NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Koninklijk Atheneum Deurne

Het Koninklijk Atheneum van Deurne is een school in het stadsdistrict Deurne van de Belgische stad Antwerpen. De school staat aan de Frank Craeybeckxlaan 22 op ongeveer 250 meter ten noorden van het Districtshuis van Deurne, en maakt deel uit van het GO! onderwijs van de Vlaamse Gemeenschap. Geschiedenis In 1936 verkreeg architect Eduard Van Steenbergen de opdracht om een nieuw schoolgebouw te ontwerpen. In maart 1941 werd het gebouw voltooid, maar was al reeds op april 1940 in gebruik genomen. Twintig jaar later werd een van de vleugels alsnog verhoogd met een verdieping. In 1978 werd de school uitgebreid naar het ontwerp van architect Edward Van Steenbergen. In 1995 werd het gebouw beschermd als monument. Tussen 2002 en 2012 vond er een grondige renovatie van het schoolgebouw plaats. Gebouw Het gebouw is in modernistische stijl opgetrokken en bestaat uit 31 lokalen, een feestzaal, twee gymlokalen, een woning voor de conciërge en een doucheruimte bestemd voor de buurt. Van buiten heeft het gebouw een gele bakstenen bekleding. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Deurne Externe link Officiële website
Weylerkazerne

De Majoor Weylerkazerne was een kazerne in de Belgische stad Brugge. Het kazernegebouw staat aan het Achiel Van Ackerplein en de Hugo Losschaertstraat, achter de Ezelstraat, in het centrum van de stad. Geschiedenis In 1667 werd het terrein aan de Ezelstraat aangekocht door de kerkfabriek en bouwden de theresianen hier een klooster. Later kregen ze een kerkgebouw erbij. In 1783 werd, ingevolge de ordonnantie van keizer Jozef II over de 'nutteloze kloosters', het Theresianenklooster als contemplatieve gemeenschap opgeheven. Het gebouw werd toegewezen aan de zusters apostolinnen, afkomstig uit het klooster Magerzo in de Ganzenstraat. In 1804, in de Franse tijd, werden ook zij opgeheven en werd het klooster nationaal goed. Vanaf 1850 werd het voormalige Theresianenklooster verbouwd tot infanteriekazerne. Het zadeldak van de oorspronkelijke kloostergebouwen werd vervangen door een derde bouwlaag. Na de Eerste Wereldoorlog kreeg de kazerne de naam "Kazerne Majoor Weyler", ter ere van de commandant van het 24ste Linie, dat betrokken was in de veldslag bij Halen, waarbij 60% van de manschappen sneuvelde (slag van de zilveren helmen). Weyler zelf sneuvelde als majoor in Zarren. In 1924-1925 werd de kazerne uitgebreid met een nieuwe logiesblok en een paardenstal (Hugo Losschaertstraat nummer 5). In 1932 werden namen van gesneuvelde militairen van de Eerste Wereldoorlog aan de kazernegebouwen gegeven: Gebroeders Van Raemdonck (het voormalig klooster) en Gebroeders Evrard (Hugo Losschaertstraat 5). De hele kazerne bleef de naam Majoor Weylerkazerne dragen Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de kazerne in gebruik genomen door de Duitsers en na de Bevrijding door de geallieerden, en weldra opnieuw door het Belgisch leger. In deze kazerne volbracht de latere eerste minister Leo Tindemans zijn legerdienst. De anglicaanse kerk werd tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Duitse troepen als stapelplaats gebruikt. Na de Bevrijding werd ze door de Britse troepen opgeknapt en op 12 augustus 1945 opnieuw voor de anglicaanse eredienst in gebruik genomen. Begin 1960 werd het klooster in gebruik genomen door de diensten van de provincie West-Vlaanderen, terwijl het bestaande gebouw op de Burg werd gesloopt en aldaar een nieuw administratief gebouw voor de provinciale diensten werd opgericht. In 1962 werd de kerk beschermd als monument. In 1967 werd de Majoor Weylerkazerne overgedragen aan het Fonds voor Openbare Schoolgebouwen, departement Openbare Werken, dat er tot begin jaren negentig gehuisvest was. Sinds het vertrek van deze diensten, stond het klooster er verlaten bij, takelde het af en werd vaak door krakers bezet. Vanaf het begin jaren 1980 stond het gebouw leeg. Zie ook Kazernes in Brugge
Fury (Achterbahn)

Fury im Bobbejaanland (Lichtaart, Belgien) ist eine Stahlachterbahn vom Modell Infinity Coaster des Herstellers Gerstlauer Amusement Rides, die am 24. Juni 2019 eröffnet wurde. Das Besondere an der Bahn ist, dass die Fahrgäste vor der Fahrt per Knöpfe an ihren Bügeln abstimmen können, ob die Fahrt vorwärts oder rückwärts durchgeführt werden soll. Das Mehrheitsprinzip bestimmt dabei die Fahrtrichtung. Im Fall von einem Gleichstand, wird per Zufall entschieden, ob die Fahrt rückwärts oder vorwärts durchgeführt werden soll. Für Fahrgäste, die nur vorwärts fahren wollen, gibt es einen Zug, der nur vorwärts fährt. Daten Die 600 m lange Strecke erreicht eine Höhe von 43 m, wobei der tatsächlich vom Zug zurückgelegte Weg bei 830 m liegt. Um die Züge entsprechend der gewählten Fahrtrichtung auszurichten, befindet sich nach der Station eine Drehplattform, die den Zug in die entsprechende Richtung dreht. Danach wird der Zug mittels LSM-Abschuss in Richtung des Outside-Top-Hats beschleunigt. Diesen schafft der Zug noch nicht und rollt ihn wieder ab. Der Zug wird weiter beschleunigt und erklimmt das bei Fury erstmals verbaute Achterbahnelement Jr. Scorpion Tail. Diesen rollt er auch wieder hinab, wird weiter beschleunigt und schafft nun den Top-Hat. Auf der weiteren Strecke wurde unter anderem noch ein Wraparound-Corkscrew und ein Korkenzieher verbaut. Die Strecke endet mit einem weiteren Jr. Scorpion Tail, den der Zug wieder hinab rollt und davor abgebremst wird. Über eine weitere Drehplattform gelangt der Zug zurück in die Station. Züge Fury besitzt zwei Züge mit jeweils drei Wagen. In jedem Wagen können vier Personen (eine Reihe) Platz nehmen. Auszeichnungen Fury hat folgende Auszeichnungen bekommen: Platz 4 in der Rubrik Europas beste neue Achterbahnen 2019 des Parkscout/Plus-Awards. Platz 4 in der Rubrik Beste Achterbahn-Neuheit 2019 in Europa des European Star Awards. Fotos Weblinks Fury auf der Parkwebsite Fury in der Roller Coaster DataBase Einzelnachweise
Fury (roller coaster)

Fury is a triple launched roller coaster in the Belgian amusement park Bobbejaanland. It opened on June 24, 2019. It is the 2nd fastest roller coaster inside Benelux with a maximum speed of 106.6 kilometers per hour. Before the ride, passengers can choose with a voting system whether the ride will be done in the forward or backward direction. History On February 27, 2018, Bobbejaanland announced that they would be adding their next roller coaster. It would be set to open in 2019 as part of a 5-acre (2.0 ha) expansion. By September of that year, the ride's blueprints were leaked and the space was cleared. It was then confirmed that the attraction would be a Gerstlauer triple launch coaster. In February 2019, Bobbejaanland announced that the ride would be named Fury. It was also announced that the ride would be part of a new themed area named Land of Legends. Fury opened to the public on June 24, 2019. An opening ceremony and a passholder's preview were held on the 22nd respectively. Ride experience The highest point of Fury is 43 meters and the track is 600 meters long, but the total distance during the ride is 830 meters. When opened, it was the fastest roller coaster inside the Benelux, at 106.6 kilometers per hour. The record is now held by Kondaa. The track is not contiguous and can be done in forward or backward direction. In the base station, the train rides to a start platform. Depending on the vote of the passengers the ride will be done in forward/backward direction the platform turns 90 degrees to the left or to the right. Forward In the assumption the train goes in the forward direction. The train is launched forwards and stops approximately in the middle of the first slope. It then goes backwards and speeds up before exceeding a first junior scorpion tail. Next it goes down and will now have speed enough the go over the top hat. This followed by a wraparound corkscrew and a Finnish loop. The train goes up another junior scorpion tail and thens roll back to the end platform. The end platform turns 90 degrees and the train heads back into the base station. Backward In the assumption the train goes in the backward direction. The train is launched backwards and stops approximately in the middle of the first slope. It then goes forwards and speeds up before exceeding the first junior scorpion tail. Next it goes down and will now have speed enough the go over the top hat. This followed by a wraparound corkscrew and a Finnish loop. The train goes up another junior scorpion tail and then rolls back to the end platform. The end platform turns 90 degrees and the train heads back into the base station. References External links Onride video of the forward and backward ride on YouTube Offride video of Fury
Maria Gorettikerk (Gent)

De Maria Gorettikerk, officieel Kerk Onze-Lieve-Vrouw Koningin, is een kerkgebouw in de Belgische stad Gent. Het is een klein, veelhoekig kerkgebouw langs de Blaisantvest. De kerk werd in 1961 ingewijd. Bouwgeschiedenis Ontwerper van de kerk was architect Rutger Langaskens. In 1958 koos men voor een ontwerp in de stijl van de Expo '58 maar de financiering verliep moeilijk. De jezuïeten kozen dan voor een compacter kerkgebouw. Prominent aanwezig is de betonnen, open en losstaande kerktoren. De geknikte voorgevel is versierd met een Mariabeeld in keramiek van Paul De Bruyne (1936-2007). Een groot ijzeren Christusbeeld hangt achter het altaar, afkomstig uit het Missiepaviljoen van de Brusselse wereldtentoonstelling. Sociale woningbouwplannen in het kader van Bruggen naar Rabot bedreigden korte tijd de kerk in haar bestaan. Nieuwe bestemming Inmiddels werd de kerk door de vzw DOIC gerenoveerd en omgebouwd tot een hedendaagse multifunctionele ruimte voor allerlei niet-commerciële activiteiten. Op 4 oktober 2019 werd de kerk (omgedoopt tot Blaisantkerk) feestelijk heropend. Bronnen en referenties
Sint-Kwintenskapel

De Sint-Kwintenskapel is een kapel in de Belgische stad Gent. Ze is toegewijd aan Quintinus, lokaal Kwinten genoemd. Het was een initiatief bij het begin van de werking van het Sint-Vincentius a Paulogenootschap te Gent. Geschiedenis Deze neogotische kapel bouwde men in 1857. Baron Jean Baptiste Bethune was verantwoordelijk voor het ontwerp. De locatie en het bouwtype verwijzen naar een veel oudere verdwenen kapel uit circa 1300. Ze zou zijn gebouwd in opdracht van een abt van de Sint-Pietersabdij en ook toegewijd aan Sint-Kwinten. De vroegere Sint-Kwintenskapel werd in 1580 samen met andere goederen van de nabijgelegen Sint-Pietersabdij in beslag genomen. Van 1641 tot 1648 was de Sint-Kwintenskapel hoogstwaarschijnlijk bediend door ongeschoeide karmelieten. Na 1760 werd de kapel verlaten. De huidige eenbeukige kapel werd tot 1917 gebruikt door de jongensschool van de broeders der Christelijke Scholen die kort na 1857 naast de kapel werd opgetrokken. De kapel in de 21e eeuw In 2017 werd er een initiatief opgestart om de kapel om te vormen tot een toneeldecor. Eerder had Jetty Roels hier 28 jaar lang Dansstudio "D' Oude Kapel.
Sint-Veerlekerk (Oostkerke)

De Sint-Veerlekerk (ook: Sint-Pharaïldiskerk) is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Diksmuide behorende dorp Oostkerke, gelegen aan het Sint-Veerleplein. De kerk is gewijd aan Pharaïldis van Gent. Geschiedenis Omstreeks 1180 werd door de afstammelingen van Volcraven van Lampernisse een kapel gebouwd op de pas ontgonnen schorren ten oosten van Lampernisse. In 1554 werden twee nieuwe altaren geplaatst, één daarvan was gewijd aan Sint-Veerle. Aangezien het attribuut van deze heilige een gans is, werd er vaak pluimvee geschonken door de bedevaartgangers. De kerk had in 1566 mogelijk te lijden van de Beeldenstorm. Het kerkje betrof een eenbeukig bouwwerk met halfingebouwde westtoren. Het koor was verbreed tot een tweebeukige hallenkerk, waarbij een noordelijk Onze-Lieve-Vrouwealtaar aanwezig was. Deze kerk werd tijdens de Eerste Wereldoorlog in een aantal fasen volledig verwoest. Het puin werd deels gebruikt om wegen en loopgraven mee te versterken. In het kader van de wederopbouw werd het dorp verplaatst in noordelijke richting. Vanaf 1920 werd gekerkt in een houten noodkerk, en in 1922 werd de kerk herbouwd op een andere plaats dan oorspronkelijk, en bovendien als driebeukige hallenkerk, aangezien het aantal parochianen was toegenomen. In 1923 werd de kerk ingewijd. Interieur In de kerk bevindt zich een 17e-eeuwse grafsteen uit de oude kerk. Het kerkmeubilair dateert van 1924 en is neogotisch. Enkele schilderijen zijn van 1716 en worden toegeschreven aan de Vlaamse School.
Église Saint-Nicolas et Sainte-Catherine (Pervyse)

L'église Saint-Nicolas-et-Sainte-Catherine (en néerlandais : Sint-Niklaas et Sint-Katharinakerk) est un édifice religieux catholique se trouvant à Pervyse (commune de Dixmude) en Flandre-Occidentale (Belgique). Une première église du XIIIe siècle, après aménagements et agrandissements successifs est devenue l'église-halle du XIXe siècle, reconstruite au XXe. Sise sur la Schoorbakkestraat elle est lieu de culte de la communauté catholique locale. Histoire Lorsque l'abbaye Saint-Nicolas de Furnes fut fondée en 1120, elle possédait également une chapelle à Pervyse en plus d'une chapelle dédiée à saint Denis à Furnes. En 1120 ou 1124, Pervyse devint une paroisse dépendant de l'abbaye. À quelques centaines de mètres de là, une église dédiée à sainte Catherine fut édifiée vers 1208, pour la paroisse Chapelle-Sainte-Catherine. Celle-ci dépendait de l'abbaye de Saint-Bertin à Saint-Omer. Pervyse fut presque entièrement détruite vers 1566, lors des guerres de Religion. En 1638, la tour ouest est reconstruite ou fortement réparée. De 1641 à 1642, l'église est restaurée sous une forme réduite. Elle devint alors une église-halle à deux nefs avec l'ancienne tour ouest. En 1793, de nombreux dégâts sont causés dans la région par les troupes françaises, mais les églises sont épargnées. Vers 1859, le bas-côté nord fut agrandi, la tour étant plus ou moins intégrée. De 1892 à 1894, l'église fut reconstruite dans un style néo-gothique et agrandie en ajoutant une nef supplémentaire au nord de l'aile nord, créant une église-halle à trois nefs. L'ancienne tour fut démolie et remplacée par une nouvelle néo-gothique. L'église Sainte-Catherine fut également démolie pour financer cette nouvelle construction. Le nouvel édifice religieux, fortement rénové, adopta alors le double nom: 'église Saint-Nicolas-et-Sainte-Catherine'. Du mobilier d'église néo-gothique fut ajouté et l'église fut consacrée en 1896. Pendant la Première Guerre mondiale, l'église fut presque entièrement détruite par les bombardements allemands. En 1923, l'église est reconstruite selon la situation de 1892-1894, sous la direction de Victor Creten. L'église fut à nouveau consacrée en 1933. Durant la Seconde Guerre mondiale, le bâtiment fut légèrement endommagé mais rapidement restauré (1950). Immeuble Il s'agit d'une église-halle à trois nefs en briques jaunes avec une tour ouest à quatre sections. Le chœur principal est fermé sur cinq côtés. L'intérieur est de l'époque de la reconstruction. Orgue L'église contient un orgue de facture 'Loncke, Jos. & Zonen' (1956). Voir aussi Cimetière de Pervyse Architecture aux Pays-Bas Liens externes Inventaris Onroerend Erfgoed Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Sint-Niklaas- en Sint-Katharinakerk » (voir la liste des auteurs). 51° 04′ 24,52″ N, 2° 47′ 43,3″ E Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Flandre-Occidentale
Sint-Niklaas- en Sint-Katharinakerk

De Sint-Niklaas- en Sint-Katharinakerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Diksmuide behorende plaats Pervijze, gelegen aan de Schoorbakkestraat. Geschiedenis Toen in 1120 de Sint-Niklaasabdij te Veurne werd gesticht, bezat deze -naast een aan Sint-Denijs gewijde kapel te Veurne, ook een kapel te Pervijze. In 1120 of 1124 was Pervijze een parochie die afhankelijk was van genoemde abdij. Enkele honderden meters hier vandaan verrees omstreeks 1208 een aan Sint-Katharina gewijde kerk, in de parochie Sint-Katharinakapelle. Deze was afhankelijk van de Abdij van Sint-Bertinus te Sint-Omaars. Omstreeks 1566 werd Pervijze vrijwel geheel verwoest, tijdens de godsdiensttwisten. In 1638 werd de westtoren herbouwd of hersteld. Van 1641-1642 werd de kerk in verkleinde vorm hersteld. Het betrof toen een tweebeukige hallenkerk met voorgebouwde westtoren. In 1793 werd door de Franse troepen veel beschadigd, maar de kerken bleven gespaard. Omstreeks 1859 werd de noordbeuk vergroot, waarbij de toren min of meer werd ingebouwd. Van 1892-1894 werd de kerk in neogotische stijl verbouwd en uitgebreid door ten noorden van de noordbeuk nog een beuk toe te voegen, waarbij een driebeukige hallenkerk ontstond. De oude toren werd afgebroken en door neogotische nieuwbouw vervangen. Ook de Sint-Katharinakerk werd afgebroken om de nieuwbouw te bekostigen. De titel van deze kerk ging over op de vernieuwde kerk. Er kwam neogotisch kerkmeubilair. In 1896 werd de kerk ingewijd. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk vrijwel geheel verwoest door Duitse bombardementen. In 1923 werd de kerk herbouwd volgens de situatie van 1892-1894, onder leiding van Victor Creten. In 1933 werd de kerk ingewijd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de kerk licht beschadigd om in 1950 te worden hersteld. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk in gele baksteen met voorgebouwde westtoren van vier geledingen. Het hoofdkoor is vijfzijdig afgesloten. Het interieur is uit de tijd van de herbouw.
Sint-Michielskerk (Avekapelle)

De Sint-Michielskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Veurne behorende plaats Avekapelle, gelegen aan de Kerkstraat. Geschiedenis Avekapelle werd een zelfstandige parochie in 1149, toen het zich afsplitste van de parochie van Steenkerke. Voordien was het afhankelijk van de Sint-Bertinusabdij in Sint-Omaars. De parochie, die steeds tot de Sint-Niklaasdekenij van Veurne behoorde, lag tot in 1566 binnen heet bisdom Terwaan. Toen in 1559 in de Nederlanden nieuwe bisdommen werden opgericht, werd Avekapelle bij het bisdom Ieper ingedeeld. Dit zou zo blijven tot aan de opheffing van het bisdom. In 1593 werd de toenmalige kerk door de Geuzen vernield. Daarna werd de kerk herbouwd in laatgotische stijl. De oudst bekende pastoor van de parochie was een zekere Franciscus Legrijn. Hij werd in de Sint-Niklaasabdij te Veurne in 1595 geprofest onder de naam van pater Fr. Grineus. Bij die gelegenheid werd aan beide kanten van de kerk een lindeboom geplant, waarvan er één overblijft. De kerk werd tijdens de Eerste Wereldoorlog zwaar beschadigd, en in 1920 hersteld onder leiding van architect Jozef Viérin uit Brugge. Gebouw De georiënteerde kerk heeft een aangebouwde westtoren op vierkante plattegrond. Het is een driebeukige bakstenen kerk waarvan het hoofdkoor een driezijdige afsluiting heeft. De toren heeft een natuurstenen 17e-eeuws Madonnabeeld in een nis. Tegen de torenwand is een 18e-eeuwse calvarie bevestigd. Ook vindt men tegen de muur een 18e-eeuwse grafsteen en verder is er een gevelsteen ter nagedachtenis aan de gesneuvelden tijdens de Eerste Wereldoorlog. Interieur Tot de schilderijen behoren drie 18e-eeuwse doeken van de Vlaamse School, en wel een Bewening, een Heilige Familie met kleine Johannes, en een Laatste Avondmaal. Het kerkmeubilair is voornamelijk neogotisch. De kerk wordt omgeven door een kerkhof met een oude lindeboom van 1595.
Sint-Antonius van Paduakerk (Heirnis)

De Sint-Antonius van Paduakerk is een kerkgebouw in Heirnis, een wijk in de Belgische stad Gent. Deze kerk is toegewijd aan Sint-Antonius van Padua. Als gevolg van de in 1896 nieuw opgerichte Sint-Antonius van Paduaparochie begon men in 1898 met de bouw volgens de plannen van architect Hendrik Geirnaert. De werken begonnen met de constructie van de kerktoren aan de straatkant die op pylonen werd geplaatst. De kerk was klaar in 1900 en ingewijd op 25 juli 1901. De herinneringssteen uit de sacristie is nu in het portaal te zien. Dit eenvoudig bakstenen gebouw, neogotisch van stijl, vertoont een driebeukig, basilicaal plan met zijbeuken van vier traveeën, niet-uitspringend transept en een priesterkoor. De zware toren met winterkapel heeft een achthoekige traptoren op de linkerhoek en een doopkapel is voorzien. Het interieur is sober gewit en heeft een gebeeldhouwde natuurstenen neogotische Sint-Antoniustriptiek. Restauratiewerken werden in 1978 uitgevoerd.
Sint-Bavokerk (Zingem)

De Sint-Bavokerk is een kerkgebouw in de Belgische deelgemeente Zingem. De kerk is toegewijd aan Bavo van Gent. Bouwgeschiedenis De kerk wordt voor het eerst vermeld in een akte uit 966 waarbij koning Lotharius de eigendom van de kerk en van 10 hoeven restitueert aan de Gentse Sint-Baafsabdij. Hieruit leiden historici af dat reeds voor de invasie van de Noormannen een kerk, toegewijd aan Sint-Bavo, door de monniken op hun domein was gebouwd. Het patronaatschap over de kerk werd in 1121 bevestigd aan de abt van de Sint-Baafsabdij. Een overdracht gebeurde na 1537 aan het Sint-Baafskapittel en na 1559 aan de Gentse bisschop en het kapittel. Deze van oorsprong romaanse kerk heeft een gotisch transept, opgetrokken rond 1300. De onderbouw van de vieringtoren en een deel van de westelijke gevel in onregelmatige Doornikse steen getuigen van de oorspronkelijke bouwstijl. Balegemse steen werd gebruikt om, rond 1500, de zijbeuken op te trekken. Het linkerzijkoor is toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw en dateert uit 1504. De kerktoren verhoogde men in 1529 en kreeg een houten spits. Een document uit 1577 beschrijft de kerk als een der mooiste en rijkste kerken van de streek. Geuzen uit Gent brachten in 1578 vernielingen aan waarbij de toren instortte. Bij de aanvang van de 17e eeuw startte geleidelijk de heropbouw van onder meer de toren in 1611-1613, die eerst in 1635 een hoge torenspits kreeg. In 1610 volgde de herstelling van het hoogkoor met geld van de bisschop en het kathedraalkapittel van Sint-Baafs. In 1627-28 bouwde men de zuidelijke zijbeuk met het Sint-Catherina-altaar herop. Bij bezoek van bisschop Triest in 1638 was de kerk volledig heropgebouwd. Belangrijke stormschade in 1748 noodzaakte restauraties van middendak en westgevels. Een nieuwe sacristie. kwam er in 1761 volgens jaartal binnenin vermeld. Het hoofdportaal is voorzien van een zware deur in arduinen Lodewijk XVIe-omlijsting, geplaatst in 1825 en afkomstig van het toen gesloopte kasteel van Etikhove. Herstel van oorlogsschade in 1945 werd onder de leiding van architect Henri Valcke uitgevoerd. Nieuwe restauratiewerken startten vanaf 1965 waarbij de torenspits opnieuw werd vernieuwd. Het dakgestoelte kreeg een vloer in gewapend beton in 1971. Het interieur De kerk heeft een kerkorgel uit de 18e eeuw van de bekende orgelmakers Van Peteghem. Galerij Externe links Orgels in Zingem
Onze-Lieve-Vrouw Koningin van de Vredekerk (Gent)

De Onze-Lieve-Vrouw Koningin van de Vrede is een kerkgebouw in de wijk Malem van de Belgische stad Gent. De kerk is toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. In 1956 werd een bouwaanvraag ingediend met een ontwerp van architect Gerardus-Joseph Van Offeren. De kerk is gebouwd in een regionalistische stijl met invloeden van de romaanse architectuur. Door de bouw van een aantal sociale woningen vanaf 1952 werd de nabijgelegen Sint-Jan Baptistkerk (Gent) te klein en besloot men tot bouw van deze kerk. In 1956 legde men de eerste steen en de inwijding volgde op 31 mei 1957. Oorspronkelijk maakte de kerk deel uit van de Sint-Jan-Baptistparochie, maar werd vanaf 1976 een aparte parochie. Architectuur Deze kruiskerk heeft een weinig uitspringend transept, een schip van vijf traveeën en twee smalle beuken. Het is een bakstenen gebouw waarvan de constructie steunt op betonelementen. De bakstenen, lichtconische toren is doorbroken met rondbogige galmgaten. Het interieur is sober en wit bepleisterd. Het schip en de rondbogen zijn afgewerkt met een betonnen cassetteplafond. De indeling van het interieur suggereert een driebeukig schip, door de aanwezigheid van een wandelgang onder rondbogen aan beide zijden. Herbestemming De kerk werd in 2015 gekocht door Circusplaneet vzw. Die verbouwde de binnenkant gedurende twee jaar tot circusschool. Sindsdien staat het gebouw bekend onder de naam Circuskerk.