NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Julianakerk (Verviers)

De Sint-Julianakerk (Frans: Église Sainte-Julienne) is een parochiekerk in de Belgische stad Verviers, gelegen aan de Avenue Pelzer. Geschiedenis De parochie, gewijd aan Sint-Juliana werd gesticht in 1892, maar de bouw van de kerk, ontworpen door Charles Thirion, begon pas in 1901. Ze werd gefinancierd door de textielindustriëlen van de stad. De locatie was gekozen door schepen van Openbare Werken Henri Pirenne. In 1906 werd het meubilair geïnstalleerd en in 1907 werd de kerk ingezegend. De glas-in-loodramen en de wandmozaïeken zijn creaties van Ateliers Osterrath et Biolley. De monumentale, gemaroufleerde muurschilderingen werden aangebracht door Leon Pringels (1931-1934). Beschrijving Het betreft een groot, bakstenen bouwwerk in neogotische stijl, gelegen op een rotsige hoogte boven het Parc Général Jacques. Grote trappartijen leiden naar boven. Het lange schip heeft zes traveeën, zijkapellen en een veelhoekig afgesloten koor. De gewelven rusten op metalen bogen en zijn uitgevoerd in terracotta. Het schip wordt doorsneden door een transept, waarvan de noordelijke arm geflankeerd wordt door twee vrijwel identieke torens, voorzien van tentdaken, welke doen denken aan de Abdij van Maredsous. De zuidelijke transeptarm wordt driezijdig afgesloten door een apsis. Het kerkmeubilair stamt vrijwel geheel uit het begin van de 20e eeuw, en is uitgevoerd in neogotische stijl. De brandglasramen – neogotisch met art-deco-invloeden – vormen een beeldcatechismus naar een programma van kanunnik Jamar. Het grote raam in het koor toont het Lam Gods en het roosvenster aan de noordkant geeft Christus Koning weer, omringd door medaillons van de zeven sacramenten.
Sint-Annakapel (Verviers)

De Sint-Annakapel (Chapelle Sainte-Anne) is een kapel in de Belgische stad Verviers, gelegen aan de Rue de Limbourg. Geschiedenis De ziekenzaal van het plaatselijke hospitaal (Hôpital des Malades) was te klein geworden en men wilde in 1826 het aantal bedden uitbreiden, waartoe de voormalige kapel moest wijken. Het was Marie-Anne Simonis, weduwe van Jean-François Biolley (beide families van textielfabrikanten), die een donatie gaf om een nieuwe kapel te bouwen, op voorwaarde dat deze kapel ook opengesteld zou worden voor het publiek terwijl achter het altaar ook een zaal was waar de zieken in gelegenheid werden gesteld om de diensten bij te wonen. De kapel werd gebouwd 1827-1828 naar ontwerp van Auguste-Marie Vivroux, en werd gewijd aan Sint-Anna, de schutspatroon van Marie-Anne. In 1891 werd het ziekenhuis verplaatst, maar de kapel bleef bestaan. In 1970 werd de kapel in gebruik genomen door de Grieks-orthodoxe Kerk, ten behoeve van de sterk gegroeide Griekse gemeente in Verviers. Aangezien de Grieks-orthodoxen in 2018 overgaan naar de Sint-Jan-de-Doperkerk te Hodimont, moet voor de, in slechte staat verkerende, Sint-Annakapel een nieuwe bestemming worden gezocht. Gebouw De driebeukige kapel wordt betreden via een peristilium. De kerk heeft zeven traveeën en een halfcirkelvormige apsis welke met cassetten is bekleed. Het middenschip wordt overwelfd door een tongewelf. Op het dak van de kapel bevindt zich een bescheiden torentje. Het kerkmeubilair dateert uit de tijd van de bouw.
Sint-Niklaaskerk (Stembert)

De Sint-Niklaaskerk (Église Saint-Nicolas) is een parochiekerk in het stadsdeel Stembert van de Belgische stad Verviers, gelegen aan de Rue de l'Église. Geschiedenis In Stembert was er in 1521 al een kapel, die in 1591 tot parochiekerk werd verheven. De huidige kerk werd gebouwd van 1773-1780 in classicistische stijl. Het is een driebeukige basilicale kerk, waarvan het koor in 1806 werd verlengd. In 1856 werd de toren gerestaureerd en in 1913 werd naast de toren een doopkapel bijgebouwd. De kerk werd gebouwd in breuksteen, terwijl de hoekbanden in op maat gezaagde steen werden uitgevoerd. De voorgebouwde toren heeft een achtkante spits. Interieur Het interieur wordt overwelfd door een tongewelf. Het hoofdaltaar in barokstijl (van ongeveer 1750) heeft getordeerde kolommen, en het altaarstuk is afkomstig van de oude Sint-Remacluskerk van Verviers. Veel houtwerk in de kerk (balustraden e.d.) is afkomstig van het klooster van de Zusters van de Onbevlekte Ontvangenis (Conceptionnistes) te Verviers, en is van de 2e helft van de 18e eeuw. Er zijn twee biechtstoelen in Lodewijk XV-stijl van omstreeks 1750. Op het kerkhof bevinden zich enkele 17e-eeuwse zerken, en ook zijn enkele oude grafkruisen in de muur ingemetseld.
Egmontpark (Zottegem)

Het Egmontpark of Park van Egmont is een park in de Belgische stad Zottegem. In de tweede helft van de 19de eeuw werd de parktuin aangelegd rond het Egmontkasteel (nu Bibliotheek Zottegem). Het park sluit aan op het Leirenshof en het Beislovenpark, dat aan de overkant van de Bettelhovebeek ligt. Het Egmontpark is sinds 1987 als monument beschermd. In 1957 en 1965 werden respectievelijk het noordelijke gedeelte en het zuidelijke gedeelte door de stad Zottegem aangekocht. Het park bestaat uit grasvelden en opgaande bomen, waaronder beuk en linde. Ten westen van het kasteel bevindt zich in het park een Japanse notenboom (Ginkgo biloba) met een stamomtrek van 4,06 meter. Andere merkwaardige bomen in het park zijn de op stam gezette taxussen (Taxus baccata) aan de Graaf van Egmontstraat en langs de walmuur bij de vroegere ophaalbrug. Bij de noordoosthoek van de kasteelvleugel bevindt zich een oude bruine beuk. De beuk en taxussen vormen relicten van de oorspronkelijke tuinaanleg. Verder komen in het park hemelboom, Hongaarse zilverlinde, gele paardenkastanje, rode bastaardpaardenkastanje, Ierse taxus, treurhoningboom, marilandicapopulier, bruine beuk en witte paardenkastanje voor. In het park (kant Graaf van Egmontstraat) staat een gietijzeren standbeeld van Lamoraal van Egmont, dat in 1820 door Jan-Robert Calloigne uit Brugge werd ontworpen en van 1872 tot 1967 op de Markt stond. In 1968 werd het originele gietijzeren beeld naar het park verplaatst en werd op de Markt een bronzen kopie geplaatst. In 1994 werden opgravingen uitgevoerd. In 2001 werden de walmuur en de brug van het Egmontkasteel in het park hersteld; een moerasgracht werd aangelegd en in het 'archeologisch park' werd het grondplan van de 12de-eeuwse burchtkapel (Romaanse zaalkerk) gevisualiseerd in gele dolomiet. In 2023 werd haagbeuk geplant rond het grondplan van de burchtkapel en in 2024 werd de walmuur gerestaureerd. In 2010 werd in het park een verbroederingszuil geplaatst om de jumelage met Mödling en de 'Egmontstedenband' met Oud-Beijerland en Egmond in de verf te zetten. In 2017 bracht kunstenaar Klaas Van der Linden een werk aan op een muur in het park. Sinds 2023 loopt de GR122 door het Egmontpark. In het park vonden en vinden verschillende activiteiten plaats, zoals 'Openspelendag', kermisvuurwerk, de viering van de Nationale feestdag van België , Egmont Lichtfestival, Rotary-spiegeltent, de 'Parkconcerten', 'Jazz Zottegem' en 'More Blues'. Afbeeldingen
Fontaine Charles Buls

La fontaine Charles Buls (en néerlandais : Karel Bulsfontein) est un monument érigé en 1981-1987 à Bruxelles en hommage à Charles Buls, bourgmestre de la ville de 1881 à 1899, et grand défenseur des arts et du patrimoine bruxellois. Localisation La fontaine se dresse au centre de la place triangulaire qui termine la rue du Marché aux Herbes à l'est, à la jonction avec la rue de la Montagne (parfois appelée place Agora). Dans le dos de Charles Buls se situent le Brussels Comics Museum et l'accès à la galerie Horta et à la gare de Bruxelles-Central. Historique La fontaine est l'œuvre du sculpteur Henri Lenaerts (1923-2006), de Molenbeek. Elle est inaugurée en 1987, à l'occasion du 150ème anniversaire de la naissance de Charles Buls (1837-1914). En 2019, la fontaine « ne peut pas être mise en route car la vasque présente trop de fissures. Cette fontaine doit faire l'objet d'une restauration très approfondie qui devrait être étudiée dans le cadre du réaménagement prévu de la place ». Description Charles Buls est représenté assis, un livre à la main, sur le banc de pierre qui entoure la fontaine tandis qu'un chien joue à mordiller la manche de son manteau, une probable référence à la politique que Buls a instaurée contre les chiens de rue qui infestaient la capitale à la fin du XIXe siècle. Charles Buls voulait à tout prix être à l'écoute de ses concitoyens et c'est pourquoi le sculpteur Henri Lenaerts l'a représenté assis sur le bord d'une fontaine et non inaccessible au sommet d'un piédestal. La statue de Charles Buls regarde en direction de la Grand-Place de Bruxelles, distante de quelques centaines de mètres, et fait face à plusieurs maisons de style baroque de la rue du Marché aux Herbes où il habita et exerça, comme son père, le métier d'orfèvre avant de devenir bourgmestre de Bruxelles. Le centre de la fontaine est orné de bas-reliefs en bronze qui évoquent la Grand-Place et la porte de Hal, sauvegardées et restaurées sous le maïorat de Charles Buls, ainsi que les temps forts des voyages qu'il accomplit en Italie et en Grèce (Rome, Florence, Pompéi et Athènes) pour compléter sa formation artistique. Le socle porte une plaque à la mémoire de Charles Buls : Références Voir aussi Articles connexes Liste de statues à Bruxelles Portail de la sculpture Portail des bassins et des fontaines Portail de Bruxelles
Фонтан Шарля Бюльса

Фонтан Шарля Бюльса — камерный памятник скульптора Анри Ленарта в центре столицы Королевства Бельгия города Брюсселя. Посвящён Шарлю Бюльсу (1837—1914) — мэру Брюсселя конца XIX века. Фонтан открыт в 1987 году, к 150-летию со дня рождения деятеля. Шарль Бюльс, управлявший Брюсселем с 1881 по 1899 год, остался в истории города заметной фигурой, добрую память о нём брюссельцы хранят до сих пор. Именно Бюльсу город обязан своим подлинным двуязычием — по его указанию полицейских города обязали говорить по-французски и по-голландски, а все указатели города были оформлены на двух языках. Важнейшая заслуга Шарля Бюльса — то, что он отстоял средневековый центр Брюсселя перед королём Леопольдом II, считавшим старый Брюссель городом дряхлым и провинциальным и желавшим полностью перестроить его на современный лад. Благодаря Бюльсу уцелела площадь Гран-Плас — ныне всемирно знаменитая «визитная карточка» Брюсселя и объект Всемирного наследия ЮНЕСКО. Фонтан расположен под деревьями в центре небольшой треугольной площади недалеко от Центрального вокзала Брюсселя. Поблизости была ювелирная мастерская отца Шарля, в которой он работал в юности. Шарль Бюльс со своими знаменитыми усами сидит на каменной скамье, окружающей фонтан, прижимая к сердцу раскрытую книгу; так, что любой проходящий может присесть с ним рядом. Взгляд его направлен в сторону спасённой им Гран-Плас, до которой здесь пешком несколько минут. Небольшая собачка, положив лапы на колено мэра, играет рукавом его пальто. Внутри фонтана — среди 90 водных струй — бронзовые барельефы. Здесь можно увидеть фасады Гран-Плас, ворота Халлепорт, которые Бюльс тоже уберёг от сноса; яркие памятники Италии и Греции, где он путешествовал в юности, получая художественное образование. Примечания Ссылки La Fontaine Charles Buls - 1000 Bruxelles (Pentagone) . Дата обращения: 12 сентября 2022. Charles Buls . Дата обращения: 12 сентября 2022. Brusselse fonteinen: De fontein als gedenkmonument . Дата обращения: 12 сентября 2022. Brusselse Bronzen Beelden . Дата обращения: 12 сентября 2022.
Gueuzerie Hanssens

La Gueuzerie Hanssens (en néerlandais : Geuzestekerij Hanssens Artisanaal) est une entreprise de Belgique ne brassant pas mais travaillant en qualité d'assembleur de lambic. Historique Créée en 1871 par Bartholomeus Hanssens à Tourneppe, la brasserie brasse ses lambics jusqu'à la Première Guerre mondiale, où le matériel de brassage est confisqué. Loin d'abandonner son activité, il devient assembleur ou coupeur (blender en anglais à l'instar des assembleurs de whiskey). Depuis 1997 Sidy Hanssens (arrière-petite-fille de Bartholomeus) et son mari John Matthijs continuent la production. Trente-cinq pour cent de leur bières est vendue à l'étranger. Entre 2005 et 2015, ils achètent environ quatre-vingts tonneaux en bois bulgares. Après l'été caniculaire de 2019, ils investissent massivement dans leur infrastructure afin de maîtriser la température dans la salle des fûts. Hanssens est membre du Haut conseil pour lambiques artisanales (HORAL). Assembleur, pas brasseur La production de lambic est confinée à une dizaine de brasseurs, uniquement en région bruxelloise. Hanssens travaille donc sur deux aspects à partir des lambics acheté à ses collègues: d'une part sur la maturation (vieillissement) des lambics, d'autre part sur les assemblages de lambic. Ces deux aspects sont potentiellement complémentaires. Reste une dernière activité, qui est l'ajout de fruits, qui peut se réaliser soit à partir d'un lambic pur et de fruits, soit à partir d'une gueuze et de fruits. Références Voir aussi Articles connexes Liste des gueuzeries et des brasseries productrices de lambics Liste des brasseries belges Liens externes (nl) Site officiel (en) Hanssens Artisanaal sur lambic.info Portail de la bière Portail du Brabant flamand Portail des entreprises
Geuzestekerij Hanssens Artisanaal

Geuzestekerij Hanssens Artisanaal is een Belgische geuzesteker te Dworp (Beersel) in de provincie Vlaams-Brabant. Geschiedenis In 1896 werd door Bartholomé Hanssens een oude boerderij-melkerij gekocht en verbouwd tot brouwerij. Het bedrijf is nu nog steeds gevestigd op deze locatie. De brouwerij kreeg de naam “Sint-Antonius” en er werd in tegenstelling tot andere brouwerijen in de buurt geen lambiek gebrouwen maar een bruin tafelbier. Batholomé Hanssens was ook burgemeester van Dworp vanaf 1914 tot 1927. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd, zoals in vele brouwerijen, al het koperwerk aangeslagen door de Duitse bezetter. In 1918 besliste Batholomé om de brouwerij niet meer op te starten maar enkel nog wort aan te kopen en te versnijden. De brouwerij werd geuzestekerij, wat in die tijd veel voorkomend was. Vanaf 1929 nam Theo Hanssens het bedrijf over en brak de laatste restanten van de brouwerij af. Hij ontwierp een flessendroogrek dat nu nog steeds in gebruik is. Hij werd naast geuzesteker ook verdeler voor brouwerij Wielemans. Het bier “Forst” en tafelbier werd in houten vaten van 100 liter geleverd en afgevuld bij Hanssens. Het tonnenmerk “T.H.V.” dat nog steeds in gebruik is, verwijst naar “Theo Hanssens-Vastiau”. Theo werd in 1974 opgevolgd door zijn zoon Jean. Wanneer deze in 1997 de pensioengerechtigde leeftijd bereikte, besloot hij bij gebrek aan opvolging geen wort meer in te kopen en zijn lambiekvoorraden op te werken. Een beetje onverwacht werd de geuzestekerij Hanssens toch voortgezet (in bijberoep) door zijn dochter Sidy samen met haar echtgenoot John Matthys en op 1 januari 1998 werd “Hanssens Artisanaal bvba” opgericht. Eind 1997 was er al terug wort aangekocht, de drankenhandel werd afgesloten en de aandacht werd volledig op de geuzestekerij gericht. In 1999 kwam er behalve de Oude Geuze en de Oude Kriek ook een nieuwe aardbeienlambiek Oudbeitje op de markt. Nadat in de hete zomer van 2019 de hele productie verloren ging, investeerde Hanssens fors in hun infrastructuur om de temperatuur in de tonnenzaal beter onder controle te houden. In 2024 kwam hun nieuw bier Gueuze Extra op de markt met een nieuw ontworpen etiket. Bieren Oude Gueuze, 6% Gueuze Extra, 6% Oude Kriek, 6% Schaarbeekse Kriek, 6,5% Oudbeitje, 6% Framboos, 6% Cassis, 6% Zie ook Belgische biercultuur Lijst van Belgische bieren Lijst van Belgische brouwerijen Lijst van Belgische bierfirma's Externe link Hanssens Artisanaal op www.geuzeinfo.com Hanssens Artisanaal op lambic.info
Fort of Merksem

The Fort of Merksem (Dutch: Fort van Merksem, French: Fort de Merksem) was a 32-hectare (0.32 km2) military fortification in Merksem, Belgium. It was built in the year 1876 as part of the defensive ring around the city of Antwerp. In October 1914, during the final stages of the Siege of Antwerp, the fort was slighted by the Belgians in their withdrawal before the advancing German forces. Until 1972 the fort was a military area and in 1977 the fort became public. References Citation Biography Kaufmann, J. E.; Kaufmann, H. W. (2014). The Forts and Fortifications of Europe 1815- 1945: The Neutral States: The Netherlands, Belgium and Switzerland. Pen and Sword. ISBN 9781783463923.
Fort van Merksem

Het fort van Merksem maakt deel uit van de Stelling van Antwerpen. Tot de Stelling van Antwerpen was besloten door de keuze voor Antwerpen als Nationaal Reduit in 1859. Het idee hierachter was dat Antwerpen het meest geschikt was als laatste verschansing tot de hulp van bondgenoten zou kunnen arriveren. Het Nationaal Reduit zou bestaan uit 1) een belegeringsomwalling, 2) een fortengordel en 3) onderwaterzettingen. De fortengordel zou bestaan uit een achttal Brialmontforten (gebouwd in 1859) in een 18 km lange gordel van Wijnegem tot Hoboken. Na de bouw van deze acht forten werd besloten de verdedigingsgordel uit te breiden om de verdediging op grotere afstand van Antwerpen te kunnen voeren. Tot de bouw van het fort werd besloten via de wet van 10 januari 1870. Het fort werd gebouwd in periode van 1871-1882. In dezelfde periode werden ook de forten Zwijndrecht en Kruibeke gebouwd. Op grond van de Frans-Duitse oorlog van 1870 bleek dat een verdere fortengordel noodzakelijk was en werd besloten tot de bouw van een buitenlinie, die aangepast was aan modernere wapens. Dit laatste plan werd bekrachtigd per wet van 30 maart 1906. Deze Hoofdweerstandstelling omvatte op de rechteroever 16 forten en 10 schansen en op de linkeroever 5 forten en 2 schansen. Fort Het fort van Merksem heeft een trapeziumvormige opbouw omringd door een 40-50 m brede gracht. Het oppervlak bedroeg ca. 36 hectare. Het type is fort met reduit met natte gracht. Het fort is gebouwd uit baksteen en is in de periode 1911-1912 versterkt met ongewapend beton met name de hoofdcaponnière. Kort voor de Eerste Wereldoorlog ontwikkelden de Duitsers echter geschut waartegen het ongewapend beton onvoldoende weerstand bood. Dat was het 30,5 cm Motor-Mðrser M1, afkomstig van Skoda in Oostenrijk. Dit had een voor die tijd zeer hoge doorboring en was gemakkelijk via tractoren te vervoeren. Daarnaast ontwikkelde Krupp een 42 cm houwitser (Dikke Bertha) die een projectiel van 1000 kg 9 km ver kon schieten. Bewapening De bewapening van het fort van Merksem voor de grote afstand bestond uit 12 en 15 cm kanonnen (acht op de hoofdcaponnière) en 21 cm mortieren. Inzet Het fort van Merksem kwam niet in actie. Beschieting en uitschakeling van de forten Walem en Sint-Katelijne-Waver leidde tot het verlies van de Vesting Antwerpen. Om het fort niet onbeschadigd in handen van de Duitsers te laten vallen blies het Belgische leger op 9 oktober 1914 vlak voor de val van Antwerpen het hoofd van de redoute op. Tussen de twee wereldoorlogen heeft het fort dienstgedaan als opslagplaats. Heden Het fort is thans toegankelijk. Het dient nu voornamelijk als recreatiedomein, waarop een aantal sportverenigingen lokaliteiten hebben.
Paterskerk (Rekem)

De Paterskerk, (ook Minderbroederskerk genoemd) oorspronkelijk een kloosterkerk van het minderbroedersklooster van de minderbroeders in de Belgische plaats Rekem, is een sobere bakstenen zaalkerk in classicistische stijl. Op het zadeldak van leisteen staat een bescheiden dakruitertje als toren. Ten oosten van het koor bevonden zich de kloostergebouwen. Het kloosterdomein was vanouds omgracht en omvatte ook moestuinen en boomgaarden. De kloosterkerk is nog aanwezig, evenals enkele sterk aangepaste kloostergebouwen. De rondboognis bevat een beeld van Franciscus van Assisi. Het portaal en een aangebouwde kapel zijn 20e-eeuws. Het klooster werd gesticht in 1707, en de kloosterkerk werd ingewijd in 1710. De laatste paters verlieten Rekem in 2004 en brak men de schoolgebouwen af. De kerk is sinds 1994 beschermd. Anno 2025 heeft het gebouw een commerciële functie als demonstratieruimte voor vleugelpiano's. Galerij Bron Inventaris Onroerend Erfgoed 1023: Kloosterkerk Minderbroedersklooster
Boudewijnkanaal

El Boudewijnkanaal o el Canal marítim Brugge-Zeebrugge és un canal de Bèlgica que enllaça el port interior de Bruges amb el port marítim de Zeebrugge. Té una llargada de 12 km. És de la classe VI i accepta embarcacions amb una càrrega fins a 20 000 tones. L'1 de juny 1894 es va signar un acord entre l'Estat belga, l'ajuntament de la ciutat de Bruges, Louis Cloiseau i Jean Cousin per a la construcció d'un port marítim, un canal de Bruges al mar i un port interior a Brugge. Es va crear una societat, la Compagnie des Installations maritimes de Bruges, (avui amb un nom neerlandès Maatschappij van de Brugse Zeevaartinrichtingen o MBZ) del qual la ciutat tenia 50% del capital i els senyors Cloiseau i Cousin la resta. Els dos ports i el canal es van construir del 1896 al 1905. Es van inaugurar oficialment el 1907. A l'inici, el tràfic no era gaire important: només uns 250 embarcacions l'any. A la Segona Guerra Mundial va servir de base per als U-boots de l'exèrcit alemany i va sofrir de bombardejos. El port i el canal es van reobrir el 1951. De 1970 a 1985 es va executar un gran projecte per eixamplar el port i el canal. El 20 de juliol 1985, el rei Balduí va inaugurar les noves instal·lacions. En aquesta ocasió, el canal que es deia Zeekanaal Brugge-Zeebrugge va rebatejar-se en Boudewijnkanaal segons el nom neerlandès del rei. Rescloses i infraestructures El canal té dues rescloses: la resclosa a Bruges que connecta'l amb els canals Bruges-Oostende i Gant-Bruges. A la desembocadura del canal al port de Zeebrugge, cal una «resclosa marítima» per separar el canal del mar, que hi té en mitjana una desnivell de 3,64 metres entre baixamar i plenamar. Aquesta resclosa també ha de protegir el pòlder i el polígon industrial contra les marees vives. La resclosa actual va ser inaugurat del 1985 i porta el nom de Pierre Vandamme (1895-1983), burgmestre de Bruges i gran promotor del desenvolupament del port. Després de treinta anys, arriba al límit de la seva capacitat i el 2016 es va prendre la decisió de principi de construir-ne una de nova i començar els estudis i les consultes popular. L'obra hauria de començar el 2019. Referències
Canal Baudouin

Le canal Baudouin est un canal belge à grand gabarit (classe VI, plus de 2 000 tonnes). Il relie le port maritime de Zeebruges au port intérieur de Bruges, à proximité du centre de cette ville (province de Flandre-Occidentale). Géographie Le canal a une longueur de 12 kilomètres. Son trajet compte une écluse à chacune de ses extrémités. Histoire Les travaux débutent en 1896 et sont achevés à partir de 1905. Originellement nommé le canal Bruges-Zeebruges, il est renommé en 1951 d'après le roi Baudouin, un an après son accession au trône. Écluses Bruges : écluse, 115 m x 12 m ; Zeebruges : écluse de mer, 165 m x 19 m. Liaison avec d’autres canaux Canal Gand-Ostende : à Bruges. Liens externes Portail du bâtiment et des travaux publics Portail des lacs et cours d'eau Portail de Bruges