NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Noordede

El Noordede és un curs d'aigua, riu o canal de desguàs no navegable a la província de Flandes Occidental (Bèlgica) entre el Blankenbergse Vaart i el moll sobreeixidor (Spuikom) del Canal Bruges-Oostende prop de la seva desembocadura al Mar del Nord. Té una longitud de 13 quilòmetres. Va excavar-se a l'inici del segle xvi i va eixamplar-se el 1624. Col·lecta les aigües dels weterings de l'Oudlandpòlder dels quals els principals són: el Maarleed, l'Oosternieuwwegezwin, el Nieuwzwin, el Westernieuwwegezwin i el Schamelwezezwin. El súfix -zwin, sinònim amb priel indica l'origen semi-natural d'aquests cursos d'aigua, que de fet són antics braços de mar que l'home va aprofitar per crear la xarxa de desguàs després de la regressió del mar. El desnivell gairebé inexistent dels pòlders plans i inferiors al nivell del mar a plenamar explica que el riu desguassa a ambdues extremitats: al rec Blankenbergse Vaart i a la presa Maartensas a Oostende. A plenamar les aigües són gairebé estagnants i les preses a la desembocadura es tanquen. Només a baixamar té un cabal normal. La fauna aquàtica és força rica en espècies. El 2003 s'hi van inventariar una dotzena de peixos diferents: entre altres tenques, gardins, madrlletes veres, perques de riu, Blicca bjoerkna, bremes, anguiles, Carassius gibelio, carpes, planes, punxosets i gobis. En l'actualitat s'estudien les mesures constructives necessaris per facilitar el pas dels peixos migratoris a la resclosa Maartensas a Oostende. Lloc d'interès L'antic alberg i mas Strooienhaan al poble d'Houtave a la cruïlla del carrer de Bruges a Wenduine i el Noordede. Ja es troben imatges des del segle xvi d'un mas i d'un alberg a aquest indret. Durant la Segona Guerra Mundial soldats alemanys van ocupar el lloc i construir un búnquer. Malauradament, el 1951 l'antic alberg va ser derrocat i un cafè nou va obrir-se al mas. La major part de l'edifici actual data del segle xix. Referències
Noordede

De Noordede (soms ook Noord-Ede gespeld) is een middeleeuws afwateringskanaal in de historische afwatering van Blankenberge, in de Belgische provincie West-Vlaanderen. Historiek Indijking van de kustvlakte begon rond de 10de-11de eeuw. Inpoldering, bedijking en afwateringskanalen vormen een samenhangend geheel zodat het land intensief kan worden bewerkt dankzij een goed doordacht stelsel. Samen met de Blankenbergse Vaart vormde de Noordede de hoofdas in het afwateringssysteem, samen met kleinere waterwegen. De hoofdwaterwegen zorgden voor de afvoer van het overtollige water naar zee (via de Blankenbergse Vaart) of naar de Oostends krekengebied in het geval van de Noordede. Een oude vermelding van de waterloop gaat terug tot 1306, als "Noortheye" of "Noordhie". Tussen Klemskerke en Zuienkerke volgde deze natuurlijk waterloop de bedding van een oude kreek die ontstond bij de bedijking van Bredene in de 10e eeuw. In de 17de eeuw kwam er ook een verbinding met de zee. Met kleine platte schuiten voer men toen handelswaren en bouwmaterialen vanaf Bredene naar de Ieperlee, later het kanaal Brugge-Oostende, waarop ze via een overtoom werden overgezet om verder naar Brugge te varen. Bij het graven van de Spuikom rond 1900 werd de loop van de Noordede naar het zuiden verlegd. Van de oorspronkelijke loop getuigt de Noord-Edestraat in Bredene. Tegenwoordig heeft de Noordede geen transportfunctie meer, en dient enkel voor afwatering. De Noordede begint heden ten dage enkele kilometer van de kustlijn vanuit de gemeente Zuienkerke (buurtschap Strooienhaan bij Houtave) over het grondgebied van De Haan en Bredene naar de voorhaven van Oostende ter hoogte van de wijk Bredene-Sas in Bredene waar hij net voorbij het Maartensas in de haven uitmondt. In Zuienkerke staat de Noordede in open verbinding met de Blankenbergse Vaart. Over een deel van zijn loop volgt hij de N9, de weg van Brugge naar Oostende. Etymologie De Noordede of Nordee in de volksmond is dat brede water aan de noordzijde en het zelfstandig naamwoord ee zoals men vroeger water of een waterloop noemde.
Noordede

Noordede är en kanal i Belgien. Den ligger i provinsen Västflandern och regionen Flandern, i den västra delen av landet, 110 km väster om huvudstaden Bryssel. Trakten runt Noordede består till största delen av jordbruksmark. Runt Noordede är det tätbefolkat, med 266 invånare per kvadratkilometer. Källor
Viaduc de l'Eau Rouge

Le viaduc de l'Eau Rouge est un viaduc autoroutier assurant le passage de l'E42 entre Verviers et Malmedy. Il surplombe le pouhon de Bernister. La vallée est d'une taille beaucoup plus importante que ne le laisse supposer le débit de la rivière. La partie haute de la rivière fut en fait captée par une autre rivière de la région, le Trôs Marets. La vallée accueillit un temps également le cours de la Warche. Le viaduc est d'une longueur de 650 mètres de long pour 45 mètres de hauteur. Il présente une travée de 270 mètres permettant d'éviter le fond de vallée, marécageux et acide. Liens externes Usinage d’éléments du viaduc de l’Eau Rouge, photos de 1991 du site des Archives régionales de Wallonie. Site des Archives régionales de Wallonie. Construction du viaduc de l’eau Rouge. Photographies de 1993. Source Viaduc de l'Eau Rouge sur Structurae. Portail des routes Portail des ponts Portail de la province de Liège
Viaduct van de Eau Rouge

Het viaduct van de Eau Rouge is een autosnelwegviaduct in de gemeente Malmedy in de Belgische provincie Luik. Het viaduct is een deel van de E42 / A27 en overspant de vallei van de Eau Rouge. Het viaduct werd, net als het naburige viaduct van Remouchamps ontworpen door het studiebureau van René Greisch en in de periode 1989-1993 gebouwd. De brug gaat over de vallei van de Eau Rouge en over de pouhon de Bernister, een kwelzone met zuur, ijzerhoudend water aan de oevers van de Eau Rouge. De vallei is hier betrekkelijk groter dan het debiet van het riviertje zou vermoeden. Het hogere deel van de rivier (nu de vallei van de Trô Maret) werd gecapteerd door een andere rivier: de Trô Maret. Nog langer geleden stroomde zelfs de Warche door dit dal. Het is een stalen boogbrug gecombineerd met een twee aanlopen op pijlers met een totale lengte van 650 meter en een maximale hoogte van 45 meter. De maximale overspanning (door de boog) bedraagt 270 meter. Deze overspanning laat toe om de natte en zure valleibodem volledig te vrijwaren van constructies. Externe links Onderdelen van Viaduct van de Eau Rouge bewerken, foto's uit 1991 uit van de Site van het Waals gewestelijk archieven (fr). Site van het Waals gewestelijk archieven. Bouw van het viaduct van de Eau Rouge. Foto's van 1993.
Begraafplaats van Robermont

De begraafplaats van Robermont (Frans: Cimetière de Robermont) is een begraafplaats in de Belgische stad Luik. De begraafplaats is 44 ha groot en is de belangrijkste begraafplaats van de stad. Ze bevindt zich ten oosten van het stadscentrum, in deelgemeente Bressoux. Geschiedenis Sinds de middeleeuwen bevond zich hier de Abdij van Robermont. Onder Frans bewind werden op het eind van de 18de eeuw de kerkelijke bezittingen opgeheven en in 1797 werd de abdij verkocht. De tuinen werden niet verkocht omdat het gemeentebestuur hier een begraafplaats wilde inrichten. In 1799 werden hier al overleden militairen van het hospices des Écoliers begraven. In 1805 werden de verschillende kleine kerkhoven in Luik gesloten en voortaan werden enkel drie begraafplaatsen buiten het stadscentrum gebruikt, namelijk die van Hocheporte, van de Bayards en van Robermont. De begraafplaats van de Bayards werd in 1816 alweer gesloten, die van Hocheporte in 1821. In 1874 zou de stad met de Cimetière de Sainte-Walburge er een tweede grote begraafplaats bij krijgen. Het oude gedeelte van de begraafplaats werd in 2002 als site beschermd. Militaire begraafplaats De begraafplaats telt meer dan 320 gesneuvelde Belgische soldaten uit beide wereldoorlogen, waarvan meer dan 250 uit de Eerste Wereldoorlog. Er rusten ook bijna 50 gesneuvelden uit het Gemenebest (Liège (Robermont) Cemetery), op een na alle gesneuveld in de Eerste Wereldoorlog. Daarnaast rusten er ook ruim 100 Franse, bijna 800 Duitse, ruim 300 Italiaanse en bijna 150 Russische gesneuvelden uit deze oorlog. Bezienswaardigheden De begraafplaats wordt soms de Luikse Père Lachaise genoemd: het beschermde oudste deel is behalve begraafplaats ook een fraai park. Een artistiek goed grafmonument is dat van Francoise Léopoldine Lanhay, die in of rond 1864 overleed. Beeldhouwer Jean-Joseph Halleux toont haar liggend op haar doodsbed; om het marmer tegen weersinvloeden te beschermen is het monument omgeven door een glazen huisje. Bijzonder en ook artistiek opvallend is het grafmonument van de Luikse beeldhouwer Leonildo Giannoni (1880-1951). Op zijn graf is een door hemzelf vervaardigd beeld van zijn echtgenote Hubertine Chapelier geplaatst. Dit vrouwelijk naakt beeldt wanhoop uit, zonder de ingetogenheid die voortkomt uit rouw of engelachtigheid. Bekende personen Walthère Frère-Orban, politicus André Hubert Dumont, geoloog Charles en Édouard Morren, botanici Charles Soubre, schilder Edouard Van Beneden, bioloog Étienne Soubre, componist Gustave Serrurier-Bovy, architect en meubelontwerper Jean-Noël Chevron, architect Lambert Noppius, architect Léon Rodberg (1832-1888), beeldhouwer Nicolas Defrecheux, dichter Leonildo Giannoni, beeldhouwer Théodore Gobert, historicus Ulysse Capitaine, historicus Célestin Demblon, politicus Emiel Moyson, dichter-agitator Bron Staf Soeters, 'Hier Rust'. Uitgegeven in 2011 door Davidsfonds Uitgeverij NV in Leuven, ISBN 978-90-5826-817-4.
Stadswaag (Kortrijk)

De Stadswaag van Kortrijk bevindt zich op de hoek van de Rijselsestraat en het Sint-Michielsplein in het centrum van de Belgische stad Kortrijk. In de stadswaag werden vroeger gewichten geijkt. Dit was een belangrijke dienstverlening in een stad waar onder andere de edelsmeedkunst bloeide. Geschiedenis De weegbrug werd in 1840 op de westkant van het Sint-Michielsplein gebouwd en in 1889 naar de Rijselsestraat verplaatst, vlak voor de ijkdienst. Op de westhoek van het Sint-Michielsplein werd in 1867 de École Industrielle ondergebracht. Nadat de Nijverheidsschool in 1897 naar de Sint-Janslaan verhuisde werd het huidige gebouw in 1904 opgericht in Vlaamse neorenaissancestijl. Het elegante gebouw met een trapgevel en een achthoekige hoektoren is een van de beeldbepalende panden van het Sint-Michielsplein. Van 1944 tot 1956 was het stijlzuiver pand een telegraafkantoor. Sinds 2007 is er in de voormalige stadswaag een horecazaak gevestigd. Trivia Omdat het kantoor van de reinigingsdienst er een tijdlang was ondergebracht, heette het gebouw tijdens de eerste helft van de 20e eeuw in de volksmond 'het Strontkasteel'. De toeristische dienst van de stad was tot 2005 in de stadswaag gehuisvest, tot ze verhuisde naar het streekbezoekerscentrum in de Groeningeabdij.
Ferme de Caestert

La ferme de Caestert est une ferme située dans la partie wallonne de la montagne Saint-Pierre, également appelée plateau van Caestert, à environ 250 mètres au sud de la frontière avec Maastricht et presque directement adjacente à la commune flamande de Riemst. La ferme est située dans la zone protégée du thier de Caster. Historique La ferme de Caestert faisait partie du château de Caestert, qui a brûlé en 1972. À côté du château et derrière la ferme se trouvait autrefois la chapelle de Caestert . La ferme a été construite dans le style Renaissance mosane. La clé de voûte au-dessus de l'entrée est datée de 1686 et permet d'accéder à la cour de la ferme. Après l'abandon de la ferme par le dernier occupant, Walther Duchateau, la ferme tombe en ruine. Natuurpunt Riemst a pu utiliser temporairement la ferme et la maison de gardien, jusqu'à ce qu'elles soient également détruites par un incendie le 1er avril 2013. Dans les années qui ont suivi l'incendie de 2013, de nombreuses voix se sont élevées, en particulier dans la commune voisine de Riemst, pour réclamer la restauration de la ferme de Caestert. Face à cette mobilisation citoyenne, le gouvernement wallon a pris les choses en main et s'est engagé activement dans la rénovation du bâtiment. Le 23 avril 2023, la ferme de Caestert ouvre ses portes au public pour la première fois depuis l'incendie de 2013. Cette renaissance s'est concrétisée sous la forme d'un centre d'accueil temporaire baptisé "Villa Castrum". Notes et références Liens externes Voir aussi Château de Caestert Plateau de Caestert Saint-Pierre Passerelle de Caster Portail de la province de Liège
Hoeve Caestert

Hoeve Caestert is een hoeve gelegen op het Waalse gedeelte van de Sint-Pietersberg, ook wel Plateau van Caestert genoemd, op zo'n 250 meter ten zuiden van de grens met Maastricht en bijna direct grenzend aan de Vlaamse gemeente Riemst. De hoeve staat in het beschermde gebied van Thier de Caster. Geschiedenis Hoeve Caestert maakte deel uit van het in 1972 afgebrande Kasteel Caestert. Naast het kasteel en achter de hoeve stond vroeger de kapel van Caestert. De hoeve is gebouwd in de karakteristieke Maaslandse renaissancestijl. De sluitsteen boven de ingang stamt uit 1686 en geeft toegang aan het binnenterrein van de hoeve. Nadat de hoeve verlaten werd door de laatste pachter, Walther Duchateau, kwam de hoeve in verval. Natuurpunt Riemst kon tijdelijk de hoeve en conciërgewoning gebruiken, totdat deze op 1 april 2013 ook door brand werd verwoest. In de jaren na de brand zijn vele instanties bezig geweest om te lobbyen voor herstel van de hoeve; vooral afkomstig uit het naburige Riemst. Inmiddels is het Waals Gewest druk bezig de hoeve te herstellen. Op 23 april 2023 opende Hoeve Caestert voor het eerst terug haar deuren voor het grote publiek in de vorm van het pop-upbezoekerscentrum Villa Castrum. Zie ook Kasteel Caestert Plateau van Caestert Sint-Pietersberg
Kasteel de Groote

Het Kasteel de Groote is een 19e-eeuws kasteel in neoclassicistische stijl in de West-Vlaamse plaats Houthulst, gelegen aan Eugène de Grootelaan 66. Geschiedenis In 1838 kocht de Antwerpse handelaar en politicus Jan-Pieter Cassiers een stuk bosgrond aan de rand van het Vrijbos met het oog op bosopbrengst. Cassiers was reeds eigenaar van honderden hectaren landerijen verspreid over West-Vlaanderen. Aanvankelijk werd enkel een jachtpaviljoen gebouwd, maar in 1848 gaf Cassiers opdracht om er ook een kasteel te zetten. Datzelfde jaar werd Cassiers benoemd tot burgemeester van Klerken-Houthulst. Onder zijn toedoen werd de infrastructuur van Houthulst grondig onder handen genomen. Jan-Pieter Cassiers en zijn vrouw, burggravin Caroline De Patin, bleven kinderloos en na hun overlijden belandden al hun eigendommen in de handen van Raymond De Groote, de opzichter van de familie Cassiers-de Patin. Verschillende van diens nazaten, waaronder Eugène De Groote, zouden daarop hun vaste residentie nemen in het kasteel. In 1914 viel het kasteel in Duitse handen. Het bos van Houthulst werd vervolgens omgevormd tot een knooppunt van verdedigingswerken met loopgraven en prikkeldraadversperringen. Het kasteel zelf werd een verzorgingscentrum voor gewonden. Tijdens het eindoffensief in 1918 werd het kasteel teruggewonnen, maar kwam niet ongehavend uit de strijd. In 1920 werd volop gestart met de heropbouw, allicht onder leiding van architect Jozef Viérin. Het kasteel wordt tot op heden bewoond door de familie de Groote. Op 7 april 2023, omstreeks 3.50 uur, kreeg de brandweer een melding dat het kasteel in lichterlaaie zou staan. Door de jarenlange leegstand had de brandweer geen makkelijke doorgang door de dichte begroeiing en werd besloten het kasteel gecontroleerd te laten uitbranden. Of de brand aangestoken is, is niet bekend. Het parket zal een deskundige de zaak laten onderzoeken. Het kasteel was de voorbije jaren wel al vaker het mikpunt van vandalisme. In juni 2019 hebben tieners nog een ravage aangericht in het kasteel, onder meer door het gooien van bijlen in schilderijen. Ook krakers vertoefden er al. Het kasteel en domein zijn nu eigendom van de Engelse familie White. Bronnen Kasteel de Groote in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2023/04/07/kasteel-de-groote-in-houthulst-volledig-vernield-door-brand/
Kapel van Oetersloven

De Kapel van Oetersloven is een kapel in het gehucht Oetersloven van Berlingen in de Belgische gemeente Wellen. De huidige barokke kapel is 17e-eeuws. De eerste kapel die hier stond werd gebouwd vóór 1187 door de toenmalige heer van Wellen die aan een kruistocht deelnam. Ze werd in 1423 toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Smarten. Opvallend in het interieur is een gepolychromeerd beeld van Onze-Lieve-Vrouw uit 1423. In de 18e eeuw stond hier ook een kluizenarij. Ze werd afgebroken na de dood van de laatste kluizenaar in 1894. Op 1 mei komen er nog steeds honderden mensen uit omliggende dorpen naar deze kapel. De kapel en de bokkenrijders Jan van Muysen, een klompenmaker uit Wellen, had een brandbrief gelegd aan de boerderij van Jan Wouters uit Ulbeek en eiste een grote som geld, zo niet zou zijn boerderij in brand worden gestoken. Het geld moest gelegd worden in een kuil bij de kapel. Wouters herkende van Muysen, ondanks diens vermomming. Jan van Muysen werd op 1 april 1774 als bokkenrijder aangehouden en op 16 juni in de Bonderkuil van Wellen onthoofd. Externe links Inventaris Onroerend Erfgoed 2025: Kapel van Oetersloven
Zinnema

Zinnema is het Vlaams huis voor Amateurkunsten in Brussel gelegen in de Veeweidestraat te Anderlecht in de buurt van het Dapperheidsplein. Zinnema werd op 1 januari 2007 gecreëerd na een splitsing van het Vlaams Centrum voor Amateurkunsten. Vooraleer het pand werd gebruikt als huisvesting voor het Vlaams huis voor Amateurkunsten werd het gebruikt als een bioscoop. De naam Zinnema is dan ook niet voor niets een verbastering van het Franse cinéma, maar verwijst tegelijkertijd naar de Zenne, de scheldnaam Zinneke voor Brusselaars (of bastaardhond) en "zin hebben in". Bestuur Sinds de oprichting was de leiding in handen van Mars Moriau. Op 2 januari 2013 nam Nathalie De Boelpaep het bestuur over. Nadat De Boelpaep in 2018 aftrad, werd zij opgevolgd door Jan Wallyn. Wallyn legde diens functie in 2022 neer en vanaf januari van het jaar daarna werd Valérie Wolters aangesteld als algemeen directeur.
Begraafplaats van Staden

De Begraafplaats van Staden is een gemeentelijke begraafplaats in de Belgische gemeente Staden. De begraafplaats ligt aan de De Carninstraat op 250 m ten noorden van het centrum (Sint-Jan den Doper-kerk). Links naast de ingang staan tien gedenkstenen voor de gesneuvelde Stadenaars uit de Eerste Wereldoorlog. Brits oorlogsgraf Op de begraafplaats ligt het graf van Peter James Nankivell, luitenant bij de Royal Air Force Volunteer Reserve. Hij sneuvelde op 7 februari 1943 toen hij met zijn Typhoon boven Staden werd neergeschoten. Zijn graf staat bij de Commonwealth War Graves Commission genoteerd onder Staden Communal Cemetery en wordt onderhouden door de gemeente Staden.
Pollismolen

De Pollismolen (ook: Wayenberghmolen of Scheelenmolen) is een onderslag watermolen op de Wijshagerbeek (of Eetsevelderbeek) te Opitter. De molen is gelegen aan Molenstraat in het natuurgebied Itterdal. Oorspronkelijk werd ook het water van de Itterbeek via bedijking naar de molen geleid. De molen lag namelijk niet op het laagste punt van de vallei, waar de bodem vermoedelijk te drassig was. Daarom werd het water van de Itterbeek naar de Wijshagerbeek geleid, waarna de oude bedding werd afgedamd. Toen de molen werd stopgezet werd de dam niet meer onderhouden en hernam de Itterbeek weer zijn oorspronkelijke bedding. De Pollismolen werd in de 11e eeuw voor het eerst vermeld. Het werd toen een banmolen van het kapittel van de Sint-Bartholomeüskerk te Luik, aan welk kapittel de heerlijkheid Bree met al haar rechten werd geschonken in 1078. Er was een conflict met de Ghen-Aamolen te Beek, een banmolen van de Graaf van Loon, die druk op de boeren uitoefende om aldaar het graan te laten malen. Dit geschil werd uiteindelijk in 1316 bijgelegd. De naam Wayenberghmolen komt van een oude familie, reeds vermeld in de 12e eeuw. De naam Scheelenmolen kwam in zwang in 1502, toen ene Jan Schelen als molenaar fungeerde. Een opmerkelijke molenaar was Pieter-Jan Domen, die in 1891 aantrad. Deze was in dienst geweest bij de Pauselijke zoeaven. Rampen bleven hem niet bespaard. Zijn vrouw stierf op 41-jarige leeftijd bij de geboorte van hun 13e kind, terwijl hun 4-jarige dochter al eerder door het molenrad gegrepen en verdronken was. Toeristische trekpleister In 1830 was de molen nog van hout en leem. Later werd er een stenen molen gebouwd. In 1961 werd de molen stilgelegd en in 1970 is het molenrad door kinderen in brand gestoken. In 1981 werd de molen gekocht door de gemeente Bree en ingericht als vakantie-oord. Er volgde een uitvoerige restauratie, waarbij de molen weer in maalvaardige toestand werd gebracht. In 1994 verkreeg de molen, met haar omgeving, een beschermde status. In een van de nabij gelegen gebouwen kwam in 2010 een restaurant met feestzalen en een hotel. De molen maalt, ten behoeve van het restaurant, boekweit en in het café is een oude bakoven. Behalve het molenmuseum is er een bos- en pijpenmuseum opgezet. In de nabije omgeving is een biotuin en een bosleerpad. Vanuit de molen starten diverse wandelingen door de Itterbeekvallei die het Grenspark Kempen~Broek en het Nationaal Park Hoge Kempen doorkruisen. Galerij Externe links Natuurgebied Itterbeekvallei – Limburgs Landschap
Begraafplaats van Sint-Amands

De Begraafplaats van Sint-Amands is een gemeentelijke begraafplaats in de Belgische gemeente Sint-Amands. De begraafplaats ligt aan de Hekkestraat op 600 m ten zuiden van de Sint-Amanduskerk. Bijzonder graf Op de begraafplaats ligt het graf van de Antwerpse kunstschilder Romain Steppe. Militaire graven Rechts van het middenpad ligt een erepark met de graven van Belgische oud-strijders en burgerlijke slachtoffers uit de beide wereldoorlogen. Hierin ligt ook het graf van de Britse korporaal F. A. Sellers die sneuvelde op 17 september 1944. Zijn graf staat bij de Commonwealth War Graves Commission genoteerd onder St. Amands Communal Cemetery.
Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskapel (Drongen)

De Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskapel, (ook het kapelleken in de Goedjens genoemd) is een bakstenen kapel in neogotische stijl gelegen aan de splitsing van de Amand Casier de ter Bekenlaan (Mariakerke) en de Beekstraat (Drongen). De kapel is opgebouwd met twee traveeën onder een zadeldak met leien. De zijgevels hebben twee spitsboogvensters en in de achtergevel zit een achtlobbige oculus met een gebrandschilderde afbeelding ter ere van het Heilig Hart. Boven op de voorgevel staat een metalen kruis. Het interieur bestaat uit een bepleisterde ruimte afgedekt door een tongewelf in hout. De ruimte wordt verdeeld door een eikenhouten tussenschot waarachter een altaar met het houten beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes. De kapel wordt afgesloten door een tweedelige spitsboogvormige deur. Geschiedenis Kort na het mirakel in Oostakker werd in opdracht van juffrouw Theresia Van den Hecke, recht tegenover de ingang van haar buitengoed het kasteel Ter Beken, een kapel opgericht ter ere van Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes. Het ontwerp is waarschijnlijk van architect Auguste van Assche. De kapel werd door pastoor Karel Libert en deken Viktor d’Hoop in 1879 ingewijd. Juffrouw Theresia van den Hecke liet bij testament in 1899 de kapel over aan pastoor Robert de la Kethulle de Ryhove van de Sint-Coletaparochie in Gent. Op zijn beurt maakte hij bij testament in 1906 de kapel over aan de kerkfabriek van de Onze-Lieve-Vrouw-Geboorteparochie van Mariakerke. In 1972 werd de kapel bedreigd door de herinrichting van de Beekstraat maar door tussenkomst van de heemkundige kring Marka kon ze van de sloop worden gered. De kapel werd in 1997 als beschermd monument geklasseerd.