NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Antonius en Sint-Catharinakerk

De Sint-Antonius en Sint-Catharinakerk (Frans: Église Saint-Antoine et Sainte-Catherine), gelegen aan Neuvice 54, is een parochiekerk in het centrum van de Belgische stad Luik. Geschiedenis De eerste kerk werd begin 12e eeuw gebouwd als Sint-Catharinakerk nabij de Pont des Arches. In 1358 werd een nieuwe kerk gebouwd, nu in gotische stijl. De kerk werd in de 16e eeuw nog verbouwd, maar in 1691 bombardeerden de Franse troepen, onder commando van hertog Louis-François van Boufflers, de stad Luik, omdat deze sympathie koesterde voor Spanje, dat toen met Frankrijk in oorlog was. De gehele wijk, inclusief de kerk, ging in vlammen op. Omstreeks 1700 werd een nieuwe kerk gebouwd in barokstijl. Vanaf 1803 werd deze kerk een kapel voor diverse congregaties, waaronder de Reguliere Kanunniken van Sint-Jan van Lateranen vanaf 1897. In 1978 werd de Sint-Antoniuskerk onttrokken aan de eredienst, en het werd een dependance van het Museum van het Waalse Leven. De Sint-Catharinakerk werd toen parochiekerk en werd toen tevens aan Sint-Antonius gewijd. Gebouw De barokke voorgevel is ingepast in het straatbeeld. Er zijn Toscaanse pilasters en een pilaster-halsgevel. De eigenlijke kerk heeft een plattegrond in de vorm van een Grieks kruis. Ook in het interieur zijn Toscaanse pilasters aanwezig die de bogen schragen. Het interieur is harmonisch en stamt grotendeels uit de eerste helft van de 18e eeuw. Cornelis van der Veken vervaardigde beelden van een Beschermengel met het Kind, Sint-Jozef, Sint-Barbara en Sint-Antonius van Padua (1701-1710). In 2022 restaureert men het interieur en wordt een schilderij met Catharina opnieuw boven het hoogaltaar geplaatst. Galerij
Sint-Christoffelkerk (Luik)

De Sint-Christoffelkerk (Église Saint-Christophe) is een kerkgebouw in de Luikse wijk Saint-Gilles, gelegen aan het Place Saint-Christophe. Geschiedenis De kerk werd vanaf 1240 gebouwd als parochiekerk en begijnhofkerk, namelijk voor het Sint-Christoffelbegijnhof (Béguinage de Saint-Christophe). Het sobere kerkgebouw, uitgevoerd in kolenzandsteen, toont een overgangsstijl tussen romaans en gotisch. In 1777 werd in het interieur stucwerk in rococostijl toegepast. Van 1885-1892 werd de kerk gerestaureerd onder architectuur van Auguste Van Assche in neogotische stijl. In 1936 werd de kerk geklasseerd als monument. Het is een kruiskerk onder zadeldak, met eenvoudige vieringtoren. In het dakgebinte van de toren werd in 2025 een kanonskogel aangetroffen, die was afgevuurd door de troepen van Willem van Oranje tijdens hun kortstondige beleg van Luik in 1568. Dat gebeurde door de artillerie onder bevel van Jean de Hangest.
Sint-Denijskerk (Vorst)

De Sint-Denijskerk (Frans: Église Saint-Denis) is een rooms-katholieke kerkgebouw in het historische centrum van de Belgische gemeente Vorst in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De kerk staat tussen het Sint-Denijsplein en de resten van de abdij. Ze is gebouwd in Romaanse en gotische stijl. De oudste resten uit de kerk dateren van de 12e eeuw. Ze heeft het uitzicht van een dorpskerk. In het koor van de kapel kan men de cenotaaf van de heilige Alena bewonderen. Het is een van de weinige grafmonumenten uit de 12e eeuw die in België bewaard gebleven zijn: een veelluik en enkele schilderijen uit de 16e eeuw, en een Christus aan het kruis van vóór 1220, die de vroegere abdijkerk heeft opgeluisterd. Structuur en evolutie Op de plaats van de huidige Sint-Denijskerk, zou in de 7e eeuw een lemen hut gestaan hebben die dienstdeed als gebedsplaats. Ze werd gewijd aan de eerste bisschop van Athene. De huidige kerk werd gebouwd naast de kapel voor de heilige Alena. Deze kerk draagt nog altijd de romaanse architecturale sporen uit die periode: een rondboog en ramen, dichtgemetseld voor latere verbouwing. De ontwikkeling van de kerk verliep in de loop van de jaren als volgt: 12e eeuw: de oudste resten van de kerk; 13e-eeuwse koor van de huidige kerk is vroeg-gotisch; Rond 1300: Het schip en de zijbeuken werden gebouwd; Begin 15e eeuw: de eerste verdieping van de klokkentoren gebouwd; 1542: twee laat-gotische zijkapellen werden toegevoegd; 18e-eeuwse torenspits; 1944: de oorspronkelijke glasramen werden gebombardeerd en na de oorlog terug hersteld. Legende De legende van de Sint-Denijskerk is nauw verbonden met het ontstaan van de gemeente Vorst. Ze dateert uit de 7e eeuw, de periode van de kerstening van de Franken. Alena was de dochter van de heer van Dilbeek. Stiekem trok ze er 's nachts op uit om christelijke misvieringen bij te wonen. Haar vader kwam er achter en gaf zijn soldaten de opdracht haar terug te brengen naar Dilbeek. Ze wilde niet en er ontstond een gevecht. Alena hield zich stevig aan een boom vast. Haar arm werd eraf gerukt en ze overleed aan haar verwonding. Een engel bracht Alena's arm naar de kapel. Ook het stoffelijke overschot werd er begraven. In de 12e eeuw werd Alena heilig verklaard. Een verering begon en de huidige kerk werd gebouwd. Zie ook Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Vorst
Sint-Donatuskerk (Aarlen)

De Sint-Donatuskerk in Aarlen (België) is een kerk, gelegen op de centraal gelegen heuvel in de stad, La Knippchen, die reeds door de Gallo-Romeinse bevolking van Orolaunum werd gebruikt als onneembare plaats ten tijde van de Grote Volksverhuizing (269-270). In de elfde eeuw werd op deze plaats een burcht gebouwd, die in 1558 werd verwoest door de Fransen. Tussen 1621 en 1626 bouwden de kapucijnen op de ruïnes van dit kasteel hun klooster en de kerk. Naast de kerk stond de toegangspoort van de abdij van Clairefontaine, die verwoest werd tijdens de Franse Revolutie. De kerk werd versterkt onder de regering van Lodewijk XIV, gerestaureerd in 1851 en opnieuw aan het eind van de 19e eeuw. De Chemin royal de la Croix (koninklijke weg van het kruis) of montée de Saint-Donat (helling van Sint-Donatus), is een stenen kruisweg uit 1846 die naar de kerk leidt en sinds 1992 is geklasseerd als belangrijk erfgoed van Wallonië. Vanop de kerktoren heeft men een vrij uitzicht over de drie aan elkaar grenzende landen: België, het groothertogdom Luxemburg en Frankrijk. De beiaard luidt dagelijks om het uur het deuntje Zu Arel op der Knippchen, een traditioneel volkslied van het Land van Aarlen en het groothertogdom Luxemburg en officieuze hymne van de Belgische provincie Luxemburg. Bezoeken Sinds begin mei 2017 is het terug mogelijk de kerktoren, die vijfentwintig jaar lang niet toegankelijk was, te bezoeken en te beklimmen. De Belvédère of uitzichttoren zelf is ongeveer 35 m hoog, terwijl de heuvel waarop deze staat zelf 428 meter hoog is, wat een weids uitzicht biedt over Belgisch-Lotharingen met name het Land van Aarlen en de Gaume tot aan het Ardens plateau. De toren werd tussen 1905 en 1907 opgetrokken om de oorspronkelijke klokkentoren van de kapucijnen te vervangen en is een toeristische attractie van de stad. De bezoekers bereiken over 134 treden de bovenste openluchtgalerij van de toren en passeren hierbij de klokkentoren. Noten Referentie Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Église Saint-Donat d'Arlon op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
Église Saint-Georges de Grez-Doiceau

L'église Saint-Georges est une église d'origine romane située sur territoire de la commune belge de Grez-Doiceau, en province du Brabant wallon. Historique La tour romane de l'église Saint-Georges date du XIIe siècle. Ses superstructures et percements ont été remaniés dans l'esprit baroque en 1722 comme l'atteste le millésime inscrit dans la maçonnerie du premier étage. Le reste de l'église fut reconstruit en style classique entre 1760 et 1772. L'église Saint-Georges fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 16 février 1981. Architecture La tour À l'ouest, l'église présente une forte tour carrée de trois niveaux. La nef Références Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant wallon
Sint-Gilliskerk (Sint-Gillis)

De Sint-Gilliskerk (Frans: Église Saint-Gilles) is een rooms-katholiek kerkgebouw uit de 19e eeuw gelegen in de Belgische gemeente Sint-Gillis in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Geschiedenis Van oorsprong was Sint Gillis een gehucht, genaamd Obbrussel. Het gehucht maakte deel uit van de parochie Vorst. In 1216 mocht Hendrik I, hertog van Brabant en Lotharingen, hiervan een nieuwe parochie maken. Hij gaf toestemming een kerk te bouwen gewijd aan Sint Gillis. Rondom de kerk en begraafplaats ontwikkelde zich daarna het dorp Obbrussel. In 1578 werd de kerk door de eigen inwoners verwoest ter voorkoming dat Spaanse troepen de kerk zouden gebruiken bij een belegering. In 1595 werd begonnen met de bouw van een tweede kerk op de plaats van de eerste. Het koor werd ingewijd in 1600. De kerk leed schade tijdens een zwaar bombardement van Brussel in 1695. Eenmaal gerestaureerd werd de kerk vergroot. In 1823 kwam er een nieuwe toren. In de tweede helft van de negentiende eeuw kende het dorp Sint-Gillis een sterke groei van de bevolking, aangezien Brussel een stadsuitbreiding had buiten haar stadsmuren. Hierdoor zagen de autoriteiten zich gedwongen de kerk te slopen en in 1868 een nieuwe te bouwen. De uitvoering om te bouwen werd toevertrouwd aan de stedenbouwkundige Victor Besme. Hij veranderde de richting van de kerk. Het koor werd naar het westen gericht, om zodoende beter aan te sluiten bij de Fortstraat. De bouw werd van 1867 tot 1875 onderbroken omdat de architect een geschil had met de kerkfabriek. De huidige kerk stamt uit 1878, en werd plechtig ingewijd op 12 april 1880. Bouwstijl De kerk van Sint-Gillis is gebouwd in de eclectische stijl, een stijl die populair was in de negentiende eeuw. In wezen is deze geïnspireerd door de romaanse bouwkunst met elementen uit de Gotiek. Bron www.irismonument.be
Église Saint-Gilles de Kumtich

L'église Saint-Gilles (en néerlandais : Sint-Gilliskerk) est une église de style roman et néogothique située à Kumtich, section de la commune belge de Tirlemont (Tienen), dans la province du Brabant flamand. Historique L'église Saint-Gilles a été édifiée au XIIe siècle en style roman. De cette église romane de plan basilical, qui se dresse au liieu de son cimetière, ne subsistent que les parties orientales : les collatéraux ont été reconstruits au XVIIIe siècle et la tour néogothique a été ajoutée par le baron de Man en 1838, année mentionnée par le chronogramme situé en façade au dessus-de l'entrée : CUra per ILLUstrIs baronIs DeMan haeC restaUrata atqUe renoVata fUerUnt L'église a fait l'objet d'une restauration en 1924. Statut patrimonial L'église fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 28 novembre 1942 sous la référence 1113 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 43091. Architecture Le chevet À l'est, l'église Saint-Gilles présente un chevet plat de style roman tardif. Ce chevet, édifié en moellon et en pierre de taille, présente trois registres ornés d'arcades de tailles décroissantes. Le premier registre est orné de trois grandes arcades supportées par des pilastres à imposte saillante. Le deuxième registre est orné de bandes lombardes composées d'arcades groupées par trois encadrant une fenêtre absidiale unique. Chaque arcade repose soit sur un modillon géométrique très simple soit sur une lésène (pilastre plat sans base ni chapiteau). Le troisième registre est orné d'une série de huit arcades reposant sur des colonnettes ornées de chapiteaux. Le chevet est surmonté d'un pignon en briques rouges percé d'une baie à encadrement de pierre blanche surmonté d'un petit bas-relief en pierre blanche de la deuxième moitié du XIIe siècle représentant saint Gilles et d'une petite arcature en briques. L'absidiole nord semi-circulaire de style roman a été conservée avec son décor de bandes lombardes tandis que l'absidiole sud a été remplacée par la sacristie moderne de plan carré, ornée d'arcatures. Façade occidentale À l'ouest, l'église présente une façade de style néogothique érigée en 1838 par le baron de Man, comportant une tour en briques surmontée d'un clocher en pierre. Le rez-de-chaussée de la tour est percé d'un portail néogotique flanqué de deux ailes percées chacune d'un oculus. Le premier étage est percé d'un triplet de 3 fenêtres en lancette surmonté de l'horloge. Au-dessus d'une puissante corniche en saillie se dresse le clocher en pierre octogonal percé sur quatre faces d'une baie campanaire à abat-sons et surmonté d'une fine flèche couverte d'ardoises. Références Articles connexes Kumtich Tirlemont Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Gilliskerk (Kumtich)

De Sint-Gilliskerk van Kumtich is een kerk gebouwd in romaanse stijl, in Kumtich, gemeente Tienen, in de provincie Vlaams Brabant. De kerk is genoemd naar Sint-Gillis, die leefde in de 7e en 8e eeuw. Geschiedenis De kerk werd gebouwd in de 12e eeuw, de zijbeuken zijn gereconstrueerd in de 18e eeuw, de neo-gotische toren dateert uit 1838. In 1924 werd de kerk gerestaureerd. In november 1942 werd het gebouw aangemerkt als Belgisch beschermd erfgoed. Architectuur De kerk heeft een driebeukig schip ter grootte van drie traveeën en een transept. In het schip bevinden zich aan iedere zijde drie vrij kleine gebrandschilderde vensters, het transept heeft een venster aan elk uiteinde. Aan de noordelijke transeptarm is een kapel gebouwd, die van de zuidelijke arm is afgebroken om plaats te maken voor een sacristie. Van de 12e-eeuwse bouw is het oostelijk deel, voornamelijk het koor, behouden gebleven. Het chevet is opvallend door de platte gevel, in tegenstelling tot de gebruikelijke halfronde vorm. Het is opgebouwd uit steenblokken en parement, en heeft op drie niveaus boogfriezen, in afnemende grootte. Het onderste niveau bestaat uit drie grote arcaden, ondersteund door pilasters. In de middelste arcade bevindt zich een crucifix. Het tweede niveau is gedecoreerd met Lombardische boogfriezen bestaande uit tweemaal drie gegroepeerde arcaden met in het midden glas-in-loodvenster. Elke arcade rust op een geometrisch eenvoudig gevormd modillon. Het bovenste niveau bestaat uit een serie van acht arcaden die rusten op zuilen voorzien van kapitelen. Het chevet wordt bekroond door een frontaal van rode baksteen voorzien van een raam met witte stenen. Daarboven is een ruw bewerkt bas-reliëf te zien, met een bakstenen blinde arcade erboven. Afbeeldingen Externe link
Sint-Gilliskerk (Luik)

De Sint-Gilliskerk (Église Saint-Gilles) is de parochiekerk van de Luikse buurtschap Saint-Gilles, gelegen aan Cour Saint-Gilles. Geschiedenis De kerk werd als abdijkerk gesticht in 1124 door prinsbisschop Alberon I van Leuven en werd gebouwd in kalkzandsteen en kolenzandsteen, gewonnen in het naburige Publémont. Het was een kruisvormige abdijkerk met vieringtoren die echter van 1786 tot 1803 buiten gebruik kwam. De abdij werd door de Fransgezinden opgeheven. In 1803 werd de abdijkerk een parochiekerk voor de inwoners van Saint-Gilles, van Saint-Nicolas en van het nabijgelegen Sainte-Gertrude, waar zich een -aan genoemde heilige gewijde- kapel bevond. Toen in de loop van de 19e eeuw de steenkoolwinning steeds grootschaliger werd, had de kerk te lijden van mijnschade. Het was Auguste Van Assche die de kerk moest vrijwaren van verdere verzakkingen, moest herstellen en moest vergroten. De kerk werd onder meer hierdoor nogal gewijzigd. De overige abdijgebouwen zijn geheel verdwenen. Interieur In de kerk bevindt zich een Sint-Gillisbeeld uit het begin van de 14e eeuw, en verder zijn er diverse 18e-eeuwse beelden. Er is een monument ter ere van Alberon I, van 1646. Ook bezit de kerk diverse schilderijen, waaronder een kruisiging met Maria-Magdalena, van 1710, door Englebert Fisen. De kerk bezit diverse grafstenen van abten, de oudste is van 1352, de andere zijn uit de 16e tot en met de 18e eeuw.
Церковь Святого Эгидия (Льеж)

Церковь Святого Эгидия (фр. Église Saint-Gilles) — католический храм в городе Льеж, Королевство Бельгия, приходская церковь района Сент-Жиль, памятник романской архитектуры школы Мааса и Рейна. Аббатство Святого Эгидия было заложено в 1224 году князем-епископом Льежа Альбероном I Лувенским. Монастырская церковь в форме латинского креста с массивной башней построена из крупных блоков местного песчаника c холма Пюблемон (ныне в самом центре Льежа). В 1786 году аббатство было закрыто и в течение 17 лет церковь пустовала, после чего стала приходской. Весь XIX век церковь Святого Эгидия страдала от оползней, вызываемых горными работами по добыче каменного угля. Спасением занялся Огюст ван Аше, знаменитый гентский реставратор средневековых построек. Его задачей было как отремонтировать церковь, так и увеличить её вместимость в связи с сильно выросшим количеством прихожан. Огюсту Ван Аше удалось не только укрепить здание, защитив его от дальнейшего проседания, но и расширить его, так что пристроенная неороманская часть гармонично вписалась в древние стены и создала с ними единую неразрывную композицию. Другие постройки аббатства сохранить при этом не получилось. Среди реликвий церкви — статуя Святого Эгидия XIV века, а также несколько скульптур XVIII века. Здесь же установлен памятник Альберону I Лувенскому 1646 года. Из средневековых картин наиболее интересно изображение Марии Магдалины перед распятым Иисусом Христом 1710 года кисти Энглеберта Физена. Литература Marie-Sophie Degard, «L’ancienne abbatiale Saint-Gilles à Liège: du style roman au style néo-roman», Bulletin de la Société d’Art et d’Histoire du Diocèse de Liège, № 66, 2004
Collégiale Saint-Hadelin de Celles

La collégiale Saint-Hadelin de Celles est un édifice religieux catholique sis au cœur du village belge de Celles (commune de Houyet) en province de Namur. Historique Construite au XIe siècle, elle est considérée comme la plus parfaite expression de l'art mosan, sa relative marginalité ayant contribué à lui conserver cette authenticité. Elle est dédiée à saint Hadelin de Celles, un saint local. Description On peut observer le massif occidental flanqué de deux tourelles d'escalier comme c'est le cas dans la plupart des églises mosanes du début de la période romane. Comme c'est également souvent le cas de l'architecture romane, elle est construite en pierres locales. La décoration extérieure se borne à des pilastres à peine esquissés avec une imposte discrète. La nef centrale est éclairée par des baies situées au-dessus des vaisseaux latéraux. Classement La collégiale est classée au Patrimoine majeur de Wallonie depuis 1947 et au Patrimoine exceptionnel depuis 2009. Notes et références Voir aussi Bibliographie L'Architecture Romane en Belgique, sous la direction de Laurent Deléhouzée, éditions Racine, Bruxelles, 2000 Le patrimoine monumental de la Belgique, vol. 22, t. 2 : Wallonie, Namur, arrondissement de Dinant, Liège, Pierre Mardaga, éditeur, 1996, 960 p. (ISBN 2-87009-637-2, lire en ligne), p. 773-776 Articles connexes Liste du patrimoine immobilier classé de Houyet Liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne Liens externes Ressource relative à l'architecture : Patrimoine classé de Wallonie Collégiale Saint-Hadelin : description, informations, photo et vidéo, Églises Ouvertes Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la province de Namur
Sint-Hilariuskerk (Bierbeek)

De Sint-Hilariuskerk is een kerkgebouw in Bierbeek in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. De kerk ligt aan de Dorpsstraat op een lichte verhoging met naast de kerk het ommuurde kerkhof. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Hilarius. Het basilicale gebouw bestaat uit een ingebouwde westtoren, een driebeukig schip met vijf traveeën, een uitspringende dwarsbeuk en een recht gesloten koor. De toren is opgetrokken in zandsteen voor wat betreft de onderbouw, gebouwd op de plaats van een ouder gebouw met erbovenop een bakstenen klokkenverdieping gedekt door een ingesnoerde naaldspits. Aan de zuidzijde van de toren bevindt zich een traptorentje. Verder heeft de toren een geopende gelijkvloerse verdieping op het schip, een overkluizing met zware kruisribgewelven en een classicistisch portaal. De beuk is opgetrokken met gemetselde pijlers uit het midden van de 12e eeuw, een romaans dakgebinte en een houten zoldering. Het koor is vierkant van vorm en wordt gedekt door een kruisgewelf uit de twaalfde eeuw. In de buitenmuur is er versiering met lisenen en boogfriezen op geprofileerde kraagstenen en binnenin bevindt zich een wasbekken onder een mijterboog. De lagere dwarsbeuk is opgetrokken in Maasromaanse stijl. Aan de zuidoostzijde van de kerk bevindt zich een sacristie van recentere datum. Geschiedenis In de 12e en 13e eeuw werd het kerkgebouw gebouwd. In 1770-1771 werden de zijbeuken verbreed door Corthout. In 1784 werd de bakstenen klokkenverdieping op de toren gebouwd door Everaert. Van 1897 tot 1914 werd de kerk gerestaureerd door architect Pierre Langerock en kanunnik Raymond Lemaire. Daarbij werden onder andere de zijbeuken en de transeptarmen volledig herbouwd in hun vermoedelijke Romaanse configuratie. Van 1956 tot 1975 vond de laatste grote restauratie plaats onder leiding van architect Simon Brigode en Raymond M. Lemaire. Literatuur Thomas COOMANS, "Van kapittelkerk tot priorijkerk: De romaanse Sint-Hilariuskerk van Bierbeek in nieuw perspectief naar aanleiding van de dendrochronologische datering van de sporenkap (prov. Vlaams-Brabant)", Relicta: Archeologie, Monumenten- en Landschapsonderzoek in Vlaanderen / Heritage Research in Flanders, 6, 2010, p. 69-98 [ https://web.archive.org/web/20180302044759/https://www.onroerenderfgoed.be/nl/diensten/publicaties/relicta-6/ ]. Luc Francis GENICOT, "Notes complémentaires sur l'église romane de Bierbeek en Brabant", Mededelingen van de Geschied- en Oudheidkundige Kring van Leuven en omgeving, 9/1, 1969, 26-45.
Església de Sant Jaume (Lieja)

L'Església de Sant Jaume (en francès Église Saint-Jacques) és una església parròquial al barri de l'Illa a Lieja (Bèlgica). A l'origen era l'església d'un monestir benedictí. Tot i tenir una relíquia de Jaume el Major que el monjo Robert va portar de Compostel·la és dedicada a Jaume el Menor. El príncep-bisbe Balderic II va fundar l'abadia el 1015. Entre 1514 i 1538, l'edifici romànic va ser reemplaçat per un de gòtic. De l'església romànica només es conserva la volada occidental i el campanar. Tant per l'arquitectura, els vitralls com pel mobiliari, es considera una de les meravelles de Valònia, llistat com patrimoni excepcional. Els vitralls del segle xvi s'han quasi tots conservats i es consideren dels més bells del país. El 1558 es va afegir una portalada en estil del Renaixement, dissenyat per Lambert Lombard (1505-1566) a la façana septentrional. Després de la secularització el 1785 va esdevenir la huitena col·legiata de Lieja, fins a la dissolució del capítol durant l'ocupació francesa. L'edifici va ser salvat de l'enderroc in extremis. En aplicació del concordat del 1801 va tornar al culte catòlic com a església parròquial el 1802. Al segle xix, Jean de Bethune (1821-1894), uns dels pares del moviment neogòtic de Bèlgica va dissenyar mobiliari, l'altar dedicat al sagrat cor i el reliquiari de Jaume el Major. Obres destacades Els vitralls realitzats entre 1525 i 1531 L'orgue del 1600 Les estàtues per Jean Del Cour La cripta romànica Els seients gòtics del cor, amb misericòrdies satíriques Referències Bibliografia Allart, Dominique; Piavaux, Mathieu; Van den Bossche, Benoît; Wilkin, Alexis (dir.). L'église Saint-Jacques à Liège: Templum pulcherrimum. Une histoire, un patrimoine. Namur: Institut du Patrimoine wallon, décembre 2016, p. 346. ISBN 978-2-87522-175-9.