NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stichting Logos

Stichting Logos is een professionele artistieke organisatie opgericht in 1968. Het richt zich op de promotie van nieuwe muziek en audiogerelateerde kunsten, door middel van productie van nieuwe muziek, concerten, uitvoeringen, compositie, technologische onderzoeksprojecten en andere hedendaagse muziekgerelateerde activiteiten. De stichting heeft een eigen concertzaal, de Logos Tetrahedron, in Gent. Componisten Godfried-Willem Raes en Moniek Darge zijn de belangrijkste drijvende krachten achter Stichting Logos. De stichting stimuleert sinds de laatste decennia van de 20e eeuw muziek auteursrechtvrij. Logos Tetrahedron De Logos Tetrahedron is een concertzaal in Gent. Het grenst aan de kantoren en de opnamestudio van de stichting. Het biedt plaats aan 150 personen en is uitgerust met geluids- en lichtinfrastructuur. Omdat de concertzaal de vorm heeft van een viervlak, heeft deze geen rechte hoeken. Daardoor kunnen er geen staande golven ontstaan. Akoestische golven kunnen elkaar nooit in fase versterken en worden onder steeds wisselende hoeken door de muren gereflecteerd. De concertzaal werd in 1990 door Godfried-Willem Raes en de werkgroep Logos gebouwd en is gebouwd uit staal, beton en plaatmetaal. De bouw duurde een jaar. De zaal is in 1991 met een driedaags festival geopend. De zaal wordt vooral voor hedendaagse en experimentele muziek gebruikt en biedt plaats aan ongeveer 65 concerten per jaar, die meestal door Stichting Logos worden gegeven. Ze waren in 2012 gastheer voor de ISCM World Music Days. M&M robotorkest Logos huisvest het innovatieve muziekensemble M&M robotorkest van mens en machine. Allerlei muzikale interfaces, zoals draadloze gebarenbediening, realtime geluidsanalyse, microgolfradar, versnellingssensoren, pyrodetectoren, lichtsensoren, myo-elektrische apparaten, hersengolven, EEG en ECG enzovoort worden gecombineerd met de resultaten van experimenteel robotontwerp. Er worden gezamenlijke concerten georganiseerd met interactieve robots en muzikanten. Zij hebben een handleiding gemaakt voor componisten die voor dit orkest willen schrijven. Het Stedelijk Museum voor Actuele Kunst in Gent heeft in 2021 een tentoonstelling aan de Stichting Logos en haar robotorkest gewijd.
Sint-Martinuskerk (Haringe)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Poperinge behorende plaats Haringe, gelegen aan het Haringeplein. Geschiedenis De kerk was van oorsprong afhankelijk van de Abdij van Sint-Augustinus te Terwaan. Vermoedelijk werd na de brand van 1071 een romaans kerkgebouw opgericht. Het betrof een basilicale kruiskerk. De vieringtoren van de huidige kerk is een overblijfsel van dit gebouw. Ook in 1123 en 1297 was er een kerkbrand. Omstreeks 1304 was de kerk weer herbouwd. Na de Beeldenstorm werd de kerk opnieuw ingrijpend herbouwd, en wel van 1591-1600. Zo ontstond een bakstenen laatgotische kerk. Ook werd toen de vieringtoren verhoogd met een klokkenverdieping. In 1853 werd een sacristie aangebouwd. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met transept. Hoofdkoor en zijkoren hebben elk een driezijdige koorsluiting. De toren is uitgevoerd in ijzerzandsteen. Hij heeft een vierkante plattegrond. Voor het koor bevindt zich een crypte van omstreeks 1000. Interieur Het interieur stamt voornamelijk uit de late barok. Twee schilderijen van 1771-1772 werden vervaardigd door Desremaux, en wel: Engelbewaarder begeleidt een kind op zijn weg door het leven en De extase van Theresia van Avila. Uit de 17e eeuw is een kruisafneming, naar een werk van Peter Paul Rubens. In gepolychromeerd hout werd een Christus op de koude steen vervaardigd in 1669. Verdere beelden zijn een Augustinus van Hippo, Catharina van Siena, Thomas van Aquino, Eligius en Nicolaas van Myra (alle 18e-eeuws). Ook een Petrus en een Andreas zijn van omstreeks 1725. Van 1749 is een Dominicus Guzman. Van omstreeks 1700 is een Barbara en een Onze-Lieve-Vrouw van Smarten is van de 18e eeuw. Een Appolonia, een Rochus van Montpellier en een Ambrosius van Milaan zijn van omstreeks 1700. Het hoofdaltaar, gewijd aan Martinus, is van 1758. Het noordelijk zijaltaar, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans, en het zuidelijk zijaltaar, gewijd aan het Heilig Kruis, zijn van omstreeks 1700. Er zijn twee biechtstoelen van begin 18e eeuw, een communiebank van 1775, koorgestoelte van 1782, deuren (16e en 18e eeuw), balustrade van het doksaal (1778) en doopvont (1778). Het orgel is van 1778, uitgevoerd in Lodewijk XV-stijl door Lambert-Benoît Van Peteghem. In de kerk ligt de latei van Haringe: een historische ijzerzandstenen draagsteen uit 1024. Sinds 2026 is de kerk als open kerk overdag automatisch geopend, met camerabewaking.
Kapel Lorette

De Kapel Lorette of Kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Loreto is een kapel in de Vlaamse Ardennen op de zuidflank van de Muziekberg, in de IJsmolenstraat vlak bij het Muziekbos in het Belgische Ronse. De kapel werd gebouwd in 1676 door de toenmalige pastoor van de Sint-Martinusparochie Christophe De le Tenre op grond die werd geschonken door landbouwer Hermes Haustraete. Zo konden de gelovigen op zondag naar de mis zonder naar Ronse te hoeven gaan. De bakstenen kapel met zandstenen sokkel is een rechthoekig gebouw met een klein koor. Het zadeldak is met leien bedekt. Tijdens de Franse Revolutie werd de kapel verkocht aan een lokale boer, die het gebouw als schuur gebruikte. Enkele families kochten begin 19de eeuw het gebouw over van de boer. Sinds 1922 is het gebouw opnieuw opengesteld. De jaarlijkse Fiertel houdt er halt en de jaarlijkse noveen van Maria-Boodschap (rond 25 maart) wordt er nog steeds gehouden. Sinds 1947 is de kapel als monument beschermd. Bronnen Stad Ronse Toerisme Vlaamse Ardennen Inventaris onroerend erfgoed
Sint-Vincentiuskapel (Maarkedal)

De Sint-Vincentiuskapel (in de volksmond Kapelleke Fiecent) is een kapel op de Kapelleberg in de Vlaamse Ardennen in Maarke (onderdeel van Maarke-Kerkem en deelgemeente van de Belgische gemeente Maarkedal). De bedevaartkapel in Doornikse breuksteen dateert uit de twaalfde eeuw en werd in 1569 voor het eerst vermeld als Kapel Ten Berghe. In 1580 werd de kapel tijdens de Nederlandse Opstand verwoest; ze werd in 1597 heropgebouwd. In de kapel hingen ex voto's van bedevaarders uit de negentiende en twintigste eeuw - helaas werden die in 2018 gestolen. Tijdens de laatste week van januari wordt de noveen van Sint-Vincentius gevierd en worden in de lokale houtovens 'geutelingen' gebakken. In 1976 werd de kapel als monument beschermd en in de jaren 80 gerestaureerd. Het bezetwerk van cement werd toen verwijderd om de oude deur van de eerste kapel terug zichtbaar te maken. In de kapel staan een gepolychromeerd 16de-eeuws houten beeld van Sint-Antonius abt en een gepolychromeerd 17de-eeuws houten Sint-Vincentiusbeeld. Er hangt ook een naïef 19e-eeuws volksschilderij met daarop zes taferelen over de marteldood van de heilige Vincent. In 2017 werd een houten paneel gestolen uit de kapel; het werd in 2018 teruggevonden in Frankrijk Galerij
Sint-Blasiuskerk (Krombeke)

De Sint-Blasiuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Poperinge behorende plaats Krombeke, gelegen aan de Andreas Verbrigghestraat. Geschiedenis Vermoedelijk was er oorspronkelijk sprake van een romaanse kapel, later (1134) een kerk, gebouwd in ijzerzandsteen. Later werd hier een laatgotische bakstenen hallenkerk gebouwd, waarbij ook het ijzerzandsteen werd hergebruikt. Het oostelijk deel is van begin 15e eeuw, de vieringtoren is 16e-eeuws. Tijdens de Beeldenstorm (2e helft 16e eeuw) werd de kerk gedeeltelijk vernield, en daarna hersteld. Ook in 1731 vonden herstelwerkzaamheden plaats. In 1874 werd een sacristie aangebouwd. Gebouw Het betreft een laatgotische, driebeukige hallenkerk met vieringtoren. Het materiaal is gele baksteen, maar voor de onderbouw werd ijzerzandsteen gebruikt. De vieringtoren is achtzijdig en heeft een ingesnoerde naaldspits. Interieur De kerk bezit enkele schilderijen, zoals Lazarus en de rijke vrek (tweede helft 18e eeuw) en Doop van Jezus in de Jordaan (vierde kwart 18e eeuw, toegeschreven aan Desremaux). Er is een 16e-eeuws gepolychromeerd stenen beeld van de Heilige Godelieve en een gepolychromeerd houten Sint-Anna-te-Drieën, afkomstig uit de Abdij van Eversam (tweede helft 16e eeuw). Het hoofdaltaar is een portiekaltaar van omstreeks 1740 met altaarstuk Verheerlijking van het Kruis. In de noordbeuk is een portiekaltaar (1e helft 17e eeuw) dat is toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans, met een altaartafel uit de 2e helft van de 18e eeuw. Het zuidelijk zijaltaar is toegewijd aan de Heilige Blasius, met een Blasiusbeeld uit de eerste helft van de 18e eeuw. De altaartafel is eind 18e eeuw. De biechtstoelen zijn van omstreeks 1800; de communiebank is van omstreeks 1740; de preekstoel is uit de 1e helft van de 17e eeuw. Het orgel is afkomstig van Duinkerke, in 1780 vervaardigd door Jean-Joseph vander Haeghen, en vernieuwd door Loncke. Ook is er een 16e-eeuwse grafsteen.
Sint-Jozefskerk (Jonkershove)

De Sint-Jozefskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Houthulst behorende plaats Jonkershove, gelegen aan de Monseigneur Schottestraat. Geschiedenis De eerste kerk werd hier gebouwd in 1862-1863. In 1873 werd Jonkershove een zelfstandige parochie. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk door de Duitsers als militair hospitaal gebruikt, en in 1918 werd ze opgeblazen. Van 1922-1924 werd de kerk herbouwd naar ontwerp van René Cauwe. De in gele baksteen uitgevoerde kerk werd opgetrokken in historiserende regionale stijl, verwijzend naar de regionale gotiek. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met ingebouwde westtoren en een pseudotransept. Het hoofdkoor is vijfzijdig afgesloten. De vierkante toren heeft een tentdak. Het interieur wordt overwelfd door houten spitstongewelven. De glas in lood-ramen werden vernield door de ontploffing van een munitiedepot te Houthulst, in 1945. Daarna werden ze vervangen. De kerk bezit gedenkplaten die herinneren aan de bouw van de oorspronkelijke kerk.
Sint-Bavokerk (Merkem)

De Sint-Bavokerk is de parochiekerk van de West-Vlaamse gemeente Merkem, gelegen aan de Westbroekstraat 3. Geschiedenis De eerste bronnen aangaande een kerk in Merkem dateren mogelijk van 868. Wellicht is de kerk jonger. In 1107 ging het patronaatsrecht van de kerk over van de Abdij van Sint-Vaast te Atrecht naar de Abdij van Sint-Bertinus te Sint-Omaars. In de jaren 1565-1566 werd de kerk geplunderd en in brand gestoken door de Geuzen, waarna ze als laatgotische hallenkerk werd herbouwd. Uiteindelijk ontstond een driebeukige hallenkerk met transept en voorgeplaatste westtoren. De kerk werd tijdens de Eerste Wereldoorlog, vooral in 1917, grotendeels vernield. Van 1922-1925 werd de kerk herbouwd naar ontwerp van Amand Robert Janssens. Hierbij werden bakstenen van diverse oude kerken uit de omgeving hergebruikt. De kerk werd grotendeels gebouwd naar model van de oorspronkelijke kerk. In 1931 werd een orgel, vervaardigd door de firma Loncke, geplaatst. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met voorgeplaatste westtoren en pseudotransept. Het kerkmeubilair is neogotisch.
Sint-Jan Baptistkerk (Houthulst)

De Sint-Jan Baptistkerk is de parochiekerk van de West-Vlaamse plaats Houthulst, gelegen aan de Markt. Geschiedenis Tussen 1853 en 1857 ontwikkelde Houthulst zich van nederzetting tot dorp. In 1857 werd Houthulst een zelfstandige parochie, die afgesplitst werd van die van Klerken. Tussen 1857 en 1868 werd een neogotische kerk gebouwd naar ontwerp van Pierre Buyck. Het betrof een pseudobasilicale kruiskerk met westtoren en westportaal. De kerk werd tijdens de Eerste Wereldoorlog geheel verwoest en van 1920-1923 herbouwd naar ontwerp van Jozef Viérin. De kerk werd gebouwd op een iets andere plaats en had een ander ontwerp dan de eerstgenoemde kerk. De nieuwe kerk is gebouwd in de regionale baksteenarchitectuur maar bevat neoromaanse elementen. De toren werd tegen de noordbeuk aan gebouwd. In 1945 liep de kerk, met name de glas-in-loodramen, schade op door een ontploffing in het nabijgelegen munitiedepot. Gebouw Het betreft een driebeukige pseudobasiliek, uitgevoerd in gele baksteen, met aangebouwde noordtoren met traptorentje, een vooruitspringend westportaal, en een vlak afgesloten koor. De kerk bevat enkele gedenkstenen voor de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog en de Tweede Wereldoorlog. Ook het 23e, 24e, 1e, 7e en 13e artillerieregiment van het Belgische leger tijdens de Eerste Wereldoorlog werden herdacht, met glas-in-loodramen.
Sint-Martinuskerk (Roesbrugge)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Poperinge behorende plaats Roesbrugge, gelegen aan de Tempeliersstraat. Geschiedenis Reeds omstreeks 1488 bestond er een kapel op deze plaats. In 1805 werd begonnen met de bouw van een beuk, die in 1806 werd ingewijd. De parochie van Roesbrugge splitste zich af van die van Haringe. Van 1826-1837 werd verder gegaan met de bouw. De toren werd ontworpen door de Ieperse architect Lernaud. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de kerk beschadigd, en daarna weer hersteld. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met een zware westtoren, waarvan het portaal in neoclassicistische stijl werd uitgevoerd. De toren heeft vier geledingen. Het hoofdkoor heeft een driezijdige sluiting, de zijkoren hebben een vlakke sluiting. Het kerkmeubilair is voornamelijk 19e-eeuws, deels met neogotische en deels met neoclassicistische kenmerken.
Sint-Martinuskerk (Westvleteren)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Vleteren behorende plaats Westvleteren, gelegen aan Westvleterendorp. Geschiedenis In 1076 ontstonden de parochies Westvleteren en Oostvleteren. In 1197 kwam het patronaatsrecht aan de Abdij van Waten. Er werd een romaanse kerk gebouwd, waarbij ijzerzandsteen werd toegepast. Delen daarvan zijn terug te vinden in de latere, laatgotische, constructie. In de eerste helft van de 18e eeuw werd de kerk gedeeltelijk herbouwd. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met transept en vieringtoren. De kerk is uitgevoerd in gele baksteen, met rode baksteen verwerkt in het metselaarsteken. De toren heeft een vierkante plattegrond en een hoge naaldspits. Interieur Van omstreeks 1700 is een geschilderd paneel, voorstellende: Jezus ontmoet Veronica. Uit de tweede helft van de 16e eeuw is de Bisschopswijding van de Heilige Martinus van Tours, waarschijnlijk het middenpaneel van een drieluik en afkomstig van een ouder altaar. De kruiswegstaties zijn 17e-eeuws. Van omstreeks 1650 is een albasten beeld van de Heilige Rochus. In de noordelijke transeptarm is een portiekaltaar van eind 16e eeuw, gewijd aan de Heilige Barbara. In het noorderkoor is eveneens een portiekaltaar van 1634, gewijd aan de Heilige Familie. Twee eiken biechtstoelen zijn uit de tweede helft van de 18e eeuw. De communiebank, met 22 houtgesneden panelen, is 18e-eeuws. De preekstoel is van de eerste helft van de 18e eeuw. Het hoofdaltaar is neogotisch (1880). De kerk bezit verder twee 17e-eeuwse grafmonumenten.
Hôtel de Grady (rue Saint-Pierre)

L'hôtel de Grady est un hôtel particulier du XVIIIe siècle situé à Liège en Belgique. Localisation L'hôtel est situé au no 13 de la rue Saint-Pierre à quelques mètres de la collégiale Sainte-Croix et à côté de l'hôtel Torrentius. Conception L'édifice composé de deux niveaux (un seul étage) et de cinq travées a été bâti en brique pendant le dernier quart du XVIIIe siècle. Le soubassement, les encadrements des baies, un larmier séparant les deux niveaux, un bandeau dans la partie supérieure de la façade et deux pilastres délimitant la travée de gauche sont réalisés en pierre de taille (pierre calcaire). La travée de gauche possède une porte cochère surmontée d'un arc cintré et, à l'étage, une baie ornée d'un garde-corps en fer forgé. Tous les linteaux sont bombés et comprennent une clé de voûte passante. A l'arrière et perpendiculairement à la travée de droite, se trouve une habitation du XVIIe siècle restaurée dans les années 1980 par l'architecte Charles Vandenhove et devenue le Pavillon César Franck. Personnalité liée à cet hôtel Le compositeur César Franck y est né le 10 décembre 1822 comme une plaque commémorative apposée sur la façade le rappelle. Classement L'hôtel de Grady est repris sur la liste du patrimoine immobilier classé de Liège depuis 1988. Notes et références Voir aussi Articles connexes Patrimoine privé de Liège Hôtel Torrentius Portail de Liège Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la protection du patrimoine
Kasteel Couthof

Kasteel Couthof (ook: Kasteel 't Couthof) is een kasteel nabij de tot de West-Vlaamse gemeente Poperinge behorende plaats Proven. Geschiedenis De bekende geschiedenis gaat terug tot 1350, toen de familie Van Hoorn er een speelhuis liet bouwen. In 1743 kwam het domein in bezit van de familie Mazeman. In 1763 liet de zoon van de koper, Jean Francois de Sales de Mazeman, het huidige buitenverblijf bouwen. In het derde kwart van de 19e eeuw liet Jules Joseph Thimothee Mazeman, die burgemeester van Proven was, in 1860 het kasteeltje verbouwen en vervolgens het bosgebied tot landschapspark ontginnen. Er werden ook diverse dienstgebouwen opgericht, zoals een koetshuis met paardenstallen (1851) en een conciërgewoning (omstreeks 1886). Omstreeks 1870 kwam er een neoclassicistisch paviljoen en in 1893 een aanbouw aan het kasteel. In 1945 had het geslacht Mazeman geen erfgenamen en kwam het aan de familie d'Udekem d'Acoz. Gebouw De kern van het gebouw is van 1763, maar de huidige neoclassicistische voorgevel is 19e-eeuws. Het betreft een breed gebouw van dertien traveeën en twee-en-een-halve bouwlaag onder schilddak. De diverse salons en vertrekken hebben nog de uitstraling van de tijd van de (ver-)bouw. Eind 19e eeuw werd ook een kapel toegevoegd, onder een achtzijdige koepel gelegen en versierd met neorococo elementen. Park Het kasteelpark is aangelegd in landschapsstijl, waaronder een vijver met gietijzeren boogbrug, welke in verbinding staat met de Klijtebeek. Niet in het park, maar in het bos aan de overkant van de Couthoflaan is er een neogotische arcade (ook de galge genaamd). De arcade is er nog steeds. Ten westen van het kasteel ligt het koetshuis van 1851 in neoclassicistische stijl. Ten noordwesten van het kasteel was er een thans verdwenen houten barak, die onderdeel was van het Elisabeth Hospitaal Couthove, dat tijdens de Eerste Wereldoorlog fungeerde.
Kasteel van Merkem

Het Kasteel van Merkem (ook: Kasteel de Coninck de Merckem) is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Houthulst behorende plaats Merkem, gelegen aan Westbroekstraat 1. Geschiedenis Omstreeks 1130 werd door de lokale heer een mottekasteel gebouwd. Dit werd later tot een volwaardig kasteel uitgebouwd. Het was bezit van, achtereenvolgens, de families Van Grammene (tot 1351), Van Moerkerke (tot 1419), Villain (tot 1460), Halewijn (tot 1610), Merode (tot 1764), Van Outryve (tot 1797) en De Coninck. Het kasteel brandde af in 1381, werd herbouwd, werd tijdens de godsdiensttwisten verwoest in 1566, en werd weer herbouwd. In 1764 werd het gekocht door Jean Jacques van Outryve, en deze verbouwde het in classicistische stijl. In 1797 kwam het kasteel door huwelijk aan de familie De Coninck. Tijdens de 1e helft van de 19e eeuw werd het kasteel opnieuw uitgebreid, onder meer werden stallen en een koetshuis aangebouwd, waardoor het complex een U-vormige plattegrond kreeg. Ook werd een torentje bijgebouwd. In het 3e kwart van de 19e eeuw werd het park naar het westen uitgebreid. Eind oktober 1914 namen de Duitsers bezit van kasteel en park en richtten er een uitkijkpost in, terwijl ook diverse bunkers werden gebouwd. Park en kasteel werden verwoest. Vanaf 1923 werd een nieuw kasteel gebouwd, naar ontwerp van Jules Coomans. Ook het park werd gerestaureerd. Gebouw Het huidige kasteel is van 1923 en bevat elementen uit Vlaamse neorenaissance. Het is een tamelijk massief bouwwerk onder wolfsdaken op rechthoekige plattegrond. Het park is in landschapsstijl, met een langgerekte vijver. Ook zijn er nog restanten van de Duitse uitkijkpost aanwezig.
Sint-Jans Onthoofdingkerk (Stavele)

De Sint-Jans Onthoofdingkerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Alveringem behorende plaats Stavele, gelegen aan het Alexis Decarneplein. Geschiedenis De parochie bestond reeds in 1155. Een omstreeks 1250 gebouwd romaans kerkje werd vervangen door een laatgotisch kerkgebouw, dat in 1796 -door Fransgezinde revolutionairen- in brand gestoken en geplunderd werd om hersteld te worden in 1800. In 1830 werd de kerk herbouwd. In 1889 werd het gebouw vergroot in neogotische trant, naar ontwerp van Antonius Verbeke. Er werd toen een westtoren, een transept, een doopkapel en een oostpartij aangebouwd. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de toren door de geallieerden als uitkijkpost gebruikt. In 1917 sneuvelde de Franse soldaat Etienne Lorin te Bikschote. Hij werd aanvankelijk op het kerkhof van Stavele begraven. Zijn ouders, die glazenier waren, schonken in 1919 twee glas-in-loodramen aan de kerk. Naast religieuze voorstellingen -Doop van Christus, marteldood van Sint-Stefanus (Saint-Étienne)- zijn daarop ook scènes uit de Eerste Wereldoorlog te zien, evenals het portret van Etienne Lorin. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met voorgebouwde, zware westtoren, welke drie geledingen telt. De toren is voorzien van hoektorentjes op de torentrans. Interieur Het kerkmeubilair is grotendeels neogotisch (eind 19e eeuw). Er is een 17e-eeuws eiken Hubertusbeeld en een Onze-Lieve-Vrouw van Smarten in gepolychromeerd hout uit de eerste helft van de 18e eeuw. Het orgel uit 1821-1822 is van de orgelbouwers Van Peteghem.
Kasteel Vilain (Reninge)

Kasteel Vilain (ook: Kasteel van Reninge) is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Lo-Reninge behorende plaats Reninge, gelegen aan Dorpplaats 1. Geschiedenis Het kasteel werd gebouwd in 1627 in Vlaamse renaissancestijl. Het was de zetel van de heren van Reninge en had voorgangers die een meer militair doel dienden. De eigenaars, de familie Vilain, verkregen het recht van koning Lodewijk XIV om het getal XIIII aan hun naam toe te voegen, vanwege de Franse gezindheid van de bewoners. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het kasteel zwaar beschadigd om daarna weer te worden gerestaureerd, met enkele kleinere wijzigingen. Gebouw Het bakstenen kasteel heeft twee parallelle vleugels die tegen elkaar aan zijn gebouwd. De voorgevel toont het wapen van de familie Vilain met de wapenspreuk: De Gand Vilain sans reproche. De hoofdingang heeft een tudorboog en de vensters hebben korfbogen. De vleugels worden afgesloten door trapgevels en het dak wordt gesierd door een achthoekig torentje. Het interieur bezit twee 17e-eeuwse haardplaten.
Seneffe

Seneffe (en való Sinefe) és un municipi de Bèlgica a la província d'Hainaut, que forma part de la regió valona. Té 11.619 habitants segons el cens de 2024, situat als marges del Samme canalitzat. A més de l'entitat central, els nuclis són Arquennes, Familleureux, Feluy i Petit-Rœulx-lez-Nivelles Història L'11 d'agost de 1674, la batalla de Seneffe hi va tenir lloc. El príncep Lluís II de Borbó-Conti s'hi afrontà a un exèrcit dels aliats neerlandesos, espanyols, austríacs i alemanys, conduït per a Guillem III de la casa d'Orange-Nassau. Turisme La col·lecció d'orfebreria de la comunitat Francesa de Bèlgica té una exposició permanent al castell de Seneffe. Cada any s'hi organitzen també exposicions temporals d'orfebreria moderna. El port de Seneffe: port turístic al Braç de Bellecourt del canal Brussel·les-Charleroi Referències