NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stockel/Stokkel

Stockel/Stokkel – stacja końcowa metra w Brukseli, na linii 1. Zlokalizowana jest za stacją Kraainem/Crainhem. Została otwarta 31 sierpnia 1988. Przypisy Linki zewnętrzne Sieć metra. STIB. [dostęp 2011-01-13]. (fr.).
Stockel (stație de metrou din Bruxelles)

fr Stockel / nl Stokkel este stația terminus a liniei 1 a metroului din Bruxelles și este situată în cartierul cu același nume din comuna Woluwe-Saint-Pierre, în Regiunea Capitalei Bruxelles din Belgia. Istoric Împreună cu stația Crainhem / Kraainem, Stockel / Stokkel a fost deschisă pe 31 august 1988, odată cu darea în exploatare a liniei 1B, devenind capătul estic al acesteia. În aceeași zi a fost inaugurată și extinderea liniei de tramvai 39 de la Piața Dumon, situată în apropiere, până la stația Ban-Eik din comuna Wezembeek-Oppem. În tunelul dintre stațiile Stockel / Stokkel și Crainhem / Kraainem a fost construită și o amorsă, o porțiune de linie care ar putea fi folosită în cazul unei eventuale extinderi a traseului liniei 1. Încorporarea stației Stockel / Stokkel într-un supermagazin a făcut totuși ca o eventuală extindere să fie mult mai dificilă. Soluția ar putea fi crearea unui fel de racord, dar ideea nu a fost niciodată pusă în practică din cauza situării stației la granița cu Regiunea flamandă și din cauza gradului limitat de urbanizare a zonei. După reorganizarea, pe 4 aprilie 2009, a rețelei de metrou, Stockel / Stokkel este deservită de garniturile liniei 1. Caracteristici Stația Stockel / Stokkel este situată în apropiere de Piața Dumon, un spațiu care îndeplinește multiple funcții, aceea de piață propriu-zisă, de loc de montare a unor ecrane imense în timpul unor importante competiții sportive sau de târg anual de Crăciun. Stația este prevăzută un peron central, liniile fiind situate de o parte și de cealaltă a acestuia. Peronul continuă cu o pantă dulce, care permite ieșirea prin partea sudică fără a fi nevoie de utilizarea scărilor rulante. Acest acces este situat în interiorul centrului comercial Stockel Square, dar este accesibil și duminica sau în sărbătorile legale când acesta este închis. Vizavi de ieșirea sudică se află stația tramvaiului 39. Corespondența cu linia 36 se realizează în zona buclei de întoarcere din Piața Dumont. Ieșirea nordică din stație se face prin intermediul unei scări către strada Dominique de Jonghe. Sub titlul Tintin la metrou, peste 140 de personaje din 22 de albume de benzi desenate din colecția Aventurile lui Tintin a lui Hergé sunt vizibile pe două fresce afișate pe pereții laterali ai stației. Fiecare frescă are 135 de metri lungime. Schițele lucrărilor au fost executate chiar de către autor, cu puțin înainte de moartea sa, și finisate apoi de Studio Hergé. Bulele de dialog cuprind texte în diverse limbi, între care și dialectul brusselar. Legături Linii de metrou ale STIB 1 Gare de l'Ouest / Weststation - Stockel / Stokkel Linii de tramvai ale STIB în apropiere 39 Montgomery - Ban-Eik Linii de autobuz ale STIB în apropiere 36 Schuman - Konkel Locuri importante în proximitatea stației Centrul comercial din care face parte integrantă stația; Cinematograful Le Stockel Piața Dumon Note Vezi și Metroul din Bruxelles Legături externe Stația Stockel / Stokkel Arhivat în 14 mai 2019, la Wayback Machine. pe pagina oficială a MIVB-STIB Galerie de imagini
Begraafplaats van Dadizele

De Begraafplaats van Dadizele is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Dadizele. De begraafplaats ligt aan het kruispunt van de Beselarestraat met de Geluwestraat op 520 m ten westen van de Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw. De begraafplaats wordt omgeven door een haag en aan het einde van het middenpad staat een kapelletje. Aan de westelijke rand ligt de Britse militaire begraafplaats Dadizeele New British Cemetery met meer dan 1000 slachtoffers. Britse oorlogsgraven Op de begraafplaats liggen 27 Britse gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog (waaronder 1 niet geïdentificeerde). De meeste behoorden bij de 36th (Ulster) Division. In een perk aan de zuidkant van de begraafplaats liggen er 22 en 5 andere liggen verspreid tussen de civiele graven. Er liggen ook 2 Franse gesneuvelden begraven. Twee niet geïdentificeerde Britse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog liggen in 1 graf begraven. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd als Dadizele Communal Cemetery. Geschiedenis Dadizele bleef gedurende het grootste deel van de Eerste Wereldoorlog door de Duitsers bezet. Het dorp werd in september 1918 door de 36th (Ulster) Division bereikt en door de 9th (Scottish) Division op 29 september 1918 ingenomen. Nadien volgden nog zware gevechten in de omgeving van Hill 41, iets ten zuiden van het dorp. Tijdens deze gevechten vielen alle slachtoffers die hier begraven zijn. De ongeveer 100 Duitsers die hier oorspronkelijk begraven lagen werden na de wapenstilstand naar elders overgebracht en 1 Brit die omkwam in augustus 1914 werd naar Harlebeke New British Cemetery overgebracht. Onderscheiden militair Gerald Leopold Williams, onderluitenant bij de Royal Inniskilling Fusiliers werd onderscheiden met het Military Cross (MC). De begraafplaats staat op de lijst van de Inventaris van het Wereldoorlogerfgoed.
Begraafplaats van Aalbeke

De Begraafplaats van Aalbeke is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Aalbeke, een deelgemeente van Kortrijk. Ze ligt langs de Ledeganckstraat op 260 m ten noorden van het dorpscentrum (Sint-Corneliuskerk). Brits oorlogsgraf Op de begraafplaats ligt het graf van de Britse soldaat J. Thow. Hij diende bij de Gordon Highlanders en was slechts 18 jaar toen hij sneuvelde op 19 oktober 1918. Zijn graf wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en is daar geregistreerd onder Aalbeke Communal Cemetery.
Cimetière militaire belge de La Panne

Le cimetière militaire de La Panne est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale situé dans la ville côtière belge de La Panne (section d'Adinkerque). Ce cimetière fut créé en 1918 pour accueillir les militaires tombés durant la Première Guerre mondiale ; des soldats morts au cours de la Seconde Guerre mondiale y sont aussi inhumés. Caractéristiques Avec plus de 3 700 tombes, il est celui qui compte le plus de victimes belges. Le cimetière se situe à proximité du cimetière communal de La Panne et a une superficie rectangulaire totale de 270 ares. Historique À partir décembre 1914, prend place dans l'hôtel L'Océan de La Panne, un hôpital de la Croix-Rouge qui resta en service jusqu'en octobre 1919. Vers 1920, il y avait environ 1 400 tombes de soldats belges décédé dans cet hôpital. Pendant la Première Guerre mondiale, la commune de La Panne nouvellement créée (1911) n'avait pas de cimetière communal. Par conséquent, l'ensemble de ses morts furent inhumés à Adinkerque. En janvier 1918, le cimetière de La Panne fut créé et divisé en deux parties : civile et militaire. Dans les années 1920, le cimetière fut agrandi pour accueillir des soldats belges tombés à Furnes, Booitshoeke, Kaaskerke, Oostkerke, Saint-Jacques Capelle, Sint-Rijkers, Westvleteren et Beveren. Il y a parmi les 3 300 tombes de soldats belges de la Première Guerre mondiale, 800 de soldats qui n'ont pu être identifiés. Il y a également 30 victimes françaises. Accueillant une majorité de tombes belges, le cimetière inclut également des sections où sont inhumés des Britanniques, des Français, des Tchèques et des Slovaques. Le cimetière fut également utilisé lors de la Seconde Guerre mondiale avec plus de 300 inhumations de soldats belges. On y retrouve encore 13 tombes avec, littéralement, une « pierre d'hommage au héros » flamands (Heldenhuldezerkje). Dans le cimetière communal voisin, sont également enterrés des soldats britanniques et un carré est réservé aux anciens combattants belges. Références Annexes Sources (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Belgische militaire begraafplaats van De Panne » (voir la liste des auteurs). Bibliographie « Cimetière militaire belge de La Panne », sur le site officiel de La Panne Lien externe Articles connexes Lieux de mémoire de la Première Guerre mondiale Cimetière communal de La Panne Cimetière militaire anglais d'Adinkerque Cimetière militaire belge d'Adinkerque Cimetière de l'église Saint-Audomar Portail de la Flandre-Occidentale Portail de la Première Guerre mondiale Portail de l’histoire militaire de la Belgique Portail de la mort
Belgische militaire begraafplaats van De Panne

De Belgische militaire begraafplaats van De Panne is een militaire begraafplaats van de Eerste Wereldoorlog in de Belgische kustplaats De Panne. Deze Belgische militaire begraafplaats telt meer dan 3.700 graven en is daarmee de grootste begraafplaats met Belgische gesneuvelden. De begraafplaats ligt naast de gemeentelijke begraafplaats van De Panne en heeft een rechthoekige vorm met een oppervlakte van 270 are. In De Panne was vanaf december 1914 in hotel L'Océan een hospitaal van het Belgische Rode Kruis ingericht, dat bleef dienstdoen tot oktober 1919. Reeds in de oorlog zou deze begraafplaats aangelegd zijn in de duinen. Rond 1920 lagen hier ruim 1.400 Belgische graven. In de jaren 1920 werd de begraafplaats uitgebreid met gesneuvelden die werden verzameld uit onder meer Veurne, Booitshoeke, Kaaskerke, Oostkerke, Sint-Jacobskapelle, Sint-Rijkers, Westvleteren en Beveren en werden er officiële Belgische grafstenen geplaatst. Van de meer dan 3.300 Belgische doden uit de Eerste Wereldoorlog konden er ruim 800 niet worden geïdentificeerd. Daarnaast liggen er ook nog meer dan 30 Fransen die sneuvelden in de Eerste Wereldoorlog. De begraafplaats werd nog uitgebreid in de Tweede Wereldoorlog met meer dan 300 Belgische gesneuvelden. Op de naburige gemeentelijke begraafplaats liggen nog Britse gesneuvelden uit de beide wereldoorlogen begraven en bevindt zich een perk met Belgische oud-strijders. De begraafplaats telt nog 13 graven met een heldenhuldezerk. Externe links Belgische militaire begraafplaats De Panne op de Inventaris Onroerend Erfgoed van Vlaanderen
Meylandt Castle

Meylandt Castle (Dutch: Kasteel Meylandt) is a country house, on the site of an earlier castle, in Heusden in the municipality of Heusden-Zolder, province of Limburg, Belgium. Although the site has been in use since the 1380s at the latest, the present building was constructed in 1907, replacing an earlier house of 1842. See also List of castles in Belgium External links Meylandt Castle
Château de Meylandt

Le château de Meylandt est situé à Heusden sur le territoire de la commune de Heusden-Zolder, qui fait partie de la province de Limbourg. Érigé en 1385 par Arnold Fabri van Kuringen, il était en ruines, brûlé par les guerres, lorsque Gaspard de Voorst l'acquit en 1664. Il fut restauré par son gendre, Gilles Bernard de Stier, Bourgmestre de Liège. Ruiné à nouveau par un incendie, il fut restauré par Arnould-Léon de Theux qui l'avait acquis par mariage. Son arrière-petit-fils, le comte Barthélémy de Theux de Meylandt en hérita en 1842 et le fit reconstruire en lui donnant son aspect actuel. En 1959, le château de Meylandt est devenu propriété de la commune de Heusden-Zolder. Articles connexes Liste des châteaux belges par région Notes Portail des châteaux Portail du Limbourg (Belgique)
Kasteel Meylandt

Het kasteel Meylandt is een kasteel gelegen in Heusden, een deelgemeente van de Belgische gemeente Heusden-Zolder. Het kasteel ligt langs de N72, de verbindingsweg tussen Hasselt en Beringen. Heden huisvest het kasteel een kunstacademie. Geschiedenis Het kasteel was oorspronkelijk een groot landhuis en werd voor het eerst vermeld in 1385. Het heette toen het Hof van Boeckt. In 1603 wordt de naam Milandt voor het eerst gebruikt. In 1664 kocht de familie van Voost het domein. Gilles Bernard de Stier, echtgenoot van Elisabeth Christina van Voost en burgemeester van Luik, herstelde het huis. Door het huwelijk van Arnould de Theux (1668-1724) met Cécile Angélique de Stier (1660-1746) kwam het landgoed in handen van de familie de Theux, die het landhuis verbouwde tot een kasteel. Kasteel Meylandt werd in 1842 grondig verbouwd door graaf Barthélémy de Theux de Meylandt, lid van het Nationaal Congres, premier en een van de belangrijkste staatslieden tijdens de eerste decennia van het onafhankelijke België. In 1907 werd het kasteel nogmaals verbouwd, maar deze keer door zijn zoon, graaf Albert de Theux de Meylandt, tot het huidige neoclassicistische kasteel. Ook werd toen het bijhorende koetshuis gebouwd. Na het vertrek van de familie de Theux in 1959 werd het kasteel eigendom van de gemeente Heusden, die er in 1972 een kunstacademie in onderbracht. Enige jaren later werd het kasteel terug in zijn oorspronkelijke kleuren geschilderd. Park en natuur Rond het kasteel ligt een openbaar park met een aantal vijvers die gebruikt worden als visvijver. In 1994 werd een standbeeld van Barthélémy de Theux in het park geplaatst. Later kreeg het standbeeld een plaats op het Sint-Willibrordusplein in Heusden. Door werken werd het voorlopig weggehaald en tot op heden (april 2023) kreeg het nog geen nieuwe plek. Vlak bij het kasteel ligt het natuurreservaat Meylandt-Obbeek, gelegen aan weerszijden van de N72. Het gebied beslaat zo'n 250 ha. Het is een moerasgebied in de vallei van de Mangelbeek, een zijtak van de Demer, en in de vijverregio De Wijers. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Limburg (België)
Munkboshoeven

De Munkboshoeven zijn een grootschalig boerderijencomplex in Velzeke (Velzeke-Ruddershove), een deelgemeente van de Belgische stad Zottegem. De hoeven werden begin 19e eeuw opgetrokken. Het domein waar de hoeven gelegen zijn was vanaf de 12e eeuw tot het eind van de 18e eeuw eigendom van de premonstratenzerabdij Sint-Cornelius en Sint-Cyprianus uit Ninove. De huidige naam Munk verwijst trouwens naar monnik. Vlakbij ontspringt de Munkbosbeek en ligt het Spiegeldriesbos (ook wel 'Munkbos' genoemd). Het exploitatiecentrum werd voor 1187 gebouwd in Dikkelvenne; pas in 1719 werd de eerste hoeve op Velzeeks grondgebied gebouwd (het 'Hof te Magerlande'). De paters van de abdij breidden trouwens door de eeuwen heen het bosareaal systematisch uit, van goed 70 bunder in 1466 tot bijna 100 bunder in 1796. In de Franse tijd in België werd het onteigende abdijhoevencomplex rond 1795 als 'nationaal goed' verkocht. De omliggende bossen werden gerooid en midden daarin werd rond 1820 een drieledige landbouwstokerij met woning opgetrokken door Jean-Baptiste Dumst uit Lessen. Het werd een mislukking door gebrek aan voldoende water en het goed werd verkocht aan H.J. Vifquin uit Doornik wiens zus het in 1859 schonk aan het Doornikse COO, de voorloper van het huidige OCMW. Het Velzeekse COO had de schenking van Vifquins zus geweigerd, omdat Vifquin een vrijmetselaar was waarover allerlei duivelse verzinsels de ronde deden. Bescherming Het hele gebouwencomplex werd later ingedeeld in drie boerderijen waarvan het uitzicht tot vandaag bewaard is gebleven: de Munkboshoeve, de Stokerijhoeve en de Suikerijhoeve. In 1976 kwam de eigendom terug in privéhanden toen het complex werd verkocht aan de vroegere pachters en NV Matexi, die er een verkaveling en golfterrein plande. Algemeen protest van de streekbewoners heeft dit uiteindelijk kunnen tegenhouden. De omgeving van de hoeven werden mede daarom in twee fasen beschermd als landschap. De hoeven zelf werden in 1980 beschermd als monument omwille van hun historische, architecturale en volkskundige waarde. Afbeeldingen
Sint-Martinuskerk (Stevoort)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Stevoort, gelegen aan het Sint-Maartenplein aldaar. Geschiedenis De kerk heeft een laatgotische westtoren uit 1557. Deze is geflankeerd door kapellen. De toren heeft drie geledingen en is gebouwd in baksteen met mergelstenen speklagen. De plint is van ijzerzandsteen. Boven de ingang is een recenter roosvenster. Ook is daar een chronogram met de tekst: palMers CIViusque pagI aDIUVantIbUs ChrIsto auCta, een zonnewijzer en een verweerde gevelsteen met drie wapenschilden. Omstreeks 1787 werd de kerk vervangen door een classicistisch bouwwerk naar ontwerp van Barthélemy Digneffe (die toen al drie jaar overleden was). Het gebouw heeft een arduinen plint en een ijzerzandstenen plint voor de oudere delen. Ook werd toen de kapel van Libotton aan de noordzijde tegen het koor aangebouwd. De scheidingsboog tussen schip en koor heeft een merkwaardige stucversiering in Lodewijk XVI-stijl. Deze bevat ook het wapenschild van Augustina van Hamme, abdis van de Abdij van Herkenrode. In 1891-1892 werd de kerk uitgebreid met zijbeuken, waardoor een pseudobasilicale bouw ontstond. Architect was Hyacinth Martens. Interieur In de kapel van Libotton bevindt zich een schildering die de Tenhemelopneming van Maria verbeeldt. De kerk bezit een houten kruisbeeld van omstreeks 1500, en er zijn 16e-eeuwse beelden van Sint-Martinus, Sint-Hubertus en Jezus op de Koude Steen. Uit 1666 is een reliëf van de Heilige Apollonia. Een houten gedenkplaat (1545) memoreert Abdis Mechtildis van Herkenrode. Ook is er een grafsteen van J.J. de Libotton uit 1787. De kerk bezit kostbaar liturgisch zilverwerk uit de 18e en 19e eeuw. Op het kerkhof bevinden zich enkele 17e-eeuwse grafstenen. Trivia Pastoor J. Purnal heeft eveneens een grafsteen (1815). In 1798-1799 was hij verbannen naar het Île de Ré. Bij terugkeer schreef hij hierover een reisverslag. In tegenstelling tot vele andere kerken in Belgisch-Limburg beschikt de Sint-Martinus Kerk in Stevoort nog over vooroorlogse klokken. De inwoners van Stevoort hadden de klokken gevrijwaard van versmelting door de Duitse bezetter door ze voor hun aankomst te begraven. Na de oorlog werden ze weer opgegraven en in ere hersteld. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Laurentiuskapel (Opheers)

De Sint-Laurentiuskapel is een betreedbare veldkapel in de Belgische plaats Opheers, die zich bevindt aan Kapelstraat 23. Het kapelletje staat op een kruispunt van oude wegen. Deze gaan naar Opheers, Batsheers, Heers en Liek. Vroeger stond het op een terp, maar toen de weg werd opgehoogd, verdween de terp. Vroeger werd de kapel omringd door een lindeboom en twee esdoorns. Slechts één esdoorn is overgebleven, de lindeboom verdween in 1929. Achter de kapel staat nu een woning. Ooit was hier een bedevaart naar een beeld van de Heilige Catharina. Het bouwjaar van de kapel is niet duidelijk. Op de Ferrariskaarten (1771–1777) werd de kapel reeds afgebeeld. Het jaartal 1737 staat in het houtwerk ingekrast. Externe link Sint-Laurentiuskapel
Sint-Lambertuskerk (Sint-Lambrechts-Herk)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van Sint-Lambrechts-Herk, gelegen aan de Pastorijstraat aldaar. Hoewel de Sint-Lambertusparochie al ouder is, dateert het huidige kerkgebouw van 1892-1894. Het betreft een neogotische kruisbasiliek met een voorgebouwde vierkante westtoren van twee geledingen, gedekt met een ingesnoerde naaldspits. Het interieur is grotendeels neogotisch, en er is een gebeeldhouwde kruisweg van De Vriendt. Een schilderij, de Graflegging van Christus, van Walthère Damery, is uit ongeveer 1650. Voorts zijn er enkele gepolychromeerde beelden, namelijk een Madonna (eind 17e eeuw), een Sint-Barbara (16e eeuw) en een Sint-Lambertus (18e eeuw). Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Lambertuskerk (Herten)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van Herten, die zich bevindt aan de Hertenstraat op de helling van de vallei van de Herk. Geschiedenis De kerk ligt op een verhoging, niet ver van de Herk. Nadat de oorspronkelijke kerk bouwvallig werd, bouwde men in 1693 een nieuwe. De bouw werd gesteund door Willem van Geloes, Heer van Herten, die tevens kanunnik was van de Sint-Gereonkerk te Keulen. De kerk werd nog hersteld in 1871 en gerestaureerd onder leiding van Hyacinth Martens in 1899. In 1960 werd een noordelijke zijbeuk bijgebouwd. Het kerkgebouw is een zaalkerk in classicistische stijl. is uitgevoerd in baksteen, en afgewerkt met mergelsteen en kalksteen, zoals hoekbanden. De westtoren heeft drie inspringende geledingen. Het interieur is bepleisterd en beschilderd. De apsis heeft een stucversiering uit einde 18e eeuw. Inventaris Het hoofdaltaar is van witte steen, stucwerk en beschilderd hout, in Lodewijk XVI-stijl en dateert uit de 18e eeuw. De preekstoel is in Lodewijk XV-stijl (1765). Het doopvont heeft een gotische kalkstenen voet uit de 15e eeuw en een kuip uit de 17e eeuw. De eiken communiebank uit 1705 is afkomstig uit de kerk van Wellen. Van belang zijn een aantal 15e-eeuwse grafzerken van diverse heren en vrouwen van Herten. Ook is er een grafmonument voor Willem van Geloes. Externe link Onroerend erfgoed
Sint-Joriskerk (Sint-Joris, België)

De Sint-Joriskerk is de parochiekerk van Sint-Joris, een kern van Alken, gelegen aan de Sint-Jorisstraat aldaar. Er bestond weliswaar reeds een aan Sint-Joris gewijde kapel, maar de ontwikkeling van Sint-Joris tot kerkdorp vond pas in de loop van de 20e eeuw plaats. Daarom werd een parochiekerk gebouwd, ontworpen door I. Lavigne. Het bakstenen gebouw is uitgevoerd in moderne gotiek. Het is weliswaar driebeukig, maar de middenbeuk is breed en de zijbeuken zijn smal. De kerk wordt geflankeerd door een vrijstaande, vierkante toren die gedekt wordt door een tentdak. Het schip wordt door een hoog zadeldak gedekt, en het interieur wordt overwelfd door een spitstongewelf. Boven de ingang is een reliëf aangebracht in witte steen, episoden uit de Sint-Jorislegende voorstellend. Externe link Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Joriskapel (Sint-Joris)

De Sint-Joriskapel is een voormalige kwartkerk in het huidige Sint-Joris, een kerkdorp van Alken. Geschiedenis De kapel was afhankelijk van de Sint-Aldegondisparochie te Alken. Al in de 17e eeuw werd melding van deze kapel gemaakt. Ze was toen gewijd aan Sint-Joris en het Heilig Kruis. De kapel raakte na 1650 in verval en werd in 1712 heropgebouwd door de pastoor van Alken. Vanaf 1726 werd de kapel weer gebruikt en heette van toen af aan: Sint-Joriskapel. Er werden restauraties uitgevoerd in 1768, 1943 en 1960. Nabij deze kapel heeft zich in de 20e eeuw uiteindelijk het kerkdorp Sint-Joris ontwikkeld, dat in 1960 een nieuwe parochiekerk kreeg. Gebouw De Sint-Joriskapel is een bakstenen gebouw onder zadeldak, met een houten klokkentorentje op het dak, dat met leien is bekleed. Er is een koor met een halfronde apsis. De kapel bezit enkele laatgotische houten beelden uit omstreeks 1525, en wel een kruisbeeld; een Calvarie met Maria en Johannes de Doper in gepolychromeerd hout; een Sint-Cornelius. Verder een houten paneel met Sint-Joris, uit het begin van de 19e eeuw; een 18e-eeuws Sint-Amandusbeeld; een portiekaltaar uit de eerste helft van de 18e eeuw, en 17e- en 18e-eeuws meubilair. In 1980 werd de kapel met omgeving geklasseerd als monument. Externe link Onroerend erfgoed
Sint-Janskapel (Kuringen)

De Sint-Janskapel is een veldkapel in de buurtschap Tuilt van Kuringen, aan de Beyenstraat. De kapel dateert van 1704. Vroeger stond de kapel bekend als de Onze-Lieve-Vrouwekapel. Het is een rechthoekig gebouwtje met driezijdige sluiting. Het is gedekt door een zadeldak waarop zich een dakruitertje bevindt. De kapel bezit twee bidbanken uit 1664 en 1735. Er is een gepolychromeerd eiken beeld van de Madonna-met-de-Druiventros, uit de 15e eeuw, en een Sint-Ambrosiusbeeld, eveneens in gepolychromeerd eikenhout uitgevoerd, uit de 2e helft van de 18e eeuw. Externe link Onroerend erfgoed
Sint-Jan Baptistkerk (Tiewinkel)

De Sint-Jan Baptistkerk is de parochiekerk van Tiewinkel, een kerkdorp van Lummen. Het aan de Sint-Janstraat gelegen kerkgebouw is een bakstenen kerkgebouw uit 1953-1954. De zich naast het koor bevindende vlakopgaande vierkante toren wordt gedekt door een tentdak. De kerk bezit een 18e-eeuwse zilveren kerk, en een koperen godslamp en intreebel, vervaardigd door Paul Lateur. Koor, preekstoel, communiebank en altaar zijn deels uitgevoerd in zwart en grijs marmer. Er zijn drie klokken, gewijd aan respectievelijk Sint-Lambertus (1830), Sint-Jan (1957) en Maria (1956). Externe link Kerken in Vlaanderen