NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Prins Filipsdok

Het Prins Filipsdok is een dok in de haven van Zeebrugge. Het maakt samen met het Oud Ferrydok deel uit van het oudste deel van de achterhaven. Rond dit dok is voornamelijk industrie gevestigd. Omdat de nabijgelegen Visartsluis veel te klein is voor grote schepen, en de Pierre Vandammesluis, die bereikt kan worden via het verbindingsdok, de enige sluis is die dergelijke grote schepen kan versassen tussen voor- en achterhaven, wordt onderzocht waar men een nieuwe zeesluis kan bouwen. In bepaalde scenario's zou dit dok dan samen met het Oud Ferrydok gedempt worden.
Château Le Borcht

Le château Le Borcht (ou château des comtes de Borchgrave) est un château situé à Berneau dans la commune belge de Dalhem. Historique Dès le IXe siècle, un château se dressait déjà sur ce site. Tombé en ruine, il est remplacé au XIVe siècle par un nouveau château. Ce dernier se composait d'un donjon fortement fortifié et était entouré de douves et d'étangs. En 1595, la famille Van Gulpen le transforme en un château de plaisance[réf. souhaitée]. En 1608, une haute tour ronde et divers annexes sont ajoutés. L'un d'entre eux possède un beau fronton espagnol. En 1914, le château est incendié par l'occupant allemand. En 1921, il est racheté par la commune de Berneau. En 1935, le château est classé monument historique, suivi des dépendances en 1976 : presbytère, ferme et habitations voisines. Le complexe a servi de mairie et d'école, et le château proprement dit est acheté par un particulier en 1997. Les comtes de la famille Borchgrave, entre autres, vivaient dans ce château. Références Voir aussi Articles connexes Berneau Liens externes Château Le Borcht Portail de la protection du patrimoine Portail de la province de Liège Portail des châteaux
Kasteel Borcht

Kasteel Borcht is een kasteel te Berneau in de Belgische gemeente Dalhem. Geschiedenis Reeds in de 9e eeuw werd op deze plaats een kasteel gebouwd. Dit kasteel verviel en op de ruïnes ervan werd in de 14e eeuw een nieuw kasteel gebouwd. Dit bestond uit een zwaar versterkte donjon en was omringd met grachten en vijvers. In 1595 werd het verbouwd tot een kasteeltje door de familie Van Gulpen. In 1608 werd een hoog, rond torentje bijgebouwd en ook diverse bijgebouwen. Eén daarvan bezit een fraai Spaans fronton. In 1914 werd het kasteel in brand gestoken door de Duitse bezetter. In 1921 werd het aangekocht door de gemeente Berneau. In 1935 werd het kasteel als monument geklasseerd, in 1976 volgden ook de bijgebouwen: pastorie, boerderij en nabijgelegen woningen. Het complex is in gebruik geweest als gemeentehuis en school, en het eigenlijke kasteel werd in 1998 gekocht door een privépersoon. Onder meer de graven van het geslacht Borchgrave hebben op dit kasteel gewoond.
Sint-Rochuskapel (De Plank)

De Sint-Rochuskapel is een kerkje in de buurtschap De Plank, gelegen aan De Plank 39, in de Belgisch Limburgse gemeente Voeren. Het koor van het huidige kerkje werd in 1860 als kapel gebouwd. Het is een bakstenen gebouwtje onder zadeldak, met een dakruiter. Omstreeks 1925 werd een, iets hoger, schip aangebouwd en ontstond een zaalkerkje. De kapel is gewijd aan de heilige Rochus van Montpellier.
Kapel Trichterbeeldje

De Kapel Trichterbeeldje is een kapelletje nabij 's-Gravenvoeren in de Belgische provincie Limburg. Het kapelletje is gelegen aan het Moleke, waar twee holle wegen bij elkaar komen. Een kapelletje op deze plaats werd al vermeld in 1213. Het lag aan de heerbaan van Trier naar Maastricht. Een legende beweert dat er op deze plaats een Christusbeeld geplaatst zou zijn door Sint-Lambertus. Het beeld werd onderwerp van diverse legenden. Op de Ferrariskaarten (1771-1777) werd de kapel als Chapelle de Mastrech aangeduid. Het bakstenen kapelletje, dat zich op een heuveltje bevindt, heeft een driehoekig fronton. Tot aan een restauratie in 1853 droeg het fronton het opschrift: In hoc signo vinces (in dit teken zult gij overwinnen). Tegenwoordig is in de kapel geen Christusbeeld, doch een houten kruisbeeld te vinden. Het Trichterbeeldje bevindt zich tegenwoordig in het gemeentehuis van Voeren.
Sint-Gummaruskerk (Emblem)

De Sint-Gummaruskerk van Emblem is de parochiekerk van Emblem, een deelgemeente van Ranst. De kerk ligt centraal in het dorp, aan de Voortstraat 8. Ze behoort tot het decanaat Rupel-Nete, in het bisdom Antwerpen. De kerk is gewijd aan de heilige Gummarus van Lier, die volgens de overlevering in Emblem zou geboren zijn. Daarnaast bestaat in Emblem ook nog de Sint-Gummaruskapel, aan de Dorpstraat, op een paar honderd meter van de kerk. Deze kapel is traditioneel het doel van een Sint-Gummarustocht, die vertrekt vanuit de Sint-Gummaruskerk van Lier.
Sint-Franciscus van Assisikerk (Turnhout)

De Sint-Franciscus van Assisikerk is een kerkgebouw gelegen in Schorvoort, een stadsdeel van Turnhout. De kerk werd gebouwd in 1965 en ingewijd in 1966. Het bakstenen gebouw bestaat uit twee halve cirkels, waarvan de grootste tweemaal zo groot is als de kleinste, zowel in hoogte als in grondoppervlakte. Het gebouw werd in 2009 opgenomen als bouwkundig erfgoed. De kerk is opgedragen aan Franciscus van Assisi. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Turnhout Externe link Sint-Franciscus van Assisikerk in de inventaris van het Bouwkundig Erfgoed.
Vrije Basisschool de VLAM

De Vrije Basisschool de VLAM is een basisschool in Vlamertinge (Ieper) met een kleuterschool en een lagere school. De school maakt tegenwoordig deel uit van de scholengemeenschap Ieper-Rand-Heuvelland. Historiek Oprichting De VLAM, toen nog de Sint-Jozefschool, werd opgericht in 1879 als directe reactie op de wet Van Humbeeck en in volle schoolstrijd. De jongensschool werd ingericht in een gebouw op de Dorpsplaats in Vlamertinge. Door de derde organieke wet van 20 september 1884 van de katholieken werd de situatie terug hersteld als voor 1879, en conform de schoolwet van 1842 kon de Sint-Jozefschool terug als "aangenomen" school in Vlamertinge functioneren. Eerste Wereldoorlog Bij de uitbraak van de Eerste Wereldoorlog vielen de lessen in de Sint-Jozefschool stil. Van oktober 1914 tot april 1915 werden gekwetste Franse soldaten in het gebouw verzorgd en was de school een eerste doorgangshospitaal. Een obus vernielde het gebouw op 11 augustus 1915. Toen na de Eerste Wereldoorlog de school heropende, gebeurde dit in voorlopige lokalen opgetrokken uit hout en tentstof, een oplossing gefinancierd met tussenkomst van het Koning Albertfonds. Het was graaf Maurice du Parc die de school een echte doorstart gaf, toen hij in 1924 een schoolgebouw liet bouwen op zijn gronden. De school in de Hospitaalstraat, op de huidige locatie, opende op 12 april 1926. Fusie In 1970 fuseerden de Vlamertingse jongensschool met de meisjesschool. De nieuwe gevormde school kreeg Vrije School Vlamertinge als naam. Het duurde nog enkele jaren voordat er effectief gemengd onderwijs werd gegeven. Twee kilometer naar het westen, in het gehucht Brandhoek, richtte de school in 1978 een wijkschooltje op (de Brandhoekschool). Kinderen van het eerste, tweede en derde kleuterklas kunnen er sindsdien school lopen. In 2008 kreeg de Vrije School een nieuwe naam: de VLAM.. Externe link Officiële website
Royale Belge

The Royale Belge former headquarters is a functionalist building, built 1967–1970, located in Watermael-Boitsfort, a municipality of Brussels, Belgium. History Construction began on 4 April 1967, followed by formal inauguration on 25 June 1970. The client was the insurer Royale Belge. After it was merged into the French AXA in 1999, the complex was sold to Cofinimmo and leased back until 2018. AXA moved its Belgian headquarters to the Place du Trône/Troonplein (former Electrabel headquarters) in 2017. The United States became the new owner of the buildings on the Boulevard du Souverain/Vorstlaan, with the intention of housing the US Embassy. However, the structure proved unsuitable for supporting heavy bulletproof glass. To avoid drastic transformations, the Brussels-Capital Region's government placed the building on its safeguarding list, after which the Americans abandoned the project. Completed in June 2023, major renovation works transformed the Royale Belge into a mixed-use complex comprising offices, a food court, as well as a hotel, a spa, a fitness centre, and coworking and conference spaces. This project was carried out by the British architectural firm Caruso St John, the Antwerp-based Bovenbouw architectuur, DDS+, Francis Metzger (Ma² office), and Atelier Eole, responsible for the landscape. In 2024, this sustainable and energy-efficient restoration was awarded the Europa Nostra Award 2024, a prize awarded by the European Commission for 22 years, as well as two MIPIM Awards (International Market of Real Estate Professionals) for "Best Redevelopment Project" and "Best Mixed-Use Project". The building was acquired by the Swiss insurance group Bâloise in 2022 for an estimated sum of €160 million. Description The cross-shaped design is by the architects René Stapels and Pierre Dufau, who were inspired, among other things, by Eero Saarinen's John Deere World Headquarters (Moline, Illinois). The building is 50.8 metres (167 ft) high and has a floor space of 54,000 square metres (580,000 sq ft). The exterior consists of corten steel and bronze-colored smoke-colored windows. Thanks to the landscape architects Jean Delogne and Claude Rebold, the whole is harmoniously planted between ponds and greenery. See also Axa-Royale Belge Tower External links Media related to Royale Belge, Watermael-Boitsfort at Wikimedia Commons Voormalige Royale Belge (Inventaris Bouwkundig Erfgoed) dss.plus bma.brussels References
Ancien siège de la Royale Belge

L'ancien siège de la Royale Belge (ancienne société d'assurance, désormais Axa) est un bâtiment fonctionnaliste inauguré en 1970 et situé à Watermael-Boitsfort, à Bruxelles. Description La conception en forme de croix est signée René Stapels et Pierre Dufau, qui ont été inspirés, entre autres, par le siège mondial de John Deere d'Eero Saarinen (Moline, Illinois). Le bâtiment mesure 50,80 m de haut et a une superficie de 54 000 m2. L'extérieur se compose d'acier corten et de fenêtres fumées de couleur bronze (en matériau « Stopray » provenant des usines de Glaverbel). Grâce aux architectes paysagistes Jean Delogne et Claude Rebold, l'ensemble est harmonieusement planté entre étangs et verdure. Histoire La construction a commencé le 4 avril 1967, suivie de l'inauguration officielle le 25 juin 1970. Le client était l'assureur Royale belge. Après sa fusion avec le groupe français Axa en 1999, le complexe a été vendu à Cofinimmo et loué jusqu'en 2018. Axa a déménagé son siège belge sur la place du Trône (ancien siège d'Electrabel) en 2017. Les États-Unis sont devenus le nouveau propriétaire des bâtiments du boulevard du Souverain, avec l'intention d'abriter l'ambassade américaine. Cependant, la structure s'est avérée inadaptée pour supporter du verre pare-balles lourd. Pour éviter des transformations drastiques, le gouvernement bruxellois a placé le bâtiment sur la liste de sauvegarde, après quoi les États-Unis ont abandonné le projet. En 2019, le bâtiment a finalement été racheté à son propriétaire, Cofinimmo, par plusieurs promoteurs immobiliers (Cores, Urbicoon et Foresite) réunis dans un consortium. La vente a été conclue pour un montant de 50 millions d'euros. Achevés en juin 2023, d'importants travaux de réhabilitation ont transformé la Royale Belge en complexe mixte comprenant des bureaux, un "food court" nommé Fox ainsi qu'un hôtel, un spa, un fitness et des espaces de coworking et de conférence rassemblés sous la marque Mix. Ce projet, Souverain 25, a été réalisé par les architectes Caruso St John Architects, Bovenbouw Architectuur, DDS+, Francis Metzger (bureau Ma²) et l'Atelier Eole, responsable du paysage. En 2024, cette restauration, durable et économe en énergie, a été récompensée par l'Europa Nostra Award 2024, un prix décerné par la Commission européenne depuis 22 ans, ainsi que par deux MIPIM Awards (Marché International des professionnels de l'immobilier) pour "Meilleur projet de reconversion" et "Meilleur projet à usage mixte". Le bâtiment a été acquis par le groupe d'assurance suisse Baloise en 2022, pour une somme estimée à 160 millions d'euros. Notes et références Liens externes Iris Monuments Patrimoine.Brussels dss.plus bma.brussels Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Bruxelles
Hoofdkantoor Royale Belge

Het Hoofdkantoor Royale Belge is een functionalistisch gebouw uit 1967-70. Het ligt in Watermaal-Bosvoorde langs de Vorstlaan. Beschrijving Het kruisvormige ontwerp is van René Stapels en Pierre Dufau, die zich o.a. inspireerden op de John Deere World Headquarters van Eero Saarinen (Moline, Illinois). Het gebouw is 50,80 meter hoog en heeft een vloeroppervlakte van 54.000 vierkante meter. De buitenzijde bestaat uit cortenstaal en bronskleurig gefumeerde ramen. Dankzij de landschapsarchitecten Jean Delogne en Claude Rebold is het geheel harmonisch ingeplant tussen vijvers en groen. Geschiedenis De bouw begon op 4 april 1967, waarna op 25 juni 1970 de plechtige ingebruikname volgde. Opdrachtgever was de verzekeraar Royale Belge. Nadat die in 1999 was opgegaan in het Franse AXA, werd het complex verkocht aan Cofinimmo en teruggehuurd tot 2018. AXA verhuisde in 2017 haar Belgische zetel naar het Troonplein (voormalig Hoofdkantoor Electrobel). Sindsdien stond het voormalige hoofdkantoor leeg. De Verenigde Staten werden de nieuwe eigenaar van de gebouwen aan de Vorstlaan, met de bedoeling er de Amerikaanse ambassade in onder te brengen. De structuur bleek echter niet geschikt om zwaar kogelvrij glas te dragen. Om al te ingrijpende transformaties te vermijden, plaatste de Brusselse regering het gebouw op de bewaarlijst, waarna de Amerikanen afzagen van het project. De nieuwe eigenaar Souverain 25 bekwam in 2021 een vergunning voor een ingrijpende verbouwing, waarvan de voltooiing werd aangekondigd voor 2023. Het Britse architectenbureau Caruso St John en het Antwerpse kantoor Bovenbouw Architectuur wonnen de wedstrijd die de bouwheer hiervoor in samenwerking met de Brusselse bouwmeester had uitgeschreven. Het is sinds 2023 een gemengd complex met kantoren, een hotel, een foodmarket, een fitness- en een welnesscentrum met openluchtzwembad. Externe link Voormalige Royale Belge (Inventaris Bouwkundig Erfgoed)
Sint-Gillisvoorplein

Het Sint-Gillisvoorplein (Frans: Parvis de Saint-Gilles) is het historische hart van de Brusselse gemeente Sint-Gillis. De markt die er dagelijks wordt gehouden gaat terug tot 1864. Aan het autovrije plein huizen vooral horecazaken. Geschiedenis In de 19e eeuw deinde Brussel uit voorbij de gesloopte stadsmuren en slorpte het dorpse Sint-Gillis op. De kerk werd door een nieuwe vervangen (1862-1878) en ernaast kwam het gemeentehuis (1864), beiden ontworpen door Victor Besme. De open ruimte tussen deze gebouwen en de Waterloosesteenweg kreeg de naam Gemeenteplein, vanaf 1872 Voorplein. Met de eeuwwisseling besliste men het plein uit te breiden in oostelijke richting door een stuk van de Jourdanstraat in te nemen en aanpalende gebouwen te slopen: dorpshuizen, enkele fabrieken (Émailleries Bruxelloises, Trémouroux) en een oud café (À la Cour Royale). Het plan van gemeentearchitect Edmond Quétin werd goedgekeurd door de nationale regering. Zijn twee zacht gebogen, naar elkaar toelopende lijnen gaven het plein een elegante vorm. De bebouwing gebeurde in de jaren 1902-05 en bestond voornamelijk uit opbrengsthuizen met een uniforme hoogte van een viertal verdiepingen. De meeste gebouwen zijn van de hand van de architecten Guillaume Segers, Hubert De Kock en Jean-Joseph De Wit. Aan de noordzijde gebruikten ze vaak een eclectische stijl en aan de zuidzijde een neoklassieke. Uitzondering is het uit 1905 daterende Volkshuis in neo-Vlaamse renaissance (waar in 1914 Lenin over de vloer kwam). In 2013 werd het plein autovrij. Een heraanleg volgde in 2017-18. Zie ook Sint-Gillisvoorplein (premetrostation) Sint-Gilliskerk (Brussel) Aegidium Externe link Sint-Gillisvoorplein (Inventaris Bouwkundig Erfgoed) Voetnoten
Visartsluis

De Visartsluis is de eerste sluis gebouwd bij de aanleg van de haven van Zeebrugge. De naam refereert aan burgemeester Visart De Bocarmé die samen met Baron De Maere aan de basis lag van het ontwerp voor de Zeebrugse haven. De aanleg startte in 1896 en in 1904 voer het eerste schip erdoor. In de jaren 60 werd snel duidelijk dat de sluis veel te klein was. Daarom werd gestart met de aanleg van de Pierre Vandammesluis. De sluis ligt ten oosten van de Zeebrugse stationswijk. Aan de zeezijde wordt de sluis overspannen door een draaibrug: de Visartbrug. Aan de zijde van de achterhaven wordt de sluis overspannen door de Straussbrug, een ophaalbrug met tegengewicht boven het wegdek. De Kusttram en het verkeer op de N34 maken normaal gebruik van de brug aan de zeezijde, tenzij die gedraaid is, dan moet er omgereden worden via de N34B over de Straussbrug. Goederentreinen van en naar de achterhaven maken ook gebruik van de Straussbrug. Voor de omlegging van de spoorlijn vanwege de nieuwe Pierre Vandammesluis verderop reden er ook reizigerstreinen naar Knokke. Op de Straussbrug is maar één tramspoor, in de rijweg. Richting Knokke rijd de Kusttram daarom spook. Nieuwe Zeesluis Door de expansie van de achterhaven en de steeds groter wordende schepen wil men een nieuwe grote zeesluis aanleggen om de druk op de Vandammesluis te verminderen. Ook het schutten van kleinere schepen via de Visartsluis gaat moeilijk, omdat de Straussbrug niet voorzien is op het grote aantal vrachtwagens en ander wegverkeer, waardoor lange files ontstaan als de noordelijke draaibrug geopend is. In bepaalde scenario's wordt dit deel van de haven ook getijdenzone of wordt de sluis gedempt. In het voorjaar van 2018 werd een voorkeur uitgesproken waarbij de nieuwe sluis op de Visartsite ‘huidige locatie’ komt te liggen en de NX in een tunnel.
Sint-Lambertuskerk (Lieze)

De Sint-Lambertuskerk (Frans: Église Saint-Lambert) is de parochiekerk van Lieze, gelegen aan Rue de Lixhe n° 13. Geschiedenis Reeds in de 12e eeuw werd de kerk vermeld. De romaanse westtoren is in zandsteen opgetrokken, maar het portaal is van latere tijd. De spits van de toren wordt gevormd door een tentdak. In 1730 werd het schip in laatgotische stijl gerestaureerd, waarbij tufsteen werd gebruikt, terwijl de lagere zijbeuken in silex werden uitgevoerd. Op 10 augustus 1914 werd de kerk geteisterd door brand en de verwoeste delen werden hersteld in neogotische stijl door de architecten Emile Deshayes en Francis Wilkin. Interieur De kerk bezit een 13e-eeuws doopvont in kalksteen. Er zijn zerken met wapenschilden van de families De Waha, De Loën, De Gulpen en De Sélys.
Sint-Joriskerk (Eben)

De Sint-Joriskerk (Église Saint-Georges) is de parochiekerk van Eben, gelegen aan de Rue d'Eben te Eben-Emael in de Belgische provincie Luik. Deze driebeukige bakstenen kerk is gebouwd in empirestijl en heeft natuurstenen versieringen. De voorgevel wordt bekroond door een vierkant torentje met vier topgevels en een achthoekige spits. De kerk bezit een 17e-eeuwse apostelbalk, terwijl op het kerkhof vier 17e-eeuwse grafkruisen te vinden zijn. Galerij
Sint-Hubertuskerk (Haccourt)

De Sint-Hubertuskerk (Église Saint-Hubert) is de parochiekerk van Haccourt in de Belgische provincie Luik. Het is een neoclassicistisch kerkgebouw van einde 18e eeuw, met een in eclectische stijl gebouwde toren van omstreeks 1870. Binnen in de kerk vindt men classicistisch kerkmeubilair. De kerk staat op een heuveltje en wordt omringd door een vroegmiddeleeuwse muur (7e-9e eeuw) met een 13e-eeuwse poort waardoor men de kerk betreedt. De muur is een overblijfsel van een vroegere burcht.
Sint-Remigiuskerk (Rukkelingen-aan-de-Jeker)

De Sint-Remigiuskerk (Frans: Église Saint-Remy) is de parochiekerk van Rukkelingen-aan-de-Jeker. Gebouw Deze kerk werd gebouwd in 1780-1781 in classicistische stijl naar ontwerp van de Luikse architect B. Digneffe. Het is een driebeukige bakstenen kerk met voorgebouwde toren, voorzien van natuurstenen hoekbanden en vensteromlijstingen. Het koor is van 1786 en in 1904 werd de toren verhoogd. Interieur De kerk bezit 18e-eeuwse kerkbanken, grafzerken van 1668 en 1766, beelden van Sint-Remigius (begin 16e eeuw) en Sint-Rochus (17e eeuw). Verder een schilderij door Jan Latour (1755), voorstellende de Verrijzenis van Christus. Het kerkelijk vaatwerk omvat kelken van 1740 en 1771. Er zijn koperen kandelaars uit de 17e eeuw. Kerkhof Op het kerkhof zijn grafstenen van 1590 en 1608, ingemetseld in de muur. Voorts zijn er grafkruisen uit de 17e en de 18e eeuw.
Albert II-dok

Het Albert II-dok is een dok in de (voor)haven van Zeebrugge. In dit dok, dat ongeveer 1,3 kilometer lang en 300 meter breed is, meren containerschepen met een grote diepgang aan. Aan de zuidzijde bevindt zich de APM containerterminal. De containerkranen op deze kade waren destijds de grootste ter wereld bij ingebruikname van de terminal. De ingebruikname sleepte erg lang aan. Pas in 2004 kreeg APM-terminals een toelating om de zuidzijde te moderniseren en uit te baten. De noordzijde werd pas véél later in gebruik genomen.
Явор

Явор, или клен (Acer), е род дървета и храсти, класифицирани в семейство Sapindaceae, а според някои класификации – в самостоятелно семейство Aceraceae. Произходът на латинското име на рода е неясен; според една хипотеза то идва от acris (остър) заради твърдостта на дървесината, използвана в миналото за изработване на копия. Характеристика За явора е характерно срещуположното разположение на листата, които обикновено са длановидно нарязани, въпреки че някои видове имат перести или ненарязани листа. Яворът цъфти в края на зимата или началото на пролетта, при повечето видове едновременно или непосредствено преди появата на листата, а при някои дори преди това. Цветовете са малки и непривличащи вниманието. Имат по 5 чашелистчета, 5 венчелистчета с дължина 1 – 6 mm, 12 тичинки с дължина 6 – 10 mm, подредени в два пръстена по шест, и 1 или 2 пестика. От няколко седмици до шест месеца след цъфтежа от дърветата падат голям брой семена. Плодовете са характерни двойни крилатки, оформени така, че да се въртят, докато падат, и да отнасят семената на значителни разстояния. Стопанско значение В Канада и в Съединените американски щати от мъзгата на кленовите дървета се получава сок, който след сгъстяване (кленов сироп) се използва като подсладител вместо пчелен мед. В ранната пролет яворът е важен източник на цветен прашец и нектар за пчелите. Той се използва за храна и от ларвите на някои пеперуди. В културата В традиционния български фолклор яворът е сред най-почитаните дървета, като понякога под тях се устройват оброци. Смята се, че някои предмети, изработени от яворово дърво, имат особени свойства – кавалите, с които могат да се омайват самовили, трябва да са яворови; яворова чаша се използва при брачни обреди, като запояването на младоженците за успешно съжителство; младоженката донася като част от зестрата си яворово ведро, което я предпазва от змейове и самовили. Кленовият лист е национален символ на Канада. Видове Acer barbatum Acer campestre – Полски клен Acer circinatum Acer ginnala – Гиналски клен Acer glabrum Acer grandidentatum Acer heldreichii – Планински явор, или Жешля Acer hyrcanum – Хиркански клен (Балкански явор) Acer leucoderme Acer macrophyllum Acer monspessulanum – Маклен Acer negundo – Ясенолистен явор Acer nigrum – Черен клен Acer palmatum – Японски клен Acer pensylvanicum Acer platanoides – Шестил, или Млечен явор Acer pseudoplatanus – Обикновен явор Acer rubrum – Червен клен Acer saccharinum – Сребърен клен Acer saccharum – Захарен клен Acer spicatum Acer tataricum – Мекиш Други На явора са наречени улиците „Явор“ в кварталите „Надежда III“ и „Суходол“ (Карта) и улица „Клен“ в квартал „Симеоново“ (Карта) в София. Галерия Външни препратки Acer в ITIS Род Клен (Явор) ЛТУ / Катедра „Дендрология“ – Семейство Кленови Архив на оригинала от 2012-06-18 в Wayback Machine. Източници