NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Baden van het Centrum

De Baden van het Centrum of Baden van Brussel (Frans: Bains de Bruxelles) is een van de drie zwembaden van de Stad Brussel. Het gebouw met badhuis werd opgetrokken tussen 1949 en 1953 op basis van plannen van architect Maurice Van Nieuwenhuyse (1891-1964). Het in modernistische stijl gebouwde zwembad is gelegen in de Reebokstraat in de Marollen, vlak bij de noordwestelijke hoek van het Vossenplein. Op 6 mei 2010 werd het bouwwerk beschermd als monument van onroerend erfgoed in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het gebouw heeft vijf niveaus. Naast twee zwembaden en een turnhal, zijn er ook openbare douches voor dak- en thuislozen. Renovatie Een restauratie is gepland voor 2024 in het kader van het Duurzaam wijkcontract De Marollen. Er zal zo’n 1,2 miljoen euro geïnvesteerd worden.
Sint-Lambertuskerk (Walshoutem)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Landen behorende plaats Walshoutem, gelegen aan de Sint-Lambertusstraat 60. Geschiedenis In 1770 werd hier een classicistisch kerkje gebouwd dat in 1966 wegens bouwvalligheid afgebroken werd en vervangen door een kerk in de stijl van het naoorlogs modernisme die in 1967 werd gebouwd naar ontwerp van Adolf Nivelle en Natalie Huyghe. Gebouw Het betreft een doosvormig kerkgebouw in baksteen en beton dat door een gang verbonden is met een vleugel die de sacristie en de dagkapel omvat. De kerk heeft een losstaande open klokkentoren, uitgevoerd in beton. Uit de oude kerk zijn een doopvont (eind 16e eeuw) en een classicistische koorlezenaar (eind 18e eeuw) overgenomen.
Sint-Martinuskerk (Eliksem)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Landen behorende plaats Eliksem, gelegen aan de Brouwerijstraat. Deze kerk werd gebouwd omstreeks 1840 in neoclassicistische stijl, nadat de oude kerk gesloopt werd. Het hardstenen doopvont heeft een 17e-eeuwse voet. Er is een Sint-Martinusbeeld van omstreeks 1600. Het overige meubilair is overwegend 19e-eeuws. Het orgel is van 1842 en werd vervaardigd door Henri De Volder.
Sint-Thomas van Kantelbergkapel

De Sint-Thomas van Kantelbergkapel is een laatgotisch zaalkerkje in de buurtschap Schoor bij Balen, gelegen aan Schoor-Dorp 1. De oudste vermelding van een houten kapel op deze plaats dateert van 1460. De kapel werd verwoest tijdens de troebelen in de aanloop naar de Tachtigjarige Oorlog. In 1618 werd ze in steen herbouwd. Toen de Sint-Andrieskerk te Balen in 1684 uitbrandde werd het gebouw een tijd lang als noodkerk gebruikt. Het zadeldak van het kerkje is met leien bedekt. Een dakruiter in barokstijl werd in 1692 aangebracht. Restauraties vonden plaats in 1951 en 1989. Het pleintje waaraan de kapel gelegen is werd omstreeks 1990 heringericht. Het interieur van de kapel bevat een Thomasbeeld van Thomas Hazart uit omstreeks 1600 en een gemarmerd houten barokaltaar uit de 17e eeuw. Externe links Afbeelding Bouwkundig erfgoed
Sint-Odulphuskerk (Bost)

De Sint-Odulphuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Tienen behorende plaats Bost, gelegen aan de Potstraat. Het betreft een door Alexander Van Arenbergh ontworpen kerkgebouw in neogotische stijl uit 1870. Voordien stond hier een romaans kerkje. Het huidige bouwwerk stamt uit 1870 en betreft een bakstenen kruiskerk met voorgebouwde toren. Er is een 18e-eeuws beeld van Sint-Odulphus en een 16e-eeuws Sint-Barbarabeeld in renaissancestijl.
Sint-Laurentiuskerk (Goetsenhoven)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Tienen behorende plaats Goetsenhoven, gelegen aan de Sint-Laurentiusstraat. Geschiedenis Omstreeks 1200 werd de toren gebouwd in laatromaanse stijl. De kerk zelf is 15e-eeuws en in gotische stijl. In 1774 werden de zijbeuken verbreed. In 1940 werd de kerk getroffen door brand waarbij een groot deel van het interieur verloren ging. Enige muren moesten herbouwd worden. Gebouw Het betreft een kerk met basilicaal schip en vijfzijdig afgesloten gotisch koor, opgetrokken in zandsteen. De middenbeuk is romaans evenals de zware voorgebouwde toren die geflankeerd wordt door een ronde traptoren. De toren werd gebouwd in kwartsiet, afkomstig van Overlaar. Voor de middenbeuk werd onder meer tufsteen toegepast. Interieur De kerk bezit een 16e-eeuws doopvont in gotische stijl.
Sint-Niklaaskerk (Outgaarden)

De Sint-Niklaaskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Hoegaarden behorende plaats Outgaarden, gelegen aan de Kerkstraat. Geschiedenis Het patronaatsrecht van de parochie was in handen van het Sint-Martinuskapittel te Visé. De kerk is mogelijk omstreeks 1100 gesticht, in een periode waarin Sint-Nicolaas erg populair was. In de 14e eeuw had de kerk de rang van kapelanie. Het betrof vermoedelijk een romaans kerkje, opgetrokken in kwartsiet van Overlaar. In 1760 werden koor met aansluitende beuktravee en westtoren herbouwd en in 1846 volgde het grootste deel van het schip. Gebouw Het betreft een eenbeukig kerkgebouw met voorgebouwde westtoren en vlak afgesloten koor. Het koor en de aansluitende travee zijn opgetrokken uit Lediaanse steen en kwartsietblokken, mogelijk afkomstig van de vroegere kerk. De rest van het schip en de westtoren zijn uitgevoerd in baksteen, afgewerkt met gobertangesteen. Het schip heeft steekboogvensters. De westtoren heeft een kenmerkende helmvormige spits. Het ingangsportaal heeft een rondboogdeur en de voorgevel draagt het chronogram: PopVLe eCCe tanDeM resVrgo, wat 1760 oplevert. Interieur Het hoofdaltaar is uit de 2e helft van de 17e eeuw. Het altaarstruk door Adolf Troost is van 1854. Het noordelijk zijaltaar is 18e-eeuws evenals het zuidelijk zijaltaar dat een schilderij heeft dat de bisschopswijding van Sint-Nicolaas verbeeldt. Ook de biechtstoelen, de koorlambrisering en de preekstoel zijn 18e-eeuws. Het doopvont is 16e-eeuws. Het orgel werd gebouwd door Charles Rifflart in 1855. De kerk bezit heiligenbeelden van Eligius (1e helft 16e eeuw). Van omstreeks 1700 zijn beelden van de heiligen Hubertus, Nicolaas en Sebastiaan.
Kerkhof van Bovekerke

Het Kerkhof van Bovekerke is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Bovekerke, een deelgemeente van Koekelare. Het kerkhof ligt in het dorpscentrum rond de Sint-Gertrudiskerk en is gedeeltelijk omgeven door een draadafsluiting en een haag. Aan de westkant bestaat de toegang uit een gekanteelde bakstenen boogpoort. Voor de kerk staat een gedenkzuil ter nagedachtenis van de burgerlijke en militaire slachtoffers uit de Eerste Wereldoorlog en Tweede Wereldoorlog. In 1931 werden meer dan 30 Duitse soldaten naar de Duitse begraafplaats in Vladslo overgebracht. Het kerkhof werd in 2010 als Bouwkundig Erfgoed geklasseerd. Brits oorlogsgraf Op het kerkhof ligt het graf van een Britse onbekende militair die als piloot dienst deed bij het Royal Flying Corps (later Royal Air Force). Hij sneuvelde op 15 september 1917. Leden van de Archeologische Kring Spaenhiers VZW. zouden in 2007 na grondig speurwerk de identiteit van het slachtoffer achterhalen. Het zou gaan om sergeant William Harold Roebuck. Op de website van de Commonwealth War Graves Commission is echter nog geen melding gemaakt van deze identificatie. Zijn graf wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staat er genoteerd als Bovekerke Churchyard.
Kerkhof van Vladslo

Het Kerkhof van Vladslo is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Vladslo, een deelgemeente van Diksmuide. Het kerkhof ligt in het dorpscentrum rond de Sint-Martinuskerk en is aan de straatkant omgeven door lage een bakstenen muur. Op het kerkhof staat een kapel ter nagedachtenis van de burgerlijke en militaire slachtoffers uit de Eerste Wereldoorlog. In de natuurstenen kapel staat een klein altaar met een Mariabeeld. Er hangen ook twee panelen met de namen van de omgekomen dorpsgenoten. Voor de kapel zit in de kerkhofmuur een hek, geflankeerd door twee bakstenen zuiltjes waaraan een zwarte marmeren plaat met een herdenkingstekst is aangebracht. Brits oorlogsgraf Op het kerkhof ligt het graf van de Britse sergeant Ronald Frederick Broad. Hij was piloot bij de Royal Air Force en sneuvelde met zijn Hawker Typhoon op 20 september 1943. Zijn graf wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staat er genoteerd als Vladslo Churchyard.
Sint-Gorgoniuskerk

De Sint-Gorgoniuskerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Hoegaarden, gelegen aan het Gemeenteplein 1B. Geschiedenis Een romaanse kerk brandde af in 1724. Een nieuwe kerk werd gebouwd naar ontwerp van Jacques Antoine Hustin. Deze kerk werd voltooid in 1744. Het was oorspronkelijk een kapittelkerk. De kerk staat op een heuvel en domineert het landschap. Gebouw Het betreft een basilicaal kerkgebouw met voorgebouwde toren en een halfronde apsis. Het schip, in rococostijl, is gebouwd in baksteen en heeft segmentboogvensters. De toren is in witte gobertangesteen opgetrokken en voorzien van een peervormige spits. Interieur De kerk bezit enkele houten beelden zoals Jezus op de palmezel (16e eeuw) en Christus op de koude steen (begin 16e eeuw). Balthasar Beschey schilderde in 1759 een calvarie met Jezuïetenheiligen. Uit 1748 zijn beelden van Sint-Petrus en Sint-Paulus. Er is een doopvont met vier stenen maskers uit de 13e of 14e eeuw. Het 17e-eeuws koorgestoelte is in barokstijl.
Église Sainte-Ermelinde de Meldert

L'église Sainte-Ermelinde (Sint-Ermelindiskerk en néerlandais) est une église de style roman, gothique et classique située à Meldert, village de la commune belge de Hoegaarden, dans la province du Brabant flamand. Elle ne doit pas être confondue avec la chapelle Sainte-Ermelinde, située à quelques mètres derrière l'église et dédiée comme elle à sainte Ermelinde. Historique L'église Sainte-Ermelinde de Meldert résulte de plusieurs campagnes de construction. La tour romane date de la fin du XIIe siècle. Les deux travées occidentales de style gothique datent probablement de 1372 environ. Après l'effondrement de sa façade occidentale en 1559, la tour est restaurée en 1621, à l'issue d'un long procès entre le seigneur local et le chapitre de la collégiale Saint-Barthélemy de Liège. À cette occasion, les baies campanaires de la tour sont adaptées au style gothique. En 1779-1781, l'église subit d'importants travaux de rénovation : le transept roman est démoli et remplacé par deux nouvelles travées en briques de style gothique, prolongées par un chœur et une sacristie basse de style classique, également en briques. La sacristie est agrandie peu de temps après, en 1865. Classement La tour de l'église est classée monument historique depuis le 26 novembre 1942, tandis que l'église dans son ensemble est classée depuis le 15 avril 1981. L'orgue est classé quant à lui depuis le 19 décembre 2014. Par ailleurs, l'église, la chapelle voisine et le centre du village sont classés comme site depuis le 15 avril 1981. Architecture Notes et références Notes Références Articles connexes Meldert Hoegaarden Chapelle Sainte-Ermelinde de Meldert Chapelle Saint-Quirin de Meldert Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Ermelindiskerk (Meldert)

De Sint-Ermelindiskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Hoegaarden behorende plaats Meldert, gelegen aan de Sint-Ermelindisstraat. Geschiedenis Deze kerk was oorspronkelijk gewijd aan Sint-Bartolomeüs, aangezien het kapittel van de Sint-Bartolomeüskerk te Luik het patronaatsrecht van de kerk bezat. In 1801 werd de kerk gewijd aan Sint-Ermelindis, waaromtrent een belangrijke devotie bestond. De toren heeft een romaanse kern, maar in 1559 was deze in slechte staat en in 1621 werd hij hersteld. De twee westelijke traveeën van de middenbeuk zijn van 1372, de twee oostelijke werden gebouwd in 1779-1781. De westelijke twee traveeën van de zijbeuken zijn van omstreeks 1600 en de twee oostelijke eveneens van 1779-1781. Het koor is van 1780. De kerk werd gerestaureerd in 2008. Gebouw De toren, uit de 1e helft van de 13e eeuw, is gebouwd in witte zandsteen. Tijdens de herstelling in de 17e eeuw werd de buitenbekleding vernieuwd. De achtkante torenspits is van omstreeks 1700. Interieur Het interieur is versierd met stucwerk in classicistische trant. Onder de toren bevindt zich een gotosche grafsteen van Eibert van Meldert, gestorven in 1484. Ook is er een 17e-eeuws marmeren mausoleum met gisanten van Jacobus d'Oyembrugghe de Duras en Anna de Berlo, gestorven in respectievelijk 1651 en 1639. Het orgel, van omstreeks 1835, wordt toegeschreven aan Charles Rifflart. Het werd sterk gewijzigd in 1894.
Sint-Quirinuskerk (Bunsbeek)

De Sint-Quirinuskerk is de kerk van Bunsbeek in de provincie Vlaams-Brabant. Deze driebeukige kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Quirinus. Geschiedenis Volgens een verklaring van paus Celestinus III in 1198 behoorde de kerk van de heilige Quirinus van Bunsbeek tot het bezit van de abdij van Heylissem. De abt van Heylissem was de echte pastoor van de parochie, de priester die er dienstdeed slechts de vicaris of onderpastoor van de prelaat. Tot 1821 waren alle Bunsbeekse pastoors reguliere kanunniken uit de abdij van Heylissem; Cornelius Berwaerts (Tienen 1794 - 1823) was de eerste priester van het seminarie van Mechelen. Omdat het onderhoud van de kerk op de inwoners van Bunsbeek werd afgewenteld terwijl de inkomsten van de kerk integraal naar de abdij gingen ontstond er een geschil dat eeuwen zou aanslepen. Op 10 april 1317 werd een akkoord gesloten maar onenigheid bleef bestaan over het onderhoud van de kerktoren. Er werd getwist in 1566, 1631 en 1651 ook nadat de zaak in 1566 door het geestelijk Hof van Luik werd beslecht. De vervallen toren werd op kosten van de abdij hersteld in 1631 maar bleek in 1651 weer gaten te vertonen. In 1703 was de toren zo vervallen, dat men de klokken op het kerkhof had gehangen. De toren met spits werd hersteld in 1756. Gebouw Van haar oorspronkelijke laat-romaanse aanleg werd enkel de zware zandstenen westertoren, een schanstoren van 1150, bewaard. Het veelhoekige afgesloten koor is ook van zandsteen vervaardigd en dateert uit de 15e eeuw. Het schip dateert van 1736-1739. Bij de verbouwingen in 1950 werden de zoldering en het dak ervan behouden. Het torenportaal heeft een 18e-eeuwse omlijsting. Toren, koor en kerkhofmuur zijn sinds 31 mei 1948 beschermd. Interieur Het kostbaarste bezit van de kerk is een gewaad, een kazuifel met twee dalmatieken uit de zestiende eeuw, versierd met miniaturen van zijde. Deze gewaden zijn afkomstig uit de abdij van Heylissem die tot 1821 Bunsbeek bediende. Ze werden te Leuven gemaakt in opdracht van Guillelmus Molendinus, abt van 1501 tot 1544. Het kruismidden van de kazuifel stelt de aanbidding van de wijzen voor met links en rechts tafereeltjes van hun reis op weg naar de stal. Aan de voorzijde staan onder elkaar (met baldakijn) Joachim in de woestijn (met inscriptie van de restauratie in 1783), de ontmoeting van Joachim en Anna (de ouders van Maria) en de Presentatie van Maria als kind (Anna en Joachim kijken toe). De kansel en biechtstoel zijn van omstreeks 1800. De 16e-eeuwse laat-gotische hardstenen doopvont met vier maskers aan kuip en voeten heeft een 18e-eeuws geelkoperen deksel. De beelden zijn 16e- en 17e-eeuws: een Brabantse Sint-Eligius, Sint-Barbara en een Sint-Ambrosius. Het schilderij de Heilige Familie is van ca. 1700. De kruisweg door H. Redig, van 1879-1880. Kerkhof Op het omheinde kerkhof staat een grafkruis uit 1626. De Sint-Quirinusbron ligt niet ver van de kerk. E.H. Louis Vanderheyden (1935-2014) was er pastoor van 1978 tot 2014. Galerij Externe links Sint-Quirinuskerk (Bunsbeek) in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed www.kerk-lubbeekglabbeek.be
Sint-Michielskerk (Boutersem)

De Sint-Michielskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Boutersem behorende plaats Butsel, gelegen aan de Pastoriestraat. Geschiedenis Oorspronkelijk stond hier een Sint-Martinuskapel, wellicht een hofkerk van de heren van Boutersem. Omstreeks 1600 werd het een quarta capella van de parochie van Boutersem. Het tiendrecht berustte bij de Abdij van Villers. In 1634 stortte het kerkje, na jaren van verwaarlozing, in. De kerk werd hersteld en in 1861 en werd toen uitgebreid met één travee en een ingebouwde westtoren. In 1970 werd de kerk gewijd aan Sint-Michaël, aangezien er al een Sint-Martinuskerk in de fusieparochie bestond, namelijk die van Kerkom. Gebouw Het oostelijk deel is van oorsprong romaans en dateert van omstreeks 1100. Het is opgetrokken uit natuursteen zoals zandige kalksteen, ijzerzandsteen en kwartsiet. Het betreft een kantoor met halfronde apsis. Het overige deel van de -eenbeukige- kerk is in neoclassicistische stijl met rondbogige vensters. De kerk wordt omringd door een klein kerkhof. Interieur Het kerkmeubilair is grotendeels 18e-eeuws en omvat het hoofdaltaar, de zijaltaren, de communiebank, de koorlambrisering en het doksaal met orgelkast. De preekstoel is 17e-eeuws. Er zijn beelden van Sint-Laurentius (16e eeuw), Sint-Martinus (17e eeuw) en Sint-Ambrosius (18e eeuw). Achter het hoofdaltaar bevindt zich een romaans altaar en een orgel uit de 1e helft van de 18e eeuw, dat in 1845 werd aangekocht en afkomstig is uit de kerk van Vertrijk.
Sint-Niklaaskerk (Glabbeek)

De Sint-Niklaaskerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Glabbeek, gelegen aan de Dries. Geschiedenis Er stond vroeger een kerk op de huidige begraafplaats. In 1235 kwam het patronaatsrecht van deze kerk aan de Abdij van Heylissem. Aanvankelijk was er een romaanse kerk, later een bakstenen kruiskerk met voorgebouwde toren. Tijdens de godsdiensttwisten werden in het dorp verwoestingen aangericht door Spaanse soldaten en huisden er mensen in de kerk. Tijdens de eerste twee decennia van de 17e eeuw werd de -in slechte staat verkerende- kerk hersteld. Toen de Fransen in 1795 de macht in handen kregen werd de kerk gebruikt voor vergaderingen van het door hen ingestelde kanton. De oude kerk hat segmentboogvensters wat duidt op een 18e-eeuwse renovatie in classicistische zin. Eind 19e eeuw werd een driebeukige neogotische kruiskerk met naastgelegen toren gebouwd op een nieuwe plaats, een 80-tal meter ten oosten van de oude kerk.
Barrage de Nisramont

Barrage de Nisramont är en dammbyggnad i Belgien. Den ligger i provinsen Luxemburg och regionen Vallonien, i den sydöstra delen av landet, 120 kilometer sydost om huvudstaden Bryssel. Barrage de Nisramont ligger 277 meter över havet. Den ligger vid sjön Lac de Nisramont. Terrängen runt Barrage de Nisramont är platt åt sydost, men åt nordväst är den kuperad. Barrage de Nisramont ligger nere i en dal. Närmaste större samhälle är Bastogne, 16,0 kilometer söder om Barrage de Nisramont. Omgivningarna runt Barrage de Nisramont är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Runt Barrage de Nisramont är det ganska tätbefolkat, med 80 invånare per kvadratkilometer. Kommentarer Källor
Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk (Kapellen)

De Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Glabbeek behorende plaats Kapellen, gelegen aan de Dorpsstraat. Geschiedenis Deze kerk werd in 1881-1882 gebouwd in neogotische stijl, naar ontwerp van Louis Van Arenbergh. De georiënteerde basilicale kruiskerk is opgetrokken in baksteen. Hij heeft een zware voorgebouwde toren die gedekt wordt door een tentdak nadat de oorspronkelijke hoge spits al tijdens de bouw door brand werd vernield. Interieur Het merendeel van het kerkmeubilair is 19e-eeuws. Twee biechtstoelen dateren uit de 18e eeuw. Er zijn een aantal belangrijke beelden zoals een 13e-eeuwse sedes sapientiae. Uit de 16e eeuw zijn een aantal heiligenbeelden en uit de 17e eeuw is een Christus op de koude steen. Aan de gevel van de noordelijke dwarsbeuk is een gedenkplaat aangebracht met betrekking tot de Boerenkrijg die hier in 1798 in alle hevigheid plaatsvond.
Sint-Germanuskerk (Kersbeek)

De Sint-Germanuskerk is de voormalige parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Kortenaken behorende plaats Miskom, gelegen aan Kerkstraat 2. Geschiedenis Al in de 13e eeuw zou Miskom een kapel hebben bezeten die afhankelijk was van het Sint-Lambertuskapittel te Luik. In 1785 werd de kerk gedeeltelijk herbouwd en vergroot. In 1874-1877 werd de kerk uitgebreid naar ontwerp van Louis van Arenbergh. De kerk werd daartoe naar het westen vergroot en er werd een nieuwe toren gebouwd. Begin jaren '70 van de 20e eeuw kwam de kerk leeg te staan. Sloopplannen werden verijdeld. In 2014 werd het Museum voor Volksdevotie in de kerk gehuisvest. Gebouw De bakstenen kerk bezit een laatgotisch koor van omstreeks 1600 en een driebeukig schip. De voorgebouwde toren heeft vier geledingen. De kerk staat op een verhoging en wordt omringd door een kerkhof. Interieur De twee barokke zijaltaren zijn van 1643: een Sint-Wivina altaar en een Onze-Lieve-Vrouwe altaar. Het hoofdaltaar is van 1654. Het roodmarmeren doopvont is uit de 18e eeuw.
Barrière de Saint-Gilles

La barrière de Saint-Gilles (en néerlandais : Bareel van Sint-Gillis) est une place de Saint-Gilles dans la région de Bruxelles-Capitale en Belgique.. Situation et accès Cette voie du cœur de la commune bruxelloise de Saint-Gilles est située au croisement de la chaussée de Waterloo, de la chaussée d'Alsemberg, de l'avenue du Parc, de la rue Théodore Verhaegen, de la rue de l'Hôtel des Monnaies et de la rue Paul Dejaer. C'est un important nœud routier, tant pour les voitures que pour les trams et les bus. Ce site est desservi par la station de prémétro Horta. Origine du nom L'appellation Barrière fait référence à une barrière d'octroi qui y était située au XVIIe siècle. Historique Dans les textes officiels la « barrière de Saint-Gilles » est définie comme le premier point de perception sur la route de Bruxelles à Trèves et établi « au débouché de la route d'Alsemberg ». L'octroi a été supprimé en Belgique en 1860. Ce site était autrefois dénommé « Wintmolenberch » (« la montagne au moulin à vent »), par référence aux trois moulins à vent qui s'y dressaient aux XVIe et XVIIe siècles. Ils furent détruits vers 1672 en vue de la construction du fort de Monterey, qui effleurait la place actuelle par l'Ouest. À partir de 1871, le terminus des omnibus à chevaux de la Bourse se trouvait à la Barrière. Bâtiments remarquables et lieux de mémoire Depuis le 10 avril 1900 La Porteuse d'eau de Julien Dillens occupe le centre du rond-point – et une copie de celle-ci depuis 1992. Voir aussi Articles connexes Chaussée de Waterloo Chaussée d'Alsemberg Liste des rues de Saint-Gilles Horta Liens externes Vue de hauteur du trafic du rond-point : https://www.youtube.com/watch?v=fD7WiNyJWro Notes et références La Barrière dans l'inventaire du Patrimoine architectural de Bruxelles, en ligne Portail de Bruxelles Portail des routes