NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pont du Béguinage

Le pont du Béguinage (en néerlandais Begijnhofbrug), également Weingartenbrücke (Wijngaardbrug), est un pont classé de Bruges en Belgique. Emplacement Il est situé dans la partie sud de la vieille ville de Bruges et relie le canal Bakkersrei au béguinage de Bruges du côté ouest. La rue Begijnhof traverse le pont. Du côté ouest, la porte du béguinage est la porte d'entrée du béguinage, qui est fermée la nuit . Le musée du Béguinage s'y trouve également. Architecture et histoire Le pont a été mentionné pour la première fois dans un document dès 1297. A cette époque, le pont était conçu comme un pont en bois. En 1692, un nouveau bâtiment en pierre est construit. Le garde-corps en fer forgé a été créé en 1740 sur un dessin de W. de Potter. Il est décoré de représentations de vignes et de raisins, qui font référence au terme également utilisé pour le béguinage comme le béguinage du vignoble. Le pont est conçu comme un pont en arc en trois parties en calcaire. Un cartouche du XIXème siècle comporte l'inscription ANNO 1776 . Il y a aussi un marqueur de frontière en pierre bleue sur le pont. Le pont fait partie de la zone monumentale du Béguinage et est également utilisé depuis le XIVe siècle. Il est classé au patrimoine architectural en septembre 2009. Liens web Begijnhofbrug, également Wijngaardbrug (néerlandais) sur Onroerend Ervgoed Begijnhofbrug ( Pont du Béguinage) sur www.visitbruges.be Références Portail de Bruges Portail des ponts
Burg Montaigle

Die Überreste der mittelalterlichen Burg Montaigle stehen in der Nähe von Falaën, einem Ortsteil der belgischen Gemeinde Onhaye in der wallonischen Provinz Namur. Dort, wo der Bachlauf des Flavion in die Molignée, einem Nebenfluss der Maas fließt, ragt die Burgruine auf einem schroffen Felsvorsprung in den Himmel und gehört somit zum Typus der Spornburgen. Geschichte An der heutigen Stelle der Ruinen gab es schon am Ende der Römerzeit vom 3. bis 5. Jahrhundert eine kleine Militärgarnison. Die Burg Montaigle wurde Anfang des 14. Jahrhunderts auf einem älteren Bauwerk der Familie Dampierre errichtet. Sie war im Besitz der Grafen von Namur, die von Guy de Namur abstammten, jüngster Sohn Guys de Dampierre und einst Regent der Grafschaft Flandern. Im 15. Jahrhundert wurde die Burg Montaigle zu einer Wohnburg mit mehr Geschossen, großen Fenstern, Kaminen und Kellern ausgebaut. Die Anlage, die heute noch erkennbar ist, stammt aus jener Zeit. Die Burg war zentraler Punkt einer Vogtei der Grafschaft Namur und diente als Herrschaftssitz der letzten Gräfin von Namur, Jeanne d’Harcourt, Hofdame an den Höfen Frankreichs und Burgunds. Auf Befehl Karls V. aufgegeben, wurde die Burg 1554 von Truppen des französischen Königs Heinrich II. geplündert und in Brand gesteckt. Weblinks Website der Burgruine Montaigle
Montaigle Castle

Montaigle Castle (French: Château de Montaigle) is a ruined medieval castle in Falaën in the municipality of Onhaye, province of Namur, Wallonia. It was built in the 14th century, and destroyed by Henry II of France in 1554. It stands on a rocky spur overlooking the valleys of the Molignée and of the Flavion. The site was used during the Late Roman period for a Belgo-Roman fortification. Montaiglian, the first name of Aurignacian Following the official web-site of Onhaye, The Belgian government commissioned in 1867 the geologist Édouard Dupont to study the caves (locally called trous, lit., "holes") located in the rocky spur of Montaigle. He named each of them after the trees growing near the cave's entrance; Trou du Sureau (Elder), Trou du Chêne (Oak), Trou de l'Erable (Maple), except the lowest one, named Trou Philippe after the name of the hermit who lived therein. Prehistoric remains were found in all of these caves; Dupont described the Cro-Magnon civilization years before the French paleontologists, but the French nomenclature was adopted, though. The "Montaiglian" layer was later renamed "Aurignacian", after the cave of Aurignac in the Pyrénées. This opinion is also indirectly in a book of Marcel Otte Hawthorne Harris Wilder wrote yet in 1924 Montaiglian (or Augniracian) See also List of castles in Belgium Notes External links Website of the Friends of Montaigle (in French) Manuel d'archéologie préhistorique celtique et gallo-romaine : prehistorique celtique et gallo-romaine (1908) View of the word Montaiglien] Montaigle Castle Ruins, Falaën, Belgium
Château de Montaigle

Le château de Montaigle est un château fort médiéval en ruine située dans le village belge de Falaën (commune de Onhaye) en Wallonie, dans la province de Namur. Le château se dresse sur un éperon rocheux dominant la vallée de la Molignée d'un côté et du Flavion de l'autre. Historique Origines Le site connaît dès le Bas Empire, une première fortification gallo-romaine de type « éperon barré ». Nous sommes alors au IIIe siècle. Le château fort médiéval apparut vers l'an 900. Il fut érigé par les seigneurs de Faing, dont le nom, apparu pour la première fois dans un document officiel en 1050 en même temps que celui du château. Le dernier seigneur de cette lignée, Thierry VIII de Faing léga le château à sa mort en 1218 à sa fille Héluide, qui épousa Gilles de Walcourt, seigneur de Rochefort. Le château fut ensuite racheté en 1298 par Gui de Dampierre, Comte de Flandre et Marquis de Namur. C'est au XIVe siècle qu'a lieu la dernière phase de modification du château et qu'il prend l'apparence qu'on peut encore le voir aujourd'hui. Les murailles sont, entre autres choses, renforcées par l'intérieur. Autrefois siège d’un bailliage, le château fort, dont la dernière phase de construction remonte au début du XIVe siècle, a été détruit sur ordre de Henri II de France en juillet 1554 par le Duc de Bourgogne, François Ier de Nevers. Ayant déjà rasé la ville de Dinant au mois de mai 1554, les habitants du château avaient fui vers Namur pour chercher la protection de Charles Quint. Il y a donc fort à parier que le Duc n'ait rencontré aucune résistance. Ayant perdu tout intérêt stratégique, le château ne fut jamais reconstruit après la destruction de 1554. Il fut longtemps laissé à l'abandon au gré des vents et autres corbeaux jusqu'à ce qu'une association le repris en main au XXe siècle. Le château est propriété de la famille del Marmol depuis 1865. Le XXe siècle Aujourd'hui, le site se visite presque toute l'année et des activités culturelles, pédagogiques et événementielles s'y déroulent fréquemment. Le château de Montaigle dispose d’un site internet. Galerie Notes et références Voir aussi Bibliographie Articles connexes Liste des châteaux belges par région Lien externe Site officiel sur le Château Fort de Montaigle Portail des châteaux Portail de la province de Namur
Kasteel van Montaigle

De ruïnes van het kasteel van Montaigle bevinden zich te Falaën, een deelgemeente van de Belgische gemeente Onhaye. Geschiedenis In Montaigle, in het schilderachtige dal van de Molignée, werden sporen van menselijke aanwezigheid gevonden van minstens 7000 v.Chr. Tussen 250 en 400 n.Chr. was de 160 m hoge rots een schuilplaats (oppidum) voor de Gallo-Romeinse bevolking. Op deze plaats liet Gilles de Berlaymont een versterkte residentie bouwen. In 1298 werd deze verkocht aan Gwijde van Dampierre. Vervolgens werd diens zoon en opvolger Gwijde van Namen de eigenaar. Hij liet er in 1309 een burcht optrekken. Tijdens alle militaire conflicten in de middeleeuwen en daarna schaarden de burchtheren van Montaigle zich achter Bouvignes. Het jaar 1554 zou fataal worden: bij het naderen van het Franse leger van koning Hendrik II kreeg het garnizoen van Montaigle de opdracht zich terug te trekken. De verlaten burcht werd door de Fransen geplunderd en in brand gestoken. In 1965 werd de Belgische overheid eigenaar van het romantische ruïneveld. Het wordt nu onderhouden en uitgebaat door de vereniging "Les Amis de Montaigle". Het kan in de zomermaanden juli en augustus elke dag bezocht worden. In 2010 werd het kasteel van Montaigle gebruikt als locatie voor de special: Anubis - De Terugkeer van Sibuna. Een mooie legende Tijdens een belegering van de burcht stond Montaigle op het punt zich over te geven. De aanvoerder van de belegeraars stelde zijn voorwaarden: de burchtheer moest zich overgeven en zou de volgende morgen opgehangen worden, maar de kasteelvrouwe zou ongehinderd de vesting mogen verlaten en slechts haar meest kostbare bezit meenemen. Toen zij verscheen, zag iedereen dat zij een zware bundel takkenbossen op de schouder meedroeg. Eenmaal uit het zicht van de vijand … kwam haar man tevoorschijn uit de takken. De dame van Montaigle had zich aan de afspraak gehouden en haar meest kostbare bezit meegenomen. Men vertelt echter dat zij vóór hun vertrek hun schat in een geheime bergplaats hebben verborgen. De Schat van Montaigle zou zich dan ook nog steeds ergens in de burcht bevinden. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Namen Externe link Officiële website
Château de Raeren

Le château de Raeren (ou Burg Raeren) est un Wasserburg ( « château fort d'eau ») érigé à Raeren, où est établi un musée de la poterie, lequel grâce à sa collection de grès de Raeren a le statut de patrimoine européen. Notes et références Articles connexes Liste du patrimoine immobilier classé de Raeren Iterbach Liens externes Ressource relative à l'architecture : Kulturerbearchiv der Deutschsprachigen Gemeinschaft Portail de la province de Liège Portail des musées
Kasteel van Raeren

Het Kasteel van Raeren of Burcht Raeren is een waterburcht in Raeren, tevens vestigingsplaats van het pottenbakkerijmuseum. Dit museum met zijn collectie Raerens 'steengoed' heeft de status van Europees erfgoed. Museum In Raeren wordt al eeuwenlang op grote schaal speciaal aardewerk gemaakt. Het in 1963 in de burcht gestichte museum toont de geschiedenis van het Rheinische Steingut, in het bijzonder het Raerense steengoed. De expositie herbergt talloze archeologische vondsten, en biedt met aardewerk uit de Romeinse tijd, de middeleeuwen en de renaissance een mooi overzicht van de ontwikkeling van deze nijverheid. Burcht De burcht gaat terug tot halverwege de 14e eeuw. Het kasteel bestond toen uit een vierkante toren en twee verdiepingen. De eerste bekende bezitter was (in 1426) Johann van den Roideren, waar de oude naam het kasteel zen Roideren naar verwees. Ruim een eeuw later liet Philipp von Lomont het kasteel na een brand sterk vergroten. Ook breidde hij in 1583 het woonhuis uit. Voor de nieuwbouw werd het voor deze streek typische blauwe hardsteen gebruikt. Nadat de burcht in de loop van de tijd steeds bouwvalliger was geworden, verbouwde de toenmalige eigenaar Peter Joseph de Nys de burcht in het begin van de 19e eeuw opnieuw, dit keer in romantische stijl. Zijn wapen en dat van zijn vrouw sieren ook nu nog de entree. Een brand legde in 1856 de boerderijgebouwen in as maar deze werden herbouwd. In 1960 kocht de gemeente Raeren het gebouw waarna het zijn huidige functie kreeg. Externe link Ontstaan burcht en museum
Castillo Steen (Amberes)

El castillo Steen (la roca en neerlandés) es una fortaleza medieval de la ciudad vieja de Amberes, Bélgica. Fue la primera fortaleza en piedra de Amberes y se construyó después de las incursiones vikingas en los comienzos se la Edad Media. La fortaleza hizo posible controlar el acceso al Escalda, el río en cuya orilla se levanta. Es la construcción más antigua de la ciudad. En el lugar donde hoy se encuentra el castillo Steen, hubo un fuerte del siglo IX. El actual castillo fue construido entre 1220 y 1225 como residencia para el Márgrave de Amberes. En ese momento, el edificio era conocido como Antwerpse Burcht, o "Fortaleza de Amberes." Recibió su nombre hacia 1520, después de la ampliación llevada a cabo por el emperador Carlos V quien encomendó la labor a los grandes arquitectos flamencos Keldermans y De Waghemakere. Se la conocía como la roca del rey ("'s Heeren Steen"), y con el tiempo el "Het Steen" (la roca). "Steen" significa "piedra" en holandés. De esta época es la elegante capilla en cuya puerta de acceso figura el lema de Carlos V: Plus Ultra. Fue utilizada como prisión entre 1303 y 1827. Durante el siglo XVI, aquí se ejecutó a reos encontrados culpables de herejía. La mayor parte de la fortaleza, incluyendo decenas de casas históricas y la iglesia más antigua de la ciudad, fue demolida en el siglo XIX para ampliar el puerto de Amberes. Entre 1889 y 1890, se añadió un ala al castillo, hecha en estilo neogótico, suprimida durante los trabajos de restauración llevados a cabo entre 1953 y 1958. En 1952, fue anexada al castillo el Nationaal Scheepvaartmuseum, el museo nacional de la navegación. El museo, que alberga una colección de 94.000 piezas, se cerró en diciembre de 2008, para ser transferido al Museum aan de Stroom en 2011. También hay un monumento en recuerdo de los soldados canadienses que participaron en la Segunda Guerra Mundial. Curiosidades Frente a la entrada del castillo, se encuentra la estatua de Lange Wapper, un gigante que, según la leyenda, en las noche vagaba por las calles de Amberes, asustando a los habitantes de la ciudad. El arco por el que se accede al castillo está coronado con un bajorrelieve desfigurado de un hombre, de hacia el siglo II. Representa a Semini, dios celta de la fertilidad. Las mujeres del lugar recurrían al culto de Semini para quedar embarazadas. Ese culto pagano quedó olvidado bastante después de la caída del Imperio Romano (s. V) por la conversión al cristianismo de estas gentes. La escultura del hombre, que portaba un falo enorme, fue parcialmente desfigurada por los jesuitas en el siglo XVII. Desde 1986 la asociación cultural AKSIE, rememora este y otros aspectos de la historia del Castillo (AKSIE = Antwerp Komitee Semini in Ere). Véase también ANTWERP STEEN CASTLE Lange Wapper Het Steen Antwerpen Anexo:Castillos de Bélgica Galleria de imágenes Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Castillo Steen.
Het Steen (Anversa)

Het Steen (letteralmente: "La Rocca", in neerlandese) è un castello medievale della città di Anversa, nelle Fiandre (Belgio), eretto all'incirca tra il 1200 e il 1225 e rimodellato nella forma attuale nel XVI secolo sotto l'impero di Carlo V. È il più antico edificio della città. Nel corso dei secoli, il castello ha assolto varie funzioni: fu la residenza del margravio di Anversa e, per cinque secoli (1303-1827), fu adibito a prigione. Inoltre, ha ospitato al suo interno per oltre cinquant'anni (1952-2008) il Nationaal Scheepvaartmuseum, il museo nazionale della navigazione. Ubicazione L'edificio si trova al nr. 1 di Steenplein, lungo la sponda destra del fiume Schelda. Storia Nel luogo dove ora si trova Het Steen, sorgeva un tempo una fortezza risalente al IX secolo. Il castello attuale fu costruito intorno al 1220-1225 come residenza per il margravio di Anversa. A quell'epoca, l'edificio era noto come Antwerpse Burcht, ovvero "Fortezza di Anversa". Intorno al 1520 fu intrapresa un'ampia opera di ampliamento del castello per volere dell'imperatore Carlo V che ne affidò i lavori ai celebri architetti fiamminghi Keldermans e De Waghemakere. Da quel momento, l'edificio prese il nome di 's Heeren Steen, ovvero Rocca dei Signori, in seguito accorciato in Het Steen. Risale a questo periodo l'elegante cappella a sporto sopra l'ingresso, con il motto di Carlo V: Plus Outre. Sempre nel corso del XVI secolo, ebbero luogo nel castello diverse esecuzioni di persone condannate per eresia. Alla fine del XIX secolo, una parte consistente del castello fu demolita per favorire l'ampliamento del porto di Anversa. Tra il 1889 e il 1890, fu aggiunta al castello un'ala in stile neogotico, rimossa però durante l'opera di restauro intrapresa tra il 1953 e il 1958. Nel 1952, fu annesso al castello il Nationaal Scheepvaartmuseum, il museo nazionale della navigazione. Il museo, che ospita una collezione di 94.000 pezzi, è stato chiuso nel dicembre del 2008, in attesa di essere trasferito presso il Museum aan de Stroom. Caratteristiche e curiosità Di fronte all'ingresso del castello, si trova la statua di Lange Wapper, un gigante che - secondo la leggenda - di notte si aggirava per le vie di Anversa, spaventando gli abitanti della città. L'ingresso dell'edificio è sormontato da un bassorilievo con un uomo a gambe divaricate, che un tempo recava un fallo enorme. Rappresenta Semini, una divinità celtica della fertilità, poi in parte rimosso e sfigurato dai Gesuiti puritani nel XVII secolo. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Het Steen Collegamenti esterni Het Steen Castle su Antwerp Tourist Guide
Замок Стен

Замок Стен (нид. Burg Steen) — цитадель (замок или крепость) в центре Антверпена, часть городской стены. Внутри расположен Национальный музей мореплавания (Nationaal Scheepvaartmuseum). Антверпенская крепость, позднее названная Стен, была построена в XIII веке и основательно перестроена в начале правления Карла V. Крепость позволяла контролировать реку Шельда, на которой и была возведена. С 1303 до 1827 года периодически использовалась в качестве тюрьмы. Бо́льшая часть крепости и старинная застройка соседнего квартала (включая старейшую церковь города) были снесены в XIX веке при спрямлении реки для борьбы с её обмелением. По сути, от замка остался только фасад. В 1890 году он становится музеем археологии. В 1963 году перед входом в замок был поставлен памятник Длинному Вапперу, персонажу антверпенского фольклора. Также здесь расположен памятник канадским солдатам Второй Мировой Войны. Ссылки https://web.archive.org/web/20080624091537/http://belgiya.net/blogcategory/dostoprimechatelnosti-belgii/
Гет-Стен

Гет Стен, Замок Стен або просто Замок (із флам. «Steen» значить «замок») (нід. Het Steen) — фортеця в центрі Антверпена, частина міської стіни. Антиверпенська фортеця Стен була збудована у XIII столітті. Фортеця дозволяла контролювати річку Шельда, на котрій і була зведена. У період між 1303 і 1827 рр. використовувалася як в'язниця. Більша частина фортеці і чимало старовинних будинків, включаючи старовинну церкву міста, були знесені у XIX столітті при спрямленні річки для боротьби з її обмілінням. У 1890 році замок Стен стає музеєм археології. Зараз у замку розташований Національний музей мореплавства (нід. Nationaal Scheepvaartmuseum). У 1963 році перед входом у замок був поставлений пам'ятник Довгому Вапперу, персонажу антиверпенського фольклору. Також тут розташований пам'ятник канадським солдатам Другої світової війни. Примітки Посилання Достопримечательности Бельгии (рос.)
Kasteel Streversdorp

Het Kasteel Streversdorp of Kasteel de Graaf (Château de Graaf) is een kasteel in de Belgische plaats Montzen (gemeente Plombières, provincie Luik), gelegen aan de Rue du Château de Graaf. Geschiedenis Een zekere Goswin de Treversdorp uit de 14de eeuw is de eerst bekende eigenaar. Er is een snelle opeenvolging van eigenaars, maar in 1475 was het van Jean van den Horrick en vervolgens zijn dochter, die gehuwd was met Guillaume van der Heyden alias Belderbusch, die in 1530 de eigenaar werd. De familie Van der Heyden bleef eigenaar tot 1810, toen het kasteel verkocht werd en de familie de Thiriart eigenaar werd. In 1860 stierf de eigenaar kinderloos en kwam het kasteel aan diens achterneef, Gaston de la Rousselière-Clouard. In 1908 kwam het door verkoop aan de familie d'Othée. In 1986 werd het verkocht aan de eigenaar van het kasteel van Lontzen. Gebouw Het kasteel is gelegen te midden van boerderijgebouwen. Bij het kasteel ligt ook een kapel, uit het begin van de 18e eeuw, met boven de ingang de wapenschilden van de families Belderbusch en Westrem. Het eigenlijke kasteel ligt te midden van grachten en is toegankelijk via een stenen brug. Het kasteel is gebouwd in natuursteenblokken. Rechts van de ingang is een vierkante toren, links een ronde toren met kegelvormige spits, vermoedelijk 16e-eeuws. De noordwestelijke zijde heeft een tweede ronde toren, evenwel lager dan oorspronkelijk. Achter de vierkante toren is een rechthoekig bouwwerk, de oorspronkelijke middeleeuwse donjon, die in de 15e eeuw aan de noordzijde werd uitgebouwd. In het kasteel herkent men nog schietgaten, een gevangenis, en een kelder. Van het interieur zijn nog sommige onderdelen behouden, zoals een tegelvoer, sierlijke fresco's uit de 17e eeuw, die echter in staat van verval verkeren.
Sint-Amanduskerk (Gullegem)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Wevelgem behorende plaats Gullegem, gelegen aan Dorpsplein 1. Geschiedenis In 1105 werd voor het eerst melding gemaakt van een kerk op deze plaats, waarvan het patronaatsrecht in handen kwam van de Sint-Maartensabdij van Doornik. In 1581 werd het koor door de beeldenstormers beschadigd. Een driebeukige laatgotische hallenkerk werd omstreeks 1618 gebouwd. Deze had een achtkante vieringtoren. In 1787 werd de kerk ingrijpend gewijzigd. Er kwam een halfronde apsis aan de westzijde, de ingang werd verplaatst naar de omgeving van de vieringtoren, en het oude koor werd verbouwd tot portaal. Zo werd de oriëntatie van de kerk omgedraaid. In 1849 vond een ingrijpende wijziging plaats, waarbij de oude vieringtoren en het oude koor werden afgebroken, terwijl de drie beuken met 17 meter werden verlengd. Architect was Pierre Nicolas Croquison. Gebouw Het betreft een driebeukig bakstenen kerkgebouw, naar het westen georiënteerd. De oostgevel bevat het portaal en een vrijwel ingebouwde vierkante toren, waarbij de bovenste geledingen afgeschuinde hoeken hebben. Het uiterlijk van de kerk is voornamelijk neogotisch, het interieur heeft zijn classicistische karakter behouden. De middenbeuk is overkluisd door een tongewelf. Interieur De kerk heeft een viertal 18e-eeuwse schilderijen: Kruisafneming; Marteling van de Heilige Erasmus; Doopsel van Christus, en Aanbidding der herders. De preekstoel is van 1750. Er zijn een 17e-eeuwse en een 18e-eeuwse biechtstoel.
Sint-Eligiuskerk (Sint-Eloois-Winkel)

De Sint-Eligiuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Ledegem behorende plaats Sint-Eloois-Winkel, gelegen aan het Kerkplein. Geschiedenis Aanvankelijk was hier een aan Sint-Eligius gewijde kapel, gelegen in het noordelijk deel van Gullegem, tot welke parochie deze behoorde. In 1747 werd Sint-Eloois-Winkel een zelfstandige parochie. Er werd een driebeukige kerk in classicistische stijl gebouwd. Deze werd in 1953 verwoest door brand, waarbij slechts de buitenmuren en de toren bewaard bleven. In 1954 werd besloten de kerk naar oorspronkelijk uiterlijk, maar met een modern interieur, te herstellen. In 1957 werd de eerste steen gelegd. De eerste geleding van de toren, van 1755, bleef behouden. De tweede geleding werd gebouwd met materialen van de oorspronkelijke kerk. Het koor kreeg een nieuwe vormgeving. Architect was Pierre Pauwels. Gebouw Het betreft een driebeukige kerk met halfingebouwde westtoren. In de oostgevel zijn metselaarstekens welke het bouwjaar 1957 aanduiden. Het kerkmeubilair stamt uit de jaren '50 van de 20e eeuw.