NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Heilig Hartkerk (Lier)

De Heilig Hartkerk, is een moderne kerk in de stad Lier, in de Belgische provincie Antwerpen. Ze is van de hand van architect Flor van Reeth en werd gebouwd tussen 1937 en 1939. De kerk is sinds 1995 een beschermd monument. Het is een zaalkerk met een klassiek grondplan: een driebeukig schip, transept (dwarsbeuk) en vijfzijdige koorsluiting. Dit is het laatste door Flor Van Reeth ontworpen gebedshuis en een van zijn belangrijkste werken. In het voor die tijd revolutionaire ontwerp domineren de horizontale lijnen, in sterk contrast met de opvallende toren met zijn monumentaal kruis. Het is een totaalkunstwerk van architectuur, glasramen en beeldhouwwerken, is. Het interieur is sober, met driebeukig schip, rechthoekige vlakken en geometrisch lijnenspel. De platte daken vormen een vlakke overwelving met caissons. Het koor is sterk verhoogd. Boven de hoofdingang zien we aan de buitenzijde een immens bas-reliëf van Karel Aubroeck, ‘De Goede Herder'. De glasramen in de kerk zijn van de kunstenaar Jan Huet (1903-?), die onder meer ook de Parochiekerk Onze-Lieve-Vrouw Heilige Rozenkrans te Wilrijk decoreerde. Eind 2004 werd om veiligheidsredenen de voorgevel van de toren afgebroken, nadat brokstukken naar beneden waren gevallen. In 2007 kende de Vlaamse overheid 700.000 euro subsidie toe voor de renovatie van de kerk. Die restauratie werd beëindigd in 2011. Na deze restauratie van de buitenkant liet de stad Lier ook een studie uitvoeren voor een binnenrestauratie. In 2016 kreeg de stad Vlaamse subsidie hiervoor om vanaf 2021 het interieur te renoveren. De kerk, waarin wekelijks een zondagsdienst wordt gehouden, behoort pastoraal tot het decanaat Rupel-Nete, in het bisdom Antwerpen. Het materieel beheer van de kerk is in handen van een eigen kerkfabriek. In 1901 werd een eerdere Heilig Hartkerk gebouwd aan de Lierse Boomlaarstraat, die kort na 1939 werd gesloopt. De kerk werd op 1 mei 2022 plechtig heropend na restauratie, en zal vanaf 2023 ook dienst doen als cultuurtempel. Externe links Kerk in Vlaanderen, Heilig Hartkerk Lier (gearchiveerd) Inventaris onroerend erfgoed, Heilig Hartkerk Lier
Heilig Kruiskerk (Lier)

De Heilig Kruiskerk is een neoromaanse parochiekerk in de Belgische stad Lier, provincie Antwerpen, gelegen aan het Renaat Veremansplein. De kerk is ontworpen door Gustaaf Careels in neoromaanse stijl. Het is een driebeukige bakstenen kerk onder een kunstleien zadeldak met rondbogige muuropeningen. Westelijk is er een kleine klokkentoren aangebouwd.
Heilige Familiekerk (Lier)

De Heilige Familiekerk - of simpelweg Heilige Familie - is een neogotische parochiekerk in de Belgische stad Lier, provincie Antwerpen. De kerk ligt aan de rand van de stad aan het kruispunt van de Berlaarsesteenweg en de Lierse Ring. Geschiedenis Met de bouw van de kerk werd aangevangen in 1902 en twee jaar later in 1904 was ze voltooid. De kerk werd gebouwd omdat het inwonersaantal van Lier was toegenomen en de stad hierdoor uitgebreid. Rond die periode werden twee nieuwe parochies gesticht: de Heilige Familie en het Heilig Hart. Ze is van de hand van de Lierse architect Edward Careels. De kerk is opgetrokken in natuursteen uit Montauban. Het interieur is afgewerkt met Euvillesteen. De kerk is met haar opbouw als driebeukige hallenkerk met kruisribgewelven een uitzondering binnen de neogotische kerkenbouw. Ook de atypisch geplaatste toren tegen de zuidgevel en de ingebouwde biechtstoelen geven het exterieur van de kerk een extra dimensie. De toren staat namelijk niet centraal. Opvallend zijn ook de venstertraceringen naar gevarieerde neogotische patronen. Beschermd erfgoed In 2009 werd de kerk beschermd als monument.
Hessenhaus (Antwerpen)

Das Hessenhaus (niederländisch Hessenhuis) ist ein historisches Lagerhaus in Antwerpen. Benannt ist es nach den Frammersbacher Fuhrleuten, welche Waren auf der Strecke Nürnberg – Antwerpen transportierten. Die wohlhabende Witwe Anna Janssens ließ das Renaissance-Gebäude, welches 1564 vollendet wurde, auf Wunsch deutscher Kaufleute errichten. Im Erdgeschoß waren Stallungen und Magazine. An den Wänden sind noch die Ringe, an denen die Pferde festgebunden wurden, vorhanden. Nach den goldenen Zeiten des Antwerpener Handels diente das Gebäude als protestantisches Gebetshaus, Kaserne, Feuerwache, Lagerhalle und Werkstätten. Nach der Restaurierung 1975 bot das Gebäude Raum für temporäre Ausstellungen. Hier hängt unter anderem das Gemälde des Unternehmers Gilbert van Schoonbeke, dem Errichter der Antwerpener Wasserwege, durch welche das Eilandje entstand. Weblinks Einzelnachweise
Hessenhuis (Anvers)

Le Hessenhuis est un entrepôt historique à Anvers. Il porte le nom des transporteurs de Frammersbach qui transportaient des marchandises sur la route Nuremberg - Anvers. Histoire La riche veuve Anna Janssens fit construire l'édifice Renaissance, achevé en 1564, à la demande des marchands allemands. Il y avait des écuries et des magasins au premier étage. Les anneaux auxquels les chevaux étaient attachés sont toujours sur les murs. Après l'âge d'or du commerce anversois, le bâtiment a servi de maison de prière protestante, de caserne, de caserne de pompiers, d'entrepôt et d'ateliers. Après la restauration en 1975, le bâtiment a fourni un espace pour des expositions temporaires. On y trouve le tableau de l'entrepreneur Gilbert van Schoonbeke, qui a construit les voies navigables d'Anvers à travers lesquelles les îles ont été créées. Références Portail d'Anvers et de sa province Portail de la Renaissance Portail de la Renaissance
Hessenhuis

Het Hessenhuis is een historisch gebouw in Noord-Antwerpen, aan het gelijknamige Hessenplein, de Oude Leeuwenrui, de Stijfsel- en Falconrui, en Hessenbrug, die verbinding geeft met de Paardenmarkt. Tegenwoordig zijn er een tentoonstellingsruimte en een homocafé gevestigd. Het Hessenhuis is een renaissance-bouwwerk dat in 1564 voltooid werd, onder impuls van de gegoede investeerder Anna Janssens. In de 16e eeuw werd ze net zoals het Hanze- of Oostershuis door de stad opgericht op verzoek van de Duitse kooplieden uit Frammersbach. Op de gelijkvloerse verdieping waren de stallen en magazijnen: de voerlieden logeerden op de eerste verdieping en de wagens werden op het ruime plein geparkeerd. Aan de muren zijn nog de ringen, waar men de paarden aan hun teugels vastbond.Na Antwerpens gouden handelstijden deed het gebouw dienst als protestantse bidplaats, kazerne, brandweerpost, stadsmagazijn en werkplaats. Na de restauratiewerken werd het gebouw in 1975 een ruimte voor tijdelijke exposities. Hier hing onder meer het schilderijportret van de grondspeculant en stedenbouwkundige Gilbert van Schoonbeke, de bedenker van de vlieten en het hieruit ontstaan van het Eilandje. In 2011 is de collectie overgegaan naar het MAS Museum aan de Stroom. Daarnaast is in het Hessenhuis een homocafé gevestigd, dat in 1993 werd geopend door Ludo Smits, die later ook andere homo-uitgaansgelegenheden uitbaatte. De zaak in het Hessenhuis heeft overdag een gemengd publiek, maar als er 's avonds DJs draaien trekt het hoofdzakelijk homoseksuelen. Externe links Website van tentoonstellingsruimte Hessenhuis Webpagina van café Hessenhuis
Hof ten Dorpe

Het Hof ten Dorpe is een landhuis gevestigd in Mortsel, Antwerpen, gelegen aan de Theofiel Reynlaan 3. Geschiedenis De vroegste gegevens gaan terug tot 1289, toen 't Hof ten Dorpe een leen was van de burcht Cântincrode. Grondvesten en omwalling dateren uit de Middeleeuwen. Toren en poort werden rond 1500 opgetrokken. In 1558 verkocht ridder Jan de Jonge het huis aan de Antwerpse koopman Manneart. Tijdens de opstand van de Nederlanden tegen Spanje, werd het op 5 augustus 1583 door Antwerpenaars afgebrand en geruïneerd. In 1609 tekende P.P. Rubens in het Hof ten Dorpe. In de 17e eeuw werd het huis gerestaureerd door de Antwerpse familie Goubau, die in 1746 de pachthoeve (Heideland) optrok. In de 20e eeuw werden gevels en bedaking verfraaid in neo-renaissancestijl. Het wapenschild boven de toegangspoort behoorde toe aan het geslacht De Toinct d' Oyevaersnest, die het Hof ten Dorpe tot 1830 bewoonde. In 1830 kocht de vader van de latere burgemeester Herman Ullens het landhuis; Herman woonde er als eigenaar van 1859 tot 1871. Het Huis Anubis Van 2006 t/m 2009 werd het Hof ten Dorpe gebruikt als Het Huis Anubis. Het verhaal speelde zich daar af. Alle binnenscènes zijn echter in een studio opgenomen. Ook is er een achtbaan genaamd Anubis: The Ride in Plopsaland De Panne gebouwd, waarin de bezoeker een op het Hof ten Dorpe (Het Huis Anubis) gemodelleerd huis binnenloopt. Dit is dan ook het station van de achtbaan. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Mortsel
Hoogbrug (Lier)

De Hoogbrug is een boogbrug over de Binnennete in de stad Lier, in de Belgische provincie Antwerpen. De brug is een deel van de N10 die Mortsel met Diest verbindt. De brug bestaat uit drie overspanningen in metselwerk: twee zij-overspanningen van 5,84 m elk en een middenoverspanning van 8,25 m.
Jezuïetenkerk (Lier)

De Jezuïetenkerk is een voormalige kerk in de stad Lier, in de Belgische provincie Antwerpen. De kerk dateert uit de 18e eeuw. In de Jezuïetenkerk worden geregeld concerten en andere evenementen georganiseerd. Geschiedenis De Jezuïetenkerk werd tussen 1749 en 1752 opgericht op basis van de plannen van Jezuïeten-broeder Albert del Plancken van Ename. Het is de laatste Jezuïetenkerk die in België gebouwd werd. Het kerkgebouw is een eenbeukige longitudinale laat-barokke kerk in kruisvorm, opgetrokken uit baksteen met verwerking van natuursteen (zandsteen en arduin). In 1906 werd een witmarmeren hoofdaltaar in het koor aangebracht, van de hand van Napoleon Daems uit Turnhout. Het kreeg een plaats in het koor onder het met een stralenkrans omringde bronzen kruis. Er werden toen ook zes nieuwe, gekleurde kerkramen geplaatst. Maar op 29 december 1914 viel een obus in de tuin van de residentie waardoor alle ruiten van het gebouw sneuvelden. Het altaar werd toen ook door brand vernield. In 1924 werd de kerk heropgebouwd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de kerk gespaard. Tot 1972 vormde de kerk samen met het klooster, het retraitehuis en de tuin één geheel. In 1972 werd het retraitehuis en de ommuurde parktuin aan de stad Lier verkocht om er de Stedelijke Academie voor Muziek, Woord en Dans in onder te brengen. In 1986 kwamen de kerk en het klooster in particuliere handen. Het klooster werd (en is nog steeds) een privé-woonst. De kerk verviel tot een stapelruimte. Na enkele decennia van leegstand werd er onder invloed van een nieuwe vzw geld ingezameld voor de restauratie. In 2008 volgde dan de restauratie van de gevels, ramen en dak. Externe link Jezuïetenkerk (Lier) in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
Pont-canal du Sart

Le pont-Canal du Sart à Houdeng (La Louvière, Hainaut en Belgique) est un pont-canal en poutres. Il a été construit entre 1998 et 2002, en utilisant la technique du béton précontraint, ce qui est une innovation dans cette catégorie de ponts. La réalisation du pont-canal achève la modernisation du canal du Centre qui relie le bassin de l'Escaut à celui de la Meuse. Le pont-canal du Sart à Houdeng permet le franchissement par le canal du Centre modernisé de la vallée du Thiriau du Sart et du carrefour routier (rond-point) entre la N55 (Le Rœulx-Binche) et la N535 (La Louvière-Parc industriel de Bracquegnies) à proximité de l'accès autoroutier (autoroute E19-E42 : Paris-Bruxelles : sortie no 21). Notes et références Bibliographie Un canal entre ciel et terre, dans "Chantiers de France", septembre 2002, n. 353 Le pont-canal du Sart à Houdeng-Aimeries (Belgique), dans "Travaux", décembre 2001, n. 781 Portail de la Belgique Portail des ponts Portail des lacs et cours d'eau Portail du Hainaut
Kanaalbrug van Sart

De kanaalbrug van Sart is een kanaalbrug (aquaduct) bij de Belgische plaats Houdeng-Gœgnies, een westelijke deelgemeente van La Louvière. De brug voert het Centrumkanaal over een vallei met de rotonde van de N55 en N535. Ook kruisen enkele kleinere wegen de brug. Het kunstwerk van voorgespannen beton is 498 meter lang en 46 meter breed en rust op twee rijen van elk 14 ronde pijlers. De ronde en gebogen delen beperken de visuele zwaarte en waren mede aanleiding voor de Fédération internationale du béton (fib) om in 2002 een Award for Outstanding Concrete Structures toe te kennen. Vanwege mogelijke verzakkingen van de slechte bodem zijn de dertien overspanningen met 36 meter vrij kort. De waterbak is inclusief de 40 centimeter dikke bodemplaat 7,1 meter hoog en heeft een dwarsprofiel met twee schuine zijwanden die een waterhoogte van 4,2 meter toelaten. Aan weerszijden liggen kaden met bolders. De constructie weegt 65 000 ton en draagt 80 000 ton water. De brug werd tussen 1998 en 2001 gebouwd vanwege de modernisering van het Centrumkanaal. De bouw vond plaats op de oever, waarbij de voltooide delen met hydraulische vijzels opgeschoven werden. De brug was na de bouw gedeeld eigendom van de Belgische Federale Overheidsdienst Mobiliteit en Vervoer en de SOFICO. De bouwkosten bedroegen 29 miljoen euro. Nabij kunstwerk Enkele kilometers westelijker in het Centrumkanaal ligt de scheepslift van Strépy-Thieu. Literatuur Jean-Marie Cremer, Clüment Counasse en Jean-Yves Delforno, "The Sart Canal-Bridge, Houdeng—Aimeries, Belgium" in: Structural Engineering International, 2003, nr. 1, p. 19-22. DOI:10.2749/101686603777964892 Kaart
Kapel Onze-Lieve-Vrouw Troosteres der Bedrukten

De Kapel Onze-Lieve-Vrouw Troosteres der Bedrukten of Onze-Lieve-Vrouw ter Heerbaan is een betreedbare kapel in Belgisch-Limburg die zich bevindt aan de Opitterkiezel 200, ten noorden van de kom van Opitter. Geschiedenis De kapel werd gesticht in 1361, toen Pieter en Jan Peenres vrijgelaten werden uit de Burcht van Stokkem. Zij waren daar beland nadat Godfried van Dalenbroek, de erfgenaam van Diederik van Heinsberg, in deze burcht belegerd was door Engelbert van der Mark, prins-bisschop van Luik, die het kasteel na 27 dagen innam en aanhangers van Godfried in de eigen burcht gevangen zette. De broers, die beloofd hadden om een kapel te stichten indien ze behouden weerkeerden, stierven echter voordat de kapel voltooid was. De kapel werd echter voltooid en in 1427 werd ze ingewijd. Het tiendrecht en patronaatsrecht was in handen van de Abdij van Averbode. Het was een driebeukige kapel in vroeggotische stijl. Omstreeks 1500 werd het uitgebreid met een gotisch koor. Later werd de kapel bouwvallig en, mogelijk in 1661, werd ze verkleind, waarbij de zijbeuken werden afgebroken. Pastoor Nicolas Reymers (1639-1680) verfraaide de kapel en stimuleerde de bedevaarten naar dit gebouw. De kapel werd daarna nog een aantal malen gewijzigd en gerestaureerd, zoals in 1742, 1907,1928 en 2003. In 1933 werd de kapel geklasseerd als beschermd monument. Gebouw Het mergelstenen gebouw staat op een sokkel van Maaskeien. Het heeft een eenbeukig schip en in de noordzijde een klein muurgedeelte in ijzerzandsteen. De kapel wordt bedekt door een hoog zadeldak, voorzien van een dakruiter en met leien gedekt. Merkwaardig zijn de drie reliëfs in de oostelijke steunberen van het koor. Eén ervan verbeeldt een bisschopsfiguur, mogelijk Sint-Norbertus. De andere twee kunnen niet worden geïdentificeerd. Meubilair Er is een portiekaltaar uit de 2e helft van de 17e eeuw, waarboven het schilderij Maria-Tenhemelopneming hangt, uit de 18e eeuw en geschilderd door ene Caes uit Weert. De communiebank stamt uit de eerste helft van de 18e eeuw. Uit het midden van de 17e eeuw dateert het schilderij: Genezing der zieken door Onze-Lieve-Vrouw. Uit de 1e helft van de 16e eeuw is er een aangekleed Mariabeeld. Voorts vindt men een tabernakel uit 1662, een eiken biechtstoel uit 1767, een offerblok uit omstreeks 1600 en een communiebank uit de eerste helft van de 18e eeuw. De glas-in-loodramen werden in 1928 gerestaureerd door Karel Gessler. Galerij Externe link Onroerend erfgoed
Kapel Onze-Lieve-Vrouw van Rust

De Kapel Onze-Lieve-Vrouw van Rust is een betreedbare kapel te Elen in de Belgische gemeente Dilsen-Stokkem. Hierbij behoorde ook de Kapelhof, aan de huidige Zonnestraat 39, die van oorsprong een laathof was. Geschiedenis De hoeve werd voor het eerst in 1400 vermeld, toen ene Herman van der Capellen de hoeve en de kapel erfde. Vanaf de 16e eeuw was dit in bezit van de familie De Rhoe, om in 1705 gekocht te worden door de Kruisheren van Maaseik. De naam Van der Capellen is reeds van 1370 bekend, dus vóór die tijd moet de kapel er al geweest zijn. Aan de kapel was vanouds een priester verbonden, en ze was groter dan tegenwoordig. De Kruisheren vergrootten de kapel nog in . Men vereerde er een miraculeus Mariabeeld dat naar verluidt eeuwen geleden door de Maas was aangespoeld en bekendstond als Onze-Lieve-Vrouw van Rust. Dit trok vele bedevaartgangers. Toen de kapel, tijdens de Franse bezetting, in 1798 genaast werd, werd het beeld door Coopmans, die als Kruisheer ook pastoor van Heppeneert was, in veiligheid gebracht. Uiteindelijk verplaatste de devotie zich daarheen. De kapel werd in 1799 afgebroken om met de stenen een schuur te bouwen. Slechts de sacristie bleef bewaard. Heden De huidige kapel is vermoedelijk de sacristie van de oorspronkelijke kapel. Het is nu een eenvoudig bakstenen gebouwtje onder zadeldak. Een gevelsteen draagt het jaartal 1752. In 2006 werd het interieur vernieuwd en daarna werd ook nog het metalen kruis op de voorgevel vervangen en teruggebracht in de oorspronkelijke staat. De huidige kapelhoeve was in 1830 de woning van het gezin van de eigenaar, een schaapherder, een koeherder en twee dienstmeiden. Het oudste deel is een woonhuis, daterend uit de 1e helft van de 18e eeuw, of mogelijk de 2e helft van de 17e eeuw. Twee andere woonhuizen zijn in de 19e eeuw bijgebouwd. Ook van de bedrijfsgebouwen is het oudste deel een stal uit de 18e eeuw. Daarnaast zijn er bedrijfsgebouwen uit de 2e helft van de 19e eeuw. Externe links Onroerend erfgoed Kerknet[dode link] Foto van huidige toestand
Kapel van Sint-Jansberg

De Kapel van Sint-Jansberg is een kapel in Sint-Jansberg, een gehucht in de Belgische gemeente Maaseik. Geschiedenis Nadat de Sint-Jansberg in 1155 aan de Abdij van Averbode was geschonken, en de kerk in 1162 in brand was gestoken, werd een nieuwe gebouwd in 1167, maar ook deze werd in 1226 door brand verwoest. In 1332 werd opnieuw een kerk gebouwd. Begin 16e eeuw werd het graatgewelf vervangen door een kruisribgewelf. Oorspronkelijk was de kerk gewijd aan de apostelen Johannes en Jacobus maar later, onder invloed van de Abdij van Averbode, aan Johannes de Doper. Van dit kerkgebouw rest slechts het koor, dat de huidige kapel vormt. In 1976 werd de kapel gerestaureerd. Gebouw De kapel is opgetrokken uit breuksteen. Ze bezit een 16de-eeuws beeld van Johannes de Doper dat zich tegenwoordig in het -later op het terrein van Sint-Jansberg opgerichte- Technisch Instituut bevindt. Externe link/bron Onroerend erfgoed
Kasteel Borgitter

Het Kasteel Borgitter, in de volksmond bekend als "Witte Kasteeltje", is een kasteel dat zich bevindt ten noordwesten van Kessenich, vlak bij de Nederlandse plaats Neeritter. Geschiedenis Borgitter ("burcht langs de Itterbeek") was een gehucht dat tegenwoordig deel is van Neeritter zelf. Oorspronkelijk was het een eigengoed binnen de rijksheerlijkheid Kessenich, waar ook een banmolen, de Borchmolen, lag. Het kasteel werd voor het eerst vermeld in 1546, maar het oudste gedeelte, een vierkante hoektoren, stamt al uit 1610. Het huidige rechthoekige gebouw werd waarschijnlijk pas gebouwd in de tweede helft van de 18e eeuw, want op de Ferrariskaarten werd een andere constructie getekend. Daarnaast ligt op het kasteeldomein een woning, oorspronkelijk twee hoeves: het Breukskenshof en het Grotenhof of Halfeshof. Voorts is er een centraal poortgebouw en een rentmeesterswoning. Het kasteel werd gebouwd door Jan van Waes, drossaard van Horne en tweede echtgenoot van Elisabeth van Kessenich. Na 1700 waren telgen uit dit geslacht heer van Kessenich. Die konden nu dus hun intrek nemen in de heerlijke residentie, Den Berg. Rond die tijd begon echter het verval van deze burcht op te treden, op grond waarvan de heren van Waes in het Witte Kasteeltje gingen resideren. Dit was met zekerheid het geval vanaf 1726, toen de inboedel van de burchtkapel werd overgebracht naar de kapel aldaar. Eigenaars van het kasteel na 1800 De twee dochters van de laatste vrouwe werden verplicht hun goederen te verkopen. In 1804 werden ze opgekocht door Hendrik Jozef Michiels van Kessenich, advocaat te Roermond en lid van de Provinciale Staten van Limburg en de Raad van State. In 1822 werd hij door Koning Willem I in de adelstand verheven met de titel van baron bij eerstgeboorte. Zijn zoon, Jan Alexander Hubert, bracht verfraaiingen aan en zorgde ervoor dat het kasteel Belgisch grondgebied werd. Willem Jozef Hendrik Hubert was de laatste "Michiels van Kessenich" die op het kasteel woonde. Hij liet de grafkapel op Den Berg bouwen en deed schenkingen aan de kerk van Kessenich. In 1910 overleed Willem Jozef, en het kasteel kwam aan zijn zuster, die gehuwd was met Carel van Nispen tot Sevenaer. Alle landgoederen in Kessenich werden in 1922 verdeeld onder hun drie kinderen. Sindsdien woonden Margaretha en Lodewijk von Bönninghausen op het kasteel. In 1947 werd het kasteel verkocht aan een maatschappij, die het in 1950 verder verkocht aan de Conventuelen. Die wilden er eerst een internaat vestigen, maar zagen dat uiteindelijk niet meer zitten. In de jaren 1970 werd het kasteel gekocht door Peter Hubert Meuser uit Hochneukirch. Trivia Het "bronsgroen eikenhout" waarover Gerard Krekelberg, de dichter van het Limburgs volkslied, dichtte, waren de (nu verdwenen) eikenbomen rond het kasteel Borgitter. Bronnen Onroerend erfgoed Piet Henckens - Piet Henkens, De Geschiedenis van Kessenich (Kinrooi, 1979)