NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sanctuary Wood Museum Hill 62

The Sanctuary Wood Museum Hill 62, 3 km (1.9 mi) east of Ypres, Belgium is a private museum located in the neighborhood of the Canadian Hill 62 Memorial and the Sanctuary Wood Cemetery. The museum was owned by Jacques Schier, the grandson of the farmer who founded the museum and owned the site of the museum since before World War I and left it as he had founded it. He was known as 'Fat Jacques' to generations of visitors. The museum has a collection of World War I items, including a rare collection of 3-dimensional photographs, weapons, uniforms and bombs. A preserved section of the British trench lines is located behind the museum. The museum also has a small bar, café and gift shop. Image Gallery See also Battle of Hill 60 Hill 62 Memorial Battle of Passchendaele Tyne Cot Memorial External links Museum Hill 62 Sanctuary Wood Pilgrimage to Ypres Sanctuary Wood Museum (Hill 62) References
Hill 62

Hill 62 is een heuvel en ligt even de buiten de gemeente Zillebeke in de Belgische provincie West-Vlaanderen, de top ligt op circa 62 meter. De heuvel is bekend uit de Eerste Wereldoorlog. Ondanks de geringe hoogteverschillen was het een goede plaats om als observatiepunt te dienen. De geallieerde troepen konden vanaf hier de Duitse linies overzien. De linies in deze omgeving worden bemand door de Canadezen. Op 2 juni 1916 vanaf 8 uur in de ochtend bestookt de Duitse artillerie de Canadezen tot net na het middaguur, daarna worden ondergrondse mijnen tot ontploffing gebracht en volgt de aanval van de Duitse infanterie. De Canadezen worden over een linie van circa 1.200 meter compleet teruggeslagen, vanaf Hill 62 (Duits: Tor Top) tot Mount Sorrel, een stuk zuidwaarts van Hill 62. In totaal weten de Duitsers ruim een halve kilometer terreinwinst te boeken. De dag erna, 3 juni, wordt een tegenaanval uitgevoerd. Deze levert nauwelijks terreinwinst op. Enige nut is dat de Canadezen de eigen linies beter kunnen versterken tegen een nieuwe Duitse aanval, welke echter uitblijft. Op 13 juni wordt na hevig geallieerd artillerievuur Hill 62 terugveroverd op de Duitsers. Hill 62 is onderdeel van de zogenaamde Hoogte van Wijtschate-Zillebeke waar ook de Helling van Mesen, Helling van Wijtschate en Hill 60 deel van uitmaken. Op Hill 62 ligt het Sanctuary Wood Museum, een museum dat diverse gebruiksvoorwerpen uit de Eerste Wereldoorlog tentoongesteld heeft, alsmede een aantal loopgraven en granaatkraters in de naastgelegen tuin. De loopgraven ogen authentiek Het opmerkelijkste in het museum zijn houten kijkkastjes met driedimensionale beelden uit de Eerste Wereldoorlog. Je kijkt jezelf de modder van de loopgraven en de verwoestingen in. Hill 62 is niet te verwarren met Hill 63 (ook wel bekend als de Hutteberg), die in het zuidelijker gelegen dorp Ploegsteert in de Waalse deelgemeente Komen-Waasten ligt. Sedert 2016 loopt het parcours van de wielerklassieker Gent-Wevelgem over laatstgenoemde Hill 63. Dit is de eerste 'Plugstreet', een onverharde strook die doet herinneren aan de Eerste Wereldoorlog. In 2018 ging ook de Great War Remembrance Race over deze 'Plugstreets'. Externe links www.westhoek.be www.wo1.be Wereldoorlog I in de Westhoek
Sanctuary Wood Museum Hill 62

O Sanctuary Wood Museum Hill 62, situado a 3 km (1,9 mi) a leste de Ypres, Bélgica, é um museu privado localizado no bairro do Memorial Canadense Hill 62 e do Cemitério de Sanctuary Wood. O museu pertencia a Jacques Schier, neto do fazendeiro que o fundou e era dono do terreno desde antes da Primeira Guerra Mundial, tendo-o deixado como o fundara. Ele era conhecido como "Jacques Gordo" por gerações de visitantes. O museu possui um acervo de itens da Primeira Guerra Mundial, incluindo uma rara coleção de fotografias tridimensionais, armas, uniformes e bombas. Uma seção preservada das trincheiras britânicas está localizada atrás do museu. O museu também possui um pequeno bar, café e loja de presentes. Galeria de imagens Ver também Batalha da Colina 60 Memorial Hill 62 Batalha de Passchendaele Tyne Cot Referências Ligações externas Museum Hill 62 Sanctuary Wood Sanctuary Wood Museum (Hill 62)
Saint-Charles de Potyze

Saint-Charles de Potyze is een Franse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Belgische stad Ieper. Er worden zo'n 4.800 doden herdacht, waarvan ruim 1.300 niet geïdentificeerd konden worden. De begraafplaats heeft een oppervlakte ongeveer 29.900 m² en ligt zo'n drie kilometer ten noordoosten van het stadscentrum, langs de weg naar Zonnebeke (N332), iets voorbij het gehucht Potyze. De toegang van de begraafplaats wordt geflankeerd door twee witte stenen zuilen. Links voorbij de ingang staat een beeldengroep die een calvarie voorstelt. Achteraan bevindt zich een massagraf en staat een obelisk als herdenking aan een aantal infanterieregimenten. De graven zijn aangeduid met rechtopstaande kruisen, met uitzondering van een aantal islamitische en joodse graven die een stenen grafzerk hebben met een inscriptie overeenkomstig hun geloofsovertuiging. Geschiedenis Tijdens de Eerste Wereldoorlog bevond de locatie zich dicht bij de frontlijn van de Ieperboog. In de buurt bevond zich een schooltje dat werd beheerd door het Sint-Jozefsinstituut in Ieper. De Fransen gebruikten het als medische hulppost, "Poste de secours de Saint-Charles de Potyze". Soldaten die overleden, werden begraven in een aangrenzende tuin. Tijdens de oorlog werden de school en de begraafplaats echter voor een groot stuk vernield. Aanvankelijk werden gesneuvelden in massagraven begraven, maar al gauw legde men individuele graven aan, zoals ook vastgelegd in een Franse wet van eind december 1915. Vanaf 1919 werd de begraafplaats hersteld en uitgebreid met graven uit de omliggende slagvelden. Vanaf 1920 konden Franse gesneuvelden ook gerepatrieerd worden. Veel onbekende doden kwamen in massagraven terecht; de grootste in België is het Ossuaire bij de Kemmelberg. Veel graven uit 1914 en 1915 raakten ook vernield bij de Derde Slag om Ieper. Wanneer men die graven terugvond en geen identificatie meer kon gebeuren kwamen ook deze resten in een massagraf. De begraafplaats Saint-Charles de Potyze telt nu zo'n 4.209 Franse graven, waarvan 762 niet geïdentificeerde. Ook het massagraf telt zo'n 616 onbekende graven. Nog steeds worden Franse gesneuvelden die tot een eeuw later worden teruggevonden in de vroegere slagvelden hier bijgezet. De begraafplaats werd in 2008 beschermd als monument. Externe links Franse militaire begraafplaats Sint-Charles de Potyze in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed Saint-Charles de Potyze Saint-Charles de Potyze op de website van WO1.be
Solferino Farm Cemetery

Solferino Farm Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog en Tweede Wereldoorlog in het Belgische dorp Brielen, een deelgemeente van Ieper. De begraafplaats werd ontworpen door Reginald Blomfield en ligt 4 km ten noordwesten van het centrum van Ieper. Het terrein heeft een smal rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 1.200 m² en wordt omsloten door een natuurstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat vlak bij de toegang aan de straatkant. Er worden 304 doden herdacht, waaronder vijf uit de Tweede Wereldoorlog. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Geschiedenis De Franse troepen die deze sector sedert het begin van 1915 bezetten, noemden de boerderij tegenover de begraafplaats 'Solferino Farm'. De boerderij gebruikten ze als medische post. Omstreeks het einde van de Derde Slag om Ieper in oktober 1917, begonnen Britse troepen met de aanleg van de begraafplaats. Deze werd door gevechtseenheden gebruikt tot augustus 1918. Er liggen 294 Britten (één is niet geïdentificeerd), twee Canadezen en drie Duitsers. Honderd slachtoffers behoorden tot artillerie-eenheden, 21 militairen behoorden tot de genietroepen en 24 doden tot de Royal Army Service Corps. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden nog vijf Britten, waarvan één niet geïdentificeerde, aan deze begraafplaats toegevoegd. Zij sneuvelden tijdens de terugtrekking van de Britse troepen naar Duinkerke in mei 1940. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Onderscheiden militairen Linwood Field, majoor bij de Royal Field Artillery werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO) en het Military Cross (MC). de kapiteins R. P. Neville van de Northumberland Fusiliers en P. S. Barker van de Royal Field Artillery ontvingen eveneens het Military Cross. sergeant-majoor Charles Frederick Brewster, de sergeanten W. Castle, Owen A. Gibbs en William Arthur Holdsworth, de korporaals W. Puddifoot, J. Fife en J. H. Ryder en pionier James Lindsley ontvingen de Military Medal (MM). Externe links Solferino Farm Cemetery op de website van de CWGC. Solferino Farm Cemetery op de website van WO1.be
Basilika Mariä Himmelfahrt (Kortenbos)

Die Basilika Mariä Himmelfahrt (niederländisch Basiliek Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaart) ist eine römisch-katholische Kirche im Ortsteil Kortenbos der Gemeinde Sint-Truiden, Belgien. Die Wallfahrtskirche des Bistums Hasselt mit der Anrufung Mariä Himmelfahrt und trägt den Titel einer Basilica minor. Die Kirche wird von der Prämonstratenserabtei Averbode betreut. Geschichte Die barocke Kirche wurde nach einem Entwurf des Minoriten N. Ray errichtet. Das Langhaus wurde zwischen 1611 und 1648 erbaut, zwischen 1655 und 1665 folgten das Querhaus und der Turm. Die Fassade mit dem Eingangsportal wurde in den Jahren 1698 bis 1725 ergänzt, als auch die Turmspitze und die Ecktürmchen fertiggesetzt wurden. 1925 wurden die Seitenportale geschaffen. Papst Pius XI. erhob die Kirche 1936 zur Basilica minor. 1973 wurde die Kirche unter Denkmalschutz gestellt, 2014 zum architektonischen Erbe erklärt. in den 1990ern wurde die Kirche renoviert. Architektur Die Basilika ist einschiffig als Kreuzkirche in Ziegelstein ausgeführt. Das Hauptschiff besitzt vier Joche, das Querhaus zwei und der Chor nur ein Joch mit geradem Abschluss. Das Westportal wird von zwei Seitenkapellen begleitet. Der Choranschlussturm steht mit der Sakristei auf der Ostseite. Die schlanken Rundbogenfenster geben der Kirche einen vertikalen Charakter. Der Hauptaltar stammt von Pieter Scheenaekers, die Statue Unserer Lieben Frau von Kortenbos ist aus Terracotta. Altarbilder zeigen die Muttergottes mit dem hl. Norbert und dem hl. Augustinus und den Hl. Norbert mit der Gottesmutter, auch weitere zwölf Gemälde zeigen Prämonstratenserheilige. Die Kirche zeigt achtzehn Votivbilder. Weblinks Einzelnachweise
Basilique Notre-Dame-de-l'Assomption de Cortenbosch

La basilique Notre-Dame-de-l'Assomption de Cortenbosch (en néerlandais : Basiliek Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaart van Kortenbos) est un lieu de culte catholique situé dans la commune de Saint-Trond et la province de Limbourg, en Belgique. Cette basilique mineure dédiée à l'Assomption de Marie est un lieu de pèlerinage du diocèse de Hasselt. Elle est dirigée par l'abbaye d'Averbode. Historique L'église est conçue par Nicolaas Rey dans un style baroque. Sa grande nef est construite de 1611 à 1648, suivie du transept et de la tour de 1655 à 1665. La façade principale et le portail d'entrée sont achevés de 1698 à 1725, en même temps que la flèche et les tourelles d'angle. Les portails latéraux sont fabriqués en 1925. En 1936, le pape Pie XI élève l'église au rang de basilique mineure. La basilique est rénovée dans les années 1990. L'édifice est monument classé depuis 1973 et fait partie du patrimoine architectural depuis 2014. Architecture Cette basilique à nef unique est construit en brique dans la forme d'une croix. La nef principale possède quatre travées, le transept deux travées et le chœur une seule travée. Le portail occidental est flanqué de deux chapelles latérales. Le clocher se trouve sur le côté est, tout comme la sacristie. Les étroites fenêtres arquées donnent une apparence verticale à l'édifice. Le maître-autel est conçu par Pieter Scheenaekers. Il est orné d'images La Mère de Dieu avec saint Nortbert et saint Augustin, Saint Nortbert avec la Mère de Dieu. Douze autres peintures de l'autel montrent des saints prémontrés. La statue Notre-Dame de Kortenbos est faite en terre cuite. L'église comporte 18 images votives. Notes et références Voir aussi Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Ressource relative à la religion : GCatholic.org (nl) [vidéo] Présentation de la basilique et horaires, open churches (nl) Photographies de la basilique, Videoreportages Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du baroque Portail du Limbourg (Belgique) Portail de la protection du patrimoine
Hogeschool VIVES

VIVES University of Applied Sciences is a University College located in West Flanders, Belgium. The name refers to the Spanish-Brussian humanist Juan Luis Vives. VIVES was created in 2013 through the merger of KATHO and KHBO. Founding VIVES University of Applied Sciences was created by the merger of the Katholieke Hogeschool Zuid-West-Vlaanderen and the Katholieke Hogeschool Brugge-Oostende. KATHO and KHBO signed a declaration of intent for cooperation on 23 June 2010. The fusion and the name were announced on 21 December 2012 and became effective in September 2013. At the same time, the university courses were split off into Katholieke Universiteit Leuven Campus Brugge, a new department of KU Leuven. With over 20,000 students, VIVES is one of the largest university colleges in Flanders. Campuses VIVES South Courtrai (HQ) Roeselare Torhout VIVES North Bruges (campus Xaverianenstraat and campus Bruges Station) Ostend (campus Ostend Station and campus VLOC) References External links Media related to Katholieke Hogeschool Vives at Wikimedia Commons Official website Website of the Association K.U.Leuven
Église des Carmes de Bruges

L'église des Carmes ou église des Carmélites est une église baroque située dans le centre historique de Bruges en Belgique. Histoire La construction de cette église monastique débuta le 3 juillet 1688 et s'acheva le 24 juin 1691. Cependant, le monastère des Carmes déchaux était déjà établi rue Ezelstraat à Bruges en 1633. Les archives monastiques conservent de nombreux documents relatifs à la construction de l'église, le plus important étant la Digna Novae Ecclesiae Epitome[réf. incomplète]. Le plan de l'église fut dessiné par le frère carme Theodoor de Haze, né à Anvers en 1645 et mort à Rome en 1689[réf. incomplète]. Comme le suggère la façade, le plan initial prévoyait trois nefs et un transept. Ce plan fut rejeté par le supérieur général à Rome. Les deux nefs latérales ne furent ajoutées qu'en 1913. La façade ouest est construite en briques et ornée de pierres blanches. Au-dessus du portail central se trouve un médaillon de saint Jean-Baptiste, le saint patron de l'église. Le fronton est orné d'une statue de saint Joseph. L'église est ouverte au public et sert le week-end à la célébration de messes, accompagnées par un chœur grégorien. Galerie Notes et références Voir aussi Bibliographie Adolphe Duclos, Bruges, histoire et souvenirs, Bruges, Forgotten books, coll. « Classic reprint series », 2018 (1re éd. 1910), 612 p. (ISBN 978-0-2823-3053-8). (nl) Jan Rosaert, De Karmelieten van de Theresiaanse hervorming of Karmelieten Discalsen te Brugge, Maurits Van Coppenolle, 1982, 44 p.. (nl) Marc Ryckaert, Brugge, historische stedenatlas van België, Bruxelles, 1991, 239 p.. Arthur De Schrevel, Établissement et débuts des Carmes Déchaussés à Bruges, Bruges, L. Plancke, 1910, 136 p.. (nl) Frans Vromman, « Kerk en klooster van de Ongeschoeide Karmelieten in de Ezelstraat », Brugse Gidsenkroniek,‎ 1985. Liens externes Archives conservées par : couvent des Carmes déchaux (186&id=4857) Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Ressource relative à la musique : MusicBrainz www.karmel.be Portail de l’architecture chrétienne Portail du baroque Portail de Bruges
Karmelietenkerk (Brugge)

De Karmelietenkerk is een kerk in het centrum van de Belgische stad Brugge. Geschiedenis De bouw van deze barokke kloosterkerk begon op 3 juli 1688 en duurde tot 24 juni 1691. Het klooster van de Ongeschoeide Karmelieten was echter al in de Brugse Ezelstraat te vinden in 1633. Het kloosterarchief beschikt over vele documenten met informatie over de bouw van de kerk. Het belangrijkste is Digna Novae Ecclesiae Epitome. Het plan voor de kerk werd gemaakt door karmelietenbroeder Patriek van de heilige Hubertus (alias Theodoor de Haze) geboren te Antwerpen in 1645 en overleden te Rome in 1689. Zoals de gevel het laat vermoeden, voorzag het oorspronkelijk plan drie beuken en een dwarsbeuk. Dit plan werd verworpen door de Generaaloverste in Rome. De twee zijbeuken zijn er maar gekomen in 1913. De westgevel is gebouwd met bakstenen en sierelementen van witsteen. Boven het middenportaal vindt men een medaillon van Sint-Jan de Doper, de patroonheilige van de kerk. Het fronton toont een beeld van Sint Jozef. Het metselwerk werd toevertrouwd aan karmelietenbroeder Michiel van de heilige Ignatius (alias Michiel van Troostenberghe). Alle houtsculpturen (lambrisering, preekstoel, communiebank, doksaal) zijn het werk van karmelietenbroeder Victor van de heilige Jacob (alias Jacob de Coster). Het is slechts door de mildheid van Jean-Baptist van Altere, schepen van het Brugse Vrije, dat het mogelijk werd om deze monumentale kerk te bouwen. Om hieraan te herinneren vindt men in de linkerbeuk een beeld dat hem voorstelt als Sint-Jan de Doper met daaronder de Latijnse tekst: D. O. M. et aeternae memoriae nobil. d(omi)ni Jo(ann)is Bapt(istae) Van Altere qui has sacras aedes christi praecursori ac nutritio proprio aere erexit patres carm(elitae) excalceati 1691 posuerunt ac 1861 renovaverunt. De kerk is toegankelijk voor het publiek en wordt tijdens de weekenden gebruikt voor het celebreren van missen, opgeluisterd door een gregoriaans koor. De dagelijkse eredienst vindt plaats in een huiskapel. Literatuur Adolphe DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Brugge, 1910. A. C. DE SCHREVEL, Établissement et débuts des Carmes Déchaussés à Bruges, Brugge, 1910. J. ROTSAERT, De Karmelieten van de Theresiaanse hervorming of KarmelietenDiscalsen te Brugge, in: Brugs Ommeland, 1982. Frans VROMMAN, Kerk en klooster van de Ongeschoeide Karmelieten in de Ezelstraat, in: Brugse Gidsenkroniek, 1985. Marc RYCKAERT, Brugge, historische stedenatlas van België, Brussel, 1991. Zie ook Lijst van kerken in Brugge Externe link www.karmel.be
Gare de Saint-Denis-Westrem

La gare de Saint-Denis-Westrem est une gare ferroviaire belge, fermée, de la ligne 75, de Gand-Saint-Pierre à Mouscron (frontière). Elle est située à Saint-Denis-Westrem, une section de la ville de Gand, dans la province de Flandre-Orientale. Situation ferroviaire Histoire Une première gare a été inaugurée le 1er juin 1866 sur la ligne de Gand-Sud à Courtrai et Mouscron (frontière) mise en service de 1838 à 1842. Cette station, ouverte aux voyageurs et marchandises, a disparu lors de l'abandon de cette section. La route Oude Gentweg, prolongée par la De Pintelaan a récupéré une partie de l'ancien tracé. La gare actuelle a été ouverte le 1er juillet 1910, sur le tracé modifié de la ligne de chemin de fer de Courtrai à la nouvelle gare Gand-Saint-Pierre. Ce graphique montre le nombre moyen de voyageurs à l'embarquement en semaine, le samedi et le dimanche entre 1977 et 1984. Elle a été fermée en 1984 car elle ne satisfaisait pas à la norme minimale de 200 voyageurs à l'embarquement par jour ouvrable. En 1987, la SNCB réfléchit à rouvrir la gare, proche de l'espace d'exposition Flanders Expo, ou au moins à créer une halte à proximité. La gare, dont les quais existaient encore, fut utilisée à quelques reprises lors d'expositions et en 1998, une halte a été créée près de Flanders Expo[Où ?]. Toutefois, en 2020, plus aucun vestige de quais n'est visible le long de la ligne. Patrimoine ferroviaire L'aspect du premier bâtiment de gare n'est pas connu. Il a fait l'objet d'un agrandissement en 1878 et a été démoli à une date inconnue après l'abandon du tracé d'origine. La gare, à son emplacement actuel, possède bâtiment des recettes de plan type 1895 datant de 1913 (partant de plans réalisés en 1908). Ce bâtiment est doté d'une aile de 3 travées, à gauche du corps de logis. Cette aile accueillait un magasin pour les colis et bagages ainsi que le bureau et le guichet et une petite salle d'attente. Sa façade est en briques de plusieurs couleurs agrémentée d'un soubassement en pierre de taille, de pilastres et bandeaux en brique, de fenêtres à impostes de verre coloré, d'une corniche dentelée et de ferronneries (ancres de façade, arrête de toiture) ainsi que de plusieurs lucarnes, fenêtres géminées et d'un œil-de-bœuf. La gare d'Oostakker construite en 1911 sur une nouvelle section de la ligne Gand-Anvers possède de nombreux points communs mais est beaucoup plus grande et encore plus décorée. En mauvais état dans les années 1990, elle a depuis été rénovée. La gare était protégée en tant que monument et la zone en tant que paysage urbain. Le bâtiment a été vendu en 1998 puis transformé pour accueillir des bureaux. Notes et références Notes (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Station Sint-Denijs-Westrem » (voir la liste des auteurs). Références Voir aussi Articles connexes Histoire des chemins de fer belges Transport ferroviaire en Belgique Liste de gares en Belgique Ligne 75 (Infrabel) Schéma de la ligne 75 (Infrabel) Liens externes Lijn 75 Portail du chemin de fer Portail de la Flandre-Orientale
Station Sint-Denijs-Westrem

Station Sint-Denijs-Westrem is een voormalig spoorwegstation op spoorlijn 75 in Sint-Denijs-Westrem, een deelgemeente van de Belgische stad Gent. Het station werd geopend in 1910, aan het gewijzigde tracé van de spoorlijn vanuit Kortrijk naar het nieuwe Station Gent-Sint-Pieters. Het werd gesloten in 1984 omdat het de minimumnorm van 200 opstappende reizigers per werkdag niet haalde. Tussen 1866 en 1910 was er een ander station met de naam Sint-Denijs-Westrem, namelijk op het voormalige tracé van spoorlijn 75. Het station werd beschermd als monument en de omgeving als dorpsgezicht. Het gebouw is verkocht in 1998 en vervolgens verbouwd tot een kantoorgebouw. Aantal instappende reizigers De grafiek geeft het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Blindef

Blindef (ou Blindhef) est un hameau de la commune de Sprimont, en province de Liège (Région wallonne de Belgique). Situé à l'extrémité nord de la région calcaire de la Calestienne il faisait autrefois partie de la commune de Louveigné. Étymologie Appelé successivement Blandovium, Blandouium, Blandovia, Blancdoeuf, Blindeffe, Blindhef ou encore Blindeff, le village tirerait son nom des termes latins blandus signifiant joli, aimable et ovium, terre. Description Blindef est de grande ancienneté. Le village est mentionné dès 882 dans le recueil des chartes de la principauté de Stavelot-Malmédy. Il était situé sur l'ancienne voie de Liège qui reliait cette ville à Spa et à Stavelot. Son noyau originel se compose de constructions en moellons de calcaire et de grès. Patrimoine La chapelle Saint-Hubert et Sainte-Vierge en pierre calcaire datant de 1762. Le château de Blindef avec sa façade de briques et pierres de taille datant de la même époque. Une ancienne ferme en moellons de calcaire. L'ancienne auberge Saint-Esprit. Le ruisseau du Vieux Sart, dès son entrée en zone calcaire de la Calestienne, disparaît près du centre du village dans un chantoir à une altitude de 230 m. Notes et références Liens externes [1] Portail de la province de Liège Portail de la Wallonie Portail de la Belgique