NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cantillon (brewery)

Brasserie-Brouwerij Cantillon ("Brewery Cantillon") is a small Belgian traditional family brewery based in Anderlecht, Brussels. Cantillon was founded in 1900 and exclusively brews lambic beers. Overview The brewery was founded in 1900 by Paul Cantillon, whose father was also a brewer, and his wife, Marie Troch. As of 2011, the owner is Jean-Pierre van Roy, the fourth-generation brewer at Cantillon. Since launch, the only major change has been a shift to organic ingredients in 1999. Cantillon was one of more than one hundred operating breweries in Brussels when founded, and was the only one to remain operational through the 2000s. In 2014, van Roy announced that the brewery would be acquiring more maturation space, effectively doubling production by 2016–17. Cantillon produces 400,000 bottles of beer a year. Beers In the traditional lambic style, beers, with a mash bill of 2/3 malted barley and 1/3 unmalted wheat, are spontaneously fermented in open topped attic mounted vats called coolships, aged in oak or chestnut, blended (from different batches and ages), bottled, and then bottle conditioned for a year. Half of the brewery's production is gueuze; once a year a batch of kriek is made. For fruit-flavored beers, empty casks are filled with various fruits and macerated for three months to dissolve the fruits; young lambic is added to supply sugar for fermentation. Blåbær - bilberry (made every year for a bottle shop in Denmark) Cuvée Saint Gilloise - This is not a traditional gueuze, in that it is made from only two-year-old lambic, not from a blend of old and young beers. It is also dry-hopped in the cask for three weeks with fresh Styrian Golding hops. Re-fermentation in the bottle is achieved with the addition of a small amount of candy sugar. Fou' Foune - apricot Grand Cru Bruocsella - unblended lambic aged for three years, and refermented with liqueur d'expedition Gueuze Iris - 100% pale barley malt beer with half fresh hops aged for two years and then dry-hopped with Hallertau hops Kriek - lambic made with cherries Lou Pepe Gueuze - blended from beers of the same age, thus not a strictly authentic gueuze Lou Pepe Kriek - with more fruit (cherries) Lou Pepe Framboise - with more fruit (raspberries) Magic Lambic - 80% Lou Pepe Framboise and 20% blueberry lambic with vanilla Mamouche - elderflower Nath - brewed with rhubarb Rosé de Gambrinus - framboise Saint Lamvinus - Merlot and Cabernet Franc grapes Soleil de Minuit - cloudberry (made in 1999 and in 2013) Vigneronne - Muscat grapes Gueuze Museum The brewery also houses the Gueuze Museum. Patricia Schultz listed the brewery and its museum in 1,000 Places to See Before You Die. References External links Official website (in English)
Brouwerij Cantillon

Brouwerij Cantillon was tot 2020 de enige overgebleven ambachtelijke brouwerij van lambiek in Brussel. De brouwerij ligt in Anderlecht vlak bij het station Brussel-Zuid. De brouwerij werd in 1900 opgericht door Paul Cantillon en is nu nog een familiebedrijf. De productie bedraagt 1700 hectoliter per jaar. Museum De brouwerij herbergt ook het Brussels museum van de geuze en is alle dagen te bezichtigen, behalve woens-, zon- en feestdagen. Tijdens het brouwseizoen van oktober tot april is de brouwerij in werking te bezichtigen. Producten De brouwerij produceert geuze, kriek, lambiek, faro en fruitbier van frambozen, druiven en abrikozen. Daarnaast brengt ze ook confituur en kaas met geuze op de markt. Grondstoffen De grondstoffen zijn tarwe, gemoute gerst, overjarige hop en water. Er wordt in tegenstelling tot andere bieren dus geen gist toegevoegd, de lambiek is het enige overblijvende bier van spontane gisting: de gisting gebeurt met wilde gisten vanuit de omgevingslucht. Procedé Lambiek Zakken met tarwe, gemoute gerst en overjarige hop worden op de graanzolder bewaard. Vandaar worden ze in de pletmolen op de eerste verdieping gestort. Het maalsel gaat langs een trechter naar de beslagkuip in de brouwzaal beneden. Hier wordt heet water rond 100°C toegevoegd vanuit een roestvaststalen ketel. De vloeistof die zo ontstaat heet wort en wordt op een temperatuur van 72°C opgepompt naar kookketels op de eerste verdieping. Ze wordt eerst gefilterd en wat achterblijft heet draf en dient tot veevoeder. De bronzen kookketels bevatten schroeven die wort en hop vermengen en spiraalvormige buizen waardoor stoom stroomt om op te warmen tot het kookpunt. Het wort moet 3 tot 4 uur koken. Daarna wordt het wort gestort in een ondiepe, bronzen koelbak. Het wort koelt gedurende een nacht af en komt daarbij in contact met de wilde gisten in de lucht. Als het wort zo geënt is met wilde gisten vanuit de lucht, wordt het overgepompt naar eikenhouten wijnvaten van 500 liter. De eerste week is de gisting hevig en ontwijkt veel koolzuurgas uit het spongat, een opening bovenaan het vat. Pas nadien wordt het spongat afgesloten voor verdere gisting gedurende één tot drie jaar. De lambiek is een zuur bier zonder schuim. Het wordt afzonderlijk verkocht, maar dient vooral als grondstof voor geuze en kriek. Geuze Voor bereiding van geuze wordt een mengsel gestoken van lambiek van één, twee en drie jaar oud. Dit wordt gebotteld in champagneflessen van 75 of 37,5 centiliter voor verdere gisting op de fles. De flessen worden gesloten met een kurk. De flessen blijven enkele maanden in de kelder om verder te gisten. Faro Voor bereiding van faro wordt aan lambiek karamel en kandijsuiker toegevoegd. Door de hevige gisting kan dit gezoete bier maar een maand bewaard worden totdat de fles barst. Kriek Voor de bereiding van kriek worden Schaarbeekse krieken gedurende een half jaar geweekt in lambiek van twee jaar oud. Daarna wordt jonge lambiek toegevoegd en het mengsel gebotteld voor gisting op de fles. Fruitbier De bereiding van fruitbier is gelijkaardig aan die van kriek, maar in plaats van krieken worden frambozen, druiven of abrikozen in de lambiek geweekt.
Cervejaria Cantillon

Brasserie-Brouwerij Cantillon (ou Cervejaria Cantillon Brewery) é uma pequena cervejaria familiar belga localizada em Anderlecht, Bruxelas e fundada em 1900. Eles fazem exclusivamente cervejas do tipo lambic. Cervejas No estilo tradicional de cervejas lambic, as cervejas são feitas com 2/3 de cevada maltada e 1/3 de trigo não maltado, sofrem fermentação espontânea em tonéis abertos, envelhecem em barris de carvalho ou castanha, são misturados (blend entre cervejas jovens e envelhecidas), engarrafadas e armazenadas por um ano. Metade da produção da cervejaria é de gueuze; uma vez ao ano um lote de kriek é feito Cuvée Saint Gilloise - Gueuze não tradicional, que sofre dry-hop no barril e é re-fermentada na garrafa com açucar candi. Fou' Foune - apricot Grand Cru Bruocsella - lambic Gueuze Kriek - lambic com cereja Lou Pepe Gueuze - outra gueuze não tradicional Lou Pepe Kriek ) Lou Pepe Framboise - kriek com framboesa) Mamouche - elderflower Rosé de Gambrinus - framboesa Saint Lamvinus - com uvas Merlot and Cabernet Franc Vigneronne - com uvas Muscat Museu Gueuze A cervejaria também acomoda o Museu da Gueuze. Patricia Schultz listou o museu e a cervejaria em seu livro 1,000 Places to See Before You Die. Referências
Brasserie Cantillon

Brasserie Cantillon är ett bryggeri i stadsdelen Anderlecht i västra delen av Bryssel. Det ligger inrymt i en anspråkslös lokal vid en liten oansenlig gata där man bryggt sitt lambicöl sedan början av 1900-talet. Det spontanjästa ölet bryggs under takåsarna i ett 5 gånger 3 meter stort fat som är ca 30 cm högt. Öppningar i tak tillsammans med spindelnät, damm mm gör att mikroorganismer kan få ölet att jäsa. Ölet tillhör den traditionella lambicfamiljen med en torr, syrlig och fruktig smak. Externa länkar Brasserie Cantillion
Kiewit Airfield

Kiewit Airfield (ICAO: EBZH) is a recreational airfield located near Hasselt, Limburg, Belgium. It has a single grass runway of 600 m length. It is operated by Aeroclub Kiewit. There is mixed activity of airplanes and gliders. It is also home to gliding club Albatros. History The field was first identified as a good location for aviation activities by Alfred Lanser in 1909. At the time, it was 8 km long and 3 km wide. After Aero Club Liège Spa signed a deal with the owner of the field, it was inaugurated on May 15, 1910. It became the first public airport in Belgium. Later that year, it was subrented to the ministry of War which used it for training, making it the first military airfield in Belgium. After World War I, the field was used for artillery shooting exercises. Aviation activities resumed in 1933, led by the newly formed Limburg Aviation Club. During World War II, the field was used as a decoy airfield by German occupiers. After the war, there were several attempts to restart flying activities. In 1969, flying club Aero-Kiewit was founded and flying activities gradually resumed. In 1973, they were joined by the glider club Albatros. See also List of airports in Belgium References External links Aeroclub Kiewit Zweefvliegclub Albatros
Vliegveld Kiewit

Het Vliegveld Kiewit is een onverhard vliegveld gelegen in het gehucht Kiewit van de Belgische stad Hasselt. Het is het oudste bestaande vliegveld van België (1909) en een van de oudste ter wereld. Het kwam amper 6 jaar na de eerste vlucht van de gebroeders Wright in dienst. Het eerste vliegtuig dat er landde was van Belgische makelij. In zijn begintijd kwamen bekende vliegtuigfabrikanten zoals Henri Farman en Louis Blériot hier hun vliegtuigen testen. In oktober 1910 vond hier de eerste Belgische vliegshow plaats. In 1912 startte Léon de Brouckère hier een vliegtuigschool en een vliegtuigfabriek, maar toen twee jaar later de Eerste Wereldoorlog begon, week hij uit naar Nederland. In 1914 gebruikte ook vliegtuigbouwer Jero Kiewit als testvliegveld. Vanaf de jaren 1920 verloor het vliegveld aan belang door de opening van andere, beter gelegen vliegvelden in het land. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het vliegveld nog gebruikt door de Duitsers, maar daarna ging het vliegveld dicht. In 1969 richtten een aantal piloten de vzw Aero Kiewit op en werd het vliegveld heropend. De vereniging zorgt voor het beheer van het vliegveld dat gebruikt wordt voor vluchten met kleine sportvliegtuigen en zweefvliegtuigen. Er is ook een school waar vliegopleidingen verzorgd worden. Op 25 juni 1986 botste een sportvliegtuig dat vertrokken was van op het vliegveld met een Mirage 5 van de Belgische luchtmacht boven Visé. Bij deze vliegtuigbotsing lieten de drie inzittenden van het sportvliegtuig het leven. Alhoewel het vliegveld volledig op het grondgebied van Hasselt ligt, zijn de gronden eigendom van de gemeente Zonhoven. Dit is nog een gevolg van de middeleeuwse grenstwisten tussen de twee gemeenten. De gemeente Zonhoven heeft de gronden in erfpacht gegeven aan de vzw Aero Kiewit. De huidige erfpachtovereenkomst loopt nog tot 2045. Externe links Website Vliegveld Kiewit Webpagina over het vliegveld Kiewit
Кивит (аэродром)

Аэродром Кивит (нид. Vliegveld Kiewit) — спортивный аэродром в Бельгии. Расположен на территории коммуны Хасселт, хотя земельный участок, который занимает аэродром, является собственностью соседней коммуны Зонховен. Назван по соседней деревне. Аэродром Кивит существует с 1909—1910 года, что делает его одним из самых старых аэродромов Бельгии. История Аэродром обязан своим возникновением Альфреду Лансер (фр. Alfred Lanser), инженеру и энтузиасту авиации из Шарлеруа. В 1909 году он построил собственный самолёт, и начал поиски подходящего места для полётов. Выбор пал на так называемую Большую пустошь (нид. Grote Heide) у деревни Кивит рядом с Хасселтом. Эта большая территория (восемь на три километра) идеально подходила для испытаний самолётов, поскольку она была свободна от застройки и деревьев. Кроме того, земля в этом месте была плотной и утрамбованной, поскольку территория использовалась для выездки лошадей. Данный участок земли принадлежал коммуне Зонховен (хотя и не был расположен на её территории), и арендовался Эмилем Вроненом (нид. Emile Vroonen), владельцем замка Кивит. 11 марта 1910 года между Эмилем Вроненом и Авиаклубом Льеж-Спа (фр. Aéro Club Liège-Spa) было подписано соглашение о использовании территории Большой пустоши под аэродром. Официальное открытие аэродрома состоялось 15 мая 1910 года. На территории были устроены ангары для самолётов, трибуны для зрителей, кафе. Здесь проводились разные авиашоу и демонстрации. Так, между 8 и 16 октября 1910 года здесь проводилось авиашоу, привлёкшее десятки тысяч посетителей. Только в воскресенье 9 октября здесь побывало пятнадцать тысяч посетителей. Вскоре аэродромом заинтересовались военные. 2 октября 1910 года Кивит посетил военный министр Жозеф Хеллебаут. Министр остался довольным посещением и счёл место подходящим для военной авиации. Уже 12 сентября 1910 года здесь начала функционировать военная лётная школа, где готовились первые лётчики бельгийских ВВС. Таким образом, Кивит стал первой военной авиабазой в истории Бельгии. В то же время Аэроклуб Льеж-Спа вскоре покинул аэродром, переехав на другой аэродром, расположенный рядом с Льежем. Тем не менее, до Первой мировой войны в Кивите продолжали проводиться гражданские авиашоу. После Первой мировой войны Кивит перестал использоваться как военный аэродром. Вместо этого бельгийская армия устроила здесь полигон-стрельбище. В 1933 году энтузиаст авиации Телесфор Жорж (Télesphore Georges) основал «Авиаклуб Лимбурга» (Liburg Aviation Club). Клуб поставил своей целью вновь использовать территорию в Кивите как аэродром. После долгих переговоров между аэроклубом, военными, и муниципальными властями в 1934 году удалось достигнуть соглашения. Военные получили другую территорию, а Кивит был передан в аренду аэроклубу. Во время Второй Мировой войны немцы использовали Кивит как ложный аэродром для дезинформации союзников. Здесь были размещены муляжи самолётов. После войны аэродром был фактически заброшен. Возрождение состоялось благодаря аэроклубу «Аэро-Кивит» (Aero-Kiwiet), который был основан 6 февраля 1969 года. С тех пор и до настоящего времени аэродром используется этим клубом. Здесь действует лётная школа. Примечания
Kiewit Airfield

Kiewit Airfield är ett privat flygfält i Belgien. Det ligger i provinsen Limburg och regionen Flandern, i den östra delen av landet, 70 km öster om huvudstaden Bryssel. Kiewit Airfield ligger 41 meter över havet. Terrängen runt Kiewit Airfield är platt. Närmaste större samhälle är Hasselt, 5,0 km sydväst om Kiewit Airfield. Kommentarer Källor
Hovaeremolen

De Hovaeremolen is een windmolen in de Belgische gemeente Koekelare. De molen is een stenen bergmolen uit 1923. Geschiedenis In 1711 werd op de plaats een staakmolen gebouwd, voor het malen van graan. In teksten uit 1711 vindt men terug "in den N-O houcke... den meulenwal en d'erve daer den Ovaremeulen staet... den wulfsfaertsdyck aen den noordsijde...". In de parochieregisters van Koekelare komt de naam Hovaere en aanverwante namen veel voor. Het is onduidelijk of de molen eigendom was van een Hovaere of de molen zijn naam kreeg omdat er het gehuchtje er veel Hovaeres woonden. De molen ging veel van eigenaar en pachter over. In 1873 gaf de eigenaar de toenmalige pachter de toestemming de molen om te bouwen van graanmolen naar graan- en oliemolen. In 1875 werd daarvoor de teerlingen weggenomen, en in de plaats kwam een stenen gemetseld torenkot. Bij het begin van de Eerste Wereldoorlog bleef de molen overeind, en werd ze een waarnemingspost voor de Duitse bezetter. Het geallieerde vuur beschadigde de toren in 1918. De toren werd als stenen windmolen hersteld in 1923. Het binnenwerk werd overgenomen van de molen van Victor Denijs uit Lichtervelde die in datzelfde jaar werd gesloopt. Molen Denys was de laatste Lichterveldse windmolen. Het 1800 kg wegende wiekenkruis vloog in december 1936 al draaiende af. In 1939 stak men een nieuwe askop en kon de molen weer draaien. In 1949 verloor de molen een houten roede; maar doordat in 1932 al een motor was geplaatst, bleef de molen draaien. In 1958 stopte men met malen. In 1963 werd de laatste roede uitgehaald en de molen dreigde te vervallen. De gemeente kocht in 1968 de molen aan. De molen werd in 1973 beschermd als monument. In 1988 kocht uiteindelijk de vzw Hovaeremolen het gebouw, en liet het in 1996-1998 herstellen. In 2015 werd de molen gerenoveerd, zo kwamen er nieuwe planken, een afdak bij de ingang, de molenstaart kreeg balken en het luiwerk met zijn katrolsysteem werd aangepakt.
Sint-Martinuskerk (Mettekoven)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in Mettekoven in de Belgische gemeente Heers in de provincie Limburg. De kerk ligt aan de Mettekovenstraat en wordt omgeven door het ommuurde kerkhof. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Martinus. Opbouw Het is een eenvoudig neoclassicistisch gebouw en bestaat uit een uitgebouwde westtoren, een eenbeukig schip met drie traveeën, een transept van een travee en een recht gesloten koor met één travee. Het gebouw is opgetrokken in baksteen, voorzien van rondboogvensters en wordt gedekt door een zadeldak van leien. De toren heeft een rondboogportaal in een omlijsting van hardsteen met geprofileerde druiplijst in de westgevel. Dit wordt bekroond door een kruis en heeft verder doorlopende hardstenen imposten met erboven een oculus in een hardstenen omlijsting met uurwerk. In iedere gevel van de toren is er een rondboogvormig galmgat aanwezig en de toren wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits met leien. Naast de toren bevinden zich twee flankerende kapellen die ieder een oculus hebben in de zijgevel. Het koor heeft getoogde vensters. Tegen de oostgevel van het koor bevindt zich de sacristie die voorzien is van rondboogvormige muuropeningen. Interieur Het meeste kerkmeubilair is 19e-eeuws. Er zijn enkele oude beelden, zoals een Sint-Michael (16e eeuw); een Sint-Maarten (17e eeuw); een Sint-Amandus en een Heilige Rosa van Lima (18e eeuw). Ook zijn er laat-16e-eeuwse schilderijen, voorstellende Sint-Amandus, Keizer Constantijn en de heilige Thomas. Op het kerkhof zijn enkele 17e- en 18e-eeuwse grafkruisen te vinden. Geschiedenis In 1839 werd de huidige kerk gebouwd en verving de oude kerk. In 1857-1872 werd de toren herbouwd naar het ontwerp van Herman Jaminé uit Hasselt. In 1925 werd de kerk gerestaureerd en vergroot door de bouw van het transept naar het ontwerp van J. Deré.
Herdersbrug

De Herdersbrug is een basculebrug over het Boudewijnkanaal in Brugge. De metalen basculebrug werd gebouwd in 1996, ter vervanging van de draaibrug uit 1906, en bestaat uit drie overspanningen: twee vaste zij-overspanningen en een beweegbare middenoverspanning. De Herdersbrug maakt deel uit van de N348, een belangrijke toegangsweg naar de haven van Brugge-Zeebrugge, voor verkeer komende van de N31 vanuit Brugge en Kortrijk. De brug wordt ook aangeduid als Dudzelebrug of Dudzeelsebrug. Deze laatste is ook de straatnaam van de N348 over de Herdersbrug. Naamgeving De brug werd genoemd naar de herberg "Den Herder", deze werd voor het eerst vermeld in 1867. In de jaren 1920 was de draaibrug bekend als Vaartbrug of Brug der Zeehaven. De industriezone westelijk van het kanaal en de jeugdherberg net ten oosten van de brug worden ook "Herdersbrug" genoemd. Naamsverwarring De naam Dudzelebrug wordt ook gebruikt voor de bruggen in de N376 over het Leopoldkanaal en het Schipdonkkanaal, eveneens in Dudzele. Deze bruggen staan ook bekend als Zelzatebrug.
Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskapel (Molenbeersel)

De Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskapel is een kapel gelegen in Molenbeersel, een deelgemeente van Kinrooi in de Belgische provincie Limburg. De kapel is opgedragen aan Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes. Voorgeschiedenis Op het einde van de 19de eeuw stond in de hof van de familie Louis Janssen - Meerten een kapel waar O.L.-Vrouw van Rust vereerd werd als patrones tegen zenuwziekten en schreiende kinderen. Het is onbekende wanneer of door wie deze gebouwd werd. Na de verdwijning van deze kapel, werd er omstreeks 1902 - 1903 een nieuwe kapel gebouwd in de buurt. Echter werd deze kapel afgebroken door het aanleggen van de tramlijn Maaseik - Weert in 1909. Huidige kapel De huidige kapel staat op eigendom van de gemeente, tegenover het oude gemeentehuis en werd gebouwd in 1910 onder leiding van J. Stals (bouwkundige van Stramproy). Het metselwerk werd uitgevoerd door de gebroeders Verkennis van Neeritter. In de apsis is een Lourdesgrot opgebouwd. Boven de ingangsdeur zijn in het schilderwerk twee vazen en leliebloemen aangebracht met het opschrijft "O.L.V. van Lourdes, B.V.O.". Boven de deur kan men in het timpaan het volgende opschrift lezen: "De parochianen aan hunne moeder Maria/1910/C. Gubbels, pastoor/L. Roex, kapelaan". Deze kapel werd beschermd bij ministerieel besluit van 9 december 2005. De kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes is gelegen naast de Weertersteenweg, op de hoek met de Slichtestraat (naast Weertersteenweg 343). Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Kinrooi
Pachecotunnel

De Pachecotunnel is een tunnel gelegen in de Belgische hoofdstad Brussel met een deel op het grondgebied van de gemeente Brussel en een deel op het grondgebied van de gemeente Sint-Joost-ten-Node. De tunnel verbindt de Pachecolaan in het zuiden met de Sint-Lazaruslaan in het noorden. De tunnel voert onder de Kruidtuinlaan en de Brusselse Kleine Ring (R20) door. Ten noorden van de tunnel bevindt zich de Kruidtuin.
Joris Dumeryplein

Het Joris Dumeryplein is een pleintje in het centrum van Brugge. Beschrijving Het is gelegen in de Boeveriewijk aan de samenkomst van de Maagdenstraat en de Van Voldenstraat, langs de Boeveriestraat. Het plein is op het einde van de twintigste eeuw genoemd naar de stamvader van het klokkengietersgeslacht Dumery, dat actief was in Brugge tot midden 19e eeuw. Voordien maakte het pleintje (eigenlijk niet veel meer dan een wegverbreding) deel uit van de Boeveriestraat. Joris Dumery (1715-1787) was onder meer de bouwer van de Brugse beiaard, die in het Belfort hangt. De beiaard bestaat uit 47 klokken en weegt 27,5 ton. De klok die opgesteld staat op dit naar haar maker genoemde plein, werd gegoten in 1742 en wordt nog op geregelde tijdstippen geluid. Het pleintje kreeg zijn naam in september 1989. Het onderscheidt de plek van de straten die er op uitmonden: Boeveriestraat, Maagdenstraat en Van Voldenstraat. Literatuur Firmin ROOSE, Georgius Dumery, klokkengieter op West-Brugge, in: Brugse Figuren, Handzame, 1973. Hedwig DACQUIN & Martin FORMESYN (red), Brugge, Belfort en Beiaard, Brugge, 1984, met onder meer: Jacques DE BLAUWE, Dumery, een naam die klinkt als een klok, blz. 63-73. Jean-Luc MEULEMEESTER, De familie Dumery en de Sint-Walburgakerk in Brugge, blz. 74-79 André VANDEWALLE, Straatnamen in Brugge, in: Brugs Ommeland, 1990, blz. 192. Chris WEYMEIS, Brugge, van Academiestraat tot Zwynstraat, Deel 3: J-K, Brugge, Uitgeverij Van de Wiele, 2016, ISBN 978-90-76297-637.
Hubertmolen

De Hubertmolen is een windmolen in de Belgische badplaats Wenduine. Het is een kleine houten staakmolen uit 1880, die enigszins lijkt op de Hollandse wipmolens. De molen werd gebouwd door Jan Hubert, die in 1879 toestemming kreeg van de Bestendige Deputatie van West-Vlaanderen de molen op zijn grond te bouwen. De molen was in 1880 klaar. Tot 1934 bleef de molen in gebruik. Daarna werd de molen een toeristische attractie in de badplaats. De wijk eromheen kreeg de naam Molenwijk. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden in opdracht van de Duitsers de wieken weggenomen, maar na de oorlog werd hij hersteld. De molen en de omgeving werden reeds in 1946 als landschap beschermd. Na een storm in 1992 raakte de molen beschadigd. De gemeente De Haan kocht de molen op en liet deze restaureren. De molen zelf werd in 1993 als monument beschermd.