NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Бефруа Брюгге

Белфорт (нід. Belfort van Brugge або Halletoren; фр. Beffroi de Bruges) — середньовічна дзвіниця (бефруа) на Ринковій площі (Маркт) у Брюгге. Будучи одним із найвідоміших символів міста, дзвіниця раніше розміщувала скарбницю та муніципальні архіви, а також служила як спостережний пункт для виявлення пожеж та інших небезпек. Вузькі, круті сходи з 366 ступенів, доступних громадськості за вхідну плату, призводить до верхньої частини будівлі (83 м у висоту), яка нахилена на метр на схід. З боків та задньої частини вежі стоїть колишній ринковий зал, прямокутна будівля всього 44 м завширшки, але 84 м завглибшки, з внутрішнім двором. Дзвіниця, відповідно, також відома як Halletoren (вежа із залів). Охороняється ЮНЕСКО у складі пам'ятки Світової спадщини «Бефруа Бельгії та Франції». Історія Дзвіницю було додано до ринкової площі близько 1240 року, коли Брюгге процвітав як важливий центр фламандської суконної промисловості. Після руйнівної пожежі 1280 року вежу було відновлено. Міські архіви, однак, були назавжди загублені у вогні. Восьмикутний верхній ступінь був доданий до дзвіниці між 1483 і 1487 роками, і закритий кришкою з дерев'яним шпилем, що несе зображення святого Михайла, зі прапором у руках і з драконом під ногами. Шпиль тримався недовго: удар блискавки в 1493 р. перетворив його на порох і зруйнував дзвони. Дерев'яний шпиль знову увінчав вершину на два з половиною століття, перш ніж теж упав жертвою вогню в 1741 році. Шпиль ніколи більше не був встановлений знову, таким чином поточна висота будівлі трохи нижча, ніж у минулому; Однак ажурний кам'яний парапет в готичному стилі був розміщений на даху в 1822 році. Дзвони Дзвони у вежі регулюють життя городян, оголошуючи час, пожежні сигналізації, години роботи, а також різні соціальні, політичні та релігійні події. Зрештою, механізм забезпечив регулярне звучання деяких дзвонів, наприклад, що вказує годину. У 16-му столітті вежа отримала карильйон, що дозволяє змушувати дзвони звучати за допомогою ручної клавішної панелі. Починаючи з 1604 року, карильйонер мав грати пісні у неділю, святкові дні та дні ринку. У 1675 році карильйон становили 35 дзвони, створених Мельхіором де Хазе (Антверпен). Після пожежі 1741 це було замінено набором дзвонів, поданих Joris Dumery, 26 з яких досі використовуються. Наприкінці 19-го століття карильйон налічував 48 дзвонів, але сьогодні їх 47, що разом важать близько 27,5 тонн. Вага дзвонів знаходиться в діапазоні від двох фунтів до 11 000 фунтів. У масовій культурі Будівля дзвіниці важлива для сюжету фільму «Залягти на дно в Брюгге». Саме з вежі кидається вниз персонаж Брендана Глісона. Дзвіниця Брюгге згадується у романі «Хмарний атлас». Примітки Посилання Архівна копія Архівовано жовтень 25, 2020 на сайті Wayback Machine. from Belgiumview.com Bruges: The Belfry and the Cloth Hall Архівовано травень 13, 2006 на сайті Wayback Machine. from trabel.com (нід.) History of the belfry and carillon Архівовано червень 15, 2017 на сайті Wayback Machine. from the Flemish Carillon Association
Ramsdonk

Ramsdonk és un antic municipi de Bèlgica a la província de Brabant Flamenc a la vall del Bosbeek que forma la frontera amb Kapelle-op-den-Bos. L'1 de gener de 1977 va fusionar amb Nieuwenrode i Kapelle-op-den-Bos. El primer esment dels cavallers de «Ramesdonck» data del 1180. Llocs d'interès Castell d'Houtem, antany propietat de Bernat de Merode. L'actual edifici data del segle xvii. Església de Martí de Tours La rectoria, edifici del 1614 Referències
Ramsdonk

Ramsdonk est une section de la commune belge de Kapelle-op-den-Bos située en Région flamande dans la province du Brabant flamand. C'était une commune à part entière avant la fusion des communes de 1977. Démographie Évolution démographique Sources : INS, Rem. : 1831 jusqu'en 1970 = recensements, 1976 = nombre d'habitants au 31 décembre. Références Portail du Brabant flamand
Ramsdonk

Ramsdonk is een landelijk dorp en deelgemeente van Kapelle-op-den-Bos in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. Ramsdonk was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977. Toponymie Ramsdonk wordt in het dialect Ronnoenk of Rondoenk genoemd. Bezienswaardigheden Het 17de-eeuwse Kasteel van Houtem en het nabijgelegen Hof Berenbroeck. De Sint-Martinuskerk De 17e-eeuwse pastorie De Mariagrot, gelegen in de Grotstraat Tal van authentieke boerderijen. Natuur en landschap Ramsdonk ligt in het uiterste zuiden van Zandig Vlaanderen en maakte deel uit van de wastina in Hoxdonk. Met wastina wordt woeste grond (heide en schrale bebossing) bedoeld. Demografische ontwikkeling Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen; 1976 = inwoneraantal op 31 december Burgemeesters 1836: R.M. Gimoens 1860-1878: Jan Baptist Lemmens (1817-1878) Cultuur Verenigingen Chiro Ramsdonk Landelijke Gilde OKRA KVLV Ramsdonk Vrije Basisschool Karamba Maria's bloemenbrigade HERA (Historisch Erfgoed Ramsdonk) Sint Maarten viering Jaarlijks vindt op 11 november de Sint-Maarten viering plaats. Overdag gaan kinderen deur tot deur om liedjes te zingen van Sint Maarten voor snoepgoed. s' avonds gaat er een mis door in de Sint-Martinuskerk of in de grot waar kinderen van de basisschool Karamba het tafereel uitbeelden. Daarna beweegt iedereen via een stoet door de straten van Ramsdonk. De kinderen dragen tijdens deze stoet ook een versierde biet mee. De stoet komt dan aan bij een groot kampvuur. Daar gooien de kinderen traditioneel hun versierde biet in. Bij dit kampvuur worden er ook pannenkoeken en chocolademelk aangeboden aan alle mensen. Deze jaarlijkse traditie wordt in stand gehouden door een samenwerking van Chiro Ramsdonk, de landelijke gilde, KVLV, Karamba en andere sympathysanten. Economie Unizo Ramsdonk Sport voetbalclub VV Groot Kapelle Mountainbikeclub De Slijkridders Ramsdonk Nabijgelegen kernen Kapelle-op-den-Bos, Nieuwenrode, Tisselt, Londerzeel Bronnen Externe links Mountainbikeclub de Slijkridders Inventaris Onroerend Erfgoed https://chiroramsdonk.wixsite.com/website
Ramsdonk

Ramsdonk – dzielnica (deelgemeente) gminy Kapelle-op-den-Bos w Belgii, w Regionie Flamandzkim, w prowincji Brabancja Flamandzka, w okręgu Halle-Vilvoorde. 1 stycznia 2020 roku liczyła 1512 mieszkańców. Do 31 grudnia 1976 samodzielna gmina. Demografia Liczba mieszkańców, stan na 1 stycznia: Przypisy
Station Willebroek

Station Willebroek werd op 28 juli 1870 te Willebroek samen met het baanvak Mechelen - Bornem door de maatschappij Mechelen - Terneuzen (MT) op spoorlijn 54 geopend. Op 8 augustus 1881 werd Willebroek via spoorlijn 61 met het station Boom en het station Londerzeel verbonden. Hiervan is op spoorlijn 61 slechts de verbinding naar Boom als lijn 52/2 bewaard. Sinds de herinrichting van het station is spoor 3 afgeschaft en opgebroken. Sinds 1 juli 2015 zijn de loketten van dit station gesloten en is het een stopplaats. Galerij Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Station Sankt Vith

Station Sankt Vith was een spoorwegstation langs spoorlijn 47 (Sankt Vith - Troisvierges), spoorlijn 48 (Aken - Sankt Vith) en spoorlijn 163 (Libramont - Sankt Vith) in de Belgische stad Sankt Vith. Het gebouw wordt hergebruikt als heemkundemuseum.
Wedelse Molen

De Wedelse Molen is een onderslagmolen in de Belgische gemeente Pelt, gelegen aan de rivier de Dommel. De naam Wedel wijst op een waterige omgeving na een overstroming. Geschiedenis De geschiedenis van de molen zou volgens sommige bronnen teruggaan tot in de 8e eeuw. Het zou dan wellicht de oudste watermolen op de Dommel, en mogelijk zelfs de oudste watermolen in de hele Benelux kunnen zijn, maar dit kan niet bevestigd worden door archeologische vondsten. In 1259 werd de molen door graaf Arnold IV van Loon verkocht aan de Abdij van Floreffe. In 1765 werd de molen herbouwd. Hierbij werd het molenhuis uit leem vervangen door het huidige gebouw. In 1953 werd de Breugelweg verbreed waardoor het bakhuis verloren ging en in 1955 werd het houten molenwiel vervangen door een metalen wiel. Tot 1957 was de molen in werking. In 1974 werd een taverne ingericht in de molen. Sinds 1980 wordt de molen weer gebruikt als omzetter van waterkracht naar elektriciteit. De oevers van de Dommel aan de molen werden verstevigd in 1994. In 1995 werd de molen met inbegrip van het sluiswerk en de oeverversteviging een beschermd monument en de omgeving werd beschermd als dorpsgezicht. De molen werd als monument plechtig indienstgesteld op 26 mei van dat jaar. Nabijgelegen watermolens Stroomafwaarts vindt men op de Dommel de Bemvoortse Molen en stroomopwaarts de Kleine Molen. Externe links Info en foto's
BR3

De BR3 of Belgian Reactor 3 was de eerste drukwaterreactor in West-Europa en was ook de eerste die werd afgebroken. De reactor had een vermogen van 11 MW. Hij werd in 1956 bij Westinghouse besteld. Hij werd kritisch op 19 augustus 1962. De koppeling op het elektriciteitsnet gebeurde op 25 oktober 1962. De reactor werd op 30 juni 1987 buiten gebruik gesteld. Het was een van de vier testreactoren, die werden opgestart door het Belgische Studiecentrum voor Kernenergie, SCK CEN. Behalve de BR3 waren er de BR1, BR2 en de VENUS. De BR3 werd gekozen als het eerste project in Europa voor de optimalisering van ontmantelings- en decontaminatietechnieken en -procedés, om zicht te krijgen op de kosten en om nieuwe volumereductietechnieken voor secundair afval en minimalisering van stralingsdosissen voor het personeel te ontwikkelen. SCK CEN is een Belgisch nucleair onderzoekscentrum. Het bevindt zich Mol waar de BR3 ook is gebouwd. De American Nuclear Society erkende de BR3 reactor in 1991 als een "Nuclear Historic Landmark". Externe link (en) SCK CEN Belgian Nuclear Research Centre.
Belgian Reactor 3

Belgian Reactor 3 (BR3) – belgijski badawczy reaktor wodny ciśnieniowy pracujący w latach 1962–1987, położony koło miejscowości Mol; pierwszy reaktor PWR jaki powstał poza terytorium Stanów Zjednoczonych i pierwszy taki zdemontowany. Reaktor zasilał demonstracyjną elektrownię jądrową, służącą do testowania różnych elementów paliwowych. Placówka stanowiła również centrum edukacji dla kadr planowanych belgijskich elektrowni jądrowych. W latach pracy elektrowni niemal każdy pracownik elektrowni jądrowej Doel i Tihange odbywał staż lub pracował wcześniej właśnie w BR3. Szkolono tu także pierwszych operatorów francuskich reaktorów PWR. Budowę rozpoczęto 1 listopada 1957 w kooperacji z Francją. Sam reaktor został dostarczony przez amerykańską firmę Westinghouse (był to pierwszy reaktor tej firmy w Europie). Elektryczna moc netto wynosiła 10 MW (12 MW brutto; termiczna 42 MW). Reaktor obsługiwany był przez SCK•CEN. Reaktor osiągnął stan krytyczny (samopodtrzymującą się reakcję łańcuchową) 19 sierpnia 1962. Dwudziestego piątego października tego samego roku został podłączony do sieci elektrycznej. Trwale wyłączony 30 czerwca 1987 stał się pierwszym reaktorem typu PWR wyłączonym w Europie. Demontaż elektrowni (rozpoczęty w 1991), i dwóch innych wybranych, był finansowany (od 1989) z europejskiego funduszu badań nad wiedzą naukową i technologiczną na temat demontażu i dezaktywacji elektrowni jądrowych (EC-CND) w rzeczywistych warunkach. Demontaż zakończono w 2011. Kampanie paliwowe Przez cały swój czas pracy reaktor wygenerował 964,6 GWh energii elektrycznej, z której do sieci dostarczono 851,7 GWh, działając średnio przez 40,2% czasu w ramach 11 kampanii paliwowych (załadunków paliwa). Przez wiele lat w reaktorze różne kraje testowały swoje konstrukcje elementów paliwowych. Przypisy Bibliografia BR3 na stronach SCK CEN. sckcen.be. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. (ang.). BR3 na stronach EC-Decom (ang.) Linki zewnętrzne Przekrojowy rysunek przez elektrownię jądrową BR3 (ang.)
De Tomp

De Tomp is het restant van een torenmolen nabij het Belgische Achel. Ze ligt in het natuurgebied Lange Els, niet ver van de Warmbeek. De Tomp stamt uit de eerste helft van de 15e eeuw en er bestond lange tijd twijfel aan het doel dat de ruïne oorspronkelijk heeft gehad: de resten van een torenmolen dan wel de slottoren van een kasteel. In 1968 werd deze ruïne dan ook foutief gerestaureerd als ware het een slottoren. Pas in de jaren 90 van de 20e eeuw kwam men, mede door vergelijkend onderzoek met andere torenmolens, tot de conclusie dat het om een molenrestant ging. De molen werd vermoedelijk begin 15e eeuw gebouwd door de heren van Grevenbroek, maar in 1596 werd ze door storm beschadigd. Na hersteld te zijn werd ze reeds vóór 1630 buiten gebruik genomen en vervangen door een houten standerdmolen, die in 1800 afbrandde. De Tomp is gelegen in een moerasvlakte op een licht opgeworpen heuvel, opgetrokken in baksteen. De binnendiameter meet ongeveer 4,60 m, de muurdikte bedraagt ca 1,75 m. De totale hoogte van de Tomp bedraagt na restauratie ca. 20 m (de hoogte van de ruïne bedroeg nauwelijks 9 m). Sinds 1947 is deze molenromp een beschermd monument. Inventaris Onroerend Erfgoed: Molensite De Tomp Molenecho's: De Tomp torenmolen Achel
Drie-Morenkerk

De Drie-Morenkerk is een kerkgebouw in Gutschoven in de Belgische gemeente Heers in de provincie Limburg. De kerk ligt aan de Nieuwe Steenweg en de Wijngaardstraat en wordt omgeven door een ommuurd kerkhof. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan de Heilige Drie Moren. Opbouw Het bakstenen gebouw bestaat uit een vierkante voorstaande westtoren met twee geledingen, een eenbeukig schip met vier traveeën met een driezijdige koorsluiting, een driezijdige doopkapel tegen de zuidzijde van de toren en een sacristie op de oostzijde van het koorsluiting. De kerk is opgetrokken met een plint van silex, getoogde vensters met een hardstenen omlijsting voorzien van negblokken in regelmatig verband en een blinde koorsluiting met hoekbanden van mergelsteen in een onregelmatig verband. Ze wordt gedekt door een zadeldak met leien. Binnen heeft het gebouw een vlakke zoldering en twee gekorniste kroonlijsten, waarvan de onderste wordt gedragen door licht uitspringende pilasters. De toren is opgetrokken in silex met hoekbanden van een ander soort hardsteen en heeft smeedijzeren ankers. Oorspronkelijk was de toren gesloten, maar heeft tegenwoordig een neoromaans rondboogportaal in natuursteen met daarboven een dito oculus en een dito drielicht. De bovenste geleding van recentere datum heeft in iedere gevel twee rondboogvormige galmgaten met een omlijsting in natuursteen. De toren wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits met leien. De sacristie heeft een rechthoekige deur en twee rechthoekige getraliede vensters, allen met een hardstenen omlijsting. Geschiedenis In ongeveer de 13e eeuw werd er hier een romaanse kerk gebouwd, waarvan de huidige toren nog rest. In 1741 werd de huidige kerk gebouwd in opdracht van het kapittel van Huy onder pastoraat van J. Bamps. In mogelijk het begin van de 18e eeuw werden de huidige vensters vormgegeven. In 1873 werd de sacristie gebouwd. In 1898, 1899 en 1903 werden er aanpassings- en herstellingswerken uitgevoerd. In 1921 vond er een restauratie plaats waarbij de toren werd verhoogd met een geleding. In 1925 werd de toren opnieuw hersteld door Foucart. Ofwel in 1921 ofwel in 1925 werd de westgevel van de toren opengewerkt met een portaal en vensters. Tevens werd daarbij het oorspronkelijke portaal in de noordgevel gedicht. De doopkapel dateert waarschijnlijk ook uit deze periode. Inventaris Het barokke hoofdaltaar, dat een schildering van de Calvarieberg bevat, is eind-17e-eeuws. De twee zijaltaren zijn van omstreeks 1700, het noordelijke bevat een geklede madonna met kind, het zuidelijke een gepolychromeerd beeld van Sint-Cornelius en de houten beelden van de Drie Moren van omstreeks 1600. Het doopvont is van omstreeks 1750 en het wijwatervat uit 1651. De glas-in-loodramen zijn in 1926 vervaardigd door J. Peene-Delodder. Op het kerkhof zijn enkele 17e- en 18e-eeuwse grafkruisen te vinden.
Mathieu de Layensplein

Het Mathieu de Layensplein, ook bekend als De Layensplein of Layensplein, is een plein dat zich situeert in het centrum van de Belgische stad Leuven. Het ligt op de plaats waar de Dirk Boutslaan op de Sint-Pieterskerk uitloopt. Via de Mechelsestraat is het plein verbonden met de Grote Markt, dat aan een andere zijde van de Sint-Pieterskerk ligt. Situering en geschiedenis Het Mathieu de Layensplein ligt aan de Sint-Pieterskerk en werd na de Eerste Wereldoorlog aangelegd in een wijk die tot dan bekend stond als de Slachthuiswijk. De plaats waar het plein kwam, heette De Zeven Hoeken, omdat daar de Pensstraat, Leverstraat, Mechelsestraat, Schrijnmakersstraat en Jodenstraat elkaar kruisten. Tot 1940 was de naam van het plein Parvis Saint-Pierre (parvis is de Franse term voor een plein dat aan de ingang van een kerk ligt). Sindsdien is het bekend als het Mathieu de Layensplein, wat een verwijzing is naar de Leuvense architect Matthijs de Layens. Door de aanleg van het plein werd de Mechelsestraat onderbroken. De straat begint nu aan de Grote Markt en loopt langs de Sint-Pieterskerk naar het Mathieu de Layensplein. Aan de overzijde van het plein loopt de Mechelsestraat verder richting de Vismarkt. Op de plaats waar de Schrijnmakersstraat en de Mechelsestraat op het plein uitlopen, ligt de mijlpaal Middelpunt der stad Leuven. Enkele meters verder staat een standbeeld van de beroemde humanist Desiderius Erasmus. In de Schrijnmakersstraat, een zijstraat van het plein, wordt sinds 2015 het tv-programma Dagelijkse kost opgenomen. Evenementen Net zoals op de Oude Markt en Grote Markt vinden er ook op het Mathieu de Layensplein culturele evenementen plaats. Zo worden er op het plein regelmatig muziekoptredens georganiseerd die deel uitmaken van onder meer Marktrock en de Beleuvenissen. Er is ook wekelijks een rommelmarkt op het plein. De wielerwedstrijd Brabantse Pijl vertrekt op de Grote Markt. Het wielerpeloton rijdt vervolgens via het Mathieu de Layensplein de Dirk Boutslaan op.
Tumulus de Koninksem (Romeinse Kassei)

Le tumulus de Koninksem (Romeinse Kassei) appelé aussi La Grande Tombe est un tumulus classé situé à Koninksem dans la commune belge de Tongres au sud de la province de Limbourg. Il est repris sur la liste des monuments historiques de Tongres depuis 1979. Ce tumulus ne doit pas être confondu avec le tumulus de Koninksem (Paardsweidestraat) appelé La Petite Tombe. Localisation Ce tumulus se situe dans le village de Koninksem sur la Romeinse Kassei, la chaussée romaine, à une quarantaine de mètres au nord-ouest de cette rue, en face de l'immeuble situé du no 206 et entouré de champs cultivés. Histoire Le tumulus a été construit entre les Ier et IIIe siècles. Il a fait l'objet de fouilles dès 1747, sur ordre du roi de France Louis XV, puis partiellement vers 1850. Description D'une hauteur approximative de huit mètres, le tumulus a un diamètre d'environ 35 mètres. Il n'est pas arboré. Deux arbres se dressent à son pied sud-est. Références Voir aussi Articles connexes Liste des tumuli de Belgique Bibliographie (nl) R.H.J. Klok & F. Brenders, Reisboek voor Romeins Nederland en België, Haarlem-Antwerpen, 1981, p. 121. (nl) M. Amand & R. Nouwen, Gallo-romeinse tumuli in de civitas Tungrorum, Hasselt, 1989, Publicaties van het Provinciaal Gallo-Romeins Museum Tongeren; 40, p.32. J. Paquay, Les Paroisses de l'ancien concile de Tongres y compris les conciles de Hasselt et Villers-L'Evêque démembrés du même concile, Bulletin de la Société d'Art et d'Histoire du Diocèse de Liège, 18, 1909, p. 71-75. (nl) P. Severijns, Een greep uit de geschiedenis der kerkdorpen in 2000 jaar Tongeren.15 vóór Chr. tot 1985, Hasselt, 1988, p. 219. Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed (nl) inventaris.onroerenderfgoed.be Portail du Limbourg (Belgique) Portail de la Rome antique Portail de l’archéologie
Tumulus van Koninksem (Romeinse Kassei)

De tumulus van Koninksem aan de Romeinse Kassei is een Gallo-Romeinse grafheuvel in Koninksem in de Belgische gemeente Tongeren. Ze ligt pal aan de Romeinse Kassei, een oude Romeinse heirbaan, de N69 geheten die van Tongeren richting Oerle voert. In 1747 is de tumulus reeds onderzocht in opdracht van Lodewijk XV. In circa 1850 is de heuvel gedeeltelijk afgegraven. Thans ligt ze ingesloten tussen huizen. De tumulus stamt uit de periode van de 1e tot 3e eeuw. De tumulus werd in 1979 beschermd als monument. Zie ook Tumulus van Koninksem (Paardsweidestraat), de tumulus die er niet ver vandaan gelegen is Op ongeveer een kilometer ten noorden van de tumulus ligt de Beukenberg, een Romeins aquaduct. Gallo-Romeinse tumuli in België
Gran Sinagoga de Brussel·les

La Gran Sinagoga de Brussel·les (en francès, Grande synagogue de Bruxelles; en neerlandès, Grote Synagoge van Brussel; en hebreu, בית הכנסת הגדול של בריסל) és la seu del Consistori Central Israelita de Bèlgica, és la principal sinagoga de Bèlgica. És al Carrer de la Regència número 32 (en francès: Rue de la Régence 32; en neerlandès: Regentschapsstraat 32). Bèlgica va esdevenir un país independent l'any 1831, en aquesta data la comunitat jueva de Brussel·les no disposava d'un lloc de culte. L'any 1878 es va inaugurar una sinagoga dissenyada per l'arquitecte Désiré De Keyser, perquè no es confongués amb una església, van decidir rematar l'edifici d'estil romànic amb elements romans d'Orient. Les vidrieres van ser realitzades per l'artesà Henri Dobbelaere. Els mobles de l'interior de l'edifici, i l'Aron ha-Qodeix a on es guarda el rotlle de la Torà, els van fabricar els ebenistes de la Casa Demeuter. Referències
Gran Sinagoga de Bruselas

La antigua Gran Sinagoga de Bruselas (en francés, Grande synagogue de Bruxelles; en neerlandés, Grote Synagoge van Brussel ; en hebreo, בית הכנסת הגדול של בריסל ) conocida hoy día como Gran Sinagoga de Europa, es la sede del Consistorio central israelita de Bélgica, la sinagoga oficial del judaísmo de este país, y desde el 4 de junio de 2008 con la Conferencia de los rabinos europeos la principal sinagoga de Europa. Está situada en la Calle de la Regencia 32 (en francés, rue de la Régence 32 ; en neerlandés, Regentschapsstraat 32).​ En 1831, cuando la independencia de Bélgica, el culto hebreo se vuelve a reconocer oficialmente, pero la comunidad judía bruselense no disponía de sitio de culto. Tres años más tarde, adquieren un edificio llamado « petite boucherie » (« pequeña carnicería») construido en la plaza de Dinant (en neerlandés, Dinantplein; en francés, place de Dinant) en 1702 con el gobierno de Maximiliano II Manuel de Baviera, que servía de sala de conciertos desde 1755 y más tarde se convertiría en la Casa del Pueblo de Bruselas (en francés, Maison du Peuple de Bruxelles; en neerlandés, Volkshuis Brussel).​ En la época en la que se prolongaba la prestigiosa calle de la Regencia entre la calle Arena (en francés, Sablon; en neerlandés, Zavel) y el palacio de justicia, la comunidad judía construía un edificio más apropiado diseñado por el arquitecto Désiré De Keyser, que se inauguraría en 1878. Para que no se confundiera con una iglesia, decidieron rematar el edificio de estilo románico con elementos bizantinos. Las vidrieras fueron realizadas por el brujense Henri Dobbelaere. El candelabro es de la Compañía de los Bronces y en cuanto a los muebles y el sitio que guarda las tablas de la ley les fueron encargos a los ebanistas de la Casa Demeuter. Notas y referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Gran Sinagoga de Bruselas. Présentation de la Grande synagogue sur le site officiel du Consistoire central israélite de Belgique