NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kasteel Ten Berghe

Het Kasteel Ten Berghe is een kasteel in de tot de West-Vlaamse stad Brugge behorende deelgemeente Koolkerke. Geschiedenis Het kasteel werd voor het eerst vermeld in 1267 en was zetel van een heerlijkheid. De eigenaren waren achtereenvolgens de families Walhier (tot 1390), Van Rooden (tot 1482), Despaers (tot 1610), de Croeser de Berges (tot begin 19e eeuw) en van Caloen (tot heden). In 1490 werd het kasteel platgebrand door de troepen van Engelbrecht II van Nassau, tijdens de Vlaamse Opstand tegen Maximiliaan. In 1877 werd het kasteel geheel verbouwd en vergroot in neogotische stijl. Architect was Joseph Schadde. Bij deze actie werd onder meer het neerhof geheel afgebroken en herbouwd in genoemde stijl. In 2003-2004 werd het kasteel ingericht als bed & breakfast. Het kasteel is gelegen in een privaat domein dat in Engelse landschapsstijl is uitgevoerd. In dit domein zijn onder meer een ijskelder en een kleine gloriëtte. Het is beschikbaar voor evenementen. Het kasteel wordt jaarlijks in de maanden november en december omgevormd tot het Kasteel van Sinterklaas en het Kasteel van de Kerstman. Deze evenementen trekken elk jaar enkele duizenden bezoekers en bieden hen de mogelijkheid het kasteeldomein te verkennen.
Ter Pannemolen

De Ter Pannemolen (ook: Pannemolen of Gailliaertmolen) is een molenrestant in de tot de West-Vlaamse stad Brugge behorende deelgemeente Sint-Jozef, gelegen aan Dudzeelse Steenweg 201. De ronde stenen molen van het type beltmolen fungeerde als korenmolen. Geschiedenis Tussen 1437 en 1447 werd hier een standerdmolen opgericht door de Heer van Dudzele. Deze molen werd in 1580 vernield, tijdens de Godsdiensttwisten. In 1625 werd op deze plaats opnieuw een standerdmolen opgericht, en wel de molen die in 1619 te Sint-Kruis was opgericht, maar die door tempeest ende storm van wynd was omgewaaid. Deze staakmolen heeft lang standgehouden, maar in 1890 werd ze dan toch gekenmerkt als moulin en partie démoli, gedeeltelijk vervallen dus. In 1891 werd hij vervangen door een stenen molen. Na de Tweede Wereldoorlog werd de molen buiten bedrijf gesteld. In 1958 verloor de molen het wiekenkruis en in 1963 werd het binnenwerk door brand verwoest. De uitgebrande romp bleef staan tot 2003, toen deze werd hersteld en van een plat dak voorzien.
Lac des Doyards

Le lac des Doyards est une pièce d'eau située dans la commune belge de Vielsalm, en Ardenne, au nord-est de la province de Luxembourg. Il est alimenté par la Salm. Description D'une superficie d'11 hectares, ce lac s'est formé en 1978 par la construction d'un barrage sur la Salm à proximité du centre de Vielsalm. La profondeur varie de 90 cm au point d’entrée de la Salm à 6 à 7 m au niveau du barrage. Ce barrage a pour but de prévenir des inondations lors des crues de la Salm. Loisirs Le lac est géré par la société Ourthe et Somme, laquelle a confié la gestion halieutique des lieux à la société de pêche La Salmiote. Une douzaine de variétés de poissons sont répertoriées. Parmi ceux-ci, plusieurs brochets de tailles imposantes y ont été pêchés. Un ponton d'une trentaine de mètres a été aménagé au bord oriental du lac. Il mène à un espace couvert d'une toiture à huit pans. Le lac des Doyards est aussi bien fréquenté par les pêcheurs que par les promeneurs qui peuvent faire le tour du lac (1,8 km). La baignade est interdite. Une plaine de jeux se situe à l'extrémité sud du lac. Chaque année, la journée du lac a lieu dans le courant du mois d'août. Références Sources et liens externes « La Salmiote », sur lasalmiote.be (consulté le 5 mai 2023) « Le lac des Doyards,Vielsalm », sur Luxembourg Belge (consulté le 2 octobre 2020) Voir aussi Liste des lacs de Belgique Lac de Warfaaz Portail des lacs et cours d'eau Portail de la province de Luxembourg
Église Sainte-Waudru

L'église Sainte-Waudru à Nodebais, en Belgique, a été construite en 1837 probablement par l'architecte Antoine Moreau. Restaurée en 1862 et en 1928, cette église à la tour carrée surmontée d'un campanile en forme de dôme, qui rappelle celle de Hamme-Mille, abrite de remarquables tableaux. Le sanctuaire a été aménagé en 1968. Description Le bâtiment est fait de brique et de pierre de Gobertange pour les soubassements, chainages d'angles et baies. La façade occidentale de l'édifice présente une tour carrée percée de baies cintrées et surmontée d'un clocher. L'entrée, située à la base de cette dernière, est couronnée d'un fronton ainsi que d'une fenêtre cintrée. L'intérieur comporte une voûte en berceau reposant sur un vaisseau central flanqué de deux collatéraux dont six fenêtres cintrées et harpées laissent entrer la lumière. L'église est entourée de son cimetière ainsi que d'une enceinte. Les vitraux ont été offerts par la famille van der Linden au début du vingtième siècle. L'orgue, de la fin du dix-huitième siècle, provient d'un ancien couvent de Louvain. Le cimetière Le cimetière comporte une douzaine d'anciennes pierres tombales et croix funéraires (dont celle du curé Melottin, qui remonte au début du XVIIe siècle) scellées dans le mur de l'église ou dans celui de l'enceinte. La chapelle Van der Linden Devant l'édifice se trouve une chapelle sépulcrale de la famille Van der Linden qui fut édifiée vers 1900. Elle est décorée de céramiques réalisées par Max Van der Linden. Notes et références Voir aussi Nodebais Sainte Waudru Chapelle Gosin Portail de l’architecture chrétienne Portail du néo-classicisme Portail du catholicisme Portail du Brabant wallon
Sint-Philomenakerk (Kotem)

De Sint-Philomenakerk (ook: Sint-Filomenakerk) is de parochiekerk van Kotem, gelegen aan de Grotestraat. Kotem, behorende tot Boorsem, werd pas in 1889 een zelfstandige parochie. Er bestond hier sinds 1834 een Sint-Philomenakapel, maar in 1891 begon men met de bouw van een kerk, ontworpen door Mathieu Christiaens. Deze kerk zou de kapel vervangen. Het is een neoromaanse bakstenen kruisbasiliek. De vierkante toren heeft drie geledingen en wordt gedekt door een hoog schilddak. Het meubilair van de kerk dateert voornamelijk vanuit de tijd van de bouw: eind 19e eeuw en begin 20e eeuw. Enkele voorwerpen zijn ouder, zoals een kruisbeeld (eind 18e eeuw) en het doopvont (begin 19e eeuw). Trivia Er zijn slechts zeer weinige kerken naar de Heilige Philomena genoemd, wellicht mede gezien haar twijfelachtige status. Haar bestaan als martelares berust immers op louter speculatie. Galerij
Sint-Pieterskapel (Brügge)

Das Sint-Pieterskapel (auch: ‘t Keerske und Protestantse Kerk) ist ein Kirchengebäude der Vereinigten Protestantischen Kirche von Belgien in Brügge, einer Stadt in der belgischen Provinz Westflandern. Die Kapelle steht mit dem benachbarten Haus der Kerzenmacher als Bauensemble unter Denkmalschutz. Geschichte Die Kapelle geht in ihren ältesten Teilen im Untergeschoss mit den Resten einer früheren Krypta auf das 11. Jahrhundert zurück. Auf Veranlassung von Robert I., Graf von Flandern, wurde 1080 eine Doppelkapelle errichtet, deren Krypta der heiligen Katharina gewidmet war, während die obere Kapelle das Patrozinium des heiligen Petrus trug. Nach einem Brand im Jahr 1389 wurde die Kapelle im Stil der Backsteingotik wieder aufgebaut. Seit dem Jahr 1581 nutzte die Kerzenmachergilde die Kapelle als Gotteshaus. Durch den Architekten Hendrik Pulinx erfolgte für die Kerzenmacher zwischen 1723 und 1725 eine Renovierung der Kapelle, dabei wurden die großen Rundbogenfenster eingebaut. Im letztes Viertel des 18. Jahrhunderts erfolgten die Schließung der Kapelle und die anschließende Nutzung als Gasthaus. Die Stadt Brügge veranlasste in den Jahren 1983 bis 1987 eine grundlegende Restaurierung der Anlage. 1984 wurde die Kapelle der protestantischen Gemeinde zur Verfügung gestellt, 1985 erfolgt eine Freistellung des Bauwerks durch Abriss angebauter Häuser aus dem 18. Jahrhundert in der Philipstockstraat. Weblinks Protestantse Kerk Brugge "t Keerske" Einzelnachweise
Sint-Pieterskapel (Brugge)

De Sint-Pieterskapel, lokaal ook bekend onder de naam Het Keerske, is een religieus gebouw in Brugge met eraan verbonden het ambachtshuis van de kaarsgieters, gelegen in de Philipstockstraat met ingang langs de Cordouaniersstraat of Keersstraat. Geschiedenis De Sint-Pieterskapel zou, volgens latere inscripties, in 1080 als dubbelkapel zijn ontstaan, op initiatief van de Vlaamse graaf Robrecht de Fries. Ze behoorde tot de eigendommen van het Sint-Donaaskapittel. De kapel bestond ten eerste uit een crypte, genaamd de "St.-Katharina in de Krog", en een bovenkapel, de "St.-Pieterskapel". Ze werden heropgebouwd na een brand in 1389. Daarnaast was er ook het Keerske, dat verwees naar de ingebruikneming van een ruimte als verenigingslokaal van het ambacht van de kaarsgieters vanaf 1581-1593. In 1723-25 werden de gebouwen heropgebouwd onder de leiding van architect Hendrik Pulinx. In de negentiende eeuw werd het Keerske gebruikt als kroeg en café chantant. In 1918 maakte architect Theo Raison een voorstel om de kapel te restaureren als memoriaal voor de gesneuvelden van de Eerste Wereldoorlog, wat echter niet werd weerhouden. Gedurende vele jaren bleef de voormalige kapel een verzamelplek voor verenigingen, zoals de Brugse Gidsenbond en de Koloniale- en Zeevaartkring, die er ook allebei hun bibliotheek onderbrachten. In 1985 werden, ondanks de kritiek vanwege een aantal monumentenzorgers, de aanleunende XVIII-eeuwse huisjes kant Philipstockstraat gesloopt. In 1983-1987 was er opnieuw een restauratie, naar ontwerp van architect Luc Dugardyn. Voortaan werd de eigendom ter beschikking gesteld van twee protestantse erediensten: de Verenigde Protestantse Kerk in België, die zijn vorige locatie in de Witte-Leertouwersstraat verliet; de anglicaanse eredienst, die de vroegere kapel in de Ezelstraat verliet. Literatuur Adolphe DUCLOS, Bruges, histoire et Souvenirs, Brugge, 1910. Theo RAISON, La Chapelle Saint Pierre à Bruges. Projet de restauration, Brugge, 1918. Firmin DE SMIDT, De romaansche kerkelijke bouwkunst in West-Vlaanderen, Gent, 1940. Luc DEVLIEGHER, De huizen te Brugge, Brugge, 1975. L. BEUCKELS, Het Keerske, Koninklijke Gidsenbond van Brugge & West-Vlaanderen, Brugge, 1981-1982. Piet SWIMBERGHE, "Sint Katharina in de Krog" herontdekt, in: Handelingen van het Genootschap voor Geschiedenis, Brugge, 1987, blz. 287-290. André VANHOUTRYVE, Brugse gedenkstenen en herdenkingsplaten. Historische analyse en retrospectieve, Brugge, 1990. C. VAN BELLEGHEM, De voormalige Sint-Pieterskapel of het Keerske en het ambacht van de keersgieters, West-Vlaamse Gidsenkring (onuitgegeven), Brugge, 2000. Brigitte BEERNAERT, Sint-Pieterskapel, in: Import-export, Open monumentendagen, Brugge, 2006. Christophe DESCHAUMES, Voormalige Sint-Pieterskapel, in: Brugge 2018. Open monumentendagen, Brugge, 2018.
Sint-Petruskerk (Bazel)

De Sint-Petruskerk is een kerkgebouw in de Belgische deelgemeente Bazel. De kerk is toegewijd aan apostel Petrus. Bouwgeschiedenis Deze kerk heeft, zoals zovele andere kerken, een bewogen bouwgeschiedenis achter de rug. De oudste delen zijn uit de 14e eeuw. Op deze plek stond een gebedshuis dat, volgens A. Maris, in 964 de status van parochiekerk had. Een romaanse kerk werd in 1364 vervangen door een gotische kruiskerk met een vieringtoren. In 1560 verving men het priesterkoor door een groter koor en in 1612 werden in dit koor stenen kruisribgewelven aangebracht. Rond 1656 werd het houten tongewelf van het middenschip vervangen. Later in de 17e eeuw werd het dak van het middenschip verhoogd en kreeg de kerk nieuwe zijbeuken in 1666 en 1699. In 1714 werd de sacristie heropgebouwd. 19e-eeuwse veranderingen In de 19e eeuw bouwde de burggraaf Vilain XIIII een grafkapel en een familieloge aan het koor in neogotische stijl. Een brand in 1879 zorgde voor de restauratie van het koor en verruiming van de benedenkerk door afbraak van de voorgevel en toevoegen van een travee aan de middenbeuk en het portaal. Verder ontdeed men de zuilen en bogen van hun storend pleisterwerk. De stenen gewelven van 1656 herlegde men twee meter hoger om overeen te komen met het gewelf van het portaal en doksaal. In 1920 bouwde men tegen de noordelijke langsmuur een rechthoekige kapel ter ere van het Heilig Hart gebouwd (anno 2018 ketelhuis voor de centrale verwarming). Galerij
Sint-Brixiuskerk (Marke)

De Sint-Brixiuskerk is een kerk in het Belgische dorp Marke. De bouw van de kerk vond plaats tussen 1900 en 1902. De huidige kerk staat op de locatie waar voordien een andere, kleinere kerk stond. Deze was afgebroken vanwege de bevolkingstoename tijdens de tweede helft van de 19e eeuw. De kerk, gewijd aan de heilige Brixius, bevindt zich centraal in het dorp op de Markeplaats. Geschiedenis De eerste verwijzingen naar een kerk of bidplaats in deze omgeving, zijn terug te vinden in het jaar 1243. Toen was het wellicht niet meer dan een houten kapel. De kerk onderging hevige aanpassingen en verbouwingen doorheen de jaren. In het jaar 1899 werd tijdens een buitengewone zitting van de Kerkraad besloten om een nieuwe kerk te bouwen. Al tientallen jaren waren er plannen voor hevige aanpassingen aan de kerk, uiteindelijk was het onder pastoor Leo De Branbandere dat een volledige nieuwe kerk gebouwd werd. De werken aan de kerk werden uitgevoerd door de Kortrijkse architect Jules Carette, met de plannen van Jean-Baptiste (de) Bethune, opgemaakt in 1893. De werken zouden uiteindelijk bijna 2 jaar duren, ondertussen werden de erediensten gehouden in het klooster en nadien in een noodkerk. Het interieur van de kerk, in neogotische stijl, werd bijna volledig door de familie de Bethune geschonken. Nu zijn de schilderijen, beelden, glasramen et cetera er nog steeds te bezichtigen in hun originele staat. Wanneer de kerk in 1902 klaar was, werd ze op 15 mei gezegend door Felix de Bethune, aartsdiaken van Brugge. Tijdens de twee oorlogen kreeg de kerk het hard te verduren. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden onder andere de middenbeuk en het orgel ernstig beschadigd. Tijdens de reparatiewerken na de oorlog werden drie nieuwe klokken geïnstalleerd in 1920. Deze zijn alle drie ondertussen al opnieuw vervangen of hersteld. Ook tijdens de Tweede Wereldoorlog moest de kerk hevige bombardementen doorstaan, waarbij onder andere de linker kruisbeuk en de pastorie beschadigd werden. Rondgang De kerk is een kerk met 3 beuken, één midden en twee zijbeuken. Het gebouw is opgetrokken met rode baksteen en het dak is belegd met leisteen. Binnenin is het gebouw bepleisterd en beige geschilderd. Er zijn verschillende neogotische elementen te herkennen, zoals de spitse tongewelven binnen en het neogotische meubilair. Kunstschatten Enkele van de kunstschatten die er zich nu nog steeds bevinden, zijn hieronder neergeschreven. Glasramen door J. Casier in neogotische stijl (begin 1900) Kopie van de Kruisafneming door Rubens (circa 1800) Triptiek van het Heilig Hart, ontwerp van J. B. Bethune, gemaakt door atelier Bressers-Blanchaert Neogotisch gepolychromeerd beeld dat de Heilige Drogo afbeeldt, circa 1900 Beeld in dezelfde stijl van Sint-Jozef, 1901 Bijkomende informatie Adres: Markeplaats 1, 8510 Marke (Kortrijk) De kerk is nog steeds in gebruik voor onder meer vieringen, begrafenissen en communies. In 2018 onderging de kerk uitgebreide werken. Referenties
Sint-Dionysiuskerk (Moerkerke)

De Sint-Dionysiuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Damme behorende plaats Moerkerke, gelegen aan de Vissersstraat. Geschiedenis In 1110 was er sprake van een kapel, die een hulpkerk was van de parochie van Oostkerke. Waarschijnlijk werd Moerkerke einde 12e eeuw een zelfstandige parochie. Hoe de eerste kerk eruitzag is niet bekend, in 1547 stortte de toren in en in 1549 werden toren en kerk herbouwd. Het was een driebeukige kruiskerk met drie koren. Deze kerk werd in 1600 verwoest en vanaf 1617 werd ze weer hersteld, beginnend met het noord- en middenkoor, in 1653-1654 het zuidkoor. In het verwoeste schip werd een nieuwe westgevel opgetrokken. Ook in de 18e eeuw werden heel wat wijzigingen aangebracht. De kerk heeft bestaan tot 1867. Toen werd een nieuwe kerk gebouwd, vermoedelijk naar plannen van Pierre Buyck. De nieuwe kerk werd in 1870 ingezegend. In 1944 werd de toren beschadigd door oorlogshandelingen, en in een iets gewijzigde vorm herbouwd. Gebouw Het betreft een neogotische bakstenen basilicale kruiskerk met halfingebouwde westtoren. Boven het ingangsportaal bevindt zich een beeld van Dionysius. Het kerkmeubilair is voornamelijk 19e-eeuws. Het orgel is van 1959 en werd vervaardigd door de firma Jos. Loncke & Zn. Het kerkgebouw wordt omringd door een kerkhof.
Sareptakapel

De Sareptakapel is een kapel die zich bevindt aan de Sereptastraat, in de tot de West-Vlaamse gemeente Damme behorende plaats Moerkerke. Geschiedenis In 1468 verhuisde een Augustinessenklooster vanuit Biervliet naar Moerkerke, en dit kreeg de naam Sarepta. In 1566-1567 werden de Augustinessen -tijdens de Godsdienstoorlogen- uit hun klooster verjaagd en vluchtten naar Brugge. In 1577 kwamen ze terug, maar in 1578 werden ze opnieuw verjaagd en uiteindelijk vestigden ze zich in 1617 definitief in Brugge. Enkele gebouwen van het Moerkerkse Sareptaklooster bleven bestaan. De voormalige kloosterkapel, aan Sareptastraat 5, werd gesloopt in 1922, en van de daarbij vrijkomende materialen werd in 1923 de Sareptakapel gebouwd. Deze witgepleisterde betreedbare kapel heeft een enigszins mediterraan uiterlijk. Ze ligt in een omgracht rechthoekig gebied en wordt betreden via een houten vlonder.
Kasteel Blommeghem

Het Kasteel Blommeghem is een neogotisch kasteel, gelegen in het West-Vlaamse gemeente Marke. Het kasteel werd in 1900 opgetrokken in opdracht van Joseph (de) Bethune (zoon van Jean-Baptiste (de) Bethune). Geschiedenis Het neogotische kasteel werd in 1900 opgetrokken, waarschijnlijk naar ontwerp van Emmanuel (de) Bethune en Jozef Viérin. De constructie zelf werd wellicht uitgevoerd door J. Carette. Het kasteel fungeerde eerst als woonhuis voor François (de) Bethune, burgemeester van Marke van 1909 tot 1922. Ook het omliggende kasteelpark werd rond 1900 aangelegd. Gedurende de Wereldoorlogen werd het kasteel bezet door de Duitse bezetters. In 1951 werd het gebouw door de gemeente Marke aangekocht van de familie (de) Bethune. Het omliggende park werd toen openbaar gemaakt. Toen werd ook de huidige toegang, via de Van Belleghemdreef, geopend. Ook het aanliggende koetshuis, dat gebouwd werd in 1914, werd aangekocht door gemeente Marke. Vanaf circa 1965 deed het gebouw dienst als brandweerkazerne. Vanaf 1952 deed het kasteeltje dienst als gemeentehuis van Marke. Dit bleef zo tot de fusie met Kortrijk op 1 januari 1977. Emmanuel Pierre de Bethune was zo de laatste burgemeester van Marke. Tegenwoordig bevinden de kantoren van schepen Jean de Bethune zich in het kasteel. Het oude koetshuis (en nadien brandweerkazerne, ook wel brandweerarsenaal) wordt gebruikt als jeugdhuis. Het draagt de toepasselijke naam 't Arsenaal. Referenties
Kasteel Altena (Moerkerke)

Het Kasteel Altena is een kasteelachtig herenhuis in de Belgische plaats Moerkerke (gemeente Damme, provincie West-Vlaanderen), gelegen aan Weststraat 14. Geschiedenis Het Hof te Altena werd voor het eerst schriftelijk vermeld in 1325 en het was toen eigendom van het Brugse Sint-Janshospitaal. Later (1435) werd het een leen van de Burg te Brugge. Het omgrachte goed was van midden 16e tot einde 17e eeuw in bezit van de familie Valcke. Omstreeks 1700 werd het gekocht door de familie De la Villette, die ook het Kasteel van Moerkerke bezat. Er was toen sprake van een opperhof en een neerhof. Het kasteel kwam via vererving in handen van de familie van Stochove en in de 2e helft van de 19e eeuw in handen van de familie Thibault de Boesinghe-Frennelet. In 1875-1879 liet Emile de Thibault de Boesinghe-Frennelet alle kasteelgebouwen slopen. De boerderij werd naar buiten de omgrachting verplaatst. De gracht werd gedempt en er werd een kasteeltje in eclectische stijl gebouwd, gelegen in een park in Engelse landschapsstijl. Er werden veel exotische bomen geplant en er kwam een ijskelder met daarboven een romantische grot. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het kasteel door de Duitsers bezet en op het eind van de oorlog werd het, mogelijk door kwajongens, in brand gestoken, waarbij het geheel verwoest werd. In 1928 werd het kasteel herbouwd door Antoine de Thibault de Boesinghe. Het huidige kasteel is een ontwerp van A. de Pauw en is deels uitgevoerd in neorococostijl. Het is gebouwd in gele baksteen met natuurstenen omlijstingen en ornamenten en het wordt gedekt door een mansardedak. Het domein, inclusief de grot en de ijskelder, is behouden gebleven. Een kapelletje, eveneens van 1928, herdenkt de sluipmoord op Ignace de Thibault de Boesinghe in 1913 en werd opgericht door diens weduwe.
Doeveren (natuurgebied)

Doeveren is een natuurgebied in West-Vlaanderen dat wordt beheerd door Natuurpunt. Het natuurgebied is 60 hectare groot en bevindt zich op het grondgebied van de gemeenten Zedelgem en Oostkamp in het Houtland (West-Vlaanderen). Doeveren is een voormalig adellijk domein dat aan de noordkant omsloten wordt door het gemeentelijk groendomein Merkenveld. Aan de oostkant ligt het oostelijk deel van Doeveren ingebed in de bossen van adellijke Oostkampse heren en het Kampveld. De bos- en landbouwpercelen werden in 2003 door Natuurpunt aangekocht. Later gaf de gemeente Zedelgem nog enkele hectaren aansluitend in beheer. Het landschap bestaat uit bossen, dreven, graslanden en de laatste restanten van Atlantische heide. De hooilanden worden begraasd door Gallowayrunderen. In het gebied komen rode dopheide, kleine zonnedauw, levendbarende hagedis, boommarter, zwarte specht en wespendief voor. Doeveren is vrij toegankelijk via twee bewegwijzerde wandellussen in het gebied (van 3,5 en 2 kilometer lang). Bronnen Natuurpunt
Parc Louise-Marie

Le parc Louise-Marie (en néerlandais: Louise-Mariepark) est un espace vert de la ville belge de Namur. Portant le nom de Louise-Marie d'Orléans, femme de Léopold I et première reine des Belges, le parc est bordé, tout au long de son côté sud-est, de la rue appelée Rempart de la Vierge, rappelant son origine. Histoire Le parc fut créé en 1879-1880, lorsque les remparts (du XIVe) et l'enceinte de la ville de Namur furent démolis et les douves extérieures comblées. À l'origine, l'espace vert nouvellement créé comprenait un petit port de plaisance avec accès à la Sambre. Lorsque décision fut prise de combler les douves, un concours fut organisé pour le projet d'un parc public. Le lauréat fut l'architecte paysagiste Constantin Smits. Il créa un parc sur deux niveaux présentant une apparence rurale. Le parc constitue un important lieu de sociabilité urbaine très fréquenté par les Namurois. Description L'étang se trouvant au centre du parc rappelle l'ancien fossé des douves de l'enceinte fortifiée : on y trouvait une sculpture de Nat Neujean. La grotte bordant l'étang sur son côté est artificielle. Au milieu du parc, les vestiges de l'ancien pont conduisant à la porte de Bruxelles (construit entre 1815 et 1820) de l'enceinte furent dégagés lors de la dernière restauration de 1990 et sont aujourd'hui bien visibles. L'escalier conduisant à l'avenue de Stassart (coté ouest) est une copie de l'escalier dessiné par le graveur namurois Félicien Rops pour le jardin de sa propre maison, la Demi-Lune, à Corbeil-Essonnes, au sud de Paris. Il est orné d'une plaque en bronze réalisée par Armand Bonnetain à l'effigie de l'artiste. Une aire de jeux pour enfants a été aménagée sur le côté sud-ouest (Sambre) du parc. Notes et références Lien externe « Parc Louise-Marie », sur Ville de Namur, 2021 (consulté le 9 janvier 2021). Portail de la province de Namur Portail des espaces verts