NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Lutgardiskerk (Tongeren)

De Sint-Lutgardiskerk is een kerkgebouw in de Belgische stad Tongeren in de provincie Limburg. De kerk ligt aan de Beemdstraat en Blaarstraat in het oostelijk deel van Tongeren. Het gebouw bestaat uit een narthex, een driebeukig schip met negen traveeën en een vrijwel losstaande toren aan de noordoostzijde. Ze wordt opgevat als een vroeg-christelijke basilica. Het gebouw is opgetrokken in mergelsteen en heeft een plint van rustica hardsteen, rondboogvormige bovenlichten, de narthex voorzien van drieledige rondboogarcade en in het fronton boven het portaal een voorstelling in mergelstenen reliëf van de kruisomhelzing door Sint-Lutgardis. Het gebouw wordt gedekt door een zadeldak, de zijbeuken door lessenaarsdaken en de toren heeft een tentdak. Tussen het middenschip en de zijbeuken bevindt zich een rondboogarcade op zuilen. De kerk heeft van binnen houten zolderingen. De kerk is de parochiekerk en is gewijd aan Sint-Lutgardis. Geschiedenis In 1946 werd de Sint-Lutgardisparochie gesticht. In 1949 werd de kerk gebouwd naar het ontwerp van J. Ritzen.
Kasteel Hulsberg

Kasteel Hulsberg is een neoclassicistisch kasteel dat zich bevindt te Hendrieken, een deelgemeente van Tongeren-Borgloon. Het kasteel werd gebouwd in 1882 op een heuvel van 108 meter hoogte, waardoor het een markante verschijning in het landschap is. Het kasteel wordt bewoond door de familie De Coster. Het kasteel is niet toegankelijk voor het publiek. Het kasteel is beschermd erfgoed 3552. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Limburg (België) Externe links Kasteel Hulsberg in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed Kastelen in Borgloon Foto's van het kasteel
Kostel svaté Kateřiny (Brusel)

Kostel sv. Kateřiny (francouzsky Église Sainte-Catherine, nizozemsky Sint-Katelijnekerk) se nachází v centru Bruselu na Náměstí svaté Kateřiny. Historie Kostel vznikl na místě dřívějšího bruselského přístavu a Rybího trhu. Vedle něj se nacházel středověký kostel sv. Kateřiny, který byl původně z 15. století a zbořen byl v roce 1893. Současný kostel vznikl v letech 1854 až 1874 podle návrhu architekta Josepha Poelaerta, architekta monumentálního Justičního paláce. Na vzniku kostela se dále podílel architekt Wynand Janssens. Oba architekti se inspirovali gotickými i barokními kostely ve Francii, jako je např. kostel St. Eustache u Paříže. V roce 1950 se uvažovalo o možnosti stržení kostela a rozšíření okolního náměstí, což však nakonec nebylo realizováno.[zdroj?] Kostel byl v letech 2011–2014 uzavřen kvůli havarijnímu stavu. Přestože je nezbytná jeho rekonstrukce, byl roku 2014 opět otevřen pro bohoslužby. V interiéru kostela se nachází kamenná socha Černé Matky Boží a malovaná dřevěná socha svaté Kateřiny. Na východ od kostela se pak nachází Černá věž, která je jednou z mála dochovaných částí bývalých hradeb města Bruselu. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Sint-Katelijnekerk (Brussel) na nizozemské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svaté Kateřiny na Wikimedia Commons Oficiální stránky kostela (francouzsky)
Sint-Katelijnekerk (Brussel)

De Sint-Katelijnekerk (Frans: Église Sainte-Catherine) is een kerk in het noorden van Brusselse vijfhoek, aan het Sint-Katelijneplein. Op een barokke toren na is de middeleeuwse kerk vervangen door een 19e-eeuws gebouw van Joseph Poelaert. Bouwgeschiedenis Ten zuiden van dit gebouw stond oorspronkelijk een 15e-eeuwse kerk, die eveneens gewijd was aan Sint-Katelijne. De oude kerk werd in 1893 afgebroken, met uitzondering van de barokke klokkentoren uit 1629, die nu vrij staat. De huidige kerk werd tussen 1854 en 1874 in uiteenlopende stijlen gebouwd door Joseph Poelaert, de architect van het monumentale Justitiepaleis, en diens leerling en volgeling Wynand Janssens. De kerk lag gedeeltelijk op het gedempte Sint-Katelijnedok, aan het uiteinde van het Kanaal van Willebroek. In 1870 werd het Sint-Katelijneplein uitgebreid door het dempen van de Vismarkt (Vismet of Marché aux Poissons), ten noorden van de kerk. De straatnamen "Baksteenkaai" en "Brandhoutkaai" herinneren aan het industriële verleden van de wijk. Interieur Bezienswaardig in het interieur zijn een fraai 14e-eeuws stenen beeld van de zwarte madonna en een beschilderd houten beeld van Sint-Katelijne, compleet met het rad waarop ze werd gemarteld. Apostolaat van de Broederschap van de Heilige Apostelen In 2014 werden drie priesters van de Broederschap van de Heilige Apostelen (Fraternité des Saints-Apôtres) door aartsbisschop André Léonard aangesteld in de kerk. De priesters maken deel uit van de broederschap die door de Franse priester Michel-Marie Zanotti-Sorkine wordt geïnspireerd. Externe link eglisesaintecatherine.be
Церква Святої Катерини (Брюссель)

Церква Святої Катерини (фр. Église Sainte-Catherine, нід. Sint-Katelijnekerk) — церква в центрі Брюсселя, на площі святої Катерини. Історія Церква була побудована на місці колишнього порту і рибного ринку. Поруч була середньовічна церква святої Катерини XV століття, знесена у 1893. Нинішня церква будувалася у 1854-1874 роках за проектом архітектора Жозефа Пуларта, творця монументального Палацу правосуддя. У 1950 обговорювалася можливість знесення церкви і розширення площі. У 2011-2014 закрита через аварійний стан. З 2014 року знову відкрита для богослужінь. На схід від церкви знаходиться одна з небагатьох збережених частин колишньої стіни міста Брюссель. Галерея Посилання Офіційний сайт церкви
Petrus Jozef Triest

Petrus Jozef Triest (31. srpna 1760 Brusel – 24. června 1836 Gent) byl belgický římskokatolický duchovní, kanovník a zakladatel kongregací. Katolická církev jej uctívá jako ctihodného. Je nazýván „belgickým Vincentem de Paul“. Život Narodil se 31. srpna 1760 v Bruselo jako deváté ze čtrnácti dětí. Jeho rodiči byli kovář Jan Triest a Cecilia Triest, rozená Mello. Vyrůstal v Bruselu a kvůli politickým nepokojům musel část svého školního vzdělání absolvovat na latinské škole v Geelu. V Geelu se usazovalo mnoho lidí s psychickými poruchami a uctívali relikvii svaté Dymphny, které byly přisuzovány uzdravující účinky. Pod vlivem těchto zkušeností v něm dozrávaly první sociální myšlenky. Později studoval filozofii a teologii na Staré univerzitě v Lovani. Vstoupil do kněžského semináře v Mechelenu a roku 1787 byl vysvěcen na kněze. Po svém kněžském svěcení působil jako farář v několika farnostech. Kolem roku 1800 působil ve farnosti v Ronse a o tři roky později přešel do Lovendegemu. Založení ženské kongregace V Lovendegemu zahájil roku 1803 své sociální dílo. Spolu s malou skupinou žen se ujali péče o chudé a nemocné. Kromě toho organizovali také školní vzdělávání dětí. Triest měl zpočátku v úmyslu začlenit tuto ženskou skupinu do již existující kongregace Kongregace Milosrdných sester svatého Vincence de Paul, k tomu však nezískal potřebné povolení. Rozhodl se tedy založit novou kongregaci, kterou schválil biskup Étienne André François de Paule Fallot de Beaumont de Beaupré. Kongregace získala název; Milosrdné sestry Ježíše a Marie. Vypracoval řeholní konstituce a inspiroval se přitom pravidly svatého Vincence de Paul. Dne 26. prosince 1806 byl jmenován generálním představeným tohoto řeholního společenství. Dne 14. ledna 1807 byl jmenován kanovníkem katedrály svatého Bavona v Gentu. Kanovník Triest byl povolán do čela městské nemocnice v Gentu a byl jmenován členem hospodářské rady města Gent. Kromě toho byl přizván i do dalších významných správních zařízení. Pokračování pastorační péče Roku 1807 založil další kongregaci složenou z mladých mužů, kteří se věnovali péči o staré lidi. Tato kongregace, nazvaná Milosrdní bratři, byla oficiálně uznána 28. listopadu 1811. Společně s tímto řeholním společenstvím převzal péči o osoby s mentálním postižením a poskytl těmto nemocným domov a systematickou podporu. V roce 1820 založil školu pro hluchoněmé dívky a roku 1825 následovala škola pro hluchoněmé chlapce. Roku 1825 se rozhodl ke zřízení třetí kongregace. Kongregace byla pojmenována Bratří svatého Jana z Boha, ale později došlo k jejich sloučení do kongregace Bratří svatého Jeronýma Emilianiho. Před svou smrtí dal vzniknou také kongregaci Sester svatého Dětství Ježíšova zaměřenou na péči o sirotky. Zemřel 24. června 1836 v Gentu. Proces svatořečení Proces byl zahájen 26. srpna 2002 v diecézi Gent. Dne 14. dubna 2025 uznal papež František jeho heroické ctnosti. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Peter Joseph Triest na německé Wikipedii. Externí odkazy (anglicky) The Hagiography Circle
Pierre-Joseph Triest

Pierre-Joseph Triest (Bruxelles, 31 agosto 1760 – Gand, 24 giugno 1836) è stato un presbitero belga. Sin dal 1802 si dedicò all'istruzione dei sordomuti: canonico della collegiata di San Bavone, nel 1803 fondò la congregazione delle Suore di Carità di Gesù e Maria e nel 1807 quella dei Fratelli della Carità, dedite alla cura e all'educazione dei disabili. Biografia Nel 1846, in occasione del decennale della sua dipartita, il governo belga fece erigere un monumento scultoreo in suo onore nella cattedrale dei Santi Michele e Gudula di Bruxelles. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Pierre-Joseph Triest Collegamenti esterni (DE) Johannes Madey, TRIEST, Pierre-Joseph, in Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon, 1997, su bautz.de (archiviato dall'url originale il 13 giugno 2007).
Église Sainte-Alène de Saint-Gilles

L’église Sainte-Alène (en néerlandais : Sint-Alenakerk) est un édifice religieux catholique de style moderniste situé à Saint-Gilles, une des communes de la Région bruxelloise en Belgique. Achevée et consacrée en 1951, l’église est un lieu de culte de la communauté catholique du quartier. Elle se trouve au 49-51 de l’avenue des Villas. Histoire Le projet d’église remonte à 1913. Les plans de l’architecte Louis Pepermans prévoyaient une église de style éclectique avec de fortes influences néo-byzantines. Seuls le presbytère et la crypte furent construits. À partir de 1938, des travaux reprennent sur les plans du jeune architecte Roger Bastin, dont c‘est une des premières réalisations. Jacques Dupuis conçoit l’aménagement intérieur et la chapelle de jour. La Seconde Guerre mondiale, et le manque de ressources financières, retardent la construction mais une grande partie en est achevée en 1951. Lors son inauguration elle est placée sous le patronage de sainte Alène, dont le cénotaphe se trouve dans l'église Saint-Denis de Forest. En 1972, un motif décoratif en métal est ajouté à l’entrée. Le bâtiment porte la trace du style moderniste monumental d’avant-guerre : un large parallélépipède dressé sur un de ses côtés, sans transept ni clocher. La façade se compose de deux colonnes plates monumentales avec, entre le deux, un porche légèrement en retrait. À l’intérieur, le volume de la nef fait toute la hauteur du bâtiment. De grands portails voûtés se démarquent. Le mobilier et les objets d’art sont principalement modernes, datant des années 1960, du XXe siècle. Patrimoine Une statue en bois de saint Sébastien, datant du XVIIIe siècle. Deux toiles du XVIe siècle : Marie avec l’Enfant-Jésus et Baptême de Jésus dans le Jourdain. L’orgue est l'œuvre du facteur Jean-Émile Kerkhoff (1859-1921) de Bruxelles. Il date de 1912. Notes et références Notes Références Bibliographie « Église Sainte-Alène », sur monument.heritage.brussels. (nl) P. Capelle, G. Van Innis et T. Osaer, Kerken te Brussel, Malines, 1995, p. 109. R. Poreye, « L'église Sainte Alène à Forest », Brabant, no 2,‎ 1961, p. 19-21. Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail de la Belgique Portail de Bruxelles Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne
Sint-Alenakerk

De Sint-Alenakerk (Frans: Église Sainte-Alène) is een kerkgebouw in de Belgische gemeente Sint-Gillis in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, dat zich bevindt aan Villalaan 49-51. Geschiedenis De geschiedenis van het gebouw gaat terug tot 1913. Toen werd een ontwerp van Louis Pepermans gehonoreerd. Dit voorzag in een kerk in eclectische stijl met sterk neo-Byzantijnse invloeden. Enkel de pastorie en de crypte werden gebouwd. Vanaf 1938 werd gewerkt aan een nieuw ontwerp, waarvan Roger Bastin de architect was. Jacques Dupuis werd aanvankelijk onder de arm genomen door Bastin voor het maken van technische schetsen, maar gaandeweg kreeg hij een belangrijke inbreng in het ontwerpen van de binneninrichting. Ook ontwierp hij de dagkapel. De bouw werd vertraagd door de Tweede Wereldoorlog en geldgebrek, maar kwam in 1951 goeddeels gereed. In 1972 werden nog aanpassingen ter hoogte van de ingang uitgevoerd. Een hellend vlak en een metalen siermotief ontworpen door Philippe Denis werden aangebracht. Het gebouw is in een monumentale vooroorlogs modernistische stijl gebouwd. De voorgevel bestaat uit twee monumentale vlakke zuilen, uitgevoerd in grote tegels van blauwe steen afgewisseld met smalle horizontale stroken van wit marmer. Tussen beide zuilen is een inspringend voorportaal. Interieur In het minimalistische interieur vallen enkele grote boogvormige portalen en de natuurlijke lichtinval uit de zijramen op. Het meubilair en de kunstvoorwerpen zijn overwegend modern, uit de jaren 60. Ook enkele historische kunstvoorwerpen zijn aanwezig, zoals een 18e-eeuws houtsculptuur van Sint-Sebastiaan, een schilderij van Maria met Kind (16e eeuw) en een Doop in de Jordaan (eveneens 16e eeuw). Het orgel is van 1912 en werd gebouwd door Emile Kerkhoff. Externe links Erfgoed hoofdstedelijk gewest Orgels hoofdstedelijk gewest Kerken in Vlaanderen
Vrijdagmarkt (Brugge)

De Vrijdagmarkt is een straat in Brugge. Beschrijving Aan de westkant van het grote plein dat Zand of Ad Harenas heette, werd vanaf 1285 op vrijdag markt gehouden. De naam Vrijdagmarkt duidde dan ook specifiek het deel van het Zand aan waar de markten plaatsvonden. Na verloop van tijd werd echter de naam Zand verdrongen en heette het volledige plein Vrijdagmarkt. In 1838, bij de aanleg van de spoorweg en de bouw van het station, waardoor het plein in twee werd gesneden, werd het oostelijk deel Statieplaats genoemd en bleef het westelijk deel Vrijdagmarkt. Toen na 1950 weer één enkel plein ontstond, kreeg het opnieuw de naam 't Zand, maar bleef het westelijk deel van het plein zijn oorspronkelijke naam behouden. Dat had zin, omdat er elke week nog paarden- en runderenmarkt werd gehouden. Hierdoor is een oud toponiem in leven gehouden en kan makkelijker de richting worden aangewezen op dit naar Brugse normen grote plein. Op de Vrijdagmarkt monden de Boeveriestraat, de Hauwerstraat en de Smedenstraat uit. De ringlaan die aan de ene zijde Koning Albert I-laan heet en aan de andere Hoefijzerlaan, dient als grens met het eigenlijke 't Zand. Literatuur Adolphe DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Brugge, 1910. Albert SCHOUTEET, De Vrijdagmarkt te Brugge in 1744, in: Biekorf 1949, blz. 49. Albert SCHOUTEET, De straatnamen van Brugge. Oorsprong en betekenis, Brugge, 1977, ISBN 9789062675036. Frans DEBRABANDERE, Brugse plaatsnamen, in: Brugge die Scone, september 2013. Marc RYCKAERT, Het eerste station in 1850 gezien vanaf de Vrijdagmarkt, in: Brugge die Scone, 2014.
Sint-Niklaas railway station

Sint-Niklaas railway station (Dutch: Station Sint-Niklaas; French: Gare de Saint-Nicolas) is a railway station in Sint-Niklaas, East Flanders, Belgium. The original station opened on 3 November 1844 on railway line 59. The current station was built in 1972 by the architects Ludwig Van Wilder and Omer De Grootte. The train services are operated by the National Railway Company of Belgium (NMBS/SNCB). Train services The following services currently serve the station: Intercity services (IC-02) Ostend - Bruges - Ghent - Sint-Niklaas - Antwerpen Intercity services (IC-04) Lille/Poperinge - Kortrijk - Ghent - Sint-Niklaas - Antwerp Intercity services (IC-26) Kortrijk - Tournai - Halle - Brussels - Dendermonde - Lokeren - Sint Niklaas (weekdays) Intercity services (IC-28) Ghent - Sint-Niklaas - Antwerp (weekdays) Local services (L-20) Sint-Niklaas – Mechelen – Leuven (weekdays) Local services (L-27) Sint-Niklaas - Mechelen (weekends) Local services (L-30) Lokeren - Sint-Niklaas - Antwerp Gallery See also List of railway stations in Belgium Rail transport in Belgium References Footnotes Citations External links Belgian Railways website for Sint-Niklaas
Estación de Sint-Niklaas

La estación de Sint-Niklaas es una estación de tren belga situada en Sint-Niklaas, en la provincia de Flandes Oriental, región Flamenca. Pertenece a la línea de S-Trein Antwerpen. Situación ferroviaria La estación se encuentra en la línea línea 59 (Amberes-Gante). Historia La estación abrió el 3 de noviembre de 1844 en la línea 59. Los servicios de trenes son operados por NMBS / SNCB. El edificio actual fue construido en 1972 por los arquitectos Ludwig Van Wilder y Omer De Grootte. Intermodalidad Véase también Sociedad Nacional de los Ferrocarriles Belgas Referencias
Sint-Niklaas (stacja kolejowa)

Sint-Niklaas (niderl. Station Sint-Niklaas) – stacja kolejowa w Sint-Niklaas, w prowincji Flandria Wschodnia, w Belgii. Oryginalny budynek dworca został zbudowany w XIX wieku, na placu dworcowym. Stationsstraat łączy dworzec z Grote Markt. W 1972 roku został zburzony i wybudowano nowy budynek dworca według projektu Ludwiga Van Wildera i Omera De Grootte. Został on odnowiony w 2001 roku, zachowując starsze elementy stylu z lat 70. Perony stacji zostały odnowione w 2014 roku przez „Anno 2012”. Usługi Na stacji znajduje się restauracja w formie bufetu oraz automatyczne szafki. Dostępny jest także bezpłatny rower. Przed dworcem znajduje się przystanek autobusowy i postój taksówek. Stacja posiada 3 perony, połączone ze sobą i z dworcem przejściem podziemnym. Linie kolejowe Linia 54 Mechelen – Terneuzen Linia 59 Antwerpia – Gandawa Galeria Linki zewnętrzne Informacje o stacji na SNCB/NMBS
Sevensmolen (Pelt)

De Sevensmolen is een windmolen in de Belgische gemeente Pelt. De molen is gelegen op het hoogste punt van de deelgemeente Overpelt in het park Heesakkerheide. Het is een standaardmolen. Geschiedenis De molen werd gebouwd in 1745 in Helchteren. In 1853 werd hij verplaatst naar het centrum van Overpelt. Plaatselijke boeren lieten er nog tot einde jaren 1950 hun graan malen. In 1962 kocht de gemeente de molen aan en liet hem twee jaar later overbrengen naar het nieuwe park Heesakkerheide. Er volgden restauraties in 1964 en 1989. De maalvaardige molen wordt in werking gehouden door de vzw Levende Molens Noord-Limburg. In 1994 werd de molen beschermd als monument en de omgeving als dorpsgezicht. Straatnaam De huidige Windmolenstraat in Overpelt dankt zijn naam aan de Sevensmolen. De molen stond op de hoek van de huidige Kloosterstraat en Windmolenstraat op 300 m van de dorpskerk. Zie ook Lijst van windmolens in Limburg (België)
North–South Axis

The North–South Axis is a tram tunnel in Brussels, Belgium, which crosses the city centre from north to south between Brussels-North railway station and Albert premetro station. The first section of this tunnel was opened on 4 October 1976 between Brussels-North and Lemonnier premetro station. It was then expanded to Albert in 1993. It is currently used by tram routes 4, 10, 51 and 82. Only routes 4 and 10 use the full tunnel. Route 51 uses it between Lemonnier and Albert and route 82 between Lemonnier and Brussels-South railway station. Circuit and stations To the north, the North–South Axis starts in the municipality of Schaerbeek near the crossroad between the Rue du Progrès/Vooruitgangstraat and the Rue Rogier/Rogierstraat. The first station in the tunnel is Brussels-North, which offers a connection with the railway station of the same name. The tunnel then crosses the municipality of Saint-Josse-ten-Noode up to Rogier where it connects with the Brussels Metro. It then enters the City of Brussels, and stops at De Brouckère (with again a connection with the metro), Bourse - Grand-Place/Beurs - Grote Markt, Anneessens-Fontainas and Lemonnier. At Lemonnier, a tunnel entry allows trams to enter or leave the tunnel at this point. The tunnel then crosses Saint-Gilles, stopping at Brussels-South railway station (where it connects with the train and the metro), at Porte de Hal/Hallepoort (where it connects with the metro), at Parvis de Saint-Gilles/Sint-Gillis Voorplein, and at Horta. At Brussels-South, another entry allows trams to leave or enter the tunnel. The last stop is Albert, and is located at the border between the municipalities of Saint-Gilles and Forest. Two different tunnel entries are then located on the Avenue Albert/Albertlaan on the Greater Ring (Brussels' second ring road) and on the Avenue Jupiter/Jupiterlaan. Metro line 3 The North–South Axis will become an actual metro line, Metro line 3. In phase 1, the existing tram tunnel will be transformed into a metro line. Lemonnier will not be served by the metro. Instead, there will be a new metro station, "Toots Thielemans", between Brussels-South station and Anneessens. The metro line should be operational by 2025. In phase 2 of the project, metro line 3 will be extended from Brussels-North station to Bordet railway station. Seven new stations and a depot will be built for this purpose. Construction should be completed by 2030. See also North–South Corridor (disambiguation) North–South line (disambiguation) North–South Railway (disambiguation) References
Divisional Collecting Post Commonwealth War Graves Commission Cemetery and Extension

Divisional Collecting Post Cemetery and Extension is a Commonwealth War Graves Commission burial ground for the dead of the First World War located near Ypres (Dutch: Ieper) in Belgium on the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation The cemetery was established by field ambulances of the 48th (South Midland) Division and the 58th (London) Division in August 1917 and was used until January 1918. From 1924 to 1926, after the armistice, the cemetery was enlarged by concentrating battlefield graves and those from smaller cemeteries. The cemetery and its extension were considered separate sites until their records were combined in 2001. The cemetery was designed by Sir Reginald Blomfield. References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Divisional Collecting Post Cemetery and Extension at Find a Grave