NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Catedral de Brussel·les

La catedral de Brussel·les, també coneguda com a Catedral de Sant Miquel i Santa Gudula de Brussel·les, és una església situada al turó de Treurenberg de Brussel·les, a Bèlgica, al lloc on ja al segle xi hi havia una antiga església romànica. No va ser catedral fins a l'any 1962, i representa el millor exemple que es conserva d'arquitectura gòtica de Brabant. Es tracta de l'església gòtica més antiga de Bèlgica. El 1047 el duc de Brabant, Lambert II, hi va fer portar les relíquies de santa Gúdula de l'església de Sant Gorik a Brussel·les a l'església nova. Avui, els fonaments de la primera església es poden veure encara sota de la cripta de la catedral gòtica. A causa de la seva importància creixent, l'església va ser transformada en estil gòtic a partir del 1225 pel duc de Brabant Enric I. Les obres de reforma van durar 300 anys i es finalitzaren amb la construcció de les dues torres frontals a principis del segle xvi, amb Carles V. Entre 1226 i 1276 es construeix el cor gòtic, i el transsepte a mitjan segle xv. La façana occidental va ser acabada entre 1450 i 1490, seguint l'exemple de les façanes gòtiques franceses. Després d'una gran escala construïda el 1861, hi ha les tres portes d'entrada. Dins, dotze pilars determinen clarament l'interior de la catedral, mentre que el trifori i els vitralls que accentuen l'estil gòtic tardà permeten que penetri més llum a l'interior. El cor és més fosc a causa de les obertures més petites de les finestres. A la capella nord, al costat esquerre del cor, es pot veure els retrats de diversos reis i emperadors que van concedir les vidrieres ricament adornades. A l'interior hi ha un púlpit barroc molt complex obra de Henri-François Verbruggen, un escultor nascut a Anvers. Es va dissenyar el 1699 però no es va instal·lar fins al 1776. El creuer presenta uns finestrals amb el governants de Bèlgica el 1538. Jan Haeck va realitzar el treball sobre dissenys de Bernaert van Orley. S'hi conserva una imatge de santa Gúdula del segle vii, molt estimada pels brussel·lesos. Durant el setge protestant de 1579, les seves relíquies es varen llançar al vent, però això només va servir per reforçar el seu culte. Uns magnífics vitralls que representen el judici final són del 1528. La seva viva gamma de vermells, blaus i grocs el situa plenament en l'estil del segle xvi. Els panells renaixentistes estan envoltats de posteriors garlandes de flors barroques. Referències Enllaços externs Catedral de Brussel·les - Lloc web oficial (neerlandès)
Katedrala sv. Mihovila i sv. Gudule u Bruxellesu

Katedrala sv. Mihovila i sv. Gudule (fra. Cathédrale Saints-Michel-et-Gudule; niz. Kathedraal van Sint-Michiel en Sint-Goedele), koju lokalno stanovništvo obično skraćuje na Katedralu sv. Gudule[a] ili sv. Gudulu [b], srednjovjekovna je katolička katedrala u središtu Bruxellesa u Belgiji. Posvećena je sv. Mihovilu i sv. Guduli, zaštitnicima grada Bruxellesa, i glavni je primjer brabantske gotičke arhitekture. Izgradnja romaničke crkve započela je u 11. stoljeću, zamijenivši raniju kapelu, a uglavnom je dovršena u svom sadašnjem gotičkom obliku do 16. stoljeća, iako je njezina unutrašnjost često mijenjana u sljedećim stoljećima. Zgrada uključuje kasnogotičke i barokne kapele, dok njezini neogotički dekorativni elementi, uključujući neke od vitraja u prolazima, datiraju iz restauratorskih radova u 19. stoljeću. Sv. Gudula ističe se i po svojim glazbenim komponentama, posebno dvjema orguljama i golemim crkvenim zvonima. Kompleks je 1936. proglašen povijesnim spomenikom. Crkva je 1962. godine uzdignuta na status katedrale i od tada je konkatedrala Metropolitanske nadbiskupije Mechelen-Bruxelles, zajedno s katedralom sv. Rumbolda u Mechelenu. Kao nacionalna crkva Belgije i službeno sjedište primasa Belgije, često je domaćin kraljevskih vjenčanja, državnih sprovoda i drugih službenih ceremonija, poput Te Deuma na belgijski nacionalni praznik. Od sredine 20. stoljeća, nakon izgradnje sjeverno-južne veze, Sv. Gudula nalazi se na Parvis Sainte-Gudule/Sinter-Goedelevoorplein, velikom predvorju istočno od Boulevarda de l'Impératrice/Keizerinlaan. Ovo područje opslužuje željeznički kolodvor Bruxelles-Central, kao i stanica metroa Parc/Park na linijama 1 i 5 bruxellesskog metroa. Orgulje Velike orgulje u lađi crkve otvorene su u listopadu 2000. Vise poput orgulja lastavičjeg gnijezda u razini triforija i imaju ukupno 4300 cijevi, 63 registra, 4 klavijature i pedalu. Ovaj instrument djelo je njemačkog graditelja orgulja Gerharda Grenzinga sa sjedištem u Barceloni, u suradnji s engleskim arhitektom Simonom Plattom. Dvomanualne korske orgulje nastale su 1977. u radionici graditelja orgulja Patricka Collona. Zvona Oba tornja sadrže zvona. Južni toranj sadrži kariljon s 49 zvona iz 1966. godine, koji je izradila ljevaonica zvona Royal Eijsbouts, na kojem se često održavaju nedjeljni koncerti. Od svih zvona u kariljonu, samo sedam može zvoniti. To su, od najtežih do najlakših: Fabiola, Maria, Michael, Gudula, Philippe, Astrid i Laurent. Fabiola, Philippe, Astrid i Laurent nazvani su po članovima belgijske kraljevske obitelji. Sjeverni toranj sadrži jedan burdon nazvan Salvator, koji je izlio Peter van den Gheyn 1638. godine. Postoji i još jedan prazan prostor gdje se nekada nalazio drugi burdon. Burdon ima duboku radilicu, ali protuutezi su već uklonjeni. Postoje planovi da se ponovno objesi na ravnu os s letećim klapnetom. Izvori
Katedra Świętego Michała i Świętej Guduli

Katedra Świętego Michała i Świętej Guduli (fr. Cathédrale des Saint-Michel-et-Gudule, flam. Kathedraal van Sint-Michiel en Sint-Goedele) – gotycki kościół w Brukseli położony na wzgórzu Treurenberg, konkatedra archidiecezji Mechelen-Bruksela. Historia Pierwszy kościół na wzgórzu Treurenberg powstał w połowie XI w. z inicjatywy księcia Leuven Lamberta II w stylu romańskim. Przebudowę kościoła w duchu gotyku brabanckiego zainicjował na początku XIII wieku książę brabancki Henryk I, zaś ostateczny kształt projektowi nadał jego syn Henryk II w 1226. Przedsięwzięcie to zakończono w XVI wieku, co wiąże się z obecnością elementów renesansowych w architekturze świątyni. Z pocz. XVI wieku pochodzi też dwuwieżowa fasada według projektu powstałego w wieku XV. Wnętrze jest pozbawione większości dawnego wystroju na skutek splądrowania świątyni podczas zamieszek w latach 1579-1580 i podczas rewolucji w 1793 roku. W 1962 wskutek reformy administracyjnej Kościoła katolickiego w Belgii i utworzenia archidiecezji Mechelen-Bruksela dotychczasowa kolegiata uzyskała miano katedry, zaś w Brukseli zaczął rezydować prymas Belgii. W latach 1983–1989 przeprowadzona została renowacja świątyni, dzięki której nawa główna i transept wróciły do dobrego stanu. W 1993 w katedrze odbył się uroczysty pogrzeb króla Belgów Baudouina, na którym obecne były koronowane głowy z całego świata. W 1999 w katedrze odbył się ślub następcy tronu – Filipa, księcia Brabancji z hrabianką Matyldą d'Udekem d'Acoz. Dzieła sztuki w katedrze Nawa główna posągi apostołów na kolumnach autorstwa najznakomitszych rzeźbiarzy barokowych z XVII w. barokowa ambona z 1699 autorstwa H.F. Verbruggena, przedstawiająca m.in. wygnanie Adama i Ewy z raju monumentalne organy autorstwa Gerharda Grenziga (inauguracja w 2000 r.), umieszczone w nawie głównej w tak zwanym „jaskółczym gnieździe”. kamienny ołtarz główny z 2000 r. Prezbiterium pomnik grobowy książąt brabanckich z XVII w. ołtarz wykonany z pozłacanej miedzi z XIX w. rzeźba Matki Boskiej Wyzwolicielki z XVI w. renesansowy ołtarz Męki Pańskiej z XVI w. Witraże witraż Jana Haecka z 1537 r. przedstawiający cesarza Karola V z żoną podczas adoracji Najświętszego Sakramentu oraz ich patronów, Karola Wielkiego i Elżbietę Węgierską – transept północny witraż J. Haecka z 1538 r. przedstawiający Ludwika II Węgierskiego z żoną klęczących przed Trójcą Świętą, a także św. Ludwika i Matkę Boską z Dzieciątkiem - transept południowy XIX-wieczne witraże J.B. Capronniera – nawy boczne Przypisy Linki zewnętrzne Strona katedry w Brukseli
Catedral de São Miguel e Santa Gudula

A Catedral de São Miguel e Santa Gudula (em francês: Co-Catedral collégiale des Ss-Michel et Gudule, em Holandês: Collegiale Sint-Michiels-en Sint-Goedele-co-kathedraal) é uma igreja católica romana localizada no monte Treurenberg, em Bruxelas, na Bélgica. Ela serve como o co-catedral da Arquidiocese de Malines-Bruxelas. História Em 1047, Lamberto II de Lovaina fundou um capítulo nesta igreja e organizou o transporte das relíquias de Santa Gudula, abrigado antes disso, na Igreja de São Gaugérico, na ilha de Saint-Géry. Os santos padroeiros da igreja, São Miguel Arcanjo e a mártir Santa Gudula, são também padroeiros da cidade de Bruxelas. No século XIII, a catedral foi renovada em estilo gótico. O coro foi construído entre 1226 e 1276. A fachada foi concluída em meados do século XV. Referências Ligações externas «Official homepage of the Cathedralis SS. Michaelis et Gudulae» «Virtual visit of the cathedral» «More information about the cathedral» Discovery guide with pictures of the cathedral
St. Michael- och St. Gudula-katedralen

St. Michael och St. Gudula katedralen (franska: Cathédrale Saints-Michel-et-Gudule; nederländska: Sint-Michiels-en Sint-Goedelekathedraal, vanligtvis förkortad till Sint-Goedele) är en romersk-katolsk katedral belägen i Bryssel i Belgien. Den är uppkallad till minne av ärkeängeln Mikael och Sankta Gudula. Det är biskopens huvudsäte i Bryssel och Mechelen. Historik Kyrkor har legat på platsen sedan åtminstone 1000-talet, men bygget av en gotisk katedral påbörjades år 1226 under hertigen av Brabant, Henrik I:s regeringstid. Byggnationen slutfördes, med uppförandet av katedralens två främre klocktorn, i början av 1500-talet. Katedralen Katedralen är byggd i gotisk stil. Huvuddelen av kyrkan är uppbyggd av sandig kalksten. Materialet bröts i närområdet. Interiört präglas katedralen av enkelhet, sedan stora delar av utsmyckningen försvunnit efter plundring och stölder. Katedralen återfick under 1990-talet mycket av sin forna glans genom genomgripande renoverngsarbeten. Eftersom det är den viktigaste kyrkan i Belgien, är det där kungliga ceremonier, så som vigslar, begravningar med mera äger rum. Galleri Se även Katolicism Latinska kyrkan Påven Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör St. Michael och St. Gudula katedralen.﻿ St. Michael och St. Gudula katedralens webbplats
Londenbrug

De Londenbrug is een brug in het Antwerpse havengebied op de rechteroever van de Schelde. De brug ligt over het noordelijke hoofd van het Verbindingsdok, dat het Kattendijkdok met het Willemdok verbindt. Ze wordt elektrisch aangedreven. De Londenbrug is een ophaalbrug van het Hollandse type. Ze verbindt de brede Amsterdamstraat, vanaf de Rijnkaai, naar de Londenstraat. De doorvaartbreedte bedraagt 17,7 meter. Het VHF-werkkanaal is 69, het VHF-contactkanaal is 69 (Stadshaven). In 1997 werd aan de onderzijde van de brug een kunstwerk van de Antwerpse kunstenares Nancy Van Meer bevestigd in het kader van de tentoonstelling Bridge Art tijdens het Portival-festival in de Haven van Antwerpen. Ook 5 andere bruggen in de oude haven werden op deze manier "aangekleed". De kunstwerken waren enkel zichtbaar als de bruggen geopend werden voor het scheepvaartverkeer. De brug is in haar bestaan al tweemaal volledig vervangen. De eerste Londenbrug was gelijkaardig aan de Nassaubrug, maar dan met een treinspoor. Deze brug werd gebouwd in 1913 en werd in 1978 gesloopt en vervangen door een nieuwe brug, die gebouwd werd door de Boomse Metaalwerken. Van de zomer van 2016 tot eind 2017 werd de Londenbrug een tweede maal vervangen. De brug werd volledig gesloopt en werd vervangen door een brug met 2 X 1 rijstrook en een tramlijn met twee sporen. Voor en achter de brug werd 50 meter weg heraangelegd om aan te sluiten op het wegprofiel. De insprongen ter hoogte van de brughoofden werden behouden omdat ze kenmerkend zijn voor de kaden. Voor fietsers en voetgangers lag er tijdens de werken aan het andere uiteinde van het Verbindingsdok een tijdelijke brug. Deze was gelijkaardig aan een vlotbrug, maar de toegangen lagen parallel aan het brugdek dat op de kade rijdt om te openen.
Sint-Genovevakerk (Zichen-Zussen-Bolder)

De Sint-Genovevakerk is een kerkgebouw in Zichen-Zussen-Bolder in de Belgische gemeente Riemst in Limburg. Het gebouw staat in het kerkdorp Zussen aan de Pastoor Bollenstraat. Het mergelstenen gebouw bestaat uit een ingebouwde westtoren, een driebeukig schip met drie traveeën, een transept en een koor met twee rechte traveeën met vlakke sluiting. Het koor wordt geflankeerd door sacristieën. De toren heeft in de westgevel een spitsboogportaal in geprofileerde mergelstenen en hardstenen omlijsting, in elke zijde een galmgat in spitsboogvorm en als dak een ingesnoerde naaldspits. De rest van het gebouw wordt gedekt door zadeldaken. Tussen de middenbeuk en de zijbeuken bevinden zich spitsboogarcades op zuilen. Het gebouw heeft geprofileerde spitsboogvensters en een spitsboogfries onder de ramen van het transept en het koor. In de delen uit 1896 bevinden zich onder de kroonlijsten spitsboogfriezen. In de koorsluiting bevindt zich een roosvenster. De ruimtes worden overwelfd door kruisribgewelven. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Genoveva. Geschiedenis Vanouds stond in Zussen de Sint-Genovevakapel, die ondergeschikt was aan de Sint-Pietersparochie van Zichen. In 1852 werd de kerk gebouwd. In 1896 werd het gebouw vergroot (transept en koor) naar het ontwerp van M. Christiaens. Zie ook Sint-Pieterskerk in Zichen-Zussen-Bolder
Phare de Nieuport

Le phare de Nieuport (en néerlandais : Vuurtoren van Nieuwpoort) construit en 1284 fut le premier phare du continent européen [réf. nécessaire]. Les guerres successives l'ont complètement détruit ; en 1949, un nouveau phare a été érigé en béton. La construction actuelle s’élève à 29 mètres et sa portée est de 15 milles. Son dernier gardien, qui a pris sa retraite en 1963, n’a jamais été remplacé. La tour est devenue monument classé en 2004. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des phares de Belgique Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Portail des phares Portail de la mer du Nord Portail de la Flandre-Occidentale
Hoogmolen (Ellikom)

De Hoogmolen, ook Peerdermolen genoemd, is een watermolen op de Abeek in de Belgische plaats Ellikom. De molen bevindt zich aan Hoogmolenweg 15. De molen werd voor het eerst vermeld in 1500, maar bestond al langer. De molen behoorde toe aan de Heer van Peer en diende vooral als volmolen, maar ook wel als korenmolen. De boeren uit Peer moesten hun koren malen op de banmolen te Molhem, ten noordwesten van Peer. De oudste delen van de molengebouwen die tegenwoordig nog intact zijn dateren van 1828. Er was toen sprake van een houten vakwerkbouw, maar verstening vond in verschillende fasen plaats vanaf de tweede helft van de 19e eeuw, het laatst in 1904, waarop een bakstenen gebouw was ontstaan. In 1995 werd de molen beschermd als monument en de omgeving als dorpsgezicht. De molen werd in- en uitwendig gerestaureerd. Rad en maalwerken zijn intact. Het gebouw is verder ingericht als vakantieverblijf en brasserie. In 2005 werd de bescherming uitgebreid tot het hele complex met de omliggende gebouwen. huidige functie Na een periode waarin de locatie werd geëxploiteerd als hotel en restaurant, onderging het historische molencomplex begin jaren 2020 een ingrijpende renovatie en herbestemming. Het landgoed werd aangekocht door ondernemers Mark Lens en Petra Weyens, die het complex transformeerden tot een grootschalig recreatief en zakelijk verblijfsdomein onder de naam Landgoed De Hoogmolen. Sinds deze herbestemming zijn de voormalige openbare brasserie en eetgelegenheid definitief gesloten. Het domein is sindsdien exclusief toegankelijk voor gasten die er verblijven. De gebouwen, gelegen in het natuurgebied van de Abeekvallei, zijn specifiek ingericht voor het ontvangen van grotere groepen tot 53 personen, zoals families en vriendengroepen. Het huren van aparte kamers en duplexsuites blijft uiteraard ook nog altijd mogelijk. Daarnaast beschikt het domein over faciliteiten voor zakelijke bijeenkomsten, waaronder vergaderruimtes en teambuildings. Het verblijfsaanbod bestaat uit verschillende grotere vakantiewoningen en duplexsuites. De voormalige brasserie met bijbehorende professionele keuken staat enkel nog ter beschikking van de verblijvende groepen. De bovenverdieping van het Molenhuys, werd heringericht als een ontspannings- en entertainmentruimte. Bij de herbestemming bleven het historische karakter, de micro-waterkrachtcentrale en het intacte molenmechanisme bewaard.
Urbiscomplex

Het Urbiscomplex is een multifunctioneel complex in de Belgische stad Gent, in de Gentse buurt Zuid. Het huisvestte tot juli 2025 het winkelcentrum Winkelcentrum Gent Zuid of Shopping Center Zuid. Daarnaast zijn er ook kantoorruimtes en appartementen en staat het in verbinding met de ondergrondse autoparking Zuid. Het huisvestte tot 2023 ook het provinciaal administratief centrum, voor dat verhuisde naar de gerenoveerde Leopoldskazerne. Het complex beslaat de hele blok tussen het Woodrow Wilsonplein, de Kuiperskaai en de Oudescheldestraat. Geschiedenis De locatie lag eeuwenlang in het onbebouwde gebied van de Muinkmeersen, waar de Muinkschelde en de Oude Schelde weer samenvloeiden. Halverwege de 19de eeuw werd net ten zuiden het belangrijkste station van Gent opgetrokken, het station Gent-Zuid, waardoor de buurt zich nu sterk ontwikkelde. De Oude Schelde werd gedempt. In de buurt van het station openden verschillende restaurants en hotels. Begin 20ste eeuw opende elders in de stad het station Gent-Sint-Pieters en uiteindelijk verdween het Zuidstation. Toch bleef de buurt een belangrijke toegangspoort tot de stad. Het bleef een belangrijke uitgangsbuurt tot in de tweede helft van de 20ste eeuw. In de huizenblok aan het Woodrow Wilsonplein en de Kuiperskaai waren onder meer cinema Select, Century en Capitole ingericht. Aan de Kuiperskaai bevond zich het Coliseum of voormalige feestzaal Grand Palais Valentino, een eind-19de-eeuws gebouw dat in 1911 was herbouwd in art-nouveaustijl door Geo Henderick. Het was jarenlang de publiekstrekker van de buurt. In de laatste decennia van de eeuw verplaatste de studentenuitgangsbuurt zich naar de buurt van de Overpoortstraat. Bouw Urbiscomplex Uiteindelijk kwamen er plannen hier een nieuw gebouwencomplex op te trekken. Het hele huizenblok en de oude gebouwen werden gesloopt om plaats te maken voor het nieuwe Urbiscomplex, dat hier van 1991 tot 1994 werd opgetrokken. Tot 2025 Het winkelcentrum kampte met leegstand. Dat paste in een algemene trend in Gent, waar inpandige winkelcentra nabij het centrum niet floreren, ten voordele van individuele winkels in de winkelstraten. Sluiting winkels en vernieuwing (vanaf 2025) Mede-eigenaar AG Real Estate maakte in maart 2025 bekend dat dat jaar alle winkels worden gesloten, de contracten opgezegd, en ook de kantoren en de bewoners van het tiental aanwezige appartementen moeten verhuizen. De bedoeling is het gebouw en de functies te vernieuwen, de gevel en de interne indeling te wijzigen met behoud van de structuur. De bedoeling is dat er later terug winkels komen en voor het eerst een hotel. Referenties
Cimetière du Plateau

De Cimetière du Plateau is een militaire begraafplaats met Franse gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Rossignol in de gemeente Tintigny. De begraafplaats ligt meer dan twee kilometer ten noorden van het dorpscentrum, langs de weg naar Neufchâteau (N801), midden in een uitgestrekt bos. Er worden meer dan 600 gesneuvelde Franse militairen herdacht. In de buurt ontmoetten op 22 augustus 1914 de Franse koloniale troepen de Duitse infanterietroepen. In de veldslag vielen zo'n 3.000 doden. De begraafplaats werd tijdens de oorlog vanaf 1917 aangelegd door de Duitse bezetter, samen met het grotere Cimetière de l'Orée de la Forêt aan de bosrand en een verdwenen begraafplaats langs de weg naar Marbehan. De begraafplaats werd in 1989 als site beschermd.
Parkbos-Uilenbroek

Parkbos-Uilenbroek is een erkend natuurreservaat in de Vlaamse Ardennen in Zuid-Oost-Vlaanderen (België). Het reservaat bevindt zich op het grondgebied van de stad Zottegem (deelgemeente Erwetegem), de gemeente Lierde (deelgemeente Sint-Maria-Lierde) en de gemeente Herzele (deelgemeente Steenhuize-Wijnhuize). Het 22 hectare grote natuurgebied werd opgericht in 1993 en wordt beheerd door Natuurpunt afdeling Zwalmvallei. Het Parkbos is erkend als Europees Natura 2000-gebied (Bossen van de Vlaamse Ardennen en andere Zuid-Vlaamse bossen). Het volledige gebied Parkbos-Uilenbroek maakt deel uit van het Vlaams Ecologisch Netwerk. Landschap Het reservaat Parkbos-Uilenbroek bestaat uit een mozaïek van kleine landschapselementen. Op de flanken van de beekvalleitjes ontvouwt zich een heuvelachtig landschap van graslanden, bosjes en weiden, omzoomd door een netwerk van hagen en houtkanten. Het gebied vormt een lappendeken van bossen, poelen, natte ruigtes, gras- en hooilanden, boomgaarden,... Dit kleinschalige en glooiende bocagelandschap is typisch voor de Vlaamse Ardennen. Het reservaat bestaat uit twee kernen: Parkbos (bosgebied langs de Parkbosbeek) en Uilenbroek (gras- en hooilandjes met hagen en houtkanten langs de steile flank van de Broekbeekvallei). Fauna Het natuurreservaat Parkbos-Uilenbroek kent een bijzonder rijke fauna. In het Parkbos-Uilenbroek kan men geelgors, boomvalk, wespendief, middelste bonte specht, buizerd, torenvalk, sperwer en bosuil aantreffen. Bij de kleine knaagdieren valt vooral de eikelmuis op. Het reservaat herbergt ook heel wat amfibieën, grote aantallen dagvlinders (zo'n twintig soorten), zweefvliegen en vliesvleugeligen. Flora De vele hagen en houtkanten van het gebied bestaan uit doornige struiken (sleedoorn, meidoorn). In de nattere gedeelten van het reservaat komen kattenstaart, moerasspirea en dotterbloem voor. Op de drogere graslanden bloeien agrimonie, wilde peen, knoopkruid, blauwe knoop en margriet. In het Parkbos komt voorjaarsflora voor zoals paarbladig goudveil en verspreidbladig goudveil. Natuurbeleving In het natuurreservaat Parkbos-Uilenbroek zijn verschillende bewegwijzerde wandelpaden uitgezet (rode lus "Uilenbroek" 5 km, groene lus "Parkbos" 5 km, blauwe lus 10 km). Ook de Streek-GR Vlaamse Ardennen en wandelknoopuntnetwerk 'Dendervallei Zuid' doorkruisen het Parkbos. Afbeeldingen Bronnen Decleyre, D., Parkbos-Uilenbroek, in: Meander, 8ste jaargang nr. 4 okt-nov-dec 2010, pp. 8-12. online[dode link] Parkbos-Uilenbroek Parkbos-Uilenbroek Parkbos-Uilenbroek steekkaart protected planet[dode link] Externe links Parkbos-Uilenbroek, Divers en Kleinschalig (p. 27-30 in tijdschrift Natuur.Blad) erfgoedinventaris Parkbos Parkbos-Uilenbroek Parkbos-Uilenbroek