NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Jacobskapel (Lier)

De Sint-Jacobskapel is een kapel gelegen op de Grote Markt van de stad Lier, in de Belgische provincie Antwerpen. Deze gotische kapel werd door het stadsbestuur in 1383 gebouwd en toegewijd aan Jacobus de Meerdere. Ze werd in 1479 door brand geteisterd en kort nadien hersteld. Tijdens de moeilijke jaren van de beeldenstorm in de 16de eeuw werd de kapel geteisterd door gruweldaden en diende ze nadien terug ingewijd te worden. In 1636 worden de Jezuïeten officieel aalmoezenier van de Spaanse troepen in Lier tijdens de Spaanse Tijd (1494 - 1714). In totaal waren 38 Spaanse gouverneurs tussen 1560 en 1712 actief in Lier. Doordat de kapel gebruikt werd als parochiekerk voor de Spaanse troepen sprak men in Lier al snel van de Spaanse kapel. Een bijnaam die nog altijd gebruikt wordt. In de kerk hangen nog verschillende Spaanse wapenschilden Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kapel in brand gestoken door de Duitsers, maar na de Eerste Wereldoorlog werd ze haast volledig herbouwd door de Lierse aannemer Florent D’Hulst naar plannen van de Leuvense architect Frans Vandendael. De restauratie werd echter beïnvloed door kanunnik Lemaire. Ze is sinds 1939 beschermd. De kapel ligt op de bedevaartsroute naar Compostella. Fotogalerij
Sint-Jan-Evangelistkerk (Blanden)

De Sint-Jan-Evangelistkerk is een kerkgebouw in Blanden in de Belgische gemeente Oud-Heverlee in de provincie Vlaams-Brabant. De kerk ligt aan de Haasroodsestraat en is gewijd aan Sint-Jan-Evangelist. Dit is een naam waarmee vroeger de apostel Johannes bedoeld werd. Johannes wordt gezien als de auteur van vijf boeken van het Nieuwe Testament, waaronder het "Evangelie volgens Johannes". Erachter is de pastorij gelegen en ten noordoosten van de kerk het kerkhof. Beide gebouwen zijn beschermd sinds 1980. In 1772 namen de bouwwerken aan deze kerk een aanvang en in 1804 werd het kerkhof ingewijd. Het bakstenen laat-classicistische gebouw is bijna noord-zuid gepositioneerd en bestaat uit een ingebouwde toren in de noordgevel, een eenbeukig schip en een driezijdig gesloten koor (zonder travee). Het gebouw heeft rondboogvensters met omlijsting en de toren heeft rondbogige galmgaten en een ingesnoerde torenspits. De hoofdgevel werd verfraaid met zogenaamde Gobertange-steen. Dit is een kalkhoudende zandsteen die ontgonnen werd in het Waals-Brabantse Geldenaken, waar Gobertange een gehucht van is. Sinds de vijftiende eeuw werden vele gebouwen in de omliggende regio in deze steen opgetrokken. Nu wordt deze steen nog enkel gebruikt voor restauraties van gebouwen. In de kerk bevindt zich een Christusbeeld uit de 16e eeuw en verder beelden van de verrezen Christus, van Onze-Lieve-Vrouw met kind, van Franciscus van Assisi en van de Heilige Clara van Assisi. Het houten, gemarmerde hoogaltaar is in Lodewijk XVI-stijl en heeft een altaarretabel uit 1722 van de Luikse schilder Edmond Plumier, voorstellende Het bezoek van de H. Antonius Abt aan de H. Paulus de Kluizenaar. Een deel van de muur langs de kerk en het bijhorende kerkhof werd in november 2023 met spoed afgebroken omdat ze onstabiel was geworden door regen. Dit kon gevaarlijk zijn voor fietsers op het naastgelegen fietspad. De buitenzijde van de pastorij werd in 2024 gerenoveerd. In januari 2025 werd binnen in de kerk een tijdelijke schaatsbaan aangelegd. De kerk wordt niet meer gebruikt voor kerkelijke vieringen.
Museum van het Kamp van Beverlo

Het Koninklijk Museum van het Kamp van Beverlo is een museum in Leopoldsburg dat is gewijd aan de militaire geschiedenis van het Kamp van Beverlo en Leopoldsburg. Het bevindt zich aan de Hechtelsesteenweg 9 in het uit 1850 daterende militair hospitaal. Het museum werd opgericht in 1972 en bevindt zich sinds 1982 op de huidige locatie, waar het vier voormalige ziekenzalen en een 175 meter lange gang omvat. Collectie In de gang vindt men voorwerpen die de prehistorie van het terrein belichten, werken van kunstenaars over de Eerste Wereldoorlog, historische legeronderdelen als de Grenswielrijders, de Eerste Wereldoorlog en de Force Publique, de Dodendraad, Decauville smalspoor, de Tweede Wereldoorlog, de bombardementen, de Weermacht in het voormalige Belgisch-Congo, en zaken die meer actuele militaire historie betreffen. Op het einde van de gang treft men het dodenhuisje aan en een autopsietafel. In de zalen vindt men achtereenvolgens: Zaal 1: de geschiedenis van het Kamp en die van Leopoldsburg; uniformen, vaandels en dergelijke Zaal 2: permanente tentoonstelling "De Groote Oorlog in Leopoldsburg" Zaal 3: voorwerpen die betrekking hebben op het toenmalige militair hospitaal vindt men in een zaal die was voorbehouden aan de Tuchtcompagnie (compagnie sans floche), hier zijn ook herinneringen aan de geestelijke verzorging van de militairen en de kerkelijke geschiedenis van Leopoldsburg te vinden, inclusief van de daar gevestigde kloosters Zaal 4: de traditiezaal van vier regimenten Karabiniers-Wielrijders, ofwel de Zwarte Duivels. Hier zijn ook tijdelijke tentoonstellingen en wordt de heemkunde van Leopoldsburg belicht De douchezaal, inclusief herinneringen aan de smalspoorbaan Galerij Externe links Officiële website Museum Steunsite: Kamp van Beverloo Virtueel bezoek aan het Museum
Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk (Aalst)

De Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk is de parochiekerk van het West-Limburgse Aalst, gelegen aan Aalst-Dorp 13. De kerk ligt wat hoger dan de omgeving, reden waarom met de kerk via een trap binnengaat. Het is een neogotische dorpskerk die omringd wordt door een kerkhof). De kerk werd gebouwd in 1854, en is toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekte Ontvangenis. Gebouw Het betreft een eenbeukige bakstenen zaalkerk met ingebouwde westtoren. De toegangsdeur wordt omlijst door een natuurstenen spitsboog. Daarboven een hoog spitsboogvenster en daarboven een niet meer in gebruik zijnde klok. Boven de galmgaten bevindt zich het eigenlijke uurwerk. De toren wordt bekroond door vier puntgevels en wordt gedekt door een zeskante spits. Het koor heeft een tweezijdige sluiting. Interieur De kerk bezit een laatgotisch triomfkruis (1e helft van de 16e eeuw), dat opgehangen is tussen schip en koor. Uit de 2e helft van de 17e eeuw zijn een eikenhouten Sint-Petrus- en een eikenhouten Sint-Paulusbeeld in barokstijl. De biechtstoel is in Luikse Lodewijk XV-stijl en stamt uit de 2e helft van de 18e eeuw. Het kerkhof bevat vijftien oude grafkruisen van de 16e tot de 18e eeuw en twee oude grafstenen: één uit de 17e en een uit de 18e eeuw.
Heilige Kerstkerk

De Heilige Kerstkerk of Sint-Salvatorkerk is een kerk in de Belgische stad Gent. De kerk bevindt zich in het noorden van het middeleeuws stadscentrum. De kerk werd in 1943 beschermd als monument. In het Gentse dialect spreekt men van Seleskest, en die naam wordt ook gebruikt voor de parochie of de buurt rond de kerk. Geschiedenis Aanvankelijk stond er in Gent een Heilige Kerstkerk bij de Sint-Baafsabdij, ingezegend in 1072. Terwijl de abdijkerk voorbehouden was voor de monniken, bediende de Heilige Kerstkerk de gelovigen van een grote parochie. Die omvatte zowel de huidige Sleepstraat, Heirnis, Oostakker, Mendonk, Lochristi, Zeveneken en delen van het huidige Sint-Amandsberg en Zaffelare. Het kerkgebouw werd afgebroken in 1540 voor de bouw van het Spanjaardenkasteel. De afbraak was opgenomen in de Concessio Carolina. Men verhuisde eerst naar de kapel van het Sint-Jacobshospitaal en in 1541 naar een kapel op de plaats waar nu de kerk staat. Met de steun van keizer Karel werd de kapel afgebroken om plaats te maken, rond 1550, voor een laatgotische kerk. De godsdiensttroebelen van de 16e eeuw (opkomst van het protestantisme en de Gentse Republiek) verhinderden de voltooiing van het gebouw. In 1722 werd de sacristie gebouwd. Tot 1810 zouden nog de basis en een zuil van de oude kapel zijn bewaard aan de westkant van de kerk. In de periode 1810-1812 werd een nieuwe voorgevel aan de kerk in neoclassicistische stijl opgetrokken, naar een ontwerp van Pierre De Broe. Interieur Ook het interieur werd meermaals aangepast. In het begin van de 19de eeuw kreeg ook dit een neoclassicistische stijl, maar in 1855 herstelde men enigszins de oorspronkelijke staat. De kerk en de schippers Omwille van de ligging van de kerk, dicht bij de Gentse voorhaven, is deze kerk het gebedshuis van de Vlaamse binnenschippers geworden. Hier trouwen ze, laten ze hun kinderen dopen en worden ze begraven. De schippersgemeenschap vond een trefpunt in het vroegere café ''Onder de Toren'', op de hoek van het plein en de Sleepstraat. Rechts van de kerk staat de pastorie uit 1773, oorspronkelijk het retraitehuis van bisschop Govaart Geeraard van Eersel, wiens wapenschild is aangebracht boven de ingangsdeur. Rihera Sinds 1994 staat de boeg van de spits Rihera op het kerkplein van de Heilige Kerstkerk, als symbool van de band tussen de kerk en de schippers. Het is een vrachtschip uit 1952 dat gevaren heeft tot 1977. De naam is een samentrekking van ''Richard-Hélène-Raoul, de voornamen van de schippersfamilie Wijnakker die eigenaar was. Bezienswaardigheden muurschilderingen in het koor van Théodore-Joseph Canneel uit 1857 (Vlaamse Meesters in Situ); Nood Gods uit de 14e eeuw van Jean de Bloc, een wonderbaarlijke piëta; Het Laatste Avondmaal van Frans Francken (I); schilderijen van Nicolas de Liemaeckere, Hendrik van Baelen en Jan Erasmus Quellinus; de kerkschat met onder meer een zilveren reliekschrijn van de heiligen Rochus, Antonius en Adrianus. De muurschilderingen in het koor; . Galerij
Sint-Bavokerk (Watou)

De Sint-Bavokerk in Watou, een dorp in de Belgische provincie West-Vlaanderen, is toegewijd aan de heilige Bavo. De huidige hallenkerk is een verbouwing van de 16e eeuw in gotische stijl van de oorspronkelijk romaanse kerk uit de tweede helft van de 12e eeuw. Het bakstenen gedeelte van de middenbeuk en het onderste deel van de toren zijn resten van de oude kerk. De pseudo-romaanse geveltop met roosvenster en een deel van de achthoekige vieringtoren zijn 19e-eeuws. In de kerk vindt men de praalgraven van de eerste graven van Watou, Karel van Ydeghem (+ 1630) en Maria van Cortewyle en van de mysticus Karel Grimminck (1676-1728). De kerk is sinds 1939 een beschermd monument.
Estación de Hemiksem

La estación de Hemiksem es una estación de tren belga situada en Hemiksem, en la provincia de Amberes, región Flamenca. Pertenece a la línea de S-Trein Antwerpen. Situación ferroviaria La estación se encuentra en la línea línea 52 (Amberes-Dendermonde). Historia Intermodalidad Véase también Referencias
Gare d'Hemiksem

La gare d'Hemiksem est une gare ferroviaire belge de la ligne 52, de Termonde à Anvers-Sud, située sur la commune d'Hemiksem, en Région flamande dans la province d'Anvers. Mise en service en 1879 par les Chemins de fer de l'État belge, c’est une halte ferroviaire de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB), desservie par des trains Suburbains (S32). Situation ferroviaire Histoire La « station d'Hemixem » est mise en service le 20 juillet 1879 par l’Administration des chemins de fer de l’État belge le jour de la mise en service de la section de Hoboken à Boom de la ligne 52. Le premier bâtiment des recettes construit par l’État belge, appartient à la famille des gares de plan type 1873. En 1980, la SNCB le démolit et le remplaça par un second bâtiment. Désormais inutilisé pour l'accueil des voyageurs, il abrite un magasin du monde Oxfam. En 1980, la SNCB ferme la section de ligne de Boom à Puurs et Termonde mais électrifie la section Anvers-Boom. Toutefois, la gare d'Hemiksem, comme toutes les gares intermédiaires situées entre Anvers-Sud et Boom ferme déjà en 1984. Les trains vers Boom sont sans arrêt et des bus les remplacent pour la desserte des petites gares. En mai 1988, la SNCB rouvre la gare d'Hemiksem et, en 1998, les trains peuvent à nouveau rouler jusque Puurs. Toutefois, la SNCB supprime les guichets de la gare d'Hemiksem à partir du 23 mai 1993. À partir du premier trimestre de l’année 2018, la desserte de la gare, qui n'était que d'un train L par heure renforcé par quelques trains P, passe à deux trains L par heure et à partir du second trimestre de 2018, les trains L sont rebaptisés (S32). Service des voyageurs Accueil Halte SNCB, c'est un point d'arrêt non géré (PANG) à accès libre. Elle est équipée d'un automate pour l'achat de titres de transport. Le passage d'un quai à l'autre et la traversée des voies s'effectuent par le passage à niveau routier. Desserte Hemiksem est desservie par des trains Suburbains (S32) circulant sur la ligne commerciale 52 (voir brochure SNCB). En semaine, la desserte est de deux trains par heure : les premiers reliant Puurs à Essen, via Anvers-Central ; les seconds étant prolongés entre Essen et Roosendael aux Pays-Bas. Les week-ends et jours fériés, seuls circulent par des trains S32 de Puurs à Roosendael, toutes les heures. Intermodalité Un abri à vélos ainsi que plusieurs places de parking sont aménagées entre le bâtiment de la gare et le passage à niveau. Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Notes et références Voir aussi Articles connexes Ligne 52, de Termonde à Anvers (Sud) Liste de gares en Belgique Liens externes Informations sur la Gare d'Hemiksem, sur le site de la SNCB Brochures de ligne (fiches horaires) sur le site de la SNCB Portail du chemin de fer Portail d'Anvers et de sa province
Station Hemiksem

Station Hemiksem is een spoorwegstation en ligt in het zuiden van de gemeente Hemiksem aan de spoorlijn 52 Puurs - Antwerpen-Zuid. Vroeger was het station uitgerust met een zijspoor, een laadhelling en een weegbrug. Vanaf 1 april 1881 werd een dienst voor het ophalen en leveren van goederen aan huis toegevoegd. Galerij Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Axelwalle

Axelwalle is de reconstructie van een gelijknamig middeleeuws kasteel. Het ligt in het noorden van Heurne, deelgemeente van Oudenaarde, nabij Zingem, deelgemeente van Kruisem. Het 15de-eeuwse oorspronkelijke kasteel Axelwalle is gereconstrueerd in 1978. Heurne groeide samen met Eine uit tot een heerlijkheid en herbergde ook de afzonderlijke heerlijkheid Axelwalle, die banden had met Heestert in Zwevegem en Moregem. Tegenwoordig herinnert een straatnaam in Heurne nog aan die heerlijkheid. Baron Eugène Van Hoobrouck (†1856), heer van Axelwalle, Asper, Zingem en Moregem bouwde in 1792 een eigen kasteel in Moregem. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Oost-Vlaanderen Externe link Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed
Sint-Pieterskerk (Zemst)

De Sint-Pieterskerk (soms ook Sint-Petruskerk) is een kerkgebouw in Zemst in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. De kerk staat in de blok van de Kerkstraat, De Griet en de Stationslaan; ze staat trouwens ook vlak naast het gemeentehuis van Zemst. Het Releghemwandelpad vertrekt aan de Sint-Pieterskerk. Vorm De vorige kerk was een driebeukig gebouw met kruisbeuk, koor en een ingebouwde westertoren; deze kerk werd weliswaar totaal verwoest tijden de Eerste Wereldoorlog. De nieuwe kerk werd gebouwd in de modern-classicistische stijl, deze is ook driebeukig met kruisbeuk en heeft een westertoren boven de zijbeuk. Er werd zo veel mogelijk met materiaal van de vorige kerk gewerkt, en men maakte het zodat het nieuwe kerkgebouw toch een beetje deed terug denken aan de vorige. Geschiedenis De eerste bekende pastoor van Zemst was Jan Van De Poel, en dit vanaf 1510. De kerk heeft er een hele tijd anders uitgezien. De huidige kerk werd gebouwd van 1927 tot 1929 door de architect Alfred Minner; de vorige tussen 1801 en 1900, maar werd in de Eerste Wereldoorlog verwoest. Toen er dringende herstellingen nodig waren aan de vorige kerk in 1914 werd er onder de vloer een grote hoeveelheid aan Gallo-Romeinse vondsten gedaan, vooral aardewerk. Er was weliswaar grote druk om het werk klaar te krijgen en daarom legden ze de nieuwe vloer er gewoon opnieuw overheen.
Basilika Virga Jesse

Die Basilika Virga Jesse (niederländisch Basiliek Virga Jesse; lat.; „Reis Isais“, nach Jes 11,1 ) ist eine römisch-katholische Kirche in Hasselt, Hauptstadt der belgischen Provinz Limburg. Die Liebfrauenkirche des Bistums Hasselt trägt den Titel einer Basilica minor. Sie wurde in der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts in Formen des Barock und Klassizismus erbaut. Geschichte Die Bruderschaft Unserer Lieben Frau baute 1334 die Clerkenkapel zur Verehrung der Marienstatue Virga Jesse. Ab 1727 wurde sie durch eine Kirche im spätbarocken und frühklassizistischen Stil ersetzt. Die Kirche wurde 1740 fertiggestellt. François-Xavier de Mérode führte am 15. August 1867 im Auftrag von Papst Pius IX. die kanonische Krönung des Marienbildnisses Virga Jesse durch. Im November 1944 wurde die Kirche und die angrenzenden Häuser von einer V1-Rakete schwer beschädigt. 16 Menschen kamen ums Leben. Die Virga-Jesse-Statue, die sich in der Mitte der Kirche befand, war unter den Trümmern fast unbeschädigt. Der Wiederaufbau der Kirche konnte 1951 abgeschlossen werden. Seit 1980 steht die Basilika unter Denkmalschutz. Am 6. Mai 1998 erhob Papst Johannes Paul II. die Liebfrauenkirche zu einer Basilica minor, wobei sie auch ihren heutigen Namen erhielt. Ausstattung Wichtigster Teil der Kirchenausstattung ist die gotische Eichenholzstatue der Virga Jesse aus dem 14. Jahrhundert. Aus der Kirche der aufgelösten Zisterzienserinnenabtei Herkenrode wurden 1802 einige Kunstschätze in die Liebfrauenkirche überführt, so der barocke Altar von Jean Del Cour (1631–1707) und zwei Grabmale von Äbtissinnen, das Marmorgrab der Äbtissin Anna Catharina de Lamboy von Artus Quellinus dem Jüngeren und das Grab der Äbtissin Barbara de Rivière d’Arschot von Laurent Delvaux. Im Portal hängt ein Wandteppich mit der Virga Jesse zugerechneten Wundern, im Chor ein Polychrombild aus dem 14. Jahrhundert der Virga Jesse. Aus Anlass der Feierlichkeiten der Virga Jesse wurden 1982 und 1989 jeweils ein Kirchenfenster und 1996 ein gläserner Altar gestiftet, 2003 ein Carillon mit 16 Glöckchen. Die Orgel wurde um 1860 vom Orgelbauer Arnold Clerinx für die Kirche St. Elisabeth in Antwerpen gefertigt. Sie befindet sich seit 1952 in der Basilika. 2003 wurde sie restauriert. Prozession Seit 1682 wird alle sieben Jahre eine prachtvolle Prozession mit der Marienfigur veranstaltet, um die sich ein Volksfest entwickelt hat. Die Veranstaltung wurde 2009 zum immateriellen Kulturerbe in Flandern aufgenommen. Weblinks Einzelnachweise
Virga Jesse Basilica

The Virga Jesse Basilica (Dutch: Virga Jessebasiliek) is a basilica located on Kapelstraat in Hasselt, Belgium. The church is best known for housing the 14th-century statue of the Virga Jesse, which is paraded through the streets of Hasselt every seven years during the Seven-Yearly Festivities. The church, formerly known as Onze-Lieve-Vrouwekerk, was first established in 1334 when a member of the "Brotherhood of Our Lady" built the Clerkenkapel on the site. The current structure, completed in 1727, was built in a late-Baroque and early-Classical style, replacing the original chapel. On August 15, 1867, Pope Pius IX authorized the coronation of the Virga Jesse statue by François-Xavier de Mérode. The church was heavily damaged by a V-1 rocket bombing in November 1944, which killed 16 people and destroyed much of the surrounding area. The Virga Jesse statue miraculously survived the devastation. The church was rebuilt and reopened in 1951. On May 6, 1998, Pope John Paul II elevated the church to the status of a basilica. The basilica received the traditional insignia of a basilica, including a conopeum (papal umbrella) and a tintinnabulum (bell). It has been a protected monument since 1980. Removal of the Bell Tower in 2017 During a routine inspection in 2017, Monumentenwacht discovered severe structural problems, including wood rot in the upper part of the bell tower. For safety reasons, the upper section, including the spire, was removed. Though plans were considered for restoration, the tower remains incomplete. Artistic Treasures The basilica houses numerous artistic and religious treasures: The Virga Jesse statue, a 14th-century Gothic oak carving, which survived the Iconoclasm and the 1944 bombing. Baroque altar crafted by Jean Del Cour (1631–1707), originally from the Herkenrode Abbey. Marble tombs of abbesses Anna Catharina de Lamboy and Barbara de Rivière d'Arschot, by Artus Quellinus the Younger and Laurent Delvaux. The confessional used by Valentinus Paquay, known as the "Holy Father of Hasselt". Some of the basilica's treasures, including mantles and jewels for the Virga Jesse statue, are displayed at Het Stadsmus. Notable items include the silver ‘kleedje van de Morin,’ recognized as a Flemish heritage piece. Organ The organ, built around 1860 by Arnold Clerinx, was moved to the basilica in 1952 from the Saint Elisabeth Hall in Antwerp. It was restored in 2003. External links Virga-Jessefeesten Sint-Quintinusparochie - kerknet.be (archived) Photos on Kerkeninvlaanderen.be 50°55′46″N 5°20′8″E
Fort Lillo

Fort Lillo is a former military fort built as part of the Antwerp Defence Line on the right bank of the Schelde, and completely surrounded by the industrial port of Antwerp. History Built between 1579–82 on the orders of William the Silent to defend Antwerp, in 1809 during the Napoleonic Wars the fort was attacked by the British while under occupation by the forces of Napoleon. Along with Fort Liefkenshoek on the opposite bank of the Scheldt, these heavily armed defences proved a formidable obstacle to attacking forces. Of the three towns that formerly comprised the village of Lillo, Fort Lillo is the only one to survive, the other two - Oud Lillo (lit. "Old Lillo") and Lillo-Kruisweg (lit. "Lillo Crossroads") were evacuated in 1958 then demolished and razed to allow the expansion of the port of Antwerp. Fort Lillo shared the fate of three other polder villages: Wilmarsdonk, Oosterweel, and Oorderen. Fort Lillo has been preserved and is today part of the "ethonological polder" historical ground north of Antwerp. References
Fort Lillo

Fort Lillo è una fortificazione militare non più in uso, costruita nel 1573 sotto il comando spagnolo sulla riva destra del fiume Schelda come parte del sistema di difesa della città di Anversa nell'ordierno Belgio. Il forte racchiude una piccola cittadina abitata e completamente circondata da infrastrutture e dal porto industriale di Anversa. Storia Tra gli agglomerati del villaggio di Lillo, Fort Lillo è stato l'unico a sopravvivere. Gli altri due, Oud Lillo (o Lillo-le-Vieux), il villaggio stesso, e Lillo-Kruisweg ("crocevia"), sono stati infatti dal 1958, dopo l'esproprio dei residenti, demoliti e rasi al suolo per consentire l'ampliamento del porto di Anversa; Lillo ha condiviso la sorte di tre altri villaggi: Wilmarsdonk, Oosterweel e Oorderen. Il fortino, non di ostacolo al piano di espansione, è stato conservato ed è oggi una "riserva etnologica" a nord di Anversa. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Fort Lillo