NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Université de Namur

Universitatea din Namur sau Université de Namur, din Namur (Belgia), este o universitate privată iezuită, catolică din Comunitatea Franceză din Belgia. Atât predarea, cât și cercetarea se desfășoară în șase facultăți sau școli de nivel universitar în domeniile: Filosofie și litere Drept Științe economice, sociale și de management Stiinta Calculatoarelor Științe Medicină. Referințe Legături externe Site web oficial
Onze-Lieve-Vrouw-ten-Predikherenkerk (Leuven)

De Onze-Lieve-Vrouw-ten-Predikherenkerk is de oudste gotische kerk in Leuven. Het was ook een van de eerste gotische kerken van België. Het gebouw is niet meer in gebruik als kerk. Op de locatie op het 's-Hertogeneiland bevond zich voorheen een residentie van de hertogen van Brabant. Deze locatie werd geschonken door de hertog aan de dominicanen, die zich in 1228 in Leuven hadden gevestigd. De kerk was oorspronkelijk de kloosterkerk van de dominicanen, ook bekend als predikheren, vanwaar de naam van de kerk. Met de bouw van de kerk werd in 1234 begonnen met de bedoeling er ook de hertogelijke grafkerk van te maken. Het Rijnlands vroeggotisch koor, geïnspireerd op de Sainte-Chapelle te Parijs, werd eerst gebouwd. De eerste bouwfase eindigde rond 1275. Een stijlbreuk is zichtbaar aan de vierde travee vanaf waar de overwelving en luchtbogen wegvallen en een eenvoudigere, plaatselijke bouwwijze wordt gebruikt. In de kerk bevindt zich onder andere edelsmeedwerk uit de 16e en 17e eeuw en een restant van het praalgraf van hertog Hendrik III van Brabant en zijn echtgenote Aleidis van Bourgondië (late 13e eeuw). Dit bevond zich in de hertogelijke kapel, in de meest oostelijk travee van de noordbeuk. In het begin van de 17de eeuw werd ze omgevormd tot kapel van de Rozenkrans en in 1764 zelfs geheel ontmanteld. De Onze-Lieve-Vrouw-ten-Predikherenkerk werd zwaar beschadigd tijdens de Tweede Wereldoorlog. De wederopbouw liet lang op zich wachten. In 1954 werd opdracht gegeven tot de herstellingswerken van deze voormalige kloosterkerk. Pas in 1961 werd ook effectief begonnen met deze herstellingswerken. Zij hielden echter enkel de nodige conservatiewerken aan de daken en de vensters in, om verder verval van het kerkgebouw en de sacristie te voorkomen en in afwachting van een integraal restauratiedossier. Een restauratie werd in 2008 afgerond waarna de kerk wordt gebruikt als auditorium van het Leuvense cultureel centrum 30CC. In 2024 bleken evenwel nieuwe restauratiewerken nodig: aan de dakbedekking, het aangetaste hout van het dakgebinte, aan de glas-in-loodramen en de natuursteen, met problemen qua stabiliteit van de bakstenen gewelven. Orgel Op het oksaal staat een orgel uit 1832 van de hand van Theodoor Smet. Hieronder volgt de dispositie:
Onze-Lieve-Vrouw-van-Altijddurende-Bijstandkapel (Stokrooie)

De Onze-Lieve-Vrouw-van-Altijddurende-Bijstandkapel of kapel van Hamelheide is een kapel ten westen van het gehucht Stokrooie in de Belgische gemeente Hasselt. De kapel is gewijd aan de Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand. De kapel is gelegen aan de Goorstraat in een bos- en vijverrijk gebied tussen natuurreservaat de Platwijers in het oosten en Bolderberg in het westen. Geschiedenis De geschiedenis herhaalt zich wordt weleens beweerd. Eeuwen geleden ontstond er een bidplaats te Stokrooie. Eerst bouwde men daar een kapel, later de Sint-Amanduskerk. Vandaag bestaat er een tweede bidplaats in het uiterste oosten, in de bossen nabij de grens met Zolder, Zonhoven en Kuringen. Daar bevindt zich de huidige kapel van Hamelheide. De bedevaartgangers roepen er Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand aan. Toen de Hasselaar Frans Machiels in 1944 als treinmachinist zich te midden van de hevige bombardementen op het Hasseltse spoorwegstation bevond bad hij tot Onze-Lieve-Vrouw en beloofde haar een kapel te zullen bouwen als hij het er levend vanaf zou brengen. Hij overleefde het en de beloofde kapel kwam er op een stuk grond dat hij op de Hamelheide bezat. In 1988 werd de kapel overgedragen aan het stadsbestuur van Hasselt. Al sinds 50 jaar is deze kapel een gebedshuis. Op zaterdag 1 mei 2004 werd dit jubileum op luisterrijke wijze gevierd. De kapel wordt wel eens geteisterd door vandalisme, zoals bijvoorbeeld meermaals in mei 2018. Nu Vandaag wordt deze bidplaats nog steeds druk bezocht door bedevaartgangers. Met de steun van enkele trouwe vrienden wordt deze kapel met kruisweg onderhouden. Menige bedevaarder vindt er troost en bijstand, geen fietser of wandelaar passeert er zonder even halt te houden bij de kapel van “Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende bijstand” Interieur Op het altaar staat een beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand. De nis met het beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Hamelheide wordt geflankeerd door een Sint-Jozefsbeeld en een beeldje van de Zalige Pater Valentinus. De binnenkapel is versierd met witte bloemen en vele dankbetuigingen. Externe links De kapel van Hamelheide (korte geschiedenis) - Stokrooie.be Kapel van Hamelheide - Kapel Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand (Goorstraat) - Hasel.be
Onze-Lieve-Vrouw-van-Bijstandkapel (Stokkem)

De Onze-Lieve-Vrouw-van-Bijstandkapel is een betreedbare kapel te Stokkem, Belgisch Limburg. Op deze plaats bevond zich al eerder een kapel, die echter omstreeks 1800 door de Fransen werd afgebroken. De huidige kapel werd gebouwd in 1818, met het materiaal van de kerk van het penitentenklooster dat in 1642 werd opgericht doch in 1811 door brand werd verwoest. In 1857 werd achter de kapel een ommuurde begraafplaats opgericht. In 1953 werd de kapel gerestaureerd. De kapel is een rechthoekig bakstenen gebouwtje onder zadeldak, met driezijdige koorsluiting. De ingangszijde wordt gesierd door een krulgevel. In de kapel bevindt zich een terracotta-beeld van Onze-Lieve-Vrouw met Kind, uit eind 16e of begin 17e eeuw. Uit de eerste helft van de 19e eeuw is er een neoclassicistisch portiekaltaar, vervaardigd van gemarmerd hout. De glas-in-loodramen zijn uit het begin van de 20e eeuw, onder meer uit 1919. Externe link Onroerend erfgoed
Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk (Lier)

De Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk, is een kerk in de Belgische stad Lier, provincie Antwerpen. Het is een driebeukige bakstenen kerk met neogotische en -romaanse elementen, opgetrokken in 1928 naar ontwerp van R. Lemaire. Er is sprake van een rechthoekige plattegrond met een schip van zes traveeën plus de ingangstravee, een tweeledig koor met vlakke sluiting en ten zuiden een ingebouwde vierkante toren, bovenaan achtzijdig, onder een leien spits. Er is natuursteen gebruikt voor onder meer dekstenen en lekdrempels. De noordgevel wordt gemarkeerd door het ingangsportaal (rondboogdeur) met erboven drie oculi en links ervan een vijfzijdig traptorentje. Middenbeuk onder zadeldak (mechanische pannen) geopend door gekoppelde spitsboogvensters. Smallere zijbeuken onder lessenaarsdaken, geritmeerd door versneden steunberen en geopend door spitsboogvensters met gekleurd glas in lood. Het interieur is bepleisterd met een spitsboogarcade (bogen van zwarte en gele baksteen) gedragen door pijlers.
St Martin's Church, Arlon

St Martin's Church or the Church of St. Martin (French: Église Saint-Martin) is a church located in Arlon, Luxembourg, Belgium. History The church's origins trace back to an ancient Church of St. Martin, founded to honor Saint Martin in Arlon. Built over seven years, St Martin's Church was inaugurated in 1914. It was designed by the architects Edouard Van Gheluwe and Modeste de Noyette. Gallery External links Media related to Église Saint-Martin (Arlon) at Wikimedia Commons References
Église Saint-Martin d'Arlon

L’église Saint-Martin à Arlon (Belgique) est une des trois principales églises de la ville. Construite de 1907 à 1914, d'après les plans de l'architecte Édouard Van Gheluwe (1854-1906) et, après la mort de ce dernier, par l'architecte Modeste de Noyette (1848-1923), elle est de style néogothique belge du mouvement des Écoles Saint-Luc. Tout comme l'Église Saints-Pierre-et-Paul d'Ostende, l'église Saint-Martin d'Arlon a été érigée sous l'impulsion du roi Léopold II comme une grande borne monumentale à l'une des extrémités géographiques de la Belgique. Cette version est cependant contestée par les historiens d'Arlon, spécifiquement Jean-Marie Triffaux, dont les recherches n'ont jamais apporté la preuve de l'expression de Léopold II de voir son pays doté de ces deux églises. Depuis 2002, l’église est classée au Patrimoine majeur de Wallonie. L’ensemble, à l’exception de l’orgue, est également classé au Patrimoine exceptionnel de la Région wallonne. La restauration complète de l'église, entreprise en 2012 et toujours en cours en 2024, inclut notamment le renouvellement de la flèche de la croisée. Avec sa tour de 97 mètres de hauteur, c'est le bâtiment ecclésiastique le plus haut en Wallonie et est dans le top dix des tours d'église les plus hautes en Belgique. C’est un lieu de culte important de la commune. Le doyen actuel est l'abbé Pascal Roger depuis septembre 2020.[réf. souhaitée] Notes et références Voir aussi Église Saint-Donat Église du Sacré-Cœur Liens externes Le site de la paroisse Saint Martin contient des informations sur l’église. Visite virtuelle en 3D intérieur de l'église - crédit photos Immo Visio 3D Crèche en 3D - crédit photos Lux Shooting Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la province de Luxembourg Portail de la protection du patrimoine
Sint-Maartenskerk (Aarlen)

De Sint-Maartenskerk (Frans: Église Saint-Martin) is een grote neogotische kruiskerk in Aarlen. Het kerkgebouw is de derde kerk in Aarlen die gewijd werd aan Sint-Maarten. De eerste kerk, uit de 4e eeuw, bevond zich buiten de stadsmuren: deze werd verwoest in de 16e eeuw. De tweede kerk werd in het stadscentrum gebouwd in 1570: deze werd afgebroken in 1935. De huidige Sint-Maartenskerk werd gebouwd door toedoen van Leopold II tussen 1907 en 1914 in neogotische stijl en werd gewijd in 1937. Het gebouw werd ontworpen door Edouard Van Gheluwe en enigszins gewijzigd door Modeste de Noyette. In het interieur vallen de gebrandschilderde ramen op, en vooral het grote roosvenster. De kerktoren van 97 meter is de hoogste in Wallonië, en staat in de top tien van de hoogste kerktorens in België.
Oude Molen (Tessenderlo)

De Oude Molen is een staakmolen met gesloten voet, die zich bevindt op de Molenberg aan de Molenstraat te Tessenderlo, in de wijk Berg. De molen fungeert als korenmolen. Geschiedenis Reeds in 1301 werd melding gemaakt van een molen op deze plek, en in 1336 schonk Graaf Lodewijk IV van Loon de molen aan de Abt van Averbode, welke hem na enkele jaren weer verkocht. In de loop der jaren verviel de molen, en ze werd in 1590 weer hersteld. In 1606 werd de molen door een zware storm vernield, om in 1608 hersteld te worden. In 1728 werd de standaard vernieuwd, en in 1751 volgden staakijzer en spil. Pas in 1934 werd de voet geheel gesloten. Dit gebeurde door Emiel Luyten, naar wie de molenaar ook de Luytenmolen werd genoemd. Hij installeerde een haverpletter en bracht in de jaren 50 van de 20e eeuw gestroomlijnde wieken aan, die later weer werden verwijderd. Emiel's zoon Georges verkocht de molen in 1981 aan de Gemeente Tessenderlo. De vzw Molenvrienden werd opgericht en de molen werd gerestaureerd om in 1991 te worden ingehuldigd. Sindsdien is de molen regelmatig in bedrijf. Nabij de molen bevindt zich een natuurtuintje met bijenstand, bloementuin en plantenleerpad. Zie ook Lijst van windmolens in Limburg (België) Lijst van onroerend erfgoed in Tessenderlo-Ham Externe links Onroerend Erfgoed 2025: Site Oude Molen Tessenderlo [dode link]
Oude toren (Dilsen)

De Oude toren is de torenruïne van de voormalige Sint-Martinuskerk van Dilsen, in de Belgisch provincie Limburg. De toren bevindt zich in het gehucht Oud-Dilsen bij het Mariapark. Geschiedenis De parochie van Dilsen is zeer oud, en dateert van de Karolingische periode. De eerste kerk lag iets zuidelijker, nabij de Vrietselbeek. In 1920 werden daar overblijfselen van een kerkje ontdekt. Vervolgens bouwde men op de plaats van de huidige oude toren een nieuwe kerk die men in 1250 verving door een grotere. Omstreeks 1550 was ze in vervallen staat waarop ze werd hersteld en vergroot. In 1556 werd ze ingewijd, maar in 1590 door Spaanse troepen in brand gestoken. De kerk werd herbouwd. In 1604 kwam het koor, en in 1617 het schip klaar. De toren had weinig schade geleden en kon nog worden hersteld. Begin 20e eeuw was de bevolking toegenomen en had de grootste bevolkingsconcentratie zich naar het westen verplaatst. Daar werd de nieuwe Sint-Martinuskerk gebouwd, die in 1912 gereed kwam. De oude kerk werd, op de toren na, gesloopt. Heden De toren heeft drie geledingen. De onderste geleding, uitgevoerd in Maaskeien, is een restant van de kerk van 1250. In 1851 werd ze nog omkleed met gebouchardeerde kalksteen. De overige geledingen stammen van de kerk van 1550 en zijn uitgevoerd in mergelsteen. Het dak van de toren is verdwenen. In het derde kwartaal van de 18e eeuw werd nog een classicistisch rondboogportaal in de westgevel aangebracht. Enkele 18de-eeuwse grafstenen werden in de toren ingemetseld. Enkele restanten van de oude kerk: De dakhelling en een zuil met Maaskapiteel, bleven zichtbaar. Galerij
Oudenhof (Maaseik)

Oudenhof is de naam van een als kasteeltje te boek staande hoeve die zich bevindt aan de Vlakerweg 16, in het Maaseikse gehucht Gremelslo, ten noordwesten van Maaseik. In 1435 was er sprake van een laathof van Oedenhoven, en op de Ferrariskaarten (1771-1778) werd dit afgebeeld als een omgracht hoevencomplex. In 1793 werd de hoeve ingrijpend verbouwd door de toenmalige eigenaar, de familie Streignard. Op de Atlas der Buurtwegen van 1845 wordt dit vernieuwde, nog steeds omgrachte, hoevencomplex afgebeeld met de naam: Oudenhof, Château. Ook op de huidige Topografische Kaarten wordt de naam kasteel nog gebruikt. In 2000 verdween de hoeve en slechts het huidige woonhuis, een bouwwerk uit de 2e helft van de 19e eeuw, bleef behouden. De omgrachting bleef gehandhaafd, en één der traptreden, van oorsprong een latei uit de deur, draagt nog het jaartal 1793. Externe link Onroerend erfgoed
Wasserturm Mechelen-Zuid

Der Wasserturm Mechelen-Zuid ist ein 1979 fertiggestellter Stahlbetonturm in der belgischen Stadt Mechelen, der sowohl als Wasser-, als auch als Sendeturm dient. Die 143 Meter hohe Betonkonstruktion verfügt über zwei Turmkörbe. Im oberen befindet sich die Sendeanlage, im unteren ein Wasserreservoir mit 2500 Kubikmeter Volumen. Frequenzen und Programme Analoger Hörfunk (UKW) Weblinks https://www.emporis.com/buildings/253396/telecommunicatietoren-en-watertoren-mechelen-belgium https://www.ukwtv.de/cms/belgien/flaemische-region.html
Lindemans

Lindemans NV/SA ist eine auf Lambicbier spezialisierte private Traditionsbrauerei im Dorf Vlezenbeek im bäuerlich geprägten Pajottenland und gehört zum so genannten Flämischen Rand um Brüssel; die Ortschaft liegt innerhalb der Gemeinde Sint-Pieters-Leeuw in der belgischen Provinz Flämisch-Brabant. Die Brauerei ist Mitglied der Gesellschaft Belgian Family Brewers. 2012 wurden 85.000 hl Bier gebraut. Geschichte Die Brauerei hat ihren Ursprung im Jahr 1822, als die Familie Lindemans damit begann, in den Wintermonaten auf ihrem Bauernhof in Vlezenbeek Lambicbier zu brauen. Die für den Brauprozess notwendige Gerste und der Weizen wurde auf der Farm selber angebaut. Aufgrund des zunehmenden kommerziellen Erfolgs ihres Bieres gingen die landwirtschaftlichen Aktivitäten des Bauerngehöftes zunehmend zurück, -wurden 1930 ganz eingestellt, und die Brauerei nahm nun im Alleinerwerb die Produktion des Lindemans Kriek und des Lindemans Geuze auf. 1978 kam das Faro hinzu; in den Jahren 1986 und 1987 wurden zusätzlich das Cassis und Pecheresse in das Brau- und Biersortiment neu aufgenommen. Bedingt durch die steigende Nachfrage wurde 1991 – angrenzend an die alte Brauerei – eine neue gebaut; die Produktion konnte hierdurch verdreifacht werden. Die Privatbrauerei befindet sich heute in der siebten Generation im Eigentum der Familie Lindemans. Sie kann nach Anmeldung auch in Führungen besichtigt werden. Lindemans wird von zahllosen Liebhabern auf der ganzen Welt für seine Lambics und Fruchtbiere geschätzt. Sorten Neben den Lambics unten bietet der Hersteller mittlerweile auch zwei Sorten Gin, Lindemans Red und Lindemans Clear, an. Lindemans Apple (3,5 %) Lindemans Faro (4,2 %) Lindemans Framboise (2,5 %) Lindemans Geuze (5 %) Lindemans Kriek (3,5 %) Lindemans Cassis (3,5 %) Lindemans Pecheresse (2,5 %) Lindemans Kriek Cuvée René (6 %) Lindemans Gueuze Cuvée René (5,5 %) Lindemans SpontanBasil (5,5 %) Lindemans BlossomGueuze (6,0 %) Lindemans GingerGueuze (6,0 %) Fotos Siehe auch Belgisches Bier Liste der Brauereien in Belgien Weblinks Offizielle Website Acht miljoen liter bier per jaar. In: nieuwsblad.be, 3. Januar 2003 Einzelnachweise
Lindemans

Lindemans est une brasserie familiale belge établie à Vlezenbeek, une commune du Brabant flamand. Elle produit des lambics. Historique La famille Lindemans diversifia en 1822 les activités de son exploitation agricole située à Vlezenbeek dans la région bruxelloise en créant une brasserie de lambic puis de Faro à partir de 1869. Celle-ci se développa au point de quasiment remplacer l'activité agricole en 1920 puis définitivement en 1956. La brasserie produit de la Kriek à partir de 1961. En 1980, 70% de la production est exportée (France, Etats-Unis, Suisse et Allemagne). En 1985, le spécialiste de la bière Michael Jackson déclare la Kriek Lindemans l'une des 5 meilleures bières du monde. Voir aussi Liste des gueuzeries et des brasseries productrices de lambics Liste des brasseries belges Liste des bières belges Références Liens externes Site officiel Portail de la bière Portail du Brabant flamand Portail des entreprises
Fort de Barchon

El Fort de Barchon, a Barchon és un fort llarg de la Posició fortificada de Lieja (PFL) erigida engir de la ciutat Belga de Lieja a la fi del segle xix. Història Es troba a l'inici de l'altiplà del país d'Herve al nucli de Barchon de la vila de Blegny. S'ha concebut per a protegir el trànsit a la vall del Mosa i la carretera d'Aquisgrà (N3) contra les invasions dels països veïns França, de Prússia i els Països Baixos, que tenien tots vel·leïtats d'annexió de parts o del tot de l'estat belga encara molt jove. Va construir-se el 1888, sota la direcció del general Henri Alexis Brialmont. A la Primera Guerra Mundial, el fort de Barchon va ser el primer a rendir-se el 8 d'agost de 1914 després de problemes de comandament i d'una amenaça d'asfíxia amb gasos tóxics. A la Segona Guerra Mundial, el fort modernitzat va resistir del 10 fins al 18 de maig de 1940. Tot i ésser bombardejat per a les Stukes i l'artilleria alemanya va contraatacar i causar pèrdues importants a l'invasor. Avui Una visita del fort dona una bona il·lustració de l'evolució de l'enginyeria militar entre 1880 i 1940. S'hi troben, entre d'altres, moltes pintures murals fetes per als soldats. És l'únic fort del qual la torre d'aeració pot visitar-se. S'hi projecta també un muntatge audiovisual que il·lustra com "tot i acaben per desaparèixer totes les fortificacions construïdes per l'home, els principis majors de la nostra civilització són immortals". Les visites s'organitzen d'abril a novembre al segon diumenge de cada mes a les dues de la tarda. Referències
Fort Barchon

Fort Barchon war eines der zwölf belgischen Forts des inneren Festungsringes Lüttich. Es wurde 1888 von General Henri Alexis Brialmont erbaut. Die Festung spielte sowohl im Ersten Weltkrieg als auch im Zweiten Weltkrieg eine Rolle. Bedeutung und Lage Das Fort liegt auf einer Anhöhe direkt über dem rechten Ufer der Maas und etwa 6,5 km nordöstlich der Innenstadt von Lüttich. Seine taktische Aufgabe bestand in erster Linie darin, einem die Maas flussaufwärts ziehenden Gegner den Zutritt in die Stadt zu verwehren. Seine Ausrüstung und sein Aussehen ist mit Fort Loncin zu vergleichen. Fort Barchon wurde sofort in den ersten Tagen des Ersten Weltkrieges von den deutschen Truppen belagert und noch vor dem ersten Einsatz des schweren Belagerungsgeschützes Dicke Bertha durch einen Sturmangriff unter hohen Verlusten eingenommen. Vor dem Zweiten Weltkrieg wurde das Fort nochmals deutlich verstärkt. Die auffälligste Veränderung war ein 20 m hoher Turm, der in erster Linie zum Ansaugen frischer Luft aus großer Höhe diente, um das Eindringen von Kampfstoffen in die Anlage zu verhindern. Der Turm steht einige hundert Meter außerhalb des Forts und ist mit ihm durch einen Hohlgang verbunden. Das Fort ist auch heute noch vollständig erhalten und wird zurzeit zu einem Museum umgebaut. Einmal jährlich im März organisiert ein lokaler Höhlenforscherverein im Fort ein internationales Treffen. Nahezu alle Gänge, Luftschächte und Zisternen werden dann genutzt, um einen künstlichen Höhlenparcours entstehen zu lassen. Die Speläologen erreichen dabei Ecken des Forts, die sonst jedermann verborgen bleiben. Der Parcours ist in sechs Themen eingeteilt (z. B. Freiluft, eng, kalt, nass, anstrengend), das Befahren des kompletten Parcours ist eine extreme sportliche Leistung, die sicher nicht in unter zehn Stunden zu schaffen ist. Höhlenforscher aus Belgien, den Niederlanden, Luxemburg und Frankreich treffen sich hier, vereinzelt auch immer wieder Engländer, Polen und Deutsche. Weblinks Ausführliche Beschreibung auf festungsbauten.de Beschreibung auf bunkertours.be Informationen auf der Website Liège-tourisme
Fort de Barchon

Le Fort de Barchon est l'un des douze ouvrages de la ceinture fortifiée de Liège, en Belgique. Des œuvres du Général Brialmont, la forteresse a joué un rôle important autant pendant la Première que pendant la Seconde Guerre mondiale. Le fort surplombe la rive droite de la Meuse, et se situe à environ 6,5 km au nord-est du centre de la ville de Liège. Il avait pour mission d'interdire le franchissement du fleuve et de contrôler la route d'Aix-la-Chapelle, située à proximité. Son équipement et son architecture étaient comparables à ceux du fort de Loncin. Le Fort de Barchon fut assiégé dès les premiers jours de la Première Guerre mondiale par les troupes allemandes. Il fut le premier fort de la Position Fortifiée de Liège à se rendre, le 8 août 1914. Le fort fut considérablement amélioré et renforcé dans l'entre-deux-guerres. La modification la plus visible était une tour de 18 mètres de haut (visible de l'autoroute E40), qui servait à aspirer de l'air frais à une distance respectable du fort. La tour se trouve à quelques centaines de mètres à l'ouest du fort, auquel elle est reliée par un souterrain. Le fort est relativement bien conservé, et un musée est actuellement en préparation. Il est ouvert au public quelques jours par an. Les points forts de la visite : la tour d'aération (dont le dernier étage est encore accessible) et la coupole à obusier de 75 mm (au saillant II de l'escarpe), importée du camp d'Elsenborn mais identique à celle qui s'y trouvait en 1940 (c'est d'ailleurs la seule coupole de 1940 encore en place dans un fort belge réarmé). Autre point fort : observer quelles modifications les Belges ont apporté au fort Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Seconde Guerre mondiale