NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Agapituskerk

De Sint-Agapituskerk is de parochiekerk van Vliermaal, gelegen aan de Leopold-III-straat. Het is een van de weinige kerken die gewijd is aan de Heilige Paus Agapitus I. Oorspronkelijk stond hier een 11e-eeuwse Romaanse kerk, waarvan de toren bewaard is gebleven. Ook is nog een stuk muur van dit gebouw in de nieuwere kerk ingebouwd. In 1066 kwam het patronaatsrecht van de parochie aan het Onze-Lieve-Vrouwekapittel van Hoei. Het Romaanse gebouw werd herhaaldelijk hersteld en vergroot, zoals in 1597 en 1727. In 1778 echter, werd de kerk onbruikbaar verklaard en moest een nieuwe kerk worden gebouwd. De bouw duurde van 1783-1785. De Romaanse toren, die eigendom van de gemeente was, bleef gehandhaafd. De toren, die geen geledingen kent, heeft vijf verdiepingen en werd gebouwd met materialen als silex, Romeinse dakpannen (tegulae), mergelsteen, kalksteen, baksteen, puimsteen en ijzerzandsteen. Beweerd wordt dat deze materialen afkomstig waren van de Romeinse ommuring van Tongeren. De huidige, 18e-eeuwse, kerk, is een classicistisch bouwwerk, uitgevoerd in baksteen. Het is een driebeukige pseudobasiliek, inwendig voorzien van een tongewelf. Meubilair De kerk heeft een rijke inventaris, waaronder een Romaans doopvont uit de 12e eeuw. Er zijn diverse heiligenbeelden, waaronder een Christus aan het Kruis en een Sint-Jan-Evangelist, beide uit de 13e eeuw. Ook is er een Sint-Blasiusbeeld uit 1500-1510, een Sint-Luciabeeld (1530-1540), een Agapitusbeeld (ongeveer 1600), en een 17e-eeuws Sint-Sebastiaanbeeld. Voorts een Augustinusbeeld en een Johannes de Deo (beide omstreeks 1700, uit de school van Jean Del Cour). De schilderijen dateren uit de 18e eeuw (Onze-Lieve-Vrouw, door Johannes-Evangelist aangewezen aan de Heiligen Bonaventura, Augustinus en Gregorius; Sint-Elisabeth; Sint-Augustinus), of uit de 19e eeuw (Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekte Ontvangenis; Christus aan het Kruis). Het hoofdaltaar, de preekstoel, de communiebank en de biechtstoelen zijn 18e-eeuws en in Lodewijk XVI-stijl, dan wel -wat de biechtstoelen betreft- in Lodewijk XV-stijl of classicistisch. Het oksaal is 19e-eeuws, evenals het orgel (1885), dat gebouwd is door Pereboom & Leijser. De begraafplaats bezit een, vermoedelijk 14e-eeuws, gotisch grafkruis, dat tegen de buitenmuur van de kerk is gemetseld. Een ander grafkruis is uit 1632. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Amanduskerk (Zammelen)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van Zammelen, gelegen aan de Sint-Amandusstraat. Reeds lange tijd bestond hier een aan de Heilige Amandus gewijd kerkje, dat waarschijnlijk onderhorig was aan de parochie van Gors-Opleeuw. In 1246 werd dit kerkje reeds genoemd. In 1835 werd de parochie van Zammelen zelfstandig. Van 1865-1872 werd, nadat het oude kerkje bouwvallig was verklaard, een nieuwe kerk gebouwd. Architect was Herman Jaminé. Het betreft een bakstenen eenbeukige zaalkerk in een eclectische stijl met vooral neoromaanse elementen. De toren is half ingebouwd en telt vier geledingen. Interieur Uit de vroegere kerk zijn afkomstig: een romaans hardstenen doopvont (12e eeuw); twee barokke zijaltaren (begin 18e eeuw); een beeld van Jezus aan het Kruis in gepolychromeerd hout (Luikse school, omstreeks 1525); een gotisch kruisbeeld (ongeveer 1500). Dan is er een Onze-Lieve-Vrouwebeeld uit de 17e eeuw. Verder kent de kerk een Kruisweg (1920), waarvan de statie geschilderd zijn door Beyaert. Uit omstreeks 1865 stammen het hoofdaltaar, de communiebank, de credenstafel en de biechtstoelen. De begraafplaats telt enkele 17e- en 18e-eeuwse grafstenen. Een ervan is in de kerkmuur ingemetseld. Deze steen gedenkt pastoor Joes Colet (1665). Bronnen Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Annakapel (Wintershoven)

De Sint-Annakapel is een veldkapel in Wintershoven, gelegen aan de Steenkensbeemdstraat, in de Belgische stad Hasselt (voorheen Kortessem), in de provincie Limburg. Geschiedenis Het bakstenen kapelletje stamt oorspronkelijk uit de 17e eeuw, maar het Sint-Annabeeldje dat zich in de kapel bevond is 15e- of 16e-eeuws, reden waarom aangenomen wordt dat er nog een oudere kapel heeft bestaan. De kapel behoorde tot het goed van de Hoeve Schoenwinckel, een leen van de Abdij van Herkenrode. In 1799, gedurende de beloken tijd, werd de kapel vernield om in 1812 door de familie Bonhomme-Nyst te worden heropgebouwd met materiaal van de verwoeste kapel. In 1977 werd de kapel gerestaureerd, waarbij het kostbare Sint-Annabeeldje door een gipsen kopie werd vervangen. Gebouw De kapel bevat een chronogram, dat luidt: BELLO/DEVASTATUM/SANCTAE ANNAE/REFICIEBANT/N:P:BONHOMME/& M:C:NYST/CONUIGES. Het beschilderd houten altaar stamt uit 1751 en werd vervaardigd door Carl Christian Ershof. Externe link Onroerend erfgoed
Bombroekmolen

De Bombroekmolen is een voormalige watermolen op de Mombeek, gelegen nabij het gehucht Daaleinde aan Bombroekstraat 10 te Kortessem. De onderslagmolen, die als korenmolen fungeerde, wordt al vermeld in 1293. Het was vanouds de banmolen van het landgoed Bombroek, dat in de 14e eeuw toebehoorde aan het geslacht Van Printhagen. Er was ook een rosmolen die kon fungeren als er te weinig water was. Deze bestond reeds vóór 1844 en werd in 1870 opgeheven. In 1955 werd het molenbedrijf beëindigd. Het molenhuis werd omgebouwd tot woonhuis, waarbij de inrichting werd verwijderd. In 2002 brak de molenas. Daarna werd het houten rad met metalen schoepen vernieuwd. De Mombeek stroomt echter niet meer langs de molen. Het betonnen sluiswerk uit 1944 is echter nog aanwezig. De bijbehorende dienstvleugel, met opslagplaatsen en stallingen, werd in 1990 omgebouwd tot restaurant. Het geheel is wit geschilderd. In de nabijheid van de molen ligt het molenaarshuis, een herenhuis uit het begin van de 19e eeuw. Het is waarschijnlijk opgetrokken nadat het Kasteel Bombroek werd gesloopt. Voor dit huis bevindt zich een molenvijver, die een restant is van de omgrachting van het vroegere kasteel. Externe links Onroerend erfgoed: Bombroekstraat
Croesmolen

De Croesmolen was een watermolen op de Mombeek, gelegen aan de Oude-Hoevestraat te Vliermaal in de Belgische stad Hasselt, voorheen Kortessem. Het betrof een onderslagmolen die fungeerde als korenmolen. Tegenwoordig is het een boerderijcomplex. Etymologie De oorsprong van de naam Croesmolen, die vanaf eind 18e eeuw in zwang was, is niet duidelijk. De naam kan betrekking hebben op de familie Croughs, een veelvoorkomende naam in Vliermaal. Ook kan het te maken hebben met aangroeien, winst opleveren (vergelijk het Franse werkwoord: croître). Geschiedenis Het is niet bekend wanneer er hier voor het eerst een watermolen stond. Voor het eerst werd ze schriftelijk vermeld in 1380. De molen behoorde tot de bezittingen van de Abdij van Herkenrode. Een gevelsteen uit 1688 toont het wapen van Claudia de Merode, abdis van deze abdij. In de Franse tijd werd de abdij onteigend en in 1798 werd de molen aan de particulier Paul Bonhomme verkocht. In 1881 werd de moleninstallatie verwijderd en de gebouwen dienen sindsdien als boerderij. In 2002 kreeg het complex van boerderijen en molenhuis de status van beschermd monument. Gebouw De kern van de gebouwen is van omstreeks 1700. Aan de beekzijde van het molenhuis is nog het asgat in natuursteen te zien waar het molenrad zat. De gebouwen zijn deels in vakwerkbouw met bakstenen vulling. Een aantal wijzigingen hebben plaatsgevonden.
Kasteel de Fauconval

Het Kasteel de Fauconval is een groot landhuis dat zich bevindt aan de Daaleindestraat 2 te Kortessem. Gebouw Het bouwwerk, dat een neoclassicistische uitstraling heeft, telt drie volledige verdiepingen plus een hoog mansardedak dat eveneens woonruimte bevat. Het is in 1860 gebouwd voor de familie Rubens-Du Vivier en kwam later, door vererving, in bezit van de familie De Bernard de Fauconval, waarnaar het vernoemd is. Omstreeks 1900 werd het nog verbouwd, en in 1965 werd het aangekocht door de gemeente en ingericht als cultureel centrum en bibliotheek. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het gebruikt tijdens de Achttiendaagse Veldtocht als commandopost van het 1ste Regiment Jagers te Paard. Bij het kasteel behoort nog een hoeve (hoeve de Fauconval), aan Daaleindestraat 4, die in 1844 al werd vernoemd. Park Het park bestaat uit een open gazon, met daarachter een klein bos. Op het gazon vindt men enkele merkwaardige bomen, zoals een rode beuk, een blauwe ceder, een Japanse notenboom, een trompetboom en een zeer grote mammoetboom uit Californië. Twee exemplaren van de venijnboom werden illegaal gekapt. Ook vindt men in het park de neoromaanse Kapel de Fauconval, een grafkapel uit omstreeks 1900 voor de familie De Bernard de Fauconval. Externe link Onroerend erfgoed
Maison communale de Saint-Josse-ten-Noode

La maison communale de Saint-Josse-ten-Noode (en néerlandais : Gemeentehuis van Sint-Joost-ten-Node) est un immeuble construit dans le style Beaux-Arts et situé avenue de l'Astronomie à Saint-Josse-ten-Noode. Voir aussi Articles connexes Liste des monuments classés de Saint-Josse-ten-Noode Liens externes Maison communale de Saint-Josse-ten-Noode sur le site Irismonument Portail de Bruxelles Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Gemeentehuis van Sint-Joost-ten-Node

Het gemeentehuis van Sint-Joost-ten-Node (Frans: Maison communale de Saint-Josse-ten-Noode) is een gebouw in beaux-artsstijl in de Belgische gemeente Sint-Joost-ten-Node in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het gebouw staat aan de Sterrenkundelaan. Geschiedenis Op deze plek stond oorspronkelijk een paviljoen dat bewoond werd door de musicus Charles de Bériot, die in Parijs violist was voor koning Karel X van Frankrijk en later eerste violist van de Nederlandse koning. Na de dramatische dood van zijn eerste vrouw, de operazangeres Malibran, in 1836, hertrouwde Bériot in 1840 met Maria Huber. Om een nieuwe start te maken verhuisden ze van het Pavillon Malibran naar een herenhuis dat Bériot kocht in Sint-Joost-ten-Node (1841). Er was een grote zaal ingericht die 400 personen kon ontvangen en waar ze regelmatig het kamermuziekensemble van de Cercle des arts de Bruxelles et des Lettres lieten optreden. In 1849 verhuurde hij het pand aan de verjaagde kanselier Klemens von Metternich, die er aan zijn mémoires schreef. Het huis kende nog tal van bewoners en bezoekers, waaronder Victor Hugo die er in 1865 het huwelijk van zijn zoon bijwoonde. In 1868 verwierf de gemeente het gebouw om het door architect Léon Govaerts te laten verbouwen tot gemeentehuis. Het interieur werd ingericht door Gabriël Charle (1868-1919). De plechtige opening van het nieuwe gemeentehuis vond plaats op 14 mei 1911 onder burgemeester Henri Frick. Deze gebeurtenis staat vermeld op een bronzen plaat op een van de muren in de hal. Het gebouw werd in 1967 vergroot onder leiding van architect Jean-Pierre Vandenhoutte, waarbij een paviljoen aangebouwd werd op de hoek van de Verbondstraat. Sinds 1992 is het een beschermd monument. Beschrijving De hoofdingang, die voorzien is van een smeedijzeren luifel, bevindt zich in de centrale halfronde travee en is bekroond met een koepel met lantaarn. De salons van het gemeentehuis bieden een collectie van 19e-eeuwse Belgische kunstenaars alsook borstbeelden van de burgemeesters en andere bekende figuren van de gemeente. Bronnen Externe link Fiche Gemeentehuis op Irismonument Literatuur Y. du Jacquier, "L'hôtel de Bériot", in: Brabant Tourisme, 1974, nr. 3, p. 35-37
Kasteel Jongenbos

Het Kasteel Jongenbos is een kasteel te Vliermaalroot, België, gelegen aan Jongenbos 2. Kasteel De geschiedenis van het domein is terug te voeren tot 1380. Op de Ferrariskaarten, eind 18e eeuw, werd nabij de plaats van het huidige kasteel een boerderij ingetekend. Deze lag in het westen van een uitgestrekt bosgebied, Spissen Bosch genaamd. Later kwam onder meer ook de naam Jongen Bosch Veld in zwang. Het kasteel, veeleer een groot herenhuis, in neoclassicistische stijl, werd pas in 1848 op de kadastrale kaarten ingetekend en is vermoedelijk kort daarvoor gebouwd. Het bijbehorende landgoed was toen 150 ha groot, en dit werd geleidelijk uitgebreid tot 218 ha in 1938. De architect van het kasteel is niet bekend. De toenmalige eigenaar was Willem Joseph Gerard Van der Meer, een rentenier uit Tongeren. Oorspronkelijk was het kasteel U-vormig, maar in 1882 werd de binnenhof opgevuld met een uitbreiding van het gebouw. Het grotendeels witte, streng symmetrische gebouw heeft een balkon en een uurwerk. Hierin zijn de letters VDM (Van der Meer) verwerkt. Nabij het gebouw bevindt zich een koetshuis annex knechtenkwartier, de remise, die iets later dan het kasteel, door dezelfde architect moet zijn ontworpen. Uit 1872 stamt een wagenschuur. De kasteelhoeve, aan Jongenbos 4, werd in 1872 en 1878 vernieuwd en ook later nog verbouwd. Deze hoeve geraakte in verval. Het kasteel kwam door vererving en huwelijk aan verschillende families: Claes, De Favereau de Fraipont, De Cartier d’Yves. Het nageslacht van de laatste familie woonde hier waarna het kasteel te koop werd gezet (2014). In 2015 werd het eigendom van de familie Appeltans. Park In 1872 werd een moestuin aangelegd. Reeds in 1841 was er sprake van een vijver. Mogelijk is deze ontstaan door de leemwinning ten behoeve van de productie van bakstenen voor het kasteel. Ook een deel van het bos werd gerooid, voor de constructie van het kasteel en als brandstof voor de veldoven. Het bos werd weer aangeplant. Het park in zijn huidige gedaante komt overeen met de situatie van 1871, maar de aanleg ervan vond ongeveer gelijktijdig met, of iets na, de bouw van het kasteel plaats. Het 20 ha grote park bevat een aantal monumentale bomen. Naast inlandse bomen (beuk, linde) vindt men er ook een moerascipres. Naast het park bevindt zich bij het kasteel het 100 ha grote Jongenbos, tegenwoordig bezit van de Vlaamse Gemeenschap. Externe link Onroerend erfgoed
Kalmthout Heath

The Kalmthout Heath (Dutch: Kalmthoutse Heide) is one of the oldest and largest nature reserves of Flanders, bordering the Netherlands and part of the Dutch-Belgian cross-border park De Zoom – Kalmthoutse Heide. It used to be part of a vastly larger European heath landscape. Its name stems from its location: the Belgian municipality Kalmthout. It has been protected as a landscape since 1941, and officially became a state reserve (Dutch: staatsreservaat) in 1964 due to a petition of over 100,000 signatures. Geography The heath is an infiltration area located in a cover sand region, in the north of the province of Antwerp. Its relief consists mainly of clay sediments from the Early Pleistocene Kempen Formation. Dunes formed during the Preboreal and the Boreal epochs. At least some of the heath's larger dune systems were still active up until at least the 1990s. In these dune systems, dune-forms (featuring dry podzols or undifferentiated soils) such as parabolic dunes and longitudinal dunes alternate with vast deflation planes (featuring wet podzols) with multiple moorland pools. All of the soils are sandy, transported by saltation. Its water is low in minerals and profoundly acid. Visitor centre "De Vroente" "De Vroente" is a NME-centre (Dutch: Vlaams Kennis- en Vormingscentrum voor Natuur & Milieu) of the Flemish Government located at the main entrance of the Kalmthout Heath, and is the main visitor centre for the cross-border park "De Zoom – Kalmthoutse Heide" which spans six thousand hectares. The centre also features nature exhibitions. The Steertse Heath Because of the desiccation and dramatic reduction of biodiversity in "De Groote Meer" in Ossendrecht; in 2015, seven nature organisations advocated for buying lands of the agriculture enclave "The Steertse Heath" located on the Belgian territory of the Kalmthout Heath. See also De Zoom – Kalmthoutse Heide References External links Website of the municipality of Kalmthout Archived 2016-10-12 at the Wayback Machine (in Dutch) Agentschap voor Natuur en Bos (in Dutch)
Kalmthoutse Heide

Kalmthoutse Heide este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI, arie de protecție specială avifaunistică — SPA) din Belgia întinsă pe o suprafață de 2.064 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Kalmthoutse Heide este situat la coordonatele 51.4°N 4.4167°E﻿ ()51.4; 4.4167. Înființare Situl Kalmthoutse Heide a fost declarat arie de protecție specială avifaunistică în ianuarie 1900 pentru a proteja 1 specie de animale. Alte tipuri de protecție: sit de importanță comunitară (în mai 2002) arie specială de conservare (în aprilie 2014) Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 11 habitate naturale: Vegetație psamofilă uscată cu Calluna și Genista, Vegetație psamofilă uscată cu pășuni deschise de Corynephorus și Agrostis, Ape oligotrofe din câmpii nisipoase, cu un conținut foarte redus de minerale (Littorelletalia uniflorae), Ape stătătoare oligotrofe până la mezotrofe, cu vegetație de Littorelletea uniflorae și/sau de Isoëto-Nanojuncetea, Lacuri și iazuri distrofice naturale, Pajiști umede nord-atlantice cu Erica tetralix, Pajiști uscate europene, Mlaștini turboase de tranziție și turbării mișcătoare, Depresiuni pe substraturi de turbă de Rhynchosporion, Păduri de fag acidofile atlantice, cu subarboret de Ilex și, uneori, de asemenea, Taxus, la nivelul arbuștilor (Quercion robori-petraeae sau Ilici-Fagenion), Păduri acidofile de stejar bătrân cu Quercus robur pe câmpii nisipoase. La baza desemnării sitului se află o specie protejată de nevertebrate: libelule (Leucorrhinia pectoralis). Pe lângă speciile protejate, pe teritoriul sitului au mai fost identificate 10 specii de păsări, 3 specii de amfibieni, 4 specii de mamifere, 1 specie de reptile. Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Belgia
Schloss Bellevue (Begriffsklärung)

Schloss Bellevue steht für: Schloss Bellevue, Schloss in Berlin, Amtssitz des deutschen Bundespräsidenten Schloss Bellevue (Albi), Schloss in Albi, im Département Tarn, Frankreich Schloss Bellevue (Meudon), ehemaliges Schloss in der Gemeinde Meudon in Île-de-France, Frankreich Schloss Bellevue (Saalburg-Ebersdorf), Schloss im Saale-Orla-Kreis in Thüringen
Bellevue Palace

Bellevue Palace may refer to: Bellevue Palace (Germany), the official residence of the President of Germany in Berlin Bellevue Palace (France) or Château de Bellevue Schloss Bellevue (Kassel), former palace complex in Kassel Bellevue Palace (Turkey), a former hotel in Ankara (also known as Belvü Palas) Hotel Bellevue Palace, a luxury hotel in Berne, Switzerland
Château de Bellevue

Château de Bellevue peut désigner plusieurs édifices : Allemagne le château de Bellevue, à Berlin ; Belgique le château de Bellevue, à Gors-Opleeuw ; France Par ordre alphabétique de communes (ou anciennes communes) : le château de Bellevue, à Albi (Tarn) ; le château de Bellevue, à Baigts-de-Béarn (Pyrénées-Atlantiques), hébergeant un établissement médico-social de travailleurs handicapés ; le château de Bellevue, à La Cerlangue (Seine-Maritime) ; le château de Bellevue, au Chesnay (Yvelines) ; le château de Bellevue, au Clerjus (Vosges) ; le château de Bellevue, à Crouy-sur-Ourcq (Seine-et-Marne) ; le château de Bellevue, de l'ancienne commune de Frénois à Sedan (Ardennes), lieu de la reddition de l'armée française le 2 septembre 1870 ; le château de Bellevue, à Lavaur (Tarn) le château de Bellevue, à Lisle-sur-Tarn (Tarn) le château de Bellevue, à Lussac (Gironde) ; le château de Bellevue, à Meudon (Hauts-de-Seine) construit pour Madame de Pompadour ; le château de Bellevue, à Mezel (Puy-de-Dôme) ; le château de Bellevue, à Nogent-sur-Vernisson (Loiret) ; le château de Bellevue, à Pouancé (Maine-et-Loire) ; le château de Bellevue, à Puyrenier (Dordogne) ; le château de Bellevue, à Razac-de-Saussignac (Dordogne) ; le château de Bellevue, à Saint-Avit (Charente) ; le château de Bellevue, à Saint-Didier-sur-Chalaronne dans l'Ain ; le château de Bellevue, à Sainte-Cécile (Vendée) ; le château de Bellevue, à Tigeaux (Seine-et-Marne) ; le château de Bellevue, à Toulouse (Haute-Garonne) ; le château de Bellevue, à Villeneuve-Saint-Georges (Val-de-Marne) ; le château de Bellevue, à Yzeure (Allier). Références
Дворец Бельвю

Дворец Бельвю: дворец Бельвю (нем. Schloss Bellevue) — дворец в Берлине, Германия; дворец Бельвю — дворец в Касселе, Германия; дворец Бельвю (фр. Château de Bellevue) — дворец в Мёдоне, Франция; дворец Бельвю — отель в Берне, Швейцария; Бельвю — бывшее название усадьбы Ново-Знаменка на Петергофской дороге.
Kasteel Haagsmeer

Het Kasteel Haagsmeer is een kasteel te Gors-Opleeuw, een deelgemeente van Tongeren-Borgloon, gelegen aan Haagsmeerstraat 40. Het gaat hier om een jachtpaviljoen van het Kasteel van Opleeuw uit omstreeks 1890, dat in 1958 sterk werd verbouwd. Het oudste deel betreft een torenvormig bouwsel van drie bouwlagen onder tentdak, met een veel later aangebouwde vleugel. Vermoedelijk betrof het oorspronkelijk het woonhuis van de nabijgelegen hoeve. Het geheel bevindt zich in een Engels park, waarin enkele oude bomen staan. Dit kasteeltje ligt ten westen van het Bellevuebos. Het is niet toegankelijk. Externe link Onroerend erfgoed
Kasteel van Opleeuw

Het kasteel van Opleeuw is een kasteel te Gors-Opleeuw, een deelgemeente van Tongeren-Borgloon, gelegen aan Mettekovenstraat 2-4 en 3-5 aldaar. Het was de zetel van de Heren van Opleeuw. Geschiedenis De oudst bekende heer was Jan van Opleeuw (2e helft 13e eeuw). De familie Van Opleeuw bleef in bezit van de heerlijkheid tot 1469, waarna ze kwam aan de familie Van Mettekoven, welke tot eind 18e eeuw de eigenaar bleef. Begin 19e eeuw kwam het kasteel, door huwelijk van Marie-Anne de Mettecoven (1766-1800) en baron Frédéric de Woelmont (1769-1829), in bezit van de familie De Woelmont. In 1905 werd het verkocht aan de familie De Grady en in 1908 verkocht deze het door aan M. Cassalette, een Duits officier. Na de Eerste Wereldoorlog werd het goed daarom door de Staat in beslag genomen en verkocht aan het consortium Bernheim & Cie. Zo kwam het nog in handen van diverse eigenaars. In 1971 kwam het aan de huidige eigenaar. De oudst bekende afbeelding toont een U-vormig, 17e-eeuws kasteel in Maaslandse renaissancestijl met tegenover de open zijde van de binnenplaats een neerhof, via een ophaalbrug met het kasteel verbonden. Dit kasteel werd in 1694 nog geplunderd door Franse troepen. Omstreeks 1744 werd dit kasteel ingrijpend verbouwd. Het bestond sindsdien uit een centrale vleugel met twee korte zijvleugels. Ook het neerhof werd verbouwd: Er werd aan de kasteelzijde een vleugel toegevoegd en de bestaande vleugels werden herbouwd in classicistische trant. De oorspronkelijk aanwezige Franse tuin verdween. Begin 19e eeuw, vermoedelijk niet lang nadat Baron de Woelmont het in zijn bezit kreeg, werd de oostelijke vleugel van het kasteel afgebroken en ontstond een T-vormig complex. In het tweede kwart van de 19e eeuw verdween ook de omgrachting. Een tuin in Engelse landschapsstijl werd aangelegd. Aan de dienstgebouwen werden twee halfronde vleugels in neoclassicistische stijl toegevoegd. In 1874 ten slotte werd het classicistische kasteel afgebroken en vervangen door het huidige, neobarokke, gebouw. De oppervlakte van het park werd sterk verkleind. Huidige situatie Allereerst is er het eigenlijke kasteel, een herenhuis onder mansardedak, waar nog elementen van het gebouw uit 1744 in te vinden zijn. Dan zijn er de twee parallelle dienstgebouwen, restanten van het vroegere neerhof, die uit de 2e helft van de 18e eeuw stammen. In het tweede kwart van de 19e eeuw werd nog een koetshuis aangebouwd. Externe link Inventaris Onroerend Erfgoed