NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Molen Van den Borre

De Molen Van den Borre of Van den Borres Molen is een watermolen in het dorp Strijpen, deelgemeente van de stad Zottegem. De molen ligt aan de Traveinsbeek, driehonderd meter ten zuiden van de kerk van Strijpen. Van den Borres Molen werd opgericht tussen 1148 en 1171 door de abdij van Mont-Saint-Martin uit Gouy (in het huidige departement Aisne in Noord-Frankrijk), die vanaf de 12de eeuw het patronaatsrecht had over de dorpskerk en in het dorp een priorij oprichtte. Uit een pachtcontract voor de schepenen van Gent in 1429 blijkt dat de molen toen particulier bezit was. De molenaar moest pacht betalen aan de eigenaar en een vergoeding vanwege het stuwrecht aan de heren van Zottegem. De molen wordt in 1571 vermeld in het penningkohier van Strijpen; toen verpachtte Gauthier Alaert de molen aan de erfgenamen van Lieven Schauvlieghe. In 1580 werd de molen, samen met de kloosterboerderij, verwoest door de Gentse calvinisten. Pas in 1623 was de molen heropgebouwd, een siersteen met dat jaartal ingemetseld boven de ingang getuigt hiervan. In 1655 werd de molen opnieuw vernield, nu door Franse troepen. Uit het proces-verbaal van afpaling van de gemeente Strijpen uit 1823 blijkt dat er graan werd gemalen maar dat men te kampen had met gebrek aan water zodat de molen moeite had te concurreren met windmolens. In 1880 werd de houten kamwieloverbrenging vervangen door gietijzeren conische wielen. In 1889 werd door de molenaar een stoommachine geplaatst. Die werd later vervangen door een armgasmotor op antracietkolen, na de Tweede Wereldoorlog door een Lister-dieselmotor en in 1959 door een Porsche-landbouwtractor. De molen werd na de Eerste Wereldoorlog ook gebruikt om elektriciteit op te wekken. Het metalen bovenslagrad heeft een diameter van 3,80 meter en is 0,9 meter breed. In 1981 werd de Molen Van den Borre erkend als monument en als dorpsgezicht beschermd. Na het overlijden van de laatste molenaars, de broers Gerard en Raphaël De Muyter, in 2014 werd de molen in 2015 verkocht. De nieuwe eigenaars restaureerden de molen en houden hem maalvaardig. Een beheersplan werd in oktober 2017 goedgekeurd door het agentschap Onroerend Erfgoed van de Vlaamse overheid . Afbeeldingen Literatuur Lamarcq, D., De Zottegemse watermolens. Inventaris van de wind- en watermolens in de provincie Oost-Vlaanderen, in: Kultureel Jaarboek van de provincie Oost-Vlaanderen, 1960, band III. Huys, P. & Dhondt, E. (red.), Inventaris van het Oostvlaamse molenpatrimonium, Provinciaal Molenmuseum Wachtebeke, 1977 en Paul Bauters, Oostvlaamse watermolens, Kultureel Jaarboek van de provincie Oost-Vlaanderen, Bijdragen Nieuwe Reeks, 11, Gent, 1980. beheersplan onroerend erfgoed Molen Van den Borre
Driesmolen

De Driesmolen is een watermolen in het dorp Velzeke in Velzeke-Ruddershove, deelgemeente van de stad Zottegem. De Driesmolen ligt aan de Molenbeek op goed driehonderd meter ten zuiden van de Sint-Martinuskerk van Velzeke , aan het Jan de Lichtepad en op de weg naar Strijpen, langs de Herenput bij het kruispunt met de Beugelstraat. De molen gaat minstens tot de 17de eeuw terug en ontleende zijn naam aan de vroegere dries (gemeenschappelijke weide van het dorp), waar de "Driesmolen" naast ligt. In het begin van de 18de eeuw stond bij de Driesmolen ook de ouderlijke woonst van de beruchte Jan de Lichte. Aan die woonst is een (volks)verhaal verbonden. Twee Franse officieren van Lodewijk XIV van Frankrijk zouden ooit aangepapt hebben met de vrouw des huizes van een boerderij in Velzeke; de soldaten werden daarom door de boer en zijn knecht vermoord. De boer en zijn knecht werden opgehangen aan een beuk naast de herberg, de vrouw werd verbannen. De hoeve werd door de Fransen in brand gestoken, en vele jaren later namen Jan de Lichtes ouders Tjeef en Beth hun intrek in diezelfde hoeve. Op de gevel boven het rad staat in de muur het jaartal 1708, maar dat slaat ongetwijfeld op een verbouwing. De molen vormt een onderdeel van een boerderij. In 1934 een werd er een elektrische motor geïnstalleerd. Molenaar Jules De Clercq liet het waterwiel tot midden de jaren 1990 dagelijks draaien. Het unieke aan deze molen is het houten bovenslagrad, het enige houten bovenslagwiel in Oost-Vlaanderen. De molen bezit drie koppels maalstenen, met minstens één koppel uit Franse natuursteen. De steenkisten zijn vermoedelijk nog de originele 17de-eeuwse. De Driesmolen werd in 1983 als monument erkend en als dorpsgezicht beschermd. De laatste molenaar liet, ondanks de elektrische motor, het rad nog elke dag draaien tot in de jaren 1990. Na zijn dood trad het verval in. In 2019 werd een vistrap gebouwd op de Molenbeek ter hoogte van de Driesmolen om vismigratie vanuit de Zwalm mogelijk te maken. De huidige eigenaar sinds 2014 is een aannemer. In 2020 werden instandhoudingswerken uitgevoerd. Vlak bij de Driesmolen ligt het ontmoetingsplein Den Herenput, een deel- en teeltuin als samenwerking van psychiatrisch ziekenhuis Frapello en Streekmotor23. In 2023 werd er een muurschildering aangebracht met een citaat van Vincent Van Gogh. Afbeeldingen Bronnen Lamarcq, D., De Zottegemse watermolens. Inventaris van de wind- en watermolens in de provincie Oost-Vlaanderen, in: Kultureel Jaarboek van de provincie Oost-Vlaanderen, 1960, band III. Huys, P. & Dhondt, E. (red.), Inventaris van het Oostvlaamse molenpatrimonium, Provinciaal Molenmuseum Wachtebeke, 1977 en Paul Bauters, Oostvlaamse watermolens, Kultureel Jaarboek van de provincie Oost-Vlaanderen, Bijdragen Nieuwe Reeks, 11, Gent, 1980. Externe links De Zottegemse watermolens officiële website stad Zottegem
Aelmoeseneiebos

Het Aelmoeseneiebos (of Aalmoezenijebos) is een natuurgebied op het grondgebied van de gemeente Merelbeke-Melle (Gontrode) en Oosterzele (Landskouter). Het bos is 28,5 hectare groot en is in het bezit van de Universiteit Gent. Het bosgebied wordt nu beheerd door het universitaire Labo voor Bos & Natuur. De spoorlijn Gent-Geraardsbergen deelt het bos in tweeën. Historiek Het Aelmoeseneiebos is een oud bosgebied dat al op de Ferrariskaart voorkwam in 1775. Het bos was eeuwenlang eigendom van de Sint-Baafsabdij van Gent. Tijdens de Franse periode (1794-1815) werd het overgedragen aan de openbare armenzorg van de stad Gent. In 1967-1968 kocht de Belgische Staat het bos zodat de Universiteit Gent het als proefbos kon gebruiken. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het bos grotendeels gekapt maar in 1920 opnieuw aangeplant. Aansluitend op het westelijke deel van het Aelmoeseneiebos liggen in de vallei van de Gondebeek 10 hectare percelen van Natuurpunt afdeling Oosterzele. Met het 'landschapsproject Rodeland' wil men door bebossing in de valleien van de Gondebeek, Kerkesbeek en de Driesbeek het Aelmoeseneiebos verbinden met de Makegemse bossen. In 2021 werden aan de Gondebeekvallei 5 amfibieëntunnels aangelegd. Fauna en flora De belangrijkste boomsoorten zijn zomereik en beuk, met es en esdoorn in de beekvalleitjes. Het Aelmoeseneiebos staat bekend om zijn voorjaarsflora zoals bosanemoon, slanke sleutelbloem, gele dovenetel en kleine maagdenpalm. In het Aelmoeseneiebos werden bij inventarisaties en onderzoeken 1329 verschillende soorten gevonden: o.a. 64 boom- en struiksoorten en wel 599 soorten ongewervelden. Het Aelmoeseneiebos is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied (habitatrichtlijngebied) 'Bossen van het zuidoosten van de Zandleemstreek' (BE2300044). Het bos is vrij toegankelijk op de wandelpaden. Afbeeldingen Externe links Officiële website Aelmoeseneiebos Natuur en Bos Aelmoeseneiebos Referenties
Bossen van het zuidoosten van de Zandleemstreek

Bossen van het zuidoosten van de Zandleemstreek este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI, arie de protecție specială avifaunistică — SPA) din Belgia întinsă pe o suprafață de 1.793 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Bossen van het zuidoosten van de Zandleemstreek este situat la coordonatele 50.9583°N 4.25°E﻿ ()50.9583; 4.25. Înființare Situl Bossen van het zuidoosten van de Zandleemstreek a fost declarat arie de protecție specială avifaunistică în ianuarie 1900 pentru a proteja 1 specie de plante și 3 specii de animale. Alte tipuri de protecție: sit de importanță comunitară (în mai 2002) arie specială de conservare (în aprilie 2014) Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 13 habitate naturale: Vegetație psamofilă uscată cu Calluna și Genista, Vegetație psamofilă uscată cu pășuni deschise de Corynephorus și Agrostis, Lacuri eutrofice naturale cu vegetație de tip Magnopotamion sau Hydrocharition, Pajiști umede nord-atlantice cu Erica tetralix, Pajiști uscate europene, Formațiuni ierboase bogate în specii de Nardus, dezvoltate pe substraturi silicioase în zone montane (și în zone submontane, în Europa continentală), Pajiști cu Molinia pe soluri calcaroase, turboase sau argilos-nămoloase (Molinion caeruleae), Liziere de ierburi înalte hidrofile de câmpie și de nivel montan până la alpin, Fânețe de joasă altitudine (Alopecurus pratensis, Sanguisorba officinalis), Păduri de fag acidofile atlantice, cu subarboret de Ilex și, uneori, de asemenea, Taxus, la nivelul arbuștilor (Quercion robori-petraeae sau Ilici-Fagenion), Păduri de fag Asperulo-Fagetum, Păduri de stejar sau de stejar și carpen sub-atlantice și medio-europene de Carpinion betuli, Păduri aluvionare cu Alnus glutinosa și Fraxinus excelsior (Alno-Padion, Alnion incanae, Salicion albae). La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate: plante (1): Apium repens amfibieni (1): triton cu creastă (Triturus cristatus) mamifere (1): liliac de iaz (Myotis dasycneme) pești (1): boarță (Rhodeus amarus) Pe lângă speciile protejate, pe teritoriul sitului au mai fost identificate 6 specii de păsări, 8 specii de mamifere. Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Belgia
Sint-Petrus en Pauluskerk (Droixhe)

De Sint-Petrus en Pauluskerk (Église Saints-Pierre et Paul) is de parochiekerk van het tot de Luikse deelgemeente Bressoux behorende buurt Droixhe. De kerk is gelegen aan de Rue Ernest Marneffe en de Allée Renier de Huy. Droixhe werd vanaf 1958 volgebouwd met hoge flatgebouwen. De kerk werd gebouwd in modernistische stijl en werd ingewijd in 1972, naar ontwerp van Jules Mozin. Gebruik is hierbij gemaakt van betonelementen.
Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkranskerk (Bressoux)

De Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkranskerk is een parochiekerk in de Luikse deelgemeente Bressoux, gelegen aan de Rue Foidart. Deze kerk werd gebouwd in 1901-1902 in neogotische stijl, naar ontwerp van Thomas Grisard. De kerk is gebouwd in baksteen, met omlijstingen van zandsteen. De driebeukige kerk heeft een driezijdige koorafsluiting en een dakruiter. De kerk wordt omsloten door een muur, waarbinnen zich een kapel van 1930 bevindt, die ontworpen werd door B. Vallée.
Tommenmolen

De Tommenmolen is een van de vijf watermolens aan de Maalbeek in de Vlaams-Brabantse gemeente Grimbergen. In deze 16e-eeuwse molen (1541 of 1547) zijn tentoonstellingen van het Museum voor de Oudere Technieken (Het MOT) ondergebracht. De molen die nu Tommenmolen heet, werd oorspronkelijk Liermolen genoemd. Omstreeks 1400 kreeg hij de naam Tommenmolen naar de familie Van der Tommen, die er meer dan een eeuw in het bezit van was. Mogelijk werd de Tommenmolen gebouwd nadat de eerste Liermolen aan de abdij werd geschonken. In 1573 kochten de Norbertijnen van Grimbergen de molen en bleef in hun bezit tot aan de Franse bezetting. Tijdens de godsdiensttroebelen in de 16e eeuw raakte de molen in verval. Ook in de 18e eeuw was de molen aan herstelling toe. Het uitwendige drijfwerk werd in 1930 vernieuwd en de molen bleef in werking tot in de jaren 1960. De molen werd in 1967 door de gemeente aangekocht en in 1971 gedeeltelijk gerestaureerd. Het waterrad kon in beweging gebracht worden maar er werd niet meer gemalen. In tussentijd zijn de sluizen, het waterrad en het binnenwerk terug aan restauratie toe. Op het erf van de Tommenmolen werd een vakwerkschuur en een bakoven geplaatst die elders in Grimbergen moesten verdwijnen. De bakoven werd in 2016 volledig heropgebouwd en wordt gebruikt voor diverse bak-activiteiten. Naast de schuur plaatste het MOT een metalen rosmolen, een zogenaamde "manège" waarmee bijvoorbeeld een dorsmachine kan aangedreven worden. Externe links Tommenmolen of Middelmolen, Inventaris van het Onroerend Erfgoed Museum voor de Oudere Technieken (MOT) De Tommenmolen op www.belgiumview.com Luchtfoto van de Tommenmolen[dode link]
Lake Bütgenbach

Lake Bütgenbach (German: Bütgenbacher See; French: Lac de Butgenbach) is an artificial lake created by the damming of the Warche river in 1932. It is located in East Belgium near the village of Bütgenbach in Ardennes (High Fens), Belgium. The lake is not far from the border of Germany. It is a popular tourist attraction, with water sports, including kayaking and windsurfing. References Website of the municipality of Bütgenbach Lakes portal
Lago de Bütgenbach

Lago de Bütgenbach (en alemán: Bütgenbacher See;​ en francés: Lac de Bütgenbach; en neerlandés: Meer van Bütgenbach) Es un lago artificial creado por el represamiento del río Warche en 1932. Se encuentra cerca del pueblo de Bütgenbach en las Ardenas (Alta Fens), en el país europeo de Bélgica. El lago no está lejos de la frontera de Alemania. Administrativamente es parte de la Región Valona, en el sector histórico de los cantones del este.- Se trata de una popular atracción turística, con facilidades para la práctica de deportes acuáticos, como kayak y windsurf. Véase también Geografía de Bélgica Geografía de Europa Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Lago de Bütgenbach. Mapa de localización
Lac de Butgenbach

Le lac de Butgenbach est un lac de barrage situé en Belgique dans la province de Liège. D’une superficie de 120 hectares (1,2 km2), il est érigé au confluent de la Warche et de la Holzwarche en 1932. Situé dans les cantons de l’Est, en bordure du plateau des Hautes Fagnes, il constitue une attraction pour les touristes qui peuvent y pratiquer de nombreux sports nautiques comme la voile, la planche à voile, le kayak... Notes et références Littérature Guy Lejoly: La construction des barrages sur la Warche (ASBL Malmedy Folklore, 2021) Voir aussi Barrage de Butgenbach Lac de Robertville Portail des lacs et cours d'eau Portail de la province de Liège
Lago di Bütgenbach

Il lago di Bütgenbach è un lago artificiale della Comunità germanofona del Belgio (in Vallonia) che prende il nome dalla vicina città di Bütgenbach. È nato in seguito alla realizzazione di una diga sul fiume Warche nel 1932. La possibilità di praticare canoa/kayak, windsurf e altri sport acquatici lo rende una nota località turistica. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su lago di Butgenbach
Meer van Bütgenbach

Het Meer van Bütgenbach is een Belgisch stuwmeer op de rivier de Warche. Het meer ligt op het grondgebied van de gemeente Bütgenbach en heeft een oppervlakte van 120 hectare (of 1,2 km²). De dam werd aangelegd van 1929 tot 1932 en heeft een hoogte van 23 m. De centrale kan jaarlijks ongeveer 2,2 miljoen kWh energie leveren en wordt uitgebaat door Electrabel. Het meer bevindt zich in de Belgische Oostkantons, op de rand van het plateau van de Hoge Venen. Het is een toeristische trekpleister voor watersporters. Men kan er zeilen, windsurfen, kajakken, waterfietsen, zwemmen en sportvissen. Motorboten zijn er niet toegestaan. In de herfst van 2003 liet men het meer bijna volledig leeglopen voor onderhoud aan de stuwdam. Dit onderhoud werd in 2004 uitgevoerd. Het meer werd in de loop van dat jaar opnieuw gevuld. Op de westoever van het meer lag vroeger station Bütgenbach dat onder andere door een toeristentreintje werd bediend.
Mosselgoren

Mosselgoren is een natuurgebied in de Antwerpse gemeente Geel in België gelegen ten westen van het kerkdorp Ten Aard in de buurt van de Molen van 't Veld. Het is een restant van het Geels Gebroekt, samen met de nabijgelegen natuurgebieden De Zegge en Neerhelst. Tevens is het ook een van de weinige gebieden in Vlaanderen waar de ringslang nog voorkomt. Mosselgoren is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied Valleigebied van de Kleine Nete met brongebieden, moerassen en heiden. Mosselgoren is geschikt om te gaan wandelen maar is slecht bereikbaar met het openbaar vervoer. Fauna en flora In Mosselgoren zijn er loof- en elzenbroekbossen, rietlanden, vochtige hooilanden en poelen aanwezig. De verschillende beekjes herinneren er ook aan dat het in het begin van de twintigste eeuw nog deel uitmaakte van het Geels Gebroekt dat als overstromingsgebied van de Kleine Nete fungeerde. De Mosselgoren is een broedplaats voor verschillende soorten spechten, de buizerd en de havik. In de winter zijn er grote groepen sijzen en in de zomer zijn er vanuit de rietvelden de kleine karekiet, de rietgors en de waterral hoorbaar. In de hooilanden zijn er verschillende soorten vlinders. Dankzij de goede waterkwaliteit van de waterlopen en poelen van de Mosselgoren, is er bijna heel het jaar de ijsvogel aanwezig. Hier zijn ook ringslangen terug te vinden, die van het water houden. Werken In 2000 zijn er grote natuurinrichtingswerken gestart, zoals het herstel van de veenputten, de riet- en hooilanden en het hakhoutbeheer.
Aztek Express

Aztek Express is een rupsbaan-variatie, Music Express, in het Belgische attractiepark Bobbejaanland en staat in het themagebied Desperado City. De attractie is gebouwd door het Duitse MACK Rides in opdracht van de Familie Bobbejaan Schoepen en opende in juni 1996. Ongeluk Op 28 oktober 2017 kwam een man tussen twee gondels terecht en werd in kritieke toestand naar een ziekenhuis afgevoerd. Later overleed hij aan zijn verwondingen.
Sint-Pietersbandenkerk (Idegem)

De Sint-Pietersbandenkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Geraardsbergen behorende plaats Idegem, gelegen aan het Idegemplein. Geschiedenis Op deze plaats stond een 15e-eeuwse gotische kerk waarvan de noordelijke transeptarm en de toren behouden zijn gebleven. Omstreeks 1780 werd de kerk in classicistische stijl herbouwd. Gebouw Het betreft een driebeukige baksenen kruiskerk met driezijdig afgesloten koor. Sokkel en hoekstenen zijn in zandsteen uitgevoerd. De vierkante toren heeft een achthoekige bovenbouw. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur Het grootste deel van het kerkinterieur is 18e-eeuws. Het orgel is in rococostijl. Het laatgotisch doopvont is 15e-eeuws.
Karmelietenklooster (Bottelare)

Het Karmelietenklooster in Bottelare is een voormalig klooster in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Merelbeke-Melle behorende plaats Bottelare, gelegen aan de Diepestraat nummer 13. Geschiedenis In 1667 werd het klooster der geschoeide karmelieten gesticht door Bertolf en Josine de Paix. De bedoeling was om de devotie tot Sint-Anna te bevorderen. Aanvankelijk waren er drie paters die een provisorisch onderkomen bewoonden. In 1683 werd een nieuw klooster gebouwd dat geheel omgracht was en ook het huis van de heer de Paix omvatte. In 1763 werd een nieuw klooster gebouwd met onder andere een kapel, refter, keuken, kloostercellen en een bibliotheek. Dit werd echter in 1797 opgeheven tijdens het Franse bewind. Het werd aangekocht door een particulier die het als buitenverblijf inrichtte. Gebouw Het U-vormige pand is via een ruim 110 meter lange oprijlaan verbonden met de openbare weg. Het is van omstreeks 1763 en heeft classicistische stijlelementen. De vleugels omvatten een binnenplaats die door een hek uit het vierde kwart van de 19e eeuw wordt afgesloten. Het interieur omvat nog enkele 18e-eeuwse elementen zoals een zoldering en een trap. Verder is een 18e-eeuwse grafsteen ingemetseld. Het geheel ligt in een park dat in landschapsstijl is uitgevoerd. Het is gelegen langs de Driesbeek.
Sint-Martinuskerk (Massemen)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Wetteren behorende plaats Massemen, gelegen aan het Dorpsplein. Geschiedenis In 1019 werd voor het eerst melding gemaakt van een kerk in Massemen. Zeer waarschijnlijk was er al veel eerder sprake van een kerk, maar daaromtrent zijn geen gegevens voorhanden. Ook over de situatie ná 1019 is weinig bekend. Pas in de 14e eeuw was er sprake van de plaatsing van de grafsteen van de heer en vrouwe van Massemen (1326 respectievelijk 1338) in de middenbeuk van de kerk. De oudste delen van de huidige kerk zijn de toren (15e eeuw) en het koor (16e eeuw). In 1579 vonden, tijdens de godsdiensttwisten, vernielingen plaats en in 1592 werd de kerk geteisterd door brand. Herstel van de kerk vond tijdens de eerste helft van de 17e eeuw plaats. Ook daarna vonden nog diverse herstellingswerken plaats. In 1807 werd de kerk vergroot door toevoeging van twee zijbeuken. In 1893 werd de kerk uitgebreid naar ontwerp van Henri Vaerwyck. De zijbeuken en bijbehorende zijkoren werden verbouwd in neogotische trant. Dezelfde architect ontwierp neogotisch kerkmeubilair. Gebouw Het betreft een driebeukig kerkgebouw met ingebouwde westtoren. Deze toren werd uitgevoerd in zandsteen en heeft vier geledingen en een ingesnoerde naaldspits. De zijbeuken zijn uitgevoerd in gobertangesteen. Interieur De kerk heeft enkele schilderijen uit de 2e helft van de 17e eeuw: Marteling van Sint-Laurentius en Aanbidding der herders. Ook is er een 17e eeuws eikenhouten corpus met nieuw kruis. Het Van Peteghemorgel is van 1738-1739,
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Lieferinge)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Ninove behorende plaats Lieferinge, gelegen aan de Lieferingeplaats 1. Geschiedenis Het kerkje bevat onderdelen uit verschillende tijdvakken. De oudste delen zijn uit het begin van de 13e eeuw in vroeggotische stijl. Deze vormen de kern van het gebouw en werden in breuksteen uitgevoerd. Hiertoe behoort de westgevel met de toren, het transept en het koor met de zuidelijke sacristie. De oostelijke sacristie is van 1775 en rond deze tijd werd ook het schip verbouwd. De verbouwing van het schip werd in baksteen uitgevoerd en de oostelijke sacristie werd in baksteen en zandsteen opgetrokken. De 18e-eeuwse noord- en zuidgevels hebben segmentboogvensters. Gebouw De driebeukige kruiskerk wordt gedomineerd door de westgevel waar de toren is ingebouwd. Deze toren heeft een met leien bedekte spits. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur De hoofd- en zijaltaren zijn in late barokstijl. De biechtstoelen en het tochtportaal met orgeltribune zijn eind 18e-eeuws. Het orgel is oorspronkelijk van 1780, maar het werd later gewijzigd. Het arduinen doopvont is 15e-eeuws en in laatgotsche stijl. De kerk bezit 16e-eeuwse beelden van Sint-Barbara en Madonna met Kind. Ook is er een 17e-eeuws kruisbeeld. Er is een schilderij Golgotha (17e eeuw) en de schilderijen Sint-Antonius en Onze-Lieve-Vrouw van de rozenkrans zijn 18e-eeuws.