NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kasteel Lisbona

Kasteel Lisbona is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Zedelgem behorende plaats Loppem, gelegen aan Torhoutsesteenweg 5. Geschiedenis In 1848 werd op het domein een dubbele woning opgetrokken en in 1861 liet de toenmalige eigenaar, de familie Gilliodts-Dewitte, er een kasteeltje naast bouwen. Van 1921-1925 woonden hier de zusters van de Priorij van Onze-Lieve-Vrouw van Bethanië en werd het kasteeltje Klein Bethanië genoemd. De dubbele woning werd omgebouwd tot een enkele woning en in 1989 herbouwd. Gebouw Het kasteeltje heeft nog het uiterlijk van 1861 en wordt betreden door een bordestrap. Park Centraal in het park ligt een langgerekte vijver. Het park bestaat vooral uit loofbomen en er bevindt zich een Lourdesgrot in het park.
Kasteel Beukenpark

Het Kasteel Beukenpark (ook: Kasteel les Aubépines) is een kasteel in de Belgische plaats Oostkamp (provincie West-Vlaanderen), gelegen aan Kapellestraat 19. Geschiedenis Begin 19e eeuw werd hier een kasteel met koetshuis gebouwd dat in 1835 toebehoorde aan Charles Beaucourt die notaris was te Oostkamp. In 1865 was het al voorzien van een cirkelvormige omgrachting en een parkaanleg. In 1870 behoorde het kasteel toe aan Alphonse Vandenbulcke, een Brugs advocaat. Deze liet het in 1876 vergroten waardoor het echt op een kasteeltje ging lijken. Omstreeks 1910 kwam het goed aan Alice Moeremans. Ook zij liet het kasteel uitbreiden, en wel met een noordelijke uitbouw. In 1935 werd het domein gekocht door Paul Clement-Mahieu en deze verbouwde het vroeg-19e-eeuwse koetshuis in cottagestijl. In 1975 kwam het domein aan de gemeente Oostkamp. In 1977, toen de fusiegemeente Oostkamp tot stand kwam, werd het kasteel ingericht als administratief centrum. Het koetshuis werd afgebroken en vervangen door nieuwbouw, waarbij het cottagekarakter gehandhaafd bleef. Gebouw Het betreft een kasteel waarvan het neoclassicistisch uiterlijk door de verbouwingen van 1876 en 1911 tot stand kwam. In het interieur vindt men nog een neoclassicistische bordestrap.
Pont de l'Euregio

De Pont de l'Euregio (brug van de Euregio) is een verkeersbrug over de rivier de Maas tussen Wezet en Hermalle-sous-Argenteau. De brug verbindt de autosnelweg E25 (enkel in zuidelijke richting, naar Luik) met het havengebied Trilogiport aan het Albertkanaal in Hermalle. De brug werd onthuld op 13 november 2015 door koning Filip van België.
Sint-Michielskerk (Kieldrecht)

De Sint-Michielskerk is een parochiekerk in het Oost-Vlaamse dorp Kieldrecht, gelegen aan het Marktplein. Het neogotische gebouw stamt uit 1854, de toren is ouder en werd gebouwd in 1788. Geschiedenis De oudste vermelding van een kerk te Kieldrecht gaat terug tot 1238. Door oorlogsdreigingen en overstromingen is de kerk in de daaropvolgende eeuwen meerdere malen in verval geraakt. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog is de kerk gebruikt als schans door Hollandse troepen. In 1711 werd besloten een nieuwe eenbeukige kruiskerk te bouwen. Deze werd in 1713 ingewijd. In 1784 werd de kerk vergroot, gevolgd door de bouw van een westtoren in 1788. In de toren werd later een bronzen klok gehangen die gegoten was in 1805. In 1854 werd de kerk, behalve de toren, afgebroken om plaats te maken voor een nieuwe neogotische, driebeukige kerk, ontworpen door architect Jan De Somme-Servais. Het zadeldak werd, ten opzichte van de hoogte van het voormalige dak, aanzienlijk verhoogd, waardoor de oostelijke galmgaten in de oude toren deels werden afgesneden door de nieuwe daklijn. In 1964 werd de oorspronkelijke vloer, en daarbij behorende grafstenen, verwijderd, waardoor een belangrijk historisch aspect van het kerkgebouw verloren is gegaan. In 2015 moest de vloer gerenoveerd worden doordat deze op plaatsen omhoog duwde en hierbij tegels braken. In december 2018 werd tijdens een storm een deel van de onderdakbedekking losgerukt, dit lag bloot omdat het dak op dat moment werd gerenoveerd. De kerk liep verder geen schade op. De kerk De pseudobasilicale kerk is gebouwd richting het westen en heeft een ingebouwde westtoren. In de kerk bevinden zich 16e-eeuwse, gesculpteerde grafstenen, ingemetseld in de blinde apsismuren, alsmede een arduinen gedenksteen die betrekking heeft op de definitieve verbouwing van de kerk in 1854. In de kerk bevindt zich ook een 16e-eeuws schilderij van Maerten de Vos, getiteld "Christus aan het kruis". Verder een houtgesneden beeldje van Sint Michaël, een preekstoel, lambrisering, en biechtstoelen, alle uit de 18e eeuw, en een kruisweg door Jozef Geefs uit de 19e eeuw. Achter de kerk staat, in een plantsoen, een oorlogsmonument ter nagedachtenis aan inwoners van Kieldrecht die zijn omgekomen tijdens de Eerste Wereldoorlog. In de kerk staat een waardevol orgel uit 1762, gebouwd door Pieter van Peteghem. In 1869 werd dit orgel aanzienlijk gewijzigd door Charles Anneessens en voorzien van een nieuwe, neogotische kast.
Institut Jules Bordet

The Institut Jules Bordet is a specialised general hospital (with in part university beds) and research institute of the Université libre de Bruxelles (ULB) specialising in oncology. It is located in Brussels, Belgium, and is the only accredited OECI-designated comprehensive cancer centre in Belgium. The institute is named after Jules Bordet, an immunologist and microbiologist who won the Nobel Prize in Physiology or Medicine in 1919 for his discoveries relating to immunity. Since November 2021, the hospital is located next to the academic Erasmus Hospital in Anderlecht. It can be accessed from Erasme/Erasmus metro station on line 5 of the Brussels Metro. List of notable people Dominique Bron, baroness, Head of hematology Albert Claude, Director 1949-1970 Marc Lacroix (biochemist), Breast cancer researcher Martine Piccart, baroness, Head of chemotherapy Francoise Meunier, baroness, former IJB staff member and EORTC general director See also List of hospitals in Belgium Healthcare in Belgium References External links Media related to Institut Jules Bordet at Wikimedia Commons Institut Jules Bordet Laboratoire J.-C. Heuson de cancérologie mammaire (in French) Origin of the Bordet Institute (from 1822 to 1934) (in English)
Instituto Jules Bordet

El Instituto Jules Bordet​ (en francés: Institut Jules Bordet) es un hospital general (pero con camas universitarias) y un instituto de investigación de la Universidad Libre de Bruselas, que se especializa en oncología. Se encuentra en la ciudad de Bruselas, la capital de Bélgica. El instituto lleva el nombre de Jules Bordet (1870-1961), un inmunólogo y microbiólogo belga que ganó el Premio Nobel de Fisiología o Medicina en 1919 por sus descubrimientos relacionados con la inmunidad. Véase también Clínica del Centenario Referencias
Kasteel De Akker

Kasteel De Akker is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Oostkamp behorende plaats Ruddervoorde, gelegen aan Proosdijstraat 1. Geschiedenis Tussen 1861 en 1870 werd hier een woonhuis gebouwd door Eugène van Outryve d'Ydewalle. In 1884 liet hij die wonding uitbreiden met onder meer een uitspringende toren. Ook werd toen waarschijnlijk het park aangelegd. Niet lang daarna werd een koetshuis gebouwd. In 1901 overleed Eugène en kwam het kasteel aan zijn dochter Emma en haar man Adhemar de Thibault de Boesinghe. Zij gaven opdracht tot de bouw van de erker. In 1946 overleed Emma en in 1951 en vervolgens in 1957 werd het kasteel doorverkocht. Een deel van het park werd in 1951 afzonderlijk verkocht en aldus werd de vijver bij een nieuw gebouwde woning gevoegd. Gebouw Het betreft een klein bakstenen kasteeltje in neogotische stijl. Het heeft een rechthoekige plattegrond met een achthoekige toren en een erker als uitbouw. Het interieur heeft nog veel neogotische kenmerken. Voorts is er een koetshuis.
Sint-Janskerk (Hertsberge)

De Sint-Janskerk (gewijd aan Johannes de Evangelist) is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Oostkamp behorende plaats Hertsberge, gelegen aan de Wingensestraat. Geschiedenis Hertsberge was lange tijd geen zelfstandige parochie. Omstreeks 1850 werd echter het Kasteel Bulskampveld gebouwd in opdracht van barones Elisabeth Le Candèle de Gyseghem-de Robiano. Bij het kasteel werd een kapel gebouwd, gewijd aan Sint-Jozef. Hier werden Missen opgedragen voor alle buurtbewoners. Na haar dood ontstonden bij de kasteelheren plannen om een parochie te stichten. Dit gebeurde in 1891 en van 1892-1895 werd de kerk gebouwd naar ontwerp van Charles De Wulf. Gebouw Het betreft een bakstenen basilicaal kerkgebouw met ingebouwde toren. Aan de westkant van de kerk bevinden zich twee glas-in-loodramen die afkomstig zijn van de voormalige kapel van Kasteel Bulskampveld en hier in 1931 werden aangebracht. Het orgel is van 1911 en werd gebouwd door de firma Loncke. Het interieur is overwegend neogotisch.
Pont de Seraing

Le Pont de Seraing est un pont routier en poutre à hauteur variable en béton précontraint qui franchit la Meuse à Seraing en Wallonie en Belgique, reliant Jemeppe-sur-Meuse, section de la ville de Seraing, au centre de la ville. C'est le troisième pont de la commune mais le premier des deux ponts routiers de Seraing. Le pont actuel est construit en 1960, c'est alors le quatrième pont construit à cet endroit, le premier datant du XVe siècle et le dernier de 1960, remplaçant un pont de fortune construit après la Seconde Guerre mondiale. Toponymie Le pont de Seraing doit son nom à sa situation géographique, c'est-à-dire dans le centre de la ville de Seraing. Situation Le pont de Seraing est l'un des ponts les plus importants de la région. Il forme un échangeur avec l'autoroute A604, la route nationale 617, la gare routière, la rue du Gosson et l'Esplanade du Pont, sur la rive gauche ; sur celle de droite, il forme un échangeur avec la route nationale 90, la place Kuborn et la rue Jean Potler. Il permet ainsi un échange rapide entre les conducteurs descendants des routes européennes 40, 25 et 42, des habitants de Grâce-Hollogne, de Jemeppe-sur-Meuse et du haut de Seraing, comprenant Boncelles, Neupré et le Sart Tilman, mais aussi un échange rapide entre Liège, Seraing et Flémalle et entre Huy et la rive droite de la Meuse. Dans la continuité du pont, on retrouve l'autoroute A604, c'est la fin de l'autoroute ; quelques kilomètres plus au nord, on a le début de l'autoroute. En remontant l'autoroute, on débouche sur l'aéroport de Liège. La Gare de Pont-de-Seraing se situe en dessous du pont de Seraing, le long de la rue des Chalets, après l'échangeur avec l'autoroute et les routes nationales. En effet, le pont à la caractéristique d'être un pont multiple. Caractéristiques L'autoroute A604 quitte une forte pente et se transforme en pont pour franchir la Gare de Pont-de-Seraing, la rue des Chalets ainsi que des voies d'arrêts pour les bus du TEC avant de s'halter à la gare routière. Ensuite, l'autoroute-pont se pose sur un petit plateau encaissé entre deux tours d'habitations (qui devraient être démolies d'ici quelque temps pour de nouveaux projets d'aménagement du territoire). Il y a une sortie et une entrée d'autoroute à cet endroit. Ensuite, l'autoroute-pont passe au-dessus de la route nationale 617 où elle reçoit une bretelle d'accès et une bretelle de sortie. On est alors sur la partie du pont franchissant la Meuse. De l'autre côté du fleuve, il y a une sorte de petit échangeur permettant des liaisons avec la route nationale 90 et le centre de la ville. Pour faciliter le trafic, il y a un feu de circulation à la fin du pont permettant les échanges. Sur sa partie autoroutière, le pont est en 3x2 bandes dans le sens aéroport-Seraing puis en 1x1 bande sur le plateau entre les tours avant de devenir un pont en 2x2 bandes au-dessus de la route nationale 617 puis un pont en 3x2 bandes après avoir reçu la bretelle d'accès. Notes et références Références Portail des routes Portail des ponts Portail de la province de Liège
Kasteel de Lanier

Het Kasteel de Lanier is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Beernem behorende plaats Sint-Joris, gelegen aan de Maria-Aaltersteenweg 33-34, 35 en 33A. Geschiedenis Reeds in 1349 was er sprake van een versterkt kasteel op deze plaats, eigendom van familie de Baenst, heren van Sint-Joris. Tijdens de eerste helft van de 18e eeuw werd dit kasteel afgebroken, waarbij de kelders bewaard bleven. Er ontstond te midden van de rechthoekige omgrachting een nieuw kasteel. In 1787 werd dit afgebeeld als een langwerpig gebouw. In 1862 werd ten westen daarvan een nieuw gebouw opgericht. Dit werd in 1898 met het kasteel verbonden tot een eenheid. In 1998 werd het kasteel getroffen door brand, waarbij de kap en het interieur werd vernield. Daarna werd het kasteel in de oorspronkelijke stijl herbouwd. Gebouw Het oorspronkelijke kasteel toont een strak symmetrische voorgevel. Het gebouw van 1862 is te zien als een westelijke aanbouw van één bouwlaag. Naast het kasteel is er een jachtopzienerswoning, een wagenhuis en een grote druivenserre. Verder is er een hoeve, een park in de landschapsstijl van einde 19e eeuw, en een moestuin.
Château de Hertsberge

Le Château de Hertsberge est un château situé dans le village belge de Hertsberge, section d'Oostkamp. Histoire L'ancienne chapelle brule en 1501 et est reconstruite au milieu du XVIe siècle. En 1797, le commissaire à la vente des domaines nationaux confie le domaine à un Pierrar, qui l'a acheté pour Joseph Lemmens, pour la somme de 7 500 livres. En 1798, Joseph Lemmens le vend à la famille Veranneman-Pardo. Le château est reconstruit au début du XIXe siècle par Philip Veranneman, dans un style néo-flamand Renaissance. En 1880, le baron Robert Rapaert de Grass, qui devient plus tard le premier bourgmestre de Hertsberge (1921-1930), achète le château à la famille Veranneman. Le château et l'ancienne chapelle sont fortement endommagés par les bombardements durant la Première Guerre mondiale. Au cours des années 1920, à la demande urgente de la Commission royale des monuments, l'architecte Viérin et le baron Van Zuylen, la chapelle est restaurée par l'architecte Joseph De Jonghe. Une partie des dépendances sont démolies en 1974. Les vitraux reprennent les armoiries des familles Rapaert de Grass, Outryve d'Ydewalle et Coppieters. Le château Voir aussi Bibliographie Lien interne Liste des châteaux belges par région Liste des monuments historiques d'Oostkamp Lien externe Kasteel van Hertsberge in De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed Portail des châteaux Portail de la Flandre-Occidentale
Kasteel van Hertsberge

Het Kasteel van Hertsberge (ook: Kasteel Rapaert de Grass) is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Oostkamp behorende plaats Hertsberge, gelegen aan Proosdijstraat 38. Geschiedenis Hier is lange tijd een proosdij geweest die toebehoorde aan de Sint-Calixtusabdij te Cysoing. Deze zou omstreeks 1100 zijn gesticht. In 1147 en 1152 werd door graaf Diederik van de Elzas grond geschonken aan de proosdij. De proost was tevens heer van Hertsberge. In 1501 werd de kapel door brand getroffen en tussen 1551 en 1557 werd deze herbouwd. Enkele jaren later werd de kapel geplunderd tijdens de godsdienstoorlogen, maar het bouwwerk bleef grotendeels intact. In 1643 werd de kapel, gewijd aan Sint-Gertrudis, opnieuw ingezegend. In 1796 werd de proosdij door de Fransen opgeheven en in 1797 werden de bezittingen ervan verkocht. In 1798 werd het gekocht door de familie Veranneman-Pardo. Tegen de proosdijkapel werd in opdracht van Philip Veranneman een kasteel gebouwd dat in elk geval in 1829 al bestond. In 1880 werd het kasteel gekocht door Robert Rapaert de Grass. Nadat de Sint-Janskerk in gebruik werd genomen (1895), werden er geen Missen meer in de kapel opgedragen. Kasteel en kapel liepen schade op door beschietingen tijdens de Eerste Wereldoorlog, maar in de jaren '20 van de 20e eeuw werd ook de kapel gerestaureerd. In de jaren '90 van de 20e eeuw werd het domein aangekocht door een familie van industriëlen. Gebouw Het kasteel is een groot gebouw in Vlaamse neorenaissancestijl. De gevels zijn voorzien van speklagen en de voorgevel heeft een monumentale ingangspartij, geflankeerd door twee torens. De kapel is een bakstenen gotisch zaalkerkje. Boven de toegangsdeur bevindt zich het wapenschild van de Abdij van Cysoing. Het kasteelpark werd al ontwikkeld in de 16e en 17e eeuw, maar vooral in de tweede helft van de 19e eeuw gewijzigd in landschapsstijl.
Heilig Hartkerk (Boekt)

De Heilig Hartkerk is de parochiekerk van het dorp Boekt in de Limburgse gemeente Heusden-Zolder, gelegen aan Heilig-Ubbelstraat 88. De eerste kerk in Boekt werd gebouwd in de jaren 30 en ingewijd in 1933. Sinds de nieuwe Heilig-Hartkerk in 1958 werd gebouwd en ingewijd deed de oude kerk van Boekt o.a. dienst als petanquelokaal. De oude kerk werd in maart 2015 afgebroken. De nieuwe kerk betreft een kerk in moderne architectuur. De klokkentoren staat los van de kerk en heeft een hoogte van 36 meter. Het geheel is in hel wit chromoliet. In de kerk vindt men abstracte glasramen en een kruisweg in keramiek, die in een moderne vorm is gegoten. Architect was F. Nivelles. Na afbraak van het voormalige gemeentehuis van Heusden-Zolder werd een glasraam geschonken door het gemeentebestuur van de Duitse gemeente Bad Arolsen verplaatst naar de Heilig-Hartkerk in Boekt.
Scharbergbrug

De Scharbergbrug is een brug over de Maas en het Julianakanaal tussen Stein in Nederland en Maasmechelen in België. Over de brug loopt de Nederlandse A76, Belgische A2 en de Europese verbinding E314. De brug is een belangrijke schakel in de verbinding tussen Antwerpen en Duitsland. Het viaduct rust op 212 pijlers.
Sint-Petrus en Pauluskerk (Kallo)

De Sint-Petrus en Pauluskerk, ook wel Sint-Pieterskerk, is een parochiekerk in het Oost-Vlaamse dorp Kallo. Het kerkgebouw kreeg zijn huidige, in neoclassicistische stijl ontworpen vorm, tijdens een verbouwing in de periode 1865-69. Veel elementen van de kerk zijn echter ouder. Geschiedenis Het is onbekend wanneer er voor het eerst een kerkgebouw stond in Kallo. De oudst gevonden vermelding stamt uit 1179 toen Balduinus het patronaatsrecht van de kerk overdroeg aan de bisschop van Doornik die het op zijn beurt overdroeg aan de Sint-Pietersabdij van Gent. Van een latere periode is bekend dat er een eenbeukig gotisch kerkje stond. Tussen 1654 en 1670 werd de kerk ingrijpend hersteld. In 1737 werd de kerk uitgebreid en getransformeerd tot een driebeukige kerk met vier traveeën. In 1842 vond weer een uitbreiding plaats en werd de kerk verlengd met twee traveeën naar een ontwerp van architect Louis Serrure. Bij deze uitbreiding bleef het gotische koor nog behouden. In de periode 1865 tot 1869 werd de kerk ingrijpend verbouwd en gewijzigd naar een ontwerp van architect Edmond de Perre-Montigny. Bij de verbouwing werd de oriëntatie van de kerk gedraaid. Het gotische koor werd gesloopt waarbij ruimte werd gecreëerd voor verlenging van de kerk met twee traveeën en een ingangstravee met stenen toren. Het doksaal werd met een travee en een driezijdige apsis verlengd, waarmee het tot koor werd omgevormd. Tussen 1975 en 1978 werd de kerk gerestaureerd onder leiding van architect J. Franssens. Hierbij werd naast het koor een kleine aanbouw gerealiseerd. De kerk De pseudobasilicale kerk is opgetrokken uit bakstenen en constructieve elementen van arduin- en zandsteen. De neoclassicistische voorgevel kenmerkt zich door vier pilasters, twee beelden geplaatst in nissen, en twee beelden geplaatst op beide hoeken van het dak. Het hoogaltaar is ontworpen in laatbarokke stijl en dateert uit 1734. De twee zijaltaren zijn tussen 1738 en 1740 gebouwd. De preekstoel is omstreeks 1736 gebouwd. De twee biechtstoelen zijn omstreeks 1735 gebouwd en komen uit het atelier van Cornelis Struyf. De communiebank is ontworpen in rococo stijl en uit de 18e eeuw. In de kerk bevindt zich het beeld Onze-Lieve-Vrouw van Victorie, gemaakt door François van Loy in 1638. Het orgel is gebouwd in de 18e eeuw door orgelbouwers Lambertus Penoit van Peteghem en zijn vader, Pieter. In 1953 werd het orgel getransformeerd door familie Stevens, enkel de prospectzijde van de orgelkast is nog origineel. In 1980 werd het orgel beschermd als monument.
Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk (Den Hout)

De Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk is de parochiekerk van Den Hout behorende tot de Antwerpse gemeente Beerse, gelegen aan de Schransdriesstraat. Oude situatie In 1935 werd aan de Vaartstraat 5 in Beerse een noodkerk opgericht door architect René Van Steenbergen senior. De werkgelegenheid die geboden werd door de fabrieken aan het kanaal Dessel-Schoten trok vele werkzoekenden naar Den Hout. Het gehucht kende toen 1.200 inwoners. De pastorie aan de Vaartstraat nummer 7, die ook ontworpen werd door René Van Steenbergen senior, is vandaag de dag een bibliotheek, vergaderlokaal en een conciërgewoning. Op 2 oktober 1946 werd de vroegere kapelanie tot parochie verheven. Nieuwe kerk In 1962, toen de parochie zo'n 2.100 inwoners telde, werden door René van Steenbergen junior plannen gemaakt voor een nieuwe kerk aan de gemeenteschool in de Schransdriesstraat. De kerk werd in de jaren 1966-1968 gerealiseerd; op 1 april 1967 werd de eerste steen gelegd en op 5 september 1968 was de inwijding. Het kerkgebouw is een zogeheten zaalkerk met veel glas-in-lood in de voorgevel. Een lagere vleugel bevat de doopkapel, de sacristie en een binnentuin. Hierop aansluitend is er een 30 meter hoge klokkentoren. Het secretariaat van de parochie is gehuisvest aan de zijkant van de kerk, aan de kant van de basisschool. Alle activiteiten en contactpersonen van de parochie staan vermeld op kerknet. Afbeeldingen
Begraafplaats van Jette

De begraafplaats van Jette of het kerkhof van Jette is een begraafplaats in de gemeente Jette, in de nabijheid van de Sint-Pieterskerk. Deze begraafplaats wordt omsloten door de Smet de Naeyerlaan, de Secrétinlaan en de Heilig-Hartlaan. Het Koning Boudewijnpark ligt in de onmiddellijke omgeving. Op de begraafplaats is een herdenkingsmonument voor de soldaten gesneuveld in de Eerste Wereldoorlog gelegen. Rond dit monument liggen Belgische soldaten begraven. De tramhalte kerkhof van Jette is aan de ingang van de begraafplaats gelegen. Galerij
Miseriebocht

De Miseriebocht is een natuurgebied ten westen van de tot de West-Vlaamse gemeente Beernem behorende plaats Sint-Joris. Het gebied wordt beheerd door Natuurpunt. De Miseriebocht was een bocht in het kanaal Gent-Brugge. Het bochtige traject van dit kanaal ter plaatse kwam voort uit het feit dat de bodem hier zijn hoogste punt bereikte en de rug moeilijk te doorgraven was vanwege veldsteenbanken. Door de hoge ligging is er ook een hoge oever. In de jaren 80 van de 20e eeuw werd het kanaal verbreed en werden bochten afgesneden. Het schiereiland tussen de afgesneden kanaalarm en de nieuwe loop van het kanaal vormt een natuurgebied, waar planten van schrale zandgronden, zoals gaspeldoorn, te vinden zijn, evenals brem en sleedoorn. Vanaf de hoge oevers kan men onder meer de ijsvogel waarnemen. De Miseriebocht is toegankelijk voor wandelaars.