NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ратуша и беффруа Лира

Ратуша Лира (нид. Stadhuis van Lier) — здание городского совета бельгийского города Лира, расположенного в провинции Антверпен. Ратуша является одним из немногочисленных примеров общественных зданий, построенных в стиле брабантского рококо. Расцвет производства и торговли сукном в XIV веке привел к возникновению в Лире палаты суконщиков (1367 год). Позднее в этом же здании стал собираться и городской магистрат. С переездом суконщиков в 1418 году в другое здание, сегодняшняя ратуша окончательно приобрела свою сегодняшнюю функцию. В XVIII веке здание было существенно перестроено архитектором Яном Питером ван Баурсхейдтом (нид. Jan Pieter van Baurscheidt de Jonge) (1699-1768). В первоначальном виде сохранились только фрагменты боковых стен здания. Ратушу украшает выступающая за линию фронтона средняя часть (ризалит), увенчанная треугольным фронтоном с гербом Лира. Розетка на пристроенном в 1742 году парадном крыльце указывает на высоту Лира над уровнем моря: 6 метров. Соседняя с ратушей башня — беффруа, и изначально не входила в комплекс ратуши. Лирская беффруа (вместе с другими бельгийскими и французскими) внесена в список всемирного наследия ЮНЕСКО под номером ID 943-013. Ратуша открыта для посетителей только в сопровождении городского экскурсовода. Примечания
Boomerang (Bellewaerde)

Boomerang est une attraction de type montagnes russes du parc Bellewaerde en Belgique. Histoire Le tout premier modèle de Boomerang est construit à Rafaela Padilla, Mexique en 1982 mais n'ouvre que deux ans plus tard, après l'ouverture du Boomerang de Bellewaerde en 1984. Inaugurée dans la nouvelle zone mexicaine, l'attraction de Bellewaerde est donc le tout premier exemplaire ouvert au public. À l'origine, le train rouge avec une bande jaune sort des ateliers Arrow Dynamics et les rails sont blancs et les supports sont vert foncés. Sa surface au sol est de 88 mètres sur 30 mètres. Six ans plus tard, le 22 novembre 1990, Bellewaerde est absorbé par le groupe Walibi. Boomerang est repeint pour l'ouverture de la saison 1997 avec des rails jaunes et des piliers bleu marine. Un nouveau train Vekoma aux mêmes couleurs est aussi étrenné. En 2011, la couleur des appuis devient bordeaux. Dans la culture La publicité Vivelle Dop fixation Extra forte a été tournée dans cette attraction. Notes et références Annexes Articles connexes Boomerang (Vekoma), modèle constructeur. Boomerang (parcs Walibi), exemplaires existants dans les parcs du groupe. Liens externes Ressource relative au tourisme : Roller Coaster DataBase Portail des parcs de loisirs Portail de la Flandre-Occidentale
Boomerang (Bellewaerde)

Boomerang is een stalen shuttle-achtbaan van het model Boomerang in het Belgische dieren- en attractiepark Bellewaerde. De door Vekoma gebouwde Boomerang is geopend in 1984. Het is een standaardontwerp en was de tweede gebouwde Vekoma-boomerang in zijn soort. Echter mocht Bellewaerde deze attractie een wereldprimeur noemen want de eerste Boomerang, die in Mexico gebouwd werd, had technische storingen waardoor de opening werd uitgesteld. Zodoende had Bellewaerde de eerste werkende Boomerang. Oorspronkelijk had de Boomerang groene pijlers en een witte baan, in 1997 werd dit omgezet naar een gele baan met marineblauwe pijlers. In 2011 herschilderde men de baan en kregen de pijlers een bordeauxrode kleur. In 2023 herschilderde Bellewaerde opnieuw de baan in een pastel blauwe kleur. Technische gegevens Model: Boomerang g-kracht: 5,2 g Inversies: 6 in totaal (1 looping en 1 cobra roll, heen en terug) Boomerang heeft één achtbaantrein met zeven wagons. In elke wagon kunnen vier personen zitten, twee vooraan en twee achteraan, wat maakt dat 28 personen in de hele trein passen. De totale capaciteit van de attractie bedraagt 630 personen per uur. Halloween Met Halloween worden er vaak rook- en lasereffecten toegevoegd in het station. Soms wordt ook gebruikgemaakt van extra geluidseffecten. Ook de naam van Boomerang is zowel op de plattegrond als in het park zelf met Halloween de laatste jaren anders: 2012-2014: Halloween ZoorRror: Zoo'merang 2015-2016: Halloween Fiësta Mortal: El Bumeran de los Muertos
Sint-Lambertuskerk (Westerlo)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Westerlo, gelegen aan de Sint-Lambertusstraat 2. Geschiedenis Het koor en het transept zijn van 1416. De middenbeuk werd in 1525-1540 gebouwd en direct daarna zouden zijbeuken zijn gebouwd en zou de middenbeuk zijn verhoogd. In 1594 werd de kerk door brand getroffen om in 1613 te worden hersteld. De toren had toen een getordeerde spits. De toren werd bouwvallig en werd in 1760 herbouwd. In 1890-1904 werd de kerk gerestaureerd en voorzien van een privé-kapel voor gravin Jeanne de Merode en een grafkapel voor de familie de Merode. In 1976-1979 werd de kerk gerestaureerd. Gebouw Het betreft een basilicale kruiskerk met ingebouwde toren en een driezijdig afgesloten koor. Het koor, het transept en de Merode-kapel werden opgetrokken in ijzerzandsteen. Het schip, de toren en de poorkapel zijn in baksteen uitgevoerd met sierelementen in ijzerzandsteen. De toren heeft vier geledingen en een ingesnoerde naaldspits. Boven de kerkingang bevindt zich een beeld van Sint-Martinus van 1903, dit naar aanleiding van het feit dat het patronaatsrecht ooit toebehoorde aan het Sint-Martinuskapittel te Utrecht. De georiënteerde kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur Het koor wordt overkluisd door een straalgewelf, het kerkschip door kruisribgewelven en de transeptarmen door een spitstongewelf. De kerk bezit een 15e-eeuwse gepolychromeerde houten calvarie. Uit de 2e helft van de 17e eeuw vindt men beelden van Sint-Donatus en Sint-Johannes Nepomucenus. Uit de 18e eeuw is een reliëf dat de Doop van Jezus verbeeldt en zijn er beelden van Sint-Johannes Evangelist en van Sint-Leonardus. Het doopvont is van 1699, vanaf 1625 zijn er rouwborden van de familie de Merode. De communiebank is van 1690 en de preekstoel van 1752. De 19e-eeuwse altaren zijn neogotisch en de biechtstoelen neoclassicistisch, eveneens 19e-eeuws.
Sint-Annakerk (Tongerlo)

De Sint-Annakerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Westerlo behorende plaats Tongerlo, gelegen aan Kerkplein 5. Geschiedenis De parochie, gewijd aan Moeder Gods, was oorspronkelijk afhankelijk van die van Westerlo, maar na 1130 kwam deze onder de hoede van de Abdij van Tongerlo. In 1511 werd de parochie met die van Oevel uitgebreid. In 1514 werd, op het terrein van de abdij, een aan Sint-Anna gewijde parochiekerk gebouwd. De huidige kerk werd gebouwd in 1853-1856 naar ontwerp van Eugeen Gife. Gebouw Het betreft een bakstenen kruisbasiliek die naar het zuiden georiënteerd is. De kerk heeft een eclectische bouwstijl, met neoromaanse en neogotische stijlelementen. De ingebouwde noordtoren heeft vijf geledingen en een torenspits die voorzien is van vier topgevels. Het koor is vijfzijdig afgesloten. Chronogrammen bij de ingang luiden: proVIDI regII proVInCIa gUbernatoris teIChMann CUra eXUrreXI (1853) en gLorIosae annae Me saCrat antIstes presbYter CarDInaLIs engeLbertUs (1860). Bij de kerk vindt men een Heilig Hartbeeld en een monument voor de gesneuvelden tijdens de Eerste Wereldoorlog. Interieur Veel voorwerpen in de kerk zijn afkomstig van de voormalige Sint-Annakerk. Deze omvatten schilderijen uit de 16e, 17e en 18e eeuw. Daarnaast een Onze-Lieve-Vrouw met Kind en een Calvarie (14e eeuw); 17e-eeuwse beelden van Sint-Anna, Sint-Norbertus en Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen. De zijaltaren zijn van gemarmerd hout (3e kwart 17e eeuw), Ook de biechtstoelen zijn 17e-eeuws. Daarnaast is er 19e-eeuws meubilair: koorgestoelte en doksaal.
Havenhuis (Gent)

Das Havenhuis ist ein Wohnhaus in der belgischen Stadt Gent. Das um 1530 errichtete Gebäude gilt als besterhaltenes Gildehaus der Stadt Gent. 1943 wurde es als Denkmal geschützt. Es liegt am Graslei und wurde mittlerweile restauriert. Es wird auch Huis van de Vrije Schippers (Haus der Freien Schiffer) genannt und im Brabanter Gotik-Stil errichtet. Am Samstagnachmittag kann das Gebäude mit einem Fremdenführer besucht werden. Weblinks Das Havenhuis auf visit.gent.be Das Havenhuis callebaut-architecten.be Einzelnachweise
Maison des Francs-Bateliers (Gand)

La Maison des Francs-Bateliers (Gildehuis der Vrije Schippers en néerlandais) est une maison de corporation de style gothique située au centre de la ville de Gand, dans la province de Flandre-Orientale en Belgique. Localisation La Maison des Francs-Bateliers est située au n° 14 du quai aux Herbes (Graslei), un quai situé le long de la Lys (affluent de l'Escaut) qui constitue « un des plus beaux ensembles de Belgique, bordé des anciennes maisons des corporations », parmi lesquelles la maison romane de Gand, la maison De Beerie, la Maison Den Enghel et la Maison des Mesureurs de grains. Historique Le port Tusschen Brugghen À la fin du XIIe siècle, la ville de Gand, qui était déjà un centre lainier et avait le droit d'entreposer les céréales, reçoit une charte communale du comte Philippe d'Alsace. Ceci favorise le développement du port de commerce sur la Lys appelé Tusschen Brugghen, à hauteur des quais aux Herbes (Graslei) et aux Grains (Korenlei) actuels. Le port devient encore plus important au XIIIe siècle grâce au percement en 1251-1269 du canal de la Lieve qui relie Gand à la mer du Nord. La plupart des maisons qui se dressent le long du quai aux Herbes (Graslei) avaient un rapport avec les activités portuaires. La Maison des Francs-Bateliers La Maison des Francs-Bateliers a été construite par le maître-maçon Christophe Vandenberghe en 1531 comme l'atteste une inscription gravée au-dessus de la porte. Un enduit est appliqué sur la façade à la fin du XVIIIe siècle ou au début du XIXe siècle et est enlevé en 1820. La façade est restaurée en 1904 par E. Mortier et A. Van Hoecke et le reste de la maison est rénové en 1907-1911. La maison est classée comme monument historique depuis le 2 septembre 1943 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 24761. Acquise par le port de Gand, elle fait l'objet d'une restauration importante de 2015 à 2018. Architecture Notes et références Articles connexes Gand Liste des monuments historiques de Gand Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Flandre-Orientale
Gildehuis der Vrije Schippers

Het Gildehuis der Vrije Schippers is een van de best bewaarde gildehuizen aan de Graslei in Gent, op de oostelijke zijde van de Leie. De gilde van de Vrije schippers kocht het aan in 1530. Oorspronkelijk was het gebouw eigendom van de molenaarsgilde en droeg de naam Windas. Toen de kapitaalkrachtige vrije schippers het kochten lieten ze het in de stijl van de Brabantse gotiek restaureren. De Leie, tussen de Sint-Michielsbrug en de Grasbrug was vanaf de 10e tot de 18e eeuw een belangrijke binnenhaven voor Gent. In de tweede helft van de 17e eeuw zag de gilde zich om financiële redenen verplicht het gebouw te verkopen en het wisselde daarna een aantal keren van eigenaar. Het gildehuis kreeg een aantal verschillende functies en inrichtingen alhoewel het structureel vrijwel onaangetast bleef. De Belgische staat kocht het aan in 1897 en de trapgevel uitgevoerd in Balegemse steen werd gerestaureerd in de aanloop naar de Wereldtentoonstelling van 1913 in Gent. In 2015 startte een nieuwe restauratie en renovatie onder impuls van de nieuwe eigenaar, het Havenbedrijf van Gent, dat het gebouw kocht voor 1,85 miljoen euro. De gevel en het interieur worden opnieuw volledig gerestaureerd - kostprijs bijna 4 miljoen euro inclusief het archeologisch onderzoek - met maximaal behoud van de bestaande elementen. Het gebouw zal als representatieruimte dienen voor de Gentse haven. Op het gelijkvloers komt een expositieruimte waar Gentenaars en toeristen kunnen binnenlopen. De voorgevel De deken van de gilde van de Vrije Schippers liet in 1531 een nieuwe gevel ontwerpen door bouwmeester Christoffel van den Berghe. De eerste verdieping is bekroond met wapenschilden van de gebieden waarover keizer Karel V regeerde. Ook zijn devies Plus oultre (Steeds verder) is er te zien. Hogerop zijn beelden die de activiteiten van de neringen weergeven met daarboven twee Bourgondische Sint-Andreaskruisen. Galerij
Sint-Hubertuskerk (Elewijt)

De Sint-Hubertuskerk is een kerk in het Belgische dorp Elewijt. Het neogotische gebouw staat in het dorpscentrum, aan de Tervuursesteenweg. De kerk met het omliggend plein en het orgel zijn beschermde monumenten. Geschiedenis De kerk werd in 1847 verbouwd tot het neogotische gebouw van nu. De oorspronkelijke Romaanse koortoren werd geïntegreerd binnen de huidige westgevel en hetzelfde jaar werd de kerk ingewijd. Architectuur Het is een kruiskerk, met als grondplan een Latijns kruis. Het gebouw heeft een ingebouwde 12e-eeuwse toren van zandsteen. Aan de westgevel zijn de sporen zichtbaar van twee voormalige dakhellingen. Het gebouw bestaat uit baksteenmetselwerk op een zandstenen ondergrond. De kerk huisvest een Van Peteghemorgel. Dit orgel heeft een eikenhouten orgelkast in de rococostijl en is sinds 1979 beschermd. In 2007 werd de kerk gerestaureerd. Minister Marino Keulen kende een subsidie toe van 282.250 euro, de kerkfabriek leende 190.000 euro waarbij de gemeente het resterende deel betaald. In 2010 werd bekendgemaakt dat de Vlaams minister van Onroerend Erfgoed Geert Bourgeois een subsidie toekende van 144.645 euro voor de restauratie van het beschermde orgel Processie Sinds 1603 trekt de Sint-Hubertusprocessie door Elewijt. Deze processie bestaat uit een opening met ruiters, landsknechttrommelaars en de jachthoornblazers. Na het vieren van de mis worden dieren gezegend. De processie wordt afgesloten door diverse groepen die het leven van Sint-Hubertus uitbeelden, waarbij een van de groepen Hubertus' dood in 727 uitbeeldt. De afsluiting bestaat uit een sacramentsviering waarbij Sint-Hubertuskoek wordt uitgedeeld.
Sint-Bavokerk (Lauwe)

De Sint-Bavokerk is de parochiekerk in het Belgisch dorp Lauwe. De kerk is gewijd aan de heilige Bavo. Geschiedenis Eerst was er te Lauwe een missiekerkje, een houten kapel. De eerste die de kerk doopte was de H. Obertus, daarna kwamen zendelingen uit de school van de H. Amandus en de H. Bavo. In 1143 was er een kerk dat uit steen gebouwd werd. Volgens de bouwtrant van de tijd moet de kerk zijn opgebouwd in Romaanse stijl. Het was een kerk met grote pilaren, lage en zware gewelven en rondboogvensters. Tussen 1350 en 1400 werd een nieuwe kerk gebouwd. Er is niets bekend over de reden van het nieuwe kerkgebouw. Het bouwmateriaal vertelt ons dat het waarschijnlijk aan het eind van de 14de eeuw werd gebouwd. Het gebouw werd opgetrokken in Gotische stijl. Het had ook een Doornikse invloed. Tussen 1880 en 1882 werd deze kerk omwille van de bouwvalligheid afgebroken. Ernaast werd een nieuwe georiënteerde driebeukige kerk opgetrokken in neogotische stijl. Deze staat er nog steeds en is opgericht in 1877-1879 naar ontwerp van L. De Geyne (Kortrijk). Deze kerk was daarbij omgeven door een kerkhof en een muur. De muur werd afgebroken in 1940, het kerkhof werd ontruimd en is thans een parkeerplaats. Architectuur De afgebroken middeleeuwse kerk had drie beuken en drie kappen, even lang en even hoog. In het midden op vier zware pilaren rees een hoge vierkante toren op, en daarboven een korte fijne naald, omringd met een galerie met 4 hoektorentjes. De kerktoren is tot de spits 51 meter hoog. Meubilair In de afgebroken middeleeuwse kerk waren er vier altaren terug te vinden, het hoogaltaar van Sint-Bavo, patroon, de altaren van Onze-Lieve-Vrouw, van de H. Obertus en van de H. Barbara. In 1624 kwam Mgr. Maximiliaan Villain, bisschop van Doornik, naar Lauwe om het altaar van Sint-Bavo en het altaar van de H. Barbara in te wijden. Er zijn naast de altaren ook twee biechtstoelen terug te vinden, een tabernakel op de muur van het hoogkoor, een nieuwe doopvont en er is een buffet of een dresse terug te vinden. Restauraties Ondertussen zijn er al veel restauraties gebeurd aan de kerk. In 2000 werd de kerk volledig gerenoveerd. Het altaar werd verplaatst naar het midden. Nu kan iedereen er rond zitten, ook achter het altaar. Vroeger, voor de renovaties, kan je enkel voor het altaar plaatsnemen. De toren werd ook volledig gerestaureerd. Voor 2000 werden ook restauraties aangebracht.
Sint-Engelbertuskerk (Deurne)

De Sint-Engelbertuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Diest behorende plaats Deurne, gelegen aan de J. Vanzeerstraat. Geschiedenis Deurne behoorde tot de parochie van Tessenderlo. In 1834 werd een neoclassicistische kapel gebouwd die in 1842 tot parochiekerk werd verheven en die in 1890, naar ontwerp van Pierre Langerock, in neogotische stijl werd vergroot. Hierbij werd de toren van de oudere kapel geïntegreerd in het nieuwe, bakstenen gebouw. Interieur Het kerkmeubilair is hoofdzakelijk 19e-eeuws. Er is echter een preekstoel van 1620 en de barokaltaren zijn uit dezelfde tijd. Het orgel is van 1852 en gebouwd door de firma Anneessens. Vroeg 16e-eeuws is een beeld van Madonna met Kind, laat 16e-eeuws is een Sint-Barbarabeeld en 17e-eeuws is een borstbeeld van Sint-Engelbertus.
Brug bij Oevel-Punt

De brug bij Oevel-Punt is een tuibrug over het Albertkanaal nabij Het Punt op de grens van de Belgische gemeenten Geel en Westerlo (deelgemeente Oevel). De brug maakt deel uit van de gewestweg N19. Eerder was dit een vierendeelbrug, deze werd in 2013 vervangen door de huidige tuibrug.
City 2

City 2 est le deuxième centre commercial en Belgique quant à la surface. Il se situe au centre-ville de Bruxelles, dans l'ancien immeuble du grand magasin Au Bon Marché, le long de la rue Neuve et à proximité de la place Rogier et du boulevard du Jardin botanique. Le centre commercial appartient au groupe Ageas. Il a été créé en 1980 par la SCC qui l'a géré jusqu'en 2003, date à laquelle le groupe Devimo a pris la relève, bénéficiant de la rénovation de 1999. Une centaine de magasins sont répartis sur quatre étages (le dernier étant attribué à la Fnac, Action et une école de boxe), pour une surface totale de 51 000 m2. Le bâtiment dispose d'un accès direct à la station Rogier des lignes 2 et 6 du métro de Bruxelles et d'un parking (payant) de 450 places. Autrefois, le centre hébergeait huit salles de cinéma du groupe UGC accompagnées d'un Quick. Voie d'accès par métro Voir aussi Site officiel du centre commercial City 2. Notes et références Portail des entreprises Portail de Bruxelles Portail du commerce
City 2

City 2 is een overdekt winkelcentrum in het centrum van de Belgische stad Brussel (in de Nieuwstraat) en is tevens het op een na grootste winkelcentrum in België qua oppervlakte. City 2 telt een honderdtal winkels verspreid over vier niveaus (het bovenste wordt ingenomen door de winkelketen FNAC samen met een Action-filiaal en een boksschool) en heeft een totale oppervlakte van 51.000 vierkante meter. Het winkelcentrum is in handen van de Fortisgroep. Het werd opgericht in 1978 door de SCC die het beheerde tot in 2003. Het winkelcomplex werd in 1999 grondig gerenoveerd. Vroeger herbergde het centrum acht bioscoopzalen van de groep UGC vergezeld van een Quickrestaurant. Bereikbaarheid Het gebouw beschikt over een rechtstreekse verbinding naar het Rogierstation met de lijnen 2 en 6 van de Brusselse metro. Daarnaast beschikt het centrum over een (betalende) parking met 450 plaatsen. Externe link Site City 2
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Oudenaarde)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk van Pamele of Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk is een kerk in de Belgische stad Oudenaarde. De kerk staat aan de rechteroever van de Schelde, in het stadsdeel Pamele. Ze werd tussen 1234 o.s. (1235 n.s.) en 1300 opgetrokken. De Heer van Oudenaarde en Pamele, Arnulf IV, was de bouwheer die de Onze-Lieve-Vrouwekerk van Pamele liet optrekken. Een in die tijd zeer ongebruikelijke plaat op de gevel geeft aan dat Arnulf van Binche de bouwmeester was. De kerk was veel rijker dan de oude Sint-Walburgakerk van Oudenaarde. In deze kerk werd de buitenechtelijke dochter van keizer Karel V en Johanna van der Gheynst gedoopt. Ze werd Margaretha genoemd en werd later als Margaretha van Parma landvoogdes van de Nederlanden. Het bouwwerk geldt als typevoorbeeld van Scheldegotiek; exemplarisch zijn onder meer de nog zeer romaans aandoende vensters en kooromgang, terwijl de zuilengalerij boven het middenschip al duidelijk gotische kenmerken vertoont. Zeer kunstig zijn ook de hoektorentjes van deze dertiende-eeuwse kerk. Het kerkgebouw is instabiel en dat heeft te maken met de drassige grond rond en onder haar funderingen. De Schelde vloeit amper een paar meter van haar noordwestelijke gevel. Vooral aan de binnenkant van het transept en het priesterkoor is de verzakking duidelijk te zien. Monumentenzorg van de provincie Oost-Vlaanderen controleert de stabiliteit regelmatig. Literatuur Chris Bogaert, Kathleen Lanclus, Anja Tack, Mieke Verbeeck: Inventaris van het cultuurbezit in België, Architectuur Provincie Oost-Vlaanderen, Arrondissement Oudenaarde, Stad Oudenaarde met fusiegemeenten, Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen 15N1, Brussel – Turnhout 1996. P. DeVos: De Onze-Lieve-Vrouwkerk van Pamele te Oudenaarde, I. Architectuur. (Inventaris van het kunstpatrimonium van Oost-Vlaanderen, IX). Gent, 1978. Externe links Website Onroerend Erfgoed
Rijselpoort

De Rijselpoort is een stadspoort in de Belgische stad Ieper. De poort ligt in het zuiden van de stadskern, op de weg naar Rijsel. De Rijselpoort is de oudste en enige nog bewaarde stadspoort uit de veertiende eeuw die twee bewaarde delen verbindt van de Ieperse vestingen. De Rijselpoort, die vroeger de Mesenpoort werd genoemd, stamt uit de Bourgondische periode (14de eeuw) en is afgewerkt met Bourgondische torens. De poort is meerdere malen verbouwd geweest. In de 17de eeuw liet Vauban de toren verlagen en de hoofdwal verbreden. Na vernielingen in de Eerste Wereldoorlog werd de poort weer heropgebouwd. De Rijselpoort scheidt de Majoorgracht van de Kasteelgracht, en is dus een combinatie van een water- en landpoort. Aan de linkerkant van de Rijselpoort bevindt zich de ingang van de overwelfde zaal. Rechts van de poort vinden we de sluiskamer met de sluisdeuren van de beken en vestigingswateren. Via deze poort komt de Ieperlee de stad binnen. De Ieperlee heeft een bedding van ongeveer 2,5 meter diep, en is niet de voedingsbeek voor de vestigingsgrachten.
Hosdent-sur-Mehaigne

Hosdent-sur-Mehaigne is het gehucht van het dorp Latinne in de gemeente Braives, tussen Hannuit, Borgworm en Hoei in de provincie Luik. Geschiedenis Tussen 850-870 werd Hosdent waarschijnlijk door een afstammeling van Karel de Grote geschonken aan de Abdij van Kornelimünster (Inde) bij Aken. Na drie eeuwen kwam de schenking in de handen van de graaf van Namen. Hosdent was toen niets anders dan een prachtig klein dal omringd door bossen. In de 13e eeuw verwierf Nicolas Badin de bosrijke omgeving van Hosdent die door hem en zijn kinderen ontgonnen werd en omgevormd in akkers. Na ongeveer 100 jaren was Hosdent een echt dorp geworden, met zijn brug op de Mehaigne, een kasteelhoeve met kapel, een molen, een taverne, nog een grote hoeve, een gerechtshof om hun rechten te verdedigen, tientallen hutten en meer dan 250 hectare akkers. Zo ontstond Hosdent-sur-Mehaigne, een zelfstandige heerlijkheid met een speciaal statuut. Vanaf de 17e eeuw noemden de Heren zich "De Heren van de vrije baronie van Hosdent", onafhankelijk van Namen en Luik. De onafhankelijke heerlijkheid van Hosdent bleef bestaan tot het einde van het ancien régime (1794). Na de Franse Revolutie werd Hosdent samengevoegd met Latinne. Het kasteel en zijn kapel werden door de heren verlaten en vervolgens afgebroken in de 19de eeuw. Tegenwoordig Hosdent is een gehucht van Latinne geworden, met 2 hoeven, 110 huizen, 1 oude molen, 1 gerestaureerde gerechtshof, 1 nieuwe kapel en zijn velden, zijn rivier, zijn brug en zijn bossen. Externe link Hosdent