NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Jan-de-Doperkerk (Sint-Jan-in-Eremo)

De Sint-Jan-de-Doperkerk was de parochiekerk van Sint-Jan-in-Eremo en fungeert in de 21e eeuw als (bedevaart)kapel. Geschiedenis De Sint-Jansparochie werd voor het eerst schriftelijk vermeld in 1307. Vermoedelijk werd omstreeks dezelfde tijd een eerste parochiekerk opgericht. Deze werd bij een overstroming in 1375-1376 verwoest om in het begin van de 16e eeuw opnieuw te worden gebouwd. Eind 16e eeuw werd deze kerk beschadigd tijdens de godsdiensttwisten en in 1652 wederom verwoest door overstroming en storm. In 1682 werd een nieuwe kerk gebouwd en hetzelfde jaar werd deze kerk eveneens door overstroming beschadigd. Nadat herstel plaatsvond in 1683-1684 was het huidige kerkje tot stand gekomen. Veel materiaal van dit bakstenen kerkje was afkomstig van zijn voorgangers. Tegenwoordig zijn een aantal oude grafstenen in de voorgevel van het kerkje gemetseld. Interieur Het eenbeukig kerkje heeft een interieur in barok- en rococostijl. Zo dateert het rococo-stucwerk van 1774. Het hoogaltaar is een portiekaltaar van in marmermotief geschilderd hout. Het is gemaakt door Hendrik Hagheman en dateert van 1699. Het bevat een schilderij dat Maria met kind voorstelt. Het tabernakel is uit het eind van de 18e eeuw. De communiebank door Hendrik Hagheman (1704) heeft in het middendeel drie pilastertjes met allegorische voorstellingen van geloof, hoop en liefde. Ook de preekstoel uit 1699 is van Hagheman. De vrouwelijke figuur onder de kuip is een allegorie op het geloof. Op de kuip zijn voorstellingen die betrekking hebben op het leven van Johannes de Doper. Op het klankbord zijn drie paneeltjes aangebracht die Maria met Kind, Sint-Jozef en Sint-Janneke voorstellen. Een der biechtstoelen is voorzien van versieringen als vruchtentrossen en bloemen, een eekhorentje en een slang. De andere biechtstoel, die een medaillon bevat dat Sint-Petrus voorstelt, werd in 1742 vervaardigd door Pieter van Herreweghe. Onder het orgel zijn een vijftal 18e-eeuwse schilderijen opgehangen waarvan het middelste Christus als Salvator Mundi voorstelt en ook het wapenschild en kwartierstaat van pastoor Van den Foreeste toont. Links en rechts hangen schilderijen die de vier evangelisten voorstellen. De parochie heeft een monstrans uit 1725 en een zilveren reliekhouder (1775-1776) van Sint-Jan. Beide zijn gemaakt door Pieter De Thieu. Heden Het schilderachtig kerkje fungeert niet meer als parochiekerk. Missen worden opgedragen in de Sint-Eligiuskerk te Bentille, die overigens als dochterkerk vanuit Sint-Jan-in-Eremo is gesticht. Omstreeks 24 juni, de feestdag van Johannes de Doper, vinden bedevaarten plaats, waarbij de zegen wordt gegeven met de in deze kerk bewaarde Sint-Jansreliek. Vroeger was het een druk bedevaartsoord. In de 21e eeuw wordt een ommegang gemaakt waarbij zeven staties worden aangedaan waarbij voor een bepaalde intentie wordt gebeden. Externe links Inventaris Onroerend Goed Meetjesland over St. Jan in Eremo Orgelsite over het orgel van de Sint-Jan-de-Doperkerk
Kasteel van Westerlo

Het Kasteel van Westerlo, ook wel Kasteel de Merode of De Merodekasteel, is een kasteel te Westerlo in de provincie Antwerpen. In 1484 kwam het kasteel in het bezit van de familie de Merode, die het nog steeds bewoont. Architectuur De donjon van het kasteel werd door de heren van Wezemaal gebouwd. De juiste bouwdatum is onbekend, maar waarschijnlijk vond de bouw tijdens de tweede helft van de veertiende eeuw plaats. De massieve muren van de donjon hebben een dikte van 2,75 m. Interieur Vermeldenswaardig is het 18de-eeuwse goudleder dat de salons siert. De ridderzaal en de huiskapel werden in de 19de eeuw aangekleed in neogotische stijl. Literatuur OP DE BEECK E., Vijfhonderd jaar familie de Merode te Westerlo, Westerlo, 1982 VANNOPPEN H., Het kasteel van Westerlo en de prinsen de Merode, Westerlo, 1989 Baudouin D'HOORE, Inventaire des archives de la famille Merode Westerlo, Brussel, Rijksarchief, 2014. Evenementen Jeanne d'arc de musical (2024) Kerstmagie - Kerstmagie op zijn kop! (2022) Kerstmagie - De Nacht van de Twinkelings (2021) 1830 (2021) Kerstmagie V (2019) In april 2019 werd in het kasteel van Westerlo het huwelijk gevierd van prins Thierry de Merode Westerlo met Laure Laroche (zie: Point de vue, 24 april 2019) Kerstmagie IV (2018) Rubens de Musical (2018) Coppa Classic IIIII (2018) Kerstmagie III (2017) Coppa Classic IIII (2017) Kerstmagie II (2016) Albert I de Musical (2016) Coppa Classic III (2016) Kerstmagie I (2015) Coppa Classic II (2015) Marie-Antoinette de Musical (2014) Coppa Classic I (2014) Renovaties Het kasteel wordt verwarmd op basis van aquathermie, waarbij een geothermische warmtepomp de vijvers rond het kasteel als bron gebruikt Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Antwerpen Externe link www.kasteelfeesten-westerlo.be
Cimetière militaire belge de Bruges

Le cimetière militaire belge de Bruges est un cimetière militaire situé Kleine Kerkhofstraat dans la ville belge de Bruges. Le cimetière fait partie du grand cimetière communal situé dans la section d'Assebroek. Caractéristiques Le cimetière militaire a une superficie de 50 ares. Il contient 611 tombes de la Première Guerre Mondiale. Parmi ces 611 tombes, 520 sont de soldats belges. Les soldats qui reposent ici sont morts durant l'offensive pour la libération fin septembre 1918. Sources (nl) Adjudant-major Rudy Laforce, Verbroedering van de Genie van het Cavaleriekorps en de Gepantserde Genie, no 129, 53e année, 2e trimestre 2004. (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Belgische militaire begraafplaats van Brugge » (voir la liste des auteurs). Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Portail de la Première Guerre mondiale Portail de l’histoire militaire de la Belgique Portail de la mort Portail de Bruges
Belgische militaire begraafplaats van Brugge

De Belgische militaire begraafplaats van Brugge is een militaire begraafplaats aan de Kleine Kerkhofstraat in de Belgische stad Brugge. De begraafplaats is een onderdeel van de Centrale Stedelijke Begraafplaats in de Brugse deelgemeente Assebroek. De militaire begraafplaats heeft een oppervlakte van 50 are waarop 611 militairen liggen. Daarvan zijn er 522 Belgen en 1 Brit uit de Eerste Wereldoorlog. De meesten zijn omgekomen tijdens het bevrijdingsoffensief van oktober 1918. Onder hen zijn er 15 die niet meer geïdentificeerd konden worden. Uit de Tweede Wereldoorlog zijn er 88 Belgische slachtoffers waarvan er 2 niet geïdentificeerd konden worden. Deze begraafplaats is opgenomen in de lijst van het Bouwkundig Erfgoed.
Water- en uitkijktoren

De Water- en uitkijktoren is een watertoren aan de Kerkhofstraat in de Antwerpse plaats Heist-op-den-Berg. De toren staat bovenop de Heistse Berg, te midden van het Hoogbergbos. Beschrijving De toren heeft een hoogte van 32 meter vanaf de grond. Door de extra 46 meter van de Heistse berg op deze plaats heeft de watertoren een secundaire functie als uitkijktoren en is er een uitkijkgalerij op 71,6 meter boven zeeniveau. Bij helder weer kan men het Atomium in Brussel zien, evenals de haven en kathedraal van Antwerpen. De toren bevat twee waterreservoirs, één met een capaciteit van 200 kubieke meter en één met een capaciteit van 600 kubieke meter. De zuilvormige ronde bakstenen toren is voorzien van een natuurstenen plint, rechthoekige vensters en wordt bekroond door een kegelvormig dak. Het dak is voorzien van een koperen zwaan die door de Heistse kunstsmid Arthur Vereecke werd vervaardigd. Geschiedenis Het Hoogbergbos was tot 1886 eigendom van het Huis Ursel. In dat jaar werd het goed verkocht aan de Heistse notaris Caluwaert, waarna het sindsdien tot op heden in bezit van de familie Caluwaert bleef. De watermaatschappij PIDPA kocht er in 1956 een stuk grond aan voor de bouw van een watertoren. De toren werd ingehuldigd op 2 mei 1959. De uitkijkgaanderij werd in 1966 in gebruik genomen. In 2009 bestond de toren 50 jaar. Dit werd gevierd met activiteiten in en rond de watertoren. De activiteiten waren een gemeenschappelijk initiatief van de PIDPA, de dienst toerisme van Heist-op-den-Berg, Natuurpunt en het Regionaal Landschap Rivierenland. Afbeeldingen
Béguinage de Turnhout

Le béguinage de Turnhout est l'un des béguinages flamands inscrit sur la Liste du patrimoine mondial de l'UNESCO en 1998. Aucune date de fondation exacte n'est connue pour le béguinage de Turnhout, mais il a probablement été fondé au XIIIe siècle. La guérite classique et la place allongée bordée d'arbres caractérisent ce béguinage. Il y a une église baroque bien conservée, une infirmerie et des maisons des XVIe et XVIIe siècles. La dernière béguine, la grande demoiselle Anna De Boer, est décédée en 2002. Un musée présente les aspects culturels de la béguine. Photos Voir aussi Béguinages en Flandre Notes et références Liens externes Archives conservées par : archives de l'État à Anvers (AE_17629) Ressources relatives à l'architecture : Liste du patrimoine mondial Onroerend Erfgoed Begijnhof Turnhout sur le site Internet de la ville de Turnhout Portail du monachisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du patrimoine mondial
Begijnhof Turnhout

Het begijnhof van Turnhout is een van de Vlaamse begijnhoven die in 1998 opgenomen werden op de werelderfgoedlijst. Van het begijnhof van Turnhout is geen precieze stichtingsdatum bekend, maar waarschijnlijk werd ze in de 13e eeuw opgericht. Het vroegclassicistische poortgebouw en het langwerpig beboomde plein typeren dit begijnhof. Er is een goed bewaarde barokkerk, infirmerie en huizen uit de 16e en 17e eeuw. De laatste begijn, grootjuffrouw Anna De Boer, overleed in 2002. Er is een museum waar men meer over de begijnencultuur te weten kan komen. In 2022 raakte bekend dat het poortgebouw gerenoveerd wordt. In het begijnhof bevindt zich ook de Begijnhofkerk of Heilig Kruiskerk. De videoclips van "De Antillen" en "Wij willen voetballen" door Samson en Marie werden opgenomen in het begijnhof. Afbeeldingen Zie ook Begijnhoven in Vlaanderen Externe link Begijnhof Turnhout op de website van de Stad Turnhout
Oudenaarde Town Hall

The Town Hall (Dutch: ) of Oudenaarde, East Flanders, Belgium, is a landmark building and the seat of that city. Built in a Brabantine late-Gothic style between 1526 and 1537, it is listed as one of the Belfries of Belgium and France, a UNESCO World Heritage Site. History The building today known as the Town Hall was built by the architect Hendrik van Pede between 1526 and 1537 to replace the medieval Schepenhuis (Aldermen's House) that occupied the same site. Another older structure, the 14th-century Cloth Hall, was retained and now forms a sort of extension at the back of the Town Hall proper. In 1999, the Town Hall was inscribed on the UNESCO World Heritage List as part of the Belfries of Belgium and France site, because of its representation of the civic influence of the town and its architecture. Exterior Oudenaarde's Town Hall was a late flowering of secular Brabantine Gothic architecture, carrying on the stylistic tradition of the town halls at Leuven, Brussels, and Middelburg. Above the ground-story arcade with vaulted ceiling, the building displays typical features of its regional forerunners: a richly decorated facade with pointed-arch windows separated by canopied niches, and a steep, dormered roof surrounded by an openwork parapet. The niches, although designed to contain statues, stand empty. Atop the central belfry tower of six stories with three terraces, a stone crown supports a gilded brass figure of Hanske de Krijger (Hans the Warrior), mythical guardian of the city. The crown on the tower and the double-headed eagles over the attic windows pay homage to a famous visitor to Oudenaarde, Emperor Charles V, who fathered Margaret of Parma here a few years before construction of the Town Hall began. Interior The Town Hall initially combined functions of government and commerce, with rooms on the ground floor reserved for traders: the Corn House, Weighhouse and Lower Cloth Hall. Today, this floor accommodates the town's tourism office. On the second floor, an elaborate portal crafted by Pauwel van der Schelden opens into the Schepenzaal, where the aldermen of Oudenaarde convened. The People's Hall takes up the front of the same floor, alongside the terrace overlooking the market square. This was the main room for receptions, banquets and entertainment. The Town Hall boasts a collection of relics from Oudenaarde's past. The tapestries hanging in the Lower Cloth Hall and the adjacent Cloth Hall building represent an art form that brought the city fame between about the 15th–18th centuries. Another specialty of Oudenaarde during that time was the silversmith's trade, whose wares are displayed in the Silver Room on the third floor. The third floor also houses the Municipal Museum with various local art and artifacts. References External links Official site
Ayuntamiento de Oudenaarde

El Ayuntamiento de Oudenaarde, Bélgica, fue construido por el arquitecto Hendrik van Pede en 1526-1537 para reemplazar el Schepenhuis (Casa de los Concejales) medieval que ocupaba el mismo sitio. Otra estructura más antigua, el Salón de los Paños del siglo XIV, se conservó y ahora forma una especie de extensión en la parte trasera del Ayuntamiento propiamente dicho. En 1999, el ayuntamiento fue inscrito en la lista del Patrimonio Mundial de la UNESCO como parte del sitio de los Campanarios de Bélgica y Francia, por su representación de la influencia cívica de la ciudad y su arquitectura.​ Exterior El Ayuntamiento de Oudenaarde es un ejemplo de la arquitectura gótica secular brabantina, que sigue la tradición estilística de los ayuntamientos de Lovaina, Bruselas y Middelburg. Por encima de la arcada de la planta baja con techo abovedado, el edificio presenta los rasgos típicos de sus precursores regionales: una fachada ricamente decorada con ventanas de arco apuntado separadas por hornacinas con dosel, y un tejado empinado y abovedado rodeado por un pretil calado. Las hornacinas, aunque diseñadas para contener estatuas, están vacías En lo alto de la torre central del campanario, de seis pisos con tres terrazas, una corona de piedra sostiene una figura de latón dorado de Hanske de Krijger (Hans el Guerrero), mítico guardián de la ciudad. La corona de la torre y las águilas bicéfalas sobre las ventanas del ático rinden homenaje a un famoso visitante de Oudenaarde, el emperador Carlos V, que engendró aquí a Margarita de Parma unos años antes de que se iniciara la construcción del Ayuntamiento. Interior Al principio, el Ayuntamiento combinaba las funciones de gobierno y comercio, con salas en la planta baja reservadas a los comerciantes: la Casa del Maíz, la Casa del Pesaje y la Sala Baja de Paños. En la actualidad, esta planta alberga la oficina de turismo de la ciudad. En el segundo piso, un elaborado portal diseñado por Pauwel van der Schelden se abre al Schepenzaal, donde se reunían los concejales de Oudenaarde. El Salón del Pueblo ocupa el frente de la misma planta, junto a la terraza que da a la plaza del mercado. Esta era la sala principal para recepciones, banquetes y espectáculos. El Ayuntamiento cuenta con una colección de reliquias del pasado de Oudenaarde. Los tapices que cuelgan en la Sala Baja de Paños y en el edificio adyacente de Paños representan una forma de arte que dio fama a la ciudad entre los siglos XV y XVIII aproximadamente. Otra especialidad de Oudenaarde en esa época era la orfebrería, cuyos artículos se exponen en la Sala de la Plata de la tercera planta. La tercera planta también alberga el Museo Municipal, con diversos objetos y artefactos locales. Referencias Enlaces externos Ayuntamiento y Salón del Pañero – Ciudad de Oudenaarde Campanario de Oudenaarde - Departamento Flamenco de Monumentos y Paisajes Galería de fotos – Belgiumview.com Oudenaarde: El Ayuntamiento – Trabel.com Oudenaarde – Ayuntamiento; Stadhuis – Planetware.com
Ратуша Ауденарде

Ратуша Ауденарде (нідер: ) у Бельгії була побудована за проектом архітектора Хендріка ван Педеа у 1526—1537 роках замість середньовічного Будинку Старійшин (Schepenhuis), що розташовувався на цьому самому місці. Інша старовинна будова, Суконні ряди, що датувалися 14-им століттям, була збережена і на сьогодення є свого роду розширенням у задній частині ратуші. Екстер'єр Ратуша Ауденарде є зразком пізнього розквіту світської брабантинської готики, що несе стилістичні традиції ратуш таких міст, як Левен, Брюссель, та Мідделбург. Окрім аркади на першому поверсі та склепінчатої стелі, будівля відображає типові риси її регіональних попередників: пишно оздоблений фасад з підкреслено-арочними вікнами, що розділені накритими балдахіном нішами, та крутий дах з люкарнами, що оточений ажурним парапетом. Ніші, хоч і призначені для розміщення статуй, залишаються порожніми. На вершині центральної вежі дзвіниці, що має шість поверхів з трьома терасами, кам'яний вінець підтримує позолочену мідну фігуру Ханса Воїна (Hanske de Krijger), міфічного хранителя міста. Корона на вежі та двоголові орли понад мансардними вікнами засвідчують повагу до відомого гостя Ауденарде, Імператора Карла V, що був батьком Маргарити Пармської, та відвідав місто за кілька років до початку будівництва ратуші. Інтер'єр Спочатку ратуша поєднувала торговельні та урядові функції, кімнати на першому поверсі були зарезервовані торговцями: Кукурудзяний Дім, Вагарня та Нижня суконна зала. Натепер на цьому поверсі розміщений туристичний офіс міста. На другому поверсі знаходиться складний портал, створений Паувелем ван дер Шельденом, що відкриває прохід до Зали Старійшин (Schepenzaal), де збиралися старійшини Ауденарде. Народна Зала займає передню частину цього ж поверху, поруч з терасою з видом на ринкову площу. Це була головна зала для проведення прийомів, бенкетів та розваг. Ратуша може похвалитися колекцією реліквій з минулого Ауденарде. Гобелени, що висять у Нижній Суконній залі та сусідній будівлі Суконної зали, є видом мистецтва, що приніс місту славу між 15 та 18 століттями. Іншою спеціалізацією Ауденарде були вироби з срібла, зразки яких виставлені на огляд у Срібній Кімнаті на третьому поверсі. Також, на третьому поверсі знаходиться міський музей, у якому виставлені різноманітні вироби місцевого мистецтва та рештки матеріальної культури. Посилання Town Hall and Clothmaker's Hall – Ауденарде Belfry of Oudenaarde – Фламандський Департамент з охорони пам'яток та краєвидів Фотогалерея [Архівовано 7 жовтня 2015 у Wayback Machine.] – Belgiumview.com Ратуша Ауденарде [Архівовано 8 вересня 2006 у Wayback Machine.] – Trabel.com Ауденарде — Міська ратуша [Архівовано 5 лютого 2012 у Wayback Machine.] – Planetware.com Примітки
Noordlandbrug

De Noordlandbrug is een brug in het Antwerpse havengebied van het Antwerpse district Berendrecht-Zandvliet-Lillo op de rechteroever van de Schelde. De brug loopt over het Schelde-Rijnkanaal. De naam is afgeleid van de Noordlandpolder die hier vroeger lag. De Noordlandbrug is een dubbele vakwerkbrug van het type Warren. De ene brug omvat tweemaal 2 rijvakken voor het wegverkeer (N101, Scheldelaan), de andere brug omvat een spoorlijn (spoorlijn 11). Tussen de 2 vakwerksecties is een fietspad aangelegd. De brug is 260 meter lang. De doorvaarthoogte is 9,1 meter, en de doorvaartbreedte is 120 meter.
Rooigemsebeekvallei

De Rooigemsebeekvallei of Vallei van de Rooigem(se)beek is een natuurgebied in de Vlaamse Ardennen in Zuid-Oost-Vlaanderen (België). Het gebied strekt zich uit langs de vallei van de Rooigem(se)beek op het grondgebied van de stad Oudenaarde (deelgemeente Mullem). Een deel van het gebied wordt sinds 2005 door Natuurpunt beheerd als erkend natuurreservaat. Landschap De Rooigem(se)beekvallei strekt zich uit tussen de dorpen Huise (Zingem), Mullem (Oudenaarde) en Wannegem-Lede (Kruisem). Het gebied bestaat uit een valleibos, valleigrasland, ruigten, poelen en vijvers. Begin jaren 90 werd er in het kader van de VLM-ruilverkavelingen een wachtbekken aangelegd tegen overstromingen, alsook vistrappen en een rietveld voor waterzuivering. Fauna In het valleigebied van de Rooigem(se)beek komen allerlei diersoorten voor: haas, vos, steenmarter, bunzing, hermelijn en wezel, veldmuis, bosmuis, dwergmuis, ijsvogel, dodaars, buizerd, steenuil, bruine kiekendief, kwartel, watersnip, houtsnip, veldleeuwerik, vinpootsalamander en rouwmantel. Flora De Rooigem(se)beekvallei herbergt talloze planten zoals middelste waterranonkel, bosbingelkruid, slanke sleutelbloem, gele dovenetel, bosereprijs, ijle zegge, moeraswalstro, paarse schubwortel en bosbies. Natuurbeleving Door het gebied heen loopt de bewegwijzerde wandelroute 'Rooigemsebeek' (5,5 of 12,3 km). Ze start op het dorpsplein van Mullem. Afbeeldingen Bronnen Regionaal Landschap Vlaamse Ardennen Werkgroep Rooigem(se)beek Natuurpunt Vlaamse Ardennen Plus Externe links RLVA Werkgroep Rooigem(se)beek Natuurpunt Vlaamse Ardennen Plus
Sint-Willibrorduskerk (Brugge)

De Sint-Willibrorduskerk is een kerk gelegen in de gelijknamige parochie in de deelgemeente Sint-Andries van de Belgische stad Brugge. De parochie De parochie Sint-Willibrord is ontstaan op 1 december 1957. De eerste pastoor was E.H Cottenier. Het grondgebied van deze kerk werd gevormd door gedeelten van de parochies, Sint-Andries, Sint-Baafs en Sint-Michiels. Door de aanleg van de expresweg N31 moesten bepaalde parochies gebieden afstaan aan Sint-Willibrord. Sint-Baafs stond 1100 parochianen af en Sint-Andries 997. Alles werd officieel gemaakt op 18 september 1958. Zie ook Lijst van kerken in Brugge
Pierre Brunehaut

Der Pierre Brunehaut (auch Pierre Brunehault; deutsch „Brunhildenstein“) ist ein leicht trapezoider, plattenartiger Menhir. Er steht südwestlich von Hollain, unweit der Schelde und der Grenze zu Frankreich und ist der größte Menhir in Wallonien in Belgien. Der 0,55 bis 0,6 Meter dicke Stein aus nordfranzösischem Landenian-Sandstein ist 4,25 Meter hoch, etwa drei Meter breit und etwa zwei Meter tief eingegraben. Die Westseite ist durch den Regen glänzend poliert. Die Ostseite ist mit kleinen Löchern übersät und hat einige große Rillen. Alte Dokumente, darunter ein unsignierter Kupferstich von 1773, zeigen das Denkmal in geneigter Position. 1819 ließen die Behörden den Menhir aufrichten. Der Menhir ist in verschiedenen Legenden mit der Königin Brunhilde († 613) verbunden, die in Austrasien fast ein halbes Jahrhundert regierte. Literatur Corneille François de Nélis: La pierre Brunehaut. Réflexions sur un ancien monument deu Tournaisis. Éditions Nielrow: Dijon, 2018, ISBN 978-2-490446-02-5, Nachdruck der Ausgabe von 1777 Weblinks Beschreibung franz. und Bild