parking vélos y ont été aménagés. Ainsi, il n'est plus possible de rouler en voiture depuis la rue Caporal Claes directement dans l'allée des freesias. La placette devait son nom à un peuplier, planté en 1938, lors de la fondation de l'Institut Saint-Dominique. Celui-ci tomba lors d'une tempête en 2018. Un autre petit peuplier avait également été planté au milieu de la place en 2010, ce qui fait qu'il y a toujours un peuplier sur la placette. Bruxelles possède également une rue du Peuplier. Notes et Références Voir aussi Liste des rues de Schaerbeek Quartier des Fleurs Quartier Terdelt Liens externes La placette du Peuplier sur Schaerbeek.be Portail de Bruxelles Portail des routes
Torre de Beyaert

La Torre de Beyaert o Torre de Tournai (Tour Beyaert o Tour de Tournai en francès; Toren van Beyaert o Toren van Doornik en neerlandès) és un edifici situat al parc del Cinquantenari de Brussel·les, la capital de Bèlgica. La torre es va construir per a l'Exposició Nacional amb motiu del cinquantè aniversari de la independència de Bèlgica, el 1880. El seu arquitecte va ser Henri Beyaert. La torre té l'estatus de monument protegit des del 18 de novembre del 1976. Descripció La torre, d'estil eclèctic amb característiques sobretot del neogòtic, vol imitar un castell medieval, i el seu propòsit era demostrar les qualitats constructives de la pedra de Tournai, en el context de l'Exposició Nacional de Productes de la Indústria Belga. La pedra provenia de les pedreres Dumont-Duquenne, actualment tancades. La construcció té una base cilíndrica que es va aprimant progressivament fins a la coberta. Al nivell del terra hi ha dues entrades oposades, als costats est i oest, d'arc de mig punt. Al pis superior, hi ha quatre petites finestres rectangulars i una balconada decorativa, amb quatre torres de guaita. A sota de cada torre hi ha una gàrgola. La torre està coronada amb un últim nivell més estret i una coberta de pedra que imita la pissarra. L'arquitecte va signar l'obra amb el seu monograma sobre l'entrada est. El 1895 se li van afegir unes reixes de ferro forjat. El 2019 s'hi van completar uns treballs de restauració de tota l'estructura: es van netejar i restaurar els elements de pedra natural. També es va renovar la coberta. Les quatre gàrgoles, molt malmeses, es van substituir per rèpliques exactes. L'edifici és buit, tot i que s'hi pot observar la volta de maó amb quatre nervadures fines i una clau de volta de pedra. Referències
Torre de Beyaert

La Torre de Beyaert, o Torre de Tournai (en francés: Tour de Beyaert, o Tour de Tournai) es una estructura situada en el parque del Cincuentenario en Bruselas, capital de Bélgica.​ La torre fue construida para la Exposición Nacional con motivo del cincuentenario de la independencia de Bélgica en 1880. El arquitecto fue Henri Beyaert, conocido entre otras cosas como el arquitecto de la sede del Banco Nacional de Bélgica.​ Es una pequeña torre de estilo medieval. El propósito de la estructura era mostrar la aplicación de la piedra de Tournai durante la exposición. El conjunto está realizado en piedra de Tournai y revestido con imitación pizarra. El monograma de Henri Beyaert se puede ver sobre la entrada este. La rejilla de hierro forjado se añadió en 1895. La torre tiene el estatus de monumento protegido desde 1976.​ Referencias
Toren van Beyaert

De Toren van Beyaert, of Toren van Doornik (Frans: Tour de Beyaert, of Tour de Tournai) is een bouwwerk in het Jubelpark in de Belgische hoofdstad Brussel. De toren is gebouwd voor de Nationale Tentoonstelling ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van de Belgische onafhankelijkheid in 1880. Architect is Henri Beyaert, onder andere bekend als architect van de hoofdzetel van de Nationale Bank van België. Het is een kleine toren in middeleeuwse stijl. Het doel van het bouwwerk was om tijdens de tentoonstelling de toepassing van Doornikse steen te tonen. Het geheel is opgetrokken uit Doornikse steen en gedekt met imitatieleisteen. Boven de oostelijke toegang is het monogram van Henri Beyaert te zien. Het smeedijzeren traliewerk is toegevoegd in 1895. Sinds 1976 heeft de toren een beschermde status. Externe link De toren op irismonumenten.be
Boskapel (Imde)

De Kapel Onze-Lieve-Vrouw Behoudenis der Kranken of Boskapel is een kapel en bedevaartsoord in het Vlaams-Brabantse dorp Imde (vlak naast de A12). Geschiedenis Deze kapel werd gebouwd op een bedevaartsoord uit 1658 waar volgens de overlevering zich miraculeuze genezingen hadden voorgedaan. Er kwam een grote toeloop van bedevaartgangers die in 1682 zijn hoogtepunt bereikte mede door de uitbraak van besmettelijke ziekten in die jaren. In 1694 werd het beeldje in een houten kapel geplaatst en in 1695 werd de eerste steen voor een stenen kapel gelegd door de prinses van Chimay, dochter van de baron van Imde. Ten gevolge van het groot aantal pelgrims (tot 10.000 per dag) werd de kapel in 1707 vergroot door de nieuwe kasteelheer van Impde, prins Eugeen Alexander van Thurn und Taxis. Zijn wapenschild siert de ingang van de kapel. De kapel met barokke pilastergevel van witte natuursteen werd verder opgetrokken met ter plaatse gebakken baksteen en is bekroond door een klokvormige top met een gebogen fronton. De eerste constructie van 1695 werd in de huidige kapel geïntegreerd en doet nu dienst als sacristie. De eenbeukige kapel heeft een langgerekt ovaal koor. Bij de verkoop van het domein van Impde door Thurn und Taxis werd de kapel door tussenkomst van kardinaal Sterckx (1792-1867) overgedragen aan de kerk van Wolvertem. De kapel werd in 1927 gerestaureerd en is sinds 1952 beschermd. In augustus 2012 startten opnieuw restauratiewerken die naar schatting een jaar gingen duren. De kapel werd op 15 augustus 2014 plechtig heringewijd. De eerste zondag van juli gaat de in 1695 ingestelde processie ter ere van Onze-Lieve-Vrouw der Kranken uit. Van juni tot september wordt er op woensdagavond een mis gevierd. Interieur Het interieur is rijk gestoffeerd. De kerk bevat enkele schilderijen van de Vlaamse school (1700-1725), acht ex voto schilderijen uit de eerste helft van de 18e eeuw en de muurbekleding achter het tabernakel in Lodewijk XV-stijl. In de apsis bevinden zich zeven schilderijtjes met de zeven smarten van Maria. Het 17de-eeuwse Onze-Lieve-Vrouwebeeldje werd in 1978 gestolen en vervangen door een gipsen exemplaar. In 2008 werd opnieuw een eikenhouten beeldje vervaardigd door Marcel Cloots, dat het uitzicht van het oorspronkelijke beeldje heel dicht benadert. Het Mariabeeld en het Kind Jezus op haar linkerarm hebben een kroontje. Ze dragen een kleedje met goudbrokaat en een met kant omhuld blauw manteltje. Het hout was afkomstig van een door bliksem getroffen eik uit het nabijgelegen bos. De kerk bevat verder een zeldzaam orgel uit het begin van de 18e eeuw dat er rond 1805 werd opgesteld en waarschijnlijk uit een klooster of kasteel afkomstig is. Literatuur Jacques t'Kint, De Devotie tot O.-L.-Vrouw behoudenis der Kranken en de Boskapel te Wolvertem. Drie eeuwen Geschiedenis 1658-1958, Wolvertem, 1958. Externe links De Boskapel[dode link], Parochiefederatie Wolvertem Boskapel (Imde) in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
Brug bij Grobbendonk

De brug bij Grobbendonk is een boogbrug over het Albertkanaal in de Belgische gemeente Grobbendonk. Een eerdere brug op deze locatie was een liggerbrug die in 2007 dermate zwaar beschadigd raakte dat het verkeer er nadien slechts beurtelings overheen kon om overbelasting te voorkomen.
Vijverspark (Anderlecht)

Het Vijverspark of Vijverpark (Frans: Parc des Étangs) is een park in de Vijverswijk van de gemeente Anderlecht in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het park van 9 hectare groot, gelegen tussen de Marius Renardlaan en de Maurice Carêmelaan, wordt beheerd door de gemeente Anderlecht. Geschiedenis Het park werd in de jaren 1960 ingericht onderaan in de vallei van de Neerpedebeek en bestaat uit een brede strook land met een aantal vijvers, omgeven door natuurlijke begroeiing zoals mattenbies, pijlkruid, gele plomp, waterweegbree, ruwe wilgenroos, pitrus, gele lis, riet en lisdodde. De vijvers vormen een biotoop voor een groot aantal watervogels. Op de oevers staan talrijke schietwilgen en verder zijn er treurwilgen, meidoorns en een aantal esdoornvariëteiten te vinden. De opbouw van het park met brede dolomietpaden, parkmeubilair en speeltuinen is typisch voor de jaren 1960. Het park werd op 17 september 1998 erkend als beschermd erfgoed. Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Anderlecht
Napoleon's Last HQ

Napoleon's Last HQ (French: Le dernier QG de Napoléon) is a museum housed in the Ferme du Caillou (Caillou Farm) at Genappe, Belgium, where the Emperor Napoleon stayed the night before the Battle of Waterloo on 18 June 1815. The site is located 4 kilometres (2.5 miles) south of the Lion of Waterloo, at Chaussée de Bruxelles 66, 1472 Genappe. Travelling north, the high road passes pass over the Waterloo battlefield through Waterloo and on to Brussels. History In 1815 the farmhouse belonged to Séance de Caioux. Napoleon resided there on the night of the 17/18 of June 1815. It is the site of the breakfast conference at which Napoleon told his marshals, "Wellington is a bad general, the English are bad troops, and this affair is nothing more than eating breakfast". A day after the battle, the Prussians, vowing that it should never again harbour their former enemy, burnt the farmhouse. Museum The museum houses unique pieces, such as the Emperor's camp bed and table he used during the campaign. Notes References Longford, Elizabeth (1971), Wellington the Years of the Sword, London: Panther, ISBN 0-586-03548-6: CS1 maint: publisher location (link) Point, B.W. (Summer 2015), journal d'information officiel de la Province du Brabant wallon Hills, Robert (1816), Sketches in Flanders and Holland: With Some Account of a Tour Through Parts of Those Countries, Shortly After the Battle of Waterloo; in a Series of Letters to a Friend, J. Haines and J. Turner, p. 93 External links Media related to Ferme du Caillou at Wikimedia Commons Official website
Ferme du Caillou

De Ferme du Caillou of het laatste hoofdkwartier van Napoleon (Frans: Dernier QG de Napoléon) is een hoeve en museum in het Belgische Oud-Genepiën, deelgemeente van Genepiën. De hoeve dateert uit 1757 en is de plek waar Napoleon Bonaparte overnachtte op 17 juni 1815 voor de slag bij Waterloo. In de hoeve is een museum ingericht dat gewijd is aan Napoleon. Op de hoeve hangt een plaquette met opschrift met op Le Caillou C'est Dans Cette Maison Que Napoléon Passa La Nuit du 17 au 18 juin 1815. Sinds 1951 is dit het enige Napoleonmuseum van België, het werd in 2015 heringericht. Externe link Officiële website
Église Saint-Roch de Bruxelles

L’église Saint-Roch (en néerlandais : Sint-Rochuskerk) est un édifice religieux catholique sis au départ de la chaussée d'Anvers, dans le quartier Nord de la ville de Bruxelles (Belgique). Remplaçant un ancien édifice du XIXe siècle, la nouvelle église a la particularité d’avoir été aménagée à partir de la réaffectation d’un hangar industriel. Lieu de culte de la paroisse catholique Saint-Roch, elle est consacrée en 1995. Histoire Œuvre de l’architecte Raymaekers, une église est mise en chantier en 1862 dans le quartier Nord de la ville de Bruxelles (sur ce qui est aujourd’hui le boulevard Simon Bolivar) pour répondre aux besoins pastoraux de la paroisse créée en 1859. Le quartier étant fortement industriel, entre la gare du Nord et le port de Bruxelles (au départ du canal de Willebroeck), l’église est dédiée à saint Roch, patron des travailleurs du fer et de la métallurgie. Un siècle plus tard, le quartier a complètement changé de physionomie. Dans le cadre d’un plan de rénovation urbanistique (1964), l’église, qui avait été endommagée par le bombardement ennemi du port de Bruxelles (en 1943), est démolie en 1971 avec promesses d’en bâtir une nouvelle. Après 25 ans la promesse se réalisera... Diverses propositions n’aboutissent pas. Finalement c’est l’idée de développer le hangar industriel où la communauté catholique célébrait provisoirement le culte qui est adoptée. Un hangar industriel, au départ de la chaussée d’Anvers, est réhabilité et utilisé pour le lieu de culte. Les travaux commencent en 1993 et sont terminés deux ans plus tard. L’église est consacrée le 18 novembre 1995 par l’archevêque de Malines-Bruxelles, le cardinal Danneels. La structure architecturale du hangar contraint l’architecte Vincent Dupont à organiser l’arrangement des espaces intérieurs de manière originale. On n’y reconnait pas facilement les séparations traditionnelles entre nef, transept et chœur. Le porche est latéral au bâtiment, le clocher inexistant, les trois cloches (avec leur mécanisme) sont visibles, une toiture en quart de cercle, les pilastres sont surmontés de colonnettes carrées en béton, les travées sont de dimension irrégulière, la nef se prolonge en chœur sans transept, etc. L’église est une adaptation à l’usage liturgique réussie d’un bâtiment à l'origine assez quelconque. La communauté catholique à dominance africaine y est très active. L’eucharistie y est célébrée chaque jour. Le dimanche les messes adoptent les rites dits "congolais" ou "burundais" avec leurs chorales propres. Lien externe Site officiel de la paroisse Saint-Roch Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Bruxelles
Chiesa di San Rocco (Bruxelles)

La chiesa di San Rocco è un luogo di culto cattolico di Bruxelles. Storia Per soddisfare le esigenze pastorali della parrocchia creata nel 1859 in un distretto altamente industriale, tra la Gare du Nord e il porto di Bruxelles venne eretta nel 1862, su progetto dell'architetto Raymaekers, la chiesa dedicata a San Rocco, patrono degli operai del ferro e della metallurgia. Nell'ambito di un piano di rinnovamento urbano del 1964 la chiesa, che era stata danneggiata dai bombardamenti della Seconda Guerra Mondiale, venne demolita nel 1971 con la promessa di costruirne una nuova. Negli anni novanta venne adottata l'idea di sviluppare l'hangar industriale in cui la comunità cattolica celebrava temporaneamente il culto. L'hangar industriale venne riadattato e riutilizzato quale luogo di culto. I lavori iniziarono nel 1993 e vennero completati due anni dopo. La chiesa fu consacrata il 18 novembre 1995 dall'arcivescovo di Malines-Bruxelles cardinale Danneels. Descrizione La struttura architettonica dell'hangar ha costretto l'architetto Vincent Dupont a organizzare la disposizione degli spazi interni in modo originale. Il portico è laterale all'edificio e la navata si estende nel coro senza transetto. La comunità cattolica che utilizza la chiesa è prevalentemente africana, difatti le funzioni adottano i cosiddetti riti "congolesi" o "burundesi". Bibliografia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Rocco