NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Haus Grand Ry

Het Haus Grand Ry is een gebouw in de Belgische stad Eupen. Het gebouw is de zetel van de Regering van de Duitstalige Gemeenschap van België. Het gebouw staat in de Oberstadt aan de Klötzerbahn 32 in het centrum van de stad. Elders in de stad bevindt zich het Parlementsgebouw van de Duitstalige Gemeenschap. Geschiedenis Op de plaats van het huidige gebouw, niet ver van de samenloop van Stadtbach en Favrunbach, stond een huis van de familie Leyendecker, dat "im Känntchen" heette. Deze werd aangekocht rond het jaar 1700 en werd verkregen van lakenfabrikant Andreas Grand Ry en zijn vrouw Maria Elisabeth Klebanck uit Kettenis. Hun zoon Nikolaus Joseph, burgemeester van Eupen, liet het oude gebouw afbreken en bouwde daar vanaf 1761 een nieuw representatief woongebouw, inclusief het werkplaatsgedeelte achteraan voor de lakenfabriek - de zogenoemde Schererwinkel. In 1763 werd het werk voltooid. Het ontwerp van het nieuwe gebouw werd geleverd door de Akense bouwmeester Johann Joseph Couven, die waarschijnlijk werd geholpen door zijn zoon Jakob. Couven ontwierp een woongebouw in de stijl van een Frans stadspaleis met een binnenplaats open aan de straatzijde; een vorm die hem populair maakte in de regio Aken. Net als in het geval van het huis Mennicken op Eupener Werthplatz was ook het Haus Grand Ry aanvankelijk controversieel. Nikolaus Joseph Grand Ry stierf in hetzelfde jaar als waarin zijn nieuwe gebouw werd voltooid. Na zijn dood erfde zijn weduwe Marie Elisabeth de Wampe, dochter van een burgemeester van Luik, het huis. De kinderen van het paar sloten een contract in 1786, waarin werd bepaald dat Andreas Joseph de Grand Ry de inrichting en meubels zou ontvangen tegen betaling van 40.000 gulden aan zijn broers en zussen. Hij kon echter pas na de dood van zijn moeder in 1794 over het huis beschikken. In 1826 werd Andreas Jozefs zoon Jakob Joseph geregistreerd als eigenaar, in 1855 zijn zoon Karl Jakob Joseph. Rond 1912 werd het huis in gebruik genomen als postkantoor en werd als zodanig tot 1978 gebruikt. Toen kwam het plan om het gebouw om te vormen tot de zetel van de regering van de Duitstalige Gemeenschap. Hiertoe vonden van 1979 tot 1983 uitgebreide restauratie- en verbouwingswerken plaats, voor een totaal van bijna 45 miljoen Belgische frank. Alle gestuckte plafonds uit de bouwperiode waren zo beschadigd dat ze moesten worden vervangen. In 1984 werd de nieuwe zetel van de regering officieel in gebruik genomen. Sinds 1994 zijn ook kantoren en vergaderruimtes op de zolder gehuisvest. Sinds 14 februari 1968 wordt het gebouw beschermd als monument.
Sint-Petrus-en-Pauluskerk (Othée)

De Sint-Petrus-en-Pauluskerk (Frans: Église Saints Pierre-et-Paul) is de parochiekerk van Othée. Geschiedenis De nabijheid van Tongeren leidde ertoe dat Othée al in een vroeg stadium gekerstend werd. Zowel de keuze van de patroonheiligen als het feit dat het een moederparochie betrof die over veel bezittingen beschikte wijst op een hoge ouderdom. Oorspronkelijk was de kerk opgetrokken in silex, terwijl de zijbeuken in kalksteen werden uitgevoerd. Nadat Othée (ten gevolge van de Slag bij Othée) in 1408 werd verwoest, werden de zijbeuken gerestaureerd op initiatief van de Abdij van Herkenrode. In 1827 werden de zijbeuken vergroot en uitgevoerd in baksteen. In 1865 werd de oude toren afgebroken en vervangen door een toren in neogotische stijl. De eigenlijke kerk werd in 1911 nieuw opgetrokken in baksteen en eveneens in neogotische stijl. Gebouw Het betreft een neogotische kruisbasiliek met voorgebouwde neogotische toren welke vier geledingen bezit en door een tentdak wordt gedekt.
Kerkhof van Ploegsteert

Het Kerkhof van Ploegsteert is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Ploegsteert, een deelgemeente van Komen-Waasten. Het kerkhof ligt achter de Sint-Petrus-en-Pauluskerk in het centrum van het dorp en wordt omsloten door een haag. Voor de kerk staat een monument voor de militaire en burgerlijke slachtoffers van beide wereldoorlogen. Bekende persoon Op het kerkhof ligt de voormalige wielrenner Frank Vandenbroucke begraven. Britse oorlogsgraven In de zuidelijke helft van het kerkhof ligt een perk met 9 Britse gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog waaronder 7 officieren. Er liggen 2 Canadezen van de Canadian Infantry, 6 Britten van het Hampshire Regiment en 1 Brit van de 11th (Prince Albert's Own) Hussars. Zij kwamen om tussen oktober 1914 en februari 1915. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan er geregistreerd onder Ploegsteert Churchyard.
Kerkhof van Zandvoorde

Het Kerkhof van Zandvoorde is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Zandvoorde, een deelgemeente van Zonnebeke. Het kerkhof ligt rond de Sint-Bartholomeuskerk in het centrum van het dorp en wordt omsloten door een haag. Voor de kerk staat een gedenkteken voor de militaire en burgerlijke dorpsgenoten die omkwamen in de Eerste Wereldoorlog. Daarnaast staat een gedenkteken voor de manschappen van de Britse Royal Welch Fusiliers die in oktober 1914 in de omgeving sneuvelden. Britse oorlogsgraven Naast de noordelijke zijgevel van de kerk ligt een perk met 4 Britse gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Zij waren leden van de 10th (Prince of Wales's Own Royal) Hussars en kwamen om op 26 oktober 1914. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan er geregistreerd onder Zandvoorde Churchyard.
Maison Pirnay

La maison Pirnay est un immeuble de style Art nouveau réalisé par l'architecte Clément Pirnay comme habitation personnelle à Liège en Belgique. Situation Cet immeuble se situe à Liège au carrefour de la rue des Guillemins et de la rue Dartois. Il porte le no 44 de cette dernière rue. À droite, au no 42, se trouve la maison Bacot et au no 31, se situe la maison Alexis dues au même Clément Pirnay. Histoire La maison a été construite entre 1907 et 1911 par l'architecte Clément Pirnay pour son usage personnel, Clément Pirnay a été un collaborateur de Paul Jaspar entre 1898 et 1908. L'immeuble original comportait quatre niveaux (trois étages). Le rez-de-chaussée abritait les bureaux de l'architecte. En 1926, deux niveaux ont été ajoutés faisant de cet immeuble un des plus élevés du quartier des Guillemins. La façade a été classée le 17 février 1995. Description Cet immeuble est une construction symétrique (excepté le rez-de-chaussée) de style Art nouveau géométrique. Il est réalisé sur une structure en béton recouverte en pierre bleue (pour le rez-de-chaussée, les différents bandeaux horizontaux et les encadrements), pierre blanche et brique rouge. Le rez-de-chaussée a la particularité de ne pas posséder de porte d'entrée en façade. La porte d'entrée est remplacée par une entrée sous voûte traversant la largeur du bâtiment et conduisant à la porte d'entrée. On remarque au deuxième étage un imposant bow-window à base trapézoïdale reposant sur deux consoles de pierre représentant deux sirènes au sens de la mythologie grecque c'est-à-dire des sirènes mi-femmes, mi-oiseaux. Quatre panneaux en pierre blanche sculptés de couronnes florales marquaient le sommet de la façade avant son exhaussement en 1926. Ils forment aujourd'hui les allèges des baies et les garde-corps de la terrasse du quatrième étage. Deux pilastres latéraux courent sur les niveaux supérieurs de la façade. Notes et références Sources « Inventaire du patrimoine culturel immobilier - Maison Pirnay », sur Inventaire régional du patrimoine en Wallonie (consulté le 29 octobre 2017) Sébastien Charlier, « Victor Rogister et Clément Pirnay Deux interprétations de l’enseignement de Paul Jaspar », Les Cahiers de l’Urbanisme, no 72,‎ juin 2009, p. 58-66 (lire en ligne) Voir aussi Bibliographie Sébastien Charlier, Guide architecture moderne et contemporaine 1895-2014 Liège, Bruxelles, Mardaga, 2014, 400 p. (ISBN 978-2-8047-0192-5, présentation en ligne), p. 147 Articles connexes Art nouveau à Liège Maison Bacot Maison Piot Portail de l’Art nouveau Portail de Liège Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Anderlecht Municipal Hall

The Municipal Hall (French: Hôtel communal; Dutch: Gemeentehuis) of Anderlecht is the municipal hall building and the seat of that municipality of Brussels, Belgium. Designed by the architect Jules-Jacques Van Ysendyck in neo-Flemish Renaissance style and completed in 1879, it is located at 1, place du Conseil/Raadsplein in Cureghem/Kuregem. This site is served by Clemenceau metro station on lines 2 and 6 of the Brussels Metro, as well as the tram stop Conseil/Raad (on line 81). See also Brussels Town Hall Forest Municipal Hall Molenbeek-Saint-Jean Municipal Hall Saint-Gilles Municipal Hall Schaerbeek Municipal Hall References Citations Bibliography Jean Van Audenhove, Anderlechtensia, Les Rues d'Anderlecht (in French), CAFHA (1995), p. 80–81. Jean-Marie Delaunois, Benoît Schoonbroodt, Guide des communes de la Région Bruxelloise (in French), CFC-Editions (1998), p. 75–78. Marcel Jacobs, Anderlecht, gisteren en vandaag, au passé et au présent (in Dutch–French), Het Streekboek (1999), p. 82. External links Media related to Anderlecht Municipal Hall at Wikimedia Commons
Gemeentehuis van Anderlecht

Het gemeentehuis van Anderlecht (Frans: Hôtel communal d'Anderlecht) is een gebouw in de Belgische gemeente Anderlecht in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het gebouw staat aan het Raadsplein 1 en is ontworpen door Belgisch architect Jules Jacques Van Ysendyck (1863-1901). Geschiedenis De vastgoedmaatschappij bestond uit meerdere grondbezitters van verschillende wijken. Zij wilden van Kuregem het centrum van Anderlecht maken en daardoor moesten ze de hele wijk renoveren. Zo ontstond het Baraplein, de Fiennestraat en de Raadsplein. Deze terreinen kregen ze moeilijk verkocht en besloten om een zeer interessant aanbod voor te stellen aan de gemeente dat ze niet konden weigeren. Op 29 juli 1872 besloot het schepencollege om op aanbod van het vastgoedmaatschappij uit Kuregem om 1000 vierkante meter over te kopen om een gemeentehuis te bouwen en 6000 vierkante meter tegenover het gemeentehuis aan te schaffen om een publiek plein aan te leggen. Het schepencollege kon zo een aanbod niet weigeren omdat sommige inwoners van de wijk die Kuregem onafhankelijk wilden maken. In december 1872 stemde het schepencollege en de oppositie ten gunste van het project en organiseerde ze samen een wedstrijd om de toekomstige architect van het gemeentehuis te benoemen. Op 6 februari 1875 werd Belgisch architect Jules Jacques Van Ysendyck uitgeroepen tot winnaar. Hij was een van de voorgangers van het Vlaamse Neorenaissance en heeft ook de gemeentehuizen van Schaarbeek en Jette ontworpen. Gebouw Het gebouw is rechthoekig gebouwd met zwarte en rode bakstenen en heeft een belfort van 48 meters hoog. Verschillende fresco's verwijzen naar de verschillende wijken in de gemeente: Biestebroeck, Kuregem, Neerpede, Veeweyde en de Broeck. De trappen van het gemeentehuis leiden tot een grote glazendeur gemaakt door de bekende glasblazer Henry Dobbelaere. In het glas werden er verschillende renaissance-symbolen geïntegreerd: fruit, vogels, linten, ... Het gebouwd werd op 3 augustus 1879 feestelijk geopend samen met de inwoners van Anderlecht. Later besloot het schepencollege om het gemeentehuis uit te breiden. Belgisch architect Ernest S'Jonghers werd gekozen om in de Van Lintstraat meerdere gebouwen te bouwen in dezelfde stijl als Van Ysendyck. De verschillende gebouwen werden tussen 1898 en 1903 geïnaugureerd. Zie ook Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Anderlecht
Ancienne auberge Saint-Jean-Baptiste

L'ancienne auberge Saint-Jean-Baptiste ('t Sint-Jan en néerlandais) est une maison de style baroque située au numéro 27 de la rue du Chêne à Bruxelles, en Belgique. Historique L'ancienne auberge Saint-Jean-Baptiste est bâtie sur un noyau remontant probablement XVIe siècle. À la fin du XVIIe siècle, la façade a été aménagée en style baroque tardif et ornée de pilastres d'ordre colossal à chapiteaux toscans. L'ancienne auberge est acquise en 1942 par le peintre Philippe Schott (1885-1964) qui confie des travaux de rénovation à l'architecte R. Vanderstappen, qui procède au décapage de la façade qui était jusqu'alors enduite, à la transformation de la porte et à la pose au-dessus de la porte d'un cartouche « Anno 1697 ». Philippe Schott lègue l'édifice en 1964 à la Ville de Bruxelles avec une importante collection d'œuvres d'art dans le but d'en faire un musée, le Musée Schott qui durera jusqu'en 1979, après quoi la collection, qui comprend plus de 150 œuvres de la main de Schott ainsi que des sculptures médiévales et de nombreuses archives, est transférée dans les réserves du Musée de la ville de Bruxelles. Le bâtiment est cédé en 1988 à la Fondation Roi Baudouin, qui fait procéder en 1989 à une restauration complète par le bureau Group Planning et l'Atelier d'Architecture et d'Urbanisme. Classement L'édifice fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 24 décembre 1958 sous la référence 2043-0023/0 et figure à l'inventaire du patrimoine architectural de la Région de Bruxelles-Capitale sous la référence 30967. Architecture Accessibilité Références Articles connexes Rue du Chêne Philippe Schott Domonymie de Bruxelles Place de la Vieille Halle aux Blés Portail du baroque Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Bruxelles
Bruegelhuis

Het Bruegelhuis is een pand uit de zestiende eeuw in de Brusselse Marollenwijk, gelegen op de hoek van de Rodepoortstraat met de Hoogstraat. Het gebouw is sinds 1960 officieel bouwkundig erfgoed en heeft zijn naam te danken aan de beroemde kunstschilder Pieter Bruegel de Oude die er gewoond zou hebben gedurende de periode 1563-1569. Toch bestaat hierover enige historische twijfel. Recent onderzoek heeft namelijk uitgewezen dat niet hij, maar zijn achterkleinzoon David Teniers III er gewoond heeft. Bruegel en zijn gezin woonden volgens dit onderzoek dus niet in het Bruegelhuis, wel in een gebouw nabij het Bogaardenklooster. Architectuur Het gebouw is een traditionele woning uit de zestiende eeuw met twee bouwlagen. Vroeger was er aan de linkerzijde van het pand een grote poort die de toegang vormde tot de toen nog doodlopende en overdekte Rodepoortstraat. Ook de ingang van de woning bevond zich in deze doorgang. In 1888 verdween dit steegje en werd de Rodepoortstraat een volledig doorgetrokken straat die nog steeds vlak naast het huis loopt. Sinds 1924 hangt er een gedenkplaat voor Breugel aan de gevel, ter gelegenheid van de 400ste verjaardag van de geboorde van de kunstschilder. Hierop staat de volgende zin: 'Aan Pieter Bruegel 1524 - 1924. Hulde van het Volk, aan zyn Groot Schilder'. In 1963 werd het gebouw grondig gerestaureerd, als gevolg van de bescherming tot erfgoed van zowel de buitenkant als het interieur van het huis in 1960. Zo werd de originele gevel vervangen door een opstand in baksteen en natuursteen onder een getrapte topgevel. Ook de stenen deurlijst, een late transformatie van de originele lijst die plaatsvond in de achttiende eeuw, werd gedemonteerd. Deze maatregelen werden genomen om het gebouw in haar oorspronkelijke en typerende zestiende-eeuwse uitzicht te herstellen. In 2009 werd het Bruegelhuis overgedragen aan de federale overheid. Bruegelmuseum Al enkele jaren zijn er plannen om van het woonhuis een klein museum of kenniscentrum te maken. Zo hoopte onder meer de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België (KMSK), in het kader van de 450e sterfdag van Bruegel, een Bruegelmuseum met multimediaal visitor center in het pand te openen in 2019. Problemen met de financiering houden evenwel het project nog tegen. Toerisme Vlaanderen was bereid 1,6 miljoen euro in het project te pompen en de KMSK zouden een bijkomende 1,1 miljoen euro betalen. Het geld was dus voorhanden, maar Federaal Minister van Begroting Sophie Wilmès hield finaal de vinger de op de knip. Zij verwees daarvoor naar een Europese norm die stelt dat musea zoals de KMSK per jaar maar mogen uitgeven wat ze binnen datzelfde jaar aan inkomsten binnenkrijgen. Zie ook Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Brussel Externe link Breugelhuis - Hoogstraat 132 (Inventaris Bouwkundig Erfgoed) Referenties
Bomputten

De Bomputten is een natuurgebied en historisch landschap in Houtem en Eppegem, dorpen in respectievelijk de gemeenten Vilvoorde en Zemst, in Vlaams-Brabant. Het gebied is ongeveer 17 hectare groot en wordt beheerd door Natuurpunt. De Bomputten zijn publiek toegankelijk. Geschiedenis De Bomputten danken hun naam aan negen authentieke bomkraters die dateren uit de Tweede Wereldoorlog. Deze zijn het gevolg van een bombardement op naburige fabrieken in Vilvoorde. Dit heeft heel wat meer kraters dan de negen overgebleven exemplaren veroorzaakt, doorheen de tijd zijn er echter heel wat kraters verzand of omgezet in akkers. Enkele putten zijn bewaard als drinkpoelen voor vee en worden momenteel beheerd als ecologisch waardevol biotoop. Landschap en ligging Het gebied sluit aan op de dorpskern van Houtem en wordt in het westen begrensd door de verhoogde berm van de spoorlijn Brussel-Antwerpen en de Kluitingstraat (Houtem) in het zuiden. Het station van Eppegem ligt 300 meter verderop. Het landschap wordt gevormd door 13 poelen (9 historische en 4 gegraven vanaf 2009) in een gevarieerd landschap van weiland, grasland en akkers. Deze worden omzoomd door oude populieren en knotwilgen. Deze laatste zijn het resultaat van een eeuwenoud gebruik en worden momenteel in stand gehouden omwille van hun historische en ecologische waarde. Ecologie Vanwege de vele poelen en enkele sloten bevatten de Bomputten voornamelijk dier- en plantensoorten die zijn aangepast aan een vochtig milieu. Er leven onder meer drie soorten salamanders in het gebied (kleine watersalamander, alpensalamander en de zeldzame kamsalamander) en planten als waterweegbree, waterviolier en fonteinkruid. De vele knotwilgen zijn een nestplaats van steenuil. Externe link Natuurpunt: Bomputten
Valduc Abbey

Valduc Abbey (French: Abbaye de Valduc, Dutch: Abdij van Hertogendal) was a Cistercian monastery for nuns founded around 1232. It was located in Hamme-Mille, a district of the current Belgian municipality Beauvechain. Following the French Revolution it was secularised and in 1800 the buildings were sold off as building material and consequently demolished. In 1867 a brick château was erected on the spot of the former monastery. History The abbey was founded as a Cistercian monastery for nuns around 1232 by the Duke of Brabant, Henry II. The abbey underwent several phases of reconstruction, expansion and crisis, but would eventually become quite a big establishment. A time of particular activity was the 15th century. By 1679, the abbey had expanded considerably and the entire village of Hamme-Mille was under its overlordship. During the 18th century, the abbey suffered as a consequence of war and also internal strife. By the later part of the century, it however was substantially rebuilt, probably to designs by Neoclassical architect Laurent-Benoît Dewez. Following the French Revolution and the ensuing French occupation of Brabant following the War of the First Coalition, the abbey was secularised in 1797. In 1800, the buildings were sold off as building material and consequently demolished. Some of the subsidiary buildings, notably a farmstead (built in the second half of the 18th century) and a water mill (mentioned already in 1431) however remain. On the grounds of the former monastery, a brick château was erected in 1867. It was commissioned by Pierre Craninx, Professor at the University of Leuven, and designed by Gérard Van der Linden in a Neo-Renaissance style. References
Begraafplaats van Neerwaasten

De Begraafplaats van Neerwaasten is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Neerwaasten. De begraafplaats ligt dicht bij de Leie, langs de Priorijweg, op 660 m ten zuiden van het dorpscentrum (Sint-Martinuskerk). Ze heeft een ovale vorm en is door een haag en bomen omsloten. De toegang bestaat uit een dubbel metalen hek en rechts ervan staat een Mariakapelletje op een natuurstenen sokkel. Britse oorlogsgraven In het zuidoostelijk deel van de begraafplaats ligt een Brits militair perk met 53 gesneuvelden (waaronder 6 niet geïdentificeerde) uit de Tweede Wereldoorlog. Het perk heeft een rechthoekige vorm met aan de noordelijke zijde het Cross of Sacrifice. Alle slachtoffers zijn Britten die sneuvelden bij de gevechten aan de Leie om het oprukkende Duitse leger op te houden en zo de aftocht van het gros van het Britse expeditieleger naar Duinkerke te dekken. Zij sneuvelden tussen 18 mei en 1 juni 1940. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd onder Bas-Warneton (Neerwaasten) Communal Cemetery.
Maison Taelemans

La maison Taelemans était la résidence personnelle de l'architecte bruxellois Victor Taelemans (1864-1920), auteur, entre autres, de la maison Liétart et de la villa Elisa. Il a bâti cet immeuble de style Art nouveau à Bruxelles en 1901. Localisation Cet hôtel particulier est bâti à l'angle de la rue Philippe le Bon (n° 70) et de la rue de la Pacification, au coin du square Gutenberg et à proximité du square Marie-Louise à Bruxelles (extension est). L'entrée se trouve rue Philippe le Bon. Description Cet immeuble d'angle a été réalisé en pierre blanche sur un soubassement en pierre bleue. Il compte trois niveaux (deux étages), une façade plus longue rue de la Pacification que rue Philippe le Bon et une travée d'angle. D'aucuns voient une certaine ressemblance entre cet immeuble et l'hôtel Otlet érigé quelques années auparavant par l'architecte Octave Van Rysselberghe. Les baies des trois niveaux de la construction sont très différentes, l'architecte laissant libre cours à sa créativité puisqu'il est aussi le futur propriétaire de l'immeuble. Parmi les baies les plus remarquables, on peut citer : la porte d'entrée coiffée par un arc outrepassé interrompu par deux piédroits dont la base se termine en arabesques, la grande baie vitrée du rez-de-chaussée (travée de droite de la rue de la Pacification) forme aussi un arc outrepassé à meneaux et piedroits découpant la baie en six sections, un oriel à base trapézoïdale se situe sur la travée de gauche au premier étage de la rue Philippe le Bon, un oriel à base triangulaire se situe sur la travée de gauche au deuxième étage de la rue de la Pacification. Références Bibliographie Marie Resseler, Top 100 Art nouveau/Bruxelles, Éditions Aparté, 2010, p. 149. BORSI, F., WIESER, H., Bruxelles capitale de l'Art Nouveau, coll. Europe 1900, trad. fr. J.-M. Van der Meerschen, Marc Vokaer éd., Bruxelles, 1992, pp. 238, 264-265. Bruxelles, Monuments et Sites classés, Région de Bruxelles-Capitale, Service des Monuments et Sites, Bruxelles, 1994, p. 157. DIERKENS-AUBRY, F., VANDENBREEDEN, J., Art nouveau en Belgique. Architecture et Intérieurs, Racine, Bruxelles, 1991, p. 102. LOZE, P. et F., Belgique Art Nouveau. De Victor Horta à Antoine Pompe, Eiffel Éditions, Bruxelles, 1991, pp. 138-140. MEERS, L., Promenades Art Nouveau à Bruxelles, Racine, Bruxelles, 1996, p. 119. VANDENBREEDEN, J., VAN SANTVOORT, L., DE THAILLE, P., et al., Encyclopédie de l'Art nouveau. Tome premier. Le quartier Nord-Est à Bruxelles, CIDEP, Bruxelles, 1999, pp. 171-172. Articles connexes Art nouveau en Belgique Art nouveau à Bruxelles Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Art nouveau Portail de Bruxelles
Hotel de Roest d'Alkemade

Het Hotel de Roest d'Alkemade is een monumentaal pand aan de Lievevrouwbroersstraat in Brussel. Het herenhuis in late barokstijl dateert uit de periode van na het bombardement op Brussel door Villeroy (1695) en werd gebouwd rond 1715. De gevel is 23 meter hoog. De naam verwijst naar de adellijke familie De Roest d'Alkemade. Het pand bood onderdak aan overheidsdiensten, een gordijnenwinkel, een atheneum, een postkaartenuitgever en een dansschool. Sinds 25 juni 1992 is het pand een beschermd monument. In het pand zit de Cercle des Voyageurs. Afbeeldingen