NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Maison de la Corporation des tanneurs (Gand)

La Maison de la Corporation des tanneurs (Gildehuis der Huidevetters en néerlandais) surnommée Het Toreken (la tourelle) est un édifice classé de style gothique situé au centre de la ville de Gand, dans la province de Flandre-Orientale en Belgique. Elle est aussi appelée ambachtshuis van de huidenvetters ou neringhuis vand de huidevetters. Localisation La Maison de la Corporation des tanneurs se dresse à l'angle de la place du Marché du Vendredi (Vrijdagmarkt) et de la Kammerstraat, non loin des tours romanes de l'église Saint-Jacques. Historique Het Toreken, qui fut la Maison de la Corporation des tanneurs, date de 1451-1483. En 1542, elle fait l'objet d'une vente publique après que l'empereur Charles Quint, qui était natif de Gand, eut mis fin au pouvoir des guildes. Elle est actuellement propriété de la Ville de Gand. Classement L'édifice est classé comme monument historique depuis le 13 octobre 1943 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 26075. Architecture La Maison de la Corporation des tanneurs est une maison d'angle édifiée en pierre de Balegem (Balegemse steen ou Ledesteen). Du côté de la Kammerstraat, elle présente une façade de trois travées qui compte trois niveaux plus un pignon, séparés par des cordons de pierre. Les étages sont percés de grandes fenêtres à croisée de pierre. La façade, soutenue par de nombreuses ancres de façade, se termine par un beau pignon à gradins percé de petites fenêtres carrées à meneau de pierre. Mais l'élément le plus remarquable de l'édifice est la tourelle d'escalier cylindrique qui en occupe l'angle. Rythmée par des cordons de pierre qui prolongent ceux de la façade, elle est percée de petites fenêtres carrées. Les deux niveaux supérieurs, situés à hauteur du pignon à gradins, sont plus étroits et sommés d'un belvédère octogonal en bois couronné d'un toit d'ardoises. Ils intègrent une belle lucarne-poulie située sur l'angle. La façade orientée vers la place du Marché du Vendredi (Vrijdagmarkt) compte quatre travées percées de grandes fenêtres à croisée de pierre. Elle est surmontée d'une toiture percée de trois niveaux de petites lucarnes triangulaires. Références Articles connexes Gand Liste des monuments historiques de Gand Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Flandre-Orientale Portail de la protection du patrimoine
Toreken

Het Toreken is een gebouw op de hoek van de Vrijdagmarkt en de Kammerstraat van de Belgische stad Gent. Anno 2012 biedt het onderdak aan het Poëziecentrum. Geschiedenis Tijdens de 14e eeuw verhandelden grauwwerkers (pels- en bontbewerkers) en lammerwerkers (bewerkers van schapenvachten) hier hun koopwaar in een houten gebouw. In 1422 kochten de huidenvetters het op om het in 1450 om te bouwen tot een stenen ambachtshuis. De afwerking met een uitkijktoren, bekroond met een windwijzer in de vorm van een meermin met de naam Melusine volgde in 1483. Het Toreken werd ook Huidevettershuis en Meerminne genoemd. Nadat keizer Karel V in 1540 een einde had gemaakt aan de macht van de gilden, kwam het Toreken in bezit van particulieren. Op 15 april 1550 kocht Floreyns van den Driessche het Huidevettershuis van Lieven Petrins. Een paar maanden later ontstond er een geschil met de buren "wegens het optimmeren van een winkeltje onder aan het torenke, waardoor zij voor het uitstellen van hunner koopwaren gehinderd zijn" (26 september 1550). Bij restauratie in 1982 kreeg de klok Maria die in 1511 in het Toreken werd opgehangen opnieuw haar oorspronkelijke plaats terug nadat ze honderd jaar in het Museum van het Belfort was bewaard. Ze werd vervaardigd door de Mechelse klokkengieter Joris Waghenens.
Woluwetunnel

De Woluwetunnel is een stedelijke tunnel voor het autoverkeer gelegen in de gemeente Sint-Lambrechts-Woluwe aan de oostelijke kant van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De tunnel maakt deel uit van de Tweede Ring rond Brussel (R22) en loopt onder het kruispunt van de Woluwelaan met de Paul Hymanslaan en de Emile Vanderveldelaan (N226) en dient voor het doorgaand verkeer op de R22. De tunnel bevat 2x2 rijstroken en heeft geen middenwand. Er zijn 10 noodnissen aanwezig (5 in elke rijrichting), maar geen noodtelefoons. Aan beide inritten kan de tunnel worden afgesloten door middel van een verkeerslicht. Boven iedere inrit is een elektronisch tekstbord aangebracht waarop maximaal 35 tekens kunnen worden weergegeven. Er is ook verlichting aanwezig in de tunnel, waarvan de intensiteit zich automatisch aanpast op basis van de sterkte van het zonlicht bovengronds. De tunnel wordt op afstand bewaakt door de operatoren van de 24-uurspermanentie MOBIRIS bij de Brusselse wegbeheerder Mobiel Brussel.
Gare de Weert-Saint-Georges

La gare de Weert-Saint-Georges (en néerlandais : station Sint-Joris-Weert) est une gare ferroviaire belge de la ligne 139, de Louvain à Ottignies se trouvant dans la commune belge d'Oud-Heverlee. Mise en service en 1855 par la Compagnie du chemin de fer de Charleroi à Louvain. C'est une halte de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB) desservie par des trains Suburbains (S) et d'Heure de pointe (P). Situation ferroviaire Histoire La station de Weert-Saint-Georges est inaugurée le 12 février 1855 lorsque le Chemin de fer de Charleroi à Louvain ouvre la section de ligne comprise entre Louvain et Wavre de l’actuelle ligne 139. La compagnie du Chemin de fer de Charleroi à Louvain devient les Chemins de fer de l'est-belge en 1859. Par fusion elle est intégrée au Grand Central Belge par l'Arrêté royal du 24 juin 1864. L'administration des chemins de fer de l'État belge rachète le réseau du Grand Central en 1897. Le premier bâtiment de la gare est détruit en 1882 et remplacé par un second qui disparaît en 1904. Leur aspect n'est pas connu. Un bâtiment de gare de Plan type 1895 est construit en 1904. Réalisé en brique rouge, il comporte dans sa frise et ses pilastres des décorations en brique jaune. Il possède une aile de trois travées à droite du corps central, plus tard portées à quatre, et existe toujours à l’heure actuelle. Des travaux de rénovation y ont récemment pris place. Les guichets de la gare ont fermé et elle est aujourd’hui un simple point d’arrêt. Service des voyageurs Accueil Halte SNCB, c'est un point d'arrêt non gardé (PANG) à entrée libre. La traversée des voies s'effectue par un souterrain. Desserte Sint-Joris Weert est desservie par les trains InterCity (IC), Suburbains (S) et d'Heure de pointe (P) qui effectuent des missions sur la ligne commerciale 139 (Louvain – Wavre). La gare est desservie par des trains S20 de Louvain à Ottignies toutes les demi-heures en semaine, et toutes les heures les week-ends et fériés. Tous les dimanches soirs en période scolaire, Sint-Joris-Weert est le terminus de trains P mis en place pour les étudiants résidant loin de Louvain : deux venant de Hamont via Neerpelt, Mol, Lierre et Malines-Nekkerspoel ; un d'Essen via Anvers-Central, Lierre et Aarschot et un depuis Poperinge, via Courtrai et Gand. Intermodalité Bus De Lijn desservant l'arrêt Sint-Joris-Weert Oud Station situé à proximité immédiate de la halte ferroviaire : Bus 344 Bruxelles - Hamme-Mille, Bus 717 (boucle de Leuven-Oost). Un grand parking à vélos a été créé en 2021. Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Notes et références Voir aussi Articles connexes Ligne 139 (Infrabel) Forêt de Meerdael Liens externes Informations sur la gare de Weert-Saint-Georges, sur le site de la SNCB Portail du chemin de fer Portail du Brabant flamand
Station Sint-Joris-Weert

Station Sint-Joris-Weert is een spoorwegstation langs spoorlijn 139 (Leuven - Ottignies) in Sint-Joris-Weert, een deelgemeente van Oud-Heverlee. De buurtspoorlijn Vossem - Bevekom had naast het station een eigen stelplaats. Het stationsgebouw is van het type 1893 en werd in 2005 beschermd als monument. Het gebouw is niet in gebruik en was vervallen. Gedeelten van het dak waren ingestort. Om verder verval tegen te gaan werd het gebouw gerenoveerd. Desondanks staat het nog altijd leeg. Ook de buurtspoorweggebouwen zijn beschermd. Het station telt drie perronsporen. Het derde spoor wordt voornamelijk gebruikt als terminus voor een studententrein op zondagavond. Dit is het laatste station van deze spoorlijn op Vlaams grondgebied. Het is nu een stopplaats. Treindienst Galerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Leopolddok

Het Leopolddok ligt ten noorden van Antwerpen in het havengebied. Dit dok, aangelegd in 1928, ligt in een oost-west-as en ligt evenwijdig met de twee zuidelijk gelegen dokken, het Vierde Havendok en het Vijfde Havendok. Het Leopolddok is 1.602 meter lang en 300 meter breed met een dokdiepte van 7,75 meter en 73,90 ha groot. Het dok was eerst Kanaaldok B genoemd vanaf 1930 en later genoemd, op 29 juli 1938 naar koning Leopold III van België. Vanaf de oostkant van dit dok, nabij de zuidkant van de Wilmarsdonkbrug, begint de onpare zuidkantnummering van 207 tot 229. Op nº 207 waren rond 1986 de burelen van de werkleider-dokmeesters en tevens de wachtkade voor stadssleepboten, die van hieruit directer naar de noordelijke dokken konden varen, om aldaar zeeschepen te assisteren, in plaats vanaf de oude "stal" aan Siberiabrug, kaai 63. Toen lagen er nog kleinere stadssleepboten voor assistentie in de oude dokken. Soms moesten ze ook nog binnenvaartsleepschepen (sleepkassen) van 1000 tot meer ton, verslepen naar hun bestemming. Die grote lichters hadden geen motor. Nu bestaat dit niet meer. De Sleepdienst is in 1988 volledig verhuisd naar nº 602, even voorbij Lillobrug in het Kanaaldok B2. Van kaai 209 tot en met 225 is de vestiging Antwerp Bulk Terminal van de havenholding SEA-invest. Vanaf kaai 225 tot 229 is er Noord Natie gevestigd. Aan de noordkant van het Leopolddok zijn de pare nummers vanaf 206, noordkant Wilmarsdonkbrug, tot de hoekkaai 230 en begin Hansadok, hier is BNFW gevestigd. Op 11 augustus 2018 brak in het dok een grote brand uit. Een loods met 5000 ton nikkelsulfide vatte vlam, waarbij giftige stoffen vrijkwamen.
Fort Sint-Filips (Antwerpen)

Het Fort Sint-Filips op de rechteroever van de Schelde bij Antwerpen kent een geschiedenis die teruggaat tot in de 16e eeuw. Alessandro Farnese, hertog van Parma en neef van Koning Filips II van Spanje beval in 1584 de bouw van twee forten (Fort Sint-Marie op linkeroever en Fort Sint-Filips op rechteroever) om een betere controle over de Schelde te krijgen. Vanuit beide forten werden bruggenhoofden in de rivier gebouwd. Tussen de bruggenhoofden kwam een vlotbrug bestaande uit 32 schepen met ieders twee kleine kanonnen, de zogenaamde Farnesebrug, om de bevoorrading van Antwerpen te bemoeilijken. Ondanks inspanningen van de Antwerpenaren om de bouw stil te leggen waren de forten klaar op 25 februari 1585. Een lang leven was de brug niet beschoren. Op 3 april 1585 voer Justinus van Nassau de Schelde op en veroverde het Fort Liefkenshoek en de omliggende polders terwijl er vanuit Antwerpen de Hoop en de Fortuin, twee met springstof beladen oorlogsschepen, op de Farnesebrug werden afgestuurd. De Fortuin ontplofte al voor zijn aankomst, maar het opblazen van de Hoop sloeg een bres in de Farnesebrug. N.a.v. de bouw van de Brialmontomwalling werd tussen 1870 en 1881 een nieuw fort opgericht. Het was een langgerekte, volledig bakstenen constructie voorzien van drie naar de Schelde gerichte geschutskoepels en een droge gracht. In elke koepel stonden twee kanonnen van 24- en 28cm om mogelijke pantserschepen op de Schelde te kunnen onderscheppen. Het heeft uitzonderlijk de plattegrond van een reduit van een Brialmontfort. Reeds in 1890 verloor het fort zijn militaire betekenis. Om de oprukkende Duitse troepen geen intacte Scheldeverdediging na te laten werden de koepels in 1914 door Belgische troepen opgeblazen. Tegenwoordig bestaat het fort nog steeds maar is het ingekapseld in een ondergrondse, waterdichte muur van bentoniet-cement: tussen 1950 en 1970 werd het fort door verschillende havenbedrijven gebruikt als dumpplaats voor hun zware olieafval, met de goedkeuring van de stad, die er ook zelf haar olieafval dumpte. Omdat deze uiterst zware vervuiling saneren onhaalbaar bleek werd in 2020 gestart met het inkapselen van de vervuilde grond in een soort sarcofaag, met muren tot op de Boomse klei, op ongeveer 32 meter diepte. De werken werden afgerond op 1 februari 2022. De 19de-eeuwse bouwwerken zijn sinds dan niet meer toegankelijk, maar de contouren van het fort werden bovengronds gereconstrueerd.
Herentmolen

De Herentmolen is een stenen windmolen gelegen in de wijk Marialoop te Meulebeke. De torenkotmolen is de enige in Vlaanderen die nog met een vliegende gaanderij is uitgerust. De molen is sinds 1946 een beschermd monument. In het verleden stond de molen bekend onder andere namen als Hernemuelene, Heerenmeulen, Loncke's molen, Aardemolen en Allaerts' molen. Geschiedenis De eerste vermelding van de Herentmolen (Hernemuelene) stamt uit 1575 wanneer François vander Muelene een octrooi aanvraagt om een rosmolen op te richten om allerlei soorten graan te malen. De naam verwijst naar de oude naam voor haagbeuk. De oude molen was een standerdmolen. Bij onlusten op het eind van de 16e eeuw worden twee van de vier windmolens vernietigd en raakt de Herentmolen beschadigd. In de Eerste Wereldoorlog wordt de molen volledig vernield, de heropbouw gebeurde tussen 1920 en 1922. In 1927 komt de molen in het bezit van de familie Allaert, de huidige eigenaars, die in het torenkot een café uitbaat. In 1953 breekt de standaard van de molen en in 1956 wordt de molen volledig afgebroken en na een versterking van het torenkot wordt de molen heropgebouwd met onderdelen van verschillende andere molens, zoals de stenen Delmerensmolen uit Aarsele. In 1972 werd de molen zelf ingericht als bezoekerscentrum. De laatste restauratie werd met financiële steun van de overheid uitgevoerd in 2005. Hoewel de molen nog maalwaardig is wordt hij momenteel niet meer gebruikt. Trivia In 1979-1983 wordt naast de molen een miniatuur staakmolen gebouwd die gekend staat als de Kleine Herentmolen en een kopie is van de Poelbergmolen in Tielt die vanaf die plek in de verte zichtbaar is. Externe links Windmolens van Meulebeke
Asiadok

Het Asiadok ligt in Noord-Antwerpen in een evenwijdige as met het Kempisch dok, namelijk de noord-zuidrichting. Het Asiadok is in 1873 gegraven, tegelijkertijd met het Kempisch dok en is 677,50 meter lang, 102,50 meter breed en 3,33 meter diep. Het ligt in verbinding met het westelijk gelegen Houtdok met de Asiabrug-doorgang van 15 meter breedte, en met het Straatsburgdok. Geschiedenis Aan deze verbinding lag vroeger de Luikbrug, een wipbrug die thans verdwenen is. Vanaf 24 november 1882 werd het dok officieel Asiadok genoemd. Het Asiadok werd in 1935 noordwaarts verder verlengd (100 meter) tot het Straatsburgdok. De kanaalsluis nº 17 (in de volksmond "Nonkel Saske") werd gedempt (huidige IJzerlaan), wegens ingebruikname van het Albertkanaal. Op de voormalige plaats van het bedieningshuis van deze verdwenen kanaalsluis nº 17, staat het etablissement "Bonten Os" met een zijdakterras. Aan de overzijde lag een garagecomplex van motoren en Lada, deze gebouwen werden in 2017 afgebroken en er kwamen flats in de plaats. Daarachter lag vroeger het Oude Lo(o)broekdok, dat thans gedempt is. Men ziet aan de bijna nieuwbouw, de speelpleinen en open ruimtes van die wijk, waar vroeger een dok was gelegen. Het is de bedoeling deze oude sluis te heropenen en de Schijn vanaf de Schijnpoort via het Lobroekdok in het Asiadok te laten vloeien. In 2015 werd met de werken hiervoor gestart. Beschrijving van het dok Aan de oostkade, Asiadok-Oostkaai, vanaf nummer 28C tot 29D, staan de magazijnen, de vroegere "beestenstallen", van verschillende firma's. De vroegere genoemde "beestenstallen" of quarantainestallen waren hangars waar sinds 1870 runderen, paarden, schapen en andere hoefdieren werden ingescheept en verscheept naar andere bestemmingen. Deze "beestenstallen liggen langs de drukke Noorderlaan met daarachter de autokeuring Antwerpen Noorderlaan en een grote GM-garage en autodealer. Aan de zuidkade, Asiadok-Zuidkaai is de scheepsherstelling en -afbraak. Aan de westkade, Asiadok-Westkaai staan eveneens hangars en magazijnen en open hangars om goederen te drogen, zoals opeengestapelde planken hout. Nabij de voormalige Luikbrug en aan de geulversmalling naar het Straatsburgdok-Albertkanaal liggen enkele oudere pleziervaartuigen. Verder in het dok ligt natuurlijk binnenvaart op ligdagen op een vrachtreis.
Peten Castle

Peten Castle (also: Castle Peten-Van Halen) is a 19th-century castle in Velm (Sint-Truiden), Belgium. History Formerly a closed farm (gesloten boerderij), it was converted into a neoclassical castle in the early 20th century, with an L-shaped plan. It has a small turret, covered by a high hip roof. This renovation was done by Clément Peten, parliamentarian, industrialist, horse breeder and mayor of Velm from 1868 to 1929, and his wife Eugénie van Halen. Peten came from Roosbeek, where his ancestor Marcus had leased a 65-acre terrain with house, yard, barn and orchard, which the family turned into a successful stud farm that after being destroyed during World War I was rebuilt as a villa with turret (Villa Peten in Boutersem) by his descendant Clément. Clément Peten's son Clément junior had difficulties maintaining his father's business, and his wife preferred living in Brussels. Thus, when his mother Eugene van Halen died in 1952, they sold the castle. The Sisters of Charity acquired the castle and housed a technical school in it, the Technical School Onze-LieveVrouw-Rozenkrans, which ran until recently. New buildings were built for the new purpose, but the castle was left untouched. On the estate's ground there is also a monumental giant sequoia. Around 2005, a private developer took over the domain and expanded it into an extensive care site for senior citizens, including a residential care center and other services. The castle was transformed into a brasserie and hotel. The former castle park with important trees, such as the giant sequoia has been preserved as Triamant park. References
Kasteel Peten

Het Kasteel Peten (ook: Kasteel Peten-Van Halen) is een kasteel aan Halingenstraat 84 te Velm (Sint-Truiden). Het was vroeger een gesloten boerderij en werd in het begin van de 20e eeuw verbouwd tot kasteel in neoclassicistische stijl, met een L-vormige plattegrond. Het heeft een klein torentje, gedekt door een hoog schilddak. Die verbouwing gebeurde door Clément Peten, volksvertegenwoordiger, industrieel en paardenfokker en burgemeester van Velm van 1868 tot 1929 en zijn echtgenote Eugénie van Halen. Diens zoon, Clément Peten jr. (1905-1957), was eveneens burgemeester van Velm, en wel van 1933-1946, hoewel hij tijdens de Tweede Wereldoorlog geen burgemeester was. Clément jr. kon de zaak van zijn vader niet in stand houden. Cléments vrouw woonde liever te Brussel, en Cléments moeder overleed in 1952, waarna het kasteel verkocht werd aan de Zusters van Liefde. Dezen brachten een Hogere Technische School met internaat onder in het kasteeltje en nieuw opgerichte gebouwen. Omstreeks 2005 nam een private ontwikkelaar het domein over en bouwde het uit tot een uitgebreide zorgsite voor senioren met onder meer een woonzorgcentrum en andere verblijfmogelijkheden. Het kasteeltje werd omgevormd tot brasserie en hotel. Het vroegere kasteelpark met bijzondere bomen zoals een mammoetboom bleef behouden als park Triamant.
Fashion & Lace Museum

The Fashion & Lace Museum (French: Musée Mode & Dentelle; Dutch: Mode & Kant Museum), formerly known as the Museum of Costume and Lace (French: Musée du Costume et de la Dentelle; Dutch: Museum voor het Kostuum en de Kant), is a textile and fashion museum in central Brussels, Belgium, founded in 1977. The museum collections focus on lace, which has been a traditional craft in Belgium since the 15th century. History The museum was founded in 1977 as the Museum of Costume and Lace (French: Musée du Costume et de la Dentelle, Dutch: Museum voor het Kostuum en de Kant). In October 2017, the museum rebranded itself as the Fashion & Lace Museum (French: Musée Mode & Dentelle, Dutch: Mode & Kant Museum) for its 40th anniversary. Collections The museum holds collections of antique lace, and items involved in the process of lacemaking. It dedicates a whole room, named "The Lace Room", to exhibiting the history of Brussels lace, a type of bobbin lace made by hand in the city since the 15th century. The production of this lace commercially stopped around the Second World War, as machine made lace took over. It is the only museum in Belgium with a display of Brussels lace. The antique lace exhibitions also feature religious vestments and traditional lace from Mechelen and Bruges. The museum holds a collection of over 20,000 pieces of fashion, dating from the 16th century to the present day. It rotates these collections every 3–4 months. Permanent fashion exhibits give a broad view of Western fashion trends over the past centuries. The museum also hosts a variety of temporary exhibits based around historical and contemporary fashion. Additional exhibits include items such as Barbie fashion and raincoats. Since 2020, the museum has been digitising its collection as part of the Inventory of Moveable Heritage of the Brussels-Capital Region. See also List of museums in Brussels History of Brussels Culture of Belgium References Citations Bibliography A. Smolar-Meynart and A. Vincke, Brussels kant (in Duth), Museum voor het Kostuum en de Kant, 1982, 42 p. External links Official website
Musée Mode & Dentelle

Le musée Mode & Dentelle (en néerlandais : Mode & Kant Museum) est un musée à Bruxelles consacré au textile et à la mode. Les collections du musée portent sur les costumes, notamment ecclésiastiques, des dentelles, ancienne et contemporaines. Des expositions thématiques sont organisées autant avec les collections du musée qu'avec des collections d'artistes confirmés ou prometteurs. Exhibitions temporaires Carine Gilson Références Voir aussi Liste des musées de Bruxelles Portail des musées Portail de Bruxelles Portail du textile Portail de la mode
Mode & Kant Museum

Het Mode & Kant Museum (Frans: Musée Mode & Dentelle) is een museum in Brussel, in de Violetstraat. In twee 18e-eeuwse gebouwen met trapgevels is een museum ondergebracht gewijd aan een van de succesvolste exportproducten van Brussel: kant. De kantmakers hebben sinds de 12e eeuw een belangrijke economische rol gespeeld voor de stad. Het museum geeft een beeld van de geschiedenis van dit ambacht. Op de begane grond zijn kostuums uit de 18e tot 20e eeuw te bewonderen, gedragen door poppen. Ze laten zien welke rol kant door de eeuwen heen in de mode is blijven spelen. Op de tweede verdieping is er een zorgvuldig bewaarde collectie antieke kant van de diverse kantmakersscholen uit Frankrijk, Vlaanderen en Italië. Zie ook Lijst van musea in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest Literatuur A. Smolar-Meynart en A. Vincke, Brussels kant, 1982, 42 p.