NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Élysette

L’Élysette est le siège de la présidence du Gouvernement de Wallonie à Namur. Ce surnom lui a été donné à l’époque où son président entre 1992 et 1994, Guy Spitaels entretenait de bonnes relations avec l’Élysée. Histoire L'Élysette occupe le château Thibault, demeure de style éclectique édifiée en 1875 pour le maître-tanneur Xavier Thibault. Vers 1990, il est racheté par la Région wallonne à la ville de Namur et restauré et réaménagé par l'architecte Francis Haulot. Ce bâtiment, qui abrite les bureaux du ministre-président du gouvernement wallon ainsi que sa résidence de fonction, est sur la rive droite de la Meuse à Jambes, dans la ville de Namur, capitale de la Wallonie. Pour assurer le bon fonctionnement des services de la ministre-présidence, on peut y trouver des cuisines, deux chambres pour le personnel de garde, des garages, des bureaux et des salles de réunion (dont la salle du Conseil des ministres). Un appartement, situé dans la résidence et contenant une chambre à coucher, une salle à manger, une salle de bains et un salon, est mis à la disposition du ministre-président du gouvernement wallon. Il fait face au Parlement de Wallonie. Celui-ci est situé sur la rive gauche du fleuve, à proximité du Grognon (confluent de la Meuse et de la Sambre). Décoration L’intérieur est orné de peintures de Pierre Paulus. Dans les jardins, côté Meuse, se trouve une statue de Jean-Michel Folon nommée « Quelqu’un ». Références Bibliographie Jacques Vandenbroucke, « L'Élysette » : la présidence du Gouvernement wallon à Namur, Namur, coll. « Carnets du Patrimoine » (no 73), 2010, 41 p. (ISBN 978-2-87522-038-7). Articles connexes Hôtel Errera, siège de la présidence du Gouvernement flamand à Bruxelles Résidence, rue Ducale 7-9. 1000 Bruxelles, siège du Gouvernement de la Région de Bruxelles-Capitale Maison Grand Ry, siège de la présidence du Gouvernement de la Communauté germanophone de Belgique à Eupen Liens externes Aménagement intérieur de l’Élysette Portail de la Wallonie Portail de la politique Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Élysette

L'Élysette è la sede della presidenza del Governo vallone. Questo soprannome gli fu dato nel momento in cui il suo presidente tra il 1992 e il 1994, Guy Spitaels mantenne buoni rapporti con l'Eliseo. Storia Costruito nel 1877 dal maestro Xavier Thibault, fu acquistato dalla Regione vallona alla città di Namur. Questo edificio, che ospita gli uffici del Ministro presidente vallone e la sua residenza ufficiale, si trova sulla riva destra della Mosa a Jambes, nella città di Namur, capitale della Vallonia. Per garantire il buon funzionamento dei servizi della Presidenza vallone, si possono trovare cucine, due sale per il personale di servizio, garage, uffici e sale riunioni (compresa la Camera del Consiglio). Un appartamento, situato nella residenza e contenente una camera da letto, una sala da pranzo, un bagno e un soggiorno, è messo a disposizione del Ministro presidente della Vallonia. Decorazione L'interno è decorato con dipinti di Pierre Paulus. Nei giardini, sul lato della Mosa, c'è una statua di Jean-Michel Folon, "Quelqu’un". Note Bibliografia L’Élysette : la présidence du Gouvernement wallon à Namur, Jacques Vandenbroucke, Namur : Institut du patrimoine wallon, 2010, 40 p., coll. Carnets du patrimoine n° 76, ISBN 978-2-87522-038-7. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Élysette Collegamenti esterni (FR) Decorazione d'interni dell'Élysette, su dhnet.be.
Elysette

Het Elysette is de zetel van de Waalse regering. Het gebouw staat in de Waalse hoofdstad Namen. De bijnaam Élysette dateert uit de ambtsperiode van Guy Spitaels, die goede banden onderhield met de Franse regering, die in het Élysée in Parijs zetelt. Het gebouw herbergt de kantoren van de Waalse minister-president. Het is gelegen op de rechteroever van de rivier de Maas in de voormalige gemeente Jambes, tegenwoordig een deel van de stad Namen. Het gebouw geeft uitzicht op het Hospice Saint-Gilles, zetel van het Waals Parlement, dat op de linkeroever van de Maas gelegen is, in de wijk Le Grognon, aan het punt waar de Maas en de Samber samenvloeien. Interieur en tuinen Binnenin is het gebouw versierd met schilderijen van Pierre Paulus. In de tuinen bevindt zich een beeld van Jean-Michel Folon, 'Quelqu'un" (Iemand) genaamd.
Basilica of Our Lady, Tongeren

The Basilica of Our Lady (Dutch: Onze-Lieve-Vrouwe Basiliek, French: Basilique de Notre-Dame), also called Old Cathedral of Tongeren, is the main place of Catholic worship in Tongeren, Belgium, and the former cathedral of the suppressed diocese of Tongeren. History Archaeological excavations found some of the richest archaeological finds of Flanders, including wooden houses from the 1st century. The excavations have also shown the presence of a construction area already present in the 4th century and a Merovingian church predating a Carolingian house of prayer from the 9th century. The construction of the present church choir began in 1240. The basilica was built in the Gothic style, according to the local interpretation of the Brabantine Gothic, in the 13th century. The nave, transept and side chapels were added between the 13th and 15th centuries. The original Romanesque bell tower was replaced by the current Gothic tower, measuring 64 meters high, built between 1442 and 1541. The interior of the basilica houses the image of Our Lady of Tongeren, dating from 1475. The treasure is in the old chapter and includes one of the richest collections of Catholic religious art in Belgium. In 1931, the church was raised to the rank of basilica. In 1999, the belfry of the basilica was inscribed on the UNESCO World Heritage List as a part of the Belfries of Belgium and France site, as testimony to its importance in civic (rather than religious) functions (like its role as a watch-tower) and its Gothic architecture. See also Roman Catholicism in Belgium References External links Media related to Onze-Lieve-Vrouwebasiliek, Tongeren at Wikimedia Commons
Basílica de Nuestra Señora (Tongeren)

La basílica de Nuestra Señora​ (en francés: Basilique de Notre-Dame de Tongre; en neerlandés: Onze-Lieve-Vrouwebasiliek), o antigua catedral de Nuestra Señora, es el principal lugar de culto católico en la ciudad de Tongeren,​ Bélgica​ y la antigua catedral de la ahora suprimida diócesis de Tongeren. La basílica fue construida en el estilo gótico, de acuerdo con la interpretación local del gótico brabantino, en el siglo XIII. En las recientes excavaciones en donde esta la iglesia se han encontrado algunos de los hallazgos arqueológicos más ricos de Flandes. Las excavaciones arqueológicas han demostrado la presencia de un área de construcción presente ya en el siglo IV y una casa de oración católica carolingia que data del siglo IX. La construcción del actual coro de la iglesia comenzó en 1240. Las naves, el crucero y las capillas laterales se añadieron entre los siglos XIII y XV. El campanario románico original fue reemplazado por la actual torre gótica, que mide 64 m de altura, construida entre 1442 y 1541.​ El interior de la basílica alberga la imagen de Nuestra Señora de Tongeren, que data de 1475. El tesoro se encuentra en la antigua sala capitular e incluye una de las más ricas colecciones de arte religioso católico en Bélgica. Galería de imágenes Véase también Basílica menor Anexo:Basílicas y catedrales de Bélgica Tongeren Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Basílica de Nuestra Señora.
Basilique Notre-Dame de Tongres

La basilique Notre-Dame (en néerlandais : Onze-Lieve-Vrouwebasiliek) est un édifice religieux catholique de style gothique situé à Tongres, en Belgique. Construite au XIIIe siècle, l'église est devenue un centre important de pèlerinage marial et est classée au patrimoine immobilier de la Région flamande. Elle a été la cathédrale du diocèse de Tongres, évêché aujourd'hui disparu. Depuis 1999, la tour de la basilique est classée comme beffroi au patrimoine mondial de l'UNESCO au même titre que 32 autres beffrois belges. Historique L'église est classée monument historique depuis le 21 septembre 1936 et figure à l'Inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 37186. Architecture Notes et références Articles connexes Gothique mosan Beffrois de Belgique et de France Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du Limbourg (Belgique) Portail de la Belgique
Basilica di Nostra Signora (Tongeren)

La basilica di Nostra Signora (in nederlandese: Onze-Lieve-Vrouwebasiliek) è il principale luogo di culto della città di Tongeren, in Belgio. Storia e descrizione La Basilica è stata costruita in stile gotico brabantino nel XIII secolo. Sul sito della chiesa recenti scavi hanno portato alla luce alcuni dei più ricchi ritrovamenti archeologici nelle Fiandre. Gli scavi archeologici hanno dimostrato la presenza di un edificio presente nell'area già a partire dal IV secolo ed una casa di preghiera carolingia risalente al IX secolo. La costruzione del coro della basilica attuale è iniziata nel 1240. Le navate, il transetto e le cappelle laterali furono aggiunte tra il XIII e il XV secolo. Il campanile romanico originale è stato sostituito con l'attuale torre gotica, che misura 64 m di altezza, costruita tra il 1442 ed il 1541.. L'interno della basilica ospita la statua della Madonna di Tongeren, risalente al 1475. Il tesoro è ospitato nell'ex sala del Capitolo e comprende una delle più ricche collezioni di arte religiosa in Belgio. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su basilica di Nostra Signora
Базилика Тонгеренской Богоматери

Базилика тонгеренской Богоматери — самая большая церковь Тонгерена, города на юге бельгийской провинции Лимбург. Башня базилики (вместе с другими бельгийскими и французскими беффруа) внесена в список всемирного наследия ЮНЕСКО под номером ID 943—024. На протяжении большей части истории церковь Богоматери в Тонгерене имела статус капитульной церкви. Наиболее ранний сохранившийся документ, упоминающий капитул относится к 964 году и описывает перенос мощей святого Ландоальда в Гент. С другой стороны, мало вероятно чтобы капитул возник до 750 года, которым датируется Regula canonicorum святого Хродеганга, определившая правила жизни секулярного клира. До этого периода в Тонгерене возможно находилась епископская кафедра. Капитульной церковью церковь Богоматери оставалась вплоть до 1797 года, когда в ходе французской оккупации произошла реорганизация церкви. Статус базилики был присвоен церкви папой Пием XI 20 февраля 1931 года. Строительство сегодняшней базилики началось в 1240, после того как предыдущая в романском стиле сгорела в ходе боев между графом Лоон, герцогом Брабанта и князь-епископом Льежским. Строительство продолжилось до 1536 года. Строительство беффруа продолжалось с 1442 по 1541 год. Церковь неоднократно горела. После пожара 1677 года, вызванного бомбардировкой города французским генералом Кальво Людовик XIV выделил на реставрацию церкви 20 000 франков, огромную для того времени сумму. Денег этих, однако, не хватило на восстановление беффруа и оно началось только в 1707 году. В 1750 году в церкви был установлен орган: это единственный сохранившийся сегодня действующий орган Жана-Батиста Лё Пикара (фр. Jean-Baptiste Le Picard). В 1798 году всё церковное имущество было распродано, однако по окончании французской оккупации владельцы органа вернули его церкви. В XIX веке церковь была отреставрирована согласно тогдашним представлениям о готическом стиле. В ходе этой реставрации была окончательно утрачена роспись церкви. Строительство южных ворот привело к укорочению изначального зала капитула. Примечания Ссылки Археологические раскопки в базилике
Базиліка Тонгеренської Богоматері

Базиліка Богоматері (нід. Onze-Lieve-Vrouwe Basiliek, фр. Basilique de Notre-Dame), також має назву Старий собор Тонгерена, є головним місцем католицького богослужіння в Тонгерені, Бельгія, і колишнім собором придушеної єпархії Тонгерен. Історія Археологічні розкопки знайшли одні з найбагатших археологічних знахідок Фландрії, включаючи дерев'яні будинки з 1 століття. Розкопки також показали наявність території будівництва, яке вже існувало в 4 столітті, і церкву Меровінгів, яка передувала молитовному дому Каролінгів 9 століття. Будівництво нинішнього церковного хору почалося в 1240 році. Базиліка була побудована в готичному стилі, відповідно до місцевої інтерпретації брабантської готики, у 13 столітті. Неф, трансепт і бічні каплиці були додані між 13 і 15 століттями. Оригінальна романська дзвіниця була замінена нинішньою готичною вежею заввишки 64 метри, побудованою між 1442 і 1541 роками. В інтер'єрі базиліки зберігається образ Богородиці Тонгеренської, датований 1475 роком. Скарб зберігається в старому капітулі і включає одну з найбагатших колекцій католицького релігійного мистецтва в Бельгії. У 1931 році костел було зведено до рангу базиліки. У 1999 році дзвіницю базиліки було внесено до Списку Світової спадщини ЮНЕСКО як частину дзвіниць Бельгії та Франції, як свідчення її важливості для цивільних (а не релігійних) функцій (наприклад, її роль як сторожової вежі) і його готична архітектура. Див. також Римо-католицизм у Бельгії Список літератури
Sint-Jobkapel (Hasselbroek)

De Sint-Jobkapel is een kapel in Hasselbroek in de deelgemeente Jeuk in de Belgische gemeente Gingelom in de provincie Limburg. Het gebouw ligt aan het kruispunt van de Grand-Route (N752) en de Hasselbroekstraat (N789). Ten noorden van de kapel ligt Kasteel van Hasselbroek, waarmee het met een dreef verbonden is. Een grote linde staat voor de ingang van de kapel. De kapel is gewijd aan Sint-Job. Opbouw De eenbeukige bakstenen kapel bestaat uit een schip en een smaller koor met rechte sluiting. Naast baksteen is er ook mergel en kalksteen in de kapel verwerkt. De voorgevel bevindt zich aan de noordzijde en wordt begrensd door brede hoekpilasters die uitlopen op een schuine kalkstenen waterlijst die zorgt voor een afsluiting van het afgeknotte driehoekige gevelveld. De boogdeur is voorzien van negblokken van kalksteen met daarboven een rondboogvenster voorzien van metalen roeden en kalkstenen negblokken. Verder bevindt zich een klein rondboogvenster zich in het gevelveld onder de dakruiter en is voorzien van mergelstenen negblokken. De zijgevels hebben een lage plint van kalksteen met in het koor en het schip in zowel de oostgevel als westgevel ieder een rondboogvenster met metalen roeden en negblokken, en verder worden de gevels bekroond met een bakstenen tandlijst met dropmotief. De kapel wordt boven het schip gedekt door afgewolfd zadeldak en boven het koor door een wat lager gelegen afgesnuit zadeldak. Boven de noordgevel bevindt zich een dakruiter. Aan de oostzijde heeft er een aanleunende sacristie gestaan die recent verwijderd is. Van binnen heeft de kapel een bepleisterd interieur met Lodewijk XV-stucwerk. Het schip en het koor worden overwelft door een pseudokruisribgewelf, waarvan de brede ribben steunen op pilasters. Verder heeft de kapel een rondboogvormige triomfboog. Geschiedenis In de eerste helft van de 18e eeuw werd de kapel gebouwd.
Hoogbrug (Mechelen)

De Hoogbrug of Grootbrug is de oudste stenen brug in België. Ze overspant de Dijle en verbindt de IJzerenleen met de Guldenstraat. De brug is een boogbrug met 4 gewelven (van resp. 6, 10, 7 en 5 m lang). De 13e-eeuwse brug is gebouwd met zandsteen en was voorzien van kantelen omdat ze deel uitmaakte van de stadsverdediging. Voordat de IJzerenleen overwelfd werd liep er een vliet, die ook door de Hoogbrug overbrugd werd. Dit kan men nog steeds zien aan de laatste boog, die gehoekt op de brug staat. Tolhuisje Aan de kant van de Guldenstraat staat er naast de brug een klein 15e-eeuws tolhuis, dat door de Mechelaars het Overschotje wordt genoemd.
Sint-Benedictuskerk (Lozen)

De Sint-Benedictuskerk is de parochiekerk van Lozen, gelegen aan de Rondestraat 36. Het is een neogotische eenbeukige kruiskerk, ingewijd in 1890. Toen werd Lozen verheven tot zelfstandige parochie, daar het aantal inwoners van deze buurtschap sterk toegenomen was. In 1904 werd voor aan de kerk een westtoren vastgebouwd, en in 1931 werd de kerk nog vergroot. De kruiswegstaties zijn uit 1914 en werden geschilderd door Karel Theunissen. De drie altaren in de kerk werden ontworpen door Paul Lateur, zoon van Stijn Streuvels. In 1943 werd het ontwerp uitgevoerd in marmer, baksteen en messing. Naast de kerk bevindt zich een monument dat herinnert aan het neerstorten tijdens de Tweede Wereldoorlog van twee Britse bommenwerpers, en wel op 31 augustus 1943 en op 22 juni 1944. Externe links Sint-Benedictuskerk Monument Crashes 166 en 630 Squadron Lozen op TracesOfWar.nl
Oude Kerk (Vichte)

De Oude Kerk is een kerk in het Belgische dorp Vichte. De kerk deed dienst als parochiekerk tot 1962. De bouwgeschiedenis gaat terug tot de 12e eeuw. Om zijn onderdanen van altaar en gebed te voorzien richt Goswin, de eerste Heer van Vichte, samen met de monniken van de Sint-Diederiksabdij van Reims (Frankrijk) rond 1110 een typische landelijke bidplaats op. Het kerkje was oorspronkelijk een zaalkerk (d.i. het gedeelte opgetrokken uit breuksteen afkomstig van Doornik) en werd in de 14e eeuw omgebouwd tot een kruiskerk. In 1119 wordt de kerk door de bisschop van Doornik en Noyon als "eigenkerk" voor Vichte erkend. De uitvoering van de toren is zeldzaam in Vlaanderen. De eikenhouten torenconstructie die afgedekt is met schaliën wordt pas later bij de naar Frans-Romaans model opgetrokken klokkenmuur toegevoegd. De twee ongelijke gaten dienden dan weer voor de ophanging van de klokken. Sinds 1962 fungeert de kerk niet meer als parochiekerk, en van dan af aan vindt de gemeentelijke bibliotheek er onderdak. Vanaf 1996 vormt het kerkje dan weer het decor voor culturele manifestaties (optredens, tentoonstellingen, toneel, ...) en maakt het deel uit van het cultureel centrum. Tegen de zuidelijke muur hangen de grafstenen van drie gewezen pastoors van deze kerk. De jaartallen wijzen op hun ambtstermijn: Augustinus-Ludovicus Ossellioen (1741-1745) Jacobus Warlop (1745-1760) August Slosse (1895-1904) Aan deze muur staat ook de grafsteen van pastoor-musicus Pieter Busschaert (1883-1892), vriend van Guido Gezelle en Edgar Tinel. In de dichtgemetselde deuropening vindt men de grafsteen van Pieter Notebaert, een brouwer. Een andere grafsteen herinnert aan de familie Verhaeghe, nog een andere aan Judocus Vantieghem, de laatste griffier van Vichte. Speciale aandacht tot slot gaat uit naar de begraafplaats en het grafmonument van toondichter Herman Roelstraete (°1925 +1985), eerste ereburger van Vichte. Dit monument werd vergund door bemiddeling van het provinciebestuur en de regering en opgericht met de steun van de "Stichting Herman Roelstraete". In juli 2019 werd het 900-jarig bestaan van de Parochie Vichte uitgebreid gevierd onder impuls van de Vichtse Dorpsraad. In de Oude Kerk en rond het nabijgelegen kasteel vonden allerlei festiviteiten plaats (historische evocatie, re-enactmentgroep tempelridders, koren, volksfeest, herdopen van de Vichtse reus...). Vanaf de eerste decennia van de 21ste eeuw vertoont het gebouw barsten. Eerst aan het westelijke portaal en in 2019 ook aan de noordelijke kruisbeuk. Het gemeentebestuur Anzegem sluit het gebouw vanaf 1 januari 2020 voor verdere activiteiten. Er worden specialisten aangesteld die een analyse moeten maken om het gebouw te stabiliseren en om verdere schade te voorkomen. In een eerste fase werd de fundering van de Oude Kerk verstevigd door middel van groutingpalen. De Oude Kerk blijft echter gesloten. In een tweede fase moeten dak - en gevelwerken + pleister- en schilderwerken gebeuren. Deze werken zullen naar verwachting eind 2025, begin 2026 worden opgestart. Daarna volgt nog een derde fase: de toren- en zolderwerken.
Sint-Martinuskerk (Rijmenam)

De Sint-Martinuskerk in Rijmenam is toegewijd aan Martinus van Tours die vaak Sint-Maarten wordt genoemd. Deze patroonheilige wordt gevierd in het sint-maartensfeest op 11 november, Geschiedenis Op deze plaats stond een kerk of kapel gebouwd tussen 940 en 1050 die in de 14e eeuw werd vervangen door een gotische kerk. Figuratieve muurschilderingen uit die periode zijn nu nog zichtbaar in de linkerzijbeuk. De kerk leed schade tijdens de slag van Rijmenam die hier in augustus 1578 plaatsvond. In de 18e eeuw werd het dak en het interieur grondig aangepast en een kerkorgel geplaatst. Een doopkapel werd tegen de zuidbeuk gebouwd. In 1834 werd de noordbeuk verbreed. In september 1914 werd de toren met dynamiet verwoest; heropbouw volgde in de jaren twintig van de twintigste eeuw. De huidige toren is 43 m hoog. Een preekstoel uit 1558 met afbeeldingen van Sint-Maarten en de vier evangelisten en een doopvont uit de 15e eeuw zijn er te zien. Verder bezit de kerk beelden uit de 16e-18e eeuw en schilderijen uit de 17e-18e eeuw. Tijdens de restauratie van 2004 is er vloerverwarming geïnstalleerd (voorwaarde om het kerkorgel te restaureren). Het oude portaal uit 1928 is toen afgebroken en vervangen door glazen deuren. Het altaar met bovenbouw uit 1930 in het koor van de kerk is vervangen door drie houten volumes die symbolisch toegang verlenen tot het allerheiligste, het altaar.
Station Château d'Ardenne

Station Château d'Ardenne is een voormalige spoorweghalte langs spoorlijn 166 (Dinant - Bertrix) in de gemeente Houyet. De halte bevindt zich net ten noorden van de tunnel van Ardenne en bij een van de vele spoorwegviaducten over de Lesse. Vroeger heette deze halte "Halte Royale d'Ardenne", wat verwijst naar het Château Royal d'Ardenne, dat in 1874 werd opgetrokken door koning Leopold II. Hij wilde van Houyet het toeristische centrum van België maken, en liet het kasteel ombouwen tot een luxueus hotel voor koningen en voor de rijken van de wereld. Vanaf 1 januari 1898 werd het hotel uitgebaat door de Compagnie Internationale des Wagons-Lits. Na de aanleg van de spoorlijn tussen station Gendron-Celles en station Houyet, die werd geopend op 1 april 1896, werd hier een spoorweghalte aangelegd om de gasten voor het luxehotel te kunnen ontvangen. Vlak naast de sporen werd een gekanteeld torentje op een ronde omwalling gebouwd. De omwalling is in feite de weg die door het bos naar het kasteeldomein leidt, aangelegd in een cirkelvorm rond het torentje. Verschillende gebouwen van het kasteeldomein werden in de jaren 1970 afgebroken, maar het "stationsgebouw" bleef bestaan. Het station werd gesloten in 1919, toen het luxehotel tijdens de Eerste Wereldoorlog heel wat schade had geleden en gesloten werd. In 1921 werd het hotel terug geopend, maar het station bleef voorgoed gesloten.