NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Amurski leopard

Amurski leopard ili sibirski leopard (Panthera pardus orientalis) podvrsta je leoparda, koji je jedna od najrjeđih divljih mačaka na svijetu. U divljini se može pronaći jedino na jugozapadnoj granici Primorskog kraja u Rusiji s Kinom i Sjevernom Korejom, a broj preostalih jedinki u divljini procjenjuje se na 27 do 32, prema popisu iz 2007. godine. Upisan je na IUCN-ov crveni popis kritično ugroženih vrsta (CR). Njegovo ime potječe od rijeke Amur u Sibiru, ali je poznat i kao dalekoistočni leopard, korejski leopard i manđurski leopard. Od osam podvrsta leoparda Amurski pokazuje najveće odstupanje u šarama krzna. Boja krzna kod ove podvrste je blijedožuta (pogotovo zimi), po kojemu su zbijeno raspoređene crne mrlje. Debljina krzna je u rasponu od 2,5 cm tijekom ljeta do 7,5 cm tijekom zime. Dugi su od 107 do 136 cm, a rep im je dug 82-90 cm; visoki su od 64-78 cm, a težina im je oko 32,2-48 kg kod mužjaka i 25-42,5 kg kod ženki. Ženke postaju plodne s tri do četiri godine. Amurski leopardi u zatočeništvu donose na svijet mlade krajem proljeća i početkom ljeta. Poslije bremenitosti koja traje dvanaest nedjelja, rađa se od jednog do četiri (obično dva) mladunca koji ostaju s majkom sljedeće dvije godine. U divljini leopardi žive 10 do 15, a u zarobljeništvu do 20 godina. Ova podvrsta leoparda živi najsevernije od svih ostalih. Prostor na kojemu obitava poklapa se sa životnim prostorom Sibirskog tigra, čije se stanište nastavlja još prema sjeveru. Studije su pokazale da u Rusiji povećana populacija tigrova ne utječe na populaciju leoparda. Nekada je živio i na prostoru sjeveroistočne Kine, južnom dijelu Rusije i na cijelom Korejskom poluotoku. Ovaj se prostor dramatično smanjio tijekom dvadesetog stoljeća zbog uništenja njegova prirodnog okoliša i lova. Oko tristo jedinki se nalazi u zoološkim vrtovima širom Europe, Sjeverne Amerike i država bivšeg Sovjetskog saveza. Većina tih jedinki uključena je u program očuvanja i razmnožavanja u zatočeništvu. Krivolov predstavlja glavnu opasnost za leoparde izravno, ali i neizravno nekontroliranim izlovom njihovog prirodnog plijena, jelena. Samo tijekom 2002. godine u Rusiji je pronađeno devet koža ovih leoparda, a najmanje još dva primjerka su ubijena u Kini. Nadalje, njihov prirodni okoliš je ugrožen namjerno izazvanim požarima koje započinju lokalni stanovnici kako bi spalili raslinje i omogućili rast paprati koja je veoma populana kao dodatak posuđu u Rusiji i Kini. Javljaju se i negativni utjecaji razmnožavanja bliskih rođaka, koji su posljedica male genetičke raznolikosti zbog samnjenja populacije. Naime, jedinke koje nastanu na ovaj način su veoma neotporne i podložne raznim oboljenjima. Izvori Vanjske poveznice ALTA Amur Leopard Conservation The Tigris Foundation – posvećena zaštiti Amurskih leoparda (engl.) Ostali projekti
Amoerpanter

De amoerpanter of amoerluipaard (Panthera pardus orientalis) is de meest noordoostelijk voorkomende ondersoort van de luipaard. Deze ondersoort is ook bekend onder de namen Siberische luipaard of Verre-Oostelijke luipaard. De amoerpanter is in staat drie meter hoog te springen en horizontaal tweemaal de eigen lengte te overbruggen. Leefgebied De amoerpanter leeft in het gebergte Sichote-Alin (vooral in de regio rond Chasanmeer in het uiterste zuiden) in de Russische kraj Primorje in het zuiden van het Russische Verre Oosten en in het bergachtige noorden van Noord-Korea. Door vernietiging van zijn leefomgeving als gevolg van toenemende menselijke invloeden, de voortgaande bonthandel en trofeejagers is de ondersoort sterk in aantal gedaald en een van de meest met uitsterving bedreigde katachtigen. Bescherming Bij een telling in 2007 bleek dat er zich nog 25 tot 34 exemplaren in het wild bevonden, zes daarvan waren vrouwtjes. Om de populatie in stand te houden zijn ten minste 66 tot 100 wilde exemplaren vereist. Begin 2015 werd het aantal in het wild op 65 geschat. Volgens tellingen in 2017, onder andere met behulp van cameravallen, bestond de populatie dat jaar uit 84 volwassenen, zeven grote welpen en twaalf jongen, en in een telling in 2023 bleek dat er nog 60 exemplaren in het wild zijn. De strijd tegen stroperij en het invoeren van beschermende wetten lijkt daarmee vruchten af te werpen.
Lampart amurski

Lampart amurski (Panthera pardus orientalis) – podgatunek lamparta plamistego, ssaka z rodziny kotowatych (Felidae), występujący na Rosyjskim Dalekim Wschodzie, głównie w Parku Narodowym „Ziemia Leoparda”, oraz w północno-wschodnich Chinach. Kiedyś występował także na Półwyspie Koreańskim, jednak już się go tam nie spotyka. Jest to jeden z najbardziej zagrożonych gatunków ssaków drapieżnych na świecie. Lampart amurski jest samotnikiem, prowadzi nocny tryb życia. Dłuższe i szersze niż u innych lampartów łapy ułatwiają mu poruszanie się po śniegu. Dorosłe osobniki ważą przeważnie ok. 40–50 kg, ale znane są też takie, które osiągnęły masę 75 kg. Żywi się głównie jeleniowatymi i mniejszymi ssakami. P. p. orientalis ma najniższy poziom zmienności genetycznej ze wszystkich podgatunków lamparta. Badania genetyczne w oparciu o markery molekularne potwierdziły status podgatunku dla P. p. orientalis. Status i ochrona W 1996 zaliczony do kategorii CR (krytycznie zagrożony) Czerwonej Księgi IUCN pod nazwą Panthera pardus ssp. orientalis. Obecnie nie jest osobno klasyfikowany przez IUCN. Jego głównym wrogiem jest człowiek – jeden lampart jest wart 50 tysięcy dolarów, co więcej, siedliska tych zwierząt są masowo niszczone przez nielegalny przemysł drzewny. W 1998 liczebność populacji oszacowano na 50 dorosłych osobników (Aramilev et al. 1998, Miquelle 1998). W 2000 roku żyło zaledwie około 30 osobników w Rosji oraz dwa w Chinach. W 2007 uznany za wymarłego w Chinach i na Półwyspie Koreańskim. Aby uratować populację lamparta amurskiego w Rosji i Chinach uruchomiono programy reintrodukcji, dzięki czemu jego liczebność wzrasta. W 2017 roku w samym Parku Narodowym „Ziemia Leoparda” liczebność dzikiej populacji zwiększyła się do 103 osobników (84 dorosłych i 19 kociąt). W 2018 w Chinach stwierdzono co najmniej 47 osobników. Przypisy Linki zewnętrzne Amur Leopard. ALTA Amur Leopard Conservation. [dostęp 2011-08-06]. (ang.).
Leopardul de Amur

Leopardul de Amur sau pantera de China (Panthera pardus orientalis) este o subspecie de leopard, din genul Panthera, originară din ținutul Primorie, în regiunea fluviului Amur. Este clasată ca specie în pericol de extincție. Descriere Este cunoscut pentru picioarele sale lungi și blana deasă care îi permite să supraviețuiască în anotimpul rece. Este un cățărator foarte bun care își pândește prada pe care o mănâncă singur. După ce se satură, își ascunde restul de pradă în copaci, pentru a o mânca mai târziu. Culoarea blănii sale se schimbă, având o nuanță mai deschisă iarna și fiind mai roșiatică pe timpul verii. Leopardul de Amur este una din cele mai rare subspecii de leoparzi, existând între 45-60 de exemplare în toată lumea, dintre care în jur de 20 în sălbăticie. Poate atinge viteza de 60 de km/h pe perioade scurte de timp și poate sări 6 metri în plan orizontal și 3 metri în plan vertical. Are în jur de 50 kg. Alimentație: se hrănește în special cu căprioare, porci sălbatici, căprioare sika și iepuri de câmp. Leopardul de Amur este o specie primejdioasă, care atacă oamenii, dar numai când se simte amenințat. Referințe și note
Heilige-Kruisverheffingskerk (Beveren)

De Heilige-Kruisverheffingskerk is een kerk in het Belgische dorp Beveren bij Roeselare. Het is de kerk van de parochie van de Heilige Kruisverheffing. Ze is voornamelijk bekend wegens de volksdevotie tot de heilige Antonius (tegen veeziekten en het Sint-Antoniusvuur, ook wel zona genoemd) en de heilige Donatus (aanroeper tegen donder en bliksem). Na de Beeldenstorm was in 1608-1628 de kerk herbouwd als laatgotische pseudo-hallenkerk met vieringtoren. Deze kerk werd in 1786-1788 vergroot en kreeg rondboogvensters in 1830. Op het eind van de Eerste Wereldoorlog, in juli 1918, werd de kerk vernield door Duitse luchtbombardementen; enkel de toren bleef zonder spits over. De kerk werd heropgebouwd in een gele zandsteen in het begin van de jaren twintig als gotische hallenkerk. De kerk had dezelfde oriëntering, maar was iets zuidwaarts opgeschoven, zodat de toren nu noordoostelijk ingeplant kwam te staan. De heropbouw was klaar in 1923 maar het duurde tot 1933 vooraleer de nieuwe kerk werd ingewijd. De kerk was vroeger gewijd aan de heilige Germanus, maar veranderde in 1928 van naam omwille van de oude verering van het Mirakelkruis. In 1990 werd de kerk volledig gerestaureerd. In de kerk bevindt zich het "mirakelkruis". De verering van dit kruis dateert reeds van zeer lang geleden. Vooral op Goede Vrijdag is er een speciale verering van het kruis met een bijhorende kinderzegen. De hoofdkerk had, tot de sluiting op 3/12/2008, ook een annexkerk (de Sint-Catharinakerk), die toegewijd werd aan de heilige Catharina. Dit was een moderne kerk uit 1970, naar een modern grondplan van een klokvorm, gebouwd op de Kapelhoek. Vereerde heiligen te Beveren: de heilige Germanus van Auxerre (Germanus van Parijs) de heilige Antonius van Egypte (Antonius abt) de heilige Donatus van Munstereifel de heilige Catharina (sinds begin 2009, door de sluiting van de annexkerk, overgebracht naar de hoofdkerk)
Sint-Martinuskerk (Genoelselderen)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in Genoelselderen in de Belgische gemeente Riemst in Limburg. De kerk staat te midden van een ommuurd kerkhof aan de Onze-Lieve-Vrouwstraat. Het bakstenen gebouw heeft een voorstaande westtoren met twee geledingen, een driebeukig schip met drie traveeën, een transept en een koor met twee rechte traveeën en driezijdige sluiting. Tegen de zuidzijde van het koor is de sacristie aan gebouwd. Het kerkgebouw heeft verder mergelstenen hoekblokken, rondboogvensters en licht spitsboogvormige vensters in geprofileerde omlijsting van mergelsteen. De traveeën zijn gemarkeerd met steunberen die mergelstenen hoekblokken hebben. De toren heeft in de bovenste geleding aan elke zijde een galmgat en op de top een ingesnoerde naaldspits. Op de rest van het kerkgebouw bevinden zich zadeldaken en lessenaarsdaken. De scheiding tussen de middenbeuk en de zijbeuken wordt gevormd door rondboogarcades op pijlers die zijn voorzien van naïef uitgevoerde Ionische kapitelen. De plafonds van de kerk zijn kruisribgewelven met een dubbel stergewelf boven het koor. De overwelving van de begane grond van de toren heeft nog elementen van de oorspronkelijke romaanse toren met de vorm van sculpturale kraagstenen met maskerkoppen en monstervoorstellingen. De kerk is de parochiekerk van Genoelselderen en is gewijd aan Sint-Martinus. Geschiedenis Oorspronkelijk heeft er een romaans kerkgebouw gestaan. Aan het eind van de 17e eeuw werd het gebouw als eenbeukige kerk in Maasstijl opgetrokken door prins-bisschop Johan Lodewijk van Elderen (1688-1694). In 1872 werd de kerk grondig gerestaureerd door J.H. Vanden Boorn. Daarbij werd de romaanse toren van silex en mergelsteen vervangen door de huidige toren. In 1926 werden er aan het gebouw zijbeuken naar het ontwerp van M. Christiaens toegevoegd. Zie ook Ivoren van Genoelselderen
Sint-Christoffelkerk (Evergem)

De Sint-Christoffelkerk is een kerk in het Belgische dorp Evergem. Het is de dekenale kerk van dekenaat Evergem. Het is een classicistisch gebouw met toren en drie klokken uit de 18de eeuw. De kerk werd in 1995 beschermd als monument. Geschiedenis Na een brand in de kerk in 1783 werd de Sint-Christoffelkerk in Evergem gebouwd in opdracht van Ferdinand M. de Lobkowitz, bisschop van Gent, naar de plannen van architect Frans Drieghe. De eerstesteenlegging was op 20 april 1785. In 1791 werden deze werken voltooid. Doordat in 1918, aan het einde van de Eerste Wereldoorlog, de kerk door oorlogshandelingen werd vernield, werd er naar de plannen van A. Poppe een nieuwe kerk gebouwd. De bouw nam negen jaar in beslag en werd voltooid in 1927. In 1928 kwam er een Heilig Hartbeeld, oorlogsmonument, achter de kerk ter ere van de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog. Na de Tweede Wereldoorlog werd de kerk nogmaals gerestaureerd in 1959. Evenementen Ieder jaar is er kermis met Pasen. Bedevaart De Sint-Christoffelkerk is het oudste bedevaartsoord van de heilige Christoffel. Ieder jaar is er op Christoffelkermis een zegening van de weggebruikers (voetgangers, fietsers, autobestuurders) aan de Christoffelput op het Gilbert Braeckmanplein. Interieur (galerie)
Begraafplaats van Quiévrechain

De Begraafplaats van Quiévrechain is een gemeentelijke begraafplaats in de gemeente Quiévrechain in het Franse Noorderdepartement. De begraafplaats ligt aan de Rue Jean Mermoz, vlak bij de Belgische grens op 230 m ten noorden van het gemeentehuis. Ze heeft een langwerpig grondplan en bestaat uit een oud gedeelte dat omgeven wordt door een muur van betonplaten, en een jongere uitbreiding dat ook wordt afgebakend door groene heesters. Er zijn twee toegangen die worden afgesloten door een tweedelig traliehek. Op de begraafplaats staat een gedenkzuil voor de slachtoffers van de verschillende conflicten in de voormalige Franse kolonies. Voor de hoofdingang staat een monument voor de gesneuvelde gemeentenaren uit de beide wereldoorlogen. Achteraan dit monument hangt een gedenkplaat voor de slachtoffers van de explosie in een munitiedepot op 1 juni 1918. Britse oorlogsgraven Op de begraafplaats ligt een perk met 6 Britse militaire graven uit de Eerste Wereldoorlog. Het zijn de graven van 6 Canadezen die sneuvelden gedurende het geallieerde eindoffensief in de laatste twee weken van de oorlog. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd onder Quievrechain Communal Cemetery. A. Yorkston, korporaal bij het Canadian Machine Gun Corps werd onderscheiden met de Military Medal (MM).
GO! Atheneum Heist

GO! Atheneum Heist (oude naam Campus Hof van Riemen) is een school van het GO! onderwijs van de Vlaamse gemeenschap. De campus is gelegen in het centrum van Heist-op-den-Berg en bestaat uit: een kinderdagverblijf: 't Riemenhofje een kleuter- en basisschool: Basisschool Campus Hof van Riemen een secundaire school: Atheneum Hof van Riemen (ASO, BSO, TSO) een centrum voor deeltijds onderwijs: CDO Heist-op-den-Berg een vestigingsplaats van het centrum voor leerlingenbegeleiding: CLB 9 een vestigingsplaats van het centrum voor volwassenenonderwijs: CVO Crescendo Campus Hof van Riemen maakt deel uit van Scholengroep 5 (Mechelen - Keerbergen - Heist-op-den-Berg). De school heeft ook lange tijd beschikt over een internaat. Geschiedenis De school werd gesticht op 15 maart 1949 en ging van start op 1 september 1949. De school was gehuisvest in de gebouwen van de gemeenteschool "Bossestraat", die door het ministerie van Onderwijs waren overgenomen. In de beginperiode had de school te kampen met heel wat tegenstand, onder andere vanuit de gemeente en de plaatselijke kerkgemeenschap. Doorheen de jaren onderging de school heel wat veranderingen. Zo werden de technische en beroepsafdelingen in 1962 afgesplitst van het K.A. en ondergebracht in het R.I.T.O. (Rijksinstituut technisch onderwijs). Deze werden later weer samengevoegd, net zoals later de middenschool en het K.T.A. Het huidige gebouw van de 2de en 3de graad van het atheneum werd gebouwd in 1978. Vanaf 1 september 2011 heeft het CDO zijn intrek genomen in een deel van de gebouwen van de eerste graad van het atheneum. Hiermee verlieten ze definitief de gebouwen in de Molenstraat die te klein en verouderd waren. De eerste graad verhuisde naar de vernieuwde lokalen in de R en A-blok. Externe link Website van de school
Lijssenthoek katonai temető

A Lijssenthoek katonai temető (Lijssenthoek Military Cemetery) a Nemzetközösség harmadik legnagyobb első világháborús sírkertje, amely a belgiumi Poperinge közelében található. A Tyne Cot katonai temető után ez a második legnagyobb hasonló sírkert Belgiumban, 10 785-en nyugszanak benne. Sir Reginald Blomfield és Arthur James Scott Hutton tervezte. Története A háború alatt Lijssenthoek az Antant-csapatok bázisait az Ypres környéki frontokkal összekötő kommunikációs vonalon feküdt. Elhelyezkedése miatt ideális helyszín volt a sérültek ápolására. A temetőt először a francia 15. Hopital D’Evacuation használta 1915 júniusában. 1918. április-augusztusban az állomást hátrébb kellett helyezni a német előrenyomulás miatt, helyét a visszavonuló tábori kórházak vették át. A temetőben 9901 nemzetközösségi katona nyugszik, közülük 24-et nem sikerült azonosítani. Az azonosított katonák közül 7366 brit, 1131 ausztrál, 1058 kanadai, 291 új-zélandi, 28 dél-afrikai, három indiai volt. Nyolcszáznyolcvanhárom sírba más nemzetiségű katonákat temettek, többségük francia és német, 11 közülük ismeretlen. Egy sírban nem első világháborús elesett földi maradványai nyugszanak. A háború után más helyekről exhumált földi maradványokat temettek Lijssenthoekbe. A temetőben nyugszik Frederick Harold Tubb ausztrál gyalogos őrnagy, akit Viktória Kereszttel tüntettek ki a Gallipoli-félszigeten, a Lone Pine elnevezésű magaslatért folytatott csatában tanúsított magatartása miatt. Az ütközetben megsérült, de visszatért a frontra. 1917. szeptember 20-án baráti tűzben vesztette életét a Polygon-erdő közelében, miközben századával német géppuskafészkeket támadott. 2023 óta az első világháború temetői és emlékhelyei részeként a világörökséghez tartozik. Jegyzetek Források ↑ WW1 Cemeteries: Lijssenthoek Military Cemetery. WW1 Cemeteries.com. Hozzáférés: 2021. november 28..
Onze-Lieve-Vrouw Bezoekingkapel (Marialoop)

De Onze-Lieve-Vrouw Bezoekingkapel, Kapel van Onze-Lieve-Vrouw ter Ruste of Marialoopkapel is een kapel in Marialoop, een gehucht in de Belgische gemeente Meulebeke. De kapel is ruim 200 jaar ouder dan de Onze-Lieve-Vrouw Bezoeking en Sint-Leokerk, de parochiekerk van het gehucht. Geschiedenis Op 12 september 1619 werd een altaar in de kapel geplaatst. In de kapel werd er op zondag de mis gelezen en werd er godsdienstonderricht gegeven. De Marialoopse bevolking vroeg aan de toenmalige bisschop van Gent Mgr. Triest om er elke zondag de mis voor te dragen. De bisschop stemde in, maar de pastoor van Meulebeke verzette zich daar tegen. Hij wilde dat de mensen naar zijn eigen kerk in Meulebeke bleven komen en niet naar de kapel in Marialoop. Gedurende de jaren 1735-1737 werd de kapel grondig vernieuwd. Er werd een sacristie aangebouwd, een nieuw altaar, een nieuwe preekstoel en een communiebank. Tijdens de Franse Revolutie werd de kapel verkocht. In 1800 werd ze teruggekocht door Ignaes Danneels en Pieter Bekaert. Zo kwam de kapel opnieuw in het bezit van Marialoop. In 1906 brandde de kapel volledig af. Slechts enkele voorwerpen en het beeld van Onze-Lieve-Vrouw werden gered. De kapel werd herbouwd, iets groter maar wegens geldgebrek wel soberder dan de vorige kapel. In 1965 werd het prachtige Mariabeeld gestolen en nooit teruggevonden. Beeldhouwer Jef Claerhout maakte een nieuw beeld voor de kapel dat het gestolen beeld evenaart. Legende van Meulebeke Boven het altaar bevindt zich een muurschilderij van de kunstschilder A. Deseyn uit Tielt, waarop de legende van de heer van Meulebeke afgebeeld staat. Volgens de legende was de heer van Meulebeke, de heer de Beer, met zijn paard op jacht in de bossen van Marialoop. Tot opeens een horde wolven op hem afstormde. De honden van de heer de Beer sloegen op de vlucht. De huilende wolven omsingelden paard en ruiter. Verlamd van schrik en overtuigd dat zijn laatste uur geslagen was, bad de heer de Beer tot Maria en beloofde een kapel te bouwen op die plaats ter ere van de Maagd Maria als hij werd gespaard. De woeste wolven vielen stil en liepen de andere richting uit. De heer van Meulebeke hield zijn belofte en gaf opdracht om een kapel te bouwen. Dit nieuws verspreidde zich algauw onder de bevolking van Marialoop. Zo groeide er een diepe verering voor Maria en werd de kapel een bedevaartsoord. Over de kapel van Marialoop bestaan er nog heel wat wonderverhalen. Pastoor Mys van Meulebeke heeft er 33 opgetekend in het "Liber Memoralis" van de parochie. Tot op vandaag komen er veel bedevaarders om de voorspraak van Onze-Lieve-Vrouw ter Ruste, Middelares van alle genaden, af te smeken.
Sint-Aldegondiskerk (Alken)

De Sint-Aldegondiskerk is de parochiekerk van Alken, gelegen aan de Hoogdorpsstraat. Geschiedenis De parochiekerk behoorde steeds toe aan de prins-bisschoppen van Luik. Prins-bisschop Theoduinus schonk in 1066 het Patronaatsrecht van de parochie aan het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Hoei. De kerk werd in 1483 door Brabantse soldaten in brand gestoken, en in 1490 werd ze geplunderd en in brand gestoken door de troepen van Jehannot-le-Bâtard, die streden aan de zijde van Robrecht II van der Marck. Van het huidige gebouw is de vroeggotische toren van 1385, het laatgotische schip van 1600. Restauraties vonden plaats in 1868 en 1883, door respectievelijk Herman Jaminé en Léon Jaminé. In laatstgenoemd jaar werd de toren gerestaureerd en werden steunberen aangebracht. In 1899 vonden uitbreidingen plaats door Edmond Serrure. Gebouw De toren is een aangebouwde westtoren. Ze heeft vijf geledingen. De eerste en een deel van de tweede geleding zijn van silexblokken, met hoekbanden van kalksteen. De overige geledingen zijn van mergelsteen. Het portaal is neogotisch. De toren wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits en aan de zuidzijde bevindt zich een veelhoekig traptorentje van vier geledingen. Het laatgotische schip is opgetrokken in baksteen. Het betreft een driebeukige kruiskerk met een vijfzijdig afgesloten koor. Omstreeks 1900 werden 15e-eeuwse muurschilderingen ontdekt, die echter verdwenen toen in 1920 neogotische schilderingen werden aangebracht. Inventaris De kerk bezit houten gotische beelden, zoals een Sint-Rochus uit omstreeks 1540, toegeschreven aan de Meester van Oostham; een Calvarietafereel in Maaslandse gotiek uit omstreeks 1500; De altaren, de biechtstoelen en de preekstoel zijn neogotisch (1901); een credenstafel is in rococostijl en dateert van het derde kwart van de 18e eeuw; het hardstenen doopvont is uit de tweede helft van de 16e eeuw, terwijl er ook een 12e-eeuws doopvont met vier maskers is. Deze worden tegenwoordig als wijwatervat gebruikt. Het orgel is van A. Clerinx en stamt uit de tweede helft van de 19e eeuw. In de toren vindt men enkele 16e-, 17e- en 18e-eeuwse grafstenen. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Café Vlissinghe

Café Vlissinghe is the oldest continuously running café in Bruges, the first written record about it is from 1515. History The café consists of two joined houses from the late 15th century. Due to renovations and rebuilding, including replacement of the wooden facade with the stone, the current structure is largely from the 17th century. Flemish café The modern history of Vlissinghe begins in 1855, when it was bought by Jacques De Meulemeester, who owned the brewery De Arend (later Aigle Belgica) in the immediate vicinity of the café. His son Leon managed the brewery from 1869 and Vlissinghe was reconstructed and to the taproom was installed a black marble fireplace. Newly created neo-baroque furniture, old arts and paintings created an "old Flemish" interior that not only fits well into the historic building, but also attracts lovers of art in Bruges. In the café are also headquarters of various associations who meet regularly and favorably affect sales, for example Art Genegen, an association founded in 1894 by teachers and students of the Academy of Fine Arts. Leon De Meulemeester enabled even creating a separate room in a side wing, decorated to your own taste. The meeting room, that is referred by the makers of artful decor, still exists and is a small museum. See also List of oldest companies References Article contains translated text from Vlissinghe (café) retrieved on 25 February 2017. External links Media related to Café Vlissinghe (Brugge) at Wikimedia Commons Official website