NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Château du Bois d'Arlon

Le château du Bois d'Arlon se situe sur la commune d'Arlon, près du village de Toernich, en province belge de Luxembourg, Wallonie, Belgique. Il fut construit à la fin du XIXe siècle. Historique En juin 2021 débutent les travaux, prévus sur deux ans, pour la construction de deux terrains de golf avec leur centre touristique, ainsi qu'une piste cyclable d'accès qui complète le maillage cycliste de la région. Autres informations Adresse: Route de Virton 354, 6700 Arlon, Wallonie, Belgique. Notes et références Article connexe Liste des châteaux belges par région Liens externes Site officiel Portail de la province de Luxembourg Portail des châteaux
Royal Building Residence

Royal Building Residence is een torenflat in de Brusselse gemeente Vorst. Het gebouw uit het begin van de jaren 1960 is gelegen aan de Albertlaan 2 en wordt in de volksmond ook Alberttoren of Tour Albert genoemd. Geschiedenis Royal Building Residence werd gebouwd in de jaren 1960, een tijd waarin Brussel werd gemoderniseerd en er her en der wolkenkrabbers naar Amerikaans voorbeeld werden opgetrokken. Het gebouw werd ontworpen door architect Jacques Cuisinier, die regelmatig voor bouwpromotoren werkte. Opdrachtgever was de firma Constructions Rationnelles Modernes. De bouw duurde van 1962 tot 1965. Het gebouwencomplex kreeg een beschermde status door inschrijving in de wettelijke inventaris op 19 augustus 2024. Gebouw Het gebouw in modernistische stijl bestaat uit drie volumes en telt in totaal 120 appartementen en een commercieel gelijkvloers. De hoofdtoren telt 22 verdiepingen, met telkens twee appartementen per verdieping. Deze woontoren valt op door een gebogen zijde op de straathoek. De twee volumes aan weerszijden van de toren zijn lager en tellen respectievelijk zeven en acht verdiepingen. Bronnen (fr) Jacinthe Gigou, Joyaux de béton, Gael, 444, oktober 2025, p. 97 Royal Building, Inventaris van het bouwkundig erfgoed, Brussels Hoofdstedelijk Gewest, Geraadpleegd op 27 januari 2026.
Square du Solbosch

Le square du Solbosch (en néerlandais : Solboschsquare) est une voie d'Ixelles dans la région de Bruxelles-Capitale en Belgique. Situation et accès Ce square de la commune bruxelloise d'Ixelles constitue le point d'aboutissement de l'avenue Adolphe Buyl, de l'avenue Guillaume Gilbert et de l'avenue de l'Orée. L'avenue du Pesage y débute. Origine du nom Le nom « Solbosch » trouve son origine dans le toponyme ancien « ‘s wolfs bosch », qui signifie littéralementle bois des loups en néerlandais ancien. Ce terme désignait une partie de la forêt de Soignes qui fut déboisée en 1802 pour être convertie en terres agricoles. Historique Le « square du Solbosch » fait son apparition en 1885 sous la forme d'une place quadrangulaire, dans le cadre du plan de redressement et d'élargissement de l'ancienne Brusselstraet (chemin vicinal n°28), ainsi que des chemins vicinaux n°43 et n°52, correspondant aujourd'hui aux avenues Adolphe Buyl, du Pesage, du Derby et de la Forêt. Initialement appelé « place du Solbosch », le square prend sa forme actuelle dans la version finale et définitive du plan d'aménagement du quartier de Boondael, approuvée par arrêté royal le 2 novembre 1937 sous le nom de « square du Solbosch ». Bâtiments remarquables et lieux de mémoire Le square accueille deux monuments commémoratifs : Le premier, dédié à Louis Chaltin (Ixelles, 1857 – Uccle, 1933), est l'œuvre du sculpteur Arthur Dupagne ; Le second monument, une fontaine (auteur anonyme), rend hommage au capitaine Louis Crespel (Tournai, 1838 – Zanzibar, 1878). Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des voies d'Ixelles Monument Crespel Solbosch Portail de Bruxelles Portail des routes
Kasteel Ter Heyde

Kasteel Ter Heyde (ook: Hof ter Heyde) is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Diksmuide behorende plaats Vladslo, gelegen aan Terheidedreef 1, 3, 5 en 7. Geschiedenis Het oudste deel van het kasteel stamt van ongeveer 1350, en betreft de zuidelijke toren. Deze ronde toren was oorspronkelijk waarschijnlijk een donjon. Later, mogelijk in de 15e eeuw, werd achter de toren in noordelijke en oostelijke richting een achterbouw opgericht, met tegen de noordgevel een tweede toren die als traptoren dienstdeed. Pas in 1450 werd het kasteel voor het eerst vermeld, maar van de heerlijkheid Vladslo werd al in 1419 melding gemaakt. In 1637 kwam het kasteel in handen van Melchior van Locquenghien, die het liet verbouwen en herstellen. In 1655 moest het kasteel openbaar worden verkocht, vanwege Melchior's schulden. In 1656 werd het gekocht door Adriaan De Bruyne en in 1727 kwam het in bezit van de familie Huwyn. In 1790 kwam het aan Patricius Beaucourt, maar niet veel later, in de Franse tijd, vonden er vernielingen plaats. In de 19e eeuw werd het kasteel hersteld, en werd een neoclassicistische westelijke voorbouw gerealiseerd. Het kasteel, buiten de frontlinie gelegen, werd tijdens de Eerste Wereldoorlog door de Duitsers in gebruik genomen. Ook tijdens de Tweede Wereldoorlog gebeurde dit. Gebouw De zuidelijke toren, op ronde plattegrond, is van omstreeks 1350. De noordelijke toren met de oostelijke achterbouw is 15e-eeuws. De oostgevel is 19e-eeuws en neoclassicistisch. Einde 19e eeuw werd hier een toren aan toegevoegd. De noordelijke traptoren en de noordelijke zijgevel van de oostbouw zijn oorspronkelijk 15e-eeuws, maar in de 1e helft van de 19e eeuw werden oostbouw en toren met een bouwlaag verhoogd. De westelijke voorbouw is in neoclassicistische stijl en stamt van omstreeks 1850 of later. Van einde 19e eeuw is de oostelijke toren op vierkante plattegrond. In het oostelijke hoofdgebouw is een salon in empirestijl van de 1e helft van de 19e eeuw. Ook is er, op de benedenverdieping van de zuidelijke toren, een kapel in neogotische stijl. Dienstgebouwen Naast het kasteel (huisnummer 3) is er een hoeve van omstreeks 1900 (huisnummer 5), die in de kern op het vroegere neerhof teruggaat. Ook de boswachterswoning (huisnummer 1) is van omstreeks 1900. Verder is er een ommuurde moestuin en een koetshuis (huisnummer 7).
Sint-Gertrudiskerk (Bovekerke)

De Sint-Gertrudiskerk is de parochiekerk van de tot de Belgische gemeente Koekelare behorende plaats Bovekerke, gelegen aan de Bovekerkestraat. Naast de kerk ligt het Kerkhof van Bovekerke. Geschiedenis Bovekerke werd voor het eerst vermeld in 1119, toen het patronaatsrecht door de bisschop van Doornik aan de Abdij van Sint-Bertinus te Sint-Omaars. In de 12e eeuw werd een romaanse kruiskerk gebouwd, met een achtkante vieringtoren op vierkante plattegrond. De kerk was georiënteerd. Van 1841-1848 werd de romaanse kerk afgebroken en een nieuwe kerk in neoromaanse stijl gebouwd naar ontwerp van Pierre Buyck, met behoud van de vieringtoren, die nu echter oosttoren werd en boven het portaal kwam te staan: de nieuwe kerk had het koor in westelijke richting. In oktober 1914 werd, na enige gevechten, het dorp bezet door de Duitsers. In 1917 vonden beschietingen plaats op de kerk, waarvan de toren als observatiepost werd gebruikt. Het orgel ging verloren. Herstel vond plaats in de jaren na 1920, onder leiding van Théodore Raison. In 1974 werd de toren beschermd als monument. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen pseudobasiliek in neoromaanse stijl, met romaanse oosttoren die als portaal dienst doet. Het kerkmeubilair omvat een 17e-eeuwse preekstoel, biechtstoelen uit begin 18e eeuw, enkele schilderijen van de 17e en 18e eeuw, en neogotische altaren. Het orgel is van 1929 en werd vervaardigd door de firma Loncke.
Sint-Niklaaskerk (Keiem)

De Sint-Niklaaskerk is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Diksmuide behorende dorp Keiem, gelegen aan Keiemdorpstraat 83. Geschiedenis In de loop van de 13e eeuw splitste de parochie van Keiem zich af van die van Vladslo. In de 14e eeuw zou een relikwie van de Heilige Nicolaas naar Keiem zijn gebracht. In 1488 werd de kerk, tijdens de Vlaamse Opstand tegen Maximiliaan, door troepen van de laatste in brand gestoken. Ook de godsdiensttwisten, einde 16e eeuw, hebben hun sporen nagelaten. Daarna werd de kerk hersteld, waar onder meer het jaartal 1615 in de koorsluiting op wees. In 1640 was een driebeukige hallenkerk ontstaan met voorgeplaatste laatgotische westtoren en vlakke koorafsluiting. In 1731 werd de, bouwvallige, zuidelijke zijbeuk gesloopt. Op 18 oktober 1914 werd de kerktoren door Belgische troepen opgeblazen, en de daaropvolgende oorlogshandelingen leidden tot verwoesting van de kerk. In de jaren '20 van de 20e eeuw werd de kerk in historiserende stijl herbouwd, naar ontwerp van Théodore Raison. Gebouw Het betreft een bakstenen bouwwerk in neogotische stijl, bestaande uit een driebeukige hallenkerk met voorgebouwde toren op vierkante plattegrond, van vier geledingen en met steunberen, voorzien van vier hoektorentjes en geflankeerd door een ronde traptoren. Het meubilair is voornamelijk neogotisch uit de tijd van de herbouw. Een Sint-Niklaasbeeld is van 1771. De kerk wordt omgeven door een kerkhof.
Sint-Wandregesiluskerk (Beerst)

De Sint-Wandregesiluskerk is de parochiekerk van de Belgische plaats Beerst (gemeente Diksmuide, provincie West-Vlaanderen), gelegen aan de Hendrik Consciencestraat 1. Geschiedenis Beerst werd voor het eerst vermeld in 1161, en mogelijk was er toen een kapel. In 1274 splitste de parochie zich af van die van Vladslo. Het patronaatsrecht was in bezit van de Sint-Pietersabdij te Gent. De godsdiensttwisten einde 16e eeuw leidden tot brandstichting van de kerk. Bij het herstel werden slechts de noord- en middenbeuk herbouwd, vanwege de verminderde bevolking. Van 1856-1857 werd, onder leiding van Pierre Buyck, de toren gerestaureerd en in 1862 werd, naar ontwerp van dezelfde architect, een zuidbeuk aangebouwd. Op 18 oktober 1914 werd de kerk door terugtrekkende Franse troepen in brand gestoken om te verhinderen dat deze door de Duitsers als uitkijkpost zou worden gebruikt. Op het einde van de Eerste Wereldoorlog restte nog een ruïne. Van 1921-1930 werd de kerk in historiserende stijl herbouwd naar ontwerp van Gédéon De Backere. De toren kreeg een bakstenen torenspits, wat niet de situatie was van direct vóór de verwoesting, maar wel die van een daaraan voorafgaande situatie. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk met voorgebouwde toren, die vier geledingen telt en voorzien is van steunberen. Het interieur wordt overwelfd door spitstongewelven. Het meubilair is neogotisch van stijl en dateert uit de tijd van de bouw, waaronder 1924.
Sint-Martinuskerk (Vladslo)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Diksmuide behorende plaats Vladslo, gelegen aan de Vladslostraat. Geschiedenis Reeds op het einde van de 10e eeuw zou er te Vladslo een kerk geweest zijn, die in 992 werd vermeld, toen het patronaatsrecht van de parochie in bezit kwam van de Sint-Pietersabdij te Gent. Naast Sint-Maarten werd ook Sint-Livinus vereerd. De legende beweert dat hij in 655 te Frordeslo zou zijn geland en er zieken zou hebben genezen. De parochies van enkele omliggende dorpen splitsten zich in de loop van de 13e eeuw van die van Vladslo af. In 1489 (Vlaamse Opstand tegen Maximiliaan) brandde de kerk af, en enkel de 12e-eeuwse vieringtoren bleef bestaan. Omstreeks 1537 werd de kerk herbouwd in gotische stijl en werd de vieringtoren daarin opgenomen. In de loop van de 17e eeuw vonden diverse herstellingen en andere bouwactiviteiten plaats. Vanwege de bevolkingsgroei werd de kerk van 1844-1848 uitgebreid naar ontwerp van Pierre Buyck. Aan de westzijde werd een driebeukig schip in neoromaanse stijl toegevoegd. De romaanse toren en het laatgotische transept werden daarbij gespaard. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk door de Duitsers als veldhospitaal gebruikt. In 1917 werd ze door geallieerde bommen getroffen en brandde af. Hoewel aanvankelijk plannen bestonden om op basis van de ruïne de kerk te herbouwen, maar in 1923 was de ruïne al afgebroken en werd de kerk van de grond af herbouwd in 1924-1925. Hierbij werd teruggegrepen op de situatie van 1537: een driebeukige hallenkerk, terwijl ook de 12e-eeuwse vieringtoren werd gereconstrueerd, waarbij waarschijnlijk gebruik werd gemaakt van materiaal uit de ruïne. De westkerk werd gebouwd op de plattegrond van de voormalige neoromaanse bouw, maar nu kreeg ze een laatgotisch uiterlijk. Interieur Veel van het kerkmeubilair werd verwoest, maar enkele voorwerpen werden veilig gesteld. Dit betrof de neobarokke preekstoel uit 1856 en een vijftal 17e-eeuwse schilderijen uit de Vlaamse School. De bewening en de Aanbidding der wijzen worden toegeschreven aan Johannes Claeyssens. Onze Lieve Vrouw schenkt de Heilige Dominicus de rozenkrans wordt toegeschreven aan Herregodts; Onze Lieve Vrouw van de Rozenkrans met de Heiligen Barbara en Catharina van Alexandrië aan Maes; de Heilige Veronica met zweetdoek aan Montmorency. Ook is er een 17e-eeuws gepolychromeerd houten Sint-Livinusbeeld en zijn er enkele ingemetselde grafstenen van omstreeks 1700. Het overige interieur is uit de tijd van de bouw.
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Edewalle)

De Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Kortemark behorende dorp Edewalle, gelegen aan de Pastoor D. Vanhautestraat. Geschiedenis Vermoedelijk stond in Edewalle al in de 15e eeuw een kapel dat een Mariabeeldje bezat, dat werd aangeroepen tegen blindheid, kreupelheid en Catherinewielen. Tijdens de Beeldenstorm (einde 16e eeuw) zou de kapel in brand zijn gestoken. Het beeldje werd, zo beweert althans de legende, teruggevonden in een gevelde boom in het Edewallebos. Het beeldje zou in een houten kapelletje zijn geplaatst om in 1626 in een nieuw kapelletje (Onser Vrauwen Cappelleken) te worden geplaatst, aan de verering waarvan in 1689 een aflaat werd verleend. In 1772 werd, in opdracht van baron van Huerne, een stenen kapel voor het beeldje gebouwd. In 1794 werd deze kapel door de Fransen gedeeltelijk vernield. Het beeldje werd door een molenaar in veiligheid gebracht en teruggegeven aan de baron. In 1817 (of 1850?) werd het beeldje aan de parochie van Kortemark geschonken. De kapel werd in 1887 afgebroken, toen de Edewallestraat werd rechtgetrokken en van kasseien voorzien. Van 1869-1871 werd de huidige kerk gebouwd in opdracht van baron Ludovicus Gilles de Pelichy. Zij kreeg de rang van proosdij, waarin wel missen werden opgedragen, maar geen doopsels, huwelijken of begrafenissen mochten plaatsvinden, waarvoor men op Handzame en Kortemark bleef aangewezen. Het beeldje keerde terug naar de kerk te Edewalle, die in 1901 alsnog tot parochiekerk werd verheven. De kerk werd beschadigd tijdens de Eerste Wereldoorlog, maar van 1920-1924 hersteld. Gebouw Het betreft een bakstenen zaalkerk onder zadeldak, voorzien van een dakruiter. Bij de ingang vindt men een gedenkplaat voor de militaire slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog. Het interieur wordt overwelfd door een tongewelf. Het interieur is uit de tijd van de bouw en werd voornamelijk door baron de Pelichy bekostigd. Het orgel is van 1874 en werd vervaardigd door de firma Loncke, waarvan een deel omstreeks 1970 door dezelfde firma in een nieuw orgel werd toegepast.
Merkenveld

Het Merkenveld (soms ook gespeld als: Merkemveld) is een bos- en recreatiegebied in de West-Vlaamse gemeente Zedelgem, gelegen op het grondgebied van Zedelgem, Veldegem en vooral Loppem. Het ligt direct ten oosten van buurtschap De Leeuw. Het Merkenveld sluit aan bij het domein van Kasteel Baesveld (20 ha), particuliere bossen (22 ha) en het natuurgebied Doeveren (57 ha), waarmee de totale oppervlakte op ongeveer 110 ha komt. Het Merkenveld, ruim 18 ha, werd in de jaren 1980 aangekocht door de gemeente Zedelgem en staat sindsdien bekend als het Gemeentelijk domein Merkemveld. Het gebied wordt doorstroomd door de Kerkebeek. Geschiedenis Het Merkenveld was onderdeel van het 390 ha grote Lichterveldeveld, een heidegebied met een aantal vennen die zich boven een leemlaag bevonden. In de tweede helft van de 18e eeuw werden deze vennen drooggelegd, deels in opdracht van de eigenaar, jonkheer Van Outryve de Merckem, kasteelheer van Baesveld. Begin 19e eeuw was een groot deel van de woeste grond ontgonnen en beplant met bos, of in landbouwgrond omgezet. Tussen 1815 en 1830 werd een jachtpaviljoen gebouwd dat enkele decennia later tot het Kasteel Baesveld werd uitgebouwd. In 1899 kwam het domein aan Gaston de Kerckhove d'Ousselghem. Na diens overlijden in 1943 kwam een klein deel in bezit van François Joly-Janssens de Bisthoven, de rest werd verkocht en raakte versnipperd over diverse eigenaren. Bijna 40 hectare van het gebied was in gebruik voor verblijfsrecreatie en werd uiteindelijk aangekocht door de gemeente. Een deel bleef eigendom van de scoutingorganisatie. Flora en fauna Op sommige plaatsen in het gebied bestaat een rijke plantengroei van onder meer stengelloze sleutelbloem, bosanemoon, dubbelloof, kleine steentijm, fraai duizendguldenkruid, liggend hertshooi, witte klaverzuring, bleeksporig bosviooltje en grote muur. Er komen allerlei zoogdieren voor, waaronder een aantal vleermuissoorten die in een op het domein gelegen ijskelder een onderkomen vinden. Een zevental amfibieënsoorten en een groot aantal vogels werd in het Merkenveld waargenomen. Van een elftal libellensoorten kon de aanwezigheid worden vastgesteld. Toegankelijkheid Op het Merkenveld is 'Hopper', een jeugdverblijf van Scouts en Gidsen Vlaanderen gevestigd. Er loopt een bosleerpad en een wandelroute over het terrein.
Kasteel Baesveld

Kasteel Baesveld is een kasteel met domein in de tot de West-Vlaamse gemeente Zedelgem behorende deelgemeente Loppem, gelegen ten oosten van de buurtschap De Leeuw, aan Baesveld 2-4. Geschiedenis Oorspronkelijk lag hier een heideveld dat omstreeks 1800 werd ontgonnen nadat het was aangekocht door de familie Van Outryve de Merckem. Het was Françoise van Outryve de Merckem die in 1797 trouwde met Patrice de Coninck, welke minister was onder het bewind van Koning Willem I. In die tijd (1815-1830) liet hij een jachthuis bouwen. In 1830 werd België echter onafhankelijk. Het domein kwam toen in bezit van Aloïs de Vrière, die een rol in de totstandkoming van de Belgische staat heeft gespeeld. Het was zijn zoon, Adolphe de Vrière, die van 1850-1852 het jachthuis liet vergroten tot een kasteel. Dit werd in 1867 uitgebreid en voorzien van een oranjerie. In 1873 werd voor het eerst melding gemaakt van een kapel. In 1879 volgde nog een uitbreiding en in 1894 werd de noordwestelijke hoektoren gebouwd. Aangezien Raoul de Vrière in de schulden zat, moest het kasteel met domein in 1899 openbaar worden verkocht en kwam in het bezit van Gaston de Kerckhove d'Ousselghem. Deze overleed in 1943, waarna het grootste deel van het domein werd verkocht en alleen het zuidwestelijk deel in bezit bleef van de kasteelheren. De rest raakte versnipperd over een groot aantal eigenaren. Een van de deelgebieden is het gemeentelijk domein Merkenveld. Gebouw Het kasteel is gebouwd in rode baksteen en in Vlaamse neorenaissancestijl uitgevoerd. In het trappenhuis vindt men een dubbele bordestrap in dezelfde stijl. Domein Het park, de boomgaarden en de moestuin werden einde 19e eeuw aangelegd. Het park is aangelegd in Engelse landschapsstijl met vijvers en slingerende paden. Het wordt omsloten door bos. Ten zuiden van het kasteel bevindt zich een hoeve.
Vijverskasteel

Het Vijverskasteel is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Zedelgem behorende plaats Loppem, gelegen aan Heidelbergstraat 29 en 29A. Geschiedenis In de 16e eeuw lag hier een hoeve, het Ovaers nest. In 1793 werd de hoeve verkocht aan Jacques van Ockerhout, welke ten oosten van de gebouwen een schoon kasteelgoed en aanhorigheden liet optrekken. In 1848 werd de tuin heraangelegd met vijvers, waar het kasteel zijn naam aan heeft te danken. Ook het huidige kasteel, in neoclassicistische stijl, dateert voornamelijk van deze periode. In 1864 werden paardenstallen en een koetshuis toegevoegd. In het laatste decennium van de 19e eeuw werden enige uitbreidingen verricht en werden een veranda, een oranjerie en een kas gebouwd. In 1980 werd het kasteel getroffen door brand. Bij het herstel werd het interieur gedeeltelijk gewijzigd. Gebouw Het kasteel stamt voornamelijk uit 1848 en is gebouwd in neoclassicistische stijl. Het heeft een rechthoekige plattegrond en omvat drie bouwlagen. Een gevelsteen toont nog het jaartal 1793. Domein Het kasteel wordt omgeven door een klein park dat begin 19e eeuw in Franse stijl werd aangelegd en later in de 19e eeuw werd omgevormd tot Engelse landschapsstijl. Het omvat een vijver met een eiland dat in het midden een grot bevat. Verder is er een ommuurde moestuin.
Kasteel Hoogveld (Veldegem)

Kasteel Hoogveld is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Zedelgem behorende plaats Veldegem, gelegen aan Hoogveld 4. Geschiedenis Einde 18e eeuw was op de plaats van het huidige kasteel nog woeste grond, een uitloper van het Bulskampveld. In de eerste helft van de 19e eeuw werd het gebied ontgonnen en beplant met bos, waarbij de dreven in een rasterpatroon werden aangelegd. In 1846-1847 werden twee rechthoekige percelen in dit gebied ontwikkeld door Antonius Herrebout, arts te Brugge. Hij liet een boerenwoning met schuur en bakhuis bouwen. Omstreeks 1861 werd dan het kasteeltje gebouwd. Een kapel was al vóór 1882 aanwezig. In 1889 was het kasteeltje eigendom van Clement van Outryve d'Ydewalle-de Thibault de Boesinghe. Het werd uitgebreid waarbij de boerenwoning verdween. In 1920 werd het gebied, voorheen tot de gemeente Ruddervoorde behorend, bij de nieuwe gemeente Veldegem gevoegd. Vanaf 1913 was het echtpaar Raoul van Zuylen van Nyevelt-de Spoelberch eigenaar. Er werd toen enige uitbreiding van het kasteeltje gerealiseerd. In de jaren 60 van de 20e eeuw kwam het kasteel door erfenis aan het echtpaar Alain d'Udekem d'Acoz en Myriam de Potter de ten Broeck, een nicht van Raoul. In 1982 verkochten ze het domein aan de VKSJ, die in 1985 een paviljoen op het terrein liet bouwen. Gebouw Het gebouw is min of meer kruisvormig. Het heeft een noord- en een zuidvleugel, en in het westen is een vijfhoekige uitbouw, die onder meer een kapel bevat. Het interieur is eenvoudig en bevat neoclassicistische elementen. Uit omstreeks 1920 is verder een woning in de zuidwesthoek van het domein, een voormalige boerderij met een kapel welke een vierkante plattegrond heeft en gedekt wordt door een tentdak. Ook is er een achthoekig theehuisje en een park met enkele monumentale bomen.
Hogen Andjoen

De Hogen Andjoen is een motte in de tot de West-Vlaamse gemeente Kortemark behorende plaats Werken, gelegen aan het Werkenplein. Het betreft een hoge aarden heuvel die zich vrijwel naast de Sint-Martinuskerk bevindt. Archeologisch onderzoek toonde aan dat de oudste bewoningssporen van 850-950 dateren, bestaande uit twee vlakke wooneilanden. Het noordelijke eiland werd in de 10e eeuw voorzien van een houten gebouw en vervolgens geleidelijk opgehoogd, om in de 12e eeuw haar huidige hoogte te bereiken. Hierop bevond zich een met pallisades versterkt, omgracht, gebouw. Hier woonden de heren van Werken. Op de plaats van het neerhof van het mottekasteel werd later de kerk gebouwd.
Sint-Gorikskerk (Haaltert)

De Sint-Gorikskerk is een kerkgebouw in de Belgische gemeente Haaltert. De kerk is toegewijd aan de heilige Gorik van Kamerijk, voormalig bisschop van Kamerijk. Bouwgeschiedenis Oorspronkelijk stond hier een vroeggotische kapittelkerk in de vorm van een kruis, die een aantal maal werd verbouwd en in 1841 vergroot. In 1869 brandde ze voor een gedeelte uit en besloot men om ze af te breken. Het huidige kerkgebouw kwam tussen 1870 en 1872 tot stand, naar een ontwerp van architect Ferdinand De Noyette. Het is een basilicale kruiskerk met een toren aan de zuidwestkant, met drie beuken en een transept. Verder zijn er twee zijkoren en twee sacristieën. Opvallend in het interieur is een schilderij van Jan van Cleef, Marteling van Sint-Laurentius. Galerij