NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Pieter-en-Sint-Guidokerk

De collegiale Sint-Pieter-en-Sint-Guidokerk is een gotische kerk aan het Dapperheidsplein in de Belgische gemeente Anderlecht. Tot de Franse Revolutie was aan de kerk het Sint-Pieterskapittel verbonden. Geschiedenis Het was de oppermachtige familie van Aa die het kapittel, toegewijd aan Sint-Pieter, stichtte. De kerk is toegewijd aan Sint-Pieter en Guido van Anderlecht, een plaatselijke boerenzoon die op pelgrimstocht ging naar Jeruzalem en Rome. Hij stierf in Anderlecht, vermoedelijk in 1012, en na zijn dood werden talrijke mirakels aan hem toegeschreven, zodat Anderlecht een bedevaartsoord werd. Op de plaats van deze kerk stond reeds in de achtste eeuw een kapel. In 1046 werd het kapittel van Anderlecht opgericht. De kanunniken lieten in de 11e en 12e eeuw een romaanse kerk bouwen gewijd aan Sint-Pieter, met het graf van Sint-Guido in de crypte. In de veertiende eeuw werd begonnen met het ombouwen en uitbreiden van de romaanse kerk in gotische stijl. Hendrik de Mol leidde vanaf 1443 de werken en werd opgevolgd door Jan van Ruysbroeck, die met name de bouw van het koor overzag. Na hem nam in 1485 Jan van Evergem de bouwloods over en vervolgens diens zoon Hendrik. De beroemde bouwmeester Lodewijk van Bodegem bouwde in 1506 het portaal. Vanaf 1517 werkte Matthijs III Keldermans aan de toren en aan de zijkapellen. De bouw werd voltooid in 1527. De neogotische torenspits dateert uit de negentiende eeuw bij een "restauratie" onder leiding van de architect Jules Jacques Van Ysendyck. Beschrijving De crypte is bewaard gebleven. In deze crypte staan vier zuilen die vermoedelijk afkomstig zijn uit een Romeinse villa in Anderlecht. Boven de ingang van de kerk staan drie beelden, die respectievelijk Sint-Pieter, de maagd Maria met het kindje Jezus, en Sint-Guido voorstellen. Vlak bij de kerk bevindt zich het oude begijnhof van Anderlecht en het Erasmushuis.
Begraafplaats van Lendelede

De Begraafplaats van Lendelede is een gemeentelijke begraafplaats in de Belgische gemeente Lendelede. De begraafplaats ligt langs de Ingelmunstersestraat, 230 m noordoostelijk van de Sint-Blasiuskerk. Ze heeft een rechthoekige vorm en is door een bakstenen muur omgeven. Brits oorlogsgraf Op de begraafplaats ligt rechts van het middelste pad het graf van de Brit John Cowie, trooper bij het Royal Armoured Corps. Hij sneuvelde in de strijd tegen het oprukkende Duitse leger op 25 mei 1940. Zijn graf wordt door de gemeente onderhouden en staat bij de Commonwealth War Graves Commission geregistreerd onder Lendelede Communal Cemetery.
Salvator Mundikerk (Hamont)

De Salvator Mundikerk is de parochiekerk van 't Lo, een gehucht ten zuiden van Hamont in de Belgische provincie Limburg. Sinds de komst van de Paters Salvatorianen in 1902 konden de bewoners van 't Lo in de kloosterkapel ter kerke gaan. In 1963 ontstond een eigen parochie, en in 1964 werd een nieuwe kerk ingezegend. Een van de paters fungeerde als pastoor. Het kerkgebouw is opgetrokken in modernistische stijl, ontworpen door de architect J. Simons. De voor- en achtergevels zijn in baksteen, en er is een open zijwand met glas in betonnen figuratieve en decoratieve glasvensters, waaronder de voorstelling van de Kruiswegstaties. De kerk is gedekt met een zadeldak. Links van de kerk staat een stalen klokkentoren. Boven de ingang is een reliëf aangebracht, voorstellende de Goede Herder en vervaardigd door Piet Schoenmakers. In de kerk bevindt zich onder meer een wandtapijt, voorstellende Salvator Mundi en vervaardigd door de Trapistinnen uit Lozen. Voorts een kruisbeeld, twee biechtstoelen en een doopvont uit smeedijzer, dit alles uit de tijd van de bouw van de kerk. Externe link Onroerend Erfgoed
Sint-Jozefkerk (Molenstede)

De Sint-Jozefkerk van Molenstede is een neoclassicistisch kerkgebouw toegewijd aan Maria. Het betreft een sober, eenbeukig gebouw, opgetrokken in baksteen en natuurstenen sierelementen. De bouw van de kerk verliep in twee fases: in 1838 werden het schip en de ingebouwde westertoren geconstrueerd; de kruisbeuk en het koor met twee zijkoren en afgeronde apsis kregen in 1859-1860 vorm en de hoofd- en zijaltaren in 1862-1863. Bezienswaardigheden koorlambrisering en twee biechtstoelen uit 1862 orgel in rococokast, van A. Graindorge uit Luik; komt uit de abdij van Averbode, werd in 1862 overgebracht naar de Sint-Jozefkerk van Molenstede en is sinds 1981 beschermd 18de-eeuws beeld Jezus aan het kruis 18de-eeuws schilderij Aanbidding der wijzen piëta uit 1965
Begraafplaats van Aarsele

De Begraafplaats van Aarsele is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Aarsele, een deelgemeente van Tielt. De begraafplaats ligt aan de Schoolstraat op 370 m noordwestelijk van de Sint-Martinuskerk. De begraafplaats heeft een vierkantig grondplan en is aan de straatkant begrensd door een laag muurtje en een haag. De scheiding met de omliggende bebouwing bestaat uit een haag. Twee robuuste natuurstenen zuilen met een metalen dubbel hek vormen de toegang. Brits oorlogsgraf Aan het einde van de rij graven, onmiddellijk links van de ingang, ligt het graf van de Britse piloot George Sholto Manning Pearson. Hij werd op 11 augustus 1943 met zijn Hawker Typhoon door het Duitse luchtafweergeschut (FLAK) boven Aarsele neergehaald. Zijn grafzerk bestaat niet uit de gebruikelijke witte Portlandsteen maar is een private hardstenen grafzerk met een foto van hem. Dit graf wordt door de gemeente onderhouden en staat bij de Commonwealth War Graves Commission geregistreerd onder Aarsele Communal Cemetery.
Tumuli de Noirmont

Les tumulus de Noirmont sont une double tombe gallo-romaine située à Noirmont, ancien village constituant une des deux parties du village de Cortil-Noirmont, sur le territoire de la commune de Chastre, dans la province du Brabant wallon, en Belgique. Situation Les tumulus de Noirmont se dressent dans les champs, dans la partie septentrionale du village de Cortil-Noirmont, au lieu-dit « Les Tombes » ou « Champ des Tombes », entre la rue des Tombes Romaines (au nord) et la rue du Tumulus (au sud), et entre la rue des Carrières (à l'ouest) et la rue Gaston Delvaux (à l'est). Historique Des fouilles menées en 1874-1875 ont permis de découvrir dans l'un des tertres quatre fosses en bois remplies d'ossements calcinés et de débris d'objets, et dans l'autre, un luxueux mobilier funéraire datant probablement du IIe siècle, qui est conservé aux Musées royaux d'Art et d'Histoire de Bruxelles. Description Les tumulus de Noirmont datent de l’époque gallo-romaine et plus précisément du IIe siècle. Ils font partie de ces nombreux tumulus qui jalonnent le tracé de la voie Brunehaut, route romaine du Ier siècle qui reliait Bavai et Cologne et détermine encore la frontière méridionale de Cortil-Noirmont, près du lieu-dit La gatte. Les tumulus sont deux tertres jumelés, peu élevés, d'une hauteur respective de 6 mètres et 4,50 mètres. Protection Les tumulus font l'objet d'un classement au titre de monument historique depuis le 5 avril 1972, alors que les terrains environnants font l'objet d'un classement en tant que site. Par ailleurs, « l'ensemble formé par le tumulus de Noirmont au lieu dit "Champ des Tombes" et les terrains environnants » font l'objet d'un classement comme patrimoine exceptionnel de la Wallonie depuis le 27 mai 2009. Références Voir aussi Articles connexes Liste des tumulus de Belgique Liste du patrimoine immobilier classé de Chastre Portail de l’archéologie Portail de la Rome antique Portail du Brabant wallon
Tumuli van Noirmont

De Tumuli van Noirmont (lokaal aangeduid met Champ des Tombes) zijn twee Gallo-Romeinse grafheuvels bij Chastre in de Belgische provincie Waals-Brabant. De heuvels liggen in het zuidelijk deel van de plaats. Ze liggen ongeveer halverwege in de velden tussen de nabijgelegen wegen Rue des Tombes Romaines en de Rue du Tumulus. Een buurtschap ten westen van de tumuli heet toepasselijk Tumuli. Ten zuiden van de Tumuli van Noirmont ligt de plaats en deelgemeente Cortil-Noirmont. De heuvels gaan terug tot de 2e eeuw n.Chr. en liggen direct naast elkaar. In 1840 werden de graven onderzocht door onderzoekers, maar het mocht niet baten. Uiteindelijk werden de heuvels in 1870-1874 opgegraven waarbij voorwerpen aangetroffen werden die de wetenschappelijke wereld lieten verbazen. De drie belangrijkste stukken waren: Een oenochoë, beschouwd als meesterwerk Een schelp van barnsteen hagedis bergkristal Daarnaast ook: Blauwe glazen flessen Een zilveren lepel Zie ook Gallo-Romeinse tumuli in België
Suffolk Cemetery

Suffolk Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission (CWGC) burial ground for the dead of the First World War located in Kemmel in the Ypres Salient on the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation The cemetery was founded by Commonwealth troops in March and April 1915. It was then disused, except for one 1917 burial, until October 1918. The cemetery was founded under the name "Cheapside Cemetery" by the Suffolk Regiment. The October 1918 burials were of soldiers from the York and Lancaster Regiment who had been killed the previous April. The cemetery was designed by J R Truelove who also worked on the Tyne Cot memorial to the missing. References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Suffolk Cemetery at Find a Grave
Cimetière militaire de Suffolk

Le cimetière militaire de Suffolk ou Suffolk Cemetery est un cimetière de la Commonwealth War Graves Commission dédié aux soldats de la Première Guerre mondiale situé à Kemmel dans le Heuvelland, dans le saillant d'Ypres du front occidental, en Belgique. Description Le cimetière a été créé entre mars et avril 1915. Il a ensuite été désaffecté, à l'exception d'un enterrement en 1917, jusqu'en octobre 1918. Il a été fondé sous le nom de Cheapside Cemetery par le Suffolk Regiment. Les sépultures d'octobre 1918 concernaient des soldats du York and Lancaster Regiment qui avaient été tués en avril 1918. Le cimetière a été conçu par JR Truelove qui a également travaillé sur le mémorial de Tyne Cot. Le terrain du cimetière a été attribué au Royaume-Uni à perpétuité par le roi Albert Ier de Belgique en reconnaissance des sacrifices consentis par l'Empire britannique dans la défense et la libération de la Belgique pendant la guerre. Notes et références Portail de la mort Portail de la Belgique Portail de la Première Guerre mondiale
Suffolk Cemetery

Suffolk Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Kemmel. Deze kleine begraafplaats ligt 2,5 km ten noordoosten van het dorpscentrum en is toegankelijk via een 40 m lang graspad. Ze werd ontworpen door William Cowlishaw en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het terrein heeft een lang rechthoekig grondplan met een oppervlakte van ongeveer 385 m² en wordt omsloten door een bakstenen muur. Vooraan staat het Cross of Sacrifice. Op enkele honderden meters in de omgeving liggen ook Godezonne Farm Cemetery, Kemmel No.1 French Cemetery en Klein-Vierstraat British Cemetery. Er worden 47 doden herdacht, waarvan 8 niet geïdentificeerd konden worden. Geschiedenis Kemmel lag tijdens de oorlog nabij het front van de Ieperboog, in geallieerd gebied. De begraafplaats werd in maart en april 1915 aangelegd door het 2nd Suffolks Regiment. De volgende jaren werd ze niet meer gebruikt, op een bijzetting in november 1917 na. In oktober 1918 werden er nog 28 militaire begraven, de meeste van het York en Lancaster Regiment, die sneuvelden tijdens het Duitse lenteoffensief van april dat jaar. De begraafplaats werd toen ook wel Cheapside Cemetery genoemd, naar de naam die men gaf aan de Kriekstraat, de straat ten zuiden van de begraafplaats. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Externe links
Saint Martin's Church, Kortrijk

Saint Martin's Church (Dutch: Sint-Maartenskerk) is the main Roman Catholic church and one of the principal Gothic monuments of Kortrijk (Courtrai), West Flanders, Belgium. The church is dedicated to Saint Martin of Tours. History The first Gothic Saint Martin's Church was burned down after the Battle of Rozenbeke. This church was located at the place where a Roman church once stood (built in 650). The second church was built between 1390 and 1466, some remnants of which were incorporated in the present day church and remain visible. In 1585, the famous Sacramental tower was constructed in the choir. The current bell tower dates from the 19th century, a rebuilding after a fire in 1862 ruined the choir and major parts of the roof and tower. The church holds many artworks by Flemish masters including by Gaspar de Crayer and Bernaert de Rijckere. The organ, dating to 1888, is made by Pierre Schyven. Gallery See also List of tallest structures built before the 20th century References External links site parish Saint-Martin's Kortrijk
Église Saint-Martin de Courtrai

L’église Saint-Martin est un édifice religieux sis au cœur du centre historique de la ville belge de Courtrai. Construite de 1390 à 1466 elle remplace une église gothique plus ancienne, elle-même ayant succédé à une église romane datant du VIIe siècle. Histoire Vers 650 un premier lieu de culte est édifié par saint Éloi près de la place centrale du bourg. Au même endroit, et pas beaucoup plus tard, une église romane est édifiée. Elle est placée sous le patronage de saint Martin de Tours, un saint du IVe siècle déjà populaire en Gaule septentrionale. Au Moyen Âge l’édifice roman est remplacé par une église de style gothique. La prospérité de la ville le permettant l’église est reconstruite en plus grand lorsque la première est dévastée. Les travaux durent presque un siècle : de 1390 à 1466. Cette nouvelle église à triple nef est de type « église-halle ». Le clocher-tour de style gothique brabançon, haut de 83 mètres, date de 1439. Le 7 août 1862 : la tour Saint-Martin est frappée par la foudre et prend feu. La partie en bois (datant de 1601) est complètement détruite et le sanctuaire est fort endommagé. Le clocher est entièrement restauré dans les années qui suivent. Il contient aujourd’hui un groupe de six cloches. De 1899 à 1939 une statue en chêne de la Vierge-Marie se trouvait dans la niche entre les deux entrées du portail principal. Une statue de Saint Martin de Tours, œuvre de Joseph Lelan, la remplace depuis lors. L’église est classée au patrimoine national belge depuis 1937. Patrimoine La Descente de l’Esprit Saint, un triptyque de Bernard de Rijckere (1587) se trouve au-dessus de l’autel de la chapelle Sainte-Anne. Un tabernacle sur pied de 6,5 mètres de haut est œuvre de l’artiste Hendrik Mauris d’Anvers. Il date de 1585. Quelques tableaux de grande valeur, tels l’Adoration des mages de Gaspard de Crayer (1630), Saint François en contemplation de la Sainte Croix de Jean-Érasme Quellin (1688), Le Martyre de sainte Catherine de Karel van Mander (XVIe siècle). Un carillon de 49 cloches. Offices Les messes sont célébrées le samedi à 12h15 et le dimanche à 11h ainsi qu'à 18h. Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Onroerend Erfgoed Structurae Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Flandre-Occidentale
Kościół św. Marcina w Kortrijk

Kościół św. Marcina (nid. Sint-Maartenskerk) – gotycko-neogotycka świątynia rzymskokatolicka znajdująca się w belgijskim mieście Kortrijk. Historia Pierwsza wzmianka o świątyni pochodzi z 1027 roku, kiedy to kierujący diecezją Tournai-Noyon biskup Hardewijn przekazał patronat nad kościołem rodowi Oudenaarde. W 1149 lub 1150 Arnulf III van Oudenaarde zwrócił kościół biskupom Tournai. Do 1270 znajdowała się tu najprawdopodobniej romańska, trójnawowa bazylika. Następnie wzniesiono tu gotycki kościół, zniszczony w 1382 podczas najazdu Bretonów po bitwie pod Roosebeke. W 1390 roku rozpoczęto odbudowę, w 1414 ukończono prace w prezbiterium, które przywrócono do celów kultowych. W latach 1414–1415 wyremontowano i rozbudowano fasadę, a w 1439 ukończono budowę wieży. W latach 1416–1449 wzniesiono sklepienia korpusu nawowego, a w 1454 rozpoczęto rozbudowę kościoła o transept i kaplice boczne. Prace budowlane trwały do początku XVI wieku. W 1566 kościół ocalał podczas rewolty ikonoklastów, lecz 30 sierpnia 1578 został splądrowany przez kalwinistów. Naprawianie szkód trwało do połowy XVII wieku. W 1603 zainstalowano zegar na wieży. W 1757 rozebrano XV-wieczne lektorium, a odzyskany materiał wykorzystano przy budowie zakrystii w 1761 roku. W 7 sierpnia 1862 w wieżę uderzył piorun, powodując zawalenie się części sklepienia i znaczne uszkodzenia kościoła. Carillon został całkowicie zniszczony wskutek pożaru. Ruiny wieży rozebrano. W 1866 rozpoczęto odbudowę prezbiterium, które ponownie otwarto 5 czerwca 1870. W latach 1875–1876 odbudowano wieżę według projektu Leopolda De Geynego. W latach 1884–1886 wnętrze poddano renowacji i wzniesiono nowy portal główny. 19 kwietnia 1937 kościół wpisano na listę zabytków. W 1958 do północnego ramienia transeptu dobudowano od wschodu neobarokową kaplicę boczną. W latach 1978–1981 odrestaurowano wnętrze, a w 1987 – wieżę kościelną. Architektura i wyposażenie Świątynia gotycko-neogotycka, trójnawowa, o układzie halowym, z transeptem. Głównym materiałem budowy korpusu nawowego i transeptu jest wapień, a prezbiterium – czerwona cegła. Na 83-metrowej wieży kościoła zawieszono 49-dzwonowy carillon, odlany w 1880 roku. Na wysokości 65 m działa taras widokowy, nieczynny w sezonie lęgowym z powodu znajdującego się na niej gniazda sokoła wędrownego. Wnętrze zdobią: obraz męczeństwa św. Katarzyny pędzla Karela van Mandera z 1582, wysokie na 6,5 m sakramentarium z lat 1585–1586, tzw. Tryptyk św. Ducha autorstwa Bernaerta de Rijckerego z 1587, wczesnobarokowa ambona z 1665, chrzcielnica z czerwonego, złoconego marmuru ok. 1760, figury apostołów na przy kolumnach nawy głównej z ok. 1770. Organy wykonał w latach 1886–1887 Pierre Schyven, wyremontowano je w 1954 roku. Drugie, mniejsze organy, pochodzące z warsztatu Loncke, ustawiono przed ołtarzem głównym w 1968 roku. Galeria Przypisy
John of Ruysbroeck College, Laeken

John van Ruysbroeck College (Dutch: Jan-van-Ruusbroeckollege) is a mixed Dutch-language Catholic secondary school in Laeken, in the north-west of the City of Brussels, Belgium. It was established in 1968 by the Society of Jesus and is named after John van Ruysbroeck. History John van Ruysbroeck College was founded in 1968 as a boys-only school. In 1994, it became co-educational. The school is governed by a non-profit association and belongs to a group of seven Jesuit colleges that offer private counselling. In 1999, the college joined forces with St John Berchmans College in Brussels to start this scheme. In the 2017–18 school year, the college had 720 students. Notable former pupils Bert Anciaux Bart Verhaeghe See also List of Jesuit sites in Belgium Archdiocese of Mechelen–Brussels References External links Official website
Jan-van-Ruusbroeckollege

Le Jan-van-Ruusbroeckollege ("Collège Jan van Ruusbroec") est un collège jésuite néerlandophone situé à Bruxelles, district de Laeken, dans le quartier du Mutsaard . Son nom lui a été donné en mémoire du grand mystique brabançon Jan van Ruusbroec. Le Ruusbroeckollege a été fondé en 1968 comme école de garçons mais est devenu mixte à partir de 2011. Avec quatorze autres écoles catholiques bruxelloises, il appartient à la communauté scolaire catholique de l'enseignement secondaire Sint-Gorik. Il a joué un rôle important dans le développement du quartier du Mutsaard comme le Lycée Maria Assumpta, le Maria Assumpta Lyceum ou l'Athénée des Pagodes. Il est situé avenue du Forum. L'emblème de l'école est le pélican, symbole de l'offrande de sa vie faite par Jésus. Histoires Le quartier du Mutsaard ayant déjà des écoles secondaires catholiques pour les filles, le Lycée Maria Assumpta pour les francophones et le Maria Assumptalyceum pour les néerlandophones, il fallait encore en créer pour les garçons. Une riche donatrice légua son terrain pour faire une école, celle-ci ayant sans doute en tête la création d'une école francophone ou bilingue. Mais deux paroissiens du Christ-Roi flamands chargés du dossier utilisèrent l'absence de clause explicite pour ne créer qu'une école uniquement néerlandophone. En 1966, Rome donne son accord pour le projet. Celui-ci est original : en effet les jésuites sont chargés de l'aspect pédagogique mais l'aspect financier est géré par un comité externe. Le projet fut soutenu par le monde politique catholique flamand et financièrement par Louis Brenninkmeijer, le patron de C&A. En 1968, l'école ouvre à 68 étudiants. En 2011, la population scolarisée atteint 700 élèves, ce qui fait de ce collège un des plus grands établissements néerlandophones d'enseignement général à Bruxelles. Anciens élèves connus Bert Anciaux Peter Van Asbroeck (nl) Bart Verhaeghe Notes (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Jan-van-Ruusbroeckollege » (voir la liste des auteurs). Liens externes Site du Jan-van-Ruusbroeckollege Voir aussi Jan van Ruusbroec Portail des écoles Portail de Bruxelles Portail de la Compagnie de Jésus
Jan-van-Ruusbroeckollege

Het Jan-van-Ruusbroeckollege is een katholiek Vlaams Jezuïetencollege, gelegen in de Forumlaan te Laken (Brussel) en is genaamd naar de Brusselse mysticus Jan van Ruusbroec. Het logo van de school is de pelikaan, die symbool staat voor Christus' offerdood. Het college maakt deel uit van de Scholengemeenschap voor Katholiek Secundair Onderwijs Sint-Gorik. Het Ruusbroeckollege werd opgericht in 1968 als een jongensschool, maar is sinds 1994 gemengd. Men kan er de studierichtingen Economie-moderne talen, Economie-wiskunde, Grieks-Latijn, Grieks-wiskunde, Latijn-moderne talen, Latijn-wetenschappen, Latijn-wiskunde, Moderne talen-wetenschappen, Wetenschappen-wiskunde en Humane Wetenschappen in het algemeen secundair onderwijs volgen. Het Jan-van-Ruusbroeckollege behoort tot de zeven Jezuïetencolleges die een eigen begeleidingsdienst hebben. In 1999 sloot het college samen met het Sint-Jan-Berchmanscollege aan bij de St.-Gorik-scholengemeenschap Brussel, waar ze een gelijklopende visie uitdragen. De inrichtende macht van het college is de VZW Inrichtende Macht Jan-van-Ruusbroeckollege en wordt geleid door een Raad van Beheer van elf leken met de directeur als volwaardig lid. In het schooljaar 2017-2018 telde het college 720 leerlingen. Bekende oud-leerlingen Bert Anciaux Peter Van Asbroeck Bart Verhaeghe
Overledebrug

De Overledebrug is een ophaalbrug over de Moervaart in Wachtebeke. De brug is een deel van de N449, die Zelzate met Laarne verbindt. Geschiedenis De brug dateert uit het interbellum en werd omstreeks 1945 hersteld en gedeeltelijk vervangen na oorlogsschade uit de Tweede Wereldoorlog. De brug werd in 2000 gemechaniseerd. De Overledebrug werd in 2001 beschermd als monument. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Wachtebeke
Leopoldsburg/Beverlo Airfield

Leopoldsburg/Beverlo Airfield (ICAO: EBLE) was originally a military airfield on the grounds of a big military base. It had long permitted civilian use, hosting an aeroclub and several private aircraft owners. The military no longer having any use for it, it was turned over to civilian usage in 2017. It is located near Leopoldsburg, Limburg, Belgium. It is sometimes known by the name of its operator, the aeroclub Sanicole. It yearly hosts a reputed airshow, and also a European meeting/fly-in of builders/owners of experimental and/or historic aeroplanes. See also List of airports in Belgium References External links Airport record for Aeroclub Sanicole VZW at Landings.com Website of the Sanicole Airshow Sanicole aeroclub in local language