NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gare de Donck

La gare de Donck (en néerlandais : station Donk) est une ancienne gare ferroviaire belge de la ligne 58, de Gand à Bruges, via Eeklo située au lieu dit de Kroon, près du village de Donck sur la commune de Maldeghem, dans la province de Flandre-Orientale en Région flamande. Elle desservait notamment le sanatorium Élisabeth qui, bien que se trouvant à seulement 200 m, fait partie de la commune de Damme en Flandre-Occidentale. Situation ferroviaire La gare de Donk, à l'emplacement que nous connaissons aujourd'hui, était située au point kilométrique (PK) 37,1 de la ligne 58, de Gand à Bruges, via Eeklo entre la gare de Maldegem et celle, fermée, de Sijsele. Histoire La Compagnie du chemin de fer d'Eeclo à Bruges met en service le 22 juin 1863 la section de Maldegem à Bruges qui constitue la section la plus récente de la ligne 58. Une halte provisoire est ouverte à Donck en 1877 et l'année suivante, son bâtiment est agrandi ; c'était vraisemblablement la maison de garde-barrière du passage à niveau sur la route de Gand à Bruges. Vers 1930, la route est élargie et la construction d'un nouveau bâtiment est confiée à l'architecte August Desmet qui réalise en 1931 les plans d'un beau bâtiment de en briques, de style moderniste, ressemblant fortement à celui qu'il a réalisé pour la gare de Zeebrugge-Dorp. À cette époque, le nombre des voyageurs a augmenté avec l'ouverture du sanatorium Élisabeth situé à proximité immédiate (actuelle polyclinique Alma). À partir de 1953, la halte est rebaptisée Donk (Sanatorium Élisabeth) mais, le 26 février 1959, la SNCB met fin aux trains de voyageurs entre Eeklo et Bruges et ferme complètement quelques kilomètres de ligne à l'ouest de Sijsele. Jusqu'en 1962, des trains militaires circulaient jusque Sijsele et, jusqu'en 1970, un trafic de marchandises vers une usine d'engrais desservait encore Donck. Les rails sont finalement arrachés en 1970 et le bâtiment, revendu aux domaines, devient d'abord une habitation particulière puis le siège de la petite société Quatre Mains spécialisée dans le design d'emballages et de packaging, notamment pour des bières et produits alimentaires. Patrimoine ferroviaire Le bâtiment de la gare datant de 1932 est classé depuis 2004. Notes et références Bibliographie Hugo de Bot, Architecture des gares en Belgique, tome II (de 1914 à 2003), Brepols, Turnhout, 2003. Voir aussi Articles connexes Ligne 58 (Infrabel) Liste de gares en Belgique Liens externes Cartesius.be : cartes géographiques et photographies aériennes anciennes Garesbelges.be : images de la gare de Donk Portail du chemin de fer Portail de la Flandre-Orientale
Station Donk

Het station Donk was een spoorwegstation langs spoorlijn 58 (Gent-Eeklo-Brugge) in het gehucht Donk van de Oost-Vlaamse gemeente Maldegem. Op 16 februari 1959 werd het station gesloten toen men de lijn Brugge-Eeklo opdoekte. Oorspronkelijk bevond het stationsgebouw van Donk zich aan de andere kant van de rijksweg Gent-Brugge (N9), voorbij de provinciale grenspaal, en dus op het grondgebied van Sijsele. Wegverbredingen in de jaren 30 zorgden er echter voor dat het oorspronkelijke gebouw gesloopt moest worden. In 1932 werd daarom, ter vervanging van het oude, even verderop (op het grondgebied van Maldegem) een geheel nieuw station opgetrokken. De architect was August Desmet (1887-1964). De architecturale ontwerpen van August Desmet, ingenieur-architect en hoogleraar aan de Universiteit Gent, zijn zowel in de private als publieke ruimte te vinden en bovendien van belang als UGent-erfgoed. Desmet maakt een duidelijke stijlevolutie door: terwijl de landelijke atelierwoningen voor kunstschilders uit Desmets beginperiode nog voornamelijk de pittoreske, neogotische invloed van leermeester Louis Cloquet tonen, zijn enkele van zijn treinstations voor de Belgische Spoorwegen en de Veeartsenijschool en het Academisch Ziekenhuis voor de Universiteit Gent duidelijk modernistisch-kubistisch geïnspireerd. Voor het ontwerp van het Academisch Ziekenhuis werkt Desmet samen met onder andere UGent-iconen Henry van de Velde en Gustave Magnel De stijl is typische interbellumarchitectuur: kenmerkend is de sober gedecoreerde baksteengevel en de asymmetrische opbouw. Door deze afwijkende stijl ziet Station Donk er helemaal anders uit dan de overige stations op de lijn. Eveneens opvallend zijn de grote afmetingen die het gebouw heeft ten opzichte van het kleine Donk. Bij ministerieel besluit werd het voormalige station op 19 november 2004 aan de monumentenlijst toegevoegd. Sinds 1996 is het Station in privé bezit en is het de thuisbasis voor het verpakkingsdesign bureau ("Quatre Mains"). Op de voormalige bedding van lijn 58 loopt er tegenwoordig tussen Maldegem en Donk een smalspoorlijn (van 60 cm) (uitgebaat door het Stoomcentrum Maldegem). Vaak denkt men hierbij dat deze smalspoorlijn tot aan het voormalige station van Donk loopt. Niets is minder waar: het smalspoorlijntje loopt maar tot aan de overweg aan de Kleine Bogaardestraat, op ruim 3 kilometer afstand van Station Donk. Naast het gebouw kan ook aan de omgeving nog gezien worden dat er ooit een station actief was: aan de overkant van de straat bevindt zich een hotel dat zich oorspronkelijk op de reizigers van het station richtte. Reizigers die vanuit het ganse land een bezoek brachten aan het nabije Elisabeth Ziekenhuis. Het station van Zeebrugge is een spiegelbeeld kopie van dit station.
Tumulus de Brustem

Le tumulus de Brustem, également appelé De Tom est une tombe gallo-romaine située près de Brustem (Saint-Trond) en Belgique dans la province de Limbourg. Le monticule datant du IIe siècle apr. J.-C. est situé au sud-est du village le long de la Tomstraat au lieu-dit het Tomveld (le champ de Tom). La tombe est située à moins de 50 m de la chaussée romaine de Brustem (Romeinseweg Brustem). La région était déjà agricole à l'époque romaine et il n'était pas rare que des tombes accueillant les cendres des propriétaires terriens soient situées près des grandes fermes. Le tumulus de Brustem est un monument protégé, le paysage aux alentours est quant à lui également déclaré paysage protégé en raison de sa valeur historique. Notes et références Voir aussi Liste des tumuli de Belgique Liens externes Portail de la Rome antique Portail de l’archéologie Portail du Limbourg (Belgique)
Tumulus van Brustem

De Tumulus van Brustem of De Tom is een Gallo-Romeinse grafheuvel bij Brustem in de Belgische provincie Limburg in de gemeente Sint-Truiden. De grafheuvel, het brandgraf van een herenboer, die vermoedelijk leefde in de 2de eeuw na Christus, ligt ten zuidoosten van het dorp aan de Tomstraat. Ze ligt vlak bij de Romeinseweg Brustem die op minder dan 50 meter ten zuiden van de tumulus ligt. Doordat de lössgrond vruchtbaar genoeg was om landbouw te bedrijven, werden hier al vroeg in de Romeinse tijd vrij grootschalige landbouwbedrijven opgericht en bevond zich in de omgeving van de boerderij meestal een grote gallo-romeinse grafheuvel waar de landeigenaar te ruste werd gelegd. De heuvel ligt in het gebied dat in de volksmond het Tomveld genoemd wordt. Het is een beschermd monument.
Begraafplaats van Evere

De begraafplaats van Evere is een begraafplaats in de Belgische gemeente Evere in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De begraafplaats ligt in het oosten van de gemeente, tegen de grens met het Vlaamse Sint-Stevens-Woluwe. De begraafplaats sluit in het oosten aan op de gemeentelijke begraafplaats van Schaarbeek, die voor een groot stuk op het grondgebied van Sint-Stevens-Woluwe ligt, en beide worden dan ook vaak als een geheel beschouwd. Ten westen van de begraafplaats van Evere ligt de stedelijke begraafplaats van Brussel, weliswaar op het grondgebied van Evere. Deze nieuwe begraafplaats van Evere werd in de tweede helft van de 19e eeuw in gebruik genomen, ter vervanging van de oude begraafplaats van Evere meer noordwaarts, dichter bij de parochiale Sint-Vincentiuskerk.
Ezelstraatkwartier

Het Ezelstraatkwartier is een wijk in het centrum van de stad Brugge en een van de negen kwartieren waarin de Brugse binnenstad werd opgedeeld volgens het Ruimtelijk Structuurplan Brugge in 1972. Het ligt in het noordwesten van de binnenstad tussen de vesten van de tweede omwalling en de binnenreien, die de eerste omwalling van Brugge vormden. De wijk wordt begrensd door de R30, de Speelmansrei, de Sint-Jorisstraat en de Vlamingdam. Externe link Ezelstraatkwartier in de inventaris onroerend erfgoed
Église Saint-Jacques d'Ypres

L'église Saint-Jacques d'Ypres (ou Saint-Jacob) est une église de la ville belge d'Ypres. Elle se situe à mi-chemin entre la Porte de Menin et la Porte de Lille, à proximité du Collège Saint-Vincent d'Ypres. Le bâtiment est protégé en tant que monument historique depuis 1940 , tout comme la Guido Gezelleplein (Place de Gézelle) environnante, qui est protégée en tant que paysage depuis 1976 Histoire A l'origine, l'édifice du XIIe siècle, mentionné dès 1139, était de style roman. Au XIVe siècle, l'église est remplacée par une église-halle de style gothique. Cependant, elle subira des dégâts lors du Siège d'Ypres (1383), ainsi que lors des Guerres de Religion en 1566 et 1578. Au XVIIe siècle, la construction de la tour ouest débute mais reste inachevée en 1634, faute de fonds suffisants. Durant la Révolution française, elle sera utilisée comme entrepôt de fourrage. Puis elle sera restaurée et de nouveau consacrée en 1802. De 1909 à 1912, on érige une nouvelle flèche. Pendant la Première Guerre mondiale, l'église est entièrement détruite à l'exception du soubassement et du portail ouest datant du XIVe siècle. Elle sera reconstruite de 1924 à 1926 sous la direction de l'architecte Jules Coomans. Aujourd'hui, l'église n'est ouverte que pendant les offices religieux. Mobilier La majeure partie du mobilier provient de l'Abbaye de Maredsous. Durant la reconstruction néogothique, les intérieurs sont aménagés de façon uniformes. Certaines statues datent du 17e et 18e siècles, des tableaux du 17e au 20e siècle tel que L'adoration des bergers de Jan Cossiers, ainsi qu'une collection d'obiits contre les parois de la tour. Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Flandre-Occidentale
Sint-Jacobskerk (Ieper)

De Sint-Jacobskerk is een kerk in de Belgische stad Ieper. Ze staat halverwege de Menenpoort en de Rijselpoort, vlak bij het Sint-Vincentiuscollege in Ieper. Het gebouw is sinds 1940 beschermd als monument, net als het omliggend Guido Gezelleplein dat als landschap is beschermd sinds 1976. Oorspronkelijk was het 12e-eeuwse gebouw romaans. In de 14e eeuw werd de kerk gotisch herbouwd. In 1636 werd de laatgotische toren gebouwd, maar niet afgewerkt. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk vernield. Enkel het 14e-eeuwse westportaal bleef bewaard. In de periode 1924-1926 werd de kerk herbouwd onder leiding van de architect Jules Coomans. Het grootste deel van het meubilair uit de kerk werd gemaakt in het kunstatelier van de abdij van Maredsous. De beelden in de kerk komen uit de 17e en de 18e eeuw, de schilderijen uit de 17e tot de 20e eeuw. "De Aanbidding der Herders" is een van de schilderijen die in de kerk terug te vinden is. Het schilderij werd rond 1650 gemaakt door Jan Cossiers uit Antwerpen. Aan de hoofdingang staat er een beeld van de heilige Jacobus. Tegenwoordig is de kerk alleen open tijdens de erediensten. Op 13 augustus 2010 werd het Belfort en de Lakenhallen getroffen door bliksem. De Sint-Jacobskerk werd niet gespaard en werd ook getroffen. De schade aan de torens bleef beperkt. De Lakenhallen had geen schade, de Belforttoren kreeg een elektriciteitspanne waardoor de klok bleef staan op 8:04 ('s avonds) en de haan van de Sint-Jacobskerk viel van de toren, maar bleef halverwege hangen. Referenties
Hooge-kráter temető

A Hooge-kráter temető (Hooge Crater Cemetery) egy első világháborús sírkert a belgiumi Ypres-től négy kilométerre. A temetőben 5916 nemzetközösségi katona nyugszik. A létesítmény tervezője Sir Edwin Lutyens és Noel Ackroyd Rew volt. Története A hoogei kastély elkeseredett harcok színhelye volt a világháborúban. 1914. október 31-én a brit 1. és 2. Hadosztály vezérkarának ki kellett ürítenie a kastélyt a heves német ágyúzás miatt. 1915. május 24. és június 3. között a németek támadtak a területen. Július 15-én a 3. Hadosztály árkászai hatalmas krátert robbantottak a német vonalaknál, amelyről később a temető a nevét kapta. Július 30-án a németek elfoglalták a kastélyt, augusztus 9-én a brit 6. Hadosztály megszerezte az ellenőrzést a kráter felett. 1916. június 6-án a németek visszafoglalták Hoogét, majd 1917. július 31-én a 8. Hadosztály vette be. 1918 áprilisától ismét a németek ellenőrizték a területet, végül szeptember 28-án a 9. (skót) Hadosztály foglalta el. A területen 1917. október elején kezdte a temetkezést a 7. Hadosztály. A fegyverszünet után jelentősen megnőtt az elhantolt nemzetközösségi katonák száma, ugyanis sok hősi halott földi maradványait exhumálták a közeli csatatereken. Az 5916 halott közül 3568-at nem sikerült azonosítani. Az ismertek közül 1864 brit, 337 ausztrál, 78 új-zélandi, 69 kanadai volt. A temetőben nyugszik Patrick Bugden ausztrál gyalogos, aki posztumusz Viktória Keresztet kapott hősiessége elismeréseként. Egy alkalommal egy kisebb osztag élén elfoglalt és elhallgattatott egy német géppuskafészket, amely feltartotta az előrenyomulást, egy másik esetben pedig kiszabadított egy német fogságba esett őrmestert. Öt alkalommal jegyezték fel, hogy sebesült katonát mentett ki a csatatérről, miközben a németek géppuskával vagy lövegekkel lőtték a területet. Gyakran jelentkezett olyan feladatokra, amelyek végrehajtására önkénteseket kértek, egy ilyen akció során esett el 1917. szeptember 28-án, húszéves korában. A kráter 1915. június 15-én a brit aknászok felrobbantották a német állások alá fúrt alagútjukban felhalmozott robbanóanyagot. A detonáció alig okozott károkat a német lövészárok-rendszerben, de hatalmas kráter nyílt a földben, amelyet a háború után betemettek. Jegyzetek Források ↑ WW1 Cemeteries: Hooge Crater Cemetery. WW1 Cemeteries.com. Hozzáférés: 2021. december 3.. ↑ Ramsdale: Liquis Fire at Hooge - July 1915. Ramsdale.org. Hozzáférés: 2021. december 3..
Sint-Hubertuskerk (Erpekom)

De Sint-Hubertuskerk is de parochiekerk van Erpekom, een kerkdorp van Grote-Brogel. De kerk bevindt zich aan de Erpekommerweg. Romaans kerkje In Erpekom bestond reeds een 11e- of 12e-eeuws romaans kerkje met een aangebouwde laatgotische bakstenen toren uit ongeveer 1550. In de 13e eeuw werd het schip vergroot en ook werd het koor toen vernieuwd. In 1959 werd dit verkocht aan het Openluchtmuseum Bokrijk en in 1960 daarheen verplaatst, waartoe het steen voor steen was afgebroken en daar weer opgebouwd. Het kerkje is gedeeltelijk uit Maaskeien opgetrokken en het bevat een muurschildering die vermoedelijk de Heilige Hubertus voorstelt. Bij de naar Bokrijk overgebrachte inventaris behoorde een gesigneerd altaarretabel van Jan van Steffeswert uit 1510 met een voorstelling van de bekering van Sint-Hubertus. Nieuwe kerk Een nieuwe kerk werd ingewijd in 1960. Deze bakstenen zaalkerk werd ontworpen door de Zonhovense architect Juul Maris (1913-1972). De stijl van de kerk is afgeleid van de traditionalistische baksteenarchitectuur van de jaren 30 van de 20e eeuw. De kerk heeft een rechthoekig koor en het dak is met een dakruiter getooid. De glas-in-loodramen zijn uit 1961. Het kerkmeubilair stamt uit de tijd van de bouw van de nieuwe kerk. Kerkmonument In 2011 werd een monument opgericht dat de verplaatsing van het oude kerkje memoreert. Het is een kruis van glazen platen waarop met zeefdruktechniek een afbeelding van het oude kerkje is aangebracht. Het monument bevat ook een kerkklok, die echter niet uit het oude kerkje afkomstig is, maar uit de ontmantelde kerk van het bungalowpark Erperheide. Bronnen en referenties Nieuwe kerk Kerkmonument Kerkmonument
Sint-Michielskerk (Kortrijk)

De Sint-Michielskerk is een kerk in de Belgische stad Kortrijk. Ze bevindt zich aan het Sint-Michielsplein in de historische binnenstad. De kerk is sinds 1942 een beschermd monument. Geschiedenis De Sint-Michielskerk werd in 1607-1611 gebouwd door stadsarchitect Jan Persijn in opdracht van de jezuïeten, ter vervanging van de 14de-eeuwse Heilige-Geestkapel. Het klooster en het college van de paters reikte tot aan de Kasteelstraat. De diepte bedroeg bijna 100 meter. In 1611 werd de kerk ingewijd door de bisschop van Doornik. In 1720 werd de kerk met een barokgevel en interieur getooid (die in 1886 werden gesloopt en vervangen door een neogotische gevel en interieur). In 1773 werd het klooster opgeheven en de gebouwen werden aan particulieren verkocht. Tegelijkertijd werd dwars door de voormalige gebouwen de Heilige Geeststraat aangelegd. Alleen de Sint-Michielskerk bleef bewaard en werd gedurende een korte periode een parochiekerk. Na de terugkeer van de jezuïeten in 1843 in een deel van de voormalige kloostergebouwen werd de kerk opnieuw hun kloosterkerk. Tijdens het bombardement van 21 juli 1944 brandde de kerk uit. Alleen de één zijaltaar bleef bewaard, namelijk het altaar van Sint-Michiel, dat sinds de overbrengingen van het beeldje van O.L.V. van Groeninge als vereringsaltaar fungeerde. De huidige kerk is een driebeukige basilicale kerk in laatgotische stijl met een halfrond koor in het noorden en met twee torens. Op 29 juni 1952 werd de volledig gerestaureerde kerk opnieuw ingewijd. In 1993 vertrok de jezuïetengemeenschap en werd de kerk toevertrouwd aan de Sint-Michielsbeweging, die er haar hoofdhuis heeft. Kunstobjecten & Mariakapel In 1947 werd in neo-Byzantijnse stijl een kapel toegevoegd waar het 13e-eeuwse wonderbeeldje van Onze-Lieve-Vrouw van Groeninge werd ondergebracht in een schrijn boven het altaar. Sinds 1841 wordt het beeld in deze kerk bewaard na te zijn overgebracht uit de opgeheven Groeningeabdij. Gravin Beatrijs schonk het aan deze abdij en overleed er in 1288. Haar hart werd in een loden kistje na de opheffing van de abdij ook in de Sint-Michielskerk in de kerkmuur ingemetseld. Hiervan zijn twee marmeren platen in de kerk en de kapel getuige. Ook de kaars van Atrecht, eveneens geschonken door dezelfde Gravin, en de kazuifel met manipel van Thomas van Kantelbergen werden tot in 1993 in deze kerk bewaard. Sindsdien zijn deze deel van de collectie van de Kortrijkse musea. Tevens staat er een kopie van de Pietà van Michelangelo in de kerk. De brandglas ramen van de kerk vertellen het verhaal en legende van de Mariabeeld. Terwijl de brandglasramen van het koor en aan het orgel respectievelijk de 7 sacramenten uitbeelden en de kroning van Maria in de hemel.
Bornem Castle

Bornem Castle, also known as the Marnix de Sainte-Aldegonde Castle (Dutch: Kasteel van Bornem, or Kasteel Marnix de Sainte-Aldegonde), is a country house, formerly a castle, located in Bornem, province of Antwerp, Belgium. Bornem Castle is situated at an elevation of 1 meters. History The building stands on the Oude Schelde, a dead arm of the river Scheldt. The earliest fortification on the site was of the 10th or 11th centuries and was intended to defend against the incursions of the Vikings. A manor house was built on the foundations of the older building in 1587 by the Spanish nobleman Pedro Coloma, Baron of Bornhem and lord of Bobadilla, a follower of Alexander Farnese. The property was afterwards leased by the family de Marnix de Sainte-Aldegonde, who became the outright owners in 1773. The present house was built on the same site at the end of the 19th century to plans by Hendrik Beyaert, after the remains of the 16th-century building had been demolished. It remains in ownership of the house Marnix de Sainte-Aldegonde, the current resident is John de Marnix de Sainte-Aldegonde, 14th Count of Bornem. List of Chatelains House of Coloma Pedro Coloma, Baron of Bornhem Alexandre Coloma, second baron of Bornhem Pierre Coloma, Viscount of Dourlens, third baron of Bornhem Jean-François Coloma, fourth baron and (1658) 1st Count of Bornhem François-Claude Coloma, 2nd Count of Bornhem Charles-Joseph-François Coloma, 3rd Count of Bornhem, died 1724 Marie-Florence Coloma, 4th Countess of Bornhem Aldegonde-Eleonore de Lannoy; Lady of Bornem: marr. Baudry-Adelbert de Marnix. House of Marnix See also List of castles in Belgium Sources External links Media related to Kasteel Marnix de Sainte-Aldegonde at Wikimedia Commons Official website Bouwkundig Erfgoed Vlaanderen (in Dutch)
Hoosmolen

De Hoosmolen is een poldermolen of een ontwateringsmolen aan de rand van het natuurgebied Bourgoyen-Ossemeersen in Drongen, een deelgemeente van de Belgische stad Gent. De molen is al in 1316 in notariële akten terug te vinden en is daarmee de oudst bekende in zijn soort. Hoogstwaarschijnlijk was er al een molen in de 12e eeuw die zorgde voor de ontwatering van Bourgoyen-Ossemeersen waarbij het overtollige water via de Grijtgracht (vroeger Rietgracht genoemd) werd geloosd in de hoger gelegen Leie. Na de onrustige tijden in de eerste helft van de 16e eeuw herbouwde men de molen in 1597 als een houten achtkante grondzeiler die in 1701 werd vervangen door een stenen exemplaar (de huidige achthoekige romp) in opdracht van David Brandt, heer van Mariakerke. In 1852 verving men windkracht door een stoommachine en verrees er een hoge vierkante schoorsteen. Rond 1860 werden kap en gevlucht van de molen verwijderd. Het scheprad werd in 1897 vervangen door de nog bestaande Phoenix-centrifugaalpomp. In 1945 schakelde men over op elektrische aandrijving. Anno 2016 is de Leie plaatselijk afgesneden van haar bovenloop. Vanaf de herfst wordt het regenwater niet meer afgevoerd. Op die manier overstroomt het gebied en simuleert men de vroegere overstromingen van de Leie. Pas vanaf maart wordt het water langzaam afgevoerd via sluisjes en de pompinstallatie in de oude Hoosmolen. Zie ook Lijst van windmolens in Oost-Vlaanderen
De Oude Kaasmakerij

De Oude Kaasmakerij is een kaasmuseum in Passendale in het West-Vlaamse Zonnebeke. Het museum is gehuisvest in een voormalige kaas- en boterfabriek. In het museum treedt de bezoeker binnen in het jaar 1936, doorheen het verhaal van melk tot kaas. Via tv-schermen krijgt de bezoeker een blik in de huidige kaasmakerij. Op frequente tijdstippen kan men hier zijn eigen kaas maken. De tentoonstelling en workshops worden frequent bezocht door allerlei (klas)groepen. Ten slotte kan men diverse kazen proeven in de brasserie. Gebouw Het gebouw St-Jozef werd opgericht in 1936 door het echtpaar Romain en Germaine Donck-Spruytte om hun reeds bestaande activiteiten - het aanmaken van boter en kaas - uit te breiden. In deze kaasmakerij liggen de roots van de Passendale kaas. Toen de familie het gebouw later verliet werd het gebruikt voor andere activiteiten en het kwam volledig te vervallen vanaf 1963. Pas in 1995 werd de kaasmakerij beschermd als monument en na een grondige restauratie in 2003 als erfgoedsite in gebruik genomen. De economische activiteit van de voornoemde familie werd eerst overgenomen door de Nederlandse groep Campina, daarna doorverkocht aan de firma Bongrain SA, gevestigd te Viroflay (Frankrijk). De productie van de Passendale kaas zelf is sedert 1948 nog altijd gevestigd in de Passendaalse Statiestraat. Organisatie Het museum wordt gesubsidieerd door officiële instanties gaande van het lokale niveau tot de Europese Gemeenschap alsook door enkele privépartners en past in het ruimere toeristische kader in een omgeving die vooral tijdens de Eerste Wereldoorlog geschiedenis schreef, bekend daarbij is de Slag van Passendale. Externe link https://www.deoudekaasmakerij.be/