NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stade du Vivier d'Oie

Le stade du Vivier d'Oie (en néerlandais : Stadion de Ganzenvijver) est un stade de football situé à Uccle en Belgique. Histoire De 1902 à 1948, il a eu pour club résident le Racing Club de Bruxelles (ou Racing CB). Le site sert aujourd'hui à la section de hockey sur gazon du Racing CB. C’est en 1904, à l’initiative de Ch. Flasselaerts, président du club, que fut construite la première tribune (beton armé, verre et boiserie) en Belgique par les architectes Reilig et Hauman. Cette architecture remarquable et inédite pour l’époque était dotée de 1000 places assises. C'est dans ce stade qu'eu lieu le match Belgique-France, premier match international de l'histoire de ces deux sélections et qui fut à l’origine de la création de la FIFA, le 21 mai 1904 à Paris. Le 9 mars 1919, le premier match officiel de football d’après guerre se joue au Vivier d’Oie. Il s’agit une fois de plus d’un Belgique-France. À cette époque, tout comme aujourd'hui, le stade ne comportait qu'une seule tribune en stuc. Plusieurs éléments de ce stade sont en passe d'être classés au patrimoine belge. La tribune a été classée par les Monuments et Sites de la Région Bruxelles-Capitale en 2010. Un projet a été lancé pour la rénovation de La Tribune en 2021. Un permis de bâtir a été octroyé en mai 2019. Notes et références Voir aussi Articles connexes Équipe de France de football de 1904 Liens externes Website de la Fédération belge de football «Le match par lequel tout commença», in France Football, mardi 25 décembre 2001, pages 10-11. «Au Vivier-d'Oie, l'acte de naissance», in France Football, mardi 17 février 2004, pages 34-35. Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail du hockey sur gazon Portail de Bruxelles
De Ganzenvijver

De Ganzenvijver (Frans: Stade du Vivier d'Oie) is een stadion in de Belgische gemeente Ukkel in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het stadion ligt in de wijk Diesdelle (Frans: Vivier d'Oie) aan de rand van het Zoniënbos. In de eerste helft van de 20ste eeuw speelde hier de voetbaltak van Racing Club de Bruxelles, het sportcomplex wordt momenteel gebruikt voor de tennistak en de hockeytak van de club. De betonnen tribune van De Ganzenvijver is, voor zover bekend, de oudste bestaande betonnen tribune van het Europese vasteland. Geschiedenis Bouw van De Ganzenvijver Eind 19e eeuw werd Racing Club opgericht. De club speelde in haar beginjaren in Koekelberg en verhuisde daarna naar het velodroom van Longchamps aan het Langeveld in Ukkel. In 1901 besloot de club, die op dat moment een van de topclubs van België was, een nieuw stadion te bouwen en in 1902 verhuisde de club naar Diesdelle. De club betrok een stadion met bijgebouw en clubhuis. Het pronkstuk was een tribune, die werd opgetrokken in gewapend beton. Dit was een voor die tijd innovatieve techniek, die alleen in stadions in Engeland gebruikt werd. Het was een van de eerste overdekte tribunes die niet in hout was opgetrokken. Bijzondere interland Op 1 mei 1904 werd in De Ganzenvijver de eerste interland van de Belgische nationale voetbalploeg en de Franse nationale voetbalploeg gespeeld. Het is volgens de FIFA ook de eerste officiële interland die gespeeld is. De wedstrijd werd door 1.500 mensen bezocht en eindigde in een 3-3 gelijkspel. Latere periode Het stadion kwam de Eerste Wereldoorlog ongeschonden door en na de oorlog besloot de Racing Club om er ook hockeywedstrijden te laten spelen. In 1923 ontwierp de Ukkelse architect Fritz Seeldraeyers een cottage, dat in datzelfde jaar gebouwd werd. Tijdens het Interbellum werd de versierde betonnen toegangspoort opgetrokken met het opschrift "ROYAL RACING CLUB DE BRUXELLES". Na de Tweede Wereldoorlog promoveerde de voetbaltak van de club naar het hoogste voetbalniveau en kon De Ganzenvijver de toestroom van toeschouwers niet meer aan. De club besloot de atletiek- en voetbalsectie naar het nieuw te bouwen Drie Lindenstadion in Watermaal-Bosvoorde te verhuizen. De voetbalsectie kwam in 1963 in financiële problemen, splitste zich van Racing Club de Bruxelles af en fuseerde met een andere club. De hockey- en tennissectie bleven in De Ganzenvijver spelen. In 1963 werd een nieuw clubhuis gebouwd. In 2010 werd De Ganzenvijver als monument aangewezen. Externe links Ganzenvijver - Drie Lindenstadion op www.deheldenvanleon.be - Groundhoppagina met fotomateriaal van het Drie Lindenstadion en de Ganzenvijver Vergane Glorie - Stadion de Ganzenvijver - Geschiedenis en fotomateriaal over Stadion de Ganzenvijver Referenties
Stade du Vivier d’Oie

Stade du Vivier d’Oie (niderl. De Ganzenvijver) – stadion do hokeja na trawie w gminie Uccle (Region Stołeczny Brukseli), w Belgii. Został otwarty w 1902 roku, pierwotnie jako obiekt piłkarski. Może pomieścić 1500 widzów. Swoje spotkania rozgrywają na nim laskarze klubu Racing Club de Bruxelles. Historia W 1901 roku działacze klubu piłkarskiego Racing Club de Bruxelles podjęli decyzję o budowie nowego stadionu dla klubu. Wcześniej zespół ten występował najpierw na boisku w gminie Koekelberg, a następnie na torze kolarskim Longchamps. Teren pod nowy obiekt znaleziono w gminie Uccle. Otwarcie nowego stadionu miało miejsce w 1902 roku. W tym samym roku klub zdobył swoje czwarte mistrzostwo kraju (kolejne zdobywał jeszcze w latach 1903 i 1908). Wyróżniającym się elementem nowej areny była zadaszona, betonowa trybuna główna, pierwsza taka w kontynentalnej Europie. 1 maja 1904 roku na stadionie rozegrany został mecz towarzyski pomiędzy reprezentacjami piłkarskimi Belgii i Francji (3:3). Dla obydwu reprezentacji było to pierwsze oficjalne spotkanie w historii, był to także pierwszy mecz reprezentacji narodowych w Europie rozegrany poza Wyspami Brytyjskimi. Spotkanie było wstępem do powołania międzynarodowej federacji piłkarskiej (FIFA), której pierwszy kongres odbył się kilka tygodni później. Reprezentacja Belgii rozegrała na tym stadionie ogółem siedem spotkań (wszystkie o charakterze towarzyskim, ostatnie w 1919 roku), z czego sześć z reprezentacją Francji i jedno ze Szwecją. W 1948 roku piłkarze Racing Club de Bruxelles wyprowadzili się na nowo wybudowany Stade des Trois Tilleuls. W późniejszym czasie Stade du Vivier d’Oie przekształcono w obiekt do hokeja na trawie, na którym swoje spotkania rozgrywają zawodnicy sekcji hokeja na trawie klubu Racing Club de Bruxelles. Stadion stanowi część kompleksu sportowego należącego do Racing Club de Bruxelles, w jego otoczeniu znajdują się boiska treningowe do hokeja na trawie oraz korty tenisowe, a także budynki klubowe. W 2010 roku najbardziej charakterystyczne elementy kompleksu, m.in. betonowa trybuna stadionu, brama wejściowa czy budynek klubowy uznane zostały za zabytkowe. Przypisy
Troontunnel

De Troontunnel is een tunnel voor autoverkeer op de Brusselse Kleine Ring, gelegen ten oosten van het centrum in de Belgische hoofdstad Brussel. De tunnel loopt onder het kruispunt met de N23 (Belliardstraat), met onder andere de afslag naar de A3/E40. In mei 2022 startten er ingrijpende renovatiewerken aan de tunnelkoker richting noorden, waardoor het verkeer tot de herfst in beide richtingen over één rijstrook door de andere koker gaat.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Gerdingen)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk te Gerdingen is een laatgotische kerk uit de 16e eeuw. De romaanse toren dateert uit de 12de eeuw. De onderbouw van de toren is nog ouder en dateert van de 11e eeuw. In 1704 werd het schip verhoogd, in 1718 werd de toren verhoogd en in 1726 werd de volledige kerk gerestaureerd. Vanaf 1323 is bekend dat er een devotie voor de heilige Quirinus van Malmedy bestond. Ook Onze-Lieve-Vrouw en de heilige Apollonia werden er vanouds vereerd. In 1881 brandde de kerk af, maar ze werd tussen 1884 en 1888 terug opgebouwd. In de kerk staat een houten beeld uit 1280. De kerk werd in 1981 beschermd als monument en samen met het omringende kerkhof ook beschermd als dorpsgezicht. Meubilair Naast een aantal neogotische kunstwerken bezit de kerk ook een aantal zeer oude beelden, zoals een Onze-Lieve-Vrouw op de Maansikkel en een Quirinus van Malmedy, beide toegeschreven aan de Meester van Elsloo, uit ongeveer 1520. Voorts een Christus aan het Kruis, in gepolychromeerd eikenhout, uit ongeveer 1280; en een Sedes Sapientiae, die als Onze-Lieve-Vrouw van Remedie werd vereerd door bedevaartgangers, uit de 13e eeuw. Externe link Onroerend erfgoed
Van Cauwelaertsluis

De Van Cauwelaertsluis is een zeesluis in de haven van Antwerpen. De sluis is 270 meter lang en 35 meter breed en heeft TAW-diepte van 9,83 meter. Op 13 augustus 1928 werd de sluis, toen "Kruisschanssluis" geheten, plechtig in gebruik genomen. De bouw van de sluis was een van Belgiës eerste openbare werken. Het schip m/s "Albertville" met het vorstenpaar koning Albert I en koningin Elisabeth van België aan boord, voer toen als eerste schip de sluis binnen. De sluis werd op 10 augustus 1962 hernoemd tot "Van Cauwelaertsluis", naar Frans Van Cauwelaert, die tussen 1921 en 1932 burgemeester was van de stad Antwerpen en die als havenschepen zorgde voor een uitbreiding van de haven in noordelijke richting. De brug aan de rivierkant is de Van Cauwelaertbrug en de dokkantbrug is de Kruisschansbrug. De VHF-werkkanalen voor de complexsluizen zijn 71 voor de binnenvaart. Andere werkkanalen 8 voor aankomende zeeschepen met loods. Kanaal 22 (Secotr Donk) blijft voor de dokken, en doorvaart van de dokken & Kanaaldok B1. De Royerssluis kon maar één of twee zeeschepen tegelijk versassen, en die mochten niet al te groot zijn. In de loop der tijden werden de schepen dan ook groter, met méér tonnenmaat en laadcapaciteit. Dat de Van Cauwelaertsluis erbij kwam, was toen een zege voor de stad Antwerpen. Tijdens de oorlog is ze praktisch ongehavend gebleven, ondanks dat de Duitsers pogingen deden met hun V-1 en V-2 tussen 7 oktober 1944 en 30 maart 1945, om de haven met hun "vliegende bommen" te raken. Uiteindelijk kregen de stad en zijn randgemeenten het zwaarder te verduren. Vanaf 2000 is de Van Cauwelaertsluis uitsluitend voor binnenvaart bedoeld. Alleen als er andere sluizen buiten dienst zijn, wordt de sluis ook voor zeevaart in bedrijf gezet. De THV Roegiers-Depret-VBSC-Egemin heeft de opdracht gekregen om de sluis te renoveren. Op 7 december 2009 werd de sluis voor 13 maanden gesloten, zowel voor scheepvaart als wegverkeer. De 80 jaar oude sluis is dringend aan renovatie toe. Zo komen er nieuwe deuren, met geleidingsrails op de bodem. Het scheepvaartverkeer wordt omgeleid langs de Boudewijnsluis.
Museum Slag der Zilveren Helmen

Het Museum Slag der Zilveren Helmen is een museum in het Halense gehucht Rotem, dat voorwerpen bevat aangaande de Slag der Zilveren Helmen uit 1914. Er zijn wapens, uniformen, foto's, schilderijen en andere voorwerpen uitgestald die de herinnering aan deze veldslag in stand houden. Ook vindt men er een aantal van de "zilveren helmen", die na de veldslag werden aangetroffen. Daarnaast worden vanuit het museum wandelingen georganiseerd die langs de diverse monumenten, begraafplaatsen en dergelijke voeren, zoals de IJzerwinning en de Belgische militaire begraafplaats te Velpen.
Sint-Adrianuskerk (Adegem)

De Sint-Adrianuskerk is een kerkgebouw in Adegem, een deelgemeente van Maldegem in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen. De kerk is toegewijd aan de heilige Adrianus. Oorspronkelijk stond hier een romaanse kruiskerk waarvan de 13e-eeuwse vieringtoren bewaard is gebleven. De toren is beschermd erfgoed. Ze was toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw, wat een bewijs was van haar hoge ouderdom. Tussen 1575-1578 gaat de kerk in vlammen op ten gevolge van de godsdienstonlusten. Tussen 1578 tot 1583 predikten hier de calvinisten. Er volgen een aantal herstellingen in de 17e en 18e eeuw. Na de Reformatie werd Adrianus patroon van de kerk. De huidige kerk is in 1842-1843 opgetrokken, onder leiding van de Gentse architect Louis Minard. Het bakstenen kerkschip houdt volgens kenners geen rekening met de afmetingen van de toren. Rechts van de kerk loopt een eeuwenoude kerkwegel, de Hogen Pad, die naar Maldegem leidt.
Watersportbaan

Die Nationale Watersportbaan Georges Nachez, kurz Watersportbaan, ist ein künstlicher See in der belgischen Stadt Gent, der seit 1954 als Regattastrecke für Kanu- und Rudersport verwendet wird. Geschichte In Vorbereitung auf die Ruder-Europameisterschaften 1955 wurde die Watersportbaan als Teil eines Urbanisierungsprojektes im Westen von Gent erbaut. Die Watersportbaan ist in das Wasserverkehrssystem der Region eingebunden. Ein Nebenarm der Leie fließt durch das Regattabecken. Seit 1954 wird auf der Watersportbaan die Internationale Regatta van Sport Gent (englisch Ghent May Regatta) ausgetragen, die zu den wichtigsten jährlichen Ruderveranstaltungen im Benelux-Raum gehört. Eigenschaften Die Watersportbaan besteht aus einem Becken mit 2300 m Länge und 76 m Breite. Für Ruderwettbewerbe stehen fünf Bahnen zur Verfügung. Darüber hinaus besitzt die Anlage keine abgetrennte Trainingsbahn. Damit entspricht die Watersportbaan nicht mehr der höchsten Anforderungsklasse, die der Weltruderverband FISA für internationale Ruderregatten vorgibt. Das Ufer ist auf den letzten 250 m befestigt und teilweise mit betonierten Stufen für Zuschauer versehen. Um die Watersportbaan herum wurde eine Laufstrecke mit 4967 m Länge angelegt. Veranstaltungen Internationale Regatta van Sport Gent (jährlich seit 1954) Ruder-Europameisterschaften 1955 Weblinks Website der Ghent May Regatta (englischsprachig)
Watersportbaan

The Watersportbaan, official name: Nationale Watersportbaan Georges Nachez, is a five lane rowing race course in the Belgian city of Ghent. It is 2300 metres long and 76m wide and was first used in 1954. Despite most major international Fédération Internationale des Sociétés d'Aviron (FISA) regattas are designed to adhere to the 8-lane Albano format, this race track is suited for 2 medium-sized international FISA Regattas, but also for smaller competitions. The two important annual regattas are Ghent May Regatta organised by Royal Sport Nautique de Gand and the Spring Regatta in April. Matches on both sides may be close and seats are available only on the full last 250 m stretch. This urban facility near the city center has a direct connection with the numerous adjoining rivers and canals such as the Coupure (Gent) the Graslei, the Ghent-Bruges Canal and the Lys (river), of which a side arm also flows through the rowing course. This makes them more attractive to students and recreational boating. The Watersportbaan was a project in the old Ghent Neermeersen after the Second World War. The part to the 1500 line was already part of the Leie River. What is now the current finish line was a rubbish dump. The project consisted of social housing, a small shopping center, schools and a central element Watersportbaan. The original name, 'Georges Nachez' refers to the deputy and club chairman from that time. The excavated soil was used as landfill to stabilize the marshy Meersen. The project was created for the 1955 European Rowing Championships in Ghent. It is today a haven for various athletes. Water sports such as rowing and kanopolo are practiced on the river by both Civil clubs such as Royal Sport Nautique de Gand and Royal Club Nautique de Gand, the multiple and first foreign Grand Challenge Cup and also Thames Challenge Cup 1983 and 2008 finalists and 2001 - winners. A Finnish track of 5000 metres was constructed around the course that is often used by joggers. The area includes a recreation area and the International Indoor Flanders Sports Arena. External links Webpage about the Watersportbaan Archived 2010-05-29 at the Wayback Machine
Koppenbergbos

Het Koppenbergbos is een natuurgebied in de Vlaamse Ardennen in Zuid-Oost-Vlaanderen (België). Het natuurgebied is 29 ha groot en ligt op het grondgebied van de stad Oudenaarde (deelgemeente Melden) en de gemeente Maarkedal (deelgemeente Nukerke). Het bos ligt op de Koppenberg, een 78 meter hoge heuvel die oprijst uit de Scheldevlakte. Het reservaat wordt beheerd door de Vlaamse overheidsdienst Agentschap voor Natuur en Bos. Het reservaat is erkend als Europees Natura 2000-gebied (Bossen van de Vlaamse Ardennen en andere Zuid-Vlaamse bossen) en maakt deel uit van het Vlaams Ecologisch Netwerk. Binnen de Europese natuurdoelstellingen wordt op termijn 350 hectare extra bos gecreëerd in de Vlaamse Ardennen; het Kluisbos wordt via Feelbos, Beiaardbos, Fonteinbos en Ingelbos, Hotond-Scherpenberg, Kuitholbos en Spijkerbos verbonden met het Koppenbergbos. Landschap Het bos ligt op de Koppenberg, een 78 meter hoge heuvel die oprijst uit de Scheldevlakte. Het ligt in een typisch Vlaamse Ardennen-landschap met glooiende heuvels, diep ingesneden beekdalen en beboste heuveltoppen. Het beukenbos omvat verschillende bronnen. Fauna Het natuurgebied biedt onderdak aan allerlei soorten zoogdieren (ree), vogels (zwarte specht, wespendief, wielewaal, zomertortel, appelvink) en insecten (vlinders als grote vos, kleine ijsvogelvlinder, grote weerschijnvlinder). Flora Het Koppenbergbos is hoofdzakelijk een beukenbos, heraangeplant na WO I als antwoord op de kaalslag tijdens het oorlogsgeweld. Stille getuigen hiervan zijn de loopgraven en vele bomkraters in het noordoostelijk deel van het bos. Verder groeien er ook eik, es, boskers en haagbeuk. In het zuidelijke deel van het bos staan eeuwenoude zomereik en met majestueuze kruinen. Deze oude knarren hebben op borsthoogte een stamomtrek van om en bij de drie meter. Ze zijn in elk geval meer dan 150 jaar, misschien zelfs 200 jaar oud. In het voorjaar bloeien wilde hyacint, gevlekte aronskelk, grote muur, gele dovenetel, bosanemoon. Natuurbeleving Het Koppenbergbos is vrij toegankelijk op de wandelpaden. Het wandelknooppuntennetwerk 'Getuigenheuvels Vlaamse Ardennen' en de Streek-GR Vlaamse Ardennen lopen door het bos. Afbeeldingen Bronnen ANB Koppenbergbos Toerisme Vlaamse Ardennen Koppenbergbos Steekkaart protected planet Externe links Koppenbergbos wandelkaart Koppenbergbos[dode link] kaart Koppenbergbos Referenties
Slagmolen (Genk)

De Slagmolen in Genk is de bekendste en nog steeds werkende molen van deze stad. In 1523 bouwde het lakenambacht van Hasselt een volmolen op de Stiemerbeek. Er werd vilt op basis van wol vervaardigd. Vanaf 1645 produceerde men er koorden van vlas en hennep en olie uit raap- en koolzaad. Vanaf 1843 tot 1955 deed ze dienst als korenmolen. Sinds 2010 stond de molen stil. In 2020 kocht Toerisme Vlaanderen de site en gaf ze in erfpacht aan Natuurpunt Genk. In 2023 stond de molen in verval. In februari 2026 werden door Molenbouw De Jongh de werken aangevat om de molen van een nieuw waterrad te voorzien.
De Dolle Brouwers

De Dolle Brouwers ("The Mad Brewers") is a Belgian brewery, based in Esen in the province of West Flanders. The building housing the brewery is believed to date from 1835 and has a long brewing history since its inception by local doctor Louis Nevejan, having become the Costenoble brewery in approximately 1882 and remaining in that family for three generations. It was defunct when purchased by De Dolle and restored to function as a brewery in 1980. The grounds of the brewery and tasting room are open to visitors for tours once a week, and by appointment for larger groups. Beers 21 (9% ABV) Limited-edition beer with an Original Gravity of 21 degrees Plato brewed only in 1998 to celebrate the 21st anniversary of the Hotel Erasmus in Bruges. Arabier (8% ABV) Particularly hoppy beer, dry-hopped with whole leaf Nugget hops grown in Poperinge. Boskeun (7% ABV) Literally "rabbit of the woods", this strong blond Easter beer (Paasbier) hopped with Goldings. Dulle Teve (10%) Strong golden Tripel-style ale, the name meaning literally "Mad Bitch" in American English or "Angry Bitch" in British English. Lichtervelds Blond (9%) Tripel-style ale. Oeral (6% ABV) Oerbier (9% ABV) Meaning "original beer", this was the brewery's first product. The addition of lactobacillus gives the beer a somewhat tart taste when aged. Hopped with Goldings from Poperinge. Stille Nacht (12%) Strong Christmas beer. Special Extra Export Stout (9%) Strong dark beer. All of the De Dolle products are bottle-conditioned, and additional seasonal or special brews are also produced. Awards and recognition De Dolle received 4 Gold Awards in respected user ratings site RateBeer in their Best Beers of Belgium 2008 and 2 in 2009. In 2000, De Dolle brewer and owner Kris Herteleer was awarded the biennial "Golden Hammer" award by Bruges-based brewing and cultural society 't Hamerken for his work in restoring the brewery to function and also research on local brewing history. Gallery References External links Official website De Dolle Brouwers profile at BeerAdvocate De Dolle Brouwers profile at RateBeer Archived 2007-01-04 at the Wayback Machine De Dolle Brouwers (in English) Brewery details from BeerTourism.com
De Dolle Brouwers

De Dolle Brouwers (en français Les Brasseurs Fous) est une brasserie située à Esen (Dixmude) en Belgique dans la province de Flandre-Occidentale. Bières Oerbier, bière « phare » du groupe, titrant 9 % d'alcool, celle qui fut à l'origine de la renaissance de la brasserie des « Brasseurs Fous » en 1980. Arabier, bière blonde, titrant 8 % d'alcool. ; Boskeun ; Dulle Teve ; Stout ; Stille nacht, (littéralement « nuit paisible » ou « silencieuse » en néerlandais), bière brune saisonnière produite au moment de Noël. Elle titre 12 % d'alcool. Son nom s'inspire d'un noël composé en 1818 par Joseph Mohr (en français : « Douce nuit »). Cette chanson est chantée traditionnellement pendant la veillée de Noël (24 décembre). C'est une bière d'une densité exceptionnelle (27°PI), bouillie de longues heures, avec ajout de sucre candi blanc. Voir aussi Lien externe (nl + en + fr) Site officiel Portail de la bière Portail de la Flandre-Occidentale Portail des entreprises
De Dolle Brouwers

De Dolle Brouwers is een Belgische brouwerij in Esen in de gemeente Diksmuide. De brouwerij bestaat onder de huidige naam sinds 1980. Dat jaar nam een viertal vrienden de kort daarvoor gesloten brouwerij Costenoble over. De naam De Dolle Brouwers is afgeleid van het fietsclubje van de vrienden, De Dolle Dravers. Van het viertal is alleen de huidige brouwer Kris Herteleer nog actief in de brouwerij. De brouwerij heeft landelijke en internationale bekendheid met bieren als Oerbier, Arabier, Dulle Teve, Boskeun en Stille Nacht. Alle bieren zijn bovengistend met nagisting op fles. De jaarlijkse productie ligt rond de 1200 hectoliter of ongeveer 300.000 flesjes. Kenmerkend zijn de opvallende, door Herteleer ontworpen etiketten. Bieren Oerbier - 7,5%, Dubbel Donker Arabier - 8%, Bitter Boskeun - 7%, Lichtblond De Hoop De Laak Dulle Teve - 10%, Bitter Lichtervelds blond - 8%, Edelbier Molenhoekbier Oeral - 6%, Bitter Special Extra Export Stout Stichtenaer Stille Nacht - 8,1%, Massieve Ale Externe link Officiële website