NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hôtel Falligan

L'hôtel Falligan est un bâtiment historique sur le Kouter, dans la ville belge de Gand. Historique La maison de ville rococo a été construite en 1755 pour Hector-Gabriel-Joseph Falligan (issu d'une famille noble de la région d'Anjou, en France) et sa femme Jeanne Agnès de Pestre (héritière d'un marchand de l'époque coloniale). En 1804, la société littéraire du Club des Nobles s'installe dans l'édifice. Le bâtiment est un monument protégé depuis 1990. En décembre 2012, certaines scènes ont été tournées dans ce bâtiment pour le long métrage Grace de Monaco, sur la vie de la star de cinéma et de la princesse Grace Kelly. Description Le bâtiment a des colonnes corinthiennes avec des statues d'Apollon et de Diane. Le grand balcon central en fer forgé à la main est soutenu par quatre consoles stylisées. Le fronton est orné des blasons des familles Falligan et Depestre. À l'arrière, une cour surplombe les relais de diligence. À l'intérieur, on trouve des peintures murales d'inspiration orientale. Galerie Sources Inventaris onroerend erfgoed Inventaris onroerend erfgoed Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Hotel Falligan » (voir la liste des auteurs). Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Portail de la Flandre-Orientale Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Hotel Falligan

Het Hotel Falligan is een historisch pand aan de Kouter in de Belgische stad Gent. De stadswoning in rococo werd opgetrokken in 1755 voor Hector-Gabriel-Joseph Falligan (afkomstig van een adellijk geslacht uit de streek van Anjou (rond Angers, Pays de la Loire) in Frankrijk) en zijn echtgenote Jeanne Agnès de Pestre (erfgename van een handelaar in koloniale waren). Het gebouw heeft Korinthische zuilen met beelden van Apollo en Diana. Het grote, centrale balkon met handsmeedwerk wordt gedragen door vier gestileerde consoles. Aan de achterzijde is er een binnenplaats met zicht op de sierlijke koetshuizen, met als decoratie op het fronton de wapenschilden van de families Falligan en Depestre. In 1804 vestigde het literaire genootschap Club des Nobles zich in het gebouw. Binnen zijn er oriëntaals geïnspireerde muurschilderingen van Parijse origine. Sinds 1990 is het pand een beschermd monument. In december 2012 werden in dit gebouw enkele scènes opgenomen voor de speelfilm Grace of Monaco over het leven van filmster en prinses Grace Kelly. Afbeeldingen Bronnen Inventaris onroerend erfgoed Inventaris onroerend erfgoed
Sint-Vedastuskerk (Nederename)

De Sint-Vedastuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Oudenaarde behorende plaats Nederename, gelegen aan de Oudstrijdersstraat 111. Geschiedenis In 1063 werd de kerk voor het eerst vermeld, maar er was mogelijk al voor 973 een kerk. Het was een eenbeukige romaanse kerk waarvan het patronaatsrecht sinds 1115 berustte bij de Abdij van Ename. Omstreeks 1400 werd een gotische westtoren aangebouwd. Eind 16e eeuw werd de kerk, tijdens de godsdiensttwisten, beschadigd. Begin 17e eeuw werd de schade hersteld. In de 18e eeuw werden de romaanse vensters door grotere vervangen. In 1845 werd Nederename een succursaalkerk van die van Ename. In 1939 werd de kerk vergroot in neoromaanse trant, naar ontwerp van Henri Valcke. Hierbij werd het romaanse koor gesloopt om vervangen te worden door een driebeukig kerkschip. Het oorspronkelijk romaanse schip werd ingericht als koor. Hierdoor keerde de oriëntatie van de kerk om. Achter de kerk bevindt zich een kerkhof. Gebouw Het betreft een driebeukige neoromaanse kerk van 1939 met niet-uitspringend transept, gebouwd in Doornikse steen die als breuksteen werd toegepast. Het romaans koor (vroeger kerkschip) is uit hetzelfde materiaal opgetrokken. De westtoren, tegen het huidige koor aangebouwd, is gotisch. De toren heeft een vierkante basis en een achtkante klokkenverdieping. Interieur De kerk bezit enkele schilderijen, waaronder een aanbidding der herders (1660-1670) door Simon II de Pape. Ook zijn er enkele 18e-eeuwse schilderijen. Ook uit de 18e eeuw is een kruisbeeld in gepolychromeerd hout, en een engel. Er is een 17e-eeuws gemarmerd houten portiekaltaar in barokstijl. De 18e-eeuwse preekstoel is in Lodewijk XVI-stijl, evenals een biechtstoel.
Sint-Pieterskerk (Lessen)

De Sint-Pieterskerk is een kerkgebouw in de Belgische gemeente Lessen. De decanale kerk is toegewijd aan apostel Petrus. Geschiedenis De oorsprong van de kerk gaat terug naar een ver verleden. Hier stond eerst een primitieve kapel die vóór 1075 werd vervangen door een eerste romaanse kerk, die op zijn beurt in de 12e eeuw vervangen werd door een tweede. De kerk werd door de Duitse luchtmacht op 11 mei 1940 met enkele brandbommen verwoest. De restauratiewerkzaamheden begonnen pas begin 1950 onder leiding van architect Simon Brigode. Architectuur De kerk is meer dan 45 meter lang en bijna 34 meter breed. Het interieur heeft de aanblik van een zaalkerk, opgebouwd uit vijf parallelle kerkschepen. In werkelijkheid is het middenschip, twaalf meter hoog, geflankeerd door drie kapellen en een vijfhoekig priesterkoor. Het grootste deel van de toren en de bovenverdieping van het schip dateren uit de tweede romaanse kerk van de 12e eeuw. Het overige is grotendeels gotisch, een stijl die werd bestendigd door de verschillende bouwcampagnes die plaatsvonden tussen 1356 en 1817. Het oksaal, waarvan een klein gedeelte is bewaard, geraakte ook beschadigd door het bombardement. Het werd tussen 1615 en 1616 gebouwd door Jean de Hertsem, meesterbeeldhouwer uit Aat voor 1400 florijn. Grafstenen Vier grafstenen van de 18e eeuw zijn op de façade van de kerk nog zichtbaar, ook elf oudere, onleesbare grafstenen achter de kerk tegen een muur. Galerij
Sint-Lambertuskerk (Heist-op-den-Berg)

De Sint-Lambertuskerk is een katholieke parochiekerk gelegen op de top van de berg in de Belgische gemeente Heist-op-den-Berg. De kerk is in de eerste helft van de 14e eeuw gebouwd en is aangeduid als beschermd monument (bescherming geldig sinds 25 maart 1938). De kerk is ook aangeduid als beschermd stads- of dorpsgezicht, intrinsiek Kerkplein met omgeving (sinds 3 februari 1983) en vastgesteld als bouwkundig erfgoed (sinds 29 maart 2019). Gebouw Het gebouw is een gotische, driebeukige kruiskerk, gebouwd uit zandstenen en afgewerkt met een leien bedaking. De westtoren is ingebouwd tussen de doopkapel en de bergruimte, aansluitend vindt men nog een driebeukig schip van drie traveeën. Het transept is niet uitspringend en heeft een vlakke sluiting, en een koor van drie rechte traveeën. Historiek Begin 14de eeuw begint men met het bouwen van de Sint-Lambertuskerk in Heist-op-den-Berg. Vermoedelijk omdat Sint-Lambertus op de berg heidenen bekeerde, besloot men om hier de kerk te bouwen; zo verschoof de dorpskern geleidelijk naar de "berg". De kenmerken van het pand doen vermoeden dat de kerk in 1340 gebouwd is. In 1585 werd hij door de Staatsen afgebrand. Tussen 1840 en 1842 zijn er vergrotingswerken bezig, tijdens het pastoorschap van E.H. Visschers. Twee zijbeuken werden bijgebouwd in rode steen - de rest van de kerk was in witte steen gebouwd. In 1882 werden de voorgevels van de twee zijbeuken versterkt, deze keer met witte stenen, om het felle wit-rood kleurverschil tussen de toren en de zijgevels op te heffen. Het kerkhof werd in 1862 te klein gevonden. Het gemeentebestuur en de kerkfabriek besloten om de meeste kleine wegen op het kerkhof te doen verdwijnen en ook een hal, die gebruikt werd om gereedschap op te bergen, werd afgebroken. In 1898 werd het kerkhof nogmaals te klein bevonden, deze keer werd er besloten dat het oprichten van een nieuw kerkhof noodzakelijk was. Het nieuwe kerkhof werd op de “Vleugd” aangelegd, op een terrein van ca. 400m van de kerk. In de tweede helft van 1898 begonnen omvangrijke verbouwingswerken. Het kerkgebouw was verwaarloosd: een deel van het dak, de balken boven de middenbeuk, de buitenmuur van het koor en de kapellen van kruisbeuken waren allemaal in zeer slechte staat. Begin 1900 was de verbouwing voltooid. In de zomer van 1913 heeft A. Girando, een Italiaans decoratieschilder uit Turijn, het kerkinterieur met muurschilderingen versierd. In de jaren 1960 werd het dak vernieuwd en centrale verwarming in het gebouw aangelegd. Interieur De kerk heeft een bepleisterd en beschilderd interieur met spitsboogarcade op natuurstenen. Het koor is bepleisterd met kruisribgewelf, kraagstenen in de vorm van menselijke figuren. De wanden zijn beschilderd met onder meer engelen, Christusmonogrammen en liturgische symbolen (ontworpen door A. Girando). Het meubilair bestaat onder meer uit neogotische retabelaltaren, neogotisch koorgestoelte, een laat-barokke communiebank gemaakt van eik, en een doopvont van 1695. Afbeeldingen
Peulisbossen

De Peulisbossen is een natuurgebied in de Antwerpse gemeente Putte, gelegen tussen Peulis en Rijmenam. Het gebied wordt beheerd door Natuurpunt. Het betreft een betrekkelijk klein gebied met vochtig bos dat vaak overstroomd doordat het een overloopgebied is van de Rehaegenbeek. Er zijn poelen en greppels terwijl om het bos weilanden te vinden zijn. In de vochtige delen vindt men onder meer: zwarte zegge, ijle zegge, gele waterkers, bosviooltje, dalkruid, lelietje van dalen en blauw glidkruid. De fauna omvat onder meer: ree, houtsnip, buizerd, bosuil, sperwer, havik, wintertaling en alpenwatersalamander. De Peulisbossen zijn buiten de broedtijd toegankelijk, maar moeilijk te betreden.
Berchembos

Het Berchembos is een natuurgebied in de Vlaams-Brabantse gemeente Roosdaal en het is gelegen ten zuiden van het tot Pamel behorende gehucht Poelk. Het 8 ha grote bos maakte vroeger deel uit van het Kolenwoud, en ligt vlak bij het Neigembos. Er is een brongebied waar de Berchembosbeek ontspringt. Deze beek komt uiteindelijk uit in de Wolfsputbeek, een zijriviertje van de Dender. In het bos ligt de Postkoetsweg, een zeer diep ingesneden holle weg. Iets noordelijker ligt het Hulsbroekbos waarin zich een levende hut bevindt, gevormd door wilgentenen. Het zijn loofbossen met een voorjaarsflora van wilde hyacint en bosanemoon.
Beverbeekvallei

De Beverbeekvallei en Kabbeekvallei is een erkend natuurreservaat in Zuid-Oost-Vlaanderen (België). Het natuurgebied ligt op het grondgebied van de stad Ninove (tussen Aspelare en de grens met Herzele (Sint-Antelinks). Het natuurgebied wordt beheerd door Natuurpunt Denderstreek en maakt deel uit van het Vlaams Ecologisch Netwerk. Na uitbreiding met 7 hectare in 2019 bedroeg de oppervlakte 22,5 hectare. Het valleilandschap rond de Beverbeek strekt zich uit vanaf Sint-Antelinks over Aspelare, Nederhasselt, Outer tot Ninove. In de Beverbeekvallei komen veel natte populierenbossen voor die 100 jaar geleden nog hooiland waren. Natuurpunt herstelt de natuurlijke elzenbossen, met een ondergroei van moeraszegge, dotterbloem, sleutelbloem en goudveil. In het reservaat leven verschillende soorten vlinders, libellen en vogels als de bosrietzanger, de wielewaal en de matkopmees. In 2021 raakte bekend dat Natuurpunt 41 hectare gronden kocht in drie deelgebieden ('De Vijvers' tussen de Cyriel Prieels-, de Waag- en de Plekkersstraat, 'Tortelboom' tussen de Beverstraat en de Waagstraat, 'Kabbeekvallei' tussen de Cyriel Prieelsstraat, de Waalhovestraat en de Geraardsbergsesteenweg) om te herbebossen met 31 hectare bos in het grootste bosuitbreidingsproject van Vlaanderen. Het wandelknooppuntnetwerk 'Dendervallei Zuid' doet het gebied aan. Afbeeldingen Bronnen Natuurpunt
Zandpoort (Herentals)

De Zandpoort is een stadspoort aan de Zandstraat in het Belgische Herentals. De Zandpoort dateert van voor 1400. Aan de hand van oude funderingen is af te leiden dat de omvang van de oorspronkelijke Zandpoort bijna dubbel zo groot geweest is als de huidige poort. De gevels van de halfcirkelvormige muren werden opgetrokken uit Gobertangesteen. Langs de binnenkant werd ijzererts uit de streek verwerkt. In 1643 werd de poort hersteld en verbouwd. De halfcirkelvormige muren verdwenen; er kwam een kleinere toegangspoort met vlakke rechthoekige gevel in renaissancestijl. Eén zijde geeft nog een deeltje van de originele constructie bloot. De Zandpoort is een beschermd monument. De laatste restauratie dateert van 2007. Afbeeldingen Bronnen Zandpoort in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
Sint-Gangulfuskerk (Paulatem)

De Sint-Gangulfuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Zwalm behorende plaats Paulatem, gelegen aan Paulatemstraat 57. Geschiedenis Over de vroegste geschiedenis van deze kerk is weinig bekend. In de 11e eeuw werd een zaalkerk in Doornikse steen opgetrokken. In de 12e eeuw werd deze naar het westen uitgebreid. In het 4e kwart van de 13e eeuw werd een nieuw koor in Balegemse steen opgetrokken. In 1593 werd de kerk nog als vesting gebruikt. In de daaropvolgende jaren vond herstel plaats. In 1656 werd een sacristie bijgebouwd. In 1892-1893 werd het koor gerestaureerd en deels in neogotische trant gewijzigd, naar ontwerp van Joseph François Piscador. Gebouw Het betreft een eenbeukig, deels bakstenen, kerkgebouw met een driezijdig afgesloten koor. De neogotische westgevel is van 1893 en gebouwd in baksteen, het onderste deel is echter in Doornikse breuksteen. De zuidelijke gevel is in Doornikse steen uitgevoerd terwijl het gtische koor uit Ledische steen werd opgetrokken. Het vierkante geveltorentje is met leien bedekt. Interieur Het koor wordt overkluisd door een spitstongewelf. De kerk bezit enkele op hout geschilderde panelen zoals calvarie van omstreeks 1600, ooit het middendeel van een drieluik. Uit 1615 is het schilderij: Heilige Gangulfus en zijn legenden. Van Gangulfus is ook een beeld dat vermoedelijk uit de 18e eeuw stamt. Het hoofdaltaar uit het midden van de 18e eeuw is in rococostijl. De zijaltaren, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw en aan Sint-Barbara, zijn uit het 3e kwart van de 18e eeuw en in late rococostijl uitgevoerde portiekaltaren. Het koorgestoelte is 18e-eeuws en de lambrisering is van omstreeks 1700. Er is een biechtstoel in empirestijl van omstreeks 1800. De preekstoel in barokstijl is uit het 3e kwart van de 17e eeuw. Het 17e-eeuws zandstenen doopvont is in gotische stijl.
Sint-Andreaskerk (Beerlegem)

De Sint-Andreaskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Zwalm behorende plaats Beerlegem, gelegen aan de Beerlegemsebaan 53. Geschiedenis De kerk werd in 1229 vermeld. Uiteindelijk stond er een laatgotische eenbeukige kruiskerk. Deze werd in 1790 gesloopt waarbij de toren van 1641 bewaard bleef. In 1792-1793 werd een nieuwe kerk in classicistische stijl gebouwd. Gebouw Het betreft een naar het westen georiënteerd eenbeukig bakstenen kerkgebouw met rechthoekig koor waartegen de oude westtoren is aangebouwd. Deze wordt geflankeerd door een bergplaats en een sacristie. Het kerkschip is voorzien van steekboogvensters. De toren is van baksteen met zandstenen sierelementen. Interieur De kerk bezit een 17e-eeuws schilderij, voorstellende Onze-Lieve-Vrouw met kind Jezus en toegeschreven aan Theodoor Boeyermans. Het eveneens 17e-eeuwse schilderij Onze-Lieve-Vrouw met kind Jezus en Sint-Janneke wordt toegeschreven aan Bartolomé Murillo. Er is een 18e-eeuws beeld van Sint-Andreas. Het hoofdaltaar is vermoedelijk eind 18e-eeuws. De zijaltaren in neoromaanse stijl zijn van 1913 en 1914. De preekstoel is van 1662 en er is een biechtstoel in empirestijl van omstreeks 1800. Er zijn rouwborden van de familie Rodriguez d'Evora y Vega uit de 19e en begin 20e eeuw. Enkele grafstenen uit de 17e, 18e en 19e eeuw werden in de vloer ingemetseld.
Sint-Amanduskerk (Hundelgem)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Zwalm behorende plaats Hundelgem, gelegen aan de Kerkstraat 31. Geschiedenis De oudste geschiedenis van de kerk is niet bekend, maar in de 12e eeuw stond er een eenbeukig laatromaans zaalkerkje met recht afgesloten koor. Het patronaatsrecht berustte bij het Sint-Hermeskapittel te Ronse. In de 18e eeuw werd een sacristie aangebouwd en in 1834 werd een nieuwe westgevel met toren gebouwd naar ontwerp van Jean Baptiste De Baets. In 1868 werd het koor hersteld en enigszins gewijzigd. Gebouw Het betreft een eenbeukig kerkje waarvan de oudere delen in Balegemse steen werden uitgevoerd en de 19e-eeuwse delen, zoals westgevel en toren, in baksteen met zandsteen. Deze westtoren is ingebouwd. De zuidgevel is in baksteen terwijl de overige gevels in Balegemse steen werden opgetrokken. Interieur De kerk bezit een 17e-eeuws altaarstuk, de Aanbidding der koningen. Het barokke hoofdaltaar is 17e-eeuws en heeft een altaarstuk in rococostijl uit de 18e eeuw. De rococo-zijaltaren werden in 1719-1720 vervaardigd en zijn gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw respectievelijk Sint-Amandus. Het koorgestoelte en de lambrisering zijn 18e-eeuws. Uit de 17e eeuw stamt de preekstoel. Er is een 18e-eeuwse preekstoel in rococostijl terwijl het doopvont in de 17e eeuw werd vervaardigd. Het orgel werd gebouwd in 1840 door een onbekende orgelbouwer, maar het bevat delen die waarschijnlijk ouder zijn en teruggaan tot de 18e eeuw. Mogelijk hebben Pierre en/of Maximilien Van Peteghem nog werkzaamheden aan dit orgel uitgevoerd.
Den Wolsack

Den Wolsack met de bijbehorende Hofkamer in de tuin is een monumentaal pand aan de Oude Beurs 27 in Antwerpen. De straat werd in de 14e eeuw herdoopt tot Wolstraat, en ook de term Den Wolsack dateert uit die periode van bloei van de wolnijverheid. Het huidige herenhuis Den Wolsack dateert grotendeels uit de 18de en 19de eeuw en werd opgetrokken in (neo)-classicistische stijl. Achter in de tuin van den Wolsack ligt de Hofkamer, een prestigieuze pronkkamer uit 1772 waar belangrijke gasten werden ontvangen. De Hofkamer zette de rijkdom van de eigenaar in de kijker. Het pronkstuk van De Hofkamer is zonder twijfel de majestueuze plafondschildering ‘goden op de Olympusberg’ (Vlaamse Meesters in Situ), de grootste plafondschildering op doek van West-Europa. De Hofkamer werd gerestaureerd tussen 2013 en 2017. De eerste verdieping van de Hofkamer kreeg een nieuwe invulling dankzij een kunstwerk van Koen van den Broek. Op de eerste verdieping van Den Wolsack bevindt zich het boekentoilet, een luxueus wc-vertrek met oude boeken. Den Wolsack is het hoofdkwartier van Herita (de vroegere Stichting Vlaams Erfgoed). Sinds 2002 is Den Wolsack beschermd als monument. Afbeeldingen
Iglesia de Santiago (Amberes)

La Iglesia de Santiago (Sint-Jacobskerk) de Amberes fue construida entre 1491 y 1656 en estilo gótico de Brabante. Inicialmente el lugar era un hospital para los peregrinos de Santiago de Compostela. Los feligreses de la alta burguesía querían construir una torre que superase la altura de la catedral. Sin embargo, la altura finalmente se limitó a 55 metros, debido a la falta de dinero. El interior de la iglesia es muy rico, con mármoles, más de veinte altares, pinturas de los maestros de Amberes y dos sepulcros imponentes de gran interés: Pedro Pablo Rubens decorado con una pintura pintada por él mismo, detrás del altar mayor de la capilla de Nuestra Señora y Francisco Marcos de Velasco y Alvear, español, nacido en Carasa, Cantabria, gobernador de Amberes entre 1679 y 1693. Andries Bosman, pintor de guirnaldas fue canónigo de esta iglesia en la que en 1642 contrajo matrimonio el también pintor Christoph Jacobsz. van der Lamen. Bibliografía Bermejo Herreros, Antonio (2010). Recuerdos españoles en Flandes. Tomo III. Bélgica. Zona flamenca y Bruselas. Madrid: Editorial Visión Libros. ISBN 978-84-9886-839-5. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre la Iglesia de Santiago. Ficha en la web de iglesias monumentales de Amberes. Archivado el 27 de octubre de 2015 en Wayback Machine.
Sint-Amanduskerk (Gavere)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de Oost-Vlaamse plaats Gavere, gelegen aan de Molenstraat. Geschiedenis In de 13e eeuw werd de kerk van Gavere voor het eerst vernoemd. Deze zou tot een kruiskerk met vieringtoren zijn uitgebouwd. In 1789 werd de kerk herbouwd in classicistische stijl, met behoud van het 13e-eeuwse koor in Doornikse steen. In 1874-1877 werd de kerk vergroot naar ontwerp van Edmond de Perre-Montigny. Er werd een nieuw, driezijdig afgesloten, koor gebouwd en ook het transept werd vernieuwd. De westtoren werd voorzien van een nieuwe bovengeleding en een spits. Gebouw Het betreft een georiënteerde, bakstenen pseudobasilicale kruiskerk met aangebouwde westtoren op vierkante plattegrond. Interieur De kerk wordt overkluisd door tongewelven. De kerk bezit een schilderij voorstellende de Aanbidding der koningen uit de 2e helft van de 15e eeuw. Ook is er een 18e-eeuws kruisbeeld. De preekstoel is van 1768 en werd uitgevoerd in Lodewijk XVI-stijl. Het 18e-eeuwse doopvont draagt het wapen van graaf de Lichtervelde. Het overgrote deel van het kerkmeubilair dateert uit de 2e helft van de 19e eeuw.
Sint-Laurentiuskerk (Hove)

De Sint-Laurentiuskerk is een parochiekerk in de Antwerpse plaats Hove, gelegen aan het Sint-Laureysplein. Geschiedenis Omstreeks 1200 werd de parochie gesticht. De huidige, laatgotische, kerk werd gebouwd in de 2e helft van de 16e eeuw. De kerk had te lijden van de Beeldenstorm en van de Spaanse Furie (1576). In 1649-1659 werd de kerk hersteld. Ook werden in de 17e eeuw een sacristie en een magazijn aan de kerk vastgebouwd. In 1827 werd het tentdak van de toren door een naaldspits vervangen. In 1866 werd, naar ontwerp van Eugeen Gife, de toren hersteld en deels gewijzigd in neogotische trant. In 1967-1969 werd de kerk vergroot, waarbij onder meer zijbeuken werden toegevoegd. Gebouw Het betreft een georiënteerde laatgotische kruiskerk, opgetrokken in witte zandsteen. De kerk werd als eenbeukige kerk gebouwd, maar in de 20e eeuw werden vlak afgedekte zijbeuken toegevoegd. Het koor is driezijdig afgesloten. De halfingebouwde westtoren op vierkante plattegrond heeft vijf geledingen. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een houten spitstongewelf. De kerk bezit een Sint-Laurentiusbeeld uit de 1e helft van de 17e eeuw. Er is een lambrisering van 1666 met een biechtstoel van 1668. Het arduinen romaanse doopvont is van de 12e eeuw. Op de kuip zijn dieren gebeeldhouwd. Het orgel is oorspronkelijk van 1776 en werd vervaardigd door L. Delhay. Domein Op het kerkdomein staat een imposante opgaande esdoorn.
Kasteel Fruithof

Het Kasteel Fruithof is een kasteel in de Antwerpse plaats Boechout, gelegen aan Fruithoflaan 15. Geschiedenis Begin 17e eeuw werd melding gemaakt van hoeve 't Cleyn Frythout en eind 18e eeuw werd hier een huis van plaisantie (buitenhuis) gebouwd. In 1815 werd de hoeve vernieuwd. In 1920 werd het domein gekocht door Philippe Moretus de Bouchout en deze liet in 1927-1928 een kasteel in neorococostijl bouwen. Domein Het kasteel, licht U-vormig, heeft twee verdiepingen en een mansardedak. Het is gebouwd in baksteen met natuurstenen plint en decoraties. De ingangspartij wordt geflankeerd door Dorische zuilen. Ook is er een koetshuis, voornamelijk 19e-eeuws met een mogelijk 18e-eeuwse kern.
Heilig Kruiskerk (Mortsel)

De Heilig Kruiskerk of Parochiekerk van het Heilig Kruis is een parochiekerk in de Antwerpse plaats Mortsel, gelegen aan de Heilig-Kruisstraat 26. Het betreft een bakstenen neogotische kruiskerk, uitgevoerd als driebeukige hallenkerk met transept, waar nog twee lagere zijbeuken aan werden toegevoegd. Er is een noordoosttoren op vierkante plattegrond. De kerk werd gebouwd in 1886 in de Minervawijk naar ontwerp van Louis Gife. In 1937 werd hij vergroot. De kerk werd op 5 april 1943 verwoest door een bombardement. Van 1947-1951 werd de kerk herbouwd en vergroot naar ontwerp van Gustaaf Careels.
Sint-Lodewijkskerk (Mortsel)

De Sint-Lodewijkskerk is een parochiekerk in de Antwerpse plaats Mortsel, gelegen aan de Osylei 74. De bakstenen kerk werd gebouwd in 1935 voor de wijk Diezegem en was oorspronkelijk gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van het Heilig Hart. Architect was Simon Van Craen. De sobere bakstenen kerk heeft een hoog en breed middenschip en twee lage, smalle zijbeuken. Het koor is lager en heeft een halfronde apsis. De kerk is naar het zuidwesten georiënteerd. Een toren ontbreekt. Het interieur wordt overkluisd door een spitstongewelf.