NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Siège de la Compagnie d'entreprises électriques Electrobel

Le siège de la Compagnie d'entreprises électriques Electrobel (devenue successivement Électricité et Traction, Traction et Électricité, Tractionel, Tractebel et enfin Electrabel depuis 1990) est un bâtiment de style néo-classique tardif édifié par l'architecte Michel Polak sur le territoire de la ville de Bruxelles, en Belgique. Localisation Le siège de la compagnie d'entreprises électriques Electrobel (aujourd'hui siège d'Electrabel) se dresse aux numéros 1 et 3 de la place du Trône, au sud-est du Palais royal de Bruxelles, face à la statue équestre de Léopold II et aux écuries royales de Bruxelles. Historique C'est en 1929 que Polak conçoit les plans du siège de la Compagnie d'entreprises électriques Electrobel avec René Théry. L'immeuble est réquisitionné en 1940 par les Allemands qui en font une Oberfeldkommandantur, canonné et repris par les Britanniques en 1944 et restauré en 1949. De nouveaux immeubles plus récents ont été construits en prolongement du bâtiment d'avant-guerre. À la fin des années 2010, le bâtiment est entièrement rénové pour moderniser les bureaux d'AXA ; les bâtiments d'après-guerre sont démolis ou fortement rénovés. Le bâtiment de 1930 bénéficie d'une rénovation complète de ses intérieurs mais l'aspect extérieur est quasiment inchangé, à l'exception des toitures qui sont désormais surplombées par un niveau supplémentaire du même style que les nouveaux bâtiments réalisés en prolongement. Architecture Le style néo-classique des façades extérieures découle de la volonté de préserver l'unité stylistique du quartier du Parc de Bruxelles (également appelé Parc Royal). Le bâtiment adopte, pour ses façades extérieures, de nombreux éléments qui se retrouvent sur les bâtiments voisins, dont le Palais Royal de Bruxelles. Il est recouvert d'une toiture mansardée de deux étages, éclairée par des fenêtres en demi-lune ou en œil-de-bœuf. Il possède une vaste cour intérieure aux façades en brique de style fonctionnel qui comportent cependant quelques décorations en pierre (bandeaux et linteaux). Accessibilité Articles connexes Michel Polak Electrabel Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du néo-classicisme Portail de Bruxelles
Hoofdkantoor Electrobel

De hoofdzetel van Electrobel is een neoklassiek gebouw uit 1929-32 aan het Brusselse Troonplein. Architectuur Het is een ontwerp van architecten Michel Polak en René Théry in opdracht van elektriciteitsgroep Electrobel. Deze was net ontstaan uit een fusie onder impuls van de Generale Maatschappij. Het statige pand bestaat uit vier vleugels rondom een binnenkoer. Door zijn monumentale architectuur valt het niet uit de toon tegenover het nabijgelegen Koninklijk Paleis. In weerwil van de historische aanblik, was het gebouw voorzien van alle moderne comfort en behoorde het tot de eerste Brusselse kantoorgebouwen met een ondergrondse parkeergarage. Nog tijdens de bouw raakte Electrobel echter in zwaar weer, waardoor de weelderige aankleding van de benedenverdiepingen geen vervolg kreeg hogerop. Kort voor de Tweede Wereldoorlog liet de directie een schuilkelder aanleggen, compleet met gasmaskers voor 150 personen. In 1951 en 1962-1965 vonden er uitbreidingswerken plaats en in 1986-1987 werd de binnenkoer overdekt. Geschiedenis Voor de bouw moesten het Hôtel Brittanique en enkele aanpalende huizen plaats ruimen. In juni 1940 werd het gebouw opgeëist door de Duitse bezetter. Generaal Alexander von Falkenhausen bracht er zijn hoofdkwartier onder en ook de Oberfeldkommandatur nam er zijn intrek (OFK 672, achtereenvolgens onder het bevel van luitenants-generaal Alfred Streccius, Günther von Hammerstein-Equord en Friedrich Karst). Hier haalden duizenden Joden op 9 en 10 juni 1942 een Jodenster af (nadat waarnemend burgemeester Jules Coelst onverwacht de voorziene verdeling via de stadsdiensten had geweigerd). In de nacht van 3 op 4 september 1944, onmiddellijk na de bevrijding, viel een kleine groep verzetslieden de kommandantur aan. Ze riepen de hulp in van de Britten, die twee tanks stuurden om het gebouw onder vuur te nemen. In 1949 werd het opgeknapt. Wie aanschoof achter de directiebureaus op de eerste verdieping van het gebouw, behoorde zonder meer tot de economische elite van het land. Onder meer Jean-Pierre Hansen, Yves Boël en Paul De Keersmaeker ontvingen er graag, net als Etienne Davignon, hoog in zijn dakkantoor. In februari 1999 was er massale persaanwezigheid voor de laatste uren van Philippe Bodson bij Tractebel, die de strijd met Gérard Mestrallet verloren had. In 2002 kocht verzekeringsgroep Axa het gebouw en de belendende kantoren over van Tractebel. Na de centralisering van de Belgische filialen van GDF Suez (nu Engie) in de Noordwijk (2014) stond het gebouw leeg. Axa zal er in 2017 zelf haar intrek nemen en laat de binnenkoer verbouwen tot een glazen atrium.
Ferme Elishout

La Ferme Elishout ((nl) Elishouthoeve - ferme du bois des aulnes) était, au Moyen Âge, une ferme située sur le territoire actuel de la commune d'Anderlecht en Belgique. Dépendante du château de Waesbroeck, appartenant à la famille d'Aa, elle est cédée à l'abbaye de Forest au début du XIVe siècle. Des bâtiments de cette époque, encore visibles sur le site du CERIA, constituent un témoignage important de ce type de grandes fermes d’abbaye des environs de Bruxelles. C'est à ce titre qu'ils ont été classés en 1975. Histoire Les terres d’Elishout furent données par les Aa à l'abbaye de Forest au début du XIVe siècle. En 1328, la ferme est explicitement citée dans le patrimoine de l'abbaye et en est déjà l'une des plus importantes fermes. L'habitation principale compte alors deux étages et plusieurs annexes (granges et écuries). Un colombier occupe le centre de la cour et l'ensemble des bâtiments est entouré d'un fossé inondé. Au XIVe siècle un ermite occupe la ferme et recevait tous les ans de l'abbesse de Forest, propriétaire de la ferme, deux geltes et demie de liqueur de houblon (hoppe). Du XVIe au XVIIIe siècle, la ferme est exploitée par la famille Verheylewegen. La ferme a sans doute été plusieurs fois agrandie et réorganisée, entre autres au cours de deux importantes périodes de travaux, en 1682 et en 1754 - millésime qu'on peut encore lire sur la façade du principal corps de logis. La carte de Ferraris, datée de 1777 donne une idée de l'implantation des bâtiments à l'époque. Les héritiers de Jean Josse Du Trieu, avocat au conseil de Brabant, et de Marie Madeleine de Fraye, vendirent le 16 octobre 1789 le château de Waesbroeck et la ferme à Charles Swerts, poissonnier de Bruxelles Le site est classé le 16 octobre 1975 et restauré entre 1974 et 1978 par la province de Brabant Il appartient à la Commission Communautaire Flamande depuis 1994. Architecture Les bâtiments sont répartis autour d’une cour intérieure. Ils présentent un étage sous toiture animée de lucarnes. Le rez-de-chaussée est légèrement surélevé pour éviter les éventuelles inondations de la Senne toute proche. Laissés à l’abandon pendant quelques années, les bâtiments ont repris leur affectation d’origine après la restauration des années 1970. Notes et références Voir aussi Articles connexes Abbaye de Forest CERIA Liste des monuments classés d'Anderlecht Bibliographie « Ferme Elishout », sur Inventaire du patrimoine naturel de la Région de Bruxelles-Capitale, MRBC Ferme Elishout, ReflexCity, en ligne. Michel De Waha, La ferme d'Elishout ou Hillenshout, Bruxelles, Anderlechtensia, décembre 1976, n°3. Portail de Bruxelles Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l'agriculture et de l'agronomie
Sint-Barbarakerk (Gent)

De Sint-Barbarakerk is een neobarokke katholieke kruiskoepelkerk aan de Savaanstraat in Gent in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen verbonden aan het Sint-Barbaracollege. Geschiedenis De Sint-Barbarakerk is een collegekerk gebouwd ter aanvulling van de oude kloosterkapel die te klein was voor de meer dan 300 leerlingen. De bouw van de nieuwe kerk vond plaats onder het rectoraat van pater Prosper Coppens. Men begon met de werken in de vroege lente van 1854. Op 24 mei 1855 legde apostolisch nuntius Matteo Gonella de door paus Pius IX gewijde eerste steen. De kerk kon op 6 oktober 1858 voor de gelovigen opengesteld worden. In 2020 werd begonnen met een grondige renovatie. De kerk is ontworpen door pater jezuïet Prosper Coppens en gebouwd in neobarokke stijl door bouwmeester Frans Steyaert. In de loop van de verdere jaren werd de kerk van al het nodige voorzien en gemeubileerd. Ze werd plechtig geconsacreerd tijdens de paasdagen van 1895 door de jezuïet-missiebisschop Mgr. Van Reeth. De kerk is nooit voltooid geraakt: de halfbolvormige bronzen koepelkap is er nooit gekomen; door een gebrek aan fondsen heeft men zich tevreden moeten stellen met een platte afdakking van het koepelgewelf. Ook de gevel is nooit afgewerkt. Volgens de plannen waren op de beide uithoeken twee sierlijke torens voorzien, alsook twee stukken verheven beeldhouwwerk die de gevel meer reliëf moesten geven, maar ook deze ornamentiek bleef achterwege. Wel werden in 1901 boven op de geveltop drie grote beelden geplaatst die het Geloof, de Hoop en de Liefde voorstelden, maar die werden in latere tijden, wellicht omdat ze bouwvallig waren, verwijderd.
Ossario francese del Kemmelberg

L'ossario francese del Kemmelberg è un cimitero militare, sorgente sul Monte Kemmel (154 m.l.m.), nelle Fiandre Occidentali, nel comune di Heuvelland, in Belgio. Storia Durante la Prima guerra mondiale, il Monte Kemmel era, oltre che un punto di riferimento geodetico per gli artiglieri, un sito strategico ambito dai belligeranti. Dopo l'Offensiva di primavera del 1918, i tedeschi conquistarono la montagna il 25 aprile, utilizzando in particolare proiettili a gas. L'esercito francese contrattaccò il giorno successivo, ma i tedeschi avanzarono fino allo stagno di Dikkebus. Il 29 aprile, l'avanzata fu interrotta. I combattimenti continuarono fino alla fine di luglio. Il Monte Kemmel fu riconquistato il 5 settembre 1918 dalle truppe franco-britanniche. Alla fine dei combattimenti, la montagna era "spoglia". Dopo diversi mesi di bonifica da ordigni inesplosi e rimozione di mine, vi furono piantati alberi decidui nell'ambito della ricostruzione. Durante la Seconda guerra mondiale, la montagna tornò ad essere un obiettivo strategico sia per i Tedeschi che per gli Alleati. Sotto la collina si trova il bunker di comando che ospitò il quartier generale dell'esercito belga dal 1953 al 1995. Questo bunker è stato trasformato in un museo della guerra nel 2007. Nel 2023, l'ossario, è stato inserito nella lista dei Patrimoni dell'umanità, come uno dei 138 Siti cimiteriali e memoriali della Prima guerra mondiale (Fronte occidentale). Struttura Nell'ossario sono sepolti 5.294 soldati ignoti, in quanto la maggior parte dei corpi non è stata identificata, che rendono omaggio ai soldati francesi che combatterono nella Grande Guerra. Nell'ossario vi è una colonna alta 16 metri che include una statua che rappresenta la dea della Vittoria romana. Originariamente misurava 18 metri ed era sormontata dalla statua di un soldato francese, ma essa fu colpita da un fulmine negli anni '70 e non fu sostituita. Il nome ufficiale del monumento è "Monumento ai soldati francesi", ma è comunemente noto come Den Engel ("L'Angelo"). Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ossario francese del Kemmelberg
Ossuaire Kemmelberg

Het Ossuaire Kemmelberg is een Frans militair massagraf met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. De begraafplaats ligt op de westelijke flank van de Kemmelberg, op de grens van de Belgische deelgemeenten Kemmel en Loker. Er worden 5294 Franse doden herdacht; slechts 57 konden met naam worden vermeld. Het is de grootste Franse militaire begraafplaats in België, en telt zo'n 1000 gesneuvelden meer dan de begraafplaats Saint-Charles de Potyze in Ieper. De begraafplaats heeft een driehoekig grondplan en bestaat uit vier massagraven. Centraal staat een witte natuurstenen obelisk met gedenkplaten. De aanleg van de begraafplaats begon na het eind van de oorlog. Deze begraafplaats werd in 2008 als monument beschermd. De site staat sinds 2023 op de Unesco-Werelderfgoedlijst als onderdeel van inschrijving Begraafplaatsen en herdenkingssites van de Eerste Wereldoorlog (Westelijk Front). Externe links Frans massagraf op de Kemmelberg op WO1.be Frans massagraf op de Kemmelberg
Reepbrug (Kortrijk)

De Reepbrug is een brug aan de Leie in het centrum van de stad Kortrijk. Het verbindt de Fabriekskaai met de Reepkaai aan het Buda-eiland. De eerste Reepbrug stond net voor de Eerste Wereldoorlog en was een van de vroegere noord-zuidverbindingen voor auto’s. Binnen het kader van de Leiewerken werd de bestaande Reepbrug in 2010 afgebroken met het oog deze te vervangen door een nieuwer en hoger exemplaar. Het oorspronkelijke plan voor een nieuwe brug voor autoverkeer werd reeds voor aanvang der werken opgegeven. Na jaren van twijfel kwam er in 2022 een nieuwe voet- en fietsbrug met liften.
Isla de Dave

La isla de Dave (en francés: Île de Dave;​ en neerlandés: eiland van Dave) es la isla fluvial más grande de Bélgica.​ Se encuentra en el río Mosa, a 5 kilómetros al sur alrededor de la ciudad de Namur en la Región Valona. Se encuentra cerca de los poblados de Dave y Wépion que están separados por el río. La isla es una reserva natural rica en flora y fauna. Los árboles y las plantas presentes incluyen especies tales como el aliso, sauces y álamos. En cuanto a fauna se pueden observar al somormujo lavanco (podiceps cristatus), al martín pescador común (alcedo atthis), gansos, y serretas grandes (mergus merganser). Véase también Isla de Champinoit Isla de Cockroach Isla de Corossol Isla de Crump Referencias Enlaces externos Foto aérea de la isla
Île de Dave

L'île de Dave est l'une des plus grandes îles de Belgique, sur la Meuse, à environ 5 kilomètres au sud de la ville de Namur en Région wallonne. L’île est une réserve naturelle riche en faune, surtout ornithologique, et en flore. Situation L'île de Dave est située sur la Meuse à environ 5 kilomètres au sud de la ville de Namur en Région wallonne. Elle se trouve à proximité des villages de Dave et de Wépion, séparés par le fleuve. La Meuse comporte un grand nombre d'îles de taille modeste entre la frontière française et Namur ; l'île de Dave est la plus grande et l'une des seules à être restée à l'état sauvage. Histoire Les annales de la société archéologique de Namur rapportent une mention de l'île de Dave datant de 1588 : l'Hôpital Saint-Jacques jouit d'une rente de 50 vieux gros, rente créée en 1407 par sa propriétaire la Dame de Seille. Des cartes du XVIIIe siècle présentent l'île comme des prairies marécageuses. Un ancien verger existe sur l'île tandis qu'au XIXe siècle l'île est exploitée pour la culture de betteraves, céréales, pommes de terre et fraises. Un bac permet alors la traversée. Une roselière sert de litière pour le bétail. Au début du XXe siècle, l'endroit est considéré comme romantique et devient un but de promenade. L'île abrite un yacht-club et un café entre 1920 et 1945. Abandonné après la seconde guerre mondiale, le site est un temps menacé par un projet des années 70 de renouvellement des barrages, projet abandonné. La ville de Namur demande le classement de l'île en 1982. Une réserve naturelle domaniale est instituée en 1992. Faune et flore L'île de Dave est une zone protégée Natura 2000 et riche en faune et flore. Elle est également reconnue site de grand intérêt biologique (SGIB) Y nichent divers oiseaux toute l'année, tel le grèbe huppé, le martin pêcheur et le héron cendré, ce dernier étant peu présent en Wallonie. L'île abrite également des oies[réf. souhaitée]. D'autres oiseaux s'établissent en hiver, comme les harles bièvres, oiseaux aquatiques. La flore est de type forêt alluviale, comportant principalement des peupliers, ainsi que des frênes, aulnes et saules. Au niveau des fleurs, l'île comporte des reines-des-prés, des angéliques et des cardamines. L'île comporte également des prairies humides où pousse le pigamon jaune, plante qui a disparu de la vallée de la Meuse en dehors des îles. Références Voir aussi Liens externes Photos et informations diverses Portail de la province de Namur Portail des îles
Île de Dave

Het île de Dave (Nederlands: "eiland van Dave") is het grootste eiland van België, gelegen in de Maas circa 5 kilometer ten zuiden van de Waalse hoofdstad Namen tussen Dave op de rechteroever en Wépion op de linkeroever van de rivier. Het eiland is begroeid met dicht struikgewas (alluviaal bos) van essen, elzen en wilgen. Populieren verheffen zich hoog in de lucht. Onder de planten vindt men de moerasspirea, de engelwortel en de veldkers. Het hele jaar door nestelt er de fuut, de ijsvogel en de Grote Canadese gans. De grote zaagbek verkiest het eiland als wintergast. Doordat er geen scheepvaart tussen het eiland en de oever van Dave passeert, is het betrekkelijk ondiepe water een favoriete hengelplaats voor blauwe reigers. Rond 1990 zijn er door projectontwikkelaars plannen geweest om het eiland te ontwikkelen als recreatiegebied met een pretpark en horecagelegenheid, maar het bewustzijn dat daarmee een uniek ecologisch gebied definitief verloren zou gaan heeft verhinderd dat deze plannen konden worden doorgezet.
Дав (остров)

Дав (фр. l'île de Dave) — крупнейший остров Бельгии, расположен на Маасе в пяти километрах к югу от Намюра. Заповедник. Остров известен уникальными флорой и фауной: здесь произрастают таволга вязолистная, дягиль и сердечник, целый год гнездятся чомги, зимородки и канадские казарки, зимует большой крохаль. Поскольку у острова Маас не судоходен, его неглубокие воды — излюбленное место рыбалки серой цапли. Ссылки Сайт острова (фр.). Архивировано из оригинала 22 марта 2010 года. Карта острова
Sint-Petruskerk (Borlo)

De Sint-Petruskerk is een kerkgebouw in Borlo in de Belgische gemeente Gingelom in de provincie Limburg. De kerk ligt op een kerkheuvel aan de Thewitstraat (N755) en aan de Bergstraat en wordt omgeven door een kerkhof en een hoge bakstenen keermuur. Ze is bereikbaar via een aan de noordoostzijde gelegen monumentale toegangstrap. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Petrus. Opbouw Het neoclassicistische gebouw bestaat uit een deels ingebouwde westtoren, een driebeukig schip, een dwarsbeuk en een koor. Het gebouw heeft rondboogvensters met een kalkstenen omlijsting voorzien van negblokken en een sluitsteen. In de westgevel bevinden zich een rondboogportaal met kalkstenen omlijsting en drie nissen met beelden. In iedere gevel van de toren bevindt zich een rondboogvormig galmgat. De toren is voorzien van een ingesnoerde naaldspits. Geschiedenis In de eerste helft van de 19e eeuw werd de kerk gebouwd. In 1910 werd het koor bijgebouwd naar het ontwerp van de architecten H. Martens en V. Lenertz.
Sint-Rochuskerk (Rugge)

De Sint-Rochuskerk was een rooms-katholiek kerkje op de wijk Rugge in de Belgische gemeente Avelgem. De wijk is eveneens bekend als de Waterhoek uit het boek De teleurgang van de waterhoek (1927) van Stijn Streuvels. Het was geen parochiekerk, er mochten geen begrafenis- of huwelijksplechtigheden in plaatsvinden, wel gewone eucharistievieringen. Tot 1997 organiseerden de Motorvrienden van Avelgem er hun motorwijdingen, thans gebeurt dit in Avelgem zelf. Eigen kerk Het zaalkerkje werd eigenhandig door de bewoners van Rugge opgetrokken, naar een plan van architect Georges Martyn. In 1956 werd het ingewijd door bisschop Emiel-Jozef De Smedt. De bidplaats werd eind jaren 90 gesloten omwille van het verminderen van het aantal priesters en misvieringen. Het kerkje werd verbouwd tot een nieuwe kleuterschool, ter vervanging van het huidige Schoolke Rugge.
Sint-Pauluskerk (Oudenbos)

De Sint-Pauluskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Lokeren behorende plaats Oudenbos, gelegen aan de F. Hanusdreef (Fernand Hanusdreef) 33. Geschiedenis Deze kerk behoort bij een planmatig aangelegde arbeiderswijk, gebouwd vanaf 1921 ten behoeve van textielfabrikant Ferdinand Hanus. Van 1922-1923 werd gewerkt aan een kerk in neoromaanse stijl, met kenmerken van het expressionisme, naar ontwerp van Henri Jacquelin. Pas in 1926 werd de kerk definitief afgewerkt. Ook de pastorie werd toen gebouwd. Gebouw Het betreft een driebeukige pseudobasiliek die naar het noorden georiënteerd is. De kerk is gebouwd in baksteen met zandstenen ornamenten zoals een bas-reliëf dat de bekering van Paulus voorstelt. De zware vierkante klokkentoren bevindt zich links van het portaal naast de kerk.
Perlinkvallei

De Perlinkvallei of Vallei van de Perlinkbeek is een natuurreservaat in de Vlaamse Ardennen in Zuid-Oost-Vlaanderen, en wordt gevormd door het dal van de Perlinkbeek. Het natuurgebied bevindt zich op het grondgebied van de gemeente Zwalm (deelgemeente Sint-Blasius-Boekel). Het 4 ha grote reservaat wordt beheerd door Natuurpunt. De Perlinkvallei maakt deel uit van het Vlaams Ecologisch Netwerk Landschap De Perlinkvallei ligt in een zeer glooiend landschap, typisch voor de Vlaamse Ardennen. Er zijn nogal wat steile hellingen met brongebieden. De hellingen op de linkeroever van de beek, op het grondgebied van Horebeke (deelgemeente Sint-Kornelis-Horebeke) zijn van oudsher overwegend in gebruik als intensief akkerland. De steilere rechteroever raakt met de jaren meer en meer bebost. De weilanden zijn nog ruim voorzien van kleine landschapselementen, zoals knotwilgen, hagen en hoogstamfruitbomen. Het natuurreservaat Perlinkvallei bestaat uit valleibosjes, kleine moerasjes, struweel, hooiland, graasweiden en enkele akkers. Fauna In het natuurgebied komen heel wat zoogdieren, insecten en vogels voor. Flora De kruidlaag van het reservaat omvat verschillende planten, zoals bosanemoon, boshyacint en eenbes, die verspreid voorkomen. Daslook is plaatselijk zelfs vlakbedekkend aanwezig. Andere lentebloeiers in het reservaat zijn slanke sleutelbloem, muskuskruid, gevlekte aronskelk, paarse schubwortel en gele dovenetel. Afbeeldingen Bronnen Natuurpunt Zwalmvallei Natuurpunt inventaris onroerend erfgoed steekkaart protected planet[dode link] Externe links Perlinkvallei Perlinkvallei
Lone Tree Commonwealth War Graves Commission Cemetery

Lone Tree Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission (CWGC) burial ground for the dead of the First World War located in the Ypres Salient on the Western Front in Belgium. It is located at Spanbroekmolen, on one of the highest points of the Messines Ridge. Foundation Like the Spanbroekmolen cemetery nearby, Lone Tree Cemetery was established in 1917 at the start of the Battle of Messines. Most of the burials are of men from the Royal Irish Rifles 36th (Ulster) Division who died on the first day of the battle. Most graves are of soldiers who went "over the top" early in the morning of 7 June 1917. Some of the men buried here were actually killed by the explosion of the mine placed by the British Royal Engineers under Lone Tree hill at Spanbroekmolen, which was blown around 15 seconds later than planned. The Spanbroekmolen mine formed part of a series of mines under the German lines. It was charged with 91,000 pounds (41,000 kg) of ammonal and set 88 feet (27 m) below ground, at the end of a gallery 1,710 feet (520 m) long. When detonated on 7 June 1917, its blast formed the "Lone Tree Crater" with a diameter of 250 feet (76 m) and a depth of 40 feet (12 m). The crater at Lone Tree was acquired in 1929 by the Toc H foundation in Poperinge, today recognised as the Pool of Peace memorial. The cemetery was designed by J. R. Truelove. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Lone Tree Military Cemetery at Find a Grave