NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bitva u Malplaquet

Bitva u Malplaquet (11. září 1709) představuje nejkrvavější bitvu válek o španělské dědictví a zároveň i rozsahem největší v 18. století vůbec. Odehrála se u města Malplaquet poblíž belgických hranic, kde se francouzská vojska vedená maršály Villarsem a Boufflersem pokusila zastavit postup spojeneckých vojsk Evžena Savojského a vévody z Marlborough na Paříž. Hodnocení výsledku bitvy je sporné, obě strany ji prohlásily za své vítězství. Spojenci ovládli bojiště a přiměli Francouze k ústupu, ovšem utrpěli větší ztráty a museli se vzdát tažení na Paříž i nadějí na brzké ukončení války. Navíc obrovské ztráty nerovnoměrně rozprostřené mezi spojenci (bezkonkurenčně nejvíce utrpěl nizozemský sbor) poněkud nahlodaly pevnost jejich spojenectví a celkový masakr hodně vyděsil britské veřejné mínění. Nezanedbatelný je i fakt, že na francouzské straně bitva rozptýlila mýtus o neporazitelnosti tandemu Evžen-Marlborough. Ze strategického hlediska se tedy jednalo o jednoznačný úspěch Francie. Otázkou je také, nakolik ústup Francouzů vynucovala situace a nakolik se na něm podepsalo vážné zranění vrchního velitele francouzské armády, maršála Villarse. Odkazy Literatura KODETOVÁ, Petra. Velké bitvy světových dějiny: Malplaquet (1709). Historický obzor: časopis pro výuku dějepisu a popularizaci historie, 2011, 22 (9-10), s. 232-234. ISSN 1210-6097. PERNES, Jiří; FUČÍK, Josef; HAVEL, Petr, a kol. Pod císařským praporem. Historie habsburské armády 1526-1918. Praha: Elka Press, 2003. 555 s. ISBN 80-902745-5-2. VLNAS, Vít. Princ Evžen Savojský. Život a sláva barokního válečníka. Praha ; Litomyšl: Paseka ; Národní Galerie, 2001. 849 s. ISBN 80-7185-380-1. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bitva u Malplaquet na Wikimedia Commons
Slaget ved Malplaquet

Slaget ved Malplaquet var et slag, der fandt sted den 11. september 1709 i nærheden af den belgiske by Mons under den Spanske Arvefølgekrig mellem en britisk-østrigsk hær under hertugen af Marlborough og Prins Eugen af Savoyen og en fransk hær under Claude de Villars og Louis de Boufflers. Trods sejr var de allieredes tab så store, at man opgav ideen om at marchere mod Paris. I stedet blev Marlborough kaldt hjem og man begyndte fredsforhandlinger.
Battaglia di Malplaquet

La battaglia di Malplaquet (11 settembre 1709) fu combattuta, nell'ambito della guerra di successione spagnola, fra la Grande Alleanza e la Francia con il suo alleato tedesco, la Baviera. Dopo la decisione di portare la guerra direttamente in terra francese da parte delle potenze della Grande Alleanza, conclusosi vittoriosamente l'assedio di Tournai (3 settembre 1709), l'armata alleata, forte di più di centomila uomini al comando del duca di Marlborough e del principe Eugenio di Savoia, si mosse contro l'esercito francese, in decisa inferiorità numerica, comandato dal maresciallo di Francia Claude Louis Hector, duca di Villars, attestato a Malplaquet, vicino a Mons. Dopo oltre otto ore di combattimenti l'esercito francese riuscì a sganciarsi grazie all'abile manovra del duca di Boufflers, che aveva sostituito il Villars ferito seriamente nella battaglia, sottraendosi così all'accerchiamento cui stava per essere sottoposto dall'intervento del principe Eugenio. La battaglia fu una delle più cruente del secolo: i francesi lasciarono sul campo oltre 12 000 uomini tra morti e feriti, contro i circa 20 000 dell'esercito imperiale. Ciò fece pensare ad una «vittoria di Pirro», tanto che il Villars poté scrivere a Luigi XIV: La battaglia fu detta anche «dei due re» poiché nel campo imperiale combatterono il principe della corona di Prussia, il futuro re Federico Guglielmo I, e il principe ereditario Federico di Assia-Kassel, che diventerà re di Svezia. In campo francese combatterono ben dodici marescialli di Francia. Se i Francesi lasciarano il campo agli Alleati alla fine della battaglia, gli Alleati persero due volte più soldati dei loro avversari. Per via delle perdite subite, Eugenio di Savoia dovette rinunciare al progetto di invasione alleata della Francia, trasformando una disfatta tattica dei Francesi in una vittoria strategica per loro. Aneddoto Secondo quanto narrato dalle cronache del tempo, nel corso della battaglia iniziò a circolare tra le file francesi l'erronea notizia che il duca di Marlborough fosse stato ferito a morte; al che i soldati dell'esercito del Re Sole intonarono le note e le parole della ben nota canzone Marlbrough s'en va-t-en guerre in segno di gioia per l'"uscita di scena" del loro grande nemico. Bibliografia Franz Herre, Eugenio di Savoia, Garzanti Editore, Milano, 2001. ISBN 88-11-69311-X Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su battaglia di Malplaquet Collegamenti esterni (IT, DE, FR) Battaglia di Malplaquet, su hls-dhs-dss.ch, Dizionario storico della Svizzera. (EN) Battle of Malplaquet, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Batalha de Malplaquet

A Batalha de Malplaquet ocorreu em 11 de setembro de 1709 durante a Guerra da Sucessão Espanhola, perto de Taisnières-sur-Hon, na França moderna, então parte dos Países Baixos espanhóis. Um exército francês de cerca de 75 000 homens, comandado pelo Duque de Villars, enfrentou uma força da Grande Aliança de 86 000 homens sob o comando do Duque de Marlborough. Numa das batalhas mais sangrentas do século XVIII, os Aliados obtiveram uma vitória estreita, mas sofreram pesadas baixas. Os avanços aliados em 1708 levaram à renovação das conversações de paz, que ruíram em abril de 1709. Depois de tomar Tournai no início de setembro, os Aliados sitiaram Mons, cuja captura lhes permitiria entrar na própria França, e Luís XIV ordenou a Villars que evitasse a sua perda. Embora os dois exércitos tenham feito contato em 10 de setembro, o ataque foi adiado até o dia seguinte, dando a Villars tempo para construir fortes posições defensivas. Após uma barragem de artilharia inicial, a infantaria aliada fez ataques simultâneos aos flancos franceses. O objetivo era desviar as tropas de seu centro, enfraquecendo-o o suficiente para que pudesse ser quebrado por um ataque em massa da cavalaria aliada. Embora bem sucedidos em batalhas anteriores, em Malplaquet os ataques de flanco causaram pesadas baixas, enquanto a cavalaria francesa garantiu que o seu centro não entrasse em colapso. Isso permitiu que sua infantaria recuasse em boa ordem, com os Aliados exaustos demais para conduzir uma perseguição. A maioria dos historiadores estima as perdas aliadas em aproximadamente 22 000 mortos ou feridos, sendo as dos franceses cerca de 11 000. Estes níveis chocaram os contemporâneos e aumentaram as divisões internas dentro da Grande Aliança sobre a sabedoria de continuar a guerra. Ao salvar o seu exército, Villars acabou por permitir que Luís negociasse termos de paz muito melhores em 1713 do que os disponíveis em 1709. No entanto, pouco fez para mudar a situação estratégica imediata; Mons rendeu-se pouco depois e os Aliados retomaram o avanço em 1710. Referências
Slaget vid Malplaquet

Slaget vid Malplaquet var ett stort slag under spanska tronföljdskriget. Detta var en av hertigen av Marlboroughs största segrar någonsin. Det var det näst sista stora slaget under hela kriget och ett av de största och mest avgörande. Endast slagen vid Oudenarde och Denain var större. Referenser Se även Danska trupper i det spanska tronföljdskriget Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Slaget vid Malplaquet.
Molo v Blankenberge

Molo v Blankenberge je molo a vlámská národní památka v belgickém městě Blankenberge. Bylo postaveno v roce 1933 podle návrhu architekta Julese Soeteho. Je vyrobena z betonu a vyčnívá 350 metrů do Severního moře. Molo v Blankenberge bylo prvním molem na atlantickém pobřeží kontinentální Evropy. Historie V roce 1873 předložil Londýňan John Hendrey městu Blankenberge první návrh na vybudování mola v blízkosti Kerkstraatu. Městská rada to odmítla, protože hrozilo, že centrální implantace rozdělí přímořské letovisko. Návrhy z let 1881 (Tackels) a 1883 (James Brunlees) byly rovněž zamítnuty. První stavba (1894-1914) Inženýr E. Wyhowski a architekt E. Hellemans vypracovali v roce 1888 návrh mola na východní straně pláže. Tentokrát město Blankenberge souhlasilo. V únoru 1894 se stavitel Monnoyer pustil do práce a již v neděli 12. srpna 1894 se po litinovém molu v secesním stylu prošli první návštěvníci. Osmiboká plošina na konci nesla elegantní pavilon ze skla a kovu. Molo se ukázalo být velkou atrakcí, ale vydrželo pouze 20 let. Dne 15. října 1914 ji němečtí okupanti zapálili. Zničení bylo prezentováno jako obranné opatření. Druhá stavba (1933) Po první světové válce hledala městská rada Blankenberge řešení pro ošklivý skelet zničeného mola. Stavbu koupili od bývalého majitele za 435 000 franků a kompenzace ve výši 900 000 franků umožnila vypracovat plány na výstavbu nového mola. V roce 1930 se město rozhodlo postavit nové molo samo. Ředitel mostů a silnic Jules Soete za asistence profesora G. Magnela a gentského architekta A. Bouqueta vypracoval návrh mola ve stylu art deco. Oficiální otevření se konalo 9. července 1933. První čtyři roky sídlil na molu zábavní park Luna Staar. Od roku 1938 přešla koncese do rukou G. Mathoneta a L. Van Bladera, ale vypuknutí druhé světové války byl provoz přerušen. Během německé okupace Belgie byly na konci mola rozmístěny německé jednotky. V roce 1943 německý seržant Karl-Heinz Keseberg ignoroval rozkaz svých nadřízených molo zničit. Mezi Kesebergem a radnicí města tak přetrvávalo přátelské pouto, v roce 1994 byl dokonce vyznamenán a při slavnostním znovuotevření v roce 2003 odpaloval ohňostroj. V letech 1999 až 2003 bylo molo po zjištění hniloby betonu rozsáhle renovováno. V rámci renovace byla ve vodě vybudována další patra, což nezlepšilo stabilitu ani průhlednost konstrukce. Renovace stála cca 4,9 milionu euro. V roce 2004 bylo molo chráněno jako památka. Z mola se stal zábavní komplex s několika restauracemi, sálem a výstavními prostory. Do roku 2025 by měla být stavba zrenovována do původního stavu z roku 1933. Odkazy Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Piere (Blanknberge) na západovlámské Wikipedii a Pier van Blankenberge na nizozemské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Molo v Blankenbirge na Wikimedia Commons
Belgium Pier

The Belgium Pier is a pier in Blankenberge, Belgium. It was built in 1933 after an Art Deco design by architect Jules Soete. The concrete structure stretches 350 meters out into the North Sea. The Belgium Pier replaced an earlier structure that was the first pier at the Atlantic and North Sea coasts of the European continent, and the only other pier like it is the Scheveningen Pier in the Netherlands. External links [1] [2]
Jetée de Blankenberge

La jetée de Blankenberge, aussi appelé Belgium Pier, est un complexe de loisirs situé sur la plage sablonneuse de Blankenberge en Belgique. Cette structure unique sur la côte belge - comparable aux jetées (pier en anglais) de Brighton en Angleterre et de Schéveningue aux Pays-Bas - est longue de 350 mètres et a été construite en 1933. Elle remplace une jetée plus ancienne, datant de la Belle Époque et détruite pendant la Première Guerre mondiale. La jetée de Blankenberge entre dans le giron des propriétaires de Meli Park en 1955. Elle est exploitée sous le nom Meli Aquarama jusqu'en 1999. Plusieurs animations mineures, dont un palais du rire, y divertissent les promeneurs. Après de longs travaux de rénovation, la jetée a rouvert en été 2003. Elle a été endommagée lors d'une tempête en novembre 2007. La jetée ou Pier ne doit pas être confondue avec les deux jetées qui bordent l'entrée du port de Blankenberge. Cette jetée a eu maintes fonctions au cours de son existence : casino, musée des transports et restaurant. Notes et références Liens externes Site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du tourisme Portail de la mer du Nord Portail de la Flandre-Occidentale
Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopnemingkerk (Leopoldsburg)

De Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopnemingkerk is de parochiekerk van Leopoldsburg. Ze bevindt zich aan de Kastanjedreef. Toen het Kamp van Beverlo werd opgericht kwam er in 1837 ook een primitief parochiekerkje, dat echter bij een orkaan omverwaaide. In 1843 werd een nieuwe kerk gebouwd buiten het militair domein, in neoclassicistische stijl en met 300 zitplaatsen. De kerk was al spoedig te klein, waarop in 1903 een nieuwe kerk werd ingewijd. De architectuur van deze kerk, ontworpen door Albert Capronnier, is geïnspireerd door de romaanse kerk van Bertrix. Typerend is de vierkante toren. De kerk bezit een aantal 19e-eeuwse schilderijen, de glas-in-loodramen zijn kopieën van de ramen in de kathedraal van Chartres. Ook bevat de kerk twee marmeren beelden van heiligen die ook soldaat zijn geweest, en wel de Heilige Mauritius en de Heilige Gommarus, die door de koninklijke familie werden geschonken. De kruiswegstaties zijn in zandsteen uitgebeiteld. De kerk is, met 1400 zitplaatsen en 1000 staanplaatsen, een van de grootste van Limburg. In 1999 werd de kerk als monument beschermd. Externe link Onroerend erfgoed
Kasteel Amstenrath

Kasteel Amstenrath (Haus Amstenrath) is een kasteel in de tot de Belgische gemeente Raeren behorende plaats Eynatten, gelegen aan de Aachener Straße. Het werd ook wel het "Herrenhaus" genoemd, en is een waterburcht. Geschiedenis Evenals het nabijgelegen Vlattenhaus was het eigendom van de familie Van Eynatten. In de 14e eeuw werd het bezit tussen twee broers verdeeld. Johann liet een kasteelboerderij bouwen op de plaats waar nu het kasteel ligt terwijl broer Peter het Vlattenhuis liet bouwen. In 1398 trouwde Johann met Johanna van Neubourg, die erfvrouwe was van Kasteel Neubourg en Gulpen. In 1501 kwam het huis door koop aan Servatius van Eynatten, die in 1508 de kasteelboerderij liet vervangen door het huidige bouwwerk. In 1647 kwam het goed aan Arnold Huyn von Amstenrath. In 1651 verwierf hij de heerlijke rechten van Eynatten en Hauset, en werd het kasteel de zetel van deze heerlijkheid, het herenhuis. Er werd toen ook een poortgebouw toegevoegd. Omstreeks 1712, toen het goed in bezit was van Johanna Moeren en Johann Kaspar Deltour, werd het kasteel opnieuw verbouwd, er kwamen nieuwe vensters, het interieur werd voorzien van stucwerk naar de Franse smaak van die tijd, en ook kwam er een stenen brug die de ophaalbrug verving. In 1817 werd de familie Van Franssen tot Cortenbach de eigenaar, en is dat nog steeds. Gebouw Het complex bestaat uit een woongedeelte, gelegen binnen een waterpartij, en een voorhof. Het geheel wordt omringd door een landschapspark waarin zich nog een gotisch kruis uit 1584 bevindt. De voorhof bestaat uit een drietal bedrijfsgebouwen die een binnenplaats omgeven, gebouwd in blauwe hardsteen. Vroeger stonden aan de zuidelijke en oostelijke hoek ook vierkante torens, waarvan nog slechts stompen behouden zijn. De voorhofgebouwen zijn in de 19e eeuw sterk gewijzigd. Door het poortgebouw wordt een kleine binnenplaats betreden die door de drie vleugels van het woongedeelte is omgeven. De gevel die naar de binnenplaats zijn gericht werden uitgevoerd in gepleisterd vakwerk. De naar de buitenzijde gerichte gevelgedeelten zijn in breuksteen uitgevoerd.
Molen van Larum

De Molen van Larum is een naamloze standerdmolen met halfopen voet die zich bevindt in het kerkdorp Larum, behorend tot de gemeente Geel. De molen bevindt zich aan Velveken 5. Ze fungeerde als korenmolen. Ze werd gebouwd in 1846 nabij een toen reeds bestaand molenhuis. Omstreeks 1900 kwam nabij de molen een stoomgraanmolen. De laatste molenaar, Remi Swolfs, verkocht de molen in 1973 aan de gemeente Geel. De molen werd gerestaureerd en in 1977 was ze weer maalvaardig. Nu werd ze bediend door vrijwillige molenaars en de eerste was opnieuw Remi Swolfs. In 1992 werd de molen geklasseerd als monument en samen met zijn omgeving als beschermd dorpsgezicht ingeschreven. De nabijgelegen mechanische maalderij volgde in 1994. In 2002 werd een verdere restauratie uitgevoerd. Externe bron Molenecho's
Estación de Sinaai

La estación de Sinaai es una estación de tren belga situada en Sint-Niklaas, en la provincia de Flandes Oriental, región Flamenca. Pertenece a la línea de S-Trein Antwerpen. Situación ferroviaria La estación se encuentra en la línea línea 59 (Amberes-Gante). Historia Intermodalidad Véase también Referencias
Station Sinaai

Station Sinaai is een spoorwegstation langs spoorlijn 59 aan de grens van Sinaai in Belsele, een deelgemeente van de stad Sint-Niklaas. Het werd geopend in 1849. Tot 1909 heette dit station Duizend Appels (Milles Pommes), naar de naam van een herberg op de grens tussen Waasmunster, Sinaai en Belsele waar het station in feite gelegen is. Faciliteiten Station Sinaai beschikt over een stationsgebouw, gebouwd in 1895 door de spoorwegonderneming Chemin de fer d'Anvers à Gand ter vervanging van het eerste station. Het is het enige nog bestaande station van de privémaatschappij 'Pays de Waes' en werd in 2007 gerenoveerd. De renovatie behelsde ook het wachthuisje. De Zwitserse Treinclub heeft een onderkomen gevonden in het stationsgebouw. Er is geen verbindingsgang om de sporen over te steken, maar gezien de locatie net naast een overweg is dat ook niet echt nodig. Ten zuiden van het station bevond zich 1 losspoor. Aan de andere kant waren er 2 kopsporen, 1 naar de goederenloods en de andere functioneerde als een goederenkoer. Treindienst Galerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag. Trivia Hoewel het station de naam Sinaai draagt ligt het eigenlijk dichter bij de dorpskern van Belsele. Tevens is het gelegen op het grondgebied van de voormalige gemeente Belsele. De reden waarom het station niet naar Belsele genoemd is komt voort uit het feit dat er reeds een station Belsele op een andere locatie is. Vroeger waren er zelfs twee stations Belsele (Station Belsele-Dorp langs spoorlijn 56 en het nog bestaande maar hernoemde Station Belsele-Noord langs spoorlijn 59). De stations Sinaai en Belsele zijn slechts anderhalve kilometer van elkaar verwijderd. Tot 1897 had spoorlijn 59 Gent – Antwerpen in plaats van normaalspoor nog een spoorbreedte van 1151 mm.
Sinaai (stacja kolejowa)

Sinaai (niderl. Station Sinaai) – stacja kolejowa w Sinaai (dzielnica Sint-Niklaas), w prowincji Flandria Wschodnia, w Belgii. Znajduje się na linii 59 Antwerpia – Gandawa. Linie kolejowe 59 Antwerpia – Gandawa Połączenia Weekendowe Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o stacji na SNCB/NMBS
Charles Coppens

Charles Coppens, né à Gand le 9 novembre 1796 et mort à Saint-Josse-ten-Noode le 26 novembre 1874, est un homme politique belge. Biographie Fonctions et mandats Bourgmestre de Melle et Heusden : 1829-1830 Bourgmestre de Heusden : 1833-1836 Membre du Congrès national : 1830-1831 Membre de la Chambre des représentants de Belgique : 1831-1833 Colonel commandant de la garde civique de Gand : 1831-1848 Président de la commission de sûreté publique de Gand : 1831 Sources Carl BEYAERT, Biographies des membres du Congrès national, Bruxelles, 1930, p. 44 Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge. Anuaire de 1986, Brussel, 1986 J.L. DE PAEPE & Ch. RAINDORF-GERARD, Le Parlement belge 1831-1894. Données biographiques, Bruxelles, Commission de la biographie nationale, 1996, pp. 44–45 COPPENS Charles (1796-1874) Portail de la politique belge Portail de l’histoire militaire
Charles Coppens

Jonkheer Charles Marie Ghislain Coppens (Gent, 9 november 1796 - Sint-Joost-ten-Node, 26 november 1874) was lid van het Belgisch Nationaal Congres. Levensloop De stamvader van de familie was Charles Coppens, heer van Eeckenbrugge (1727-1774) die in 1766 de baronstitel verwierf. Zijn zoon, Emmanuel Coppens (1769-1820), getrouwd met Marie-Anne de Norman, weigerde de adelserkenning van 1816 en het is pas in 1824 dat hij deze erkenning aanvaardde. Hun zoon, de hier behandelde Charles trouwde met Rose Kervyn (1774-1855) en trad in tweede huwelijk met de weduwe Marie-Thérèse Janssens (1808-1892). Beide huwelijken bleven kinderloos. In de revolutietijd was Coppens kapitein van de Gentse Burgerwacht. In 1829-1830 was hij burgemeester van Melle en van Heusden. Van deze tweede gemeente was hij opnieuw burgemeester van 1833 tot 1836. Hij werd in 1831 tevens voorzitter van de Gentse Veiligheidscommissie. Van 1831 tot 1848 was hij kolonel van de Gentse Burgerwacht. In oktober 1830 werd Coppens een van de twaalf door het arrondissement Gent verkozen leden van het Nationaal Congres. Hij stemde bij de grote gelegenheden als volgt: voor de onafhankelijkheidsverklaring, voor de uitsluiting van de Nassaus, voor de hertog van Nemours, maar tegen Leopold van Saksen Coburg (omdat zijn verkiezing de aanvaarding inhield van de voorwaarden van de Mogendheden) en tegen het Verdrag der XVIII artikelen. Coppens kwam een tiental keren tussen in de debatten als het over de Burgerwacht ging, onderwerp dat hem nauw aan het hart lag. Halfweg de zittingen werd ook zijn neef Louis Coppens lid van het Nationaal Congres. In oktober 1831 werd hij tot volksvertegenwoordiger verkozen maar in 1833 stelde hij zich niet meer opnieuw kandidaat. Literatuur Carl BEYAERT, Biographies des membres du Congrès national, Bruxelles, 1930, p. 44 Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge. Anuaire de 1986, Brussel, 1986 J.L. DE PAEPE & Ch. RAINDORF-GERARD, Le Parlement belge 1831-1894. Données biographiques, Bruxelles, Commission de la biographie nationale, 1996, pp. 44–45
Sint-Lambertuskerk (Eikevliet)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Bornem behorende plaats Eikevliet, gelegen aan de Richard Caluwaertsstraat. Geschiedenis Eikevliet bezat een eigen kapel die tijdens de godsdiensttwisten in de 16e eeuw werd verwoest en later werd herbouwd. Het tiendrecht van de kapel berustte bij de Abdij van Affligem, die ook zorg droeg voor de bouw van de huidige kerk. Deze werd in 1778-1779 gebouwd op de plaats van de kapel, waarvan de laatgotische toren bleef bewaard. Pas in 1842 werd Eikevliet een parochie, die echter afhankelijk bleef van die van Puurs. Gebouw Het betreft een georiënteerde zaalkerk met ingebouwde toren in laatgotische stijl die uit ongeveer 1500 stamt. Deze toren heeft vier geledingen en is van baksteen met speklagen in zandsteen. De traveeën naast de toren zijn van 1836. Het schip van de kerk is gebouwd in classicistische stijl. Interieur Het schip wordt overkluisd door een gedrukt tongewelf. De kerk bezit een viertal 17e-eeuwse schilderijen van de Vlaamse School. In de kerk: Jezus zegent de kinderen en Madonna met Kind. In de pastorie: Heilige Antonius Abt en Aanbidding der herders. De kerk heeft een gepolychromeerd houten Sint-Lambertusbeeld (16e eeuw), een kruisbeeld van ongeveer 1600, een Lambertusbeeld uit de eerste helft van de 18e eeuw en een Sint-Donatusbeeld van ongeveer 1800. Het kerkmeubilair is overwegend 19e-eeuws.