NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Koninklijke Vlaamse Opera

Le Koninklijke Vlaamse Opera (KVO, en français : Opéra royal flamand) a été pendant près de cent ans l'opéra de la ville d'Anvers en Belgique. Il est resté indépendant jusqu'à sa fusion avec l'Opéra royal de Gand en 1981. Les deux opéras municipaux ont pris à ce moment l'appellation Opera voor Vlaanderen (Opéra de Flandre), et rebaptisé Vlaamse Opera (Opéra flamand) en 1995. Liens externes Archives conservées par : maison des lettres (AE_14120) Ressources relatives au spectacle : Archives suisses des arts de la scène Carthalia European Theatre Architecture Kunstenpunt Ressources relatives à l'architecture : Onroerend Erfgoed Structurae Portail de l’opéra Portail de la musique classique Portail de la danse Portail du néo-classicisme Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail d'Anvers et de sa province
Koninklijke Vlaamse Opera

De Koninklijke Vlaamse Opera was de bijna 100 jaar oude zelfstandige Antwerpse stadsopera tot aan haar fusie in 1981 met de Koninklijke Opera in Gent. Beide stadsopera's gingen op in de organisatie Opera voor Vlaanderen, in 2014 omgedoopt tot Opera Ballet Vlaanderen. Geschiedenis Franse Opera In 1661 openden de Antwerpse Aalmoezeniers de Schouwburgh van de Oude Voetboog op de Grote Markt. Vanaf 1682 konden Antwerpenaars kennismaken met het operagenre, en in het bijzonder met Franse opera's. In 1709 verhuisden de Aalmoezeniers het theater naar het Tapissierspand, de plaats waar de huidige Bourlaschouwburg staat. Reizende gezelschappen brachten hoofdzakelijk Frans, maar ook Italiaans en Nederlands repertoire, zowel gesproken drama als opera. Na een brand in 1746 werd het Tapissierspand als "Grand Théâtre" heropgebouwd in 1753. Tijdens het Hollandse bewind kreeg het promotie tot "Théâtre Royal". Het gebouw werd hoe dan ook te klein en in 1829 vonden er de laatste opvoeringen plaats. In 1834 opende de nieuwe Bourlaschouwburg, waar nog steeds voornamelijk het Franse repertoire aan bod komt. Nederlandsch Lyrisch Tooneel In 1893 richtte de Antwerpse componist en orkestmeester Edward Keurvels (1853-1916) het Nederlandsch Lyrisch Tooneel op, als tegenhanger van het Théâtre royal français of 'de Franse Opera' die toen in de (huidige) Bourlaschouwburg was gevestigd. Samen met de bas Henry Fontaine werd hij ook benoemd tot directeur. Koninklijke Vlaamse Opera Onder impuls van onder andere Peter Benoit gaf burgemeester Jan Van Rijswijck de opdracht tot het optrekken van een nieuw gebouw. Na de sloop van de Criée (een overdekte markthal, die verhuisde naar de Van Wesenbekestraat), werd het gebouw van de latere Koninklijke Vlaamse Opera (KVO) dan tussen 1904-1907 in neobarokke stijl gerealiseerd door de architecten Alexis Van Mechelen en Emiel Van Averbeke. De officiële inhuldiging vond plaats op 17 oktober 1907, en het gebouw was ten slotte in 1909 volledig afgewerkt. Vanaf 1907 gebruikte men officieel de naam Vlaamse Opera, en vanaf 1920 Koninklijke Vlaamse Opera. De Franse opera in de Bourla-schouwburg werd opgeheven in 1933. Vanaf 1934 werd dit "Théâtre Royal" de pleisterplek van de Koninklijke Nederlandse Schouwburg. Onder impuls van de toenmalige directeur Jef Sterkens zou de Vlaamse Opera zich nu ook - naast de traditionele Vlaamse, vertaalde of Duitse opera's - meer en meer gaan toeleggen op Franse en Italiaanse opera's, tot een volwaardig opera-instituut. De KVO werd opgeheven in 1981 wegens de fusie. Leiding Zie ook Opera Ballet Vlaanderen Externe links Opera Ballet Vlaanderen Geschiedenis van het operagebouw in Antwerpen Bronnen
Manhattan Center

Das Manhattan Center ist ein Hochhaus im Zentrum der belgischen Hauptstadt Brüssel. Das Gebäude befindet sich im Inneren Ring der Stadt am Place Rogier/Rogierplein in direkter Nachbarschaft zum Tour Rogier. Das Manhattan Center wurde 1973 erbaut und hat eine Höhe von 102 Metern, die sich auf 30 Etagen verteilen. Der Turm wird hauptsächlich als Hotelgebäude genutzt. Somit ist es das höchste und größte Hotelgebäude in Brüssel und eines der höchsten Gebäude in Belgien. Neben der Nutzung als 5-Sterne-Hotel der Sheraton-Kette dient es auch als Bürogebäude und Einkaufszentrum. In den ersten beiden Etagen befinden sich kleinere Läden und mehrere Restaurants. In der 30. Etage befindet sich der Pool des Hotels. Weblinks Manhattan Center bei SkyscraperPage.com
Manhattan Center

Het Manhattan Center (of 'Manhattan Center Office Tower') is een iconische wolkenkrabber in Brussel. Het complex bevindt zich net buiten de Brusselse binnenstad op het grondgebied van de gemeente Sint-Joost-ten-Node, langs de Bolwerklaan (Kleine ring), naast het Rogierplein en op wandelafstand van het Brussel-Noord station. Het Manhattan Center is gebouwd in 1972 en heeft een hoogte van 102 meter. Het multifunctionele complex biedt naast kantoren, verschillende horecagelegenheden, een fitnesscentrum en een aantal winkels. In het gebouw bevindt zich ook een ingang naar het metrostation Rogier. Het Manhattan Center in Brussel is onderdeel van Icon Real Estate. Naast het Manhattan Center-kantorencomplex bevinden zich twee hotels; het Sheraton-hotel aan de oostzijde (Rogierplein) en het Thon-hotel aan de zuidzijde. Beide hotels hebben andere uitbaters en behoren tot internationale ketens. Het Sheraton-hotel moest eind 2016 sluiten door faillissement,. Bovendien huurt ook de Vlerick Business School sinds 2011 twee verdiepingen als zijn Brusselse campus. Het Manhattan Center werd gerenoveerd van 2017 tot 2020, waarbij de werken begin november 2020 klaar waren. Sinds 2024 is een vestiging van Cardo Hotels in het gebouw gevestigd. Fotogalerij Zie ook Lijst van hoogste gebouwen van België Externe link Cardo Hotels
Sint-Ursulakerk (Eizeringen)

De Sint-Ursulakerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Lennik behorende plaats Eizeringen, gelegen aan de Frans Baetensstraat 50. Geschiedenis Aan het einde van de 13e eeuw stond er in Iserghem reeds een aan Sint-Ursula gewijde kapel. die voor het eerst schriftelijk werd vermeld in 1414 in een schepengriffie van Wambeek. De stichter is onbekend. Het patronaatsrecht van de kapelanie was in handen van de Sint-Geertrui-abdij van Nijvel. In 1595 kreeg de pastoor van Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek de kapelanij toegewezen. De kapelaans waren: Filip de Brigode (1572–1574), Jacobus Marotte (1576), Jacobus van Woluwe (1593), Adrianus de Nayer (1595), Joannes de la Porte (1608), Goswinus Fabricus (1626), Leonardus de Coninck (1670) en Joannes-Josephus Boucqueau (1688). In 1778 was Antonius Luyssaet, onderpastoor van Sint-Kwintens-Lennik, er kapelaan werd de kapel ondergeschikt aan de parochie van Lennik. Wegens de slechte toestand van de wegen naar de moederkerk in Lennik enerzijds, en anderzijds het toegenomen bevolkingsaantal in Eizeringen, werd in 1807 een petitie opgesteld om de kapel te vergroten. De grote voorvechter voor de nieuwe kerk was Joseph Huysman de Neufcour, eigenaar van het kasteel van Eizeringen en voorzitter van de kerkfabriek. In 1840 kreeg hij toestemming om de kapel te vergroten. Oorspronkelijk zou een nieuw schip gebouwd worden over de bestaande kapel. Toen de toren van de kapel overgebracht werd op het nieuwe schip stortte deze in. De kapel werd afgebroken. Alleen de muur tussen het koor en de sacristie, waar in 1778 door schilder Meert de verheerlijking van Sint-Ursula werd uitgebeeld, bleef staan. Naar ontwerp van architect Spaak werd een nieuwe kerk van baksteen gebouwd in neoclassicistische stijl. Op 1 januari 1843 werd Eizeringen verheven tot zelfstandige parochie. De eerste pastoor was Philippus Jacobus Van Dorslaer, die tussen 1832 en 1840 onderpastoor was te Lennik en vanaf 1840 tot 1843 kapelaan was van de kapel. Gebouw Het betreft een eenbeukig neoclassicistisch bouwwerk met ingebouwde toren welke voorzien is van een helmdak. Interieur Een deel van het kerkmeubilair is uit de voormalige Sint-Ursulakapel afkomstig. Zo is er een 18e-eeuws portiekaltaar met een schilderij de marteling van Sint-Ursula van onstreeks 1600. Ook is er een 17e-eeuws schilderij de marteling van Sint-Sebastiaan. Het orgel van 1855 werd vervaardigd door Pieter-Hubertus Anneessens.
Scheppersinstituut Mechelen

Het Scheppersinstituut Mechelen is een katholieke school aan de Melaan in Mechelen voor basis-, kleuter- en secundair onderwijs. De school werd in 1851 opgericht door kanunnik Victor Scheppers. Vóór de oprichting ervan was het een middag- en zondagschool waar kinderen godsdienstonderwijs konden krijgen. Grote delen van het Scheppersinstituut werden beschermd: sinds 1975 wordt de kapel als monument beschermd en sinds 2005 worden meerdere onderdelen van de school als monument beschouwd. Sinds 2009 is het hele gebouw vastgesteld als bouwkundig erfgoed. Bekende oud-leerlingen Barrois Francois JMS (1950 - 1952) Beheerder Bestuurder van Vennootschappen NV. Casarenta. Website; http://www.barrois.be Kamiel Van Damme (1943), oud-speler van KV Mechelen Frank Deboosere (1958), Vlaams weerman voor de VRT en Snor van het Jaar 1994 Wesley Muyldermans (1977), schrijver / freelance tekstschrijver Carl De Crée, judoka en hoogleraar inspanningsfysiologie en sportgeneeskunde Geert Antonio (1980), Vlaams politicus voor de N-VA en burgemeester van Rumst Martha Canga Antonio (1995), Belgisch-Angolese actrice en zangeres Luc Deflo, (1958-2018) Schrijver Greet Geypen, (1977) Schepen in Mechelen vanaf januari 2007 voor Open VLD
Église Saint-Pierre de Leeuw-Saint-Pierre

L'église Saint-Pierre (Sint-Pieterskerk en néerlandais) est une église de style gothique située sur le territoire de la commune belge de Leeuw-Saint-Pierre (Sint-Pieters-Leeuw), dans le Pajottenland en Brabant flamand. Historique Classement L'édifice fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 25 mars 1938 sous la référence 40621. Architecture Articles connexes Leeuw-Saint-Pierre Liste des monuments historiques de Leeuw-Saint-Pierre Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Pieterskerk (Sint-Pieters-Leeuw)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Sint-Pieters-Leeuw, gelegen aan de Rink. Geschiedenis In de 9e eeuw was er sprake van een moederkerk die negen dochterkerken had. In 1079 kwam het patronaatsrecht aan de Heilig-Grafabdij te Kamerijk. Er zou sprake zijn van een romaanse kerk, maar deze werd in de 15e en 16e eeuw in laatgotische stijl herbouwd, wellicht omdat de oude kerk te klein was geworden. In de 1e helft van de 15e eeuw werden koor en transept gebouwd, begin 16e eeuw kwamen schip en toren gereed en na 1783 werden aanpassingen en uitbreidingen in classicistische stijl uitgevoerd. Tijdens de bouw werd de oude kerk geleidelijk gesloopt. In 1900 stortte een pilaar, en daarmee een deel van het gewelf, in. In 1902-1904 werd de kerk hersteld naar ontwerp van Jules Rau, waarbij de neogotische stijl werd gehanteerd. Gebouw Het betreft een driebeukige kruiskerk met ingebouwde zware westtoren. Ook heeft de kerk een vieringtoren. Als materiaal werd Lediaanse en Balegemse kalksteen gebruikt en ook enkele andere natuursteensoorten. De kerk heeft een vijfzijdig afgesloten koor. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur Een 17e-eeuws schilderij, voorstellende de kruisiging van Sint-Petrus, wordt toegeschreven aan Jan Cossiers of Gaspar de Crayer. De preekstoel, van 1754, is in late barokstijl. Ook de lambrisering en enkele biechtstoelen zijn 18e-eeuws en uitgevoerd in Lodewijk XVI-stijl. Het orgel, van 1884, werd vervaardigd door Jos Stevens.
Sint-Pietersbandenkerk (Oudenaken)

De Sint-Pietersbandenkerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Sint-Pieters-Leeuw behorende plaats Oudenaken, gelegen aan de Baasbergstraat. Geschiedenis In de 9e eeuw zou er al sprake zijn geweest van een hofkapel. Deze vormde een parochiale eenheid met Sint-Laureins-Berchem. In 1160 kwamen beide kapellen aan de Abdij Affligem. Van 1216-1619 waren beide parochies gescheiden, waarna ze weer herenigd werden. Uiteindelijk kwam een 18e-eeuwse kerk tot stand die in 1910 werd afgebroken en vervangen door een neogotisch bouwwerk, ontworpen door Guillaume Veraart. Gebouw Het betreft een eenbeukige, naar het noordoosten georiënteerde, bakstenen kerk met voorgebouwde toren die vier geledingen en een tentdak heeft. De toren werd, anders dan de rest van het schip, in een gepolijste soort baksteen opgetrokken. Het tentdak werd in groene leisteen uitgevoerd. Interieur De kerk heeft een laatbarokke biechtstoel van 1759. Het koorgestoelte is 18e-eeuws. Verder kerkmeubilair is uit de 19e en 20e eeuw.
Sint-Amanduskerk (Elingen)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Pepingen behorende plaats Elingen, gelegen aan de Zwarte Molenstraat. Geschiedenis Van een oudere kerk is aan de westzijde een fragment aan de basis te zien, bestaande uit breuksteen in de vorm van groen- en bruinachtige zandsteen. Deze oudere kerk werd in 1774-1775 vervangen door een nieuwere kerk, waarvan onder meer een rondboogpoort werd hergebruikt in de neogotische kerk die uiteindelijk in 1875 werd gebouwd. Deze naar het noorden georiënteerde bakstenen kerk heeft een driezijdig afgesloten koor en een oostelijk tegen het koor aangebouwde toren. Interieur De kerk bezit een beeld van Sint-Nicolaas en van de herrezen Christus, beide van omstreeks 1600, en een Mariabeeld van eind 16e eeuw. De biechtstoel, eind 18e eeuw, is in Lodewijk XVI-stijl. Van omstreeks 1600 is een arduinen doopvont met laatgotische stijlkenmerken. Een aantal 17e-eeuwse grafstenen is in de kerkmuur ingemetseld.
Begraafplaats van Bissegem

De Begraafplaats van Bissegem is een gemeentelijke begraafplaats in de Belgische gemeente Bissegem, een deelgemeente van Kortrijk. De begraafplaats ligt aan de Driekerkenstraat op ruim 500 m ten zuidoosten van de Sint-Audomaruskerk, niet ver van de Leie. Aan de straatzijde wordt ze begrensd door een lage bakstenen muur en er zijn drie toegangen. De andere zijden grenzen met een haag aan de bebouwde percelen. Britse oorlogsgraven In de zuidelijke hoek van de begraafplaats liggen 24 Britse gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Zij vielen in de tweede helft van oktober 1918 tijdens het Geallieerd Eindoffensief. Er liggen ook 8 Britse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog waaronder 1 niet geïdentificeerde. Zijn vielen bij de gevechten tegen het oprukkende Duitse leger en de aftocht van de British Expeditionary Force naar Duinkerke eind mei en begin juni 1940. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd onder Bissegem Communal Cemetery.
Sint-Pieters-Stoelkerk

De Sint-Pieters-Stoelkerk in Sint-Pieters-Voeren, deelgemeente van Voeren, dateert uit de zeventiende eeuw. Zij werd gebouwd door commandeur Quaedt de Beeck van de in de buurt gelegen commanderij. Toch functioneerde het kerkje onafhankelijk van de commanderij. Ze was immers tot 1794 afhankelijk van de collegiale kerk van Sint-Martens-Voeren en werd bediend door een van de kanunniken van het kapittel van die kerk. Het koor is uit 1652, het schip uit 1660 en de toren uit 1661. Het gebouw ligt te midden van het ommuurde kerkhof. Het is een kleine zaalkerk met een sacristie aan beide zijden. De kerk is grotendeels opgetrokken uit breuksteen en silex, de toren heeft alleen een onderbouw van dit materiaal; het bovengedeelte is van baksteen, met kalkstenen hoekbanden. Het barokke hoofdaltaar uit beschilderde eik draagt het wapen van commandeur Quaedt de Beeck (ca. 1660) en heeft een altaarstuk op doek met de voorstelling van de Geboorte van Christus en de Aankondiging aan de Herders, door F. Walschartz, Luik (1654). Op het kerkhof bevinden zich een aantal gedateerde grafkruisen uit verschillende perioden (1667-1702 en meerdere ongedateerde uit een oudere periode. De grafsteen van commandeur Quaedt de Beeck (+1661) staat tegen de buitenzijde van het koor. Eveneens aan het koor staat een merkwaardig gesmeed ijzeren kruis op kalkstenen sokkel ter herinnering aan een miraculeuze verschijning in 1799. Bronnen "De kerk van Sint-Pieters-Voeren in haar rijke historische kader" door Guido Sweron & Jean-Marie Aussems, Davidsfonds Voeren 2001 Inventarisatie Vlaams Instituut voor het Onroerend Erfgoed (VIOE), voorheen: Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen, zie Sint-Pieters-Stoelkerk
Sint-Martinuskerk (Pepingen)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Pepingen, gelegen aan de Ninoofsesteenweg. Gebouw De kern van het kerkgebouw is romaans en gaat terug tot de 12e eeuw. Deze kern is te vinden in de westtoren die halfingebouwd is en uit de 17e eeuw stamt. Het gotisch middenschip is 14e-eeuws en de zijbeuken zijn uit de 2e helft van de 16e eeuw. De zuidelijke transeptarm is uit de 1e helft van de 15e eeuw en de noordertranseptarm van omstreeks 1450. Het driezijdig afgesloten koor werd in de 17e eeuw gebouwd en werd in de 18e eeuw nog gewijzigd. De zijgevels worden gekenmerkt door dwarse zadeldaken met puntgevels. Interieur De kerk bezit een Sint-Anna-te-Drieën van begin 16e eeuw. Uit de 18e eeuw zijn er beelden van Maria en van Sint-Martinus. Ook het kerkmeubilair is voornamelijk 18e-eeuws. Het omvat het hoofdaltaar en vier zijaltaren, het koorgestoelte en -lambrisering (1754), lambrisering in het schip en biechtstoelen (1757) en de preekstoel van 1750 in Lodewijk XV-stijl. Er is een grafmonument uit het midden van de 16e eeuw, in renaissancestijl. Ok zijn er talrijke 17e- en 18e-eeuwse grafstenen.
Mega Speelstad

Mega Speelstad (Super ville de jeux en néerlandais) est un parc d'attractions composé de Speelstad (Ville de jeux): parc intérieur et de Toverstad (Ville magique): parc extérieur. Il est situé dans le village de Wechelderzande, commune de Lille dans la Province d'Anvers, en Belgique. Il est ouvert toute l'année et est accessible jusqu'à 12 ans. Histoire Speelstad Speelstad est le parc d'attractions couvert avec ses 4 000 m2. Attractions Peuterzone (Zone de tout-petits): plaine de jeux Treintje (Petit train) Schommelboot (Bateau-balançoire): bateau à bascule junior Paardenmolen (Manège): carrousel Tassenmolen (Manège de tasses): tasses junior Waterbootjes (Bateaux d'eaux): pédalos à mains Kleine Speelkooi (Petite cage à jeu): piscine à balles Monorail: monorail suspendu junior Groot Disco Springkasteel (Grand château sautant disco): piste de danse junior Butterfly: Du constructeur Heege, modèle Butterfly (2002). Similaire au Balancier des Fortiches, Futuroscope Luna Loop: attraction de type Loopi du constructeur Heege. Attraction ressemblant au Tourbillon, Futuroscope PS 2 Wall: consoles PlayStation 2 Spookhuis (Maison des fantômes): walkthrough Grote Speelkooi (Petite cage à jeu): plaine de jeux sur plusieurs étages Groot Springkasteel (Grand château sautant): château gonflable Rodeo Stier (Rodéo taureau): rodéo mécanique Botsauto's (Autos-tamponneuse) Trampolines Maquillage gratuit Leeuwenkamp (Camp des lions) Disco Twister: montagnes russes E-Powered du constructeur Eos Rides modèle Typhoon Et pour les parents: billards, snookers, fléchettes, etc. Toverstad Toverstad est l'aire de jeux extérieure de 1 000 m2. Attractions un village de 15 maisons de contes parlantes Plaine de jeux Enclos des animaux à caresser Circuit de go kart à pédales Trampolines Tir de balles Voir aussi Plopsa Indoor Coevorden Plopsa Indoor Hasselt Liens externes Site officiel Ressource relative au tourisme : Roller Coaster DataBase Portail des parcs de loisirs Portail de la Belgique Portail de la Région flamande
Mega Speelstad

Mega Speelstad is een speeltuin en attractiepark in Wechelderzande, Lille, België. Het park is het hele jaar door toegankelijk voornamelijk voor kinderen tussen de 2 en de 10 jaar (de grotere attracties tot zo'n 14 jaar). Naast de binnenspeeltuin ter grootte van 5000 m² is er ook een buitenspeeltuin genaamd Toverstad met een grootte van 9 000 m². Attracties
Kasteel Beisbroek

Kasteel Beisbroek is een Belgisch negentiende-eeuws kasteel in Sint-Andries, deelgemeente van Brugge, in het gelijknamige domein. In het gebouw zijn een natuurcentrum, een planetarium en de volkssterrenwacht ondergebracht. Geschiedenis Het domein is reeds terug te vinden in bronnen uit de 7e eeuw en behoorde tot het Merovingisch kroondomein Snellegem. In de 9e eeuw ging het over op graaf van Vlaanderen Boudewijn I. In 1115 kwam het in bezit van de Sint-Andriesabdij. Uit een beschrijving in 1678 blijkt dat er enkel vijf kleine hoeves op het domein aanwezig zijn. Een van die hoeven is Leghuut of Leghuyt, waarvan nu de Leghuutput, een oude veedrinkput en delen van een ooit 2 km lange omwalling in het domein nog een restant zijn. In 1798 komt het hele domein via een openbare verkoop in handen van de familie De Nieulant et de Pottelsberghe. Edouard de Nieulant bouwt er in 1835 zijn Beisbroekkasteel en richt het omliggend park aan. Het kasteel ging over naar de schoonzoon Adolphe Otto de Mentock, die schoonvader Edouard de Nieulant ook opvolgde als burgemeester van Sint-Andries. Latere bewoners zijn erfgenamen van de families Otto de Mentock en de Busschere. Van deze laatste familie koopt de stad in 1973 het 98 ha grote domein aan en maakt er in 1976 een publiek stadsdomein met natuurcentrum van. In 1985 werd er ook de volkssterrenwacht actief. Heidegebied Op de zuidgrens van het domein, vlak bij de kruising van de Diksmuidse Heirbaan en de autostrade, bevindt zich een heide begraasd door schapen. Dit heideveld is van ecologisch grote waarde omdat er rode dopheide op groeit. Dit open stukje van 2 ha ontstond in 1973, toen een zware storm de douglassparren die er stonden vernielde. In 1974 en '75 werd het stuk echter herbebost. Het jaar daarop verschenen opvallend veel jonge kiemplantjes van rode dopheide en struikheide, wat aanleiding gaf tot onderzoek. Uit het bodemonderzoek in maart 1977 bleek dan ook dat de bodem er erg speciaal is. De bodem is erg zuur, is rijk aan humus en heeft zeer lage gehalte aan fosfor, magnesium, calcium. Het gebied is daardoor uitermate geschikt voor heidevegetatie. In 1977 besloot men dan ook de herbebossing stop te zetten om de heide te behouden. Tijdens de zomer van 1978 verspreidt de rode dopheide en struikheide zich over het hele perceel. De eerste beheersmaatregelen – uitgevoerd tussen 15 juni en 14 augustus – is het maaien van het gebied. Door het maaien en afvoeren van overwoekerende planten zoals braam, wilgenroosje, pijpenstrootje en biezen, werd er meer plaats gemaakt voor de heide. Ook het resterende stukje bos met douglassparren werd geveld. In 1978 werd het vennetje uitgegraven, in 1979 volgde een tweede maaibeurt, in 1980 de derde en laatste maaibeurt. In 1982 schakelde men Kempische heideschapen en geiten in voor graasbeheer, al werden de geiten drie jaar later weer weggehaald. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in West-Vlaanderen Rode dopheidereservaat, een gelijkaardig heidegebied, ligt net aan de andere kant van de autostrade Externe link Website Volkssterrenwacht Beisbroek
Natuurreservaat Raymond Mayné

Het Natuurreservaat Raymond Mayné is het eerste officieel erkende natuurgebied van België en bestaat sinds 1942. Erkenning kreeg het in 1988. Dit kalkgrasland werd genoemd naar Raymond Mayné, die er als eerste cicaden ontdekte. Gebied Het gebied heeft een oppervlakte van ongeveer 6 ha en is daarmee ook een van de kleinere natuurgebieden in België. Er komen meer dan 70 dagvlindersoorten (waaronder de voorjaarserebia), 20 orchideeënsoorten, bidsprinkhanen en bergcicaden voor.