NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Niklaaskerk (Perk)

De Sint-Niklaaskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Steenokkerzeel behorende plaats Perk, gelegen aan de Tervuursesteenweg. Geschiedenis De kerk was oorspronkelijk gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. De romaanse vieringtoren is 12e-eeuws. Ook de middenbeuk was oorspronkelijk romaans, maar deze werd in 1853 van neogotische zijbeuken voorzien. De zuidelijke transeptarm is vermoedelijk eind 14e-eeuws terwijl de noordelijke transeptarm uit de 16e eeuw stamt. De zuidelijke sacristie is van 1786 en is in classicistische stijl. Gebouw Het betreft een georiënteerde driebeukige kruiskerk met vieringtoren. De kerk is uitgevoerd in zandsteen, maar de neogotische zijbeuken zijn in baksteen opgetrokken. Interieur De kerk bezit het 17e-eeuwse schilderij Heilige Familie. Van David Teniers II is het schilderij Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Dominicus. Van de beelden kan een houten Sint-Anna-te-Drieën van omstreeks 1500 worden genoemd. Uit de 17e eeuw is een Sint-Sebastiaan in beschilderd terracotta. Ook zijn er beelden van Sint-Adrianus en Sebastianus, in gepolychromeerd hout, eveneens 17e-eeuws. De biechtstoelen en de zijaltaren zijn in 17e-eeuwse barokstijl. Het orgel en het doksaal zijn van 1716 en in Lodewijk XIV-stijl. Het orgel werd gebouwd door Carolus Dillens. Er is een grafmonument voor G. de Baronaige, van 1626.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Grazen)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Geetbets behorende plaats Grazen, gelegen aan de Vijverstraat 28. De kerk werd in 2024 ontwijd en gekocht door de gemeente Geetbets. Geschiedenis Grazen behoorde vanouds tot het Graafschap Loon en de gelovigen vielen onder de parochie van Wilderen. Er bestond op het domein van de Abdij van Oriënten een Onze-Lieve-Vrouwekapel. In 1802 werd Grazen afhankelijk van de parochie van Geetbets en in 1821 kreeg de kapel een zekere zelfstandigheid. Gebouw De Onze-Lieve-Vrouwekerk, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw Bezoeking, werd in 1896-1898 gebouwd. Het is een eenbeukig bakstenen neogotisch kerkje met een recht afgesloten koor en een spitse dakruiter. Interieur De kerk bezit een barokpreekstoel van omstreeks 1700 en verder een 16e-eeuws beeld Christus in het graf en een 18e-eeuws kruisbeeld.
Wiedauwkaaibrug

De Wiedauwkaaibrug, Wiedauwkaaispoorbrug, Voorhavenbrug of Muidespoorbrug is een spoorweg-draaibrug aan het Muidegebied in Gent. Erover lopen de spoorlijnen 58 en 55 (2 sporen). De Wiedauwkaaibrug is een belangrijke schakel voor de spoorverbinding tussen Gent-Dampoort en Eeklo, via Wondelgem. Ook het goederenvervoer gebruikt deze draaibrug om Gent te verbinden met Zelzate, Terneuzen en het Kluizendok. De eerste brug (c.1873-c.1887) De eerste brug werd gebouwd in of kort voor 1873 bij de aanleg van het oosterringspoor. Deze spoorlijn verbond het station Gent-Zuid via het station Gent-Eeklo (het latere station Gent-Dampoort) met het goederenstation Gent-Rabot, gebouwd in 1873. Om het Rabot te bereiken moest het oosterringspoor het kanaal Gent-Terneuzen kruisen. Daarom werd deze metalen spoorbrug gebouwd. Hij bestond uit een draaiend gedeelte en een vast gedeelte. Op de rechteroever (kant Muide) werd ook een bakstenen sluiswachtershuis gebouwd volgens het typische model met twee kleine trapgeveltjes in een traditionele stijl. De tweede brug (c.1887-1918) Al in of kort voor 1887 werd deze eerste brug vervangen door een tweede exemplaar. Dat was nodig voor de verbreding van het kanaal Gent-Terneuzen, de aanleg van de Voorhaven (ten noorden van de brug) en het Tolhuisdok (ten zuiden). Het sluiswachtershuis werd hierbij afgebroken. In november 1918 wordt de brug opgeblazen door het Duitse bezettingsleger in een (vergeefse) poging om de opmars van de Geallieerde legers te stuiten. De derde brug (1918-1926) Na afloop van de Eerste Wereldoorlog werd een noodbrug met één spoor aangelegd op de pijlers die intact gebleven waren. De bouwwerken werden uitgevoerd tussen juni en november 1919. De vierde brug (1926-2008) De definitieve brug kwam er in 1926, opnieuw op de oude pijlers uit 1873. In 1940 werd het draaiend gedeelte van de brug opgeblazen, maar tijdens of na de oorlog terug opgebouwd. In 1996 werd de spoorwegbrug beschermd als monument. De vijfde brug (2008-nu) Omdat er tussen Gent-Dampoort en Wondelgem nog veel gelijkvloerse overwegen zijn, is men lange tijd van plan geweest spoorlijn 58 in het Muidegebied op te hogen. Dit talud zou voor de Wiedauwkaaibrug de sloop betekend hebben. De plannen om spoorlijn 58 op niveau +1 te brengen zijn echter weer van de baan wegens te hoge kosten. Als alternatief werd de constructie in 2008 volledig vervangen door een nieuwe, identieke draaibrug gebouwd door Victor Buyck Steel Construction. De kosten voor deze ingrijpende vervanging bedroegen 6,4 miljoen euro. Vroeger was de technische maximumsnelheid over de brug 40km/h. Over de nieuwe brug is het theoretisch mogelijk 80km/h te rijden. Dit gebeurt echter nog niet omdat de spoorstroomloop van de nabijgelegen overwegen nog niet is aangepast. De brug beschikt ook over een pad voor voetgangers, dat bij de vervanging in 2008 echter niet verbreed werd. Deze verbinding was ondertussen ook deel gaan uitmaken van de door de Stad aangelegde fietsroute Westerringspoor - Muide, deel van fietssnelweg F400. In de jaren 2010 zijn er echter geldige verbodsborden voor fietsers gezet. In 2021 ontstond ophef omdat de politie deze doorgang even effectief afsloot.
Sint-Martinuskerk (Herk-de-Stad)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Herk-de-Stad, gelegen aan de Markt. Geschiedenis De parochie werd voor het eerst schriftelijk vermeld in 1157, toen paus Adrianus IV het tiendrecht overdroeg aan het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Maastricht. In 1366 werd de kerk door brand verwoest. In 1467 kwam, naast het tiendrecht, ook het patronaatsrecht aan het Onze-Lieve-Vrouwekapittel. De oudste delen van de huidige kerk dateren vermoedelijk uit de 16e eeuw, waarbij het koor het oudst is, en de noordelijke transeptarm iets jonger. In 1679 brak er brand uit. Na herstel werden in 1769-1770 de zijbeuken afgebroken en in classicistische stijl herbouwd. Van 1846-1852 werden de romaanse middenbeuk, de gotische toren en de zijbeuken afgebroken. Toren en schip werden heropgericht in neogotische stijl. Ook de zuidelijke transeptarm werd afgebroken en herbouwd. De noordkapel en noordelijke transeptarm bleven behouden. De kerk werd nog in 1940 zwaar beschadigd door oorlogshandelingen, en tijdens de Tweede Wereldoorlog herbouwd. Het gebouw werd in 1983 beschermd als monument, en gerestaureerd in 1993-1994. Gebouw De huidige kerk is een driebeukige kruiskerk met ingebouwde westtoren, welke gedekt wordt door een ingesnoerde naaldspits. Het gotische gedeelte is in baksteen, afgewerkt met ijzerzandsteen en deels met mergelsteen, het neogotische deel is eveneens in baksteen, maar afgewerkt met arduin. Merkwaardig is dat de noordelijke transeptarm door een mansardedak wordt gedekt. Interieur De noordelijke transeptarm wordt overwelfd door een tongewelf met rocaillestucwerk. Tot het kerkmeubilair behoort een ecco homo in gepolychromeerd eikenhout uit de 2e helft van de 15e eeuw. Dit beeld werd bezocht door bedevaartgangers. In de noordoostkapel bevindt zich een barok marmeren altaar, in de zuidelijke transeptarm vindt men een barok Maria-altaar van gepolychromeerd hout uit de 17e eeuw. De twee eiken biechtstoelen in Lodewijk XV-stijl zijn uit 1767 en vervaardigd door Nicolaï. Aan de buitenzijde, tegen het koor, staat een grafsteen van 1745.
De Goort

De Goort is een natuurgebied van 23 ha dat gelegen is tussen Molenbeersel en Kinrooi in de Belgische provincie Limburg. Het is eigendom van de gemeente Kinrooi. Het is een moerassig, bosachtig gebied dat zich bevindt ter weerszijden van de Abeek, die hier in zuidwaartse richting stroomt. In het gebied ligt een visvijver. Een wandeling is in het gebied uitgezet. De Goort maakt deel uit van het Grenspark Kempen-Broek. Ten noordwesten ervan ligt natuurgebied De Zig. Externe link Natuurgebied De Goort - Limburgs Landschap
Sint-Pancratiuskerk (Widooie)

De Sint-Pancratiuskerk is een kerkgebouw in Widooie in de Belgische gemeente Tongeren-Borgloon in de provincie Limburg. De kerk ligt aan de Widooiestraat en aan de Sint-Pankraasstraat. Om de kerk ligt er een ommuurd kerkhof. Het bakstenen gebouw is een classicistische pseudobasiliek en bestaat uit een voorstaande westtoren, een driebeukig schip met vier traveeën en een koor met een rechte travee en een halfronde sluiting. Het koor wordt geflankeerd door sacristieën. De toren heeft drie geledingen, afgewerkt met hardsteen en een ingesnoerde naaldspits. De toren heeft een rondboogportaal, een rondboogvenster, een oculus, galmgaten, waterlijsten en klauwstukken. Deze klauwstukken verbinden de tweede met de derde geleding. Het schip en het koor hebben rondboogvensters voorzien van bogen van hardsteen en doorgetrokken imposten. Het gebouw heeft een zadeldak gedekt met leien. Tussen de middenbeuk en de zijbeuken bevinden zich rondboogarcaden op zuilen. Het schip wordt overwelft door een tongewelf en het koor door een halve koepel. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Pancratius. Geschiedenis De Sint-Pancratiuskerk is waarschijnlijk omstreeks 1100 afgescheiden van de parochie van Haren. Het patronaatsrecht en tiendrecht was in bezit van het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Tongeren. In de 12e eeuw bestond de kerk reeds. In 1205 werd er een rector vermeld. In 1421 werd de kerk gerestaureerd. Aan het eind van de 18e eeuw werd gemeld dat de kerk in bouwvallige staat was. In 1845 bouwde men een nieuwe kerk naar het ontwerp van J. Dumont en onder leiding van architect Suys. In 2014-2015 werd de kerk volledig gerestaureerd en werd de torenhaan teruggeplaatst.
Artillery Wood Cemetery

Artillery Wood Cemetery, near Boezinge, Belgium, is a Commonwealth War Graves Commission cemetery from the First World War. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. The cemetery was designed by Sir Reginald Blomfield. Establishment The cemetery was established in 1917 after fighting in the immediate area – the Battle of Pilckem Ridge – had moved away and was used for burials until March 1918. At the point of the Armistice there were some 141 graves in the cemetery. Concentration from the battlefields and three smaller cemeteries (Boesinghe Chateau Grounds, Brissein House and Captain's Farm) enlarged this to the present 1,307. Burials by Unit The following list is compiled from the 801 identified casualties in Artillery Wood Cemetery with Imperial Units in bold: Notable burials It is the location of the grave of Hedd Wyn (1887–1917), posthumous winner of the bardic chair at the 1917 National Eisteddfod, and of Francis Ledwidge (1887–1917), the Irish poet. References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission.
Artillery Wood katonai temető

Az Artillery Wood katonai temető (Artillery Wood Cemetery) egy első világháborús nemzetközösségi sírkert a belgiumi Boezinge közelében. Tervezője Sir Reginald Blomfield és George Harley Goldsmith volt. Története Boezingét 1917. júliusig az Yser csatorna választotta el a német vonalaktól. A hónap végén kialakuló Pilckem-hátsági csata visszaszorította a németeket, és az angol katonák által Tüzérségi-erdőnek (Artillery Wood) nevezett területet elfoglalta a brit Gárdahadosztály. Ők kezdtek temetni a sírkert mai helyén. A fegyvernyugváskor 141 sír volt a temetőben, közülük 42-ben a Királyi Tüzérség hősi halottjai nyugodtak. A temetőbe később a környező csataterekről és más kisebb sírkertekből exhumált halottakat hoztak. A temetőben jelenleg 1307 halott nyugszik, közülük 801-et sikerült azonosítaniː 783 brit, 17 kanadai, egy pedig új-zélandi volt. Emlékművek A Gárdahadosztály és a Királyi Tüzérek halottai tiszteletére emlékművek állnak Londonban. A Királyi Tüzérség első világháborús emlékműve a Hyde Park szélén, a gárdahadosztály emlékműve a St. James’s Parkban áll. Az utóbbi alakulat elesett katonáira egy kereszt is emlékeztet a franciaországi Ginchy and Lesbœufs között. Jegyzetek Források ↑ WW1 Cemeteries: Artillery Wood Cemetery. WW1 Cemeteries.com. Hozzáférés: 2021. december 10..
Artillery Wood Cemetery

Artillery Wood Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Boezinge, een deelgemeente van Ieper. De begraafplaats ligt ruim een kilometer ten oosten van het dorpscentrum en werd ontworpen door Reginald Blomfield. Het terrein heeft trapeziumvormig grondplan met een oppervlakte van 4.435 m² en is omgeven door een bakstenen muur. Vooraan links staat het Cross of Sacrifice en rechts de Stone of Remembrance met daartussen het bakstenen toegangsgebouw. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er worden 1.307 doden herdacht, waaronder 506 niet geïdentificeerde. Geschiedenis De begraafplaats ligt iets ten oosten van het Ieperleekanaal, vlak bij de frontlinie. Net ten zuiden van de locatie lag een bosje dat de Britten "Artillery Wood" noemden. Eind juli 1917 heroverden de Britten (Guards Division) bij de Slag om Pilckem Ridge het gebied op de Duitsers. Na deze strijd werd de begraafplaats aangelegd. Ze bleef in gebruik tot maart 1918 en aan het einde van de oorlog lagen er 141 doden. Daarna werd de begraafplaats uitgebreid met meer dan 1.000 gesneuvelden die werden overgebracht uit de omliggende slagvelden en uit een aantal kleinere begraafplaatsen. Die ontruimde begraafplaatsen waren onder meer Brissein House Cemetery in Bikschote, Boesinghe Chateau Grounds Cemetery in Boezinge en Captain's Farm Cemetery in Langemark. Onder de geïdentificeerde doden zijn er 783 Britten, 17 Canadezen en 1 Nieuw-Zeelander. Voor 12 slachtoffers werden Special Memorials opgericht omdat hun graven niet meer gevonden werden en men aanneemt dat ze onder naamloze grafstenen liggen. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Graven Op de begraafplaats liggen twee bekende oorlogsdichters: Francis Ledwidge en Ellis Humphrey Evans, beter bekend als Hedd Wyn. Onderscheiden militairen G.S. Rigg, luitenant bij het York and Lancaster Regiment werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO). Harold Serginson, kapitein bij de Northumberland Fusiliers en Henry Jepson Paddison, kapitein bij het Worcestershire Regiment werden onderscheiden met het Military Cross (MC). compagnie sergeant-majoor W.J. Rolfe, sergeanten R. Doughty en W. Harvey en soldaat Harry Gamble ontvingen de Distinguished Conduct Medal (DCM). de sergeanten J. Smith, A. Fitzgerald, W.H. Batchelor, R.J. Powell, S. Stephens en G.H. Stringer, de korporaal J. White en de soldaten C.W. Lowe, D. Sutherland, C.A. Elliott en T. Rose ontvingen de Military Medal (MM). Aliassen kanonnier C.F. Little diende onder het alias C. Read bij de Royal Field Artillery. soldaat A. McDermid diende onder het alias A. McDougall bij de Argyll and Sutherland Highlanders. Externe links (en) Informatie over de begraafplaats op de website van de CWGC. Artillery Wood Cemetery op de website van WO1.be
Kasteel de Ribaucourt

Het Kasteel van Perk, ook gekend als Domein van Perk of Kasteel de Ribaucourt, is een kasteel in de buurt van het Vlaams-Brabantse dorp Perk. Domein Het kasteel stond los van het dorp en werd verbonden met een lange dreef, die een knik naar de kerk van Perk maakte. Deze kasteeldreef telde vier bomenrijen, zodat drie gangen ontstonden. De middengang werd gebruikt door de adel en hoog bezoek. De zijgang waren voor bezoekers van lagere rang bestemd. Rond het kasteel ligt een park van 40 hectare, dat in zijn geschiedenis verschillende malen werd heraangelegd, van een strak Frans geïnspireerd park naar een meer sierlijk Engels park. Geschiedenis Het kasteel ontstond vermoedelijk als feodale motte in de twaalfde eeuw. Oorspronkelijk ging het enkel om een versterkte houten toren. In 1192 werd het reeds vermeld als eigendom van een zekere familie van Schoten. Godefridus van Schoten was de eerste heer van Perk, van wie vermelding wordt gemaakt in de Vrijheidskeure van Vilvoorde uit 1196. De heren van Perk gingen het kasteel vervolgens uitbreiden. Vervolgens wisselde het kasteel nog vaak van eigendom tussen verschillende Zuid-Brabantse families. Via een erfenis kwam het in 1400 in eigendom van de familie de Baronaige. In 1626 werd Frederik de Marselaer, via zijn vrouw Margareta de Baronaige, heer van Perk. Toen de laatste mannelijke afstammeling van de familie de Marselaer in 1718 kinderloos stierf, kwam Perk onder de familie Van Steelant. Het wapen van de gemeente Perk was, tot voor de fusie in 1977, dat van de familie Van Steelant. Bekende bezoekers In 1696 logeerde de prins van Nassau-Saarbrücken er als generaal der legers van de Verenigde Provinciën. Lodewijk XV van Frankrijk, verbleef er op 9 mei 1746, enkele dagen na zijn triomftocht in Brussel. Tijdens de Tweede Wereldoorlog leidde Britse generaal Dempsey de slag om Arnhem vanuit het Kasteel de Ribaucourt. Familie de Ribaucourt Tijdens de Franse tijd in België werd het kasteel in 1809 aangekocht door Pierre-Antoine Bounder van Melsbroek, een Frans officier. Deze verkocht het in 1833 aan Prosper Christyn, graaf de Ribaucourt, telg uit het geslacht Christyn de Ribaucourt, een senator uit Dendermonde. Sindsdien was dit tot in de eenentwintigste eeuw het voornaamste ankerpunt voor de familie. Een groot deel van de familie werd er geboren of stierf er. Een drietal onder hen was burgemeester van de gemeente. In 2007 overleed de ongehuwde graaf Daniel de Ribaucourt als laatste bewoner van de familie de Ribaucourt. Het kasteel werd overgenomen door en wordt bewoond door graaf Paul de Lannoy en zijn gezin. Sindsdien wordt het kasteel door de gemeente Steenokkerzeel aangeduid als het 'kasteel van Perk'. Externe links Domein van Perk, steenokkerzeel.be Kasteel de Ribaucourt, Inventaris Onroerend Erfgoed Kasteeldomein de Ribaucourt, Inventaris Onroerend Erfgoed
Maison des Baillis (Nismes)

La maison des Baillis est un édifice classé du XVIe siècle situé à Nismes, village de la commune belge de Viroinval situé dans la région de la Calestienne au sud de l'Entre-Sambre-et-Meuse, en province de Namur. Elle abrite la Maison de l'Urbanisme de l'Arrondissement de Philippeville ainsi que les bureaux du Parc naturel Viroin-Hermeton. Localisation La maison des Baillis est implantée au pied des ruines du Château du Pont d'Avignon et de l'ancienne église paroissiale Saint-Lambert, près de la résurgence de l'Eau Noire, à l'angle de la rue d'Avignon (dont elle occupe le n°1) et de la rue Vieille Église. Historique Le premier édifice construit à cet endroit comme résidence des baillis de la châtellenie de Couvin a probablement été construit vers 1408 pour le premier bailli, Jehan d'Avignon. Le bâtiment actuel a été édifié à la fin du XVIe siècle ou au début du XVIIe siècle, peut-être par Sébastien de Martin, lieutenant-bailli mort en 1616. La maison des Baillis fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 7 juillet 1976 sous la référence 93090-CLT-0012-01. Elle fait ensuite l'objet d'un long chantier de restauration dont le projet est initié en 1996 par le ministre wallon de l'aménagement du territoire et bourgmestre de Viroinval Michel Lebrun et dont les travaux se terminent en 2003. Le 16 juin 2005, la Maison de l'Urbanisme de l'Arrondissement de Philippeville s'installe dans la maison des Baillis fraîchement rénovée. Architecture Avant-corps La partie la plus visible depuis la rue Vieille Église est une construction adossée au nord du bâtiment principal, ajoutée durant la deuxième moitié du XVIIe siècle. La partie inférieure de cette construction, longée par les escaliers qui mènent à l'entrée, est réalisée en moellons de calcaire, avec des chaînages d'angle en pierre de taille. L'étage, séparé du rez-de-chaussée par un cordon de pierre, a probablement été reconstruit en briques dans le courant du XVIIIe siècle. Cet étage, où la couleur rouge de la brique présente un contraste intéressant avec les chaînages d'angle en pierre de taille, est surmonté d'une forte corniche de pierre et d'une toiture en ardoises. La façade orientale de cette aile nord est percée à chaque niveau d'une fenêtre à meneau flanquée de piédroits harpés en pierre bleue. Bâtiment principal Le bâtiment principal présente sa façade principale au nord, contre la construction décrite ci-dessus. Cette petite façade est percée d'une porte d'entrée à encadrement de pierre bleue et baie d'imposte à deux jours, ainsi que de deux fenêtres aux piédroits harpés. La façade orientale du bâtiment principal est percée de cinq fenêtres à meneau, ornée de six ancres de façade et surmontée de trois lucarnes. Notes et références Notes Références Articles connexes Château du Pont d'Avignon (ruines du château du Pont d'Avignon et de l'ancienne église paroissiale Saint-Lambert) Église Saint-Lambert de Nismes Nismes Viroinval Liste du patrimoine immobilier classé de Viroinval Portail du Moyen Âge Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la province de Namur
Stade du Vivier d'Oie

The Stade du Vivier d'Oie (Dutch: Stadion de Ganzenvijver), meaning "Goose Pond Stadium", is a stadium in the municipality of Uccle in Brussels, Belgium. The stadium lies in the Quartier Vivier d'Oie (Dutch: Diesdellewijk), at the margin of the Sonian Forest. In the first half of the 20th century, the football club Racing Club de Bruxelles played there. History Racing Club de Bruxelles was founded at the end of the 19th century. The club played in Koekelberg in its early years and then moved to the Longchamps velodrome in Uccle. In 1901, the club, which was one of the top clubs in Belgium at the time, decided to build a new stadium, and in 1902, it moved to Vivier d'Oie, on the outskirts of the Sonian Forest. There, a stadium with a side building and club house were built. The main stand was made in reinforced concrete. This was an innovative technique for that time, which was only used in stadiums in England. It was one of the first covered stands that was not made of wood. The stadium was opened in 1902, and on 1 May 1904, the Belgium national football team played its first official football match against France (3–3). After the First World War, the stadium also became a sports ground for field hockey. In 1923, a cottage was built, designed by the local architect Fritz Seeldraeyers. During the interbellum, the decorated concrete entrance gate was erected with the inscription "ROYAL RACING CLUB DE BRUXELLES". After the Second World War, the club's football section was promoted to the highest football division, and the stadium could no longer handle the influx of spectators. Therefore, the club decided to move the athletics and football sections to the newly constructed Drie Linden Stadion in Watermael-Boitsfort. The football section ran into financial problems, and in 1963, it split from Racing Club de Bruxelles and merged with another club. The hockey and tennis sections continued to play in the Stade du Vivier d'Oie. In 1963, a new club house was built. In 2010, the Belgian Government listed the sports complex as a protected monument. References External links Vergane Glorie - Stadion de Ganzenvijver (in Dutch) – history and photos