NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Godelievekerk (Oostende)

De Sint-Godelievekerk is een voormalige parochiekerk in de West-Vlaamse stad Oostende, gelegen aan de Goedheidstraat in de wijk Westerkwartier. Geschiedenis In 1936 werd een kapelanij gesticht nadat de bevolking van deze wijk toenam door toenemende verkaveling. Deze kapelanij was afhankelijk van de parochie van Mariakerke. De kerk werd gebouwd 1939-1940 naar ontwerp van Silvain Smis. In 1959 werd de kerk verheven tot parochiekerk en nog in 1972 werd een pastorie gebouwd. In 2015 werd de kerk overgedragen aan de orthodoxe gemeenschap en in 2018 door dezen als Kerk van de Heiligen Konstantijn en Helena in gebruik genomen. De orthodoxe gemeenschap, bestaande uit orthodoxen uit uiteenlopende landen, hield vanaf 2001 vieringen in Oostende, op diverse voorlopige locaties. Gebouw Hoewel aanvankelijk grootser gedacht, is de kerk bescheiden gebleven. Het is een pseudobasilicale kerk die feitelijk een zaalkerk is, daar de zijbeuken erg smal zijn en enkel als wandelgang gebruikt worden. De bastenen kerk wordt gedekt door een zadeldak en heeft een natuurstenen plint. Er is nooit een toren aan de kerk gebouwd.
Sint-Jan Baptistkerk (Oostende)

De Sint-Jan Baptistkerk is een parochiekerk in de West-Vlaamse stad Oostende, gelegen aan de Elisabethlaan. Geschiedenis In 1922 werd een school en een hulpkerk gesticht die afhankelijk was van de Sint-Annaparochie te Stene. In 1924 werd een parochie opgericht, omdat men een sterke bevolkingsgroei voorzag. Van 1932-1933 werd een definitieve kerk gebouwd naar ontwerp van F. Van Welden en Isidoor Hintjens. De kerk was gesitueerd aan het toenmalig einde van de Elisabethlaan. Deze werd in de jaren '50 van de 20e eeuw echter doorgetrokken, waarbij de kerk op een eiland tussen de rijbanen kwam te staan. Gebouw Deze georiënteerde bakstenen kerk is een pseudobasilicale kruiskerk waarvan het toegangsportaal geflankeerd wordt door een achtzijdige doopkapel. Aan de oostzijde bevindt zich de vierkante toren die gedekt wordt door een tentdak. De in expressionistische stijl gebouwde kerk beval neoromaanse elementen. Opvallend werd de tekst: ECCE AGNUS DEI op de voorgevel aangebracht. Het interieur wordt gekenmerkt door paraboolbogen. De apsis wordt gesierd door een kleurrijk tegeltableau, voorstellende de verheerlijkte Christus. Het orgel is afkomstig van de Grauwzusters te Roeselare.
Sint-Laurentiuskerk (Westende)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Middelkerke behorende plaats Westende, gelegen aan de Westendelaan. Geschiedenis Westende werd al in 1169 een zelfstandige parochie, waarvan het patronaatsrecht aan de heer van Wijnendale behoorde. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd vrijwel het hele dorp, en ook de kerk, verwoest. In 1922 werd de kerk herbouwd, naar ontwerp van Charles Pil en Henry Charbon. Gebouw Het betreft een bakstenen kerkgebouw in neogotische stijl. Het is een niet-georiënteerde driebeukige hallenkerk met voorgebouwde zuidtoren. Deze heeft vier geledingen en hoektorentjes en wordt gedekt door een achtkante spits. Het interieur wordt overwelfd door spitstongewelven en toont schoon metselwerk. Het meubilair is overwegend neogotisch.
Sint-Rafaëlkerk (Raversijde)

De Sint-Rafaëlkerk is een kerkgebouw in de tot de West-Vlaamse gemeente Oostende behorende plaats Raversijde, gelegen aan de Duinenstraat 87. Aan de straatzijde bevindt zich de Onze-Lieve-Vrouwekapel, gebouwd in 1961. Het is een witgeschilderd gebouwtje onder zadeldak met glas-in-loodramen. Het interieur is overwelfd door een tongewelf. Hierachter ligt de Sint-Rafaëlkerk, die in 1966 als noodkerk werd gebouwd. Het is een eenvoudig zaalkerkje onder breed zadeldak, voorzien van een bescheiden dakruitertje. Plannen om een definitieve kerk te bouwen werden nooit gerealiseerd.
Sint-Theresiakapel (Middelkerke)

De Sint-Theresiakapel is een kerkgebouw in de West-Vlaamse plaats Middelkerke, gelegen aan de Leopoldlaan te Middelkerke-Bad. De kapel is toegewijd aan Theresia van Lisieux. Geschiedenis Deze kapel werd in 1932-1933 opgericht als hulpkerk van de Sint-Willibrordusparochie te Middelkerke. Omdat er steeds meer badgasten kwamen namen de families Poullet en Verhaeghe het initiatief om achter de dijk deze kapel te bouwen. Gebouw De bakstenen kapel is opgetrokken in modernistische stijl in 1932 ontworpen door architect Albert-Victor Faubert. De hulpkerk staat min of meer noord-zuid georiënteerd. Het is een driebeukige kruiskerk zonder toren. De kerk is opgetrokken in betonskeletbouw, bekleed met baksteen. Boven het noordportaal bevindt zich, in een nis, het beeld van Sint-Theresia van Lisieux. De glasramen vertellen over het leven van de patroonheilige en over Middelkerke in de Belle-époque. In 2013-2013 werd de kapel grondig gerestaureerd.
Sint-Theresiakapel (Westende)

De Sint-Theresiakapel is een hulpkerk in de tot de West-Vlaamse gemeente Middelkerke behorende plaats Westende, gelegen aan de Badenlaan. Geschiedenis In 1912 was er al een kapel in Westende-Bad, ten behoeve van het snel toenemend aantal badgasten. De huidige kapel, feitelijk een kerkgebouw, werd, op een iets andere plaats, gebouwd in 1930 naar ontwerp van Victor Rubbers. In de jaren '50 van de 20e eeuw werd de kerk nog verlengd naar ontwerp van H. Dinnewet. Gebouw Het betreft een bakstenen driebeukige kruiskerk met pseudotransept, gebouwd in historiserende stijl. De kerk is niet georiënteerd. Het toegangsportaal wordt geflankeerd door een ronde traptoren, tevens klokkentoren. De glas-in-loodramen zijn van 1960.
Sint-Theresiakerk (Bredene)

De Sint-Theresiakerk is een kerkgebouw in de West-Vlaamse plaats Bredene, gelegen aan de Hendrik Consciencelaan in de wijk Bredene-Duinen. Geschiedenis In 1926 werd een noodkerk in gebruik genomen, als hulpkerk van de Sint-Rikiersparochie. In 1936 werd de Sint-Theresiaparochie gesticht en in 1939 werd met de bouw van de kerk begonnen. De bouw werd echter gehinderd door de Tweede Wereldoorlog, en wat er reeds voltooid was werd zwaar beschadigd. In 1945 begon men weer met de bouw en in 1946 kwam de kerk gereed, om in 1947 plechtig te worden ingezegend. Gebouw De kerk is een ontwerp van Antoine Dugardyn, en bestaat uit een betonnen skelet dat met natuursteen bekleed werd. De kerk is gebouwd in historiserende stijl met neoromaanse en neogotische elementen. De kerk heeft een zeer hoog zadeldak en een zware toren met steunberen tegen de noordgevel aangebouwd. Interieur De kerk bezit een 18e-eeuws schilderij, voorstellende de Calvarie met Maria Magdalena. Dit wordt toegeschreven aan Gaspar de Crayer. Het eind-19e-eeuwse neogotisch koorgestoelte is afkomstig van de Sint-Petrus-en-Pauluskerk te Oostende. Galerij
Visserskapel (Bredene)

De Visserskapel (ook: Onze-Lieve-Vrouw-ter-Duinen of Breeningskapel) is een kapel in de West-Vlaamse plaats Bredene, gelegen aan de Kapelstraat. Geschiedenis Tussen 1710 en 1715 werd langs de toegangsweg tot de duinen een staakmadonna geplaatst. In 1717 werd een houten kapel opgericht die in 1736 werd vervangen door een bakstenen exemplaar. Het is een eenvoudig gebouwtje onder zadeldak met een puntgevel, waarin de gevelstenen 1736 en W.G.M. (Wees Gegroet Maria). Het eerste Mariabeeldje werd in 1907 gestolen en snel vervangen door het huidige. Het interieur wordt overwelfd door een tongewelf. Er is een neogotisch altaar en, aangezien het om een bedevaartplaats gaat, zijn ook tal van ex voto's in de kapel aanwezig, evenals afbeeldingen van sloepen. De bedevaart was vooral geliefd bij de vissers. Ook tegenwoordig wordt elke derde zondag van mei nog een bedevaart naar de kapel gehouden. Buiten de kapel is een parkje, en daar werd in 1954 nog een altaarkapel gebouwd, en een processiepark met Lourdesgrot en een achttal staties. De kapel werd in 1982 geklasseerd als monument en de omgeving ervan als beschermd dorpsgezicht.
Sint-Willibrorduskerk (Wulpen)

De Sint-Willibrorduskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Koksijde behorende plaats Wulpen, gelegen aan de Dorpsplaats 14. Geschiedenis Omstreeks 1400 stond op deze plaats een vroeggotische kruiskerk met 13e-eeuwse vieringtoren. In 1873 werd de kerk door brand verwoest. A. Brinck ontwierp een neogotisch kerkgebouw. Dit gebouw werd verwoest tijdens de Eerste Wereldoorlog. Onder leiding van Georges Hendrickx werd de kerk weer hersteld. Gebouw De driebeukige bakstenen basilicale kruiskerk heeft een halfingebouwde westtoren, geflankeerd door een veelhoekige traptoren welke een stenen spits draagt. De eigenlijke toren heeft een achtzijdige naaldspits op de trans. De kerk heeft diverse zijkapellen en een vijfzijdig afgesloten koor. De kerk wordt omgeven door een kerkhof. Het meubilair is 19e- en 20e-eeuws.
Boerentoren

Boerentoren, původním názvem Torengebouw, v současnosti KBC Tower, je výšková budova v belgickém městě Antverpy. Jde o jeden z prvních evropských mrakodrapů. Postaven byl v letech 1929 až 1932 a původně měřil 87,5 metru (v současnosti je to, díky přístavbě z roku 1976, 95,8 metru). Dosud je nejvyšší obývanou budovou ve městě a druhým nejvyšším objektem vůbec (po věži Katedrály Panny Marie). Do roku 1960 byl nejvyšší budovou v celé Belgii. Byl postaven ve stylu art deco a jeho architektem byl Jan Van Hoenacker. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Boerentoren na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Boerentoren na Wikimedia Commons
Boerentoren

Der Boerentoren (Bauernturm) in Antwerpen ist eines der höchsten Hochhäuser der ersten Hälfte des 20. Jahrhunderts in Europa. Der Name rührt daher, dass der Hauptteil der Klienten der Kredietbank, die den Turm errichtete, Bauern waren. Das Nachfolgeunternehmen der Kredietbank, die KBC Group, nutzte das Gebäude bis zum Verkauf. Anlass des Baus war die Weltausstellung 1930, die in Antwerpen stattfand. Ursprünglich 87,5 m hoch, misst das Gebäude seit einem Umbau 1976, bei dem die bis dahin bestehenden Apartments in Büros umgewandelt wurden, 97 m. Bis heute wird es in Antwerpen nur von der Liebfrauenkathedrale überragt. Der Unternehmer und Kulturmäzen Fernand Huts erwarb Ende 2020 den Boerentoren von KBC. Nach einer Asbestsanierung und einem Umbau durch den Architekten Daniel Libeskind wird hier ein Kultur- und Kunstzentrum entstehen. In der Sammlung der von Huts gegründeten Stiftung befindet sich auch das Skelett eines Tyrannosaurus, welches nach dessen Fertigstellung ebenfalls im Boerentoren ausgestellt wird. Auf 13 Etagen entstehen Wohnungen. Die ursprünglichen Pläne Libeskinds, eine Glaskonstruktion auf den Turm zu setzen, wurden weit verbreitet kritisiert. Im Januar 2024 verlautete Huts, diese Pläne seien „nicht in Stein gemeisselt“. Trivia Bei gutem Wetter und klarer Sicht kann man von der Spitze des Boerentoren das Atomium in Brüssel sehen. Der Boerentoren hat den größten Keller von ganz Antwerpen. Tanja Dexters hatte im August 1999 einen Basejump vom Boerentoren geplant, kam aber nicht am Sicherheitspersonal vorbei. Der Boerentoren verfügt über einen Wassertank mit 230 m³ Volumen Weblinks Boerentoren. In: Structurae Einzelnachweise
Boerentoren

Boerentoren, o literalmente la Torre de los campesinos, tiene 97 metros de altura siendo el edificio más grande de Amberes. La torre es obra de Jan Van Hoenacker, comenzando el proyecto de construcción en 1929. La construcción comenzó en 1931 como proyecto revolucionario, así como el primer rascacielos del continente europeo. El edificio está construido según el estilo art decó, culminando con una altura de 87,5 m, siendo el edificio más grande de Europa en 1959. Su altura final de 97 metros se debe a las reformas producidas en el edificio en 1976. En Amberes, solo la Catedral de Amberes es más alta. Enlaces externos Información sobre Boerentoren (en neerlandés)
Boerentoren

A Boerentoren (magyarul farmerek tornya, más néven KBC-torony is) a belgiumi Antwerpen második legmagasabb épülete (csak a Miasszonyunk-katedrális magasabb nála). 1929-ben kezdték el az építését, 1932-ben készült el, 26 emeletével akkor ez volt Európa legelső felhőkarcolója. Art deco stílusban készült el, építője Jan Van Hoenacker. Eredetileg 87,5 m magas volt, 1976-ban átépítették, így lett 97 m magas. Az 1950-es évekig Európa legmagasabb felhőkarcolója volt. Nevét a benne székelő Kredietbank ügyfeleiról, a parasztokról kapta. Második neve a KBC-csoportról kapta a nevét, amihez a Kredietbank is tartozik. Érdekességek A torony a legmagasabb antwerpeni épülettől, a katedrálistól pontosan 123 m távolságra található, maga a katedrális pedig éppen 123 m magas. 1999-ben Tanja Dexters bázisugrást hajtott végre a toronyból. A toronynak van a legnagyobb pincéje egész Antwerpenben. Tiszta időben a torony tetejéről látható a brüsszeli Atomium. A felújítása előtt attól féltek, hogy a torony is olyan ferde lesz, mint a pisai ferde torony. Külső hivatkozások VRT News site Tower Building in Antwerp
Boerentoren

Il Boerentoren è un grattacielo in stile Art déco alto 96 metri, che si trova ad Anversa, in Belgio. Costruito tra il 1929 e il 1932 su progetto di Jan Van Hoenacker, era alto originariamente 87,5 metri ed è considerato il primo grattacielo costruito in Europa. Dall'anno della sua costruzione fino al 1940 detenne il record di grattacielo più alto d'Europa, quando venne superato dalla Torre Piacentini di Genova, ma rimase l'edificio più alto del Belgio fino al 1967 quando venne superato dalla Tour du Midi. Nel 1954 gli fu applicata un'antenna che lo portò a 112 metri, che fu poi tolta nel 1976 quando il tetto fu alzato di 8 metri, portandolo all'attuale altezza di 96 metri. L'edificio è oggi oggetto di un ampliamento ad opera dello studio di Daniel Libeskind che lo trasformerà in un centro culturale e la cui apertura è prevista per il 2028. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Boerentoren Collegamenti esterni (EN) Boerentoren, su Structurae. (EN) Boerentoren, su Skyscraper Center.
KBC-skrapan

KBC-skrapan (nederländska: KBC-toren) eller "Bondeskrapan" (nederländska: Boerentoren), tidigare "Torengebouw van Antwerpen", är en 26 våningar hög byggnad i Antwerpen i Belgien, och den näst högsta i staden efter Vårfrukatedralen. Byggnaden uppfördes mellan 1929 och 1932 och blev en av de första skyskraporna i Europa. Källor Fotnoter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör KBC-skrapan.
Hospice d'Oultremont

L'ancien hospice d'Oultremont est un immeuble classé de la ville belge de Huy (province de Liège). Il abrite actuellement la maison du tourisme Terres de Meuse ainsi que l'office de tourisme de Huy. Situation L'immeuble se situe à Huy, en rive droite de la Meuse, au no 1 du quai de Namur. Il est construit perpendiculairement à la voirie, à côté de la collégiale Notre-Dame de Huy et en contrebas du fort de Huy dont les premiers murs de soutènement en pierre calcaire prolongent le pignon sud-est du bâtiment. L'ancien hospice qui possède une tour ne doit pas être confondu avec la tour d'Oultremont située à Huy, rue de la Résistance. Histoire Cette ancienne résidence de chanoines a été construite vers 1575 par Gérard d’Oultremont (né en 1535) à l’emplacement et en remplacement d’un édifice de même fonction. La plupart des baies vitrées de la façade avant (nord-est) ont été remaniées au cours du XVIIIe siècle. Description L'immeuble est principalement construit en brique sous une toiture à deux pans d'ardoises. Le soubassement, le chaînage d'angle et les encadrements des baies sont réalisés en pierre calcaire. La façade nord-est (côté collégiale) est haute de trois niveaux et demi et compte cinq travées. Elle possède deux portes d'entrée et une porte cochère, toutes trois cintrées. A peu près au centre de la façade, se trouve un bas-relief en calcaire de la fin du XVIIe siècle représentant la Vierge et l'Enfant. Les pignons sont presque aveugles de même que la façade arrière qui possède néanmoins au rez-de-chaussée une baie d'origine à meneau et traverse surmontée d'un linteau en accolade. Le pignon nord-ouest (côté Meuse) a aussi conservé trois petites baies avec linteaux en accolade dans sa partie supérieure. La tour circulaire avec étage supérieur octogonal en léger encorbellement sur consoles moulurées est adossée à la façade arrière (sud-ouest). Elle domine l'hospice d'un niveau. La porte d'accès ainsi qu'une petite baie du premier étage possèdent aussi un linteau en accolade. Notes et références Bibliographie N. Rouche, Histoire d'une maison claustrale. L'hospice d'Oultremont à Huy, dans BIAL 77 (1964), p. 19-69. J. Comanne, Les cordons-larmiers...p. 63-86. Voir aussi Liste du patrimoine immobilier classé de Huy Maison du Ponton Maison du Gouverneur (Huy) Maison Nokin Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la province de Liège
Hospice d'Oultremont

Het Hospice d'Oultremont (16e eeuw) is een voormalig kanunnikenhuis in Hoei (België), aan de Naamse Kade (Frans: Quai de Namur). Historiek In Hoei, in het toenmalige prinsbisdom Luik, bouwde Gerard d'Oultremont het naar hem genoemde kanunnikenhuis. Deze residentie bevindt zich aan de oevers van de Maas, beneden de heuvel waar het Fort van Hoei staat. Gerard d'Oultremont was een telg uit het adellijk geslacht D'Oultremont, een belangrijke familie in het prinsbisdom. Gerard d'Oultremont was kanunnik aan de kapittelkerk van Hoei. Het kanunnikenhuis staat vlak naast de kapittelkerk en is ermee verbonden via een brug met 4 arcaden. Gerard d'Oultremont bouwde de residentie in de plaats van een vervallen en kleiner kanunnikenhuis, nog daterend uit de Middeleeuwen. De stijl van het kanunnikenhuis van D'Oultremont is gotisch-renaissance. Het is opgetrokken in baksteen en kalksteen. Het gebouw loopt tegen de rotswand uit op een toren, met een achthoekige bovenbouw. Achter de residentie, op de heuvel, liggen de tuinen, die in kleine terrassen zijn aangelegd. In de tijd van het prinsbisdom was het fort erboven een van de residenties van de prins-bisschoppen van Luik. In de 18e eeuw werd het kanunnikenhuis verfraaid. Zo kwam er een fontein beneden met een waterspuwende vis. Met de Luikse Revolutie (1789-1795) werd het kapittel in Hoei afgeschaft, zoals elders in het prinsbisdom. Sinds 1933 is het gebouw geklasseerd en in 1993 werd het erkend als historisch monument van Wallonië. De Toeristische Dienst van de stad Hoei is er gevestigd. Zie ook Lijst van beschermd erfgoed in Hoei
Onze-Lieve-Vrouw Ter Kamerenkerk

De Onze-Lieve-Vrouw Ter Kamerenkerk (ook: Onze-Lieve-Vrouw Ter Kameren en Sint-Philippus Neriuskerk) is een parochiekerk en voormalige abdijkerk te Elsene, behorend tot het complex van de Abdij Ter Kameren. Gebouw Deze gotische kerk is het oudste deel van het huidige abdijcomplex. Het ingangsportaal is echter 18e-eeuws en werd vóór het originele gotische portaal geplaatst. Enkele muurgedeelten stammen uit de 13e eeuw, en maken deel uit van het oorspronkelijke complex dat omstreeks 1232 werd gesticht. Het grootste deel van de kerk is 14e-eeuws, het koor is van voor 1350 en is mogelijk ontworpen door Adam Gheerys. De Heilig Sacramentskapel is van het midden der 14e eeuw; het schip is van de tweede helft der 14e eeuw. In 1796 werd de abdij onteigend. Vanaf 1810 fungeerde de abdijkerk als parochiekerk, gewijd aan de heilige Filippus Neri. De kerk heeft geen toren, wel is op het dak een vieringtorentje aanwezig. Zie ook Sint-Philippus Nerikerk
Sint-Bartholomeuskerk (Nieuwmunster)

De Sint-Bartholomeuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Zuienkerke behorende plaats Nieuwmunster, gelegen aan de Doelhofstraat. Geschiedenis De kerk zou zijn gesticht door de Tempeliers die het gebied in 1128 zouden hebben gekregen van graaf Diederik van de Elzas, hiervan zijn echter geen harde bewijzen. De kerk zou zijn bediend door Augustijnen van het Brugse Eekhoutabdij, eveneens aan Sint-Bartholomeus gewijd. De parochie werd voor het eerst schriftelijk vermeld in 1200. Zeker sinds 1221 werd de kerk bediend door de Sint-Andriesabdij. Een vroeggotische kruiskerk werd in de 13e eeuw gebouwd en omstreeks 1300 werd de vieringtoren gebouwd. Deze toren, en de noordelijke transeptarm, werden van deze kerk bewaard. Vermoedelijk in 1578 werd deze kerk door de geuzen geplunderd en in 1627 werden de noordelijke transeptarm, de toren en het koor gerestaureerd. Het westelijke deel van de kerk werd afgebroken zodat de vieringtoren nu als westtoren ging fungeren. In 1883 werd het hoofdkoor verlengd en vonden ook in het interieur neogotische aanpassingen plaats. Gebouw De huidige kerk is een gedrongen driebeukige bakstenen hallenkerk met ingebouwde westtoren. Deze heeft een vierkante plattegrond met daarboven een achtkante geleding voorzien van een achtkante spits. De toren wordt geflankeerd door de resten van het oorspronkelijke transept. Interieur De kerk heeft een houten portiekaltaar in de noordelijke zijbeuk, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. Het is in 1640-1641 vervaardigd in barokstijl naar ontwerp van Hiëronymus Stalpaert. Het bevat schilderijen van Jan Bartholomeus. Ook de communiebank is 17e-eeuws. Uit de 18e eeuw stammen de preekstoel, de biechtstoel en het marmeren doopvont. Het orgel werd in 1952 vervaardigd door Joseph en Pieter jr. Lonke. De kerk wordt omgeven door een kerkhof.
Krakeelduinen

De Krakeelduinen zijn een natuurgebied in de West-Vlaamse gemeente De Panne, onderdeel van Natura 2000-gebied Duingebieden inclusief IJzermonding en Zwin. Het betreft een gebied dat aansluit bij het Calmeynbos en dat na de Tweede Wereldoorlog in gebruik kwam als waterwingebied. Hieraan kwam in 2009 een einde zodat het gebied weer natter kon worden. Er is een begrazingsgebied van 20 ha, waarop Scottish Blackface-schapen grazen. Betonbanen werden verwijderd waardoor het zand weer kan stuiven. Hierbij werd een paraboolduin hersteld.
Onze-Lieve-Vrouwkerk (De Panne)

De Onze-Lieve-Vrouwkerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de West-Vlaamse plaats De Panne, gelegen aan Zeelaan 129. Geschiedenis Vanaf 1922 was er aan de kust al een houten noodkerk, de Sint-Jozefskapel, gebouwd in opdracht van een Engelse dame waarvan de zoon tijdens de Eerste Wereldoorlog was gesneuveld. De stichting van de Onze-Lieve-Vrouwparochie in 1926 was een gevolg van de ontwikkeling van De Panne als badplaats. De twee andere kerkgebouwen, waaronder de Sint-Pieterskerk lagen namelijk ver van zee. Beschrijving De huidige kerk werd gebouwd naar ontwerp van Jozef Viérin en Luc Viérin en is een bakstenen neoromaans kerkgebouw, uitgevoerd als basilicale kruiskerk met aangebouwde vierkante zuidoosttoren. De kerk heeft een crypte welke in 1947 werd gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Fátima. Het is een van de drukst bezochte bedevaartplaatsen in Vlaanderen en bevat meerdere bezienswaardigheden, zoals de brandvensters, een werk van de Brugse glazenier Pintelon en een houten beeld van Sint-Jozef van een onbekende meester. De kerk bevat voorts moderne kunst: van Bob van de Weyer is er een drieluik: de Bergrede, de Bespotting, en de Intocht van Christus te Jerusalem. Van Marie-Louise Cools is er een groep van tien werken rond het thema van de Eucharistie.