NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Tour du Midi

La Tour du Midi (en francés) o Zuidertoren (en neerlandés), ambos significan Torre del Sur, es un rascacielos de 38 pisos y 148 m de altura. Fue construido entre 1962 y 1967 en la capital europea, Bruselas (Bélgica). La torre es el edificio más alto de Bélgica,​ y fue el más alto de la Unión Europea cuando se construyó, hasta ser sobrepasado por la Torre Montparnasse de Paris, en 1972. La Tour du Midi se encuentra junto a la Estación de Bruselas Sur. El edificio fue revestido en 1995-1996 con paneles de vidrio unificado utilizando vidrio plateado Solarbel, y puede albergar a cerca de 2500 trabajadores de oficina. Fue construido por la Dirección de Pensiones belga, que sigue hoy día ocupando el edificio.​ Historia La técnica utilizada para construir la Torre del Sur era audaz y única. Cada piso de la torre está suspendido en una base que forma el núcleo central de la torre. El núcleo contiene las escaleras, ascensores, sanitarios y otras áreas técnicas. El núcleo ocupa el 40 % de la superficie del edificio, por lo que el resto supone un 60 % para el área de oficinas. Además, la estructura no se apoya en el suelo, sino sobre una base equipada con cilindros capaces de enderezar la torre en caso de terremoto.​ Estructura El edificio tiene 37 plantas que se apoyan en vigas principales unidas al núcleo central, como ramas unidas al tronco. Estas vigas suman 144 y miden más de 40 m de largo. Cada una pesa 40 toneladas. Esta técnica evita el uso de columnas y libera grandes espacios útiles. Las vigas principales se alternan en etapas pares e impares para evitar problemas de conexión en su intersección. Están construidas en material pretensado a través de la técnica desarrollada por el ingeniero Lipski: Preflex. Esta técnica se utiliza para evitar deformaciones debidas al peso de las plantas.​ Como el edificio Berlaymont (que alberga la Comisión Europea), la Torre del Sur está fijada al suelo por su núcleo central. La base, hasta una altura de 8 m, se bañó en las piscinas en las que el agua se utiliza para alimentar el sistema de refrigeración de aire acondicionado de los pisos inferiores. Esculturas de metal de Jean-Pierre Ghysels y Jacques Moeschal animan los chorros de alzas sucesivas. Un edificio anexo de tres plantas (el "Bloque B"), de estructura alargada y conectado por un puente (que se suma así a la segunda planta de cada edificio), remata el conjunto. Véase también Anexo:Edificios más altos de Bruselas Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Tour du Midi. La tour du Midi (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última). en Skyscrapercenter (en inglés) La tour du Midi en Emporis (en inglés) La tour du Midi en Skyscraperpage (en inglés) La tour du Midi en Structurae (en francés)
Tour du Midi

La Tour du Midi (in francese; in olandese Zuidertoren; in italiano torre del Sud) è un grattacielo di Saint-Gilles, in Belgio, che misura in altezza 171 m (148 m al tetto). È l'edificio più alto del paese. È stato il grattacielo più alto dell'Unione Europea dal 1967 al 1972, anno della costruzione della Tour Montparnasse. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Tour du Midi Collegamenti esterni (EN) Tour du Midi, su Structurae. (EN) Tour du Midi / Tour du Midi (altra versione), su Skyscraper Center.
Zuidertoren (Brussel)

De Zuidertoren (Frans: Tour du Midi) is met een hoogte van 150 meter het hoogste gebouw van België, afgezien van constructies als windturbines, zendmasten, schoorstenen en dergelijke. Het gebouw bevindt zich naast het station Brussel-Zuid, in Sint-Gillis. De Zuidertoren wordt vaak verward met de Financietoren die 144 meter hoog is en zich nabij de Kruidtuin langs de kleine ring bevindt. De vroegere bouwheer, De Nationale Kas voor Bediendenpensioenen, startte met de bouw in 1961 en voltooide die in 1967. Het gebouw wordt vandaag de dag gebruikt als kantoorruimte voor de Federale Pensioendienst; vandaar ook de naam “Pensioentoren”. Ondertussen werd het gebouw al enkele keren grondig gerenoveerd. Van 1993 tot 1996 werd naar plannen van Jaspers-Eyers de beglazing vervangen. De ingang en het onthaal kregen in 1998 een nieuwe look. Tijdens het project Toreno, van 2002 tot 2006 kreeg het gebouw een grondige renovatie. Het aanwezige asbest werd verwijderd, de verlichting, de airco en het interieur van de kantoren werden vernieuwd. Gewaagde en unieke constructie De constructie is ingewikkeld, gewaagd en uniek in de wereld. De toren staat op een sokkel die smaller is dan de eigenlijke toren en die doorloopt tot 150 meter als een stam waarrond de toren is opgehangen. Via die centrale koker kan men zich via trappen en liften gemakkelijk verplaatsen. De centrale kern neemt zowat 40% in van de totale oppervlakte zodat 60% overblijft voor de kantoorruimten die werden opgehangen rond de centrale kern (wat de constructie zo gewaagd maakt). Bovendien is de centrale stam niet in de grond verankerd maar steunt deze op een fundering waardoor pompen het gebouw kunnen laten bewegen en de toren, indien nodig, opnieuw kan worden rechtgezet na een aardbeving. Het gebouw telt in totaal 37 verdiepingen die op de centrale kern steunen via hoofdbalken die als takken aan een boom als ondersteuning voor de vloerplaten dienen. Zo zijn er in totaal 144 hoofdbalken gebruikt van elk 40 meter en 40 ton. Doordat het geheel steunt op een centrale stam zijn steunpilaren overbodig waardoor een grote nuttige ruimte vrijkomt. Het evenwicht kwam er door de hoofdbalken telkens gekruist te plaatsen. Bij de fabricatie van de hoofdbalken werd er, voor die tijd, een vooruitstrevende techniek gebruikt gekend als preflex. Deze technologie werd ontwikkeld door ingenieur Abraham Lipski en laat toe om inwendige spanningen uit te schakelen in de balken voordat deze worden geplaatst. Hierdoor gaan ze achteraf ook niet meer vervormen door het gewicht van de zware vloerplaten. Externe links zuidertoren op emporis zuidertoren op skyscraper
Torre Sul (Bruxelas)

A Torre Sul (em francês: Tour du Midi, em neerlandês: Zuidertoren) é um arranha-céus de 38 pisos, 148 m (486 pés), construído entre 1962 e 1967 em Bruxelas, Bélgica. A torre é o edifício mais alto da Bélgica, e foi o mais alto da União Europeia até ter sido ultrapassado pela Torre Montparnasse em Paris em 1972. A Tour du Midi fica junto à Estação de Bruxelas Sul. O edifício foi revestido em 1995-1996 com painéis de vidro unificado utilizando vidro prateado Solarbel, e pode acomodar cerca de 2500 trabalhadores nos vários escritórios. Foi construído pela Direção de Pensões belga, que ainda hoje a ocupa. O seu endereço é: Avenue P.H. Spaak/Europaesplanade. Tem 38 pisos acima do solo e 3 subterrâneos. Ligações externas Media relacionados com Tour du Midi no Wikimedia Commons A tour du Midi[ligação inativa] em Skyscrapercenter (inglês) A tour du Midi en Emporis (inglês) A tour du Midi Skyscraperpage (em inglés) A tour du Midi em Structurae (em francês)
Абатство Стеенбрюге

Абатство „Свети Петър“ или абатство Стеенбрюге (на нидерландски: Sint-Pietersabdij (Steenbrugge)) е бенедиктинско абатство в Стеенбрюге, сега в град Асброк от агломерацията на гр. Брюге, провинция Западна Фландрия, Северозападна Белгия. История Абатството е основано като приорат на 16 юли 1879 г., по инициатива на белгийския свещеник Филип Поле, който дарява на бенедиктински монаси от абатство Дендермонде три сгради в Стеенбрюге – недовършена църква, училище и презвитерий. През 1885 – 1886, манастирските сгради са разширени и довършени, набавено е и необходимото обзавеждане. През 1896 г. след като манастирът се издига в абатство за първи абат е избран Аманд Мертенс (1896 – 1927). По време на Първата световна война (1914-18), абатството е сериозно повредено, в резултат на експлозия на боеприпаси в близко депо и попадения на пет бомби. След войната манастирът постепенно се възстановява. При абат Габриел Вилем (1927 – 31) абатството се разширява, построена е нова часовникова кула. Негов наследник е Модест ван Аш (1932-1945) по време на чието управление са построени нова кула и нов часовник. По време на Втората световна война (1940 – 45) абатството не търпи сериозни повреди. По време на четвъртия си абат – Исидор Ламбрехт (1947 – 1967) са изградени нова ризница, библиотека, трапезария и помещения за монасите (1952 – 1962). Пети игумен е Елигиус Декерс (1967 – 1981), шести Анселм Хост (избран през 1981 г.) Днес Абатство Стеенбрюге е действащ мъжки католически манастир – част от Бенедиктинския орден. Бира Стеенбрюге Абатската бира се произвежда и бутилира от белгийската пивоварна „PALM Breweries“ от 2003 г. Търговския асортимент на бирата Steenbrugge включва следните марки: Steenbrugge Blonde – светла силна бира с алкохолно съдържание 6,5 %. Steenbrugge Double Brown – тъмна силна бира с алкохолно съдържание 6,5 %. Steenbrugge Tripel – тъмнокехлибарена силна бира с алкохолно съдържание 8,5 %. Steenbrugge Abdij Bock – тъмна бок бира с алкохолно съдържание 6,5 %. Steenbrugge White – светла уит бира с алкохолно съдържание 5 %. Абатството получава парични отчисления за използване на търговската марка и наименованието Sint-Pietersabdij Steenbrugge. Бирата е сертифицирана от Съюза на белгийските пивовари като „призната белгийска абатска бира“ (Erkend Belgisch Abdijbier) и може да носи лого, изобразяващо стилизирана чаша с кафява бира, вписана в готически прозорец-арка. Външни препратки Официален сайт на абатството „Свети Петър“ в Стеенбрюге Архив на оригинала от 2013-02-16 в Wayback Machine. Абатска бира „Стеенбрюге“ на сайта на пивоварната PALM Breweries Архив на оригинала от 2014-09-11 в Wayback Machine.
Château de Chokier

Le château de Chokier est un château situé à Chokier, une section de la commune belge de Flémalle dans la province de Liège. Érigé sur un promontoire rocheux, il domine la vallée de la Meuse sur la rive gauche. Histoire L'origine du château remonte au XIIIe siècle, époque où il appartenait à la famille Rulant de Fontaine, anciens comtes de Hozémont. Château-fort ancré dans le rocher, il résista à divers assauts avant d'être brûlé par les Hutois à la fin du XIVe siècle. C'est à cette époque que Jean Surlet devient seigneur de Chokier. En 1815, le château devient la propriété de Louis Henri Loison qui y reçoit Napoléon ; mort l'année suivante, Loison est inhumé dans un mausolée créé par Jean-Jacques Flatters dans le parc du château. À la vente du château en 1867, le mausolée contenant ses restes est transféré au cimetière du Père-Lachaise. Au début des années 2000, le château est acquis par la famille Florani. Description La partie la plus ancienne du château est la base de la tour nord-ouest. Les deux ailes remontent au XVIe siècle, tandis que le bâtiment central dont la façade de style Classique est visible depuis la vallée de la Meuse date du XVIIIe siècle. Le promontoire rocheux sur lequel est implanté le château est répertorié comme site d'escalade. Incidents Le 1er décembre 1946, la falaise rocheuse au pied du château s'effondre sur la voie ferrée qui longe la Meuse, entraînant une partie de la terrasse dans sa chute. Plus de 6 semaines sont nécessaires pour déblayer les quelque 3 000 m3 (8 500 tonnes de rochers) et rétablir le service ferroviaire. Le 27 mars 2017, un violent incendie d'origine accidentelle (selon les premières constatations, le sinistre serait dû au dysfonctionnement d’une couverture chauffante) ravage l'aile gauche du château. Notes et références Voir aussi Bibliographie « Chokier », dans Lily Portugaels & Charles Mahaux, Vies de Châteaux en Pays de Meuse, Éditions du Perron, 1997, 207 p. (lire en ligne). Liens externes « Images d’archives : voici l’intérieur château de Chokier avant l’incendie », Sonuma : archives audiovisuelles, sur l'avenir.net, 27 mars 2017 (consulté le 28 mars 2017). Portail de la province de Liège Portail des châteaux
Castello di Chokier

Il Castello di Chokier è un castello situato a Chokier, una frazione del comune belga di Flémalle, nella provincia di Liegi, in Belgio. Arroccato su un promontorio roccioso, domina la valle della Mosa sulla riva sinistra. Storia L'origine del castello risale al XIII secolo, quando apparteneva alla famiglia Rulant de Fontaine, antichi conti di Hozémont. Fortezza incastonata nella roccia, resistette a diversi assalti prima di essere incendiata dagli abitanti di Huy alla fine del XIV secolo. Fu in questo periodo che Jean Surlet divenne signore di Chokier. Nel 1815, il castello divenne proprietà di Louis Henri Loison, che vi accolse Napoleone Bonaparte. Morto l'anno successivo, Loison fu sepolto in un mausoleo creato da Jean-Jacques Flatters nel parco del castello. Alla vendita del castello, nel 1867, il mausoleo contenente le sue spoglie fu trasferito al cimitero di Père-Lachaise. All'inizio degli anni duemila, il castello è stato acquistato dalla famiglia Florani. Descrizione La parte più antica del castello è la base della torre nord-ovest. Le due ali risalgono al XVI secolo, mentre l'edificio centrale, con la facciata in stile classico visibile dalla valle della Mosa, è del XVIII secolo. Il promontorio roccioso su cui sorge il castello è classificato come sito di arrampicata. Incidenti Il 1º dicembre 1946, la scogliera rocciosa ai piedi del castello crollò sulla linea ferroviaria che costeggia la Mosa, trascinando con sé una parte della terrazza. Furono necessarie oltre sei settimane per sgomberare circa 3.000 metri quadrati (8.500 tonnellate) di rocce e ripristinare il servizio ferroviario. Il 27 marzo 2017, un violento incendio di origine accidentale (secondo le prime indagini, causato dal malfunzionamento di una coperta elettrica) devastò l'ala sinistra del castello. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Chokier Collegamenti esterni (FR) B.H, Images d'archives: voici l'intérieur château de Chokier avant l'incendie, su lavenir.net, 16 dicembre 2024. URL consultato il 16 dicembre 2024. Chateau de Chokier - Vies de Châteaux en Pays de Meuse par Lily PORTUGAELS Charles MAHAUX, su www.chokier.com. URL consultato il 16 dicembre 2024.
Lange Max Museum

Das Lange Max Museum („LMM“) ist ein belgisches Militärmuseum zum Ersten Weltkrieg in Koekelare in Flandern. Es ist nach dem deutschen 38-cm-SK L/45 Geschütz („Langer Max“) benannt, von dem sich Reste einer Stellung – die ehemalige Batterie Pommern – in der Nähe des Museumsstandortes erhalten haben. Das Museum thematisiert die deutsche Besetzung von Koekelare und Belgiens während des Ersten Weltkriegs und legt dabei den Schwerpunkt auf die deutsche Seite des Krieges. Dadurch hebt es sich von den meisten belgischen Erste Weltkriegs-Museen ab, die einer alliierten Sichtweise gewidmet sind und einseitig die Besatzung thematisieren – wohingegen das alltägliche Leben zwischen Besatzern und Besetzten meist zu kurz kommt. Museum Die Eröffnung fand im Oktober 2014 durch den Ministerpräsident von Flandern, Geert Bourgeois, statt. Das Lange Max Museum befindet sich auf dem Gelände eines Bauernhofes, auf dem auch weitere geschützte Denkmäler zu sehen sind: das ehemalige Backhaus und Kantine, sowie die eigentliche Artillerie-Plattform, mit der auch Dünkirchen und Ypern beschossen wurden. Das Museum bietet (Audio-)Führungen in den Sprachen Niederländisch, Deutsch, Französisch und Englisch an. Umgebung Etwa drei Kilometer ist das Käthe-Kollwitz-Museum entfernt. Ungefähr sechs Kilometer vom Museum entfernt liegt der Deutsche Soldatenfriedhof bei Vladslo, auf dem über 25.000 im Ersten Weltkrieg gefallene deutsche Soldaten ihre letzte Ruhe gefunden haben. Temporäre Ausstellung Temporäre Ausstellung 2016 (2016–2017): "Die Auswirkungen der Überschwemmung für die deutsche Kriegsführung" (NL: "De gevolgen van de onderwaterzetting voor de Duitse oorlogsvoering") Temporäre Ausstellung 2017 (2017–2018): "Die III. Flandernschlacht in unserem Bereich" (NL: "De III. Flandernschlacht in onze regio") Preise und Auszeichnungen 2014: Kulturpreis (Gerdi Staelens, für Lange Max Museum) 2015: Raf Seys Preis 2015: Nominierung Heritage Preis 2015 West-Flandern (eines der 20 Projekte aus den 500 Einsendungen ausgewählt). 2016: „Drittbestes Museum“ in Belgien Literatur Raf Seys, Commeine Leugenboom: Lange Max. Het groot kanon van Leugenboom, Devriendt, Koekelare, 192 S. Weblinks Offizielle Homepage des Museums (mehrsprachig) Belege
Synagogue d'Anderlecht

La synagogue d'Anderlecht est la principale synagogue de la Communauté Israélite Orthodoxe de Bruxelles (CIOB). Elle est inaugurée le 6 avril 1933, au cœur de l'ancien quartier juif d'Anderlecht, Cureghem. Elle est construite dans un style Art-déco. Histoire de la création Dès 1910, une synagogue de rite orthodoxe existait aux abords des Marolles, mais est vite remplacé par la création d'une plus grande synagogue, rue de la Clinique. La communauté orthodoxe-israélite est reconnue par arrêt royal en 1912. Au début du XXème siècle, Anderlecht connaît un afflux de réfugiés juifs, la construction d'une grande synagogue est envisagé sérieusement à partir de 1922. En 1926, un terrain d'environ cinq cents mètres carrés est acheté ; la construction de l'édifice commence en 1928. L’architecte juif anversois Joseph De Lange s'en voit confier la réalisation. Elle est inaugurée alors même que la communauté, en grande partie des réfugiés, se trouve dans des conditions économiques et politiques précaires. D'après le rabbin de la synagogue Joseph Serfaty, à sa création : « D'une part venaient des Juifs ashkénazes d'origine allemande, d'autre part des Juifs ashkenazes d'origine polonaise. Ces derniers étaient beaucoup moins nombreux et allaient prier dans la petite salle à l'étage ». Durant cette période, Cureghem devient un quartier à forte population juive. Jacob Meir Segalowitsch, de Danzig fut le premier rabbin jusqu'en 1940. Après la Shoah Après la Shoah, une pierre commémorative est posée à l’arrière de la synagogue en hommage aux Juifs de la communauté orthodoxe-israélite qui furent tués. Le rabbin de la synagogue, Joseph Gelernter et sa famille ( à l’exception du fils aîné ) furent tués durant la guerre. Le rabbin Isaac Steinberg devient le rabbin après la guerre, et il termine l'intérieur du bâtiment. Le bâtiment sert pour les offices et comme siège de la CIOB qui gère la Commission de surveillance de la cacherouth pour la ville de Bruxelles, prend en charge les bains rituels et l'accès au tribunal rabbinique. Le rabbinat, le Beth Din et le Beth Midrash se situent dans le complexe de la synagogue. En 2010, Joël Rubinfeld affirme que la synagogue a été complètement désertée, du fait de l'insécurité et de la migration des juifs d'Anderlecht vers d'autres quartiers. Albert Guigui, le grand rabbin de Bruxelles explique que la synagogue n'est ouverte qu’à l’occasion des grandes fêtes juives. Accessibilité Attaques antisémites notoires En 2010, un cocktail molotov est jeté contre la porte d'entrée. En septembre 2014, la synagogue est victime d'un incendie volontaire. Son auteur Mohamed H. est condamné à six années de prison en décembre 2017, alors qu’il a toujours déclaré ne pas être impliqué dans les faits. En 2017, les caméras de surveillance de la synagogue sont vandalisées à plusieurs reprises. Bibliographie Isabelle Emmery (éd.) (2009), Histoire et mémoire des Juifs d'Anderlecht. Années 1920-1940 Notes et références Portail de Bruxelles Portail du judaïsme
Israëlitische Orthodoxe Synagoge van Kuregem

De Israëlitische Orthodoxe Synagoge van Kuregem is een gebouw in de Brusselse wijk Kuregem waarin twee synagogen zijn ondergebracht van de Israëlitische Orthodoxe Gemeente van Brussel. Dit gebouw bevindt zich in de Kliniekstraat. Geschiedenis In het begin van de 20e eeuw was er een Joodse wijk ontstaan rond het Zuidstation. Met de steun van het Centraal Israëlitisch Consistorie van België werd een terrein van zo'n 550 m² aangekocht om een synagoge te bouwen (1926). De Antwerpse architect Joseph de Lange tekende de plannen en op 26 september 1928 kon de eerste steen worden gelegd. Vijf jaar later, op 6 april 1933, volgde de inauguratie. De grote groep Asjkenazische Joden van Duitse oorsprong kreeg de beschikking over de grote ruimte op het gelijkvloers. De minder talrijke Sefardische Joden van Poolse origine hielden hun rites in een kleinere ruimte op de eerste verdieping. Tijdens de Duitse bezetting in de Tweede Wereldoorlog werden de erediensten opgeschort (vanaf 1943). Beschrijving De synagoge is gebouwd in een sobere art-deco-stijl. De grote zaal biedt plaats aan zo'n 300 gelovigen. Ze is door een doek opgesplitst in een linkerkant bestemd voor de vrouwen, en een rechterkant voor de mannen. Vooraan staat het altaar met mooie schilderingen en erboven de Hebreeuwse tien geboden. In het plafond is een brandglas verwerkt in de vorm van een omcirkelde davidster. Het complex omvat ook mikveh (rituele baden), schoollokalen en een woning voor de rabbijn. Brandstichting In het begin van de 21e eeuw waren er twee incidenten waarbij gepoogd werd om brand te stichten in de synagoge: 2010: molotovcocktail tegen toegangsdeur 2014: vier vuurhaarden op de tweede verdieping
Hôtel Max Hallet

The Hôtel Max Hallet (French: Hôtel Max Hallet; Dutch: Hotel Max Hallet), also known as the Max Hallet House, is a historic town house in Brussels, Belgium. It was designed by Victor Horta, and built between 1903 and 1906, in Art Nouveau style. It is located at 346, avenue Louise/Louizalaan, not far from the Hôtel Solvay, another Art Nouveau building by Horta. See also Art Nouveau in Brussels History of Brussels Culture of Belgium Belgium in the long nineteenth century References Citations Bibliography Aubry, Françoise; Vandenbreeden, Jos (1997). Horta: Art Nouveau to Modernism. New York: Harry N Abrams. ISBN 978-0-8109-6333-7. External links Media related to Hôtel Max Hallet at Wikimedia Commons
Hotel Max Hallet

Het Hotel Max Hallet is een als beschermd monument aangewezen herenhuis van de art-nouveau-architect Victor Horta gelegen aan de Brusselse Louizalaan. Het kwam medio 2008 in het nieuws doordat het na een diepgaande restauratie onder impuls van de nieuwe eigenaar Michel Gilbert zijn oorspronkelijke bestemming, receptieruimte voor gasten, terugkreeg. Situering Dit herenhuis verrees tussen 1903 en 1905 aan de mondaine Louizalaan in opdracht van de jonge advocaat en politicus Max Hallet met als bestemming woonruimte met advocatenpraktijk en gepaste receptieruimte voor bezoekers. De architect zelf schreef in zijn memoires dat de trap het belangrijkste deel van het huis uitmaakte, want het eerste bordes had de grootte van een kamer. Op het gelijkvloers ligt een werkkamer, de salon en een eetkamer. Op de eerste verdieping woonde de familie in een salon, werkkamer en grote slaapkamer. Helemaal bovenaan in het huis in de open loggia kan je een discreet muzieksalon aantreffen. Dit huis bevat alle kenmerken van een destijds gebouwde art-nouveau-woning: schitterende traphal met opengewerkt perspectief met wintertuin, souterrain en bel-etage. Dit alles voorzien van zichtbaar ijzersmeedwerk en kostbare materialen zoals marmer en mahoniehout, es en zijdepapier. Restauratie Alle bekende Horta-specialisten (waaronder architecte Barbara Van der Wee) gaven gericht advies bij de precieze en moeizame restauratie. Dit hield buiten de restauratie van de witte voorgevel, de reiniging van het gemaroufleerde schilderwerk van de trappenhal met respect voor het vroegere patina in. De deuren werden ontdaan van overtollige verflagen. De vloermozaïeken ondergingen vele poetsbeurten. Alleen de keuken en de badkamer werden van modern comfort voorzien, de rest bleef ongewijzigd. Zie ook Art nouveau in Brussel Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Brussel