NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Château de Bever

Le château de Bever - dans le cadastre primitif de 1821, appelé het Nekkerken - est un manoir néoclassique, construit, à partir de 1846, situé dans le quartier de Bever, à l'ouest du centre de Strombeek-Bever, à la frontière avec Wemmel et Meise. Le château d'origine avait été construit dans le cours du 18e siècle, puis élargit avant d'être plus tard démoli pour faire place au château actuel en forme de U entouré de remises. En 2004 , le château a été entièrement restauré. Le château est depuis 1748 en possession de la famille de Villegas de Clercamp, qui, ultérieurement, construit le Hof te Bever. Le château a été acheté par l'entrepreneur Bart Verhaeghe au comte Eric de Villegas de Clercamp, qui, en 2004, a été rénové pour être un nouveau siège aux entreprises Verhaeghe. Le parc du château abrite de remarquables espèces d'arbres et est même considéré comme un arboretum remarquable. Le domaine du château est aussi connu sous le nom "Nekkerken", du nom du marais ou 'nekker', qui se retrouve dans de nombreux toponymes en lien avec les marais. Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Kasteel van Bever » (voir la liste des auteurs). Lien externe M. Van Damme, le Château de Bever, ou Nekkerken, avec la collaboration de I. Debacker - P. Boekstal, Inventaire du patrimoine architectural, de la Province du Flamand, du Brabant, de la commune de Grimbergen, Arrondissements Grimbergen Beigem, Humbeek et Strombeek-Bever, de la Construction à travers les siècles en Flandre VLB4, (non publié des documents de travail), 2005. 50° 54′ 59,99″ N, 4° 20′ 12″ E Portail des châteaux Portail du Brabant flamand
Kasteel van Bever

Het kasteel van Bever - in het primitief kadasterplan van 1821 het Nekkerken genoemd - is een neoclassicistisch landhuis uit 1846, gelegen in de wijk Bever, ten westen van het centrum van Strombeek-Bever, aan de grens met Wemmel en Meise. Het oorspronkelijke kasteel werd in de loop van de 18e eeuw vergroot, maar werd later afgebroken om plaats te maken voor het huidige kasteel met U-vormig koetshuis, dat in opdracht van Jean-Constantin de Villegas de Clercamp (1808-1880) gebouwd werd. In 2004 werd het kasteel gerenoveerd en gerestaureerd. Familie de Villegas de Clercamp Het kasteel was sedert 1748 in het bezit van de familie de Villegas de Clercamp, die later ook het Hof te Bever bij het goed voegde. Verkoop aan Bart Verhaeghe In september 2003 werden het kasteel en het bijbehorende park verkocht aan Bever Investments NV, een vennootschap van projectontwikkelaar Bart Verhaeghe die in datzelfde jaar werd opgericht. Daarna werd het kasteel en de oranjerie in 2004 gerenoveerd om als nieuw hoofdkwartier van Verhaeghe's ondernemingen te dienen. Park van het kasteel Het park van het kasteel bevat merkwaardige boomsoorten en wordt zelfs beschouwd als een waardevol arboretum. Het domein van het kasteel wordt ook het "Nekkerken" genoemd, naar de naam van de moeras- of waterduivel 'nekker' die in vele moerastoponiemen voorkomt. Aan de zuidelijke ingang van het domein bevindt zich de Sint-Antoniuskapel, een dankkapel uit 1896, die graaf Alphonse de Villegas de Clercamp bouwde naar aanleiding van de geboorte van zijn zoon Antoine. In 1945 werd een tweede dankkapel, toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw, gebouwd naast de voormalige conciërgewoning aan de noordelijke toegang (Drijpikkelstraat nr. 27). Noten Externe link M. Van Damme, Kasteel van Bever of Nekkerken, met medewerking van I. Debacker - P. Boekstal, Inventaris van het bouwkundig erfgoed, Provincie Vlaams-Brabant, Gemeente Grimbergen, Deelgemeenten Grimbergen, Beigem, Humbeek en Strombeek-Bever, Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen VLB4, (onuitgegeven werkdocumenten), 2005.
Begraafplaats van Zuid-Wervik

De Begraafplaats van Wervicq-Sud is een gemeentelijke begraafplaats in de Franse gemeente Wervicq-Sud. De begraafplaats ligt aan de Rue de l'Abbé Bonpain op 300 m ten westen van het dorpscentrum (Église de l'Immaculée-Conception of Kerk van de Onbevlekte Ontvangenis), aan de Leie die er de grens met België vormt. Oorlogsmonument Aan de zuidelijke muur van de begraafplaats bevindt zich een oorlogsmonument voor de Franse gesneuvelden. Het draagt twee platen in zwart marmer met daartussen een reliëf met een geknielde soldaat en het opschrift "Aux enfants de Wervicq-Sud, tombés au champ d'honneur". Op de platen staan de namen van Franse slachtoffers uit de oorlogen van 1870-1871, 1895, de Eerste- en Tweede Wereldoorlog. Voor het monument bevinden zich 18 Franse graven. Britse oorlogsgraven Op de begraafplaats ligt een perk 9 met Britse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog. Acht graven zijn geïdentificeerd. Alle slachtoffers vielen eind mei 1940 tijdens de gevechten tegen het oprukkende Duitse leger. De militaire graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan er geregistreerd als Wervicq (Sud) Communal Cemetery. Zie ook Begraafplaats van Wervik: vergelijkbare begraafplaats aan de andere zijde van de Frans-Belgische grens
Sevensmolen (Kaulille)

De Sevensmolen is een ronde stenen molen van het type grondzeiler. De molen bevindt zich aan Molenstraat 18 te Kaulille en is in gebruik als korenmolen. De molen werd gebouwd in 1891 door de Nederlander Adrianus Johannes Mulders, welke hem in 1902 verkocht aan de familie Sevens-Stienen, waarop de molen zijn huidige naam kreeg. In 1956 kwam de molen aan Paul Sevens-Maes, die hem tot 1969 nog af en toe liet draaien. In 1971 verkocht hij de molen, die nu in verval begon te raken, aan Jaak Croonen-Craeghs. Deze wilde de molen volledig herstellen, maar dat bleek te duur. In 1980 liet hij niettemin de wieken herstellen. In 1997 werd de molen gekocht door de gemeente Bocholt. Sindsdien is de Heemkundekring erin gevestigd, waarvan de leden de molen herstelden. In 2003-2004 liet de gemeente de molen zodanig restaureren dat deze weer maalvaardig was. In 2006 werd de romp opgeknapt en in 2007 werd een haverpletter toegevoegd.
Kasteel van Blondel de Beauregard

Het Kasteel van Blondel de Beauregard of Kasteel van Viane is een 18e-eeuws kasteel met eigen domein in Viane, deelgemeente van Geraardsbergen. Geschiedenis Het kasteel wordt voor het eerst vermeld in 1545. Van dit oorspronkelijke kasteel en bijhorende kapel zijn geen resten bewaard. Het huidige kasteel met bijhorend domein zijn voor het eerst te zien op een plan uit 1762. Vanaf het midden van de 18e eeuw kwam het landgoed in handen van de baronnen Partz Devenish, die als bouwheer van het kasteel gezien wordt. De baronnen van Blondel de Beauregard werden via huwelijk eigenaar van het domein, die het bleven bewonen tot 1919. Zij brachten in de loop van de 19e eeuw verschillende aanpassingen aan het kasteel en lieten enkele gebouwen bijzetten, zoals de oranjerie die heden als feestzaal gebruikt wordt. In 1919 kocht een landbouwer, Jan Poelaert, het kasteel met bijhorend domein op en verhuurde het als pachthof. Tijdens de Tweede Wereldoorlog deed het gebouw even dienst als tijdelijke verblijfplaats voor soldaten.Tussen september 1944 en augustus 1945 verbleven er Nederlanders uit het Betuwse dorp Opheusden die vluchten voor het oorlogsgeweld. Een aantal jaren na de oorlog kreeg het goed zijn huidige bestemming van recreatiedomein met visvijver, camping, restaurant en feestzalen. Vandaag is het domein nog steeds eigendom van een telg van de familie Poelaert. Het kasteel zelf heeft een andere eigenaar en staat al enkele jaren leeg. In de zomer van 2015 vond er een kleine brand plaats in het kasteel. Hoewel een kamer volledig uitbrandde bleef de schade aan het gebouw beperkt. Uit ooggetuigenverslagen bleek dat enkele spelende kinderen achter het incident zaten. In 2018 verplichtte de rechtbank de Nederlandse eigenaars het kasteel in zijn oorspronkelijke staat te herstellen. Op 31 januari 2020 woedde er een zware brand. Sinds enkele jaren is het kasteel eigendom van de beruchte Nederlandse huisjesmelker Cees Engel. Gebouwen Het kasteel bestaat uit verschillende gebouwen: een vierkant poortgebouw met monumentale poort, ingesloten door twee dienstgebouwen(18e eeuw). het hoofdgebouw met een complexe bedaking, een zeshoekige toren met voordeur (tegenover poortgebouw) en twee rechthoekige zijvleugels (18e eeuw). paardenstallen, ten oosten van het hoofdgebouw (18e eeuw), heden een restaurant. oranjerie (19e eeuw, met moderne toevoegingen), heden een feestzaal. Externe links Fotos van het interieur van het kasteel
Parc Bivort

Le parc Bivort est un parc paysager situé à Jumet, section de la ville de Charleroi. Historique Le parc a été aménagé autour du château construit entre 1868 et 1869 pour Henri-Joseph Bivort, maître de verreries. En 1902, sa veuve cède la propriété à la Société des Charbonnages du Centre de Jumet, qui en fait le logement des directeurs-gérants. Lors de la liquidation de la société de charbonnage, à la fin des années 1960, l'ensemble est acquis par l'État qui le cède à la commune de Jumet. Le château, abandonné et vandalisé, se dégrade. Il est rasé en 1988, mais le parc subsiste. L'entretien en est assuré par le Service public de Wallonie. Aménagement L'entrée principale à la rue Maximilien Wattelar est ornée d'une grille en fer forgé dont le fronton est marqué aux initiales H.J.B., initiales du nom du constructeur. De là démarre une allée de marronniers, remplacée par une nouvelle plantation en 2008. Des constructions, subsistent un mur en brique qui entoure la propriété, un pavillon près de l'entrée secondaire rue Bivort, et une serre adossée au mur de clôture d'un jardin potager aujourd'hui disparu. Au centre du jardin se trouvaient deux étangs alimentés par le ruisseau des Rosaires. Le plus petit a été remblayé par les déblais du château. Des statues en ciment, copies de statues antiques, sont placées sur les pelouses. Il subsiste les statues de Flore et du gladiateur Borghèse. Plusieurs arbres remarquables ornent le parc. Un érable plane (Acer platanoides Deissectum) a reçu le titre de champion de Wallonie. Un autre érable, argenté (Acer saccharinum), se classe parmi les plus beaux de Belgique avec son tronc de 5,25 m de circonférence. Un thuya « candélabre » (Thuja plicata) constitue un record de son espèce en Wallonie. Notes et références Annexes Articles connexes Jumet Bibliographie Robert Arcq, Jumet en flânant…, éditions Spites, 1988, 232 p. Odile De Bruyn, « Les parcs des "châteaux d'industriels" : des oasis à préserver », dans Anne-Catherine Bioul (dir.), Une nouvelle vie pour les châteaux d'industriels : Sauvegarder et réaffecter ces lieux de mémoire (Actes de la journée d'étude sur les demeures patronales industrielles organisée dans le cadre du château Mondron à Jumet (Charleroi) le 3 octobre 2014), Namur, Institut du patrimoine wallon, coll. « Les dossiers de l'IPW » (no 18), 2015, 239 p. (ISBN 978-2-87522-162-9), p. 170-184 Nathalie de Harlez de Deulin, Serge Delsemme, Catherine Guisset-Lemoine et Didier Hoyos, Parcs et jardins historique de Wallonie, vol. 3 : Province de Hainaut, arrondissements de Charleroi, Thuin, Namur, Ministère de la Région wallonne, division du patrimoine, coll. « Inventaires thématiques », 1999, 191 p. (ISBN 2-87401-073-1) Portail des espaces verts Portail de Charleroi
Rysselendemolen

De Rysselendemolen in Ardooie, is een type stenen bergmolen opgericht in 1767 en een beschermd monument. De molen is gerestaureerd en weer in staat om graan te malen. De molen bevindt zich op het drukke kruispunt van de N37 en N50 Brugge-Kortrijk. De huidige eigenaar is Paul Van Gierdegom. Geschiedenis De molen werd gebouwd in 1767 in opdracht van Frans David. Oorspronkelijk was dit een houten staakmolen. In 1855 besloten zijn erfgenamen op dezelfde plaats een bakstenen bergmolen op te trekken. Daarna wisselde de molen een paar keer van eigenaar en vanaf 1926 werd de molen weer veel gebruikt. In 1969 kwam de molen in bezit van een kunstenaar afkomstig uit Kuurne die de molen inrichtte als woning en atelier. Paul Van Gierdegom nam de molen over in 1999. Op 17 mei 2014 eindigde de voltooiing van de herstellingswerken en renovatie na de inhuldiging van de molen. Deze is op dit ogenblik terug maalvaardig. Tegenwoordig gebruik De molen herbergt tegenwoordig een restaurant en tea-room.
Centre d'Art du Rouge-Cloître

Le Centre d’Art de Rouge-Cloître est une institution communale située sur le site historique du prieuré de l'abbaye du Rouge-Cloître. Il organise entre autres des expositions artistiques et des ateliers de sensibilisation à l’art, pour les enfants. Notes et références Voir aussi Liste des musées de Bruxelles Région de Bruxelles-Capitale Liens externes Site officiel Portail des musées Portail de Bruxelles
Vrijheidsplein (Brussel)

Het Vrijheidsplein (Frans: Place de la Liberté) is een plein in de Belgische stad Brussel. Het plein werd aangelegd omstreeks 1874, toen de volkswijk Onze-Lieve-Vrouw-ter-Sneeuw werd afgebroken en heropgebouwd, waarbij het stratenpatroon compleet werd hertekend. Dit gebeurde door Antoine Mennessier en Georges Aigoin op initiatief van burgemeester Jules Anspach. De naam verwijst naar de Belgische grondwettelijke vrijheden. Dit geldt ook voor de namen van de vier straten die van hieruit vertrekken, verwijzend naar de persvrijheid, de vrijheid van vereniging, de godsdienstvrijheid en de vrijheid van onderwijs. Het plein is rechthoekig en wordt omringd door een coherent architecturaal geheel in eclectische stijl. Aan drie van de vier zijden bevindt zich symmetrische bebouwing ontworpen door Wynand Janssens in 1876-1877. Aan de vierde zijde bevindt zich het eclectische herenhuis de Knuyt de Vosmaer. Het plein met het rechthoekig grasperk werd in 1885 aangelegd door architect Pierre-Victor Jamaer. Centraal op het plein staat een standbeeld van Charles Rogier door Guillaume De Groot, ingehuldigd in 1897. In 1978 werden vijftien Kaukasische vleugelnoten aangeplant op het plein. Op de trottoirs kwamen winterlinden. In 2023 stelde de stad Brussel een heraanleg voor met behoud van de bomen, maar het plan werd afgekeurd door de Koninklijke Commissie voor Monumenten en Landschappen, die van mening was dat de bomen het zicht ontnamen op de als monument aangemerkte huizen en daarom moesten worden vervangen door lagere beplanting.
Bastogne War Museum

The Bastogne War Museum is a World War II museum focusing on the Battle of the Bulge. It is located a few kilometers northeast of the Bastogne city center in the Belgian province of Luxembourg. The museum is located on the former Bastogne Historical Centre site and was opened on March 21, 2014 after four years of work. It features a highly interactive audio tour walkthrough which lasts at least two hours. It also showcases many artifacts from the events leading up to and the battle of Bastogne itself, three immersive shows and the story of four fictional characters involved in the battle. The main exhibition progresses chronologically and presents a timeline before, during and after the offensive. There are also a museum shop and a café. Sights Mardasson Memorial Next to the museum lies the Mardasson Memorial sited on the same grounds. The large monument is a tribute to the 76,890 American casualties or missing soldiers from the Battle of the Bulge. Numerous texts are engraved on it as well as all US states and the involved US divisions. Visitors can walk atop the 12-meter high monument via spiral stairs. "Thunderbolt" Sherman tank Belonging to the 11th US Armored Division, the tank was completely renovated and sited near the end of the walkthrough. On 30 December 1944, three days after the siege of Bastogne, a German attack brought the vehicle to a stop. Its crew were taken as Prisoners of war and taken to a war camp. Characters in walkthrough The museum's exhibition centers around the converging stories of four fictional characters who played their role in the battle. Robert Keane, an American corporal in the US 101st Airborne Division who joined the US army after his brother was already fighting in the Pacific theater against the Japanese. Hans Wegmüller, a German lieutenant from the German 26th Volksgrenadier Division. Prior to his role in the Ardennes offensive, Wegmüller also fought on the Eastern front against the Soviets. Mathilde Devillers, a Belgian young lady working as teacher in a school in Bastogne. She lives in a farm close to the town with family. Émile Mostade, a 13-year old Belgian schoolboy. His parents run a bicycle shop in Bastogne and he owns an accordion. Visitors are introduced to their stories and how they experience the war and its build-up. Eventually all four meet when hiding in a cellar during the Luftwaffe's aerial bombardments of Bastogne (which was then an enclave in the German advance). References
Bastogne War Museum

Le Bastogne War Museum est un musée de la Seconde Guerre mondiale, situé en Wallonie au nord de la ville de Bastogne, dans la province de Luxembourg à côté du mémorial du Mardasson. Ce musée est consacré principalement à bataille des Ardennes. Situé sur l'ancien site du Centre historique de Bastogne, ce musée a été inauguré le 21 mars 2014 après quatre ans de travaux. Construit en forme d'étoile américaine à cinq branches, le bâtiment est semblable au Mémorial situé sur le même terrain. Visites Le Bastogne War Museum explique le contexte, les causes, les événements, les conséquences ainsi que la bataille des Ardennes aux visiteurs de manière interactive et au travers de trois "scénovisions". Centre d'interprétation Bastogne Barracks, le centre d'interprétation de la Seconde Guerre mondiale, est un musée situé à environ 1 km du War Museum. Notes et références Liens externes (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Bastogne War Museum » (voir la liste des auteurs). Portail de la Belgique Portail de la province de Luxembourg Portail de la Seconde Guerre mondiale
Bastogne War Museum

Het Bastogne War Museum is het belangrijkste museum over de Slag om de Ardennen. Het is gelegen bij het Mémorial du Mardasson, even buiten het centrum van de Belgische stad Bastenaken, destijds het middelpunt van de strijd. In de multimediaruimte zijn uniformen, uitrusting, voertuigen en materieel in 3-D te zien. De authenticiteit van de inrichting van het museum is uniek. De voorloper van het museum, het Bastogne Historical Center, kwam tot stand met hulp en adviezen van generaals die elkaar destijds bestreden. Het huidige museum bevindt zich op de voormalige site van dat Bastogne Historical Center. Het werd na vier jaar sluiting, nodig voor de bouwperiode en tijd voor nieuwe inrichting, op 22 maart 2014 geopend. In een aparte zaal draait een film van 30 minuten over de strijd, met commentaar in het Frans, het Nederlands, het Engels en het Duits. Naast de collecties kan de bezoeker de Slag om Bastenaken in multivisie bekijken, samen met fragmenten van films die tijdens de gevechten zijn opgenomen. Monument en museum zijn het hele jaar geopend met uitzondering van de maand januari. Het is niet het enige museum in Bastenaken rond het thema, enkele honderden meters verder zijn er ook de Bastogne Barracks en de Bastogne War Rooms. Externe link Website van het Bastogne War Museum
Pont Brûlé

Le pont Brûlé (en néerlandais : Verbrande Brug) est un pont levant dans la commune belge de Grimbergen à proximité du hameau du même nom. Le pont enjambe le canal de Willebroeck. Il fut construit en 1968 et présente une partie mobile en acier d'une longueur de 38,4 m et d'une largeur de 11,6 m. Il est identique en termes de dimensions au Brielenbrug (situé à Tisselt) et au pont de Humbeek (situé aussi à Grimbergen) et construits la même année au-dessus du même canal. Historique Le nom du pont provient d'un précédent pont en bois qui, en 1577, fut incendié par la garnison espagnole de Vilvorde. Le 26 août 1914, le caporal Léon Trésignies se proposa pour traverser le canal à la nage pour faire abaisser le pont et permettre ainsi à l'armée belge de contre-attaquer contre les Allemands qui se trouvaient sur l'autre rive. Il fut mortellement blessé au moment où il actionnait le mécanisme. La place à l'est du pont porte son nom et sur la rive ouest du canal se trouve un monument en son honneur. En 1968, un nouveau pont fut construit pour remplacer le bac. Dans le revêtement routier du pont, furent insérés des rails en prévision d'une ligne de chemin de fer industrielle vers une cokerie à proximité. Quelques scènes du film de 1983 Mortelle Randonnée de Claude Miller ont été tournées à proximité. Le samedi 4 décembre 2004 vers midi, à la suite d'un dysfonctionnement du système de freinage, des câbles cédèrent, ce qui fit basculer le tablier et empêcha le passage des bateaux. Le bruit fut entendu à 3 km à la ronde. Seul un technicien qui se trouvait à proximité fut légèrement blessé. La circulation fluviale dut être interrompue plus d'une semaine, le temps des réparations. Sources et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Verbrande Brug (brug) » (voir la liste des auteurs). Portail des routes Portail du Brabant flamand Portail des ponts
Verbrande Brug (brug)

De Verbrande Brug is een hefbrug in de gemeente Grimbergen nabij het gelijknamige gehucht Verbrande Brug. De brug overspant het Zeekanaal Brussel-Schelde. De brug werd gebouwd in 1968 en heeft een metalen beweegbaar gedeelte met een lengte van 38,4 m en een breedte van 11,6 m. De brug is qua afmetingen identiek aan de Brielenbrug in Tisselt (Willebroek) en de Humbeekbrug in Grimbergen die in hetzelfde jaar werden gebouwd. Geschiedenis Bouw van het kanaal en de eerste brug Nadat Keizer Karel V de plannen voor een kanaal via Vilvoorde naar Klein-Willebroek in 1531 goedkeurde, startten de werken aan het nieuwe kanaal in 1550. Drie jaar later was het kanaal afgewerkt, maar het zou tot 1561 duren voor het volledige kanaal in gebruik genomen zou worden. Er werd een brug gebouwd bij het gehucht Heienbeek, daar waar de nieuwe schipvaart de weg tussen Grimbergen en Meise in het westen en Zemst in het oosten kruiste. De naam 'Verbrande Brug' bij het gehucht Heienbeek is afkomstig van de houten brug over de vaart die in 1577 werd afgebrand door het Spaanse garnizoen uit Vilvoorde. Twintigste eeuw Op 26 augustus 1914 bood korporaal Léon Trésignies zich aan zijn commandant aan om over het kanaal van Willebroek te zwemmen omdat hij de val van de brug wilde doen zakken. Hiervoor moest hij naar de oever die door de Duitsers werd bezet. Op 29 augustus werd hij dodelijk getroffen op het moment dat hij het mechanisme van de brug in werking stelde. Het plein ten oosten van de brug draagt nog steeds zijn naam en op de westoever van het kanaal bevindt zich een monument voor deze oorlogsheld uit de Eerste Wereldoorlog. In het interbellum werd de brug ook gebruikt door de Chemin de Fer Industriel. Tot 1931 (toen de Budabrug bij Haren werd geopend) vormde dit de enige mogelijkheid voor de spoorweg om het kanaal over te steken. In 1940 werd de brug vernield. Ze werd vervangen door een veerpont. In 1968 werd een nieuwe brug gebouwd, die de veerpont verving. Deze nieuwe brug is een hefbrug en vrijwel identiek aan deze in Humbeek en Tisselt. In het wegdek van de brug werden rails voorzien om de industriespoorlijn naar de cokesfabriek 'Les Cokeries du Brabant' toe te laten het kanaal over te steken. Tegen 1977 zijn de sporen op de westelijke oever weer verwijderd. Op 5 december 2004 braken de kabels aan het brugdek tijdens het neerlaten van de brug en viel het hele gevaarte langs één kant het kanaal in. Het brugdek viel van zo'n 8 à 10 meter naar beneden. De slag was tot wel 3 km verder te horen. Er was toen net niemand op de drukke brug, maar een technicus die boven in een machinekamer aan het werk was liep lichte verwondingen op. Een olietanker was nog nét niet bij de brug toen de kabels knapten. De scheepvaart op het kanaal was meer dan een week sterk gehinderd, wat een kleine ramp betekende voor het scheepvaartverkeer. Ook het wegverkeer moest enkele kilometers omrijden. Voor de voetgangers werd er een overzetboot voorzien. Er kwamen veel kijklustigen op af. Afbeeldingen