NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Gestel)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van het tot de Antwerpse gemeente Meerhout behorende dorp Gestel, gelegen aan de Gestelsesteenweg. Geschiedenis Al in 1425 werd melding gemaakt van een kapel in Gestel. In 1436 werd een kapelanie gesticht, die afhankelijk was van de Sint-Trudoparochie te Meerhout. De kapel lag in de schans van het dorp. Deze diende niet alleen als verdedigingswerk, maar ook als ontmoetingsplaats waar de belangrijkste gebouwen stonden, zoals de tiendschuur en de schepenkamer zich bevonden. De grond binnen de schans kwam na de Franse tijd in bezit van de parochie. De aan Maria gewijde kapel mocht vanaf 1820 ook gebruikt worden om zondagsmissen in op te dragen. In 1823 werd de kapel een bijkerk van de Meerhoutse Sint-Trudoparochie en in 1869 een zelfstandige parochie. In 1871 werd de kapel gesloopt. Van 1871-1873 werd op de plaats van de kapel een kerk gebouwd naar ontwerp van Pieter Jozef Taeymans. Gebouw Het betreft een bakstenen georiënteerde kruisbasiliek met ingebouwde westtoren, uitgevoerd in neogotische stijl. De toren heeft vijf geledingen. Het koor is driezijdig afgesloten. Naast de kerk bevindt zich een Heilig Hartbeeld. Interieur Het interieur wordt overkluisd door kruisribgewelven. Het kerkmeubilair is in hoofdzaak neogotisch en stamt uit de 19e eeuw. Enkele 15e- en 16e-eeuwse beelden en schilderijen zijn afkomstig uit de voormalige kapel.
Sint-Trudokerk (Meerhout)

De Sint-Trudokerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Meerhout, gelegen aan de Markt. Geschiedenis In Genebroek, dat iets ten zuiden van het dorpscentrum was gelegen, werd een kerkje gesticht dat door Sint-Lambertus Een kerk werd op deze plaats gebouwd in opdracht van de Abdij van Maagdendal te Oplinter. Hierdoor verplaatste het centrum zich van Genebroek naar het noorden. In 1679 vond een dorpsbrand plaats waarbij ook de kerk grotendeels werd verwoest. Van de oorspronkelijke romaanse kerk restte nog de onderbouw van de toren. In 1680 werd het bovenste deel van de toren herbouwd. In 1776 werd een nieuw kerkschip gebouwd in classicistische stijl. In 1940 brandde de kerk alsnog uit door oorlogsgeweld en vanaf 1948 werd de kerk weer hersteld. Gebouw Het betreft een driebeukige georiënteerde kruiskerk met ingebouwde westtoren. De kerk is uitgevoerd in baksteen met gebruik van zandsteen voor hoekblokken, vensteromlijstingen en dergelijke. Het koor is driezijdig afgsloten. Interieur Enkele oudere beelden zijn nog aanwezig, zoals een gepolychromeerd Mariabeeld (16e-17e eeuw) en een Sint-Barbara en kruisbeeld van omstreeks 1700. Het doksaal en de orgelkast zijn van 1776 en afkomstig uit de kerk van Westmeerbeek. Het merendeel van het interieur is uit het 3e kwart van de 20e eeuw en werd ontworpen door Camille Colruyt.
Minnemeersbrug

De Minnemeersbrug is een stenen boogbrug over de Leie in de stad Gent. De brug bestaat uit één overspanning. Op de vier hoeken van de brug staan stenen pilaren, waarop lantaarns zijn gemonteerd. De brug is eigendom van de stad Gent en werd gebouwd onder het burgemeesterschap van Emile Braun. Ter hoogte van de Minnemeersbrug ligt het gebouw van de voormalige katoenspinnerij Desmet-Guéquier, waarin sinds 1991 het Industriemuseum, het museum over industrie, arbeid en textiel, is gevestigd. Reeds in 1338 was er een vermelding van de Minnemeersbrug. Deze brug lag echter 100 m stroomopwaarts, ter hoogte van de huidige Groenbrugstraat. De naam van de brug is afgeleid van de Minnemeers (tevens de naam van een straat en van een concertzaal in de buurt), waarbij minne een verbastering is van het woord gemene. De Minnemeers is dus een gedeelde, aan de hele bevolking toebehorende meers. De brug wordt - vooral door de Gentenaars - ook wel Kongobrug genoemd, omdat zij in het verlengde van de Kongostraat ligt.
Roman (Brauerei)

Roman ist eine familiär geführte belgische Traditionsbrauerei im ostflanderschen Dorf Mater in Oudenaarde. Die Brauerei ist Mitglied der Gesellschaft Belgian Family Brewers. 2014 wurden 84.000 hl Bier gebraut. Geschichte Der Gründervater der Familienbrauerei Roman war Joos Roman, der im Jahr 1545 im Dorf Mater – an der Handelsroute zwischen Deutschland und Frankreich – das Brauhaus De Clocke bewirtschaftete. Der Betrieb wird heute in zwölfter Generation durch Louis Ch. J. Roman geführt. Die ursprünglich im Nebenerwerb betriebene Braustätte wurde zu einer florierenden Brauerei fortentwickelt. Biermarken Adriaen Brouwer (5,0 %) Adriaen Brouwer Dark Gold (8,5 %) Adriaen Brouwer Wintergold (10,0 %) Black Hole (5,6 %) Ename Blond (6,5 %) Ename Dubbel (6,5 %) Ename Tripel (8,5 %) Ename Cuvée Rouge (7,0 %) Mater Witbier (5,0 %) Gentse Strop (6,9 %) Romy Pils (5,1 %) Sloeber (7,5 %) Romy Pils (5,1 %) Weblinks Offizielle Website Brouwerij Roman plaatst vijf bijkomende biertanks. In: nieuwsblad.be (niederländisch) De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed - Brouwerij Roman (ID: 27617). In: inventaris.onroerenderfgoed.be (niederländisch) NV Brouwerij Roman. In: vlaanderenvakantieland.nl (niederländisch) Einzelnachweise
Roman Brewery

The Roman Brewery (Dutch: Brouwerij Roman) is a beer brewery in Mater, Belgium, in operation since 1545. The brewery has been family-owned since the late sixteenth century; Joos Roman, a bailli until 1604, is considered the pater familias. Unlike many Breweries in the region, which make Belgian style sour beers, the Brouwerij Roman has maintained beers of more German and French styles. Besides beers, the company also produces soft drinks. See also List of oldest companies References External links Official website
Brouwerij Roman

Brouwerij Roman is een familiale Belgische brouwerij, opgericht door Joos Roman in 1545 en gelegen in het Oost-Vlaamse dorp Mater, deelgemeente van de stad Oudenaarde. Geschiedenis In het jaar 1545 bevond er zich daar, langs de handelsweg tussen Duitsland en Frankrijk, een afspanning. Uitbater van de "Clocke" was Joos Roman, de baljuw van de streek en "pater familias" van het brouwersgeslacht Roman. Sindsdien hebben 14 generaties het nevenberoep van toen laten uitgroeien tot een bloeiend bedrijf. Het bedrijf kende een opvallende bloeiperiode tijdens het interbellum met zijn Roman Oudenaards bruin bier (sinds 2003: Adriaen Brouwer) en kwam na de Tweede Wereldoorlog terug met de succesvolle Romy Pils. Zo duurde het tot 1954 vooraleer de brouwerij haar assortiment uitbreidde met softdrinks en waters. In de jaren 80 van 20e eeuw stapte het bedrijf mee in de trend om speciale bieren te produceren. Het eerste was Sloeber (1983), een bier vergelijkbaar met Duvel. In de jaren 90 van 20e eeuw volgden een reeks abdijbieren 'Ename' en 'Mater Witbier', een troebel tarwebier. Later volgden ook nog 'Black Hole' (2005), 'Adriaen Brouwer Dark Gold' (2008) en 'Gentse Strop' (2012). Sinds 2013 komt er ook een jaarlijks kerstbier op de markt: 'Adriaen Brouwer Wintergold'. De huidige bedrijfsleiders zijn Carlo en Lode Roman (14e generatie). In 2017 werden bij een grote vernieuwingsoperatie 'Romy Pils', 'Mater Witbier' en 'Black Hole' hernoemd naar respectievelijk 'Roman Pils', 'Roman Blanche' en 'Roman Black Label', de zogenaamde 'Roman Range'. In 2021 werd het recept van 'Roman Black Label' aangepast om tot een Glutenvrij bier te komen. In 2023 maakte de brouwerij bekend dat er een nieuwe brouwzaal wordt gebouwd en een nieuwe maalderij. Bieren Onderstaande worden onder de naam van de brouwerij gebrouwen : Adriaen Brouwer - 5,0% Adriaen Brouwer Oaked - 10% Adriaen Brouwer Tripel - 9,0% Ename Blond - 6,5% Ename Dubbel - 6,5% Ename Pater - 5,5% Ename Rouge - 7% Ename Tripel - 8,5% Gentse Strop - 6,9% Rebelse Strop - 6,9% Ramon - 0,3% Roman Blanche (vroeger Mater witbier) - 5,0% Roman Black Label - 5,6% Roman Pils - 5,1% Sloeber - 7,5% Sloeber IPA - 7,5% Externe link Officiële website
Sint-Lambertuskerk (Bel)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Geel behorende plaats Bel, gelegen aan Bel 131. Geschiedenis Omstreeks 1500 werd een kerk gebouwd die echter in 1703, tijdens de Spaanse Successieoorlog, door brand werd verwoest. Daarna werd de kerk herbouwd. In 1877-1878 werd een grotere kerk gebouwd naar ontwerp van Pieter Jozef Taeymans, waarbij de oude toren van 1500 werd gespaard. In 1994-1996 werd de kerk nog gerestaureerd. Gebouw Het betreft een georiënteerde neogotische eenbeukige bakstenen kruiskerk. De voorgebouwde zware toren in Kempense gotiek van 1500 heeft vier geledingen en een tentdak. Het koor is driezijdig afgesloten. Interieur Een 18e-eeuws schilderij dat de Kruisafname voorstelt werd geschilderd naar voorbeeld van een schilderij van Peter Paul Rubens. Van witgeschilderd hout zijn beelden van Sint-Barbara (2e helft 17e eeuw) en van Sint-Lucia (ongeveer 1700). Een 18e-eeuws kruisbeeld is van hout en terracotta. Het neogotisch hoofdaltaar (1890) is een ontwerp van Jean-Baptiste Bethune. Omstreeks 1785 werd een barokorgel aangekocht dat waarschijnlijk afkomstig is van een klooster dat door Keizer Jozef II werd opgeheven. Het orgel werd in 1675 vervaardigd door Blasius Bremser.
Heilig Hartkerk (Winkelomheide)

De Heilig Hartkerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Geel behorende plaats Winkelomheide, gelegen aan de Kemeldijk. Geschiedenis Pas einde 19e eeuw begon Winkelomheide zich uit te breiden. In 1907-1908 werd een parochiekerk gebouwd naar ontwerp van Jules Taeymans. Deze werd vernield tijdens de Tweede Wereldoorlog. In 1951-1952 werd de kerk herbouwd naar ontwerp van Silvain Strauven. Gebouw Het betreft een basilicale bakstenen georiënteerde kerk in historiserende stijl met neoromaanse elementen. De kerk heeft zeer lage zijbeuken. De muuropeningen zijn rondbogig. De naastgebouwde toren is vlakopgaand en heeft een spits tentdak en vier puntgevels.
Sint-Petrus-en-Pauluskerk

Sint-Petrus-en-Pauluskerk (Church of Saint Peter and Saint Paul) is a Roman Catholic church in Ostend, Belgium. The neo-Gothic building was constructed on the ashes of a previous church that occupied the site. King Leopold II enthusiastically supported a plan to build a new and more magnificent church. Construction started in 1899 and was completed and consecrated by Bishop Waffelaert on 31 August 1908. Its stained glass windows were destroyed during the two World Wars and were replaced by Michiel Martens. The church is 70 metres (230 ft) long and 30 metres (98 ft) wide. Its spires are 72 metres (236 ft) high. It is visible from the Ostend railway station. The church was built in the neo-Gothic style according to plans by the architect Louis Delacenserie, who based his design on the Gothic Cologne Cathedral and the neo-Gothic Votivkirche in Vienna. The tomb of Queen Louise-Marie, who died in Ostend, is housed at the very front of the main altar and may be visited upon request. Outside the church there is also the War Victims Monument. Gallery References External links Information and pictures
Iglesia de San Pedro y San Pablo (Oostende)

Sint-Petrus-en-Pauluskerk (en español: Iglesia de San Pedro y San Pablo), la iglesia principal de Oostende, Bélgica es una iglesia católica de estilo neogótico. Está construido sobre las cenizas de una iglesia anterior, que ocupó el sitio. El rey Leopoldo II apoyó con entusiasmo un plan para construir una iglesia nueva y más magnífica. La construcción comenzó en 1899 y fue terminada y consagrada por el obispo Waffelaert el 31 de agosto de 1908. Sus vitrales fueron destruidos durante las dos guerras mundiales y fueron sustituidos por ventanas por Martens Michiel. La iglesia es de 70 metros de largo y 30 metros de ancho. Sus torres son de 72 metros de altura. La iglesia fue construida en el estilo neo-gótico según los planos de arquitecto Louis Delacenserie, quien basó su diseño en la catedral gótica de Colonia y el Votivkirche neo-gótico de Viena.​ Referencias
Igreja de São Pedro e São Paulo (Oostende)

A Igreja de São Pedro e São Paulo (Sint-Petrus-en-Pauluskerk) é a principal igreja de Oostende, Bélgica, é um templo católico romano neogótico. Foi construída sobre as cinzas de uma igreja anterior que ocupava o local. O rei Leopoldo II apoiou com entusiasmo um plano para construir uma igreja nova e mais magnífica. A construção começou em 1899 e foi concluída e consagrada pelo Bispo Waffelaert em 31 de agosto de 1908. Seus vitrais foram destruídos durante as duas guerras mundiais e foram substituídos por janelas de Michiel Martens. A igreja tem 70 metros de comprimento e 30 metros de largura. Suas torres têm 72 metros de altura. A igreja foi construída em estilo neo-gótico de acordo com os planos do arquiteto Louis Delacenserie, que baseou seu projeto na catedral gótica de Colônia e na Votivkirche neogótica de Viena. Ligações externas www.sacred-destinations.com
Gerardus Majellakerk (Stal)

De Gerardus Majellakerk is de parochiekerk van de buurtschap Stal bij Koersel, gelegen aan de Heerbaan 201, in de Belgische provincie Limburg. Geschiedenis Nadat in 1907 was begonnen met de aanleg van de Steenkoolmijn van Beringen begon de bevolking in nabijgelegen plaatsen toe te nemen. Op 14 november 1908 werd in Stal een parochie opgericht die zich afsplitste van Koersel. Op 17 oktober 1910 werd een parochiekerk ingewijd in neoromaanse stijl. Deze kerk werd echter beschadigd door verzakkingen ten gevolge van instortende mijngangen. In 1976 werd ze buiten gebruik gesteld en in 1982 gesloopt. Op 11 december 1976 werd een nieuwe kerk ingewijd, gebouwd in modernistische stijl en gelegen aan de Heerbaan tegenover de voormalige kerk. Het is een betonnen skeletbouw, ingevuld met baksteen. De kerk heeft een lage rechthoekige toren, bestaande uit een open betonskelet waarin klokken hangen. Tegenwoordig is de parochie van Stal onderdeel van een parochiefederatie waarvan ook Koersel en Korspel deel uitmaken. Externe links Parochie Stal Gerardus Majellakerk
Geosite Goudberg

Geosite Goudberg is een educatief tentoonstellingspark te Hoegaarden in België. In het park bevindt zich een versteend bos van moerascipressen uit het Paleoceen dat door zijn omvang uniek is in West-Europa. Het biedt een overzicht van 55 miljoen jaar geologische geschiedenis. Bij de aanleg van de E40 in 1970 kwamen tientallen versteende bomen aan het licht in Hoegaarden. Er was op dat moment niet genoeg tijd om de bomen te redden. Bij de voorstudie van de hogesnelheidslijn Brussel-Keulen langs de autosnelweg in begin jaren 90 kon men wel de nodige maatregelen treffen. In maart 2000 werden de versteende bomen uit de klei- en siltlaag vrijgegraven. Twee grote bomen verhuisden naar het Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen in Brussel; een ander fors exemplaar belandde in het Museum Naturalis in Leiden. Heel de boom is als het ware omgevormd tot een stenen versie van zichzelf, waarbij de interne kenmerken van het hout bewaard zijn gebleven. Dat langzaam proces heet silicificatie of verkiezeling. De versteende bomen zijn overblijfselen van een 54,9 miljoen jaar oud subtropisch moerasbos. In Overlaar, Oorbeek en Wommersom zijn gelijkaardige resten van fossiele bomen gevonden. Het bos had bijgevolg een aanzienlijke omvang. Microscopisch onderzoek van de boomstructuur heeft uitgemaakt dat deze bomen overblijfselen zijn van moerascipressen. Verwante soorten groeien nu nog in moerassen in de Verenigde Staten (Florida en Georgia) en in China en Vietnam. In de Verenigde Staten vindt men de Taxodium, in China en Vietnam de Glyptostrobus.
Fumal

Fumal (French pronunciation: [fymal]) is a village and district of the municipality of Braives, located in the province of Liège in Wallonia, Belgium. The village developed around the castle, which was the centre of a fief since the 12th century. During much of its history, the village was divided with some parts belonging to the County of Namur and some to the Prince-Bishopric of Liège. The castle of Fumal has been rebuilt and altered continuously since the 16th century. Its oldest part is the square tower. Other historical buildings in the village includes the church, dedicated to Saint Martin and the former castle farm, dating from the 16th century. References External links Media related to Fumal at Wikimedia Commons
Fumal

Fumal (en wallon Foumâl) est une section de la commune belge de Braives située en Région wallonne dans la province de Liège, le long de la Mehaigne. C'était une commune à part entière avant la fusion des communes de 1977. Toponymie Géographie Démographie Sources:INS, Rem:1831 jusqu'en 1970=recensements, 1976= nombre d'habitants au 31 décembre Histoire Liste des bourgmestres de 1830 à 1977 Patrimoine et culture Économie Vie associative Voir aussi Bibliographie Joseph Charlier, Fumal au fil du temps, Ed. Le Comité Culturel et Récréatif de Fumal asbl, 2010. Liens externes Portail de la province de Liège Portail de la Wallonie Portail de la Belgique
Fumal

Fumal is een dorp in de Belgische provincie Luik en een deelgemeente van Braives. Geschiedenis Bij de gemeentelijke fusies van 1977 werd Fumal een deelgemeente van Braives. Bezienswaardigheden Het Kasteel van Fumal was de zetel van de heerlijkheid en oorspronkelijk een burcht die omstreeks 1770 sterk gewijzigd werd, terwijl ook onderdelen van het gebouw van 1622 aanwezig zijn. De daarbij gelegen kasteelboerderij heeft delen van 1564 in de overgangsstijl tussen gotiek en renaissance. De Sint-Martinuskerk (Église Saint-Martin) was vroeger een hofkerk die onderdeel uitmaakte van het kasteel. Later werd het een parochiekerk. Gebouwd in de 16e eeuw werd hij in de 18e eeuw meermaals hersteld en in 1884 werd hij in neogotische zin gewijzigd. De Moulin de Fumal is een onderslagmolen op de Mehaigne, gelegen nabij Foncourt. Natuur en landschap Vooral nabij het gehucht Foncourt is sprake van steile hellingen. Hier loopt de Ruisseau de Falimou in westelijke richting en vloeit samen met de Mehaigne. Langs het dal van de Mehaigne zijn een aantal bossen (Bois du Thiers à Mehaigne, Bois aux Guisses, Bois de Mozon). De hoogte aan de kerk bedraagt 112 meter. Demografische ontwikkeling Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen, 1976= inwoneraantal op 31 december Nabijgelegen kernen Fallais, Warnant, Wanzoule, Marneffe
Fumal

Fumal (wa. Foumâl) – dzielnica (section) gminy Braives w Belgii, w Regionie Walońskim, w prowincji Liège, w okręgu Waremme. 1 stycznia 2020 roku liczyła 592 mieszkańców. Do 31 grudnia 1976 r. samodzielna gmina. Demografia Liczba mieszkańców, stan na 1 stycznia: Przypisy
HIVA - Onderzoeksinstituut voor Arbeid en Samenleving

Het HIVA-Onderzoeksinstituut voor Arbeid en Samenleving is een multidisciplinaire onderzoeksinstelling van de KU Leuven. Het is van oorsprong een katholiek onderzoeksinstituut dat in 1974 samen werd opgericht door de Katholieke Universiteit Leuven en de christelijke arbeidersbeweging (Beweging.net). Het was de opvolger van het HIA-IST (een interfacultair instituut van de toen nog niet gesplitste Leuvense universiteit) Hoger Instituut van de arbeid-Institut Supérieur du Travail. Initieel en tot eind 2009 het Hoger instituut voor de arbeid genoemd, een naam waarnaar het nog gehanteerde en bekende letterwoord HIVA refereert. De doelstelling van het HIVA was aanvankelijk wetenschappelijk en beleidsgericht onderzoek te verrichten over problemen van de arbeiders. Later werd die doelgroep verruimd: Vandaag onderzoekt HIVA niet enkel specifieke arbeidersvraagstukken, maar ook bredere maatschappelijke onderwerpen als duurzaamheid, klimaat, migratie en integratie, empowerment van patiënten, onderwijs, … De kernactiviteit van HIVA is het verrichten van toegepast en beleidsgericht onderzoek dat werkt voor mens en samenleving. In elk onderzoeksdomein werkt een multidisciplinair team van universitaire onderzoekers: sociologen, economen, politicologen, pedagogen, psychologen, etc. Het HIVA bestaat uit vier onderzoeksgroepen: Onderwijs en Arbeidsmarkt Arbeid, Organisatie en Sociale Dialoog Sociaal en Economisch Beleid en Maatschappelijke Integratie Duurzame Ontwikkeling HIVA maakt deel uit van verschillende steunpunten, waar in opdracht van de Vlaamse overheid onderzoek wordt gedaan en speelt dan ook een cruciale rol in het Vlaamse beleidsonderzoek. HIVA wordt door lokale, regionale, federale en Europese beleidsmakers en internationale organisaties met opdrachten belast. Onderzoeksresultaten vertalen zich in beleidsadviezen en op maat gesneden vorming in het brede sociale veld. Het HIVA doet ook wetenschappelijk onderzoek in opdracht van andere overheden en instellingen. Daarbij moet af en toe een moeilijk evenwicht worden bewaakt: ‘HIVA wordt verondersteld een kritische stem te zijn in het debat, maar is tegelijkertijd quasi volledig marktafhankelijk’. HIVA werkt samen met andere kenniscentra van de KU Leuven en andere binnen- en buitenlandse universiteiten en participeren aan tal van internationale wetenschappelijke netwerken. Externe link HIVA
Bruxelles Royal Yacht Club

Fondé en 1906, le Bruxelles Royal Yacht Club est le plus ancien club nautique de Bruxelles. L'objet social de l'association est fondé sur le principe de développement d'activités nautiques. Histoire Avec l’élargissement du canal entamé sous l’égide de Léopold II de Belgique en 1900, le Canal de Bruxelles reçoit la visite de plus en plus fréquente de nombreux yachts à voile ou à moteur. C’est ce qui pousse quelques audacieux à créer un club nautique et c’est ainsi que naquit Le Y.C.B.(le Yachting Club de Bruxelles) le 2 mai 1906. Le Y.C.B. devait encore se trouver un lieu, cela sera chose faite le 1er avril 1909 avec l’acquisition d’un espace de 2200 mètres carrés situé à côté du bassin construit à l’origine pour y accueillir l’Alberta, le yacht royal de Léopold II de Belgique. Au décès du Souverain, le projet de voir un jour le Yacht Royal à Bruxelles est abandonné et selon les désirs du Roi, une donation royale est mise en place pour transmettre à la Nation une série de propriétés royales dont le bassin réservé au Yacht Royal à Bruxelles. C'est l'occasion pour le tout jeune conseil d'administration du Y.C.B. de signer un contrat de bail le 18 décembre 1910, bail renouvelé approximativement tous les 20 ans jusqu'à aujourd'hui. Dans la foulée de l'agrandissement du terrain dédié au Club, le conseil d'administration décide d'investir dans un hangar flottant. Quelques semaines après le décès de S.A.R. Léopold II, le 29 avril 1910, le Roi Albert visitera les installations du Club, installations situées à quelques mètres de la résidence Royale. Mais il manquait encore un Club House pour y rassembler les près de 300 membres inscrits au Y.C.B. début 1910 et c'est en récupérant le pavillon de l'entreprise ALFA LAVAL à la fin de l'exposition universelle de 1910 que le Y.C.B. a pu trouver un pavillon pour y réunir ses membres et y loger son concierge. En 1912 enfin, le Président du Y.C.B (qui n'a pas encore le titre de Commodore) écrit au Roi pour lui demander d'accorder au Y.C.B. son Haut Patronage. Le Roi répondra positivement à cette demande et c'est ainsi qu'est né le Bruxelles Royal Yacht Club. Les locaux du B.R.Y.C. accueillent désormais une école de navigation. Le port de plaisance est également la base d'une unité de scouts marins, la 75e Sea Scouts. Références Livre: 100 Ans du B.R.Y.C. Voir aussi Articles connexes Donation royale Port de Bruxelles Liens externes Site Internet du B.R.Y.C. 75e Sea Scouts Portail de Bruxelles Portail du monde maritime