NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stayen

Lo Stayen è uno stadio di calcio situato a Sint-Truiden, nel Belgio. È stato inaugurato nel 1927 ed ospita gli incontri del Sint-Truiden. Storia Il nome "Stayen" è una variante dialettale di "Staden", un vecchio quartiere della città di Sint-Truiden, e dagli anni '50 fino al 2009 è stato trascritto anche come "Staaien". È soprannominato "Hel van Stayen" (L'inferno di Stayen) a causa delle frequenti sconfitte che vi subiscono molti top-team belgi, fornendo al club locale la reputazione di "ammazza-grandi". Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Stayen Collegamenti esterni (EN) Staaienveld (Staaien), su stadiumdb.com. (EN) Stayen, su stadiumguide.com.
Стайен

Стайен (нид. Stayen) — футбольный стадион в Синт-Трёйден, Бельгия, домашняя арена для футбольного клуба «Сент-Трюйден». Стадион был построен в 1927 году. Название происходит от одноимённого района. С 1950-х годов до мая 2009 года название стадиона писалось как Staaien. Стадион получил прозвище De Hel van Stayen в честь поражений, которые регулярно терпят на нем ведущие клубы Бельгии. История «Сент-Трюйден» был основан в 1924 году и играл сначала на поле, находящимся на улице Tongersesteenweg, а затем — на улице Montenakenweg. По инициативе Альфреда Ваутерса, в то время директора сахарного завода Mellaerts, клубу было выделено новое поле, принадлежащее заводу, на улице Tiensesteenweg, на котором был построен стадион. 24 августа 1944 года, во время Второй мировой, в результате авиаудара стадион был полностью уничтожен. В 1949 году, после завершения войны, стадион был отстроен заново. В сезоне 1948/49 «Сент-Трюйден» впервые сыграл в Первом дивизионе (тогда — Второй класс) и была построена крытая трибуна на 600 мест. В течение 1952—1953 года были добавлены стоячие места и установлены душевые в раздевалках. В сезоне 1965/66, когда «Сент-Трюйден» стал вице-чемпионом, на матче против «Андерлехта» на стадионе собралось рекордное количество зрителей — 20 000 человек. В 1981/1982 годах клуб играл во втором дивизионе, но модернизация стадиона при этом не прекращалась. Было установлено новое освещение с более мощными прожекторами. Через год были отремонтированы старая трибуна и столовая. В 1987 году клуб вернулся в первый дивизион, а стадион был вновь реконструирован. Осенью 1988 года вместимость Стайена была снижена до 16 000 человек по соображениям безопасности. В августе 1989 года был установлен новый газон, привезенный из Нидерландов. Чтобы сохранить новый газон, резервная и юношеская команды «Сент-Трюйдена» проводили свои матчи на соседнем поле. В 1990 году была построена новая трибуна, а два года спустя были построены два блока VIP-мест. В 2001 году за главной трибуной был построен новый комплекс, включающий зал для прессы, кафетерий и новые санитарные помещения. В 2003 году самая старая трибуна была заменена на трибуну на 5 000 мест, что уменьшило максимальную вместимость стадиона. В 2008 году клуб построил новую трибуну на обочине дороги. Под трибунами расположены различные помещения, такие как банкетный зал, фитнес-зал и офисный комплекс. На углу трибуны также был построен отель, соединяющийся с перпендикулярной трибуной. Строительство этой трибуны было завершено в феврале 2009 года, после чего началась модернизация другой части стадиона. Работы были завершены в начале сезона 2010/2011 годов, а стоимость всего стадиона составила около 35 миллионов евро. Летом 2011 года Стайен стал первым бельгийским стадионом с полностью синтетическим полем. Также была установлена система подогрева, чтобы предотвратить замерзание поля, не позволяющее проводить матчи в зимнее время. В 2014 году вместимость стадиона стала 14 600 человек. Примечания Ссылки Стадионы в Бельгии (англ.) Стадион на worldofstadiums.com (англ.) Стадион на stadiumdb.com (англ.)
Стаєн (стадіон)

«Стаєн» (фр. «Stayen») — футбольний стадіон у місті Сінт-Трейден, Бельгія, домашня арена ФК «Сінт-Трейден». Історія Стадіон відкритий 1927 року місцевим цукровим заводом, який був власником ФК «Сінт-Трейден». Клуб з часу відкриття приймає на арені домашні матчі. У 1944 році стадіон був повністю зруйнований під час авіаудару. У 1949 році, після завершення Другої світової війни, стадіон був відбудований і далі продовжив приймати матчі бельгійського чемпіонату. Було побудовано трибуну під дахом на 600 місць. Протягом 1952—1953 років було добудовано трибуну, однак кількість сидячих місць не збільшилася. Тоді ж було впорядковано душові кабіни та роздягальні. У 1957—1958 роках «Сінт-Трейден» дебютував у вищому дивізіоні, тому відвідуваність матчів команди значно зросла передусім за рахунок гостьового сектора. Особливо гострою проблема розширення стадіону стала у ході сезону 1965—1966 років, коли клуб зайняв друге місце в лізі, але стадіон не був спроможний прийняти навіть всіх вболівальників «Андерлехта». Для прийому цієї команди потрібно було не менше 20 000 місць на трибунах. Тому під тиском Бельгійської футбольної асоціації керівництво «Сінт-Трейдена» було змушене наприкінці 1970-х років розпочати капітальну реконструкцію та розширення стадіону «Стаєн». Незважаючи на те, що із сезону 1981—1982 років клуб покинув вищий дивізіон, модернізацію арени не було зупинено. У ході реконструкції, яку було завершено у 1983 році, було встановлено нове освітлення з більш потужними ліхтарями, добудовано нові глядацькі трибуни, в результаті чого було встановлено місткість 20 000 глядачів. 1987 року «Сінт-Трейден» повернувся до вищого дивізіону, а стадіон у 1988 році було знову реконструйовано згідно з новими вимогами ліги. Потужність знижено до 16 000 місць з міркувань безпеки. У 1989 році на полі було замінене трав'яне покриття на імпортоване з Нідерландів. 1990 року було побудовано ще одну нову трибуну, а за два роки облаштовано два блоки «бізнес-місць». У 2001 році побудовано комплекс позаду головної трибуни, який включає прес-центр та кафе. У 2003 році найстарішу трибуну, яка приймала ще перші матчі у вищому дивізіоні, було замінено на нову місткістю 5 000 місць, що значно зменшило місткість стадіону. У 2008 році було побудовано цілу галерею стадіонної інфраструктури із прямим виходом до вулиці, до яких ввійшли бенкетна зала, фітнес-зала та офіси клубу і стадіону, а також інші підтрибунні приміщення. Поблизу стадіону побудовано готель, де зазвичай зупиняються гостьові команди. У 2009 році подібну галерею побудовано з протилежного боку стадіону. У 2011 році на полі стадіону встановлено цілком штучний газон із системою підігріву поля, що забезпечує комфортні умови гри для гравців під час зимового сезону. 2014 року було встановлено потужність арени 14 600 глядачів. Посилання Stadiums in Belgium (англ.) Stayen [Архівовано 4 червня 2016 у Wayback Machine.] (англ.) Staaienveld (Staaien) [Архівовано 6 лютого 2018 у Wayback Machine.] (англ.)
Huis De Katholieke Kring

Het Huis De Katholieke Kring, ook Huis Volcquaert genoemd, is een gebouw op de Markt in het Belgische Zottegem. Het is een dubbelhuis uit het derde kwart van de achttiende eeuw in rococostijl met twee bouwlagen van negen traveeën onder een steil zadeldak. Het werd vermoedelijk rond 1745 opgetrokken door de rijke griffiersfamilie Volcquaert. Sinds 1872 is het gebouw een horecazaak. De Katholieke Kring (Cercle Catholique) werd er op 11 augustus 1872 opgericht door de industrieel August De Rouck, die het pand via zijn moeder had geërfd (zij was de laatste telg van de Volcquaert-familie die het had laten bouwen) en het in volle eigendom schonk aan die katholieke vereniging ((…) ik heb u hier vergaderd ten einde eenen katholieken kring te stichten waartoe ik U afstand doe van het huis waar wij ons thans bevinden, huis waar ik geboren ben en bewoond werd door mij en mijne ouders). Vijfenzeventig jaar later (op 11 augustus 1947) werd de oprichting ervan herdacht met een gedenksteen naast de voordeur. Het gebouw wordt soms ook de 'voormalige dekenij' genoemd; deze benaming wordt ook in het beschermingsbesluit van 1981 gebruikt maar verder onderzoek wees uit dat dit niet klopt (de 'echte' dekenij was aan Kasteelstraat). De bepleisterde en beschilderde baksteenbouw is versierd met gestileerde bladmotieven en plantenslingers en met een driehoekig fronton met oculus en rankwerk. Binnenin is de achttiende-eeuwse trap bewaard gebleven. Sinds 1981 is het Huis De Katholieke Kring als monument beschermd. Tussen september 2023 en mei 2024 werden het dak, de gevel en het pleisterwerk gerenoveerd (met historisch onderzoek naar de gevelkleur en restauratie van het dak naar historisch model). Afbeeldingen Bronnen Agentschap Onroerend Erfgoed 2020, Inventaris onroerend erfgoed (ID 9663). Geraadpleegd op 14 maart 2020. Agentschap Onroerend Erfgoed 2020, Inventaris onroerend erfgoed (ID 9153). Geraadpleegd op 14 maart 2020. Lamarcq, D., Het huis “De Katholieke Kring” en de dekenij in Zottegem., Zottegems Genootschap voor Geschiedenis en Oudheidkunde. Handelingen XX, 2021, pag. 311-327.
Sint-Antoniuskerk (Balgerhoeke)

De Sint-Antoniuskerk is een kerkgebouw in het Belgische dorp Balgerhoeke. Ze is toegewijd aan Antonius van Padua. De parochie ontstond in 1902 en Edouard Bonte was de eerste pastoor.Mettertijd ontwikkelde de plaats zich tot een bedevaartsoord. Historiek Oorspronkelijk stond hier een houten bedehuis. Anno 1905 startte men met de bouw van de huidige neogotische, eenbeukige zaalkerk onder leiding van architect Modeste de Noyette. Zowel tijdens de Eersteals tijdens de Tweede Wereldoorlog werden Balgerhoeke en zijn kerk zwaar beschadigd. Na de Eerste Wereldoorlog, in 1919 en 1920, voerde men herstellingen uit.Op 24 mei 1940 werd de toren gedynamiteerd waarbij ook de sacristie en het dak van het priesterkoor te niet gingen, samen met het altaar, de klokken, het kerkorgel en het torenuurwerk. De wederopbouw van het dak en het koorgewelf vonden spoedig plaats, in 1940-1941.Ingevolge een brand verging op 14 september 1944 het dak van het schip met de instorting van het gewelf tot gevolg. De herstelling liet echter op zich wachten tot 1949-1950 ; de heropbouw van de toren en de sacristie vond zowat tien jaar later plaats, in 1960. Galerij Bron Infofiche van Onroerend Erfgoed België
Holy Burial Chapel

The Holy Burial Chapel (also known as the Chapel of the Holy Sepulchre; in Dutch: Heilig Grafkapel) is a chapel in Eeklo, Belgium, close to the Eeklo cemetery. It is a protected monument in Belgium. The chapel, single-aisled and made of bricks and natural stone, was built in 1898, under supervision of the city architect Frans van Wassenove. There are various terracotta statues, of which the topmost represents the Archangel Michael. The statues, designed by Fernand Nisol, were restored by students of the Provincial Institute of Eeklo in 2004. The roof turret, which had been removed, was reconstructed in 2002. Gallery References Sources Infofiche van Onroerend Erfgoed België
Heilig Grafkapel (Eeklo)

De Heilige Grafkapel is een kapel in de Belgische gemeente Eeklo. De kapel ligt vlak bij de begraafplaats van Eeklo. De kapel, eenbeukig en in baksteen en natuursteen, werd in 1898 gebouwd, onder leiding van de stadsarchitect Frans Van Wassenove. Er zijn beelden in terracotta waarvan het bovenste aartsengel Michael voorstelt. De beelden, een ontwerp van Fernand Nisol, werden in 2004 gerestaureerd door leerlingen van het Provinciaal Instituut van Eeklo. Historiek De huidige kapel staat op de plaats van een calvarieberg met een ingegraven heiliggraftafereel en een kruisbeeld. Een eerste Heilig Graf in een calvarieberg stond hier in 1775 en werd in 1780 verplaatst voor de bouw van een molen. In 1794, tijdens het bewind van de Franse revolutionairen, verdwenen het Heilig Graf en het kruis. Een nieuw Heilig Graf werd in 1808-09 opgebouwd en de calvarieberg werd afgegraven in 1898 bij de sloop van de molen. Pastoor-deken Camillus Hulpiau (1896-1910) nam het initiatief om de huidige kapel te bouwen. Prominent aanwezig in de kapel is de polychrome beeldengroep van de graflegging door Matthias Zens. Een calvarieberg met een kruisbeeld en Maria en Johannes op een rots, komt van de vroegere calvarieberg. Galerij Bron Infofiche van Onroerend Erfgoed België
De Gouden Saté

De Gouden Saté (in de volksmond ook bekend als bij Julien) is een frituur aan het Sint-Pietersplein in de Gentse Overpoort. Het staat bekend om de creatie van het Julientje, een snack vernoemd naar Julien Taghon (1939–2013), de oorspronkelijke uitbater van De Gouden Saté en een legendarische friturist in Gent en omstreken. Ook het in Vlaanderen te verkrijgen Romboutje wordt geassocieerd met De Gouden Saté. Geschiedenis De Gouden Saté werd opgericht in de jaren 1980. Julien Taghon ontwikkelde er het snack Hugo Claus, dat onofficieel ook het Julientje genoemd werd. Met toenmalig student Peter Rombaut werd het Romboutje ontwikkeld. In het begin van de jaren 2000 prijkten behalve deze 'klassiekers' ook de Glennie, Cappoentje - twee varianten met een bicky - en de Friet Royal tussen de Specials van de De Gouden Saté. Na het overlijden van Taghon in 2013 nam zijn dochter en schoonzoon de frituur over. Ze kregen problemen met de eigenaar van het pand en omdat de nachtelijke uurtjes hen niet in de koude kleren gingen zitten werd omstreeks 2017 de zaak verkocht met de voorwaarde dat "de naam en faam" behouden zou worden. De nieuwe eigenaars van De Gouden Saté ontwikkelden een veganistische variant van het Julientje, en een haute cuisine-versie voor een breder publiek. In 2021 werd de zaak verbouwd, waarna men in staat was verse frieten te snijden in plaats van voorgebakken frieten te gebruiken. Biertje In 2024 werd een biertje ontwikkeld dat - evenals de gelijknamige snack - naar de oorspronkelijke uitbater van De Gouden Saté is vernoemd: het Julientje. Het viel nog dezelfde jaar in de prijzen van de World Beer Awards. Van dit biertje is ook een alcoholvrije variant gemaakt, die is echter door bierkenner Frederik Baute afgeserveerd tijdens een test van alcoholvrije bieren.
Roeselare railway station

Station Roeselare is a Belgian railway station on railway line 66 (Brugge – Kortrijk) in the city of Roeselare. History The station is the terminal station of the old abolished line 64 (Ypres – Roeselare) and the also abolished line 65 (Roeselare – Menen – French frontier). The station is situated on walking distance from the city centre. Each quarter of an hour, a train stops in Roeselare, among which L-trains to Bruges and Kortrijk, and the IC-trains to Bruges-Ostend (Brugge-Oostende) and Kortrijk-Lille or Brussels. Outside, there is a bus station with 11 platforms where you can take a town-bus or regional bus. Infrastructure The station lies on a raising verge. There is a big yellow metal roof above the platforms. Because of the open roof construction, there are almost no walls around the platforms but some shelters protect the travellers against the wind. There are 3 tracks and 2 platforms. On the upper storey, there are a few offices. Formerly, signal-station 'Bloc 10' regulated the railway-traffic in the station. The platforms can be reached by stairs, escalators or by lift. Downstairs there are a ticket office and several shops. Renovation The railway station from 1977 doesn't meet certain modern requirements concerning comfort, customer friendliness and reaching. When the station was built in 1976–1979, it looked modern at the time with a raising railway that replaced four level crossings. At the end of 2007, the municipality and several partners of public transport organizations decided to modernize the neighbourhood of the station. Together they invested 35 million euro. The work was planned to be done in 2012 but they worked on the new railway-station till the summer of 2018. Meanwhile, the construction of the underground parking and the new bus station have been completed. Thanks to this renovation, the railway station has turned into a transferring point between different parts of town. Railway line to Ghent In the 'Neptunusplan', it has been suggested to improve the train-service between Roeselare and Ghent by means of a new railway junction between the railway-lines 66 and 73, near the village of Gits. Faster train-services via Kortrijk are possible too. References External links Media related to Roeselare train station at Wikimedia Commons Belgian Railways website for Roeselare
Station Roeselare

Station Roeselare is een spoorwegstation langs spoorlijn 66 (Brugge – Kortrijk) in de Belgische stad Roeselare. Vroeger vertrok vanuit dit station ook spoorlijn 64 (naar Moorslede en Ieper) en spoorlijn 65 (naar Menen en de Franse grens). De Koning Albert I-laan in Roeselare, ingehuldigd in 1970, werd op de voormalige spoorwegbedding naar Ieper en Menen aangelegd. Het station bevindt zich vlak bij het stadscentrum. Het stationsgebouw biedt onderdak aan twee loketten, een ruime wachtzaal, een ondergrondse parkeergarage, een broodjeszaak, een dagbladhandelaar en een politiebureau. Het Stationsplein is grotendeels verkeersvrij. Aan de achterzijde van het station vinden we het busstation waar talrijke stads- en streeklijnen (waaronder naar Ieper en Menen) van De Lijn samenkomen. Infrastructuur Het station ligt op een verhoogde berm. De perrons worden overdekt door een groot geel plat metalen dak. Door de open dakconstructie zijn er rond de perrons weinig of geen muren. Er zijn drie sporen en twee perrons. Deze perrons zijn toegankelijk via trappen, roltrappen en per lift. Roeselare Centraal Het stationsgebouw uit 1977 beantwoordde niet meer aan de moderne eisen van comfort, klantvriendelijkheid en bereikbaarheid. Samen met het spoorviaduct vormde het een barrière tussen het hart van de stad en het oostelijke stadsdeel dat in de volksmond veelzeggend "Krottegem" genoemd wordt. Het stadsbestuur besloot in 2007 de stationsomgeving grondig aan te pakken. De NMBS-holding verklaarde zich bereid om tegelijk het station te moderniseren. Hieruit ontstond het stationsproject: 'Roeselare Centraal'. De stad Roeselare, de NMBS-Holding, Infrabel en De Lijn investeerden samen 55,2 miljoen euro. Het seinhuis, blok 10, verdween bij de vernieuwing van het station. Bij de werken werd de onderdoorgang in het station verbreed, werd er een extra onderdoorgang gecreëerd voor bussen, kwam er een nieuwe bushalte en nieuw stationsplein. In het station kwamen er nieuwe trappen, roltrappen en liften, werden de perrons verhoogd naar een standaardhoogte van 76 centimeter en kwam er nieuwe verlichting. In 2018 werd het vernieuwde station officieel geopend. Galerij Spoorlijn naar Gent Het Neptunusplan suggereert een betere treinverbinding tussen Roeselare en Gent-Sint-Pieters. Mogelijk wordt daarvoor nabij Lichtervelde een verbindingsspoor tussen lijn 66 en lijn 73 aangelegd ('bocht van Gits'). Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Roeselare (stacja kolejowa)

Roeselare (niderl. Station Roeselare) – stacja kolejowa w Roeselare, w prowincji Flandria Zachodnia, w Belgii. Stacja jest końcem dawnej linii kolejowej nr 64 (Ypres – Roeselare), a także dawniej linii nr 65 (Roeselare – Tourcoing). Stacja znajduje się w odległości krótkiego spaceru od centrum miasta. Stacja i tory znajdują się na wiadukcie, w tym hala biletowa i wszystkie inne usługi są tam zlokalizowane. Stacja zintegrowana jest również z dworcem autobusowym, gdzie swój przystanek ma 7 linii miejskich, oraz wiele autobusów lokalnych i regionalnych. Średnio Roeselare jest obsługiwane przez pociągi co 15 minut, tym pociągi regionalne do Brugii i Kortrijk, a pociągi IC do Brugii, Ostendy i Kortrijk, Lille. Infrastruktura Stacja znajduje się powyżej poziomu gruntu. Perony są częściowo przykryte przez metalową halę peronową. Otwarta konstrukcja hali peronowej powoduje, że nie chroni ona całkowicie pasażerów przez wiatrem, taką możliwość dają ustawione na peronach specjalne wiaty. Istnieją trzy tory i dwa perony. Na piętrze znajdują się kilka agencji i centrum sterowania ruchem. Na perony można dostać się schodami, schodami ruchomymi i windami. Na dole znajduje się kasa i poczekalnia z kioskiem. Oprócz hali biletowej znajduje się restauracja. W samej stacji umiejscowione są toalety i automat z przekąskami. Linie kolejowe 64 Roeselare – Ypres 66 Roeselare – Tourcoing 66 Brugia – Kortrijk Linki zewnętrzne Informacje o stacji na SNCB/NMBS Nowy projekt stacji. roeselare.be. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-03-19)].
Convento Van Maerlant

Il Convento Van Maerlant è un edificio storico della città di Bruxelles, che ha cambiato sede nel 1907. Nel 1974 le suore Adoratrici perpetue del Santissimo Sacramento lasciarono il convento che iniziò una lunga degradazione. Nel 1989 fu acquistato dalla Compagnie CFE e poi venduto nel 1999 alla Commissione europea che ne fece la sua biblioteca principale. Storia Il primo convento delle Adoratrici perpetue del Santissimo Sacramento fu costruito grazie alla donazione della baronessa Marie Thérèse van der Linden d'Hooghvorst, nata contessa di Argenteau d'Ohain, che acquistò nel 1847 una proprietà presso la rue des Sols. La proprietà era composta da una chiesa e una maison de maître costruite nel 1455 da Gilles van den Berghe. La proprietà era poi passata al principe Hénin-Liétard e alla figlia, che sposò il conte de Salazar de Velasco (da cui deriva il soprannome dato alla chiesa di "Saint-Lazaire"), e infine alla baronessa d'Hooghvorst. Finiti i lavori di trasformazione da maison de maître in convento, s'installarono le religiose, all'epoca solo costituite come congregazione. Nel 1908, con i grandi lavori di ristrutturazione della città, il convento e la chiesa furono espropriati e la Adoratrici perpetue del Santissimo Sacramento si spostarono ricostruendo la loro sede in modo pressoché identico. Gli edifici originali della rue des Sols furono abbattuti nel 1955, mentre i nuovi, costruiti alla rue Van Maerlant, esistono ancora oggi. Nel 1974 le suore lasciarono il grande convento e l'edificio iniziò a degradarsi, fu poi acquistato nel 1989 dalla Compagnie d'Entreprises CFE. Nel 1993 la Compagnia affidò agli architetti Marc Vanden Bossche e Marc Lacour una ristrutturazione dell'edificio e della chiesa, ormai sconsacrata, in vista di una possibile vendita. I lavori finirono tre anni dopo e nel 1999 il complesso fu acquistato dalla Commissione europea che v'installò i suoi archivi e la biblioteca principale. L'atrio centrale della biblioteca è dedicato a Domenico Lenarduzzi, conosciuto anche come il padre di ERASMUS. A fianco del vecchio convento e della vecchia chiesa si trova la Cappella della Resurrezione (Bruxelles) più conosciuta con l'appellativo di Cappella dell'Europa. Note Voci correlate Cappella della Resurrezione (Bruxelles) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Convento Van Maerlant
Van Maerlantklooster

Het Van Maerlantklooster is een voormalig klooster gelegen aan de Van Maerlantstraat te Brussel. Geschiedenis De Brusselse congregatie van Dames de l'Adoration Perpétuelle (Zusters van de Altijddurende Aanbidding) werd gesticht in 1844 door Anna de Meeûs. Het Brusselse klooster werd in 1850 gevestigd in het Salazarhof aan de Stuiversstraat. Als kapel werd de latere Verrijzeniskapel uit 1435 gebruikt. Deze was echter spoedig te klein, waarop de aan de kapel palende vleugel van het Salazarhof werd afgebroken en vervangen door een neogotische kloosterkerk in rode baksteen. In 1907 werd de grond onteigend in verband met de geplande aanleg van de Kunstberg en de Noord-Zuidverbinding. Aan de Van Maerlantstraat in de Maalbeekvallei werd toen een nieuw klooster gebouwd, deels een replica van het onteigende klooster. De kloosterkerk aan de Van Maerlantstraat is een enigszins versoberde uitvoering van het origineel. Ook de kapel werd volledig nagebouwd. De originele kerk en kapel verdwenen in 1955 om plaats te maken voor de Ravensteingalerij. In 1974 verlieten de zusters het klooster. Het klooster, het enige vooroorlogse gebouw aan de Van Maerlantstraat, dreigde gesloopt te worden om plaats te maken voor appartementen. Het werd echter uiteindelijk aangekocht door de Raad van de Europese Unie. Renovatie volgde en in 1996 werd het complex heropend en kreeg de functie van bibliotheek en bezoekerscentrum ten dienste van de Europese Commissie. Ook de Verrijzeniskapel werd in 2001 gerenoveerd, waarbij ze een nieuw interieur kreeg. Ze werd heringewijd als een rooms-katholieke kerk met een oecumenische oriëntatie.