NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Louise-Mariepark

Het Louise-Mariepark (Frans: parc Louise-Marie) is een park in de Belgische stad Namen. Het park is vernoemd naar Louise Marie van Orléans, de eerste koningin van België. Geschiedenis Het park werd in 1879-1880 aangelegd op de plaats waar zich vroeger de veertiende-eeuwse vestinggracht bevond, die later een toevluchtsoord voor schepen werd. Toen de vestingmuren werden afgebroken en de gracht gedempt, werd een prijsvraag uitgeschreven voor de aanleg van een park. Deze werd gewonnen door landschapsarchitect Constantin Smits. Hij legde een park aan op twee niveaus met een landelijke uitstraling. Beschrijving In het park bevinden zich een vijver als herinnering aan de vroegere gracht, grasvelden, een waterval, een kunstmatige grot en een speeltuin. Ook is er een brug die tussen 1815 en 1820 door de Nederlanders is gebouwd. Deze brug leidde voorheen naar de Brusselse Poort. In 1990 is de brug uitgegraven, zodat deze weer zichtbaar werd. De trap aan de avenue de Stassart is een kopie van de trap die de Naamse graveur Félicien Rops ontwierp voor de tuin van zijn eigen woonhuis la Demi-Lune in Corbeil-Essonnes, ten zuiden van Parijs.
Maison Losseau

The Maison Losseau is an Art Nouveau private house located in Mons, Belgium. Dating from the 18th century, it was renovated in Art Nouveau style in the early 1900s at the request of Léon Losseau by Paul Saintenoy. It is listed on the list of the exceptional heritage site of Wallonia and since 2015 houses a center for the interpretation of Léon Losseau's collections and regional literature. The house is located at number 37 rue de Nimy in Mons, next to the courthouse. Description The neoclassical façade is covered with a white coating. The entrance door is detached, consisting of black cast iron columns decorated with golden leaves (1908) and fuchsia flowers of the same color. The house has very refined details. Each piece has a flower theme. The lobby has for example the theme of pink and orchid. A canopy with wooden beams overlooks the living room, which was decorated in 1911 by 15 pâte de verres of Amalric Walter representing the Belfry of Thuin and the river Sambre. The facade, the roof and the interior of the house are classified as heritage monuments on the list of the exceptional heritage sites of Wallonia. Since 19 April 1982, the facade and the roofs are classified as heritage while the interior of the house was classified in 21 November 1983. In 2015, after a project launched in the early 2010s in anticipation of Mons 2015, a renovation began in 2011, the house reopened to the public in 2015. It houses a center for the interpretation of Léon Losseau's collections and a center for regional literature. History The original house was built in the eighteenth century. It was acquired in 1873 by Charles Losseau, the father of Léon Losseau. It was completely renovated by Paul Saintenoy who was contacted in 1899 by Léon Losseau, lawyer, bibliophile, photographer and art patron. The finishing works were entrusted to Parisian architects Henri Sauvage and Charles Sarazin and continued by the Brussels architect Louis Sauvage. Paul Saintenoy began its work in 1900 and completed it in 1904, while the majority of decorations were made between 1905 and 1912. The renovation that ended in 1913 included the addition of electricity, central heating and an elevator. Once the renovation was completed, it became the first private house in Mons equipped with electricity and central heating. During his life, Léon Losseau accumulated more than 100,000 books in his private library, mostly devoted to politics, but also to literature and poetry. A foundation was created in 1952 to manage his legacy. Collections The Losseau house has the original edition of A season in hell by Arthur Rimbaud, discovered by Léon Losseau. An exhibition is dedicated to it. Gallery References Further reading Piérard, Christiane (1987). La maison Léon Losseau à Mons (in French). Fédération du tourisme du Hainaut. "Maison Losseau". Inventaire du patrimoine culturel immobilier de la Région Wallone. 2018. External links Official website Twitter Media related to Maison Losseau at Wikimedia Commons
Maison Losseau

Het Maison Losseau is een monumentaal pand aan de Rue de Nimy 37 in het Belgische Bergen. Het pand met de neoclassicistische voorgevel dateert uit de achttiende eeuw maar werd begin jaren 1900 in art-nouveaustijl gerenoveerd door Paul Saintenoy op vraag van Léon Losseau. Sinds 2015 biedt het gebouw onderdak aan een kenniscentrum over Henegouwse literatuur en art nouveau. Afbeeldingen Bronnen Officiële website
Hamal Castle

Hamal Castle (Dutch: Kasteel van Hamal) is a castle in Rutten near Tongeren in the province of Limburg, Belgium, once the centre of the small independent lordship of Rutten. The castle was first mentioned in 1214. The current castle dates from the late 18th century. See also List of castles in Belgium References External links Media related to Kasteel van Hamal at Wikimedia Commons Hamal Castle, www.belgiumview.com
Kasteel van Hamal

Het Kasteel van Hamal is een kasteel dat zich bevindt te Hamal, nabij Rutten in Belgisch Limburg. Geschiedenis In 1214 werd voor het eerst melding gemaakt van een kasteel op deze plaats. In het betreffende document was sprake van een strijd tussen Frederik II en Otto IV, waarbij Frederik dit kasteel innam. Hendrik I van Brabant, die aan de kant van Otto streed, gaf zich hier aan Frederik over. In 1346 werd het kasteel verwoest door de milities van Tongeren, Dinant en Hoei in hun strijd tegen prins-bisschop Engelbert III van der Mark van Luik. In 1364 koos de heer van Hamal de zijde van Arnold van Rummen in diens strijd tegen prins-bisschop Jan van Arkel. Opnieuw werd het kasteel verwoest, nu door Luikse troepen. Ook in 1676 werd het kasteel gedeeltelijk verwoest, ditmaal door troepen van de Republiek. Na de Slag bij Lafelt (1747) verbleef koning Lodewijk XV van Frankrijk gedurende zes weken op het kasteel. Het kasteel was aanvankelijk in bezit van de families Van Hamal, D'Alsteren (eind 14e eeuw), De Ghoor (vanaf 1520), Van der Mark (vanaf 1539), Van Gaveren (vanaf 1562), Van der Heyden a Blisia (vanaf 1730), De Haxhe (vanaf 1736), De Goër de Herve (vanaf 1783), en De Hemricourt de Grunne (vanaf 1838). Het is baron De Haxhe die in 1770 het gebouw zijn classicistische gestalte heeft gegeven. Heden Van het oude kasteel rest nog de 12e-eeuwse donjon. Deze werd verbouwd door De Haxhe in 1770 en bevindt zich ten zuiden van het huidige kasteel. Het in Romaanse stijl opgetrokken bouwwerk is gebouwd in blokken vuursteen, met hoekbanden van kalksteen en gerestaureerde muurfragmenten in mergelsteen. Het eigenlijke kasteel uit 1770 is omgracht, waarbij de symmetrische gevel, geflankeerd door twee hoektorens, naar het noorden is gericht. Het omvat een neogotische kapel uit 1879 en een glazen galerij uit 1865. Het trappenhuis kent muurschilderingen uit 1771 in trompe-l'oeil, door Caldelli. De door De Haxhe aangelegde Franse tuin werd in 1830, naar de heersende mode, vervangen door een Engelse tuin. Ontwerper was De Lance. Deze tuin werd goed bewaard en is nog steeds aanwezig. Er is een oranjerie, waarvan het oudste deel uit de 17e eeuw stamt, een bronzen Japanse lantaarn uit 1779, een belvédère uit 1770 met een beeld van Diana, een piramidevormig gebouwtje en een mergelstenen boog die de ingang tot de moestuin markeert. De huidige dienstgebouwen, als wagenhuizen en stallen, werden gebouwd in 1886. De oude kasteelhoeve werd in 1886 afgebroken, slechts de schuur rest nog in de oorspronkelijke kern, al werd ze nadien sterk verbouwd. Op 15 augustus 2021 is er, rond 23u10, een zware brand uitgebroken in de hoeve bij het kasteel. De linkervleugel van de hoeve, waar zich de stallen bevonden, was volledig verloren. De muren scheurden en het dak stortte helemaal in. Het woongedeelte kon grotendeels gevrijwaard worden. Het dak is er wel afgebrand en er was waterschade, maar alle kostbare bezittingen binnen bleven intact. Ook het kasteel van Hamal zelf, dat zo’n 50 meter verder ligt, kon worden gevrijwaard. Zie ook Torenburcht van Rutten Externe links Onroerend erfgoed
Kasteel Puienbroek

Kasteel Puienbroek (ook: Puidenbroek) is een voormalig kasteel in Sint-Kruis, deelgemeente van de stad Brugge, gelegen aan de Puienbroeklaan 35-37. Geschiedenis Een domein, genaamd Puienbroek (puid = kikker; broek = moeras), werd al vermeld in 1288 en in 1450 is sprake van ene Hendrik van Pudenbroec, die kok was aan het Grafelijk Hof van Male en die mogelijk eigenaar was van het domein. In 1711 wordt een kasteeltje vermeld: ende is beloop daer de goede ende casteele ghenaemt puijdenbrouck in staen. In 1834 werd het kasteeltje ingrijpend verbouwd door Adolphe Goupy de Beauvolers, burgemeester van Sint-Kruis. In 1858 kwam het goed aan de Malingreau d'Hembise. Eugène de Peelaert, bezitter van het tegenoverliggende domein, Kasteel De Vijvers, trouwde met Mathilde de Malingreau d'Hembise, waarmee beide domeinen in handen van dezelfde familie kwamen. In 1932 werd het kasteel afgebroken en vervangen door een villa, die ontworpen werd door Maurice Fétu. Voor en na de Tweede Wereldoorlog werd het oostelijk deel verkaveld en kwam daar een villawijk. Nog steeds is er sprake van een bosrijk domein, met een monumentale rode beuk, een ijskelder en een vijver die op 7,5 meter hoogte ligt en afwater naar de Malevijver op landgoed De Vijvers.
Kasteel De Vijvers

Kasteel De Vijvers is een kasteel in Sint-Kruis, deelgemeente van de stad Brugge, gelegen aan de Maalse Steenweg 488. Geschiedenis In de 16e eeuw stond hier waarschijnlijk al een kasteel. In de 17e eeuw was er sprake van een maison de plaisance (speelhuis), bewoond door Thomas vander Plancke. In 1775-1780 richtte deze een Onze-Lieve-Vrouwekapel op het terrein op. In 1831 werd het gekocht door baron Eugène de Peellaert en deze liet het verbouwen. Zijn zoon Eugène jr. liet in 1871 een neogotische familiekapel bouwen, waar de reeds bestaande kapel in werd opgenomen. Deze kapel vond zich in de lusttuin, welke in 1873 nog werd vergroot. Eugène trouwde met Mathilde de Malingreau d'Hembise, welke het tegenoverliggende domein Puienbroek bezat. In 1884-1887 werd het kasteel uitgebreid in eclectische stijl, mogelijk naar ontwerp van Pierre Buyck. In 1946 werd het kasteeldomein verkocht aan een projectontwikkelaar. Omstreeks 1950 werd er een hotel-restaurant (Hotel Lodewijk van Male) in gevestigd. In 1967 viel de kapel ten offer aan wegverbreding. In het park bevindt zich een vijver. Deze is het restant van een grotere vijver, die al bekend is van 1269, toen gravin Margaretha II toestemming gaf aan de stad Damme om deze te gebruiken voor de watervoorziening. Het transport geschiedde door loden pijpen, waar de Pijpeweg nog van getuigt. Later slibde de vijver gedeeltelijk dicht en vormde zich een eilandje. Ten zuiden van het kasteel ligt de Zuidmeers, een moerasgebied van waaruit de Maleleie ontspringt welke noordwaarts in de richting van Damme loopt en in het Zuidervaartje uitmondt.
Kasteel Les Fayards

Kasteel Les Fayards (letterlijk: de beuken) is een kasteel in de Brugse deelgemeente Sint-Kruis, en wel bij de wijk Male, gelegen aan de Pelderijnstraat 54. Geschiedenis In 1835 was er reeds sprake van een Lustbosch. Dit werd in 1907 aangekocht door hoofdingenieur Julien Nyssens-Hart, die een rol speelde bij de aanleg van de Zeehaven van Brugge. Van 1907-1908 werd op dit domein een buitenverblijf met koetshuis bouwen, en een tuin met vijver in Engelse landschapsstijl aanleggen. Het kasteeltje werd vermoedelijk ontworpen door Alphonse de Pauw en werd uitgevoerd in neoclassicistische stijl. Het is een voornaam huis van twee verdiepingen met mansardedak en een balkon dat tevens dienst doet als luifel boven de ingang. In 1956 werd het koetshuis met omringende tuin afgesplitst en werd een woonhuis. In 1977 werd het een verblijfplaats voor studenten van het Brugse Europacollege. In 1982 kwam het therapeutisch centrum "De Berkjes" in het gebouw. De blinde westgevel is voorzien van putti welke de jacht en de visvangst symboliseren. In het interieur is een salon gedeeltelijk bewaard.
Sint-Franciscus van Assisiëkerk (Brugge)

De Sint-Franciscus van Assisiëkerk was een parochiekerk in Sint-Kruis, deelgemeente van de Belgische stad Brugge, gelegen aan de Karel van Manderstraat 115. Deze zaalkerk werd gebouwd in 1963 naar ontwerp van C. Vastesaeger. Het is een doorvormige bakstenen kerk in modernistische stijl. De kerk heeft een losstaande klokkentoren in de vorm van een open betonconstructie. Hiervoor bevindt zich een beeldengroep, voorstellende Sint-Franciscus die preekt tot de dieren. Eind 2015 werd de kerk aan de eredienst onttrokken. Het interieur is sober en heeft een vlakke zoldering. De bovenlichten zijn in glas-in-lood. Bij deze kerk bevindt zich nog een pastorie, een basisschool en een kleuterpaviljoen, eveneens in modernistische stijl. In 2019 werd de kerk overgenomen door het bestuur achter de school MIA-Brugge, voorheen Instituut Mariawende-Blydhove). Die bouwt de kerk om tot een sportzaal en polyvalente zaal. De vernieuwde sportzaal zal begin 2026 in gebruik genomen worden. De klokken van deze kerk zijn overgebracht naar de dekenale Sint-Amandus en Blasiuskerk te Waregem, alwaar ze zullen dienst doen in de toekomstige stadsbeiaard. Externe link Inventaris Onroerend Erfgoed
Sint-Thomas van Kantelbergkerk

De Sint-Thomas van Kantelbergkerk is de parochiekerk van Male, tegenwoordig behorend tot Sint-Kruis, deelgemeente van de Belgische stad Brugge. De kerk ligt aan Brieversweg 332 / Peelaertplein. De parochie werd opgericht in 1961 en de diensten werden gevierd in een noodkerk. De definitieve kerk werd gebouwd in 1995 naar ontwerp van Herman Markey. Het is een modernistisch doosvormig kerkgebouw met plat dak en een open betonnen klokkentoren. Verder een lagere ingangspartij en enkele nevenzalen, eveneens lager dan de kerkzaal. De kerk werd uitgevoerd in betonsteen. De kerkzaal is rechthoekig en heeft een vlak, met hout afgewerkt, plafond. De kerk is vernoemd naar Thomas Becket (ook wel Saint Thomas of Canterbury).
Kasteel Rooigem

Kasteel Rooigem is een kasteel met bijbehorend landgoed in Sint-Kruis, deelgemeente van de stad Brugge, gelegen op het adres Rooigem 1-3. Geschiedenis In de 16e eeuw was er reeds sprake van een buitenplaats met een omwalde hofstede: van oude tijden ghenaemt Royeghem. Deze buitenplaats werd toen gekocht door Joos Cobrysse, die er een kasteel liet bouwen. Behalve het kasteel was er een neerhof en een poortgebouw. Het neerhof werd in de 17e eeuw nog uitgebreid en in 1720 was er sprake van een schoon en notabel casteelgoet. Het werd toen gekocht door Hendrik Jozef van Susteren, bisschop van Brugge. Die liet het tot een voornaam buitenverblijf verbouwen. Toen hij in 1742 stierf, vermaakte hij het goed aan het bisdom. De bisschop Jan Robert Caïmo verbouwde het kasteel tot de huidige staat. In 1764 werd het goed beschreven als: versiert met zeer aangename dreven en lustige wandelingen, zodanig dat 't zelve met' er tyd eene van de plaisantste en schoonste Lust-hoven zal wesen van geheel Vlaenderen. Tussen 1763 en 1775 werden door Pieter Pepers een 14-tal beelden vervaardigd voor de tuin, die in Franse stijl werd aangelegd. Uiteindelijk kwam er omstreeks 1794 een einde aan de bisschoppelijke bewoning. Het goed werd genaast en in 1795 verkocht aan Petronilla van Outryve-de Stappens de Harnes. Waarschijnlijk werd het Chinese paviljoen begin 19e eeuw gebouwd. Omstreeks 1840-1845 werd het park omgevormd in Engelse landschapsstijl. Er werden bijzondere boomsoorten geplant, de grachten werden gedempt en er werd een vijver aangelegd. Aan de oostkant van het kasteel werden twee traveeën aangebouwd en het traptorentje werd afgebroken. In 2000 werd het kasteel verkocht, waarna restauratiewerkzaamheden plaatsvonden. Huidige toestand Het huidige kasteel is in classicistische stijl (3e kwart 18e eeuw) met mogelijk een 17e-eeuwse kern. De 18e-eeuwse kapel werd omgebouwd tot entreehal en heeft een monumentale bordestrap. Aan de zuidkant is een salon in rococostijl. Het neerhof is een U-vormig gebouw dat zich ten oosten van het kasteel bevindt. Centraal staat een duiventoren van de 18e of 19e eeuw. De toegangsbrug is van 1774, er is een poortgebouw, een 17e-eeuws woonhuis en 19e-eeuwse stallen. Het domein is 9ha groot en bevat enkele meer dan 200 jaar oude bomen.
Kasteel Nieuwenhove (Brugge)

Kasteel Nieuwenhove is een kasteel in Sint-Kruis, deelgemeente van de stad Brugge, gelegen op het adres Nieuwenhove 1. Geschiedenis De bekende geschiedenis van dit domein gaat terug tot 1357, toen het door graaf Lodewijk van Male werd aangeduid als nostre maison appellée le Nieuwenhove. In 1683 werd het door Thérèse Delflye-Perduyn verkocht aan Nicolas du Four als een schoon huys van plaisance ende hofstede. De zoon van Nicolas was jezuïet, en het huis werd aan de Brugse jezuïeten geschonken. Er was een dreef, een toegangspoort, een neerhof en een kasteel. Het geheel was omwald, en het kasteel lag binnen een tweede omwalling. Er was een Franse tuin die in de 19e eeuw door een parkbos werd vervangen. Omstreeks 1900 werd het kasteel bewoond door Fernand de Maleingreau d'Hembise, die burgemeester was van Sint-Kruis. In 1969 werd het poortgebouw gesloopt en vond een ingrijpende verbouwing plaats. Een deel van de gebouwen van de neerhof werd gesloopt. Het huidige gebouw is deels 17e-eeuws. Een dwarsvleugel werd later aangebouwd aan de achterzijde. De voorzijde werd in de 18e eeuw met een halve verdieping verhoogd. Het interieur heeft door de vele verbouwingen sterk geleden.
Schepenhuis (Male)

Het Schepenhuis (ook: Hoge Huis of Hooghe Huus) is een gebouw in de tot de West-Vlaamse stad Brugge behorende deelgemeente Sint-Kruis, gelegen aan de Pelderijnstraat 10. Geschiedenis Het hooghe huus (hofsteide binnen den dorpe te Male…op den houc vander strate…jeghens over den gracht vanden casteele) herbergde de schepenen van de heerlijkheid Male. In 1560 werd de heerlijkheid verheven tot baronie en in 1566 werd het Hoge Huis aangekocht door Lodewijk van Ghistele, burgemeester van Male. Het werd nu stadhuys genoemd en er werd een schepenen camere ingericht. Ook beschikte het over een civile ghevanghenisse. Het huis werd tot 1799 verpacht, en de pachter was tevens cipier en baatte er bovendien een herberg uit. Tijdens de Godsdienstoorlogen (jaren '70 van de 16e eeuw) werd het huis zwaar beschadigd. De schepenen vergaderden de jaren erna in Brugge. Ondertussen werd het huis weer hersteld en zeker in 1662 was het weer in gebruik. In de vleugel loodrecht op het eigenlijke huis kwam in de 17e eeuw een brouwerij. In 1795 werd Male bij Sint-Kruis gevoegd, en in 1799 werd het huis (toen cabaret genaamd) openbaar verkocht. Gedurende de 19e eeuw vonden wijzigingen plaats. Vanaf 1952 werd het huis gepacht door de Sint-Trudoabdij. In 1960-1961 volgde een historiserende restauratie naar plannen van Arthur Degeyter. De voormalige herberg ligt rechts van de ingang. Links ligt de voormalige schepenzaal in rococostijl. Op het pleintje voor het Schepenhuis is de Pelderijn opgesteld.
Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemel-Opgenomenkerk (Brugge)

De Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemel-Opgenomenkerk (ook: Maria Assumptakerk) is een parochiekerk in de tot de West-Vlaamse gemeente Brugge behorende plaats Assebroek, gelegen aan de Olmendreef 13 (en: Koningin Elisabethsquare). Geschiedenis Een hulpparochie van de Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenparochie werd opgericht in 1953. In 1954 werd een noodkerk in gebruik genomen. Deze werd in 1966-1967 vervangen door een definitieve kerk, welke werd ontworpen door Arthur Degeyter. In 1973 werd deze kerk tot parochiekerk verheven. Het betreft een bakstenen kerkgebouw in modernistische architectuur. De kerk heeft een grote glaspartij in enkele gevels, en ze heeft een losstaande open klokkentoren, eveneens uitgevoerd in baksteen.
Sint-Jozef-en-Sint-Kristoffelkerk

De Sint-Jozef-en-Sint-Kristoffelkerk is een parochiekerk in de tot de West-Vlaamse stad Brugge behorende deelgemeente Assebroek, gelegen aan de Sint-Kristoffelstraat 10. Geschiedenis In 1930 werd een woonwijk aangelegd op gronden van het Kasteel van Zevekote. In 1932 werd achter het kasteel een noodkerk opgericht. In 1935 werd de parochie opgericht en werd de noodkerk vervangen door de huidige kerk, die in 1936 werd ingewijd. Vanwege de patroonheilige Sint-Kristoffel vond tot in de jaren '50 van de 20e eeuw een jaarlijkse voertuiginzegening plaats. Zowel de grond als de kerk zijn een schenking van Urbain Bossuyt. De kerk werd in 2022 door de Kerkfabriek verkocht aan de Koptisch-Ortodoxe Kerk van Brugge. Gebouw Het is een bakstenen kerkgebouw in expressionistische stijl naar ontwerp van Willem Nolf. Het betreft een zaalkerk onder zadeldak met een monumentale voorgevel welke glas-in-loodramen en een Christusmonogram toont, en een naastgebouwde vierkante toren, gedekt door een tentdak. In een hoek van de toren is een monumentaal Sint-Kristoffelbeeld aangebracht, vervaardigd door Koos van der Kaay (1946). Het koor heeft een halfronde apsis. Het interieur wordt overwelfd door een paraboolgewelf. De firma Boch Frères uit La Louvière vervaardigde de kruiswegstaties die in keramiek zijn uitgevoerd.
Tangebeekbos

Het Tangebeekbos is een bos gelegen in de Vlaams-Brabantse gemeente Vilvoorde, op de grens met Grimbergen. Het bos is eigendom van het Agentschap voor Natuur en Bos. Ten noorden van dit natuurgebied loopt de Tangebeek, die er de grens vormt tussen Grimbergen en Vilvoorde. In het westen sluit het Tangebeekbos aan op de Spaanse Linde. Het Tangebeekbos ligt ook ongeveer halverwege tussen de 9 km lange groene verbinding tussen de Grimbergse Sint-Servaasbasiliek van de Norbertijnen en de Vilvoordse Troostbasiliek van de karmelietessen. Deze route verbindt ook het Lintbos, het Prinsenbos, het Park Drie Fonteinen, de Gedempte Zenne en het Hanssenspark. Toegankelijkheid In het Tangebeekbos geldt de basisregel, ingevoerd door Joke Schauvliege in 2017, die inhoudt dat voetgangers de paden mogen verlaten (tenzij er voor het gebied een toegankelijkheidsregeling zou worden opgemaakt). Honden en andere gezelschapsdieren moeten steeds aan de leiband gehouden worden en mogen de wegen niet verlaten. Externe link Tangebeekbos, op www.natuurenbos.be
Loodswezen (Antwerpen)

Het Loodswezen is een geklasseerd gebouw gelegen aan de Tavernierkaai nr. 3 te Antwerpen op het zogenoemde Eilandje, vlak aan het Museum aan de Stroom, dat sinds 2018 aangewend wordt voor tijdelijke tentoonstellingen. Toelichting Het bouwwerk ligt aan de rechteroever van de Schelde bovenstrooms van de toevaart naar de Bonapartesluis. Het symmetrisch vormgegeven gebouw op een quasi vierkant grondplan, heeft een sterk beeldbepalende functie als bindmiddel tussen de oude stad en de haven. Het Antwerpse Loodswezengebouw is een tussen 1892 en 1895 in eclectische stijl opgetrokken gebouw aan de Tavernierkaai, waar men de administratieve diensten van het Loodswezen in onderbracht. De architecten Hendrik Kennes en Ferdinand Truyman tekenden het ontwerp. Tot 2016 bood het gebouw onderdak aan de Zeevaartinspectie, het Loodswezen en de Vloot en Maritieme Schelde. Het jaar daarop kocht de Stad Antwerpen het gebouw voor 2,1 miljoen euro van het Vlaamse Gewest. Nieuwe functie voor het gebouw Het gebouw heeft sinds 2018 een culturele invulling met tentoonstellingsruimtes op het gelijkvloers. Fotogalerij