NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Eiermarkt

De Eiermarkt is een klein plein in Brugge. Beschrijving Deze plek heette oorspronkelijk Bergpoel of Ten Berghpoele. Galbert van Brugge beschreef het als een moerassige poel, waarin men kon verdrinken en waarin soms lijken van geëxecuteerde misdadigers werden geworpen. Men moet bedenken dat men zich hier aan de achterkant van de Grote Markt bevond. De naam Bergpoel bleef in gebruik tot in 1600. Ondertussen kwam ook de naam Eiermarkt in gebruik, die aanvankelijk meer op de activiteit dan op de plek betrekking had. Het was immers de plaats waar, modderpoel of niet, de handel in zuivelproducten zijn centrum had. In 1288 bestond er al een Boterhuis of Boterhalle. De halle werd in 1404 herbouwd, maar in 1540 verlaten voor het nieuwe Boterhuis in de Sint-Jakobsstraat. In 1580 werd de halle op de Eiermarkt wegens bouwvalligheid gesloopt. De Eiermarkt bestaat uit drie delen: een vierhoekig plein, dat aan de kant van de Grote Markt afgesloten werd door de Sint-Kristoffelkapel en thans door de achterkant van horecazaken. Sinds het laatste kwart van de 20ste eeuw zijn er niets dan horecazaken gevestigd. een tweede gedeelte maakt eigenlijk deel uit van de straten aldaar en is niet als plein herkenbaar. een derde deel is het korte straatstuk vanaf de Markt tot aan de eigenlijke Eiermarkt. De Eiermarkt loopt vanaf de hoek van de Markt, met als begrenzing de Geldmuntstraat aan één zijde en de Kuipersstraat aan de andere. De Sint-Jakobsstraat mondt er in uit, evenals de Geernaartstraat en de Rozemarijnstraat. Bewoners Jozef Van Walleghem, kroniekschrijver einde 18de eeuw Achiel Van Acker, antiquaar van 1934 tot 1938 op het adres Eiermarkt 5. Literatuur Adolphe DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Brugge, 1910. Albert SCHOUTEET, De straatnamen van Brugge. Oorsprong en betekenis, Brugge, 1977. Chris WEYMEIS, Brugge van Academiestraat tot Zwijnstraat. Deel 2 (E tot I), Brugge, 2012
Beguinatge de Kortrijk

El Beguinatge de Kortrijk (Begijnhof Sint-Elisabeth),a Kortrijk, Flandes va ser fundada el 1238 per la comtessa de Flandes, Jeanne de Constantinoble. Les cases existents, totes pintades de blanc, que data del segle xvii. El Beguinatge té la distinció de ser construït prop del centre de la ciutat. Es tracta d'un Beguinatge molt entranyable, amb els seus carrerons empedrats, amb 41 cases. És part dels beguinatges flamencs classificat Patrimoni de la Humanitat per la UNESCO. Referències
Béguinage de Courtrai

Le béguinage Sainte-Élisabeth de Courtrai (Begijnhof Sint-Elisabeth) est un béguinage fondé en 1238 à Courtrai par la comtesse de Flandre Jeanne de Constantinople. Les quarante-et-une maisonnettes actuelles, toutes blanchies à la chaux, datent du XVIIe siècle. Le béguinage possède la particularité d’avoir été construit tout près du centre de la ville. C'est un béguinage très attachant avec ses ruelles pavées bordées de maisonnettes. Il fait partie des béguinages flamands inscrits sur la liste du patrimoine mondial de l'UNESCO. Voir aussi Articles connexes Béguinages flamands Liens externes « Béguinage » [html], sur toerismekortrijk.be, Office de tourisme de Courtrai (consulté le 3 juillet 2015) « Musée interactif du Béguinage » [html], sur toerismekortrijk.be, Office de tourisme de Courtrai (consulté le 3 juillet 2015) Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du patrimoine mondial Portail de la Belgique
Begijnhof Kortrijk

Het Begijnhof in Kortrijk is in 1238 door Johanna van Constantinopel gesticht. Het gaaf bewaard middeleeuwse stadsdeel combineert een pleinbegijnhof en een straatbegijnhof en is 0,7 ha groot. Sinds 2 december 1998 behoort het tot het cultureel en natuurlijk werelderfgoed van de UNESCO als deel van de groepsinschrijving van Vlaamse begijnhoven. Geschiedenis Het begijnhof van Kortrijk was omringd door het grafelijk kasteel, de stadswallen en het Sint-Maartenkerkhof en ligt vlak in de buurt van de Onze-Lieve-Vrouwekerk en de Sint-Maartenskerk. Het is vaak verwoest door de Fransen: in 1302 ten tijde van de Guldensporenslag, in 1382 na de Slag bij Westrozebeke en in 1684. De 41 huisjes stammen uit de 17e eeuw. Het huis met de dubbele trapgevel (1649) was van de grootjuffrouw. De merkwaardige traptoren is de hoektoren van de vroegere Sint-Annazaal uit 1682. De oorspronkelijke gotische kapel is gebouwd in 1464 en verbouwd in de 18e eeuw. In de 19e eeuw was Clementia Hiers ruim vijftig jaar grootjuffrouw. In haar tijd is het beeld van Johanna van Constantinopel geplaatst, gemaakt door Valère Dupont. In het huis van de grootjuffrouw was tot de zomer van 2008 het Begijnhofmuseum. In juli 2014 opende een belevingscentrum op de benedenverdieping van de gerestaureerde Sint-Annazaal de deuren. In 2015 kwam er een authentiek kijkhuisje of een kijkwoning op nr. 41, naast de hoofdingang. Het laatste begijntje ter wereld was Marcella Pattyn (geboren in 1920, Thysville Congo). Marcella deed haar intrede in het begijnhof van Sint-Amandsberg in januari 1941 en verhuisde eind oktober 1960 naar het Kortrijkse hof. De laatste jaren verbleef ze in een Kortrijks verzorgingstehuis. Ze overleed er op 14 april 2013 in haar slaap. Een jaar voor haar dood werd ze vereeuwigd met een standbeeld van haar in het Begijnhof van Kortrijk. Fotogalerij Externe links (en) Begijnhof Kortrijk op de website van UNESCO Werelderfgoed Website Kortrijk
Бегинаж (Кортрейк, Бельгия)

Бегинаж в Кортрейке (нид. Begijnhof in Kortrijk) — бегинаж, расположенный в бельгийском городе Кортрейк. В 1998 году вместе с другими фламандскими бегинажами включён в список Всемирного наследия ЮНЕСКО. История Бегинаж основан в 1238 году Жанной Константинопольской. Неоднократно разрушался во время войн: в 1308 году во время Битвы золотых шпор, в 1382 году после битвы при Вестрозебеке и в 1682 году в войне с французами. Последняя бегинка, Марселла Паттин, переехала в бегинаж в 1960 году из Большого бегинажа в Синт-Амандсберге (нид. Sint-Amandsberg). Она умерла в доме престарелых 14 апреля 2013 года. С 2008 года в бегинаже действует музей. Архитектура Бегинаж представляет собой квадратную площадь с улицей из 41 дома, построенных в стиле барокко и относящихся к XVII веку. Территория окружена крепостной стеной. В 1464 году в бегинаже была возведена часовня, перестроенная в XVIII веке. Примечания Ссылки Begijnhof (UNESCO-werelderfgoed) (нид.). Stad Kortrijk. Дата обращения: 30 июня 2015.
't Asbroek

't Asbroek is a nature domain and forest in the municipality of Schoten, Belgium, covering an area of 12 ha. The domain is owned by the municipality of Schoten and managed by nature conservation organisation Natuurpunt since 1998. It is officially recognised by the Flemish government as a nature reserve. History Historically, 't Asbroek formed part of the adjacent Amerlo castle domain. The lower part of the domain was mostly wetland (broek in older Dutch) filled with ash (asch in older Dutch) trees, hence giving the forest its name. During the Second World War the domain was struck twice by V-bombs directed at the port of Antwerp. After 1945 a large portion of the domain was planted with dense rows of Aspen trees for future logging. After the handover to Natuurpunt, commercial logging was halted. However, because of trunk rot a large number of Aspen trees had to be cut down in 2019 in order to protect adjacent residential housing. In the long term, Natuurpunt hopes to restore the area back to its original state with only indigenous vegetation. Ecology Along with Vordenstein park and the Peerdsbos forest, 't Asbroek forms part of a chain of forested domains at the northeastern border of the city of Antwerp, which houses a Roe deer population. The domain can be classified as a carr with iron-rich seeps that can cause the puddles and streams to color orange or red. The craters created by the V-bombs have become puddles which are inhabited by the palmate newt salamander. The forest also houses a diverse bird population, including the eurasian nuthatch, tawny owl and various woodpecker species. References External links 't Asbroek, information provided by Natuurpunt (in Dutch)
't Asbroek

't Asbroek is een natuurgebied in Schoten (België). Het is 12 ha groot en door de Vlaamse overheid erkend als natuurreservaat. Het gebied is eigendom van de gemeente Schoten en sinds 1998 in beheer van Natuurpunt. Vroeger maakte het gebied deel uit van het kasteeldomein Amerlo. Na de Tweede Wereldoorlog werden er massaal populieren aangeplant voor de houtopbrengst. Natuurpunt wil het gebied herstellen in zijn oorspronkelijke staat tot een gevarieerd bos met streekeigen bomen en struiken. De populieren worden niet meer gekapt voor de houtopbrengst en het bos wordt door natuurlijke selectie (onder andere stormen) uitgedund. De agressieve rododendrons werden machinaal verwijderd om zo plaats te maken voor streekeigen struiken. Op de aldus ontstane open plekken tiert de braam welig. 't Asbroek is een broekbos waar vroeger veel essen groeiden, vandaar de naam. Een broekbos is een nat bos, waar kwelwater uit de grond opborrelt. Dit kwelwater bevat veel ijzer, waardoor de beken en grachten oranjerood kleuren. Voorjaarsbloeiers zoals slanke sleutelbloem, speenkruid en gele dovenetel zorgen in het voorjaar voor een gele bloemenpracht. Op het einde van de lente verandert de kleur naar het lila van de pinksterbloem en het kruipend zenegroen. 't Asbroek ligt in een keten van bosgebieden, en biedt een rust- en schuilplaats aan reeën. In de Tweede Wereldoorlog vielen twee V-bommen in 't Asbroek (missers voor de haven van Antwerpen). Er bleven twee bomkraters achter, die nu een ideale biotoop vormen voor enkele salamandersoorten. Het Sint-Michielscollege Schoten doet, in samenwerking met Natuurpunt, al enkele jaren onderzoek in de poelen en daarbij werden reeds kleine watersalamander, alpenwatersalamander en de zeldzamere vinpootsalamander aangetroffen. Externe links Natuurpunt Antwerpen Noord
Brug bij Oelegem (I)

De brug bij Oelegem I is een boogbrug over het Albertkanaal nabij Oelegem in de Belgische gemeente Ranst. De brug werd gebouwd in 2013 en in 2014 geopend voor verkeer. Voorheen was dit een vierendeelbrug. De nieuwe brug kwam er omdat de nieuwe doorvaarthoogte op het kanaal werd vastgesteld op ten minste 9,10 meter. De vierendeelbrug voldeed niet aan deze normen, daarom werd ze in 2014 afgebroken en vervangen door de huidige brug.
Schelderomolen

De Schelderomolen is een beltmolen in de Belgische deelgemeente Schelderode. Hij wordt ook Witte Wachter genoemd. Het gevlucht heeft een diameter van 23 m, de top staat 17 m boven de begane grond. De molen is maalvaardig, hetzij op windkracht of op elektriciteit. Op de plek waar de molen staat bevond zich vanaf de 17e eeuw een houten standerdmolen. De laatste daarvan werd in 1907 vervangen door de huidige bovenkruier. Bij dit type wordt enkel de molenkap door middel van kruien op gietijzeren wielen naar de wind gedraaid. De nieuwe molen werd opgetrokken in schurren, zeer harde gebakken Scheldesteen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog deed hij dienst als militair hospitaal. In 1989 werd de molen door de gemeente Merelbeke aangekocht, beschermd als monument in 1991 en terug maalvaardig gemaakt in 1994. In 2020 is een van de roeden afgebroken. Hij wordt in 2022 vervangen terwijl de molen dan van binnen en van buiten een grote onderhoudsbeurt krijgt. Zie ook Lijst van windmolens in Oost-Vlaanderen
Centro del Tour de Flandes

El Centro del Tour de Flandes (traducción del flamenco de Centrum Ronde van Vlaanderen) es un museo dedicado al ciclismo en general y a la prestigiosa clásica ciclista del Tour de Flandes, uno de los cinco Monumentos del ciclismo, en particular. Ubicación Está situado la Provincia de Flandes Oriental, en la ciudad de Oudenaarde. Se inauguró el 25 de febrero de 2003 por iniciativa del gobierno provincial. El centro dispone de material e información acerca de la historia de la carrera y de sus ganadores y personalidades más relevantes. El museo tiene una amplia colección de reportajes transmitidos por la radio y la televisión, además de actividades interactivas y una tienda de recuerdos de temática ciclista. Otra información Rik Vanwalleghem, antiguo periodista de ciclismo, es el director del museo. Ejerce como anfitrión el exciclista Freddy Maertens que fue el segundo clasificado en la prueba en su edición del año 1973, año de su debut, solamente superado por Eric Leman. Además el museo ejerce de punto de partida y de llegada de tres rutas cicloturísticas de variadas longitudes (260 km, 140 km y 75 km). Enlaces externos CRVV
Centrum Ronde van Vlaanderen

Het Centrum Ronde van Vlaanderen of CRVV is een actief (wieler)belevingscentrum in de Oost-Vlaamse stad Oudenaarde waar wielerliefhebbers met verschillende interesses terecht kunnen. Ze hebben als missie om mensen te informeren over de Ronde van Vlaanderen, maar ook om Vlaanderens Mooiste het hele jaar door te laten herbeleven. Hierbij maken ze gebruik van een tentoonstelling, actieve fietsbeleving met fietsverhuur en verschillende faciliteiten voor, tijdens en na de fietsrit. Het Centrum Ronde van Vlaanderen is op initiatief van de provincie Oost-Vlaanderen geopend op 25 februari 2003 als een interactief bezoekers- en belevingscentrum, opgebouwd rond de wielerklassieker de Ronde van Vlaanderen. Er is een uitgebreid archief beeld- en geluidsmateriaal van oude radio- en televisiereportages te bekijken en te beluisteren. Het is mogelijk ook zelf te fietsen op de "kasseifiets", de "hellingenfiets" of om in de huid te kruipen van Paul Deman met een unieke VR-beleving. Het Centrum Ronde van Vlaanderen besteedt ook aandacht aan de wielersport in het algemeen, ruimer dan alleen de Ronde van Vlaanderen. Aan het centrum starten de drie lussen van de bewegwijzerde Ronde van Vlaanderenroute.Het CRVV heeft ook een brasserie (Peloton Café), een Rondeshop, een fietsverhuur, twee grote zalen voor zaalverhuur, douches, kleedkamers en lockers en een uitgebreid aanbod voor groepen en bedrijven. Bij het centrum starten ook de lussen van de Ronde van Vlaanderenroute. Directeur van het CRVV was van 1 januari 2006 tot 30 september 2016 Rik Vanwalleghem, voormalig wielerjournalist en hoofdredacteur van Het Nieuwsblad-De Standaard. Hij werd op 1 oktober 2016 opgevolgd door Geert Joris, voormalig oud-directeur van Boek.be (2005-2012) en algemeen secretaris van de Nederlandse Taalunie (2013-2016). In 2022 raakte bekend dat er een nieuw CRVV komt (Cycling in Flanders wielerhub) en dat het verhuist naar de Abdij van Maagdendale. Afbeeldingen Externe link CRVV
Basiliek van Sint-Hubertus

De Sint-Hubertusbasiliek, ook wel aangeduid als Basiliek van Saint-Hubert (officiële Franse naam sinds 1927: Basilique Saint-Hubert, ook bekend als: Basilique des Saints-Pierre-et-Paul (de Saint-Hubert), oorspronkelijke naam: Église abbatiale Saint-Pierre) is een Belgische rooms-katholieke basiliek uit de middeleeuwen, gelegen in de Waalse stad Saint-Hubert. Bij de basiliek ligt een abdijencomplex. De basiliek heeft een lengte van 90 m en een breedte van 30 m. Ze paart een gotisch interieur aan een barokke voorgevel. De kerk kreeg zijn huidige vorm tussen 1064 en 1700. In 1525 ging de oude romaanse kerk verloren in een brand en tussen 1526 en 1564 werd deze vervangen door een kerk in gotische stijl. De torens dateren nog uit het midden van de 13e eeuw. Het huidige gewelf is gebouwd in 1683. De voorgevel werd in zijn huidige vorm gebouwd tussen 1700 en 1702. Bovenaan de gevel werd in half verheven beeldhouwwerk de bekering van Sint-Hubertus afgebeeld. Links en recht van het hoofdvenster op de eerste verdieping van de gevel bevinden zich standbeelden van Sint-Petrus en Sint-Paulus. De basiliek herbergt een aantal kunstschatten die verband houden met de verering van St. Hubertus, zoals een aantal schilderijen, en het houtsnijwerk van het koorgestoelte, waarop onder andere de bekering van Hubertus wordt afgebeeld en zijn wijding tot bisschop door paus Sergius I. De kerk herbergt een hoogaltaar van 17 meter hoogte en een altaar van de H. Hubertus, dat de heilige stola bevat. Ook staat in de basiliek het praalgraf van St. Hubertus, dat door koning Leopold I is geschonken. Abdij De basiliek vormde een onderdeel van de Sint-Hubertusabdij die omstreeks 700 werd gesticht door kanunniken op de plaats die toen Andage werd genoemd. In 817 ging het klooster op last van de bisschop van Luik over in handen van de Benedictijnen. Op 30 september 825 werd het lichaam van de Heilige Hubertus vanuit Luik naar Andage overgebracht. De plaats ontwikkelde zich al snel tot bedevaartsoord en ging weldra Saint-Hubert heten. Galerij Externe links Basiliek van Saint-Hubert, Office de Promotion du Tourisme de Wallonie et de Bruxelles Saint Hubert, Lange-Afstand-Wandelvereniging "VIA-VIA"
Базилика Святых Петра и Павла (Сент-Юбер)

Базилика Святых Петра и Павла (фр. Basilique des Saints-Pierre-et-Paul (Saint-Hubert)) — главный католический костёл в Сент-Юбер (провинция Люксембург, регион Валлония, Бельгия). Церковь аббатства Святого Юбера (первоначально Святого Петра в Арденах) в Сент-Юбере (687—1797 годы). В 1927 году приходскому костёлу был присвоен титул малой базилики Папой Римским Пием XI в честь 1200-летия Святого Юбера. Костёл и застройка аббатства являются частью Наследия Валлонии. За фасадом в стиле барокко расположены пять нефов, трансепт и хор, построенные в стиле пламенеющей готики на старом фундаменте — на месте нескольких более ранних церквей (предыдущая 1135 год). Тело Святого Юбера, 1-го епископа Льежского, который с IX века считался покровителем Арденн, охотников и лесников, было перевезено 30 сентября 825 года из аббатства Святого Петра во Льеже в аббатство Святого Петра в Арденах. После этого аббатство стало местом паломничества. Мощи находились там до 15-16 октября 1568 года, когда во время Нидерландской революции церковь и монастырь были разграблены и сожжены гугенотами. Примечания
Sint-Jozefskerk (Overpelt)

De Sint-Jozefkerk is de parochiekerk van Overpelt-Fabriek in de Belgische provincie Limburg. De kerk is gelegen aan de Fabrieksstraat. In 1888 vestigde zich hier een zinkfabriek, in de nabijheid waarvan zich de fabrieksnederzetting Overpelt-Fabriek ontwikkelde. De fabriek financierde de bouw van de kerk, die in 1906 werd ingewijd. De kerk werd aanvankelijk bediend door de salvatorianen uit Hamont, maar vanaf 1908 door het bisdom. In 1978 werd het gebouw, dat eigendom was van de fabriek, voor het symbolisch bedrag van één frank aan de parochie overgedragen. Het bakstenen kerkgebouw is uitgevoerd in neoromaanse stijl. Het interieur is voorzien van muurschilderingen. Het kerkmeubilair dateert van de bouwtijd van de kerk, maar een enkel beeld is uit 1875. Het orgel, geschonken door de zinkfabriek, stamt uit 1906 en werd gebouwd door J. Stevens uit Duffel. Externe bron Onroerend erfgoed
Kasteel van Olsene

Het Kasteel van Olsene werd gebouwd in 1854 en is gelegen te Olsene (Zulte) langs de weg die Gent met Kortrijk verbindt, de N43. Hof Ter Wallen Aanvankelijk stond op dezelfde plaats het Hof Ter Wallen, dat terugging tot eind 11e eeuw. In 1502 werd het bewoond door Pieter Lanchals II, zoon van Pieter Lanchals I. Hij was gehuwd met Jacoba Quévin, een telg uit een familie die zich omstreeks 1456 op het kasteel kwam vestigen. Lanchals noemde zich van dan af heer van Olsene, een titel die hij van zijn echtgenote en haar familie overerfde. Van toen af stond er ook een zwaan in het gemeenteschild en kwamen er zwanen in de omwalling rond het kasteel, net zoals in Brugge. Een verre afstammelinge, Margaretha Lanckhals, huwde in 1692 met Jan Piers, heer van Welle, Nieuwehuysse en Monnecove. Hun zoon huwde in 1732 met Maria Theodora Triest, vrouw van Raveschoot. De familie Piers de Raveschoot bleef van dan af eigenaar van het domein tot 2002. Deze laatste familie heeft nooit de titel van heren van Olsene gevoerd, gezien deze titel ondertussen was overgegaan naar de familie de Kerckhove. Daarna kwam het einde van het feodaal stelsel in deze contreien. Nieuw kasteel De bouw van het huidige kasteel, opgetrokken in neorenaissancestijl, startte in 1854 en werd voltooid in 1859. De architect, Louis Minard uit Gent, had daarvoor de opdracht gekregen van het echtpaar baron en barones Polydore Piers de Raveschoot-Surmont de Volsberghe. Polydore had zes zonen van wie er vier burgemeester van Olsene werden. Onder hen was Stanislas Piers de Raveschoot, de vader van de laatste bewoonster, Solange Piers de Raveschoot (1909-2002). Na haar dood kwamen er in Zulte (politieke) stemmen op om dit kasteel te kopen en in te richten als administratief centrum van de gemeente. Uiteindelijk kwam het in handen van een particulier en mede dankzij subsidies van de overheid kreeg het een grondige restauratie. Het ganse domein is enkel bij grote uitzondering toegankelijk voor het publiek, maar is wel te bezichtigen van op onder meer de N43. Sedert 1995 is het kasteel erkend als monument, samen met het hele domein: twee paviljoenen in Spaanse stijl, de omwalling, de ijskelder en het neerhof. Twee aanpalende hoeven en de beukendreef werden mede in de bescherming opgenomen. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Oost-Vlaanderen Externe links Site Geschiedenis van het Kasteel van Olsene
Tour du Midi

Der Tour du Midi (niederländisch Zuidertoren, deutsch Süd-Turm) ist ein Wolkenkratzer in der belgischen Hauptstadt Brüssel. Er ist das höchste Gebäude der Stadt und des Landes. Der Turm steht in der Nähe des Südbahnhofs. Das Gebäude ist 148 Meter hoch (mit Aufbauten 171 Meter) und hat 41 Stockwerke, wovon drei unterirdisch sind. Die Stockwerke sind durch insgesamt elf Aufzüge zu erreichen. Der Turm wurde von 1962 bis 1967 erbaut, war zu der Zeit das höchste Gebäude der Europäischen Gemeinschaft (heute Europäische Union) und wurde erst 1972 durch den Tour Montparnasse in Paris an Höhe übertroffen. Von 1995 bis 1996 fanden umfangreiche Renovierungsarbeiten an der Glasfassade des Gebäudes statt. Es können bis zu 2500 Angestellte in dem Gebäude arbeiten. Weblinks Einzelnachweise