NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Baljuwtunnel

De Baljuwtunnel (in het Frans: Tunnel Bailli) is een stedelijke tunnel voor het autoverkeer gelegen in de Belgische hoofdstad Brussel. De tunnel maakt deel uit van de Louizalaan en loopt onder de kruispunten met de Defacqzstraat (N242), de Baljuwstraat en de Kasteleinstraat. De tunnel omvat 2x2 rijstroken, die worden gescheiden door een middenwand. Er zijn 18 noodnissen aanwezig (9 in elke rijrichting), met in het totaal 19 noodtelefoons. Aan beide inritten kan de tunnel worden afgesloten door middel van een verkeerslicht. Boven iedere inrit is een elektronisch tekstbord aangebracht waarop maximaal 35 tekens kunnen worden weergegeven. Er is ook verlichting aanwezig in de tunnel, waarvan de intensiteit zich automatisch aanpast aan de sterkte van het zonlicht bovengronds. De tunnel is ook uitgerust met ventilatoren, die kunnen worden geactiveerd wanneer de luchtvervuiling in de tunnel te hoge waarden bereikt. De tunnel wordt op afstand bewaakt door de operatoren van de 24-uurspermanentie MOBIRIS bij de Brusselse wegbeheerder Mobiel Brussel. Daarvoor wordt gebruikgemaakt van in totaal 14 CCTV-camera's en een systeem voor automatische rook- en branddetectie.
Battelbrug

De Battelbrug is de enige draaibrug over het Kanaal Leuven-Dijle in de Antwerpse stad Mechelen. De brug is onderdeel van de N16a bij de Mechelse wijk Battel, vandaar ook de naam van de brug. Het doorgaand verkeer tussen Mechelen en Willebroek maakt eerder gebruik van de N16 die via een liggerbrug over het kanaal voert, even ten noordwesten van de Battelbrug. Net zoals alle andere bruggen en sluizen op het kanaal (exclusief voetgangersbrug Zennegat en sluis Zennegat) wordt deze brug bediend vanuit de centrale verkeerspost Kampenhout.
Église Notre-Dame d'Aerschot

L'église Notre-Dame d'Aerschot est un édifice religieux catholique dans le Brabant flamand, en Belgique. Construite en grès brun aux xive et xve siècles, l'église est un exemple du gothique du Démer (nl), une variante régionale du haut gothique du Brabant. Description La structure comprend une tour-clocher doté d'une flèche Renaissance (de 84 ou 85 m de haut), flanquée de deux chapelles, une nef à trois vaisseaux (du début du XVe siècle), un transept et un chœur possédant deux chœurs latéraux (du XIVe siècle). Dans la partie inférieure de la tour, des couches de calcaire et de grès (couches de bacon) s'alternent. Patrimoine Dans la nef se trouvent une chaire de vérité et des confessionnaux de style baroque flamand et datant du XVIIe siècle. Un jubé de style flamboyant sépare le chœur de la nef. Des scènes de la passion et de la résurrection du Christ sont décrites sur le jubé. Il est surmonté d'une croix triomphale (XVe siècle). Les stalles (de 1515) présentent des sculptures satiriques et parfois carrément grivoises (notamment une femme nue chevauchant un singe), arrangées sur les miséricordes. Le chandelier à couronne en fer forgé datant de 1500 est attribué à Quentin Metsys. Un trône de grâce du XVIe siècle se trouve à l'avant droite de l'abside. Sur le mur gauche du chœur est accroché un tableau du Christ de 5 mètres de large (datant de 1520-1530). une toile de Pierre-Joseph Verhagen, Les fidèles d'Emmaüs, se trouve dans une chapelle à droite de l'allée du chœur. Les vitraux de Guillaume II de Croÿ et de Maria van Hamal, qui avaient été installés en 1520 ont été vendus en 1833. Ils se trouvent aujourd'hui au Victoria and Albert Museum . Lien externe Paroisse Notre-Dame Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Onze-Lieve-Vrouwekerk (Aarschot) » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du Brabant flamand
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Aarschot)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk van Aarschot is een kerkgebouw opgetrokken in bruine ijzerzandsteen. De kerk is een voorbeeld van Demergotiek, een regionale variant van de Brabantse hooggotiek. Beschrijving Het bouwwerk omvat een westertoren met renaissancespits (85 m hoog), geflankeerd door twee kapellen, een driebeukig schip (begin 15de eeuw), een transept en een koor met twee zijkoren (14de eeuw). In het onderste deel van de toren zijn afwisselend kalk- en zandsteenlagen aangebracht (speklagen). In het schip bevinden zich een preekstoel en biechtstoelen die in Vlaamse barokstijl zijn vervaardigd en dateren uit de 17de eeuw. Het koor gaat schuil achter een doksaal in flamboyante stijl. Op het doksaal zijn taferelen uit het lijden van Christus en de verrijzenis afgebeeld. Boven het doksaal is een 15de-eeuws triomfkruis aangebracht. Het koorgestoelte uit 1515 toont satirisch en soms ronduit schuin beeldhouwwerk (Aristoteles die zich als een rijdier laat bestijgen, een naakte vrouw rijdend op een aap, een man die zich ontlast op de wereld, wolf en ooievaar, lierenman, ambachten), dat kunstig aangebracht is, meestal op de misericordes. De smeedijzeren kroonkandelaar uit 1500 wordt toegeschreven aan Quinten Matsijs. Een 16de-eeuwse genadestoel staat rechts vooraan in de apsis. Aan de linkerwand van het koor hangt het 5 meter brede schilderij Christus in de mystieke wijnpers dat dateert uit 1520-1530. Een kapel rechts van de kooromgang bevat een doek van Pieter-Jozef Verhaghen, De Emmaüsgangers. De in 1520 aangebrachte brandglasramen van Willem II van Croÿ en Maria van Hamal zijn in 1833 verkocht en bevinden zich in het Victoria and Albert Museum. Vredesbeiaard Op 11 november 2018 werd ter gelegenheid van de herdenking van 100 jaar einde van de Eerste Wereldoorlog in de toren een vredesbeiaard met 51 klokken geïnstalleerd. Hij bestaat uit twee historische klokken van Sergeys uit Leuven en 49 nieuwe klokken van de Klokkengieterij Eijsbouts uit Asten. Zie ook Lijst van gotische gebouwen in de Nederlanden Externe link Onze-Lieve-Vrouwparochie
Station De Panne

Station De Panne is het laatste Belgische spoorwegstation langs spoorlijn 73 voor de grens met Frankrijk in de deelgemeente Adinkerke van de gemeente De Panne. Vroeger heette het station dan ook Station Adinkerke. Spoorlijn 73 loopt verder naar het Franse Duinkerke, maar deze grensverbinding wordt niet meer gebruikt. Vroeger vertrok in De Panne ook spoorlijn 76 naar Poperinge. Het is bovendien het eindpunt van de kusttram, die in Knokke start. Er wordt gedacht aan een heropening van de spoorlijn richting Duinkerke, al dan niet als Kusttramlijn. Het terrein van pretpark Plopsaland De Panne grenst aan het stationsterrein. Sinds 2022 is er een nieuw aanbod van toeristentreinen tijdens de zomerperiode richting De Panne. Sinds 1 maart 2024 zijn de loketten van dit station enkel in de week geopend tussen 13.45 en 17 uur. Galerij Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag. Trams en bussen Vanwege de kusttram rijden er in De Panne maar 2 buslijnen, 1 naar Veurne en 1 van Veurne naar Houtem. Vanaf 14 juli 1901 reed er een paardentram op 600 mm smalspoor vanaf De Panne dorp tot aan het station. Deze tram heeft later stoom- en dieseltractie gekend. Op 25 juni 1932 is deze tram vervangen door de elektrische NMVB-tramlijn 21 op meterspoor (zie buurtspoorwegen + kaart). Deze tramlijn is op 5 september 1954(na de zomer van 1955 volgens andere bron) opgeheven. Vanaf toen tot april 2007 reed buslijn 781 (in 2005 nog hernummerd naar lijn 55) als vervanging. Pas vele jaren later, in 1998 is de kusttram verlengd naar het station op ongeveer hetzelfde tracé. De oude tramlijn vertrok van het dorp in plaats van De Panne Esplanade. Naast een Veurnse belbus (57) van De Lijn vertrekt er een stadsbus (lijn 20) van het Franse bedrijf Dk'bus naar Leffrinckoucke Fort Des Dunes. Daar is overstap mogelijk naar Duinkerke. Deze lijn komt niet in de eigenlijke badplaats De Panne. In de jaren '30 was er al sprake van verlenging van de tram naar Frankrijk. Het is er niet van gekomen. Ook nu zijn er nog plannen voor, in het kader van het Neptunusplan.
Chapelle du Très-Saint-Sacrement d'Anvers

La chapelle du Très-Saint-Sacrement est une chapelle néo-gothique, située dans la rue du Ciel (en néerlandais : Hemelstraat) à Anvers, et construite à la fin du XIXe siècle sous la supervision de l'architecte Ernest Stordiau. Ancienne chapelle semi-publique d'un couvent de religieuses contemplatives, c'est aujourd'hui un lieu de culte de catholiques traditionalistes. Historique et architecture L'adoration du Saint Sacrement, la paramentique, les activités charitables et le catéchisme ont été quelques-unes des activités des Sœurs de l'adoration perpétuelle du Très Saint Sacrement, une congrégation fondée par Mère Anna de Meeûs (nl). La chapelle semi-publique et la communauté des religieuses contemplatives ont bénéficié du soutien financier des marchands et des catholiques locaux. Pour ces fidèles, contribuer aux besoins de la communauté était un devoir, mais aussi une manière de rendre grâce à Dieu avec le fruit de leur travail. Les religieuses les assuraient de leur prière. En 1987, à la suite de la chute des vocations religieuses, les Sœurs de l'adoration perpétuelle du Très Saint Sacrement vendirent la chapelle, le couvent et la maisonnette voisine (anciennement destinée à leur aumônier) à la Fraternité sacerdotale Saint-Pie-X (FSSPX), fondée par Mgr Marcel Lefebvre. La chapelle est depuis utilisée pour la messe et d'autres offices célébrés selon le rite tridentin. La FSSPX y a ensuite établi son prieuré pour la Région flamande. Son fonctionnement est similaire à la vie d'une paroisse habituelle; deux prêtres et un frère y résidant en permanence. Patrimoine classé La Charte de Venise incite les propriétaires à veiller à leurs bâtiments si ceux-ci ont un caractère particulier vis-à-vis de l'histoire de l'art ou un aspect patrimonial avéré. Ainsi, à la demande des propriétaires, la chapelle a été classée monument protégé en 1992, pour son architecture extérieure et son intérieur aux caractéristiques exemplaires néo-gothiques. Selon le décret ministériel du 20 juin 1994, la chapelle a été placée sur la liste du patrimoine classé avec la mention supplémentaire : « Monument qui, par sa valeur artistique y compris son décor et son mobilier, doit être protégé pour le bien de l'intérêt public. Le caractère néo-gothique, déjà remarquable, est accentué par une nature décorative particulière relevant de l'exception dans l'œuvre préservée de l'architecte Ernest Stordiau. » Le 8 juin 1995, après de nouveaux travaux de restauration, un autre décret ministériel étend la protection sur les peintures, les vitraux et la toiture de l'ensemble. La chapelle et la « partie couvent » sont construits en briques rouges et, trônant à droite du tympan du portail, se trouve une statue de la Vierge à l'Enfant. Activités spécifiques Galerie Notes et références Annexes Articles connexes Catholicisme en Belgique Liens externes Site de la Chapelle du Très-Saint-Sacrement Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail d'Anvers et de sa province Portail de la protection du patrimoine
Noorderlaanbrug

De Noorderlaanbrug is een brug in het Antwerpse havengebied op de rechteroever van de Schelde. De brug ligt op de Noorderlaan over het Albertkanaal en verbindt de wijken Eilandje en Luchtbal met elkaar. De Noorderlaanbrug werd vernieuwd in 1984 en was een vaste brug met tweemaal drie rijvakken, waarvan telkens één rijvak is voorbehouden als busstrook. De naam is ontleend aan de Noorderlaan, de weg die over de brug loopt. De doorvaarthoogte bedroeg toen 7 meter bij een doorvaartbreedte van 50 meter. In het kader van de verbreding van het Albertkanaal tussen de Haven van Antwerpen en Wijnegem om duwvaartkonvooien tot 9000 ton toe te laten moest de brug verhoogd worden tot een doorvaarthoogte van minstens 9,10 meter. Tegelijkertijd werd het kanaal verbreed naar 63 meter. Tussen 2008 en 2010 werden twee nieuwe bruggen gebouwd: een voor het autoverkeer en een voor het openbaar vervoer. De brug voor het autoverkeer is de westelijke brug (kant Asiadok) en bestaat uit tweemaal twee rijvakken, de brug voor het openbaar vervoer bestaat uit tweemaal één rijvak. Een gemeenschappelijk voet- en fietspad werd aangelegd aan de buitenzijde van het geheel van de twee bruggen. De brug voor autoverkeer heeft enkel een fietspad aan de westkant en de brug voor het openbaar vervoer heeft enkel een fietspad aan de oostkant. De nieuwe brug voor het openbaar vervoer werd meteen uitgerust met tramsporen, zodat later de tramlijn op de Leien, over de Noorderlaan, mogelijk verlengd zou kunnen worden tot in Ekeren. Ook de totale lengte van de brug werd tot 180 meter vergroot. De overspanning over het Albertkanaal bedraagt 80 meter, de zijoverspanningen telkens 50 meter. Daardoor ontstaat heel wat ruimte onder de brug. De nutsleidingen werden verlegd, van hangende onderaan de brug, naar een tracé onder het Albertkanaal door.
Bos van Bon-Secours

Het Bos van Bon-Secours (Frans: Forêt (domaniale) de Bon-Secours/Bonsecours of Bois de Bon-Secours/Bonsecours of Bois de l'Hermitage) is een bos- en natuurgebied in het Natuurpark Scheldevlakten bij Bon-Secours in de gemeentes Péruwelz en Bernissart in de provincie Henegouwen in Wallonië. Het bos loopt door over de Franse grens in Condé-sur-l'Escaut in regionaal natuurpark Scarpe-Escaut. Het bos is erkend als 'Site de Grand Intérêt Biologique' (SGIB2470) door het Waals Gewest. Het bosgebied is Europees beschermd als Natura 2000-gebied 'Forêt de Bon-Secours' (BE32011); ook het Franse deel is beschermd als Natura 2000-gebied. Het Belgische deel van het bos beslaat 297 hectare; over de Franse grens in Condé-sur-l'Escaut beslaat het woud nog eens 470 hectare. Het bosgebied is een restant van het Kolenwoud; in 1770 kwam het gebied in handen van de familie de Croÿ. Aan de Belgische zijde van het bos staat het bezoekerscentrum van Natuurpark Scheldevlakten "de Woudhalte" (l'Escale forestière) met een boomkruinenpad. In het Franse deel staat het kasteel Château de l'Hermitage, een jachtpaviljoen dat tussen 1786 en 1789 werd gebouwd door architect Jean-Baptiste Chaussard voor Anne Emmanuel van Croÿ. Door het bos loopt de GR122. Fauna en flora Het bos is voornamelijk een beuken- en zomereikenbos. In het bos van Bon-Secours leven onder andere zwarte specht, middelste bonte specht, wespendief, vliegend hert, ree, everzwijn. Er bloeit ook wilde hyacint in de lente. In het kader van het Europese Interreg-project Salamandra werden in 2019 poelen gegraven voor de vuursalamander. Afbeeldingen Bronnen Waals ministerie van Milieu Bois de Bon-Secours[dode link] kaart bos van Bon-Secours Tourisme Wallonie Picarde gedetailleerde Natura 2000-fiche Europees Milieuagentschap EEA beschrijving Natura 2000-site[dode link] Natura 2000-fiche Waals Ministerie van Milieu Kaart bos van Bon-Secours Referenties
Kruikenburg Castle

Kruikenburg Castle (Dutch: Kasteel Kruikenburg; French: Château de Cruykenbourg) is a listed building in the village of Ternat, Belgium. It was the seat of the lordship of Kruikenburg, which included the villages of Ternat, Sint-Katarina-Lombeek and Wambeek. A medieval foundation, the castle was extensively remodelled in the 16th and 18th centuries, giving it its current appearance. In 1662 the lord of Kruikenburg was elevated to the title of count. In the 20th century the castle became a house of the Lassalian Brothers. People Everard t'Serclaes (c.1320–1388), lord of Kruikenburg. References External links Media related to Kasteel Kruikenburg, Ternat at Wikimedia Commons
Kruikenburg (castillo)

El castillo de Kruikenburg es un edificio histórico de la villa de Ternat, Brabante (Bélgica). Fue la sede de los señores de Kruikenburg (o Cruyckenbourgh o Cruykenburg), que incluía las poblaciones de Ternat, Sint-Katarina-Lombeek y Wambeek. De origen medieval, el castillo fue ampliamente remodelado entre los siglos XVI y XVIII, hasta adquirir su aspecto actual. En 1662 el título señorial de Kruikenburg fue elevado a la categoría de condado. En el siglo XX el castillo se ha convertido en casa de los Hermanos de La Salle.​ Personajes Everard t'Serclaes (c.1320–1388), señor de Kruikenburg. Referencias Enlaces Anexo:Castillos de Bélgica
Smedenpoort

La Smedenpoort (Porte des Forgerons) est l'une des quatre portes de ville de Bruges encore existantes. La première porte date de 1297-1299, mais fut reconstruite en 1367-1368. Elle fut ensuite remaniée à plusieurs reprises. Une de ses particularités est que, comme l'Ezelpoort, elle est entièrement entourée d'eau. En 2012, une passerelle piétonne a été construite de part et d'autre de la porte. Ainsi, les piétons peuvent désormais contourner la porte et les cyclistes emprunter les passages étroits, à l'écart de la circulation automobile. Fait historique Un crâne en bronze est accroché à la Smedenpoort en mémoire d'un événement de 1691. Cette année-là, le marin brugeois Jacob Wyndekens révéla un complot, selon lequel un certain François van der Straeten voulait faire entrer clandestinement des soldats français dans la ville de nuit par la Smedenpoort. Ils devaient se cacher dans une caserne située près du Waterhuis, puis à l'aube, maîtriser les gardiens, ouvrir la porte et laisser entrer l'armée ennemie. Le jour même, le 26 juin 1691, le traître François van der Straeten fut pendu, sa tête tranchée et exposée sur une broche en fer fixée à la Smedenpoort. Entre-temps, le crâne fut remplacé par une réplique en bronze. Galerie Bibliographie Adolphe DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Bruges, 1910. Marc RYCKAERT, Bruges, Atlas historique de la ville, Bruxelles, 1991. Brigitte BEERNAERT et autres, Smedenpoort, dans : Les Quatre Éléments, Journée Portes Ouvertes aux Monuments 2010, Bruges, 2010. Brigitte BEERNAERT et autres, Smedenpoort, dans : 'Conflit', Open Monument Day 2011, Bruges, 2011. Articles connexes Gentpoort Kruispoort Ezelpoort Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Bruges
Smedenpoort

La Smedenpoort è una delle quattro porte rimanenti della seconda cinta muraria (esterna) della città fiamminga di Bruges. È posta al termine della Smedenstraat, lungo l'asse viario che collega la città con Gistel, Oudenburg. La prima costruzione nel sito risale al 1297–1299, poi ricostruita nel 1367–1368 dai maestri muratori Jan Slabbabert e Mathias Saghen. Successivamente, la porta venne più volte ristrutturato. Caratteristica di questa porta è che, come la Ezelpoort, è un quadrilatero fortificato completamente circondata dall'acqua. Nel 2012 è stato costruito un ponte pedonale su entrambi i lati della porta. Quest'intervento ha permesso ai pedoni di aggirare la porta ed ai ciclisti di utilizzarne i piccoli passaggi, mantenendoli separati dal traffico automobilistico. Un cranio di bronzo è appeso allo Smedenpoort in ricordo di un evento occorso durante la Guerra della Grande Alleanza (1688–1697). Nel 1691, il marinaio di Bruges Jacob Wyndekens scoprì una cospirazione. Un certo François van der Straeten, residente a Eeklo, aveva concordato con un piccolo gruppo di soldati francesi di introdurli di nascosto in città di notte attraverso la Smedenpoort. Si sarebbero nascosti nelle baracche vicino al Waterhuis. La mattina presto avrebbero sopraffatto le guardie del cancello, aperto il cancello e garantito l'accesso ad un grande esercito francese in agguato nel Tillegembos. Quello stesso giorno, il 26 giugno 1691, il traditore François van der Straeten fu impiccato, la sua testa tagliata e posta su un perno di ferro sulla Smedenpoort. Il teschio fu poi sostituito con una copia in bronzo. Bibliografia (DE) Brigitte Beernaert [et al.], Smedenpoort, in De vier elementen, Open Monumentendag, Bruges, 2010. (DE) Brigitte Beernaert [et al.], Smedenpoort, in Conflict, Open Monumentendag, Bruges, 2011. (FR) Adolphe Duclos, Bruges, histoire et souvenirs, Bruges, 1910. (DE) Marc Ryckaert, Brugge, historische stedenatlas, Bruxelles, 1991. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Smedenpoort
Smedenpoort

De Smedenpoort is een van de vier overgebleven stadspoorten van Brugge. De eerste poort dateert van 1297–1299, maar werd in 1367–1368 herbouwd door de meester-metselaars Jan Slabbaert en Mathias Saghen. Later werd ze nog enkele keren verbouwd. Kenmerkend aan deze poort is dat ze, net als de Ezelpoort, volledig omringd is door water. In 2012 werd aan beide zijden van de poort een voetgangersbrug aangelegd. Dankzij deze ingreep werd het mogelijk voor voetgangers om rond de poort te lopen, en voor fietsers om de kleine poortdoorgangen te gebruiken, waardoor zij gescheiden bleven van het autoverkeer. Aan de Smedenpoort hangt een bronzen schedel ter nagedachtenis van een gebeurtenis uit 1691. In dat jaar bracht de Brugse zeeman Jacob Wyndekens een samenzwering aan het licht. Een zekere François van der Straeten, een Eeklonaar, had afgesproken met een kleine groep Franse soldaten om hen 's nachts de stad via de Smedenpoort binnen te smokkelen. Zij zouden zich verbergen in barakken die zich nabij het Waterhuis bevonden. In alle vroegte zouden zij dan de poortwachters overmeesteren, de poort openen en vrij spel geven aan een groot Frans leger dat zich in hinderlaag in het Tillegembos bevond. Diezelfde dag nog, de 26e juni van het jaar 1691, werd de verrader François van der Straeten opgehangen, daarna zijn hoofd afgehakt en dat hoofd werd op een ijzeren pin op de Smedenpoort gezet. Ondertussen werd de schedel vervangen door een bronzen exemplaar. Literatuur Adolphe DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Brugge, 1910. Marc RYCKAERT, Brugge, historische stedenatlas, Brussel, 1991. Brigitte BEERNAERT e. a., Smedenpoort, in: De vier elementen, Open Monumentendag 2010, Brugge, 2010. Brigitte BEERNAERT e. a., Smedenpoort, in: 'Conflict', Open Monumentendag 2011, Brugge, 2011.
Sint-Martinuskerk (Montenaken)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in Montenaken in de Limburgse gemeente Gingelom. De kerk is gelegen aan de Brugstraat niet ver van de Marktplaats en ligt op een voormalige motte. Het kerkgebouw bestaat uit een vierkante westtoren, een portaal tegen de zuidzijde van de toren, een driebeukig schip met vijf traveeën en een driezijdig gesloten koor met vijf traveeën. Hierachter bevindt zich het oude koor. De toren heeft twee geledingen en is opgetrokken in kwartsiet in vrij regelmatig verband met kalkstenen plint, waterlijsten en hoekstenen. Het bovenste deel is van mergelsteen met een bakstenen voorgevel en kalkstenen galmgaten en hoekstenen. De toren heeft verder enkele smalle kijkgaten en een klokvormige torenspits die gedekt is met leien. Het schip en het koor zijn opgetrokken in baksteen, waarbij de hoekbanden, plint en rondboogvensters van kalksteen zijn. Het kerkgebouw wordt overwelfd door een tongewelf die gedragen wordt door Dorische zuilen met dekblad en sokkel. De kerk is een beschermd monument en is gewijd aan Sint-Martinus. Geschiedenis Oorspronkelijk hebben hier een romaanse kerk en een burcht gestaan. In 1465 werd de kerk met de burcht vermoedelijk verwoest. Daarna bouwde men een nieuwe kerk. Vermoedelijk in 1565 werd de toren verhoogd. In vermoedelijk 1717 werd er een nieuwe kerk gebouwd op deze plek, waarbij het koor van de vorige kerk behouden bleef. Dit koor werd toen omgevormd tot pastorie. In 1829 zijn het huidige schip en koor gebouwd, wat aangegeven wordt door een chronogram boven het portaal.
Park Leopold

Park Leopold (francouzsky Parc Léopold, nizozemsky Leopoldspark) je veřejný anglický park v západní části belgické metropole Bruselu. Nachází se v Evropské čtvrti, východně od komplexu budov Evropského parlamentu. Sousedí také s budovou Evropské rady. Park byl otevřen v roce 1880 po odstranění místní zoologické zahrady. Jeho dominantu představuje jezírko, které napájí potok Maalbeek. V parku se nacházelo několik budov škol a institutů, které dnes slouží buď pro potřeby Evropského parlamentu, nebo různých jiných mezinárodních institucí. Park je otevřen každý den mezi 6 a 22 hodinou, na noc se zavírá. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Park Leopold na Wikimedia Commons