NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Remigiuskerk (Waltwilder)

De Sint-Remigiuskerk is de parochiekerk van Waltwilder, gelegen aan de kerktorenstraat. Hoewel de parochie gesticht is door de Abdij van Munsterbilzen en al heel oud is, dateert de huidige parochiekerk van 1862. Een document uit 1301 getuigt reeds van een pastoor in Waltwilder. Het is een neoclassicistische bakstenen pseudobasiliek met een ingebouwde toren, welke in 1910 nog werd verhoogd naar ontwerp van Hyacinth Martens. Mogelijk werd toen ook het transept aangebracht. In 1940 werd de kerk door oorlogsgeweld zwaar beschadigd, maar nog tijdens de oorlogsjaren hersteld. Merkwaardig is dat deze kerk zich op een kunstmatige verhoging bevindt. Het interieur wordt overdekt door een tongewelf. Meubilair De kerk bezit een beeld van Maria met Kind en wereldbol in gepolychromeerd hout van eind 17e eeuw. In de doopkapel bevindt zich een portiekaltaar uit ongeveer 1700 en het tabernakel is 17e-eeuws. De orgelkast dateert uit 1865, en ook het hoofdaltaar, het zijaltaar, de preekstoel en de biechtstoelen stammen uit die tijd. Op de begraafplaats bevinden zich enkele 17e-eeuwse grafstenen. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Severinuskapel (Meer)

De Sint-Severinuskapel is een kapel en voormalige parochiekerk, gelegen in Meer. De kapel is gelegen aan de Bergstraat. Geschiedenis Het betreft een in 1611, in opdracht van graaf De Méan gebouwd, laatgotisch zaalkerkje, dat een veel ouder romaans kerkje verving. Mogelijk was het kerkje uit 1611 oorspronkelijk driebeukig. Het kerkje is opgetrokken in ter plaatse gewonnen mergelsteen. Van de romaanse voorganger bleef de zware, vierkante, mergelstenen toren, die uit 1133 dateert, bewaard. Die romaanse toren uit 1133 is het oude monument in de gemeente Riemst. In 1856 werd een neogotische dwarsbeuk aangebouwd, dit ter gelegenheid van de bouw van het klooster van de Zusters van Liefde, naast het kerkje. Het kerkje was oorspronkelijk een kwartkerk van de parochie van Millen, maar werd begin 19e eeuw een zelfstandige parochie. Deze werd overigens in 1898 opgeheven, zodat het bouwwerk weer de status van kapel verkreeg. In 1905 werd de kapel gerestaureerd door Mathieu Christiaens. Interieur In de kapel bevindt zich een 17e-eeuws Sint-Antoniusbeeld in gepolychromeerd hout. Ook is er een neogotisch Sint-Rochusbeeld te vinden. Ter weerszijden van het portaal vindt men grafstenen, waaronder een van Johannes De Méan en zijn vrouw, uit 1670, en een grafsteen uit 1643. Externe link Onroerend erfgoed
Sint-Stephanuskerk (Hoeselt)

De Sint-Stephanuskerk is de parochiekerk van Hoeselt, gelegen aan de Dorpsstraat. Er bestond reeds een 10e-eeuws preromaans kerkgebouw op deze plaats. Daarvan rest de onderste geleding van de toren, welke opgetrokken is in breuksteen. In de 13e eeuw werden de hogere geledingen van deze toren afgebroken, en van het puin werden twee zware steunberen gebouwd. De twee bovenste, in mergelsteen opgetrokken, geledingen, werden omstreeks 1250 gebouwd. De toren wordt gedekt door een klokvormige torenspits. In 1770 werd het preromaanse schip vervangen door een bakstenen classicistische zaalkerk, waarbij de toren gespaard bleef. In 1896 werd de kerk verlengd en tevens een nieuw koor gebouwd. In 1931 werd de kerk vergroot met zijbeuken tot een driebeukig basilicaal schip. Architect was Mathieu Christiaens. Het interieur van de kerk stamt uit 1931. Meubilair De kerk bezit twee schilderijen: Een Kruisafname naar het voorbeeld van Pieter Paul Rubens (17e eeuw) uit de kathedraal van Antwerpen en de Dood van Sint-Stephanus uit 1713, door Jean Detrihe. Het marmeren barokaltaar uit 1689 wordt toegeschreven aan Jean Del Cour en is afkomstig uit de Sint-Pauluskathedraal te Luik. Het altaarstuk, eveneens de dood van Sint-Stephanus voorstellende, is vervaardigd in 1878 door Lodewijk Hendrix. De zijaltaren zijn 18e-eeuws. Twee biechtstoelen, in régencestijl, zijn uit 1741 respectievelijk 1769. De communiebank, in Lodewijk XIV-stijl, is begin-18e-eeuws. Het hardstenen doopvont stamt uit de 13e eeuw. De orgelkast met balustrade is van omstreeks 1780. In het portaal onder de kerktoren bevindt zich de grafsteen van Arnold Moffarts en Catharina de Heusch (1678), heer en vrouwe van Hoeselt. In de schatkamer is een groot houten beschilderd reliekschrijn aanwezig dat zou dateren van de zestiende eeuw. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Limburg Geschiedenis
Sint-Theresiakerk (As)

De Sint-Theresiakerk is de parochiekerk van As, gelegen aan het Kerkplein. Deze neogotische kerk, met een Grieks kruis als grondvorm, is een ontwerp van de Hasseltse architect Joseph Deré. Zij werd op 13 januari 1932 in gebruik genomen, ter vervanging van de Sint-Aldegondiskerk, die te klein was geworden. De Sint-Theresiakerk werd iets ten zuiden ervan gebouwd op een perceel dat 'Het oorlogsveld' werd genoemd. Na de inzegening van de nieuwe kerk werd het plein prompt omgedoopt tot 'Kerkplein'. De kerk is gebouwd uit breuksteen (Weisserstein en Gileppezandsteen). De beide, verschillend gekleurde, natuursteensoorten vormen een geometrisch patroon. De toren werd aangebouwd tussen het koor en de noordelijke transeptarm. De totale bouwkosten bedroegen ruim 2,6 miljoen frank (67.000 euro), liefst 1 miljoen frank meer dan het oorspronkelijke bestek. Het neogotisch meubilair stamt voor het merendeel uit de tijd van de bouwperiode. De altaren, biechtstoelen en preekstoel zijn vervaardigd van Franse witsteen en zijn versierd met afbeeldingen in mozaïek. Het hoofdaltaar toont een mozaïekretabel met taferelen uit het leven van Theresia van Lisieux. De monochrome muurschilderingen met scènes uit het Oude en Nieuwe Testament en de 14 Staties van de Kruisweg zijn van de hand van Albert Huppen. De in As geboren kunstschilder Karel Theunissen vervaardigde in 1933 drie schilderijen voor de kerk: De terugkeer van de verloren zoon, Het Doopsel van Christus in de Jordaan en Maria-Magdalena onder het Kruis. Het kalkstenen doopvont (begin 16e eeuw) en het 17e-eeuwse beeld Jezus aan het kruis komen uit de oude Sint-Aldegondiskerk. Externe links Kerken in Vlaanderen Onroerend erfgoed
Sint-Ursulakerk (Eigenbilzen)

De Sint-Ursulakerk is de parochiekerk van Eigenbilzen, gelegen aan het Eigenbilzerplein. De kerk is toegewijd aan de heilige Ursula van Keulen. Bouwhistoriek Oorspronkelijk stond hier een gotische kerk waarvan, bij de bouw van de huidige kerk, de toren gespaard is gebleven. De vier onderste geledingen van deze toren dateren uit de 13e en 14e eeuw. In 1910 werden er twee geledingen aan deze toren toegevoegd. De onderste geleding van de toren is van breuksteen en heeft een neoclassicistisch portaal uit de eerste helft van de 19e eeuw. De daaropvolgende drie geledingen zijn uit mergelsteen, evenals de in 1910 toegevoegde geledingen. De huidige kerk is een neogotische kruisbasiliek, die van 1908-1910 werd gebouwd in baksteen, onder architectuur van Mathieu Christiaens. Het meubilair omvat twee biechtstoelen in Lodewijk XVI-stijl uit het eind van de 18e eeuw. De eikenhouten preekstoel heeft panelen uit omstreeks 1700. De communiebank is uit midden 19e eeuw. Ook is er een 17e-eeuws Sint-Ursulabeeld. Afbeeldingen Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen Bronnen en referenties
Smokkelmolen

De Smokkelmolen (ook: Kleine Molen, Molen Withofs of Molen van Neerkanne) is een watermolen op de Jeker te Neerkanne in de Belgische provincie Limburg. Het is een onderslagmolen die fungeerde als korenmolen. Geschiedenis Reeds vóór 1640 was hier sprake van een watermolen, maar de huidige molen is het resultaat van een herbouw in 1650. Het gebouw is opgetrokken uit witte mergelsteen. In 1960 werd de molen stilgelegd. In 1981 werd de molen tot beschermd monument en de omgeving tot beschermd dorpsgezicht verklaard. Van 2013 tot 2016 werd de molen gerestaureerd. In het molenhuis bevindt zich een gevelsteen met een chronogram in de tekst: aL Die reChVeerDIg is Van LeeVen zaL GoD hIer zYn zeegen geven en hier naar het eeWig LeeVen De naam Smokkelmolen houdt verband met de ligging op korte afstand van de Belgisch-Nederlandse grens.
Torreken Farm Cemetery No.1

Torreken Farm Cemetery No.1 is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Wijtschate. De begraafplaats ligt midden in het veld, zo'n 870 m ten zuidoosten van het dorpscentrum en is bereikbaar langs een pad van 210 m. Ze werd ontworpen door Wilfred Von Berg en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het terrein heeft een vierkantig grondplan met een oppervlakte van 536 m² en wordt omsloten door een natuurstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat in de noordoostelijk hoek. Er is geen register aanwezig. Er liggen 105 militairen begraven. Geschiedenis Wijtschate werd begin november 1914 door de Duitsers ingenomen en pas op 7 juni 1917 tijdens de Mijnenslag door de Commonwealth troepen veroverd. Tijdens het Duitse lenteoffensief viel het dorp op 16 april 1918 echter terug in Duitse handen. Uiteindelijk werd het definitief door de geallieerde troepen veroverd op 28 september 1918. De begraafplaats werd in juni 1917 aangelegd door het 5th Dorset Regiment en tot april 1918 gebruikt als frontlijnbegraafplaats. Er worden nu 71 Britten, 20 Australiërs en 14 Duitsers herdacht. In 2009 werd de begraafplaats als monument beschermd. Graven Onderscheiden militairen korporaal Edward McLaren en soldaat William Elliot, allebei van het The King's (Liverpool Regiment) werden onderscheiden met de Military Medal (MM). Minderjarige militair Paul J. Rodocanachi, onderluitenant bij het Royal Flying Corps was 17 jaar toen hij sneuvelde. Aliassen soldaat Patrick McCabe diende onder het alias J. Conway bij de The King's (Liverpool Regiment). soldaat William T. Ennis diende onder het alias W. Turton bij de The King's (Liverpool Regiment). Externe links Torreken Farm Cemetery No.1 op de website van de CWGC. Torreken Farm Cemetery No.1 op de website van WO1.be
Volmolen (Hoeselt)

De Volmolen (ook: Akermolen, Housseltmolen en Molen op den Pas ter Huelstraeten genaamd) is een watermolen op de Demer te Hoeselt, gelegen aan de Broekstraat 22 aldaar. Reeds vóór 1300 was er sprake van een watermolen op deze plaats. Omstreeks 1680 werd de Demer verlegd en dreef deze bovenslagmolen zowel een volmolen en een korenmolen aan. In 1761 werden de gebouwen gerenoveerd en ook later vonden er nog diverse verbouwingen plaats. In 1840 was de molen deels van hout, deels van steen en was het debiet zodanig dat de molen zeer rendabel functioneerde. Uiteindelijk werd de molen nog slechts als korenmolen ingezet. In latere jaren raakte de molen ernstig in verval, niettegenstaande hij in 1986 werd beschermd als monument. Er bestaan echter concrete restauratieplannen. Het maalwerk is nog aanwezig, maar van de vol-installatie is niets meer overgebleven.
Watertoren (Moerbeke)

De watertoren aan de Moervaart in Moerbeke werd gebouwd in 1879, gelijktijdig met het Kasteel Lippens waar het oorspronkelijk toe behoorde. Beschrijving De vierkante bakstenen watertoren omvat een natuurstenen sokkel, een schacht met decoratieve banden in donkerder baksteen en een licht uitkragende kuip met ruitmotieven. Boven op het leien tentdak bevindt zich een spil met een vliegende draak. Een omlijste vleugeldeur met decoratief ijzeren beslagwerk biedt toegang tot het geheel. De pompinstallatie is verdwenen. Sinds 10 november 1995 heeft de toren de status van beschermd erfgoed. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Moerbeke-Waas
Watertoren (Oostende Mercatorlaan)

De watertoren aan de Mercatorlaan in Oostende werd in 1900 voltooid ter vervanging van de ingestorte toren in het Maria-Hendrikapark. In 1961 werd de toren vervangen door de nieuwe watertoren aan de Populierendreef. Beschrijving De toren bestaat uit vijf bouwlagen en is afgewerkt met bakstenen en een arduinen sokkel. De bovenzijde is afgewerkt met een gekanteelde borstwering. Het waterreservoir van het type hangbodemkuip heeft een capaciteit van 700 kubieke meter. De toren wordt omringd door gerecupereerd beeldhouwwerk uit afgebroken gebouwen.
Watertoren (Oostende Populierendreef)

De watertoren aan de Populierendreef in het Maria Hendrikapark in Oostende werd voltooid in 1961 om de oude watertoren te vervangen. Omdat de toenmalige watertoren aan de Mercatorlaan niet meer kon voorzien in de toenemende vraag naar een hogere waterduk voor de bovenste verdiepingen van de appartementencomplexen in Oostende, werd er in de jaren vijftig besloten om een nieuwe toren te bouwen. De eerste steen werd op 18 juli 1959 gelegd en de toren werd in maart 1961 in gebruik genomen. Voor het ontwerp tekende Felix Riessauw. Beschrijving De betonnen constructie van 71 meter hoog is afgewerkt met gele baksteen. De toren van het type B1 vertoont geen uitwendig onderscheid tussen de voet en de kuip. De toren versmalt naar boven en is spaarzaam voorzien van rechthoekige muuropeningen. Het waterreservoir heeft een capaciteit van 1000 kubieke meter. Binnenin werd een liftkoker voorzien ten dienste van een geplande consumptieruimte met panoramisch uitzicht. Deze plannen werden echter nooit uitgevoerd en de liftschacht werd vrij snel na de voltooiing van de toren dichtgemetseld. Een gedenksteen vermeldt de tekst: "OP 18 JULI 1959 WERD DEZE EERSTE STEEN VAN DE WATERTOREN GELEGD DOOR ZIJNE EXCELLENTIE DE HEER PAUL MEYERS, MINISTER VAN VOLKSGEZONDHEID EN VAN HET GEZIN, IN AANWEZIGHEID VAN DE HEREN J. PIERS, BURGEMEESTER, R. DE KINDER, K. DEHOUCK, H. EDEBAU, F. VAN CAILLIE, J. LAUWEREINS, SCHEPENEN EN M. SURMONT, STADSSECRETARIS. ONTWERPER : IR. F.G. RIESSAUW, GENT. AANNEMER : NV VANONKELEN, TIENEN."
Watertoren (Oudenaarde Jozef Braetstraat)

De watertoren aan de Jozef Braetstraat in Oudenaarde werd in 1938 gebouwd. Beschrijving Na twee eerdere watertorens aan het station van Oudenaarde werd de huidige opgericht in 1938. Het geheel bestaat uit een overkragende, niet-beklede betonnen Intze-kuip, met piramidale voet bestaande uit een betonnen skelet met een invulling van metselwerk. De toren verkreeg op 18 juli 1996 de status van beschermd erfgoed. Middendoor biedt een ijzeren ladder in een verticale schacht toegang tot het bovenvlak. Geschiedenis Nadat in 1857 de spoorlijn Gent - Saint-Ghislain geopend werd diende al snel de behoefte aan een watertoren ter bevoorrading van de stoomlocomotieven zich aan. Een netwerk met twee ondergrondse reservoirs zou daarvoor zijn opgericht, alsmede een eerste watertoren waarvandaan een waterleiding naar de locomotievenstelplaats ten noordoosten van het stationsareaal liep. Van dit netwerk bestaan geen overblijfselen. Een latere watertoren bestond uit een achthoekige licht overkragende kuip, afgedicht door een laag dak. Op dezelfde plaats van die tweede toren werd de huidige toren gebouwd.
Watertoren (Tongeren Watertorenstraat)

De watertoren aan de Watertorenstraat in het Belgische Tongeren werd in 1903 gebouwd en heeft een hoogte van 23 meter. Beschrijving De cilindervormige voet van de toren heeft een diameter van 6,90 meter. Het plaatijzeren reservoir (hangbodemkuip) heeft een capaciteit van 200 kubieke meter. De veelhoekige beplankte ommanteling kraagt licht over. De kuip wordt omringd door een veelhoekige metalen gaanderij. De toren wordt bekroond door een natuurleien tentdak met centraal een polygonale verluchtingskoker. Sinds 5 juni 1998 heeft de toren, van het basistype C, de status van monument. De toren werd in 1994 gesloten en buiten gebruik genomen omdat het drinkwater vervuild was door uitwerpselen en kadavers van duiven. Na het verkrijgen van de monumentale status werd in 2003 begonnen met de restauratie die in september 2005 voltooid werd. De toren werd tijdens de restauratie volledig afgebroken en opnieuw gemonteerd. De kosten van de restauratie bedroegen 740.000 euro. Ongeveer 60% daarvan kwam van de Vlaamse gemeenschap.
Watertoren (Vorst Marconistraat)

De voormalige watertoren aan de Marconistraat in Vorst werd in 1904 gebouwd door de gebroeders Grondel uit Gent. Geschiedenis De groei van de wijk op de grens tussen Vorst en Sint-Gillis betekende een groei aan de behoefte van drinkwater. Gebouwd in 1904 in opdracht van de Brusselse Watermaatschappij werd ze in 1905 in gebruik genomen. In 1934 werd de toren buiten gebruik genomen en in 1956 verkocht aan de gemeente Vorst. Deze gebruikte de toren decennialang als opslag voor wegmateriaal. In 1987 werd de toren aangekocht door twee particulieren om er een woning en een kantoor in in te richten. Het gewest besloot evenwel later om het complex te onteigenen vanwege de waarde voor het openbaar nut. Plannen om er een brandweerpost van te maken vonden echter geen doorgang vanwege de hoge kosten en in 1998 werd besloten om de toren weer te verkopen. De onteigende particulieren verkochten hun rechten om het goed terug te kopen aan een projectontwikkelaar die vanaf 2006 de toren ombouwde tot een complex van woon- en kantoorruimten. Beschrijving De toren was een van de eerste torens in België waar het, in 1892 gepatenteerde, vervaardigingsprocedé van Francois Hennebique van gewapend beton werd toegepast. Het geheel bestaat uit een betonnen kuip van 500 kubieke meter die ondersteund wordt door een octogonale structuur bestaande uit verticale en radiale balken. Centraal bevindt zich een wenteltrap, bovenin bevindt zich een balustrade met kandelaberzuilen in blauwe steen. De onderste drie verdiepingen van de structuur werden afgewerkt met bakstenen metselwerk. In iedere zijde bevindt zich een venster met gedrukte boog, een houten kader en uitspringende vensterbanken in blauwe steen. De toren verkreeg in 1998 de status van beschermd monument. Thans doet de voormalige watertoren dienst als woon- en kantoorruimte. Hierbij werd de betonnen mantel van de kuip vervangen door een glazen gevel. Het bovenste gedeelte is omgebouwd tot een luxeflat met panoramisch dak dat behalve via de wenteltrap ook toegankelijk is middels een nieuw gebouwde lift langs de buitenkant van de toren. In de onderste laag bevinden zich nog een duplexwoning en een kantoorruimte.
Watertoren (Zelzate)

De watertoren van Zelzate werd in 1952 gebouwd naar een ontwerp van Georges Bontinck. Beschrijving De toren van 47 meter hoog en heeft een capaciteit van 500 kubieke meter. De constructie bestaat uit de kuip die bevestigd is op vier betonnen pilaren, onderling verbonden door dwarsbalken. Het geheel is afgewerkt met een cilindervormige bakstenen bekleding en bekroond door een kegelvormig dak, voorzien van een daklantaarn. Uiterlijk is er geen onderscheid tussen constructie en kuip waarneembaar. De diameter aan de voet bedraagt 15,20 meter, bovenin bedraagt de diameter 13,30 meter. De constructie staat op een fundering bestaande uit 32 pijlers met een gemiddelde lengte van negen meter en een draagvermogen van ieder 80 ton. Op vier meter onder de intzekuip is er een werkvloer voorzien. Ook boven de kuip bevindt zich een vloer. Deze draagt er zorg voor dat het water gevrijwaard blijft van insecten. De toegangsdeur is afgewerkt met een uitspringende arduinen omlijsting. Er bevinden zich twee rijen vierkante vensters in de buitengevel. Nieuwe bestemming Sinds 1986 is de toren niet meer in gebruik en sindsdien is drie maal gepoogd het bouwwerk te verkopen. Uiteindelijk is dat in 2010 gelukt toen een consortium van Lofting Group uit Gent en bouwbedrijf Mevaco uit Aalter de toren kochten voor 160.000 euro. De twee bedrijven willen achttien lofts bouwen in de toren. In de verkoopvoorwaarden werd opgenomen dat de toren zijn oorspronkelijke uitzicht moet behouden. Vanwege matige interesse in het project, ten gevolge van de economische crisis, werd de uitvoering van de planning echter uitgesteld tot na de zomer van 2013 en uiteindelijk afgelast. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Zelzate
Yunus Emre-moskee (Sledderlo)

De Yunus Emre-moskee is een Turkse moskee in de Genkse wijk Sledderlo, gelegen aan Wintergroenstraat 61, naar een ontwerp van architect Guido Walgrave.. De Turkse moskeevereniging begon te Sledderlo in 1982 met haar activiteiten. De bijeenkomsten vonden aanvankelijk plaats in een noodgebouw en in 1996 begon men met de bouw van een definitieve moskee, die in 2002 werd afgewerkt. De moskee heeft een centrale gebedsruimte met een oppervlakte van 1185 m2. Er is een koepel en een minaret. De moskee wordt omringd door een aantal ruimten die onder meer voor sociale activiteiten gebruikt worden. De moskee is genoemd naar de dichter Yunus Emre, een van de belangrijkste soefi-dichters van Turkije. Er worden rondleidingen door deze moskee georganiseerd. Externe link [1]
Zangerheimolen

De Zangerheimolen is een bovenslagmolen op de Molenbeek in Eigenbilzen. De molen is het enig overgebleven deel van een dubbelmolen. De eerste vermelding van een gebouw op deze locatie stamt uit 1390. Op de Ferrariskaart wordt een gebouw aangegeven, maar niet als watermolen. Een kleiner gebouw wordt aangegeven op de Atlas der Buurtwegen. Het huidige eclectisch gebouw stamt uit 1844. Op 22 november 1848 wordt een pegelhoogte van 1,2 meter goedgekeurd. In de huidige vorm heeft de molen mogelijk een oudere kern. De molen werd in 1910 gebouwd en in 1931 omgebouwd tot een landbouwgebouw. Tegenwoordig is er een woning in gevestigd. Aan de rechterzijde bevindt zich nog, verscholen achter sierstruiken, het oorspronkelijke houten waterrad. De watergoot is verdwenen en van het binnenwerk resteert slechts het gietijzeren tandwiel op de wateras.
Cimetière militaire Calvaire Essex

Le cimetière militaire Calvaire Essex ou Calvaire (Essex) Farm Cemetery est un cimetière militaire britannique de soldats de la Première Guerre mondiale, situé dans le village belge de Ploegsteert, ( Comines-Warneton ). Le cimetière est situé à 1,7 km au sud-est du centre du village. Il a été conçu par George Goldsmith et a un plan en forme de L, largement bordé par un mur de briques. La Croix du Sacrifice est près de l'entrée. 218 Britanniques y sont enterrés. Histoire Ce cimetière régimentaire a été établi à côté d'un bâtiment surnommé Essex House. Les 2nd Essex et 2nd Monmouthshire Regiments ont commencé à enterrer leurs morts ici en novembre 1914. Cela a été suivi par le 9th Royal Fusiliers et le 11th Middlesex Regiment, puis le 7th Suffolk et le 9th Essex Regiment, puis le 6th Buffs, le 1/7th et le 1/8th Worcestershire Regiment . Enfin, le cimetière est complété par le 11th Queen's Royal West Surrey et le 10th Royal West Kent Regiment en juillet 1916. Plus tard, 2 autres victimes ont été enterrées. Lors de l'offensive de printemps allemande au printemps 1918, la zone fut occupée par eux du 10 avril au 29 septembre. Tombes Personnel militaire distingué Gerald Charles Binsteed, major du régiment d'Essex a reçu la Croix militaire (MC). J. Beagin, caporal du Worcestershire Regiment, a reçu la Médaille de conduite distinguée (DCM). Personnel militaire mineur l'artilleur John Francis Saunders et les soldats Arthur William Day, John Seaman et H. Shaw avaient 16 ans lorsqu'ils ont été tués au combat. les soldats Stephen Alfred Barnes, A. Hill, Arthur Frederick Huckstep et Albert John Leat avaient 17 ans lorsqu'ils sont tombés au combat. Liens externes Cimetière militaire de Calvaire (Essex) sur le site Web de la CWGC. Cimetière militaire de Calvaire (Essex) sur le site WW1.be Notes et références Portail de la mort Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Belgique Portail du Royaume-Uni