NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Gertrudiskerk (Wetteren)

De Sint-Gertrudiskerk is een katholiek kerkgebouw in de Belgische gemeente Wetteren. De kerk is toegewijd aan Gertrudis van Nijvel. Geschiedenis In de 19e eeuw werd de toenmalige middeleeuwse kerk te klein en onder impuls van burgemeester Charles Hippolyte Vilain XIIII (Katholieke Partij) werd omstreeks 1850 besloten op dezelfde plaats een grotere kerk te bouwen, onder leiding van architect Louis Minard. Hij koos hiervoor de rondbogenstijl, een combinatie van romaanse, gotische en Byzantijnse elementen. De bouw werd aangevangen in 1861 en de kerk werd in 1866 plechtig ingewijd door de Gentse bisschop Hendrik Frans Bracq. Architectuur De kerk is opvallend door haar hoge middenschip. In de Sint-Gertrudiskerk waren in het hoge priesterkoor twee loggia's, waarin de adel plaats kon nemen om de diensten te volgen. Nu zijn ze afgesloten door glasramen. De zijkapellen waren indertijd beschilderd met onder andere wapenschilden van adellijke families. Door het herschilderen in gebroken wit werd veel van de historiek en heraldiek weggewerkt uit de kerk. De toren is 65 meter hoog. Een wit marmeren doopvont staat in de middengang. Witte natuursteen contrasteert met de rode baksteen van de gevels. In de kerk is ook een collectie van 138 habijtpoppen te zien. Trivia In 1934 werd het rechterpaneel van Het Lam Gods, de Rechtvaardige Rechters, gestolen, en hoewel de zaak nooit volledig werd opgelost, werd koster Arsène Goedertier lange tijd verdacht van de diefstal. Zijn betrokkenheid werd nooit bewezen. In 2003 werd er in Wetteren een vergeefse zoektocht gehouden naar het vermiste paneel. De hoop was dat het paneel ergens in de regio verborgen zou liggen, mogelijk zelfs in de omgeving van de Sint-Gertrudiskerk, waar Goedertier het laatst verbleef. Foto's
Muggenbosje

Het Muggenbosje is een natuurreservaat nabij de plaats Nieuwerkerken. Het betreft een restant van zeer uitgestrekt boscomplex, waarvan nog 1,68 ha over is. Het bosje wordt gekenmerkt als eiken-haagbeukenbos. Het werd als hakhoutbos gebruikt en is ongeveer 400 jaar oud. Kap gebeurde om de 4 à 14 jaar, gedurende de wintermaanden. Omstreeks 1960 vond de laatste kap plaats en de open ruimte werd met abeel ingeplant. Uiteindelijk werd het nog resterende bosje in 1993 aangewezen als natuurreservaat. Op de betrekkelijk kleine oppervlakte, die geheel door woonstraten is omsloten, werden 102 plantensoorten gevonden. Van belang zijn daarbij de voorjaarsbloeiers. Als beheersvorm werd voor hakhoutbeheer gekozen.
Kasteel van Nieuwerkerken

Het Kasteel van Nieuwerkerken is een kasteelhoeve, gelegen aan Kerkstraat 160 te Nieuwerkerken. Gebouw Het betreft een gesloten en omgrachte bakstenen hoeve, die uit de 17e en de eerste helft van de 18e eeuw stamt. Het geheel wordt bereikt via een oprijlaan, waaraan zich een bakstenen kapel bevindt uit de eerste helft van de 18e eeuw, met rechthoekige plattegrond, voorzien van een tentdak. De binnenplaats van de hoeve wordt via een brug betreden door een hoog poortgebouw aan de zuidzijde, waarin zich een duiventil bevindt. Dit wordt door een mansardedak gedekt. Links daarvan bevindt zich het woonhuis (1e helft 18e eeuw) en aan de rechterzijde een grote stal. De noordzijde wordt ingenomen door een stal, waarvan de kern, gezien het jaartal, uit 1648 stamt. De westvleugel wordt ingenomen door een mogelijk voormalig knechtenkwartier, terwijl de oostvleugel een schuur is, en op een sluitsteen het jaartal 1734 draagt. Het geheel is landschappelijk waardevol gelegen. Deze kasteelhoeve diende tijdens de beloken tijd tot toevluchtsoord voor de zusters van de Abdij van Nonnenmielen.
Bos t'Ename

Bos t'Ename is een erkend natuurreservaat in de Vlaamse Ardennen in Zuid-Oost-Vlaanderen (België). Het 105 ha grote natuurreservaat ligt op het grondgebied van de stad Oudenaarde (deelgemeente Ename) en wordt onder andere beheerd door Natuurpunt. Het Bos t'Ename heeft een grote cultuurhistorische waarde en is al eeuwenlang verbonden met het dorp Ename. Het bosgebied wordt al eeuwen uitgebaat als middelhoutbos. Het Bos t'Ename is erkend als Europees Natura 2000-gebied (Bossen van de Vlaamse Ardennen en andere Zuid-Vlaamse bossen) en maakt samen met het Volkegembos deel uit van het Vlaams Ecologisch Netwerk. In 1999 werd het Bos t'Ename (samen met de Everbeekse bossen en later het Raspaillebos) opgenomen in een LIFE-project van de Europese Unie. Landschap Het natuurhistorisch bosgebied ligt op de steile oostelijke flank van de Scheldevallei. Het reservaat bestaat uit bos, graslanden, poelen en ligt op een hoogte van 13 m tot 70 m. Historisch Reeds van in de Middeleeuwen is dit bos nauw verbonden met het toenmalige havenstadje Ename, en later met de abdij van Ename. Het bos heeft steeds een belangrijke rol gespeeld in het dagelijkse leven in Ename. Fauna Het Bos t'Ename herbergt een bijzonder rijke fauna. Het natuurreservaat staat vooral bekend om de verschillende soorten watersalamanders die er voorkomen, waaronder de zeldzame kamsalamander. Daarenboven biedt het bos onderdak aan talloze vogels (boomvalk, bosuil, kwartel, boomklever, kleine bonte specht, grote bonte specht, grote gele kwikstaart, nachtegaal, vuurgoudhaantje enz.), zoogdieren en insecten (waaronder vermiljoenkever). Flora Het reservaat bestaat vooral uit els en es; hier en daar groeit ook zomereik en haagbeuk, met verschillende stukjes bronbos.In de kruidlaag van het natuurreservaat Bos t'Ename komen heel wat zeldzame plantensoorten voor; één derde van de Vlaamse flora is er vertegenwoordigd. De bekendste soorten die in het bos bloeien zijn boshyacint, salomonszegel, bosanemoon, paarse schubwortel, slanke sleutelbloem, keverorchis, boswederik, donkere ooievaarsbek, echte koekoeksbloem. Natuurbeleving Het natuurgebied kan verkend worden langs twee bewegwijzerde wandelroutes (Mariette Tielemanspad (5,5km) en Aardgas Natuurpad (6,2 km)) en via het wandelknooppuntennetwerk 'Vlaamse Ardennen Zwalmvallei'. Afbeeldingen Bronnen Oudenaarde Bos t'Ename Toerisme Vlaamse Ardennen Bos t'Ename Ename 974 werkgroep Bos t'Ename Steekkaart protected planet Natuurpunt Bos t'Ename Externe links Officiële website Bos t' Ename Toerisme Vlaamse Ardennen Bos t'Ename Ename 974
Universitair Ziekenhuis Brussel

Het Universitair Ziekenhuis Brussel (vroegere naam AZ-VUB: Academisch Ziekenhuis VUB) is het ziekenhuis van de Vrije Universiteit Brussel. Het is verbonden aan de Faculteit Geneeskunde en Farmacie van de VUB en werkt nauw samen met het departement Gezondheidszorg van de Erasmushogeschool Brussel. Deze drie vormen samen met Health City de Medische Campus Jette. Deze is gevestigd in Jette, een van de negentien gemeenten van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het ziekenhuis werd in 1977 opgericht vanuit de VUB door de drijvende kracht van Frans De Pauw. Het UZ Brussel heeft een regionale functie en is zo de thuisbasis van een MUG-dienst, maar heeft ook een opleidingsfunctie, bijvoorbeeld voor studenten geneeskunde van de VUB en voor studenten verpleegkunde van de Erasmushogeschool Brussel. Verder wordt er ook aan wetenschappelijk onderzoek gedaan. Het UZ Brussel telt bijna 4.200 medewerkers. Met 721 ziekenhuisbedden is het UZ Brussel jaarlijks goed voor meer dan 30.000 opnames, bijna evenveel dagopnames, 360.000 raadplegingen, en dit voor patiënten uit binnen- en buitenland. De voertaal is Nederlands en het ziekenhuis heeft een pluralistische visie. Het bestaat uit een ziekenhuis voor volwassenen, met een polikliniek, en een kinderziekenhuis. Vooral het centrum voor Reproductieve Geneeskunde is internationaal bekend. Het vervult een pioniersrol voor reproductieve technieken. Zo werd er ICSI (Intracytoplasmatische sperma-injectie) ontwikkeld. Er zijn echter nog een groot aantal diensten, waaronder de grootste spoedgevallendienst van Vlaanderen. Het ziekenhuis was in 2021 een van de drie door de Europese Organisatie van Kankerinstituten (OECI) geaccrediteerd als een geïntegreerd multidisciplinair centrum voor kankerbehandeling en -onderzoek. Aan het UZ Brussel zijn drie bus- en tramhaltes: "UZ Pediatrie", "UZ Brussel" en "UZ-VUB". De eerste twee zijn stopplaatsen voor de MIVB-bussen 13, 53 en 84. De laatste is de eindhalte van de bussen 13, 14 en 53. Tram 9 die sinds september 2018 in werking is gesteld, stopt aan deze drie haltes, net zoals bus 820 van De Lijn. Incident In 2022 werd een hoogzwangere asielzoekster geweigerd in het UZ Brussel toen ze moest bevallen, maar geen 2.000 euro cash kon betalen. Het ziekenhuis verklaarde later het voorval te betreuren en gaf de medewerker die de vrouw weigerde, een sanctie. De vrouw beviel uiteindelijk in het Brugmannziekenhuis in Brussel. Externe links Website van het UZ Brussel De verschillende diensten van het UZ Brussel Eigen website van het Centrum voor Reproductieve Geneeskunde Lijst van Universitaire Ziekenhuizen in België
Canal Nieuwpoort-Duinkerke

El Canal Nieuwpoort-Duinkerke és el nom belga del canal navegable que s'anomena Canal de Furnes a França. Té una llargada de 32 km, dels quals 18,741 km en territori belga. El canal segueix més o menys la línia de la costa del mar del Nord, uns quatre quilòmetres terra endins, de Duinkerke a França, passa la frontera entre Ghyvelde i Adinkerke i acaba a Nieuwpoort, a Bèlgica. A Nieuwpoort enllaça amb el canal Plassendale-Nieuwpoort i el riu IJzer canalitzat cap a un complex de rescloses anomenat Ganzepoot. Com que aquesta confluència de sis canals i recs a l'embocadura de l'IJzer sembla una pota d'oca, aquesta és la traducció al català del topònim neerlandès. Al Flandes francès enllaça amb el canal de Bourbourg en el lloc anomenat Quatre Écluses a prop de Duinkerke. Història El canal obert el 1638 es va construir per a connectar els ports de Duinkerke, Nieuwpoort, Oostende amb les ciutats de Bruges i Gant. En aquella època, aquest canal era l'única connexió de Bruges amb un port marítim. Hi havia un servei diari de transport de mercaderies entre Duinkerke, Bruges i Veurne. Després del tractat d'Utrecht, el 1713 el canal fou tancat i gairebé terraplenat el 1768. Després del tractat de Campoformio, del 1797, que ratificava l'annexió dels Països Baixos austríacs a França fou reobert. Del 1804 al 1808 centenars d'obrers i de presoners van excavar-lo a més profunditat. Antigament el canal servia per al transport dels productes agrícoles i per a proveir les escasses fàbriques dels seus marges. Avui, ja no hi ha gairebé gens de navegació comercial, però els navegants de plaer i els pescadors esportius l'utilitzen freqüentment. Rescloses
Nieuwpoort–Dunkirk Canal

The Nieuwpoort–Dunkirk Canal (Dutch Kanaal Nieuwpoort–Duinkerke, French Canal Nieuport–Dunkerque) is a canal which links the Belgian coastal town of Nieuwpoort with the French port Dunkirk. The Nieuwpoort–Dunkirk Canal forms an extension of the Plassendale–Nieuwpoort Canal, and runs for 32 kilometres (20 mi) pretty much parallel to the coast line, within two to four kilometers from the sea. The canal starts at the so-called Ganzepoot lock complex at the mouth of the Yser in Nieuwpoort, where it connects the Yser, the North Sea and the Plassendale–Nieuwpoort Canal. The canal first circles around the old city center and then turns eastward, past the village of Wulpen in the municipality of Koksijde. Then the canal turns inland towards the city of Veurne, where it connects with the Lovaart Canal. The canal goes around Veurne, and then bends back towards the shoreline by Adinkerke. After almost 19 kilometres (12 mi) in Belgium, the canal continues into France, passing the communes of Bray-Dunes and Zuydcoote. In Dunkirk it connects again to the North Sea where the Nieuwpoort–Dunkirk Canal finally ends in linkups with the Bourbourg and Bergues canals. The Plassendale–Nieuwpoort–Veurne–Dunkirk Canal was built around 1630; it connects with other canals built in that period, the Ghent–Bruges Canal (1613), and Bruges–Oostend Canal (1618). The Canal de Furnes is the French name for the portion of the Nieuwpoort–Dunkirk Canal running in France, from Dunkirk to the Belgian border town of Veurne (Fr. Furnes). The Belgian border is at PK13. See also List of canals in Belgium List of canals in France References
Canal Nieuport-Dunkerque

Le canal Nieuport-Dunkerque est un canal reliant le port français de Dunkerque (département du Nord) à la ville côtière belge de Nieuport (province de Flandre-Occidentale). Il longe parallèlement la côte. « Canal Nieuport-Dunkerque », en néerlandais Kanaal Nieuwpoort-Duinkerke, est le nom belge de ce canal ; en France, il est appelé canal de Furnes. Géographie Ce canal est parallèle au canal de Colme qui passe à Bergues (reliée à Dunkerque par le canal de Bergues), Hondschoote et Furnes. Il part de Dunkerque, passe à Leffrinckoucke, Zuydcoote, Bray-Dunes, atteint la Belgique à La Panne, au lieudit Adinkerque et rejoint Furnes, d'où il part vers Nieuport, se terminant près de l’endroit où l’Yser rejoint la mer du Nord et le canal Plassendale-Nieuport. Histoire Le creusement du canal de Dunkerque à Furnes aurait été entrepris au début du XVIIe siècle sous l'impulsion de l'archiduc Albert d'Autriche, nouveau souverain de la Flandre avec son épouse l'infante Isabelle. Articles connexes Liste des canaux de France Liens externes Notes et références Portail de la Belgique Portail du Nord-Pas-de-Calais Portail des lacs et cours d'eau Portail du bâtiment et des travaux publics Portail des Flandres Portail de Dunkerque Portail de la Flandre-Occidentale
Kanaal Nieuwpoort-Duinkerke

Het kanaal Nieuwpoort-Duinkerke of de Veurnevaart is een kanaal dat een verbinding vormt tussen de Belgische kuststad Nieuwpoort en de Franse havenstad Duinkerke. Het kanaal Nieuwpoort-Duinkerke vormt een verlengde van het kanaal Plassendale-Nieuwpoort, en loopt vrijwel parallel verder aan de kustlijn, op twee tot vier kilometer van de zee. Geschiedenis Het kanaal Plassendale-Nieuwpoort-Veurne-Duinkerke werd omstreeks 1630 aangelegd; het sluit aan bij de in dezelfde tijd aangelegde kanalen Gent-Brugge (1613) en Brugge-Oostende (1618). Traject Het kanaal begint in Nieuwpoort aan het Veurnesas of Veurnesluis, een onderdeel van de zogenaamde Ganzepoot aan de IJzer, waar het verbinding maakt met de IJzer, de Noordzee en het Kanaal Plassendale-Nieuwpoort. Het kanaal loopt van Nieuwpoort westwaarts, voorbij de Koksijdse deelgemeente Wulpen. Daarna buigt het kanaal even af naar het binnenland, naar de stad Veurne, waar het aansluit op de Lovaart. Het kanaal loopt om Veurne, en buigt daarna weer dichter naar de kustlijn toe, langs Adinkerke. Na bijna 19 kilometer op Belgisch grondgebied stroomt het kanaal verder in Frankrijk, langs Bray-Dunes en Zuidkote. In Duinkerke is er opnieuw verbinding met de Noordzee en eindigt het kanaal in aansluitingen met de kanalen Broekburgvaart en Havendijk. Jaagpad Het grotendeels autovrije jaagpad langs de noordelijke oever tussen Veurne en Nieuwpoort is deel van fietssnelweg F39.
Kanaal Nieuwpoort-Duinkerke

Kanaal Nieuwpoort-Duinkerke är navigeringskanaler i Belgien. De ligger i den västra delen av landet, 140 km väster om huvudstaden Bryssel. Trakten runt Kanaal Nieuwpoort-Duinkerke består till största delen av jordbruksmark. Runt Kanaal Nieuwpoort-Duinkerke är det ganska tätbefolkat, med 90 invånare per kvadratkilometer. Källor
De Werf (kunstencentrum)

De Werf is een theater- en concertzaal in de Belgische stad Brugge. De Werf ligt in het Stübbenkwartier, in de wijk Kristus-Koning. In 2017 fusioneerde het toenmalig kunstencentrum De Werf met Vrijstaat O. (Oostende) tot kunstencentrum KAAP. Geschiedenis Het kunstencentrum ontstond in 1986 met de overname van Theater 19, een bouwvallig theater gelegen in de Werfstraat. Aan deze straat werd ook meteen de naam De Werf ontleend. Naast theater voor volwassenen werden ook veel kindervoorstellingen geprogrammeerd ("Kids in De Werf" en het jaarlijkse "Jonge Snaken"). In 1987 werd een eerste internationaal jazzconcert georganiseerd, met het beroemde George Adams-Don Pullen Quartet. In 1993 volgde bovendien een eerste cd-uitgave: Sketches of Belgium met de band van de Belgische jazzpianist Kris Defoort. Het voor deze gelegenheid geïmproviseerde platenlabel W.E.R.F. (Wasted Energy Record Factory) zou tegen de bedoeling en verwachting in later uitgroeien tot het grootste jazzlabel van België toen in de jaren erna besloten werd meer cd's uit te brengen. Het bouwvallige theater maakte begin jaren negentig plaats voor nieuwbouw, waarbij de kleinschaligheid en intimiteit in stand werden gehouden. Tegenwoordig organiseert het kunstencentrum het tweejaarlijkse jazzfestival Jazz Brugge, alsook optredens in eigen zaal van nationale en internationale jazzartiesten. De repetitie- en creatieruimte 'De Groenplaats', gelegen in de Brugse binnenstad, staat garant voor een tiental eigen theaterproducties en coproducties per jaar. Externe link Officiële website KAAP
Kasteel de Oude Kluis

Het Kasteel de Oude Kluis is een kasteel in de Belgische deelgemeente Gentbrugge aan de Gentbruggekouter, oorspronkelijk een burcht die hoogstwaarschijnlijk in de 12e eeuw werd gebouwd en mogelijk nog eerder. In 1165 werd op het domein een burchtkapel opgericht. Sommige historici zien deze burchtkapel als verklaring voor de naam die deze voormalige gemeente kreeg. Een document uit het laatste kwart van de 14e eeuw levert het bewijs dat op dit domein ook een kluizenarij aanwezig was. Vanaf 1501 deed ze dienst als pastorij omdat ze niet meer door kluizenaars werd bewoond. Het domein is ook terug te vinden op een plan van de hand van Jacob van Deventer dat wordt bewaard in de Nationale Bibliotheek van Madrid. Hierop is een bouwwerk in twee delen te zien met de burcht met kapel en kluizenarij waar anno 2011 een vijver ligt. Een tekening van Henricus Hondius uit 1641 toont een kasteel, gebouwd aan een landweg - de latere Gentbruggekouter - terwijl de burcht is verdwenen. Het kasteel wordt aangeduid als Domus Dni Minnaert. Het is dan de woonst van Guillaume Minnaert, baljuw van het burggraafschap Gent. Hij was lid van de Raad van Vlaanderen. Ook bisschop Antonius Triest (1577-1657) gebruikte het als zomerverblijf. Antonius Sanderus maakte in 1641 een gravure van het kasteel waarop een brug is te zien die naar een poort leidt die vlak bij een poortgebouw staat. Het oude torengebouw met zijn 1,30 m dikke muren en trapgevel is dikwijls herbouwd maar nog steeds prominent aanwezig. De laatste verbouwing gebeurde in het begin van de 20e eeuw onder leiding van de Brugse architect Joseph Viérin. De ronde torens aan de achtergevel en een andere ingangspoort dateren uit dezelfde periode. Het koetshuis verbouwde men in 1949 tot villa. De voorwal en de brug geraakten zwaar beschadigd toen een meer dan zeshonderdjaaroude ceder het begaf terwijl men op 25 januari 1988 de fabriekschouw van de NV Bleu d'Outremer te Sint-Amandsberg neerhaalde. Het kasteel verwisselde een aantal keren van eigenaar. Het kwam in 1894 in het bezit van ridder Irenée Le Fevere de Ten Hove (1837-1912) die het schonk aan zijn zoon Gustave (1872-1954). Toen Gustave verhuisde werd het de woonst van zijn zuster Adèle (1871-1940) die in 1896 huwde met Jean Cardon de Lichtbuer (1868-1947), zoon van Théophile Cardon de Lichtbuer en Léonie Kramp. Antoine Cardon de Lichtbuer (1897-1966) erfde het dan weer van zijn ouders. Hij was in 1944 gehuwd met een Russische prinses, Maria Borisovna Gagarina. Ze hadden zes zonen en hun enige dochter Tatiana verdronk in 1951 in de kasteelvijver toen ze drie was. De zonen stelden het in 2004 te koop. Sedert 2006 is het kasteel bewoond door een nieuwe eigenaar die het kasteel restaureerde. Het verbouwde koetshuis werd in zijn oorspronkelijk staat hersteld. Galerij Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Oost-Vlaanderen Literatuur Marcel DE BLEECKER, Gentbrugge: 8 eeuwen geschiedenis, fotoreproducties Jean Collignon, Gentbrugge, 2009.
Burza (Antverpy)

Burza (niz. Handelsbeurs, fr. Chambre de Commerce) v centru belgického města Antverpy byla poprvé otevřena již roku 1531, a je tak nejstarší finanční burzou na světě. Obchodovalo se zde zejména se směnkami, dluhopisy a komoditami. Od roku 1997 se zdejší obchodování přesunulo do Bruselu. Historická budova tak zůstala bez využití a podléhá chátrání. Historie Nejstarší budova burzy byla vystavěna v pozdně-gotickém slohu na čtvercovém půdorysu. Stavbou ohraničený dvůr neměl střechu, krytá byla pouze vnitřní kolonáda. Vzhledem antverpské burzy se inspiroval anglický finančník Thomas Gresham, který podle jejího vzoru nechal vystavět Královskou burzu v Londýně, otevřenou roku 1565. V roce 1583 burza v Antverpách vyhořela a byla znovu postavena podle původních plánů. Roku 1853 byl vnitřní prostor zastřešen; autorem projektu byl Charles Marcellis. O pět let později však budova vyhořela znovu. Autorem nové stavby, dokončené roku 1872, se stal architekt Joseph Schadde. Novogotický sloh se v ní mísí s využitím na svou dobu revolučních novinek, např. kovových konstrukcí v interiéru. Burza byla využívána do roku 1997, kdy její funkce převzala burza v Bruselu. Budova od té doby zůstala prázdná a chátrá, rozpadá se její strop, pokrytý erby. Objevily se plány její přestavby na restauraci nebo pětihvězdičkový hotel, kvůli potížím s financováním se však nerealizovaly. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Burza na Wikimedia Commons Chambre De Commerce (fotogalerie), Tim Knifton, 14. 8. 2013 Chambre du Commerce (fotogalerie), AdamX, 4/2014
Börse Antwerpen

Die Börse von Antwerpen ist ein Gebäude in Antwerpen, Belgien, das 1531 als erste eigens errichtete Warenbörse der Welt eröffnet wurde. Die Royal Exchange in London wurde nach dem Vorbild der Antwerpener Börse errichtet. Die Börse wurde auch als „Mutter aller Börsen“ bezeichnet. Geschichte Von 1531 bis 1661 war Antwerpen der Standort der ersten Warenbörse der Welt. Als Antwerpen die Rolle des Handelszentrums von Brügge und deren Börse Brügge übernahm, wuchs die Stadt zu einer Metropole mit über 100.000 Einwohnern heran, darunter 10.000 ausländische Kaufleute, hauptsächlich Spanier und Portugiesen. Die Warenbörse geriet im 17. Jahrhundert nach dem Fall Antwerpens (1584–1585) in einen Niedergang, als Amsterdam Antwerpen als wichtigstes Handelszentrum der Niederlande ablöste. Nach einem Brand im Jahr 1858 wurde das Gebäude wiederaufgebaut und diente ab 1872 erneut als Börse, diesmal als echte Wertpapierbörse: die Antwerpener Börse. 1997 wurde diese Börse mit der Brüsseler Börse (heute Euronext) fusioniert, woraufhin das Gebäude erneut verlassen und vernachlässigt wurde. Nach einer umfassenden Restaurierung ist das Gebäude heute Teil eines Mehrzweck-Veranstaltungsortes, der Antwerpener Messe. Siehe auch Liste der Wertpapierbörsen Weblinks Einzelnachweise