NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
IONITY

IONITY je společnost zajišťující síť vysoce výkonných nabíječek na elektromobily. Většina nabíječek se nachází v okolí hlavních dálničních tahů po celé Evropě. Na všech těchto nabíječkách lze nabíjet automobily od mnoha automobilek. Členové IONITY Majitelé Hlavním majitelem a zakladatelem je BMW group. Dalšími automobilkami, které jsou členy této skupiny, jsou: Daimler AG, Ford motor company, Volkswagen group a Hyundai group (od roku 2020). Spolupracovníci Se společností IONITY spolupracuje mnoho čerpacích stanic, mezi nimi vyniká například Shell, která buduje nové nabíjecí stanice u svých čerpacích stanic. Dalšími spolupracovníky jsou OMV nebo Avia. Nabíjecí stanice Nabíjecí stanice IONITY se nacházejí u dálnic po celé Evropě. Většinou se nacházejí ve skupinách po 6–10 stojanech. Většina nabíjecích stanic se nachází v Německu, následuje Francie a Švédsko. V Česku je celkem 6 nabíjecích stanic. Cena nabíjení Cena nabíjení se odvíjí od množství odebrané elektřiny (cena přibližně 21 Kč/kWh) a také od případného členství v klubu. Nabíjecí karty na nabíječky IONITY, se kterými lze výhodně nabíjet, nabízejí 3 automobilky, které jsou spolumajiteli IONITY – BMW group, Daimler AG a Volkswagen group. Vlastní karty mají také 2 dceřiné společnosti Volkswagen group – Audi a Porsche. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ionity na Wikimedia Commons
IONITY

IONITY è una joint venture con il compito di costruire un network europeo di stazioni di ricarica ad alta potenza per veicoli elettrici e facilitare i viaggi a lunga distanza. IONITY è stata fondata da BMW, Daimler, Ford e Volkswagen Group (con Audi e Porsche). Il 9 settembre 2019 Hyundai Motor Company e Kia Motors hanno annunciato il loro ingresso nella joint venture. Il network di ricarica prevede l'utilizzo di un solo connettore, il Combined Charging System o CCS Combo, con una potenza massima di ricarica di 350 kW. A settembre 2020 il numero di stazioni aperte è arrivato a 278, di cui 11 in Italia, con l'obiettivo di raggiungerne 400 entro la fine del 2020. Ad agosto 2022 il numero di stazioni aperte in Italia è arrivato a 22, con altre 5 in costruzione Nel 2023 vengono raggiunte 125 stazioni in Francia e 33 in Spagna, e l'anno successivo 25 nel Regno Unito. Note Voci correlate Stazione di ricarica per veicoli elettrici Tesla Supercharger Auto elettrica Moto elettrica Scooter elettrico Bicicletta elettrica Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ionity Collegamenti esterni (EN, DE) Sito ufficiale, su ionity.eu.
IONITY

IONITY is een Europees laadnetwerk van ultrasnelladers (HPC) om lange afstanden binnen het continent mogelijk te maken. De joint-venture is in 2017 opgericht door de BMW Group, Daimler AG, Ford Motor Company en Volkswagen Group. Om de elektromobiliteit toegankelijk te maken zouden er tot eind 2020 400 stations operatief moeten zijn. Het doel is om binnen een straal van 120 kilometer minstens een snellaadlocatie in gebruik te hebben. Laadstations Voor de Europese dekking van ultrasnelladers gelden bij IONITY de volgende eisen: Laadvermogen tot en met 350 kW; Gebruik van de Europese standaardaansluiting CCS; Twee tot acht laadpalen per station. De snellaadpalen zullen worden geproduceerd door Tritium en ABB, slechts enkele laadinstallaties zijn geplaatst door Porsche (onderdeel van Volkswagen). De locaties bevinden zich bij partners die met IONITY een overeenkomst hebben gesloten, zoals Q8, Shell, OMV, Tank & Rast en Circle K. Op 20 december 2019 werd het 200ste snellaadstation in gebruik genomen. Zie ook Fastned Externe link (en) Officiële website IONITY
Église Saint-Laurent d'Érezée

L'église Saint-Laurent est un édifice religieux à Érezée dans la province belge du Luxembourg. L'église est située du côté sud de la Place du Capitaine Garnir et à l'est de l'église se trouve le cimetière. A proximité se trouve la N807 qui traverse le village. Histoire Bien que l'église possède des fonts baptismaux anciens (une cuve romane du XIIe siècle sur base gothique des 16e et 17e siècles), sa construction date de 1846. L'édifice de style néo-classique est fait de grès. Elle est complétée par l'architecte Verhas en 1899 d'une tour et d'une sacristie. À la suite d'un incendie, en 1940, elle est restaurée par l'architecte L. Lamy. En 1999, l'intérieur est complètement rénové. Descriptif L'édifice néoclassique est orienté nord-sud et se compose d'une tour carrée largement maçonnée à deux travées, d'une nef à quatre travées et d'un chœur fermé à une travée. La tour a un toit en chapiteau, le reste du bâtiment est couvert d'un toit à deux versants. Le bâtiment a des fenêtres en plein cintre et des pignons doubles en plein cintre dans chaque façade de la tour. Dans la façade nord de la tour se trouve le portail dans l'axe de l'église. L'intérieur de l'église est rénové sous plafond en bois avec des vitraux planifiés par Louis-Marie Londot. Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la province de Luxembourg
Sint-Laurentiuskerk (Érezée)

De Sint-Laurentiuskerk (Frans: L'église Saint-Laurent) is een kerkgebouw in Érezée in de Belgische provincie Luxemburg. De kerk ligt aan de zuidzijde van het plein Place du Capitaine Garnir en ten oosten van de kerk bevindt zich het kerkhof. Nabij ligt de door het dorp lopende N807. Het neoclassicistische gebouw is noord-zuid georiënteerd en bestaat uit een grotendeels ingebouwde vierkante toren met twee geledingen, een schip met vier traveeën en een gesloten koor met een travee. De toren heeft een tentdak, de rest van het gebouw wordt gedekt door een zadeldak. Het gebouw heeft rondboogvensters en dubbele rondboogvormige galmgaten in iedere torengevel. In de noordgevel van de toren bevindt zich het portaal in de as van de kerk. De kerk is gewijd aan Sint-Laurentius. Geschiedenis In 1846 werd het huidige kerk gebouwd. De gevel en de toren stammen uit 1899. Na de brand van 1940, werd het gebouw in 1946 gerestaureerd en het interieur in 1999.
Sint-Trudokerk (Grote-Brogel)

De Sint-Trudokerk is de parochiekerk van Grote-Brogel in de Belgische provincie Limburg. De kerk is gelegen aan de Pastorijstraat. Geschiedenis De voorganger van het huidige, neogotische, kerkgebouw was een bakstenen kerkje in Kempense gotiek, waarvan slechts de toren behouden is gebleven. Deze dateert van ongeveer 1500, maar het Onze-Lieve-Vrouwealtaar werd in 1400 al vermeld. Op 30 april 1641 sloeg de bliksem in de torenspits, die geheel afbrandde en in 1643 vervangen werd door een nieuwe, ontworpen door Jan van Hinsberch. In 1896 werd de oude kerk afgebroken en vervangen door een groter, neogotisch bouwwerk, ontworpen door E. Serrure. Op 22 oktober 1898 werd deze kerk ingewijd. De gotische toren bleef gespaard, het is een bakstenen toren met vier geledingen en een ingesnoerde naaldspits, bedekt met leien. Aan de zuidoostzijde bevindt zich een veelhoekige traptoren. De toren heeft een neogotisch portaal. Meubilair Uit de oude kerk is een doopvont uit de 13e eeuw in Maaslandse kalksteen, dat omstreeks 1908 werd gerestaureerd. Verder is er een beeldengroep voorstellende het Heilig Graf uit ongeveer 1520, een Christus op de koude steen uit omstreeks 1535, een Calvariegroep uit omstreeks 1465, een Sint-Trudobeeld uit de 15e eeuw, een 18e-eeuws beeld van de Heilige Cornelius en een soortgelijk beeld van de Heilige Rosa van Lima. Er zijn twee classicistische portiekaltaren, een eiken rococo communiebank van omstreeks 1765. Het orgel is uit 1775 met een gebeeldhouwde orgelkast uit 1760. Daarnaast is er ook nieuwer kerkmeubilair uit de tijd van de bouw van de nieuwe kerk en het begin van de 20e eeuw. Op het aanpalend kerkhof vindt men enkele 17e-eeuwse grafkruisen. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Limburg
Lourdesgrot (Humbeek)

De Lourdesgrot in Humbeek is een Lourdesgrot met kruisweg in Humbeek in de Belgische provincie Vlaams-Brabant die in het begin van de jaren 1950 werd gebouwd. Het plan om deze grot te bouwen kwam er tijdens een kajottersbedevaart naar Lourdes in 1952. De grot werd op 15 augustus 1954 door monseigneur Cardijn, stichter van de Katholieke Arbeidersjongeren, plechtig ingewijd. Ieder jaar heeft op deze datum een speciale misviering plaats speciaal voor bejaarden, zieken en mindervaliden. Vele troostzoekenden komen hier dagelijks om te bidden. De Lourdesgrot en de kruisweg liggen in een groen kader aan de rand van het 's Gravenbos en naast het Zeekanaal Brussel-Schelde. Externe link Lourdesgrot en kruisweg, inventaris.onroerenderfgoed.be
Visserijdok

Het Visserijdok is een dok in de haven van Oostende in België. Het dok ligt aan de oostelijk oever van de haven. Het is ruim 700 m lang en 125 m breed en heeft meer dan 1425 m kaaimuren. Het dok voor de vissershaven kwam er tijdens het interbellum in de periode 1922-1936, toen de Oostendse haven in oostelijke richting werd uitgebreid, ter vervanging van de oude infrastructuur ten westen van de vaargeul. Voor de uitbreiding werd de toenmalige Vuurtorenwijk onteigend. Ten westen van het dok kwamen gebouwen van de stedelijke vismijn. In 1931 werden aan de noordkant van het dok twee slipways opgetrokken. In 1937 werd een schutsluis gebouwd tussen het dok en de havengeul. Aan de zuidkant werden scheepswerven ingericht. Begin 21e eeuw wilde men het dok gedeeltelijk dempen om plaats te maken voor haventerreinen, maar de tegen 2010 geplande demping werd uiteindelijk bijgesteld.
Kasteel van Moerkerke

Het kasteel van Moerkerke is een kasteel in het Belgische dorp Moerkerke. Het kasteel is nog gedeeltelijk omgracht en bevindt zich aan de Kasteelstraat 7. Het was vroeger de zetel van de heren van de heerlijkheid Moerkerke. Geschiedenis Het kasteel werd aanvankelijk bewoond door een geslacht dat zich Van Moerkerke noemde. In de 14e eeuw kwam het in handen van de familie Van Praet. Het kasteel kende een bewogen geschiedenis. Zo werd in 1302 (het jaar van de Guldensporenslag) een aanslag tegen het kasteel beraamd, aangezien de bewoner Fransgezind was. Eind 14e eeuw werd het geplunderd door Gentse troepen. Naar verluidt zou Lodewijk van Praet (-1440) het huwelijk tussen Margaretha van Male en Filips de Stoute (1369) hebben bevorderd. In de 16e eeuw werd het kasteel verkocht en kwam in handen van diverse geslachten. Zo woonde er Karel van Sint-Omaars(1532 -1569), zoon van Joos van Sint-Omaars en Anna van Praet, die er een fraaie botanische tuin aanlegde en ook een reeks aquarellen over flora en fauna liet vervaardigen. Einde 16e eeuw werd het kasteel gekocht door Clemens van Castilië. Deze liet het verbouwen tot een meer comfortabele woning, aangezien het kasteel geen militaire betekenis meer had. In 1700 kwam het kasteel in handen van Pierre de la Villette, die in 1716 kinderloos stierf, waarop de zoon van zijn nichtje Adrienne de la Villette en van Philippe François d'Hanins (1653-1710), met name Pierre-Louis d'Hanins (°1693), voortaan d'Hanins de Moerkerke genaamd, de nieuwe eigenaar werd. De familie d'Hanins liet het gebouw in de 19e eeuw in neoclassicistische stijl verbouwen. Door het huwelijk in 1842 van de achterkleindochter van Pierre-Louis d'Hanins met baron Auguste de 't Serclaes werd het goed eigendom van de familie de 't Serclaes de Wommersom, die het kasteel opnieuw grondig liet verbouwen. Het huidige ecclectische uiterlijk kreeg het kasteel in 1912. In 1922 richtten de Broeders Xaverianen in het gebouw een school in. Toen zij het kasteel verlieten raakte het in ernstig verval. In 1964 werd het domein aangekocht door kolonel Van den Broeck. Deze liet het kasteel restaureren en voorzag het van een linker- en rechtervleugel. Gebouw Oorspronkelijk bestond het uit een vierkante donjon op een motte, alsmede een voorhof van rond 1100. Vooral in de kelderverdieping bevinden zich nog oude gedeelten zoals een met een tongewelf overkluisde crypte. Het kasteel is ook thans nog gedeeltelijk omgracht. Een brug met vier rondbogen uit de 17e en 18e eeuw verschaft de toegang. In het kasteel hangen rouwborden uit de 19e eeuw, die vroeger in de kerk hingen, alsmede het rouwbord van Pierre de la Villette uit 1716. In de linkervleugel van het kasteel bevindt zich een ijskelder. Het kasteel wordt omringd door een prachtige tuin met vijver. Hier werden nog delen van het voorhof teruggevonden. Vanaf de jaren 1960 werd het kasteel in gebruik genomen voor recepties en feesten. Zie ook Hof van Moerkerken Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in West-Vlaanderen Noten Externe links Geschiedenis Officiële website[dode link]
Belfried (Binche)

Der Belfried in Binche, einer Stadt in der belgischen Provinz Hennegau der Region Wallonien, wurde im 14. Jahrhundert errichtet. Der Belfried ist Teil des Rathauses. Der 35 Meter hohe Belfried von Binche ist seit 2005 Teil des UNESCO-Welterbes Belfriede in Belgien und Frankreich. Der im gotischen Stil aus Backsteinen und aus Sandstein von Bray errichtete Turm hat ein Glockengestühl, das vom Architekten Jacques du Broeucq aus Mons nach einem Brand um 1572 wiederaufgebaut wurde. In den Jahren 1735/36 erhielt die Fassade einen Stuckdekor durch den Architekten Benoît Dewez im Stil Louis-seize. Bei der Renovierung von 1896 bis 1899 wurde der Stuckdekor wieder entfernt. Weblinks Eva Mendgen: Belfried von Binche bei gr-atlas.uni.lu
Kasteelpark in Zwevezele

Het Kasteelpark van Zwevezele is een park vlak bij de markt van het Belgische dorp Zwevezele. Er staat geen kasteel meer, maar wel nog het gerestaureerde koetshuis en badhuis. Geschiedenis Op de plek waar het kasteelpark zich bevindt, stond oorspronkelijk een dubbel omwalde hofstede. Deze werd rond 1440 vervangen door een waterburcht die gebouwd werd in opdracht van Jan vanden Rijne. Het ging hier om een versterkt kasteel in de vorm van een onregelmatige zevenhoek met een dubbele omwalling. Rond 1610 werd de oude burcht vervangen door een nieuw kasteel. Adriaen Luucx begon gedurende zijn leven al met de bouw, maar het werd pas afgewerkt onder zijn voogden. Versterkte burchten waren in die tijd voorbijgestreefd. Toch bleef de dubbele omwalling behouden. In 1816 werd begonnen met de bouw van het laatste kasteel in opdracht van burggraaf en baron Pecksteen de Swevezeele. Hij liet de binnenwal en een stuk van de oostelijke buitenwal dichtgooien en liet heel wat aarde aanvoeren waardoor het nieuwe kasteel drie meter hoger dan het oude kwam te staan. Het gelijkvloers van het oude kasteel werd voor een stuk gebruikt als kelderruimte voor het nieuwe kasteel. Voor het kasteel lag een groot terras met op beide hoeken een grote sfinx. Er werd ook een koetshuis met paardenstallen en een klein badhuis of aubetje gebouwd. Het kasteelpark is sinds 1984 eigendom van de gemeente. Het kasteel zelf werd afgebroken, maar het koetshuis en het badhuis werden mooi gerestaureerd en zijn dus vandaag nog te bezichtigen. Bronnen Wingene en Zwevezele door de jaren heen – Guido Lams en André Vandewiele
Sint-Romboutscollege

Het Sint-Romboutscollege is een katholiek bisschoppelijk college voor lager en middelbaar onderwijs in Mechelen aan de Veemarkt. Het onderwijs startte er in oktober 1863 in een periode van een lokale Mechelse schoolstrijd met het liberale stadsbestuur. Deze schoolstrijd was een voorloper van de latere nationale schoolstrijd van 1878 tot 1884. De gebouwen voor de school werden in 1863 aangekocht door kardinaal Sterckx voor de inrichting van een bisschoppelijk college. Aan de binnenzijde heeft de school neogotische vleugels en de voorgevel, het Hof van Prant, is barok en gaat terug tot de 17de eeuw. Aanpalend aan het Hof van Prant staat een moderne interpretatie ervan, die in eind jaren 80 is opgetrokken. Bekende oud-leerlingen Thomas Hertog (1975), kosmoloog en hoogleraar aan de KU Leuven Luc Van Gorp (1966), voorzitter CM Bart Somers (1964), Open VLD-politicus, Vlaams minister-president (2003-2004), burgemeester van Mechelen (vanaf 2001) Johan Van Overtveldt (1955), econoom, journalist en N-VA-politicus, minister van Financiën (2014-2018) Dirk Verbruggen (1951-2009), dichter en schrijver Jacques Vermeire (1951), komiek en acteur Luc Van den Brande (1945), CD&V-politicus, Vlaams minister-president (1992-1999) Herman de Coninck (1944-1997), dichter Paul Goossens (1943), journalist, voormalig studentenleider Frans Verleyen (1941-1997), journalist en hoofdredacteur Jaak Van Assche (1940), acteur René Verreth (1940), acteur Manu Verreth (1940-2009), acteur Karel Verleyen (1938-2006), jeugdschrijver en journalist René Lambrechts (1923-1981), schrijver Albert van Hoogenbemt (1900-1964), expressionistisch dichter en schrijver Désiré-Joseph Mercier (1851-1926), kardinaal-aartsbisschop van Mechelen (1906-1926) Bekende oud-leraars Mandus De Vos (1935-1996), leraar dictie, theater-, tv- en filmacteur Jan-August Van Calster (1935-2013), onderwijzer nadien regent, burgemeester van Sint-Katelijne-Waver Cyriel Verleyen (1914-1983), onderwijzer, Vlaams jeugdschrijver Constant Pieraerts (1863-1872), eerst leraar, vervolgens directeur, nadien hoogleraar en rector KU Leuven Jan Bols (1842-1921), leraar, schrijver en taalkundige Externe links Website van het Sint-Romboutscollege Oud-leerlingenbond van het Sint-Romboutscollege Artikel op Mechelen Mapt
Sint-Jan-de-Doperkerk (Loncin)

De Sint-Jan-de-Doperkerk (Frans: Église Saint-Jean-Baptiste) is de parochiekerk van Loncin in de Belgische provincie Luik. De kerk is gelegen aan de Rue de Jemeppe 46. Geschiedenis De kapel van Loncin was vanouds ondergeschikt aan de parochie van Hollogne-aux-Pierres. In 1836 werd de parochie afgesplitst van die van Ans en werd zelfstandig. Van 1859-1862 werd een nieuwe kerk gebouwd in neoclassicistische stijl. Gebouw Het betreft een driebeukige kerk met vooruitgeschoven portaal en daarboven een vierkante toren, bekroond door een achtzijdige spits. De kerk is gebouwd in baksteen, met ornamenten, hoekbanden en dergelijke in kalksteen. De apsis is halfrond. Het middenschip is overwelfd met een tongewelf. Het interieur is gaaf. Het altaar in de rechterzijbeuk bezit een houten beeld van Johannes de Doper, vermoedelijk uit de oude kapel afkomstig. De kerk heeft twee klokken. De grote werd in 1943 door de Duitse bezetter gestolen en is in 1951 vervangen. De kleine is afkomstig uit de kapel en toont een chronogram: PLebeM arCesso sonanDo. Roguis Crognart me fecit. Sancta Maria pro nobis (Ik roep al luidende het volk. Crognart heeft me vervaardigd. Heilige Maria bid voor ons). Het chronogram levert het jaartal 1650.
De Luysen

De Luysen is een landbouw- en natuurgebied in Beek en (een smalle strook) in Bocholt. Het strekt zich uit op de zuidelijke oever van de Abeek. De gebiedsnaam stamt uit de middeleeuwen en verwijst naar het toentertijd overvloedige liesgras. Het westelijke gedeelte, rond de Voorste Luysmolen, is grotendeels drooggevallen sinds de Oude Beek of Eeck een aansluiting kreeg op de Lossing (±1870). Men vindt er voornamelijk weiland en bossen. Ten oosten ervan liggen de Kleine en Grote Luysvijver. Ze werden gegraven voor een voormalig recreatiedomein met kampeerterrein (1970–1990). Aan de grens met Molenbeersel liggen ondiepe plassen en de voormalige boerderij Mariahof, gebouwd in 1904 op de zuidrand van deze plassen. In 1996 werd het recreatiedomein aangekocht door Natuurpunt. De gebouwen werden gesloopt en de vijvers aangepast. Het gedeelte rond het Mariahof werd in 2005 overgenomen door het huidige Agentschap voor Natuur en Bos. Beide zones behoren tot het beheersgebied Sint-Maartensheide – de Luysen, een deelgebied van het Grenspark Kempen~Broek. Er zijn wandelingen uitgezet en bezoekers kunnen gebruikmaken van twee kijkhutten. De Luysen is een paradijs voor watervogels. Onder andere de snor, roerdomp, houtsnip en watersnip broeden er. Qua insecten komen er tientallen soorten libellen voor. Ook de zeldzame grote oeverspin is er waargenomen. Er gedijen drie zeldzame vlinders: de kleine parelmoervlinder, grote weerschijnvlinder en kleine ijsvogelvlinder. Externe bron Natuurpunt Kempen-Broek
Château de Maaltebrugge

Le château de Maaltebrugge, situé dans le parc de Maaltebrugge en périphérie de Gand, date probablement de 1754. Histoire et description Au début du XIXe siècle, le château de Maaltebrugge devint propriété d'Hubert Lousbergs, fabricant de textiles gantois, qui le transforma en résidence d'été et le rebaptisa « Château de Maaltebrugghe ». Hubert Lousbergs en fit don à sa fille Henriette lors de son mariage avec Félix de Hemptinne en 1815. À la mort de Félix de Hemptinne, le château passa à son fils Joseph de Hemptinne, qui l'agrandit vers 1860 afin de pouvoir héberger ses huit enfants. Après sa mort, il revint à son fils Charles de Hemptinne. Il fut le dernier de Hemptinne à y résider, et finalement son fils Jacques le vendit à la ville de Gand en 1955, avec le parc. Le château servit de maison de retraite. En 1999, il fut racheté par Frank De Palmenaer qui le rénova et le transforma en espace d'évènements en 2005. Le château est de style classique, mais la chapelle adjacente est de style néogothique. C'est un joyau de l'architecture néogothique. Les vitraux ont été conçus et réalisés par l'atelier de Jean-Baptiste Bethune. Les peintures murales sont de l'atelier Bressers-Blanchaert. La chapelle abritait un retable conçu par Bethune, auquel Blanchaert travailla pendant 40 ans. Pendant la Seconde Guerre mondiale, Charles de Hemptinne transféra ce retable dans l'église d'Afsnee, où il se trouve encore aujourd'hui. La fontaine située devant le château était autrefois une source bouillonnante. Elle fut créée après la transformation du Maaltepark en jardin paysager à l'anglaise. Bibliographie (nl) Marie Christine Laleman et Jean Van Cleven, « Kasteel Maaltebrugge, neogotische huiskapel », Stadsarcheologie, Gand, nos 3/2,‎ 1979, p. 11-23. Voir aussi Liste des châteaux en Belgique Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Portail des châteaux Portail de la Flandre-Orientale
Maaltebruggekasteel

Het Maaltebruggekasteel, gelegen in het Maaltebruggepark aan de Gentse stadsrand, dateert vermoedelijk uit 1754 en werd in het begin van de 19e eeuw Château Maaltebrugge genoemd. Het was het buitenverblijf voor de familie de Hemptinne in de zomermaanden. Het kasteel zelf is gebouwd in classicistische stijl, maar de aangrenzende Maaltebruggekasteelkapel is neogotisch. Nadat Charles de Hemptinne als laatste eigenaar in 1940 het kasteel voorgoed verliet, werd het kasteel en het aanpalende park in 1955 door de Stad Gent aangekocht. Het kasteel werd gebruikt als rusthuis, maar verkommerde. In 1999 werd het aangekocht door Frank De Palmenaer (oprichter ABO-Groep), die het renoveerde, en in 2005 in gebruik nam als feestzaal. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Oost-Vlaanderen Externe links Beheerders van het kasteel