NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Monument britannique

Le Monument britannique (également Monument de la Reconnaissance britannique à la Nation belge) (en néerlandais : Brits Oorlogsmonument, en anglais : Anglo-Belgian War Memorial) est un monument se trouvant à Bruxelles (Belgique) qui fut commandité par l'Imperial War Graves Commission et réalisé par le sculpteur britannique Charles Sargeant Jagger (1885-1934) assisté de l'architecte Thomas Smith Tait. Inauguré le 28 avril 1923 à 11h00 par le prince de Galles et le roi Albert Ier, il commémore l'aide apportée par la population belge aux prisonniers de guerre et blessés britanniques durant la Première Guerre mondiale . Après avoir changé de place plusieurs fois, il est situé sur la place Poelaert à proximité du monument à la gloire de l'infanterie belge mais était initialement placé rue des Quatre Bras. Le monument représente un soldat britannique et un soldat belge taillés dans de la pierre de Brainvilliers. Sur les côtés, des bas-reliefs montrent des paysans belges assistants des soldats britanniques blessés. Les moulages de ces bas-reliefs sont conservés à l'Imperial War Museum à Londres et un moulage du soldat belge est conservé au Musée de l'armée. Autres monuments Un autre monument anglo-belge se trouve sur la Victoria Embankment à Londres. Érigé en 1920, il est le fruit du travail de l'architecte britannique Sir Reginald Blomfield et du sculpteur belge Victor Rousseau. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Anglo-Belgian Memorial (Brussels) » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Lieux de mémoire de la Première Guerre mondiale Bibliographie François Samin et Henri Sempo, « Le monument de la reconnaissance britannique », dans Patrimoine bruxellois à roulettes, Bruxelles, Cercle d'histoire de Bruxelles, 2006, p. 64 Liens externes (en) photo de Jagger au travail dans son atelier (en) Photo d'un des bas-reliefs du monument (en) Photo du monument Description du monument Bruxelles Pentagone - Monument aux Soldats Britanniques - Rue de la Régence - Place Poelaert Portail de la Première Guerre mondiale Portail du Royaume-Uni Portail de la Belgique Portail de Bruxelles
A briteket segítő belgák emlékműve

A briteket segítő belgák emlékműve (Anglo-Belgian Memorial; Monument Britannique; Brits Oorlogsmonument) Brüsszelben, a Poelaertpleinen áll, és azoknak a belgáknak állít emléket, akik az első világháború idején a földjükön harcoló brit sebesülteknek, hadifoglyoknak segítettek. Az emlékmű Az emlékművet a nemzetközösségi hadisírokat gondozó bizottság (Commonwealth War Graves Commission) rendelte meg, készítője Charles Sargeant Jagger brit szobrász volt. 1923-ban a walesi herceg, a későbbi VIII. Eduárd brit király leplezte le. Az emlékmű egy kőfalból és az előtte álló két katonaszoborból áll. Az egyik katona belga, a másik brit egyenruhában van. A falon futó véseteken belga farmerek segítenek sebesült brit katonáknak. Londonban áll egy hasonló hálaemlékmű, amelyet a belgák adományoztak az angoloknak. Jegyzetek Források ↑ Trace of War: Anglo-Belgian Memorial. Trace of War. Hozzáférés: 2021. december 30..
Brits oorlogsmonument (Brussel)

Het Brits oorlogsmonument is een oorlogsmonument op het Poelaertplein in Brussel dat de steun van de Belgische bevolking aan de Britse krijgsgevangenen herdenkt. Het is in het Engels bekend als Anglo-Belgian Memorial en als Monument Britannique in het Frans. Het monument is gebouwd in opdracht van de Commonwealth War Graves Commission en ontworpen door de Britse beeldhouwer Charles Sargeant Jagger. In 1923 werd het onthuld door Edward VIII, de koning van het Verenigd Koninkrijk. Het monument stelt een Britse en een Belgische soldaat voor. Aan de zijkanten bevinden zich reliëfs van Belgische boeren die gewonde Britse soldaten helpen. Zie ook Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Brussel Belgisch Nationaal Infanteriemonument op het Poelaertplein
Grand-Place de Louvain

La Grand-Place de Louvain (en néerlandais : Grote Markt) est la grand-place de la ville belge de Louvain, dans la province du Brabant flamand. La place accueille plusieurs monuments notoires de la ville, tels que l'hôtel de ville, le Tafelrond (nl) ou la collégiale Saint-Pierre. Histoire Sources (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Grote Markt (Leuven) » (voir la liste des auteurs). Notes et références Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du Brabant flamand Portail de la protection du patrimoine
Grote Markt (Leuven)

De Grote Markt van de Belgische stad Leuven situeert zich tussen de Oude Markt en het Rector De Somerplein, zelf een uitloper van de Bondgenotenlaan. De verbinding met de Oude Markt wordt gevormd door de Kortestraat. Ook uitmondend op het plein liggen de Naamsestraat, Brusselsestraat en Mechelsestraat. Door het kleine Boekhandelstraatje is de Markt gescheiden van de achterliggende Muntstraat. Langs de Eikstraat zijn de Tiensestraat en het Jozef Vounckplein bereikbaar. Door haar ligging op het kruispunt van enkele van de bekendste en meest toeristische plekken in Leuven, is de Grote Markt een van de drukste Leuvense pleinen. Toch is de Grote Markt tegenwoordig vrijwel geheel verkeersvrij; alleen fietsers en de bussen van de vervoersmaatschappij De Lijn mogen over de Markt rijden. Gebouwen De Grote Markt bevindt zich op een van de meest historische plaatsen van Leuven en bestaat in haar huidige ontwerp sinds de 14de eeuw, bij de oprichting van de Katholieke Universiteit Leuven. De meeste gebouwen op het plein zijn opgetrokken in de Brabantse gotiek, zoals het monumentale stadhuis. Andere opvallende gebouwen aan de Grote Markt zijn het Tafelrond, de Collegiale Sint-Pieterskerk en enkele gildehuizen. Daarnaast is, zoals in heel Leuven, ook hier geen gebrek aan cafés en tavernes. In tegenstelling tot de meer trendy, op de jeugd gerichte, zaken op de Oude Markt, bevindt zich op de Grote Markt meer traditioneel aandoende horeca. Evenementen Net zoals op de andere Leuvense pleinen zoals de Oude Markt en het Ladeuzeplein, vinden op de Grote Markt regelmatig culturele en andere evenementen plaats. Bloementapijt Een jaarlijks evenement is het aanleggen op de Grote Markt van een bloementapijt, telkens met een ander thema, zoals in 2007 het thema "200 jaar brandweer". In 2005 werd door een administratief foutje midden op de Grote Markt de start gepland van de Grote Prijs Jef Scherens, terwijl op dat moment het hele plein bedekt lag met een bloementapijt in begonia's. Burgemeester Louis Tobback stelde als compromis voor om de start van de wedstrijd naar de zijkant van de Grote Markt te verplaatsen en als compensatie als thema van het bloementapijt voor dat jaar het wielrennen te nemen. Zomerevenementen Sinds een 20-tal jaar probeert Leuven het zomerse gebrek aan studenten en daarmee samengaande bruisende uitgaansleven te compenseren met het organiseren van diverse evenementen. Een aantal daarvan vindt onder andere plaats op de Grote Markt, zoals: De cultuurmanifestatie Beleuvenissen - vrijdagconcerten in de maand juli met thema's zoals folk, tropical, lage landen, ... Culinair evenement Hapje-Tapje - een gastronomische markt waarbij deelnemende restaurants een standje opzetten op de straten en pleinen van Leuven en kleine versies van hun beste gerechten aanbieden tegen een even kleine prijs. Meyboom Een van de oudste van die evenementen is de Meyboom-planting, een eeuwenoude traditie die haar oorsprong heeft in de rivaliteit tussen de buursteden Leuven en Brussel. Externe link Panorama van de Grote Markt
Wieltje Farm Commonwealth War Graves Commission Cemetery

Wieltje Farm Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission burial ground for the dead of the First World War located near Ypres (Ieper) in Belgium on the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation The cemetery, named after a nearby farm, was begun by the 2nd and 4th Gloucesters amongst others in July 1917. It was closed in October 1917. The cemetery was designed by A J S Hutton. References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Wieltje Farm Cemetery at Find a Grave
Wieltje Farm Cemetery

Wieltje Farm Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Sint-Jan, een deelgemeente van Ieper. De begraafplaats ligt 2,6 km ten noordoosten van de Ieperse Grote Markt en is vanaf de weg bereikbaar via een graspad van 180 m. Ze werd ontworpen door Arthur Hutton en heeft een rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 480 m². Het terrein is omgeven door een bakstenen muur en vlak bij de toegang staat het Cross of Sacrifice. Het onderhoud wordt verzorgd door de Commonwealth War Graves Commission. Er worden 116 soldaten herdacht waarvan 10 niet geïdentificeerd konden worden. Geschiedenis Deze begraafplaats werd genoemd naar een nabijgelegen boerderij in de wijk Wieltje. Tijdens de Derde Slag om Ieper, in juli en augustus 1917, werd deze begraafplaats gebruikt door gevechtseenheden van vooral de 2nd/4th Gloucesters. Er worden 116 doden herdacht, waaronder 113 Britten (waarvan er 10 niet geïdentificeerd konden worden), 1 Canadees, 1 Nieuw-Zeelander en 1 Duitser. Voor 20 doden werden Special Memorials opgericht omdat hun graven door artillerievuur werden vernietigd en niet meer gelokaliseerd konden worden. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Onderscheiden militair A.H. Godfrey, compagnie sergeant-majoor bij de Royal Engineers werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). Externe links Wieltje Farm Cemetery op de website van de CWGC. Wieltje Farm Cemetery op de website van WO1.be
Buttes New British Cemetery (New Zealand) Memorial

The Buttes New British Cemetery (New Zealand) Memorial is a World War I memorial, located in Buttes New British Cemetery, near the town of Zonnebeke, Belgium. It commemorates 378 officers and men of the New Zealand Division who were killed in the vicinity and have no known grave. History The Polygon Wood sector was part of the Ypres Salient and the scene of heavy fighting for most of World War I. It was originally held by the Allied forces but lost to the Germans in 1915. It was recaptured in September 1917 by the Australian 5th Division. After the First Battle of Passchendaele (12 October), soldiers of the New Zealand Division wintered in the area until February 1918, when they were sent to a rest area, before being transferred to the Somme during the German spring offensive. Consequently, many of those killed in action or who died of their wounds during this period were buried in the vicinity. After the war, over 2,000 of the Allied soldiers buried around Polygon Wood in wartime graves were re-interred in Buttes New British Cemetery, located in the north-eastern corner of Polygon Wood. The Memorial The New Zealand Memorial to the Missing, designed by the English architect Charles Holden, lists 378 officers and men of the New Zealand Division with no known grave who were killed between September 1917 and May 1918 while serving in the Polygon Wood sector or in the Battle of Polygon Wood. Most of those commemorated were from the Otago Regiment. It is one of seven such memorials on the Western Front to the missing dead from New Zealand. There are three in Belgium: Buttes plus Messines Ridge British Cemetery and Tyne Cot and four in France: Caterpillar Valley Cemetery (in Longueval), Grévillers, Cité Bonjean (near Armentières) and Marfaux. Other memorials and cemeteries in the area, related to the Battle of Polygon Wood, are a memorial to the Australian 5th Division and the Polygon Wood Cemetery. Notes References External links New Zealand Memorial Polygon Wood (Belgian heritage register) Catalogue entry for the Memorial register (National Library of Australia) Photograph of the memorial (CWGC) YouTube video of Polygon Wood Buttes New British Cemetery (New Zealand) Memorial at Find a Grave
Buttes New British Cemetery (N.Z.) Memorial, Polygon Wood

Buttes New British Cemetery (N.Z.) Memorial, Polygon Wood is een oorlogsmonument gelegen in de Belgische gemeente Zonnebeke. Het monument werd ontworpen door Charles Holden en staat binnen de Commonwealth begraafplaats Buttes New British Cemetery tegen de zuidwestelijke grens. Het monument heeft een rechthoekige vorm met aan de korte zijden een schuilgebouw waarin de panelen met de namen van 378 vermiste Nieuw-Zeelandse soldaten uit de Eerste Wereldoorlog en het register is ondergebracht. Het is opgebouwd uit witte natuursteen met een zuilengalerij die de twee schuilgebouwen verbindt. Het monument wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en is een van de acht memorials aan het westfront waarin Nieuw-Zeelandse vermiste militairen worden herdacht. Zij bevinden zich allemaal binnen bestaande begraafplaatsen. Geschiedenis Het Polygoonbos (Polygon Wood) is een groot bos ten zuiden van de gemeente Zonnebeke, dat in de Eerste Wereldoorlog volledig werd verwoest. Wegens het militaire belang van deze locatie werd er hevig om gevochten. Eerst was het door het Duitse leger veroverd maar werd aan het einde van oktober 1914 door Commonwealth troepen veroverd. Op 3 mei 1915 werd het bos uit handen gegeven maar aan het einde van september 1917 door Australische troepen opnieuw veroverd. Tijdens de gevechten aan de Leie in april 1918 kwam het terug in vijandelijke handen maar werd uiteindelijk heroverd door de 9th (Scottish) Division op 28 september 1918. Door het steeds wisselen van bezetter en de zware gevechten in en om het bos kon men na de wapenstilstand vele gesneuvelden niet meer terugvinden. Voor de Australische slachtoffers die ook tijdens deze gevechten omkwamen werd een gedenkteken (Fifth Australian Division Memorial) op de heuvel binnen de begraafplaats opgericht. Onderscheiden militairen William Raby Walker, sergeant bij het Canterbury Regiment, N.Z.E.F. werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). de sergeanten James Herbert Simon, Philip Amos en Claude William Jackson, de korporaals Stewart Alex Aitken, Thomas O'Brien, William Albert Ralph, Harry Waterworth Minnis en William James Cousins en soldaat Ben Thorn ontvingen de Military Medal (MM). Het monument werd in 2009 als monument beschermd. Externe links Buttes New British Cemetery (N.Z.) Memorial, Polygon Wood op de website van de CWGC. Buttes New British Cemetery (N.Z.) Memorial, Polygon Wood op de website van WO1.be
BR2

BR2 of Belgian Reactor 2 is een kernreactor. Hij bevindt zich in het SCK CEN (afkorting voor Studiecentrum voor kernenergie of Centre d'Étude de l'énergie Nucléaire). Dit is een Belgisch nucleair onderzoekscentrum. Het Studiecentrum voor kernenergie is de naam van de campus in Mol waar zich deze tweede in België gebouwde kernreactor bevindt. De organisatie werd opgericht in 1952 onder de naam Studiecentrum voor de Toepassingen van de Kernenergie, kortweg STK. Van 1956 tot 1964 werden er vier nucleaire onderzoeksreactoren operationeel: BR1, BR2, BR3 en VENUS. Gebruik BR2 of Belgian Reactor 2 is een van de krachtigste onderzoeksreactoren ter wereld. Hij heeft een vermogen van 125 MW. Hij wordt gebruikt voor splijtstof- en materiaaltests voor diverse reactortypes en voor het Europese fusieprogramma. Hij is ook het belangrijkste onderdeel in de productie van radio-isotopen voor medische en industriële toepassingen en voor doteren van silicium bestemd voor de elektronica-industrie. De reactor voorziet in zowat 30% van de totale internationale vraag aan radio-isotopen. Daarnaast produceert de reactor neutronengedopeerd silicium ('Neutron Trans-mutation Doped'). Productie Medische beeldvorming: technetium-99m (oncologie, cardiologie) en xenon-133 (longen) Bestrijding van kankers: iridium-192, jodium-125, jodium-131 en lutetium-177 Andere medische toepassingen: erbium-169, renium-188 en samarium-153 Industriële toepassingen: iridium-192 (controle lasverbindingen), kobalt-60 (sterilisatie voedingsmiddelen), kwik-203, broom-82 en argon-41 (chemiesector) Externe links Officiële website De BR2
Oosterlomolen

De Oosterlomolen is een voormalige watermolen op de Grote Nete te Oosterlo, aan de Eindhoutseweg 37. Eigenlijk is de molen gelegen op de Molenlaak, wat een nevenstroom is van de Grote Nete. Deze onderslagmolen werd voor het eerst vermeld in 1428. De molen, die fungeerde als korenmolen, was een banmolen van de heren van Geel. Bij de molen werd ook paling gevangen. Uit 1559 is een verordening bekend waarin bepaald werd dat het waterpeil niet boven een bepaalde waarde mocht komen: Ende zoo wat molenaar ofte ook iemand anders het waeter steygende aleert beneden de pegel ware: ... sal verbeuren 't onzen behoef 20 gouden philipsguldens. In 1789 werd de oorspronkelijk houten molen door een stenen gebouw vervangen. In 1795 verviel de molendwang, maar de molen zelf bleef tot 1918 in bezit van de adellijke familie De Boechout, die hem verpachtte aan molenaars. In 1918 werd de molen aan de molenaarsfamilie De Lavrijsen verkocht. Bijzonder aan de molen is de inrichting uit 1916, die de molen ook als zaagmolen geschikt maakte. In 1962 werd de molen, evenals het maal- en visrecht en de sluis, verkocht aan de gemeente Geel. Deze liet in 1963 de Molenlaak overkluizen en de watermolen fungeerde niet meer. Het malen geschiedde sindsdien met een dieselmotor. In 2000 kwam het molenhuis leeg te staan, maar in 2007 kreeg de molen een particuliere eigenaar en in 2008 werd ze geklasseerd als monument. Het rad is niet meer aanwezig. Wel is nog een zeldzame fuik aanwezig voor de palingvangst. Externe bron Molenecho's relict 52445
Sint-Michielskerk (Bree)

De Sint-Michielskerk is de parochiekerk van de Belgische stad Bree, gelegen aan de Hoogstraat. De kerk is gewijd aan de patroonheilige van Bree, Sint Michiel. Geschiedenis Oorspronkelijk bestond op deze plaats een romaanse kerk, die waarschijnlijk door de graaf van Loon werd gesticht. In 1078 werd het patronaatsrecht van deze kerk door gravin Ermengardis geschonken aan het kapittel van de Sint-Bartolomeüskerk te Luik. Midden 15e eeuw werd begonnen met de bouw van de kerk in Maaslandse gotiek, allereerst het koor, dat vermoedelijk uit 1452 stamt. Het schip is van begin 16e eeuw. De romaanse toren bleef behouden. In 1506 werd in opdracht van Arnold van Mewen en zijn vrouw Aleydis Bormans een Sint-Annakapel gebouwd, die de tegenwoordige zuidelijke transeptarm vormt. In 1606 waaide de torenspits om en beschadigde de Onze-Lieve-Vrouwekapel, welke in 1469 was gebouwd. Kapel en toren werden hersteld. In 1831 was de toren opnieuw bouwvallig, en werd ze hersteld. Van 1901-1902 werd de kerk vergroot, waarbij de toren werd afgebroken en een nieuwe gebouwd, het schip werd in westelijke richting met één travee verlengd, zijbeuken werden bijgebouwd, evenals de noordelijke transeptarm en de sacristie. Gebouw Naast de bovengenoemde neogotische onderdelen, zijn slechts het koor, vier traveeën van de middenbeuk, en de Sint-Annakapel overgebleven van het gotische gebouw. De zijbeuken van deze vijfbeukige kerk zijn neogotisch, waarbij de buitenste zijbeuken zijn uitgevoerd als kapellen van elk één travee. Het gebouw is uitgevoerd in mergelsteen. Meubilair Een belangrijk kunstwerk is de graflegging, door Jan van Steffenswert, van vóór 1530. Het is een levensgrote beeldengroep in gepolychromeerde steen, voorstellende Jezus in het graf, omringd door de drie wenende Maria's en twee engelen, welke laatsten de passiewerktuigen dragen. Voorts zijn er tal van beelden in de kerk, zoals een piëta uit omstreeks 1380, een calvariegroep in gepolychromeerd hout, van omstreeks 1530. De Meester van Elsloo, omstreeks 1525, vervaardigde een Christoffel, een Christus aan het kruis, een Sint-Anna-te-Drieën en een Jacobus de Meerdere. Uit dezelfde tijd stamt het Sint-Rochusbeeld, vervaardigd door de Meester van de Calvarie van Fize-le-Marsal. Een Onze-Lieve-Vrouw met kind, en een Sint-Johannes Evangelist zijn Maaslands en stammen ook van omstreeks 1530. Diverse andere beelden, uit de 16e en latere eeuwen, zijn in de kerk aanwezig. Daarnaast bevat de kerk enkele schilderijen uit de 17e en 18e eeuw, met name: Marteling van Sint-Catharina, Gesprek van Sint-Antonius Abt met Sint-Paulus van Thebe, Kroning van Maria, en Bezoek van Maria aan Elisabeth. Voorts is er een arduinen wijwatervat uit het begin van de 16e eeuw, waarop vier maskers zijn aangebracht. De meubelen in de kerk zijn voornamelijk 19e-eeuws. Galerij
Corsendonk (priorij)

Corsendonk (ook Korsendonk) is de naam van een voormalig augustijnenklooster in de Belgische gemeente Oud-Turnhout. Het was een priorij die afhing van het kapittel van Windesheim. De priorij van Corsendonk werd in 1395 gesticht door Maria van Gelre, ook bekend als Maria van Brabant (1325-1399), dochter van hertog Jan III van Brabant, hertogin-weduwe van Gelre en vrouwe van Turnhout. Ze werd gesloten door keizer Jozef II in 1785. De sluiting werd definitief tijdens het Franse revolutionaire bewind in 1795. De gebouwen zijn sindsdien in privé-handen overgegaan. In de 19e eeuw werd de priorij als landgoed gebruikt door industriëlen uit Turnhout. De restauratie begon in 1968 door de nieuwe eigenaar Fernand Nédée. Hij wilde het complex op de juiste manier restaureren en zo Corsendonk opnieuw tot leven brengen. De gebouwen van de priorij zijn sinds 1971 beschermd. Sinds 1975 is er een conferentiecentrum in ondergebracht, later werd er een hotel aan toegevoegd. Wat nu nog op Corsendonk kan worden aangetroffen is de oorspronkelijke noordvleugel van het klooster. Hoe de priorij eens geweest is, is op te maken uit het grindpad, dat precies de vorm weergeeft van het vroegere klooster. Op de begane grond bevindt zich de vroegere warmzaal (Kapittelzaal), de ruimte waar de kanunniken hun handschriften vervaardigden. Verder bevonden zich op de etages de eetzalen van de broeders. Ook de kelderruimte, met zijn prachtige gewelven, is vrijwel geheel intact gebleven. Verder staat op het terrein naast het Vrouwenhuis en het Lekenhuis nog het Gastenhuis, dat vroeger dienstdeed als verblijfplaats voor reizigers die bij het vallen van de avond nog geen verblijfplaats hadden gevonden. Na de sluiting vond een aantal kunstwerken hun weg naar de nabijgelegen kerk van Sint-Bavo, waar ze nog altijd te bewonderen zijn, o.a. 'Het Laatste Avondmaal' van Jan Erasmus Quellinus (1696).
Woodrow Wilsonplein, Ghent

The Woodrow Wilsonplein (English: Woodrow Wilson Square) is a city square in the centre of Ghent, East Flanders, Belgium. The square is colloquially called 't Zuid ("The South"), after its location just south of the historical city centre and the former Ghent-South railway station. It is named after Woodrow Wilson, the 28th president of the United States and first US president to pay an official state visit to Belgium. The Woodrow Wilsonplein is home to Ghent's largest shopping mall; Ghent South, which also serves as an office complex. On the south side of the square is the city's main administrative centre, the city library and a postal office. The Capitole, Ghent's largest theatre and event venue, is separated from the Woodrow Wilsonplein by the Graaf van Vlaanderenplein. The square borders the north side of the Zuidpark ("South Park"; not to be confused with the American adult animated series of the same name). In May 2020, the square's zebra crossing was transformed into a "rainbow crossing" in order to create awareness and acceptance of LGBT diversity. References