NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Podul Victor Dumon

Podul Victor Dumon (în neerlandeză Victor Dumonbrug) este un pod basculant peste canalul Bruxelles-Escaut, care funcționează în Klein-Willebroek, un sat din comuna belgiană Willebroek. Începând din 1922, când canalul a fost prelungit până la Wintam pe un traseu paralel cu râul Rupel, podul nu mai traversează canalul maritim propriu-zis, ci vechiul traseu al acestuia, rămas acum doar o cale de acces a Portului Willebroek către Rupel. Podul este folosit în special ca legătură rutieră către terminalul de containere construit de-a lungul canalului și trebuie basculat pentru a permite trecerea ambarcațiunilor de agrement care folosesc ecluza pentru a pătrunde sau ieși din râul Rupel, dinspre și înspre Klein-Willebroek. Podul Victor Dumon este situat la hectometrul fluvial 00003 al vechii secțiuni a canalului. Podul actual a fost construit în anul 2000 și are trei deschideri: două deschideri laterale fixe, din prefabricate de beton, cu lungimi de 22 și 17,5 m, și o deschidere centrală mobilă, de tip pod basculant metalic, cu o lungime de 20,6 m. Lungimea sa totală este de 60,1 m și, atunci când este basculat, asigură un gabarit de aer de 32 m. În stare nebasculată, gabaritul de aer este de 3,15 m, iar înălțimea de liberă trecere de 3,45 m. Podul a fost supus unor lucrări de întreținere și reabilitare în anul 2016. Podul Victor Dumon este vopsit în culori vii, roșu, galben și albastru. Denumire Podul este denumit după Victor Dumon, un antreprenor care a jucat un rol important în extinderea canalului. Atelierele Dumon-Van der Vin erau situate pe limba de pământ cuprinsă între râul Rupel și canalul maritim, către Wintam. Din anul 2009, în acel loc funcționează o firmă cu profil HoReCa. Referințe Legături externe Materiale media legate de Podul Victor Dumon la Wikimedia Commons nl Podul Victor Dumon pe site-ul De Vlaamse Waterweg nv
Tombeelmolen

De Tombeelmolen is een stenen korenmolen in de Belgische gemeente Outrijve, een deelgemeente van Avelgem in de provincie West-Vlaanderen. Geschiedenis In de 18de eeuw stond hier een houten staakmolen, eigendom van een adellijk grootgrondbezitter en verhuurd aan Pieter Van Der Plancke. In de volksmond werd deze molen De molen van de kinders Plancke genoemd. Deze graanmolen werd in 1884 gekocht door Cyriel Decoster. Tijdens Wereldoorlog I werden op bevel van de Duitse bezetter de maalactiviteiten stopgezet en in 1918 werd de molen in brand gestoken. Op dezelfde plaats werd door Georges Decoster (zoon van Cyriel) in 1923 een nieuwe stenen beltkorenmolen gebouwd die in 1926 in gebruik genomen werd. In 1930 werd een dieselmotor geïnstalleerd en vanaf 1942 werd overgeschakeld naar elektriciteit. In 1951 stopte Georges met de molenactiviteiten en de molen werd gesloten. In 1989 werd de vervallen molen eigendom van de gemeente Avelgem en op 28 januari 1994 werd de molen erkend als monument. De molen werd grondig gerestaureerd tussen 1999 en 2000 en terug maalvaardig gemaakt. De uitbating is in handen van vzw Vrienden van de molen te Outrijve. Zie ook Lijst van windmolens in West-Vlaanderen
Abdij van Heylissem

De Abdij van Heylissem was een norbertijnerabdij in Haspengouw in Opheylissem in de Belgische gemeente Hélécine (provincie Waals-Brabant). De abdij lag aan de Kleine Gete en werd in 1129 gesticht op een terrein dat door de heer van Zittert aan de Abdij van Floreffe werd geschonken. Oorspronkelijk was Heylissem een dubbelklooster. Vanaf 1142 verhuisden de norbertinessen echter naar de boerderij van Stocquoy in Geldenaken. Van 1768 tot 1780 vond een complete herbouw van de abdij plaats onder leiding van de bekende architect Laurent-Benoît Dewez. Vrijwel alle gebouwen die men tegenwoordig nog ziet, zijn in deze periode tot stand gekomen. Het paleis van de abt heeft een 47 meter lange neoclassicistische façade met in het midden de hoge koepel van de abdijkerk, die in 1780 werd ingewijd. De abdij werd door de Franse revolutionairen in 1796 opgeheven en het jaar daarna verkocht. Na 1800 werd een deel van de gebouwen omgedoopt tot weverij en werden meerdere kloostergebouwen afgebroken. Het voormalige paleis van de abt werd ingericht als prelatuur en woning van de prefect, en ontkwam zo aan de slopershamer, evenals een deel van de kerk. Begin 19e eeuw gebruikte baron Gustave van den Bossche d'Heylissem (1824-1907) het gebouw als bietsuikerfabriek. In 1870 verbouwde architect Alphonse Balat de gebouwen en het park. In 1962 kocht de provincie Brabant het domein. De restanten van de abdij liggen momenteel in het uitgestrekte landgoed Provinciaal domein van Hélécine. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Waals-Brabant Literatuur Milo Koyen, "Abbaye de Heylissem", in: Monasticon belge, vol. IV-3, 1969, p. 74 e.v. Georges Despy, "Le temporel de l'abbaye d'Hélecine au XIIe siècle: un piège pour les Norbertins", in: Revue du Nord, nr. 287, 1990, p. 429-441. DOI:10.3406/rnord.1990.4558 Victor-Gaston Martiny, L'Abbaye d'Heylissem. Domaine provincial d'Hélécine. Étude historique et architecturale, 1994, 48 p. ISBN 9782930466279 Joseph Tordoir (ed.), Heylissem. Histoire d'une abbaye de l'ordre de Prémontré, Wavre, Cercle d’Histoire, de Généalogie et d’Archéologie de Wavre et du Brabant Wallon, 2012, 222 p. ill. Externe link Website met foto's van de abdij van Heylissem
Sint-Barbarakerk (Maldegem)

De Sint-Barbarakerk is een kerkgebouw in de Belgische plaats Maldegem. De kerk is toegewijd aan Barbara van Nicomedië. De eerste kerk werd hier in 1074 gebouwd met Sint-Pieter als patroonheilige. Het was een kruiskerk. De zware onderbouw van deze kerk is nog bewaard. De viering en het onderste stuk van de vieringtoren werden rond 1300 opgetrokken en rust op trompen. Het huidige laatgotisch priesterkoor is uit de 15e eeuw, het transept werd in 1620 herbouwd. De achtkantige vieringtoren werd gedeeltelijk herbouwd in de eerste helft van de 17e eeuw. Het schip, verwoest in 1578, is dan weer neoclassicistisch en stamt uit 1878-79. Zware steunberen stutten de westelijke frontgevel van de kerk. In de hoek, gevormd door de noordbeuk en een transeptarm, staat een achtkantige traptoren, langs waar men de toren kan bereiken. In de kerk staan altaren uit de 17e en de 18e eeuw. Het kerkorgel is gebouwd door Hooghuys. De Sint-Antoniusommegang uit de 19e eeuw, rond de kerk, is een uiting van volksdevotie. Galerij Externe link Inventaris Onroerend Erfgoed
Brabantsche Olijfberg

Die Kirche Brabantsche Olijfberg (deutsch Brabanter Ölberg) (auch: Annonciadenkerk und Protestantse Kerk) ist ein Kirchengebäude der Vereinigten Protestantischen Kirche von Belgien in Antwerpen in Belgien. Die früher Klosterkirche der Annuntiatinnen steht mit erhaltenen Klostergebäuden aus dem 17. Jahrhundert unter Denkmalschutz. Geschichte Annuntiatinnenschwestern aus Löwen ließen sich im Jahr 1608 in Antwerpen nieder. Sie erwarben 1609 ein Grundstück an der Ecke Lange Winkelstraat und Kleine Kauwenberg. 1614 legte Bischof Johannes Malderus im Beisein von Albrecht von Habsburg und Isabella von Spanien den Grundstein für das Kloster und am 26. August 1615 für die Kirche. Die 1620 fertiggestellte nachgotische Kirche enthielt ursprünglich eine Schwesternempore, getragen von einer doppelten Reihe von zwölf Säulen. Nach der Aufhebung des Klosterordens durch Joseph II. im Jahr 1784 diente die Kirche zunächst als Pferdestall und während der französischen Besetzung als Militärbäckerei. Die nicht öffentlich verkauften Teile des Klosters beherbergten eine Kaserne und ein Lazarett. Im Jahr 1798 zerstörte ein Brand den Turm und das Dach der Kirche. Die frühere Klosterkirche wurde 1819 von König Wilhelm I. der protestantischen Gemeinde überlassen und restauriert, dabei wurden Emporen eingezogen. Die 1616 vom Wanderglockengießer Gregorius Herendorf aus Halle (Saale) gefertigte Glocke der Zitadelle wurde 1820 im neuen Glockenturm aufgehängt. Die Einweihung der Kirche durch den Prediger C.P. Winckel fand am 1. Juni 1821 statt. Im Jahr 1901 wurde der Architekt Frans Van Dijk auf Initiative der deutschen evangelischen Gemeinde mit der Restaurierung der Kirche beauftragt. Der Entwurf wurde 1903 von der königlichen Kommission für Monumente genehmigt und 1905 für eine öffentliche Ausschreibung zugelassen. Die Arbeiten fanden zwischen 1905 und 1907 statt und umfassten die Entfernung der Emporen, die Freilegung der Chorfenster, den Bau eines Dachgeschosses mit Wendeltreppe an der Westseite, den Anbau eines neuen Portals und die Erhöhung der Sakristei um ein Stockwerk. Darüber hinaus erhielt die Kirche eine neue Innenausstattung mit Mosaikboden, neugotischem Altar, Taufstein, Kanzel, Kirchenbänken und eine neue Orgel von Walcker. Die Buntglasfenster des Ateliers Hochreiter & Geyer aus dem Stadtteil Zurenborg wurden von deutschen Familien gestiftet. Nach der Fassadenrestaurierung um 1975 wurde die Kirche zwischen 2014 und 2018 einer umfassenden Restaurierung unterzogen. Weblinks Homepage der Kirchengemeinde Einzelnachweise
Kluis van Bolderberg

De Kluis van Bolderberg ligt boven op de Bolderberg in het dorp Bolderberg van de Belgische gemeente Heusden-Zolder. Geschiedenis De pelgrim Lambert Hoelen uit Diepenbeek bezocht tijdens een tocht tussen 1670 en 1672 naar Rome de Santa Maria di Loreto. In het Italiaanse stadje Loreto vlak bij Ancona is de Basiliek van het Heilige Huis gebouwd rondom een huis dat volgens de overlevering het geboortehuis van de maagd Maria was. Het zou door een serie wonderen in de late 13e eeuw van Nazareth naar Loreto zijn overgebracht. De man vroeg bij zijn thuiskomst toelating aan Ferdinand, graaf von Inhausen und Kniphausen, baron van het Vrije Land van Vogelsanck en heer van Zolder om op het hoogste punt van de omgeving een kluis en kapel te bouwen volgens dieselve forme ende grootheyt als het voorscreven huysken in Loreto. Hij kreeg de toelating op 16 januari 1673 en werd de eerste kluizenaar van Bolderberg. De kluis kreeg meer glans door de oprichting van het Broederschap van O.L.Vrouw van Loreto op de Bolderberg via een pauselijk decreet op 15 mei 1679 en werd een bekend bedevaartsoord. Tot 1880 woonden er twaalf kluizenaars. Het gebouw had te lijden van de Franse revolutionairen en vandalisme. Baron Henri de Villenfagne de Vogelsanck, de eigenaar van het gebouw, besloot eind jaren 1980 de kluis te restaureren. De kluis werd beschermd als monument in 1996. In 2004 startten de restauratiewerken die eindigden in 2006. Sindsdien is de kluis terug bewoond en kan de kapel bezocht worden. Op de foto ziet men de originele kluis (links) die versierd is met twee ornamenten die de Boodschap aan Maria voorstellen; in het midden de kapel met rechts ervan het woonhuis uit de 18e-19e eeuw. Externe links Natuurgebied Bolderberg - Limburgs Landschap Inventaris Onroerend Erfgoed
Modenatie

De ModeNatie is een gebouw in Antwerpen waar verschillende partners in de mode-wereld onder één dak gehuisvest zijn. De naam verwijst naar de Antwerpse havenbedrijven ("naties") die zich groepeerden rond een bepaald product of een bepaalde organisatie. De meewerkende partners zijn: het Flanders Fashion Institute (FFI), een vzw in 1998 opgericht met de steun van de Vlaamse overheid als kenniscentrum voor de modesector in Vlaanderen. De voornaamste doelstelling is het samenbrengen van de knowhow, met het doel de tewerkstelling in de modesector te bevorderen, en de mode uit Vlaanderen op de nationale en internationale scène te promoten. Het Modemuseum De opleiding Mode van AP Hogeschool Antwerpen, ook "mode-academie" genoemd. Een gespecialiseerde boekenwinkel en een horeca-gelegenheid. Een architectuurcommissie stelde de Gentse architecte Marie-José Van Hee aan om de vormgeving van binnen en van buiten te stroomlijnen. Externe link ModeNatie
Pierre Cornelisstadion

Het Pierre Cornelisstadion is een voetbalstadion in de Belgische stad Aalst, vlak bij de Heilig Hartkerk. Het was van 1928 tot 2024 het thuisstadion van voetbalclub Eendracht Aalst. Het stadion heeft ooit 7500 plaatsen geteld waarvan 4000 staan- en 3500 zitplaatsen. Later werd dit teruggebracht naar 4.500 plaatsen. In 2024 werd Eendracht Aalst door het Aalsters stadsbestuur uit het stadion gezet, nadat de club gedegradeerd was naar de provinciale reeksen wegens niet behalen van een licentie. Sindsdien is het stadion de thuisbasis van Koninklijke Eendracht Aalst Lede. Oorspronkelijk speelde Eendracht Aalst aan de "Puiteput" (huidige Sinte-Annalaan). In 1928 verhuisde Eendracht naar de Bredestraat, waar het nu nog speelt. Toen in 1945 na vijftien jaar voorzitterschap Pierre Cornelis overleed, werd het stadion omgedoopt tot de huidige naam. Pierre Cornelis was tijdens de tweede wereldoorlog Schepen van 'bevoorrading' (ravitaillering). Tijdens de repressie werd hij in de nacht van 15 op 16 mei in zijn huis door drie gemaskerde mannen doodgeschoten. De moord gebeurde op aanstoken van de verzetsbeweging O.F. (Onafhankelijkheidsfront). Het O.F. eiste via aanplakbrieven de aanhouding van Pierre Cornelis. Er konden later geen ernstige beschuldigingen tegen Cornelis hard gemaakt worden. Vier zogenaamde weerstanders, leden van het O.F., dienden zich later voor het hof van assisen te verantwoorden. De moordenaars werden veroordeeld. Eén jaar na de dood van Pierre Cornelis werd de toenmalige Boudewijnkaai omgedoopt tot de Pierre Corneliskaai. In de jaren 80 en 90 was het stadion soms volledig uitverkocht, met 12.000 supporters als piek. In de jaren 80 waaide na een storm een deel van de staantribune weg, die toen volledig vervangen werd. De staantribune werd later door toenmalig burgemeester Annie De Maght zelfs tijdelijk gesloten omwille van de onveiligheid. Bronnen
Napoleon de Pauwbrug

De Napoleon de Pauwbrug is een metalen liggerbrug over de Napoleon de Pauwvertakking in de stad Gent. De brug werd gebouwd in 1976, bestaat uit één overspanning van 11,8 m lang en is 8,7 m breed. Op de brug geldt een gewichtsbeperking van 3,5 ton. De brug is eigendom van Waterwegen en Zeekanaal, afdeling Bovenschelde. De brug werd genoemd naar Napoleon-Lievin de Pauw, schepen van openbare werken van de stad Gent en ontwerper van het draaisysteem voor de oude brug. Sinds de invoering van het circulatieplan in 2017, is de brug enkel nog toegankelijk voor voetgangers en fietsers.
Cimetière militaire belge de Westvleteren

Le cimetière militaire belge de Westvleteren est un cimetière militaire situé au sud-est du centre du village de Westvleteren. Caractéristiques Ce cimetière contient 1 208 victimes de la Première Guerre mondiale dont 33 non-identifiées. Le cimetière a un plan rectangulaire et une superficie d'environ 6 000 m2. Les pierres tombales sont rangées par rangées dos-à-dos. La plupart des tombes ont le format officiel belge, mais il existe encore 14 heldenhuldezerkjes. Au fond est planté un mât avec un drapeau belge et au milieu à gauche, un calvaire. Historique Le village de Westvleteren fut durant la guerre une zone restée belge, à seulement 8 km à l'ouest du front de l'Yperlée. Les français y ont enterré leurs victimes du secteur de Boezinge dès 1914. Près du cimetière se trouvait l'école des filles de Westvleteren, où les Belges installèrent un poste médical en 1915. Les années suivantes, le cimetière fut agrandi à plusieurs reprises jusqu'à la fin de la guerre. Ensuite, différentes tombes provenant du front sur la route Ypres-Dixmude y furent rassemblées ainsi que les 135 soldats ensevelis dans le cimetière paroissial de Westvleteren. Les victimes françaises furent rapatriées après la guerre, de même que quelques belges dans leur village natal. Le ministère de la Défense acheta le terrain en 1923 et y plaça les années suivantes les pierres tombales officielles. À l'origine, les frères Van Raemdonck, Amé Fiévez, Renaat De Rudder y étaient enterrés, mais furent transférés dans la tour de l'Yser en 1932. Le 27 août 1922, le pèlerinage de l'Yser eut lieu sur la tombe de Renaat De Rudder. En 1968, 123 tombes du cimetière militaire belge de Reninge y furent transférées. Dans le cimetière, repose également une victime britannique (artilleur L. Kennedy). Dans les registres du CWGC, il est repris comme Westvleteren Belgian Military Cemetery. Le cimetière est inscrit sur la liste des biens classés depuis 2008. Source (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Belgische militaire begraafplaats van Westvleteren » (voir la liste des auteurs). Liens externes (nl) le cimetière militaire belge de Westvleteren sur wo1.be (nl) La liste des victimes sur ABL 1914 (en) Westvleteren Belgian Military Cemetery sur le site du Commonwealth War Graves Commission (nl) Site des cimetières de la commune de Vleteren Portail de l’histoire militaire de la Belgique Portail de la Première Guerre mondiale Portail de l’histoire militaire Portail de la Flandre-Occidentale Portail de la mort
Belgische militaire begraafplaats van Westvleteren

De Belgische militaire begraafplaats van Westvleteren is een militaire begraafplaats met gesneuvelde Belgische soldaten uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgisch dorp Westvleteren. Deze Belgische militaire begraafplaats ligt aan de zuidoostelijke rand van het dorp. Er liggen 1.208 gesneuvelden, waaronder 33 niet geïdentificeerde. De begraafplaats heeft een rechthoekig grondplan met een oppervlakte van ruim 6.000 m². De grafstenen staan in rijen rug aan rug. De meeste grafstenen zijn officiële Belgische, al staan er nog 14 heldenhuldezerken. Achteraan bevindt zich een vlaggenstok met de Belgische vlag en centraal links bevindt zich een calvarie. Geschiedenis Het dorp Westvleteren lag tijdens de oorlog in geallieerd gebied, zo'n acht kilometer ten westen van het front dat aan de Ieperlee lag. De Fransen begroeven hier in het najaar van 1914 gesneuvelden uit de sector Boezinge. Tijdens de oorlog werden gewonden onder meer geëvacueerd via Westvleteren, dat in het rustkantonnement van de sector Fort Knokke-Drie Grachten lag. Naast de begraafplaats stond de meisjesschool van Westvleteren, waar de Belgen in 1915 een medische post installeerden. De volgende jaren werd de begraafplaats met verschillende perken uitgebreid, tot het eind van de oorlog. Daarna werden hier nog verschillende graven verzameld uit de frontstreek ten westen van de weg Ieper-Diksmuide, waaronder 135 gesneuvelden die op het kerkhof van Westvleteren lagen. De Franse gesneuvelden werd na de oorlog gerepatrieerd en ook verschillende Belgische gesneuvelden werden in hun thuisdorp herbegraven. Het Ministerie van Landsverdediging kocht het terrein in 1923 en de volgende jaren werden de officiële Belgische grafstenen ingevoerd. Oorspronkelijke lagen hier ook Renaat De Rudder, de Gebroeders Van Raemdonck en Amé Fiévez begraven, voor zij in 1932 naar de crypte van de IJzertoren werden overgeplaatst. Op 27 augustus 1922 trok de derde IJzerbedevaart naar Westvleteren, naar het graf van Renaat De Rudder. In 1968 werd de begraafplaats met nog eens 123 graven uitgebreid toen de Belgische militaire begraafplaats van Reninge werd ontruimd. Op de begraafplaats rust ook een Britse gesneuvelde (kanonnier L. Kennedy) die in de registers van de Commonwealth War Graves Commission onder Westvleteren Belgian Military Cemetery genoteerd staat. De begraafplaats werd in 2008 als monument beschermd.. Externe links Belgische militaire begraafplaats Westvleteren op WO1.be Westvleteren, Belgische Militaire Begraafplaats op ABL 1914 Westvleteren Belgian Military Cemetery op de website van de CWGC. Belgische militaire begraafplaats Westvleteren
Botanic Building

Le Botanic Building, ou Botanic Tower, est un immeuble de bureaux construit en 1965 en style fonctionnaliste par l'architecte Henri Montois à Saint-Josse-ten-Noode, commune de Bruxelles en Belgique, et rénové en style postmoderne en 2004-2006. Localisation Le Botanic Building se dresse le long des voies de chemin de fer de la Jonction Nord-Midi, au no 4-10 du boulevard Saint-Lazare à Saint-Josse-ten-Noode, juste à côté du Jardin botanique de Bruxelles et de la Tour Iris, et en face de la tour Covent Garden. Historique Construction Le Botanic Building, conçu par Henri Montois pour Lotimmo S.A., est construit de 1963 à 1965 sous le nom initial de « Tour du Cadastre ». L'immeuble est alors le second gratte-ciel construit à Bruxelles, et un des premiers immeubles réalisés en Belgique en style fonctionnaliste. Son lobby principal est à l'époque orné d'une décoration murale de l'artiste Walter Leblanc : c'est la première d'une série d'œuvres d'art qui ont caractérisé l'architecture de Henri Montois depuis lors. Rénovation En 2000, le nouveau propriétaire du bâtiment organise un concours pour la rénovation de la tour ainsi que l'augmentation de sa surface de bureaux. Montois Partners réalise alors un projet qui propose deux versions : une version linéaire parfaitement en ligne avec le style international (fonctionnaliste) du Botanic Building d'origine, et une seconde version qui propose une façade incurvée en ligne avec l'érection à venir d'un gratte-ciel aux formes courbes juste à côté du Botanic Building. Mais aucune des deux versions n'est retenue par le propriétaire du bâtiment. La rénovation du bâtiment en style postmoderne est finalement attribuée par Fortis Real Estate Development aux architectes Pierre Accarain et Marc Bouillot en association avec l'Atelier d'architecture de Genval. La rénovation se déroule en deux phases : une première phase de 29 600 m2 en 2004 et une deuxième phase de 9 600 m2 en 2006. En 2018, Allianz Real Estate vend le bâtiment à Partners Group. Architecture D'une hauteur de 75 mètres, l'immeuble comporte un lobby et 18 étages. Il est le 28e immeuble le plus haut de Bruxelles et le 43e de Belgique. Accès Ce site est desservi par la station de prémétro Rogier. Voir aussi Articles connexes Liste des plus hauts bâtiments de Bruxelles Architecture fonctionnaliste en Belgique Architecture postmoderne en Belgique Henri Montois Atelier d'architecture de Genval Bibliographie : document utilisé comme source pour la rédaction de cet article. Georges Binder, Montois Partners, Selected and Current Works, Victoria, Australie, Images Publishing, coll. « The Master Architect Series » (no IV), 2001, 256 p. Références Portail de Bruxelles Portail des gratte-ciel
Botanicgebouw

Het Botanicgebouw (vroeger ook wel Kadastertoren genoemd) is een kantoorgebouw in de Sint-Lazaruslaan in Sint-Joost-ten-Node. Het gebouw maakt deel uit van de Noordruimte, het zakelijke district van de stad, en bevindt op een vijfhondertal meter van het station Brussel-Noord. Het gebouw bevindt zich op een steenworp van de Kruidtuin. (Frans: Botanique) Het gebouw werd oorspronkelijk gebouwd begin jaren 60, onder leiding van architect Henri Montois. Het gebouw werd gedurende vele jaren ingenomen door verschillende overheidsadministraties, waaronder het 'Kadaster'. In 2000 won het architectenbureau Atelier de Genval een architectuurwedstrijd met het oog op de renovatie van het gebouw. Het bureau sloot een samenwerking af met de architecten Accarain-Bouillot. Het gebouw, dat 19 verdiepingen telt, gaat aan één zijde recht omhoog, terwijl het aan de andere zijde 'trapsgewijs' omhoog gaat, met een insprong om de vier verdiepingen. De werken aan het gebouw begonnen eind 2001 en eindigden in het jaar 2003. Anno 2016 wordt het gebouw bezet door verscheidene overheidsadministraties, kabinetten en privé-bedrijven. Externe link Link naar skyscraperpage.com