NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Palais des Congrès de Mons

Le Palais des Congrès de Mons (anciennement Mons International Congress XPerience, en abrégé le MICX, et Wallonia Conference Center Mons, en abrégé le WCCM) est un palais des congrès situé à Mons. Ce bâtiment de style déconstructiviste est l’œuvre de l’architecte américain Daniel Libeskind en association avec l'agence d'architecture H2A. Il est inauguré le 9 janvier 2015. Infrastructures Notes et références Voir aussi Articles connexes Architecture déconstructiviste en Belgique Liens externes Site web Portail de la Wallonie Portail de la Belgique Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Gare de Lommel

La gare de Lommel (en néerlandais : station Lommel) est une gare ferroviaire belge de la ligne 19, de Mol à Budel (Pays-Bas) située près de Lommel dans la commune éponyme, dans la province de Limbourg en Région flamande. Depuis la fermeture des guichets, en 2015, c'est un point d'arrêt non gardé (PANG) à accès libre de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB) desservi par des trains InterCity (IC) d'Heure de pointe (P) et Touristiques (T). Situation ferroviaire Histoire La compagnie du Grand Central belge met en service la ligne de Mol à Neerpelt et Hamont le 5 juin 1879. Toutes les gares entre Mol et Neerpelt ferment aux voyageurs le 4 septembre 1953. La ligne est cependant rouverte en 1978. Le bâtiment d'origine est remplacé vers 1978 par un bâtiment moderne à toit plat. Ce bâtiment fut rénové en profondeur dans les années 2000 ; il accueille désormais un magasin-buvette en plus du guichet. Les guichets ont fermé en 2015. La caténaire est mise en fonctionnement en juin 2021. Les trains vers Anvers sont désormais en bonne partie électriques et un nouveau train P Neerpelt - Bruxelles-Midi s'est ajouté. Service des voyageurs Accueil Depuis 2015, la gare de Lommel est un point d'arrêt non gardé (PANG) à accès libre. L'achat des tickets s'effectue un automate de vente à proximité de l'ancien bâtiment. Desserte Lommel est desservie par des trains InterCity (IC), d'Heure de pointe (P) et Touristiques (T) de la SNCB circulant sur la ligne commerciale 15 : Anvers - Lierre - Mol - Hasselt (voir brochure SNCB de la ligne 15). La desserte est constituée de trains IC-10 reliant Anvers-Central à Hamont via Neerpelt et Mol, toutes les heures (en semaine comme le week-end). Les jours de semaine se rajoute un unique train P de Neerpelt à Malines et Bruxelles-Midi, le matin, effectuant le trajet retour l'après-midi. Le dimanche, en fin d'après-midi, il existe deux trains P reliant Hamont à Heverlee (près de Louvain) et deux un autre train P reliant Hamont à Mol (ils ne circulent pas durant les congés). Durant les vacances d'été, un train ICT relie sept jours sur sept Neerpelt à Blankenberge, le matin, et effectue le trajet inverse en fin d'après-midi. Il permet également d'atteindre Malines, Termonde, Gand et Bruges. Intermodalité Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de gares en Belgique Ligne 19, de Mol à Budel Liens externes Informations sur la Gare de Lommel, sur le site de la SNCB Site SNCB : Fiches horaires (brochures de ligne) Portail du chemin de fer Portail du Limbourg (Belgique)
Station Lommel

Station Lommel is een spoorwegstation langs spoorlijn 19 in de gemeente Lommel bij het gehucht Kattenbos. Het eerste stationsgebouw werd gebouwd door de privé-maatschappij Grand Central Belge bij de opening van de spoorlijn in 1879. Het gebouw werd afgebroken in 1971. Het huidige stationsgebouw is een bakstenen gebouw dat dateert uit de jaren 1970. Bij de renovatie in het begin van de 21e eeuw werden de muren bekleed met een constructie van aluminium waarop kunststof laminaatplaten verlijmd werden. Vanaf 1 juli 2015 zijn de loketten van dit station gesloten en is het een stopplaats geworden. Voor de aankoop van allerlei vervoerbewijzen kan men bij voorkeur terecht aan de biljettenautomaat die ter beschikking staat, of via andere verkoopkanalen. Treindienst Galerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag. Bussen
Cimetière militaire belge de Keyem

Le cimetière militaire belge de Keyem est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale situé dans le village Keyem (en néerlandais : Keiem) dans l'entité de Dixmude. Il se trouve au nord du village le long de la N639. Caractéristiques Dans ce cimetière reposent 628 victimes dont plus de la moitié ne furent jamais identifiées. Le cimetière à une forme de diamant d'environ 75 mètres sur 75 m et possède quatre grandes allées partant du centre. L'entrée se fait du coin sud-ouest. Historique Pendant la guerre, Keyem se trouvait sur le front de l'Yser. Le 18 octobre 1914, les Allemands capturèrent lors d'une attaques plusieurs avant-postes belges dont Keyem. Les Belges contre-attaquèrent et récupérèrent momentanément Keyem. Le 19 octobre, les Allemands réoccupaient en effet Keyem. Les Belges durent battre en retraite derrière l'Yser et firent sauter le pont de Tervaete (Tervatebrug). Ces combats firent plus d'une centaine de victimes appartenant aux 8e et 13e régiments de ligne. Le cimetière fut construit après la guerre. Le ministère belge de la Défense a acquis le site en février 1924 et y a fait enterrer les soldats belges décédés dans les environs. Le cimetière fut consacré le 12 juillet 1925. Il y a également une tombe de la Seconde Guerre mondiale. Photos Sources (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Belgische militaire begraafplaats van Steenkerke » (voir la liste des auteurs). (nl) Le cimetière militaire belge de Keiem sur wo1.be (nl) Keiem, Cimetière militaire belge sur ABL 1914 Portail de la Première Guerre mondiale Portail de l’histoire militaire de la Belgique Portail de la Flandre-Occidentale Portail de la mort
Belgische militaire begraafplaats van Keiem

De Belgische militaire begraafplaats van Keiem is een militaire begraafplaats met gesneuvelde Belgische soldaten uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in Keiem. De begraafplaats ligt aan de noordkant van het dorpscentrum langs de N369. Er liggen 628 gesneuvelden, meer dan de helft niet geïdentificeerd. De begraafplaats heeft een ruitvormig grondplan van ongeveer 75 meter op 75 meter en heeft vier grote perken rond het centrum. De toegang bevindt zich in de zuidwestelijke hoek. In de oorlog lag Keiem aan het IJzerfront. De Duitsers veroverden bij een aanval op 18 oktober 1914 een aantal Belgische voorposten, waaronder Keiem. Bij een tegenaanval heroverden de Belgen Keiem, maar bij een nieuwe Duitse aanval op 19 oktober werd Keiem weer door de Duitsers veroverd. De Belgen trokken terug naar de IJzer, waarbij de Tervatebrug werd opgeblazen. Meer dan honderd gesneuvelden zijn van het 8ste en 13de Linieregiment. De begraafplaats werd na de oorlog aangelegd. Het Belgisch Ministerie van Landsverdediging verkreeg het terrein in februari 1924 en richtte er een verzamelbegraafplaats in, waar Belgische gesneuvelden uit de omgeving werden bijgezet. Op 12 juli 1925 werd de begraafplaats ingewijd. Er ligt ook een gesneuvelde uit de Tweede Wereldoorlog. De begraafplaats staat sinds 28 juli 2008 op de lijst van beschermd erfgoed. Externe links Belgische militaire begraafplaats Keiem op de website van wo1.be Keiem, Belgische Militaire Begraafplaats op ABL 1914
Groenmolen (Alken)

De Groenmolen is een watermolen op de Herk, gelegen aan Meerdegatstraat 155 te Alken. Deze onderslagmolen fungeerde als korenmolen. Reeds op de Ferrariskaarten (1771-1777) was sprake van een watermolen op deze plaats. De oorspronkelijke vakwerkbouw werd in 1943 vervangen door een bakstenen gebouw, dat witgeschilderd is. In 1945 werd het houten rad vervangen door een metalen rad, dat afkomstig was van de Mombeekmolen. In 1970 werd het watermolenbedrijf gestaakt, maar de molen is nog steeds maalvaardig. In 2005 werden er herstelwerkzaamheden uitgevoerd. De molen ligt tegenwoordig nabij het industriegebied Kolmen.
Graetmolen

De Graetmolen (ook: Graethmolen of Graatmolen) is een voormalige watermolen op de Herk nabij het natuurgebied Grote Beemd, ten noorden van Wellen en nabij het gehucht Russelt. Het complex bevindt zich aan de Herenstraat 20. Het was een onderslagmolen die fungeerde als korenmolen. Geschiedenis Reeds in het jaar 1236 werd melding gemaakt van een molen op deze plaats. Uiteindelijk kwam deze molen aan de Abdij van Averbode. De molen werd diverse malen herbouwd. In de Franse tijd werd deze molen aan een particuliere molenaar verkocht. In 1876 en 1880 werden stoommachines geplaatst, maar in 1890 verdwenen deze al. Het waterkrachtbedrijf fungeerde tot in de jaren 60 van de 20e eeuw. Daarna werd het rad en het binnenwerk, met gietijzeren overbrengingen, ontmanteld. Ook het sluiswerk werd afgebroken. Er kwam een café-restaurant in de gebouwen, dat enkele jaren nadien weer gesloten werd. Er kwam een nieuwe eigenaar, die de gebouwen van 2006-2008 heeft gerestaureerd.
Kasteel d'Erckenteel

Kasteel d'Erckenteel is een kasteel gelegen aan Parkstraat in het dorp Terkoest in de Belgisch-Limburgse gemeente Alken. Geschiedenis Aanvankelijk was hier een complex van losstaande gebouwen, waarvan de oudst bekende uit 1739 dateren. Het zou een jachtpaviljoen betroffen hebben. In de 2e helft van de 18e eeuw werd het gekocht door ridder Godfried d'Erckenteel de Ten Hove (1730-1820), die verbouwingen in classicistische stijl liet uitvoeren, waarbij een gesloten geheel ontstond. Na hem waren zijn zoon ridder Servais d'Erckenteel de Ten Hove (1753-1815) en kleinzoon ridder Adrien d'Erckenteel de Ten Hove (1804-1874) eigenaar van het kasteel. Grondige verbouwingen vonden plaats in de tweede helft van de 19e eeuw (1888, 1894, 1903). Slechts twee oorspronkelijke vleugels (de noordoostelijke en de zuidoostelijke) bleven bewaard, en er werd een hoektoren bijgebouwd. Adrien was burgemeester van Alken. Hij had een dochter, Florence d'Erckenteel de Ten Hove (1859-1949), die trouwde met Jacques Claes (1859-1927), advocaat, arrondissementscommissaris van Hasselt-Maaseik en provincieraadslid van Limburg, zoon van kunstschilder Constant Claes. In 1909 werd Claes benoemd tot ridder. Kort na 1950 verkocht zijn oudste zoon, Charles (Carlo) Claes d'Erckenteel (1883-1968), het kasteel aan de Zusters Augustinessen. Er werd een klooster en rustoord in ondergebracht. De noordoostelijke vleugel (uit 1739) werd in de jaren 1980 gesloopt. Er werden diverse moderne gebouwen om het oorspronkelijke kasteeltje gebouwd. Heden Wat van het oorspronkelijke geheel bleef was een hoofdgebouw met fronton in classicistische stijl. Het kasteel was omringd door een landgoed dat in 1855 wel 101 ha groot was. Er werd in 1856 een park in landschapsstijl aangelegd. In 1934 had het park zijn maximale oppervlakte. Tegenwoordig is het grootste deel van het landgoed volgebouwd (het dorp Terkoest ontstond na 1953), en kromp het park tot 3 ha, waarvan een derde deel uit boomgaard bestaat. Er is nog een waterpartij die als hengelvijver wordt gebruikt, en er is een bosje met Lourdesgrot. Externe links Onroerend erfgoed - Kasteel Onroerend erfgoed - Kasteelpark
Kasteel Trockaert

Kasteel Trockaert is een kasteel te Ulbeek, gelegen aan Trockaertweg 2, in de Belgische gemeente Wellen. Gebouw In de 17e eeuw was Trockaert een landgoed in bezit van de familie De Vocht. Het werd diverse malen verkocht. Van 1766 tot 1788 was Tournaye, soldatenronselaar en vertegenwoordiger van de Oost Indische Compagnie, uitbater. Hij was rijk teruggekeerd na de plundering van Ceylon in 1765. In 1788 kwam het in bezit van Jean François de Beefe, een klokkenmaker uit Luik, schoonbroer van generaal Ransonnet. Het werd daarna diverse malen vererfd in vrouwelijke lijn, zodat het steeds weer in bezit van andere families kwam. De kern van het kasteel (poortgebouw en rechts aansluitende woonvleugel) dateert uit de 17e eeuw. In de tweede helft van de 18e eeuw werd het tot adellijke woning basti à la moderne, dus naar de classicistische stijl van die tijd, verbouwd. In 1818 werd het beschreven als een fraei en sterk in briksteene, gebouwt en met schallien gedekt heerenhuis hebbende 6 boven en 6 benedenkamers, schoon met vijvers en ander tot vermaek aengeleide gronden omringd. Er is een ronde hoektoren met naaldspits. In 1865 en 1883 werden nieuwe bijgebouwen (hoeve en dienstgebouwenn) opgericht. Deze bevinden zich buiten de omgrachting. Het oude voorhof werd in 1865 gesloopt. De omgrachting bleef gehandhaafd en is nog steeds aanwezig. Interieur Het woonhuis heeft 17e-eeuwse overwelfde kelders. Ook zijn er twee schouwen in Lodewijk XVI-stijl. Er is een salon met een stucplafond uit einde 18e eeuw, een rococotrap en een schouw, belegd met Delftsblauwe tegels, en een schouw in rococostijl. Park Voor het kasteel ligt een Franse tuin in geometrische vormen. Achter het kasteel ligt een landschapspark met bos van 6 ha. Er zijn waterpartijen en bruggetjes. Ook smeedijzeren hekwerk en dergelijke bleef bewaard. Externe links Onroerend erfgoed - Kasteel Onroerend erfgoed Kasteeldomein Onroerend erfgoed - Trockaert Onroerend erfgoed - Trockaertwinning
Kasteel Leva

Kasteel Leva is een kasteeltje in Terkoest, een dorp in de gemeente Alken, gelegen aan de Onze-Lieve-Vrouwstraat 40. Het gaat hier in principe om een grote witte villa, die in 1938 werd gebouwd op de plaats van een vroeger kasteeltje, het Kasteel Saren. Dit kasteel was vernoemd naar Marie Agnès de Saren, echtgenote van Michel Albert De Grady, kasteelheer en rentenier; reden waarom het kasteel in 1873 verschijnt onder de naam Château de Groidy. In 1859 werd het kasteel verkocht aan Leo van Ham. Uiteindelijk kwam het, door overerving in de vrouwelijke lijn, in bezit van de familie De Leva, welke het oude kasteel liet slopen en de huidige villa, ontworpen door R. Gauthier, liet bouwen. Het is een grillig gevormd gebouwtje, met in- en uitspringende gevels, en tal van koepeltjes. Rond het Kasteel Leva ligt een park dat in 1868 werd aangelegd, maar in 1938 werd gewijzigd. Het kasteeldomein is 15 ha groot, waarvan het park 2 ha beslaat. Externe links Onroerend erfgoed - kasteel Onroerend erfgoed - kasteelpark
Kasteel Brandepoel

Het Kasteel Brandepoel is een kasteeltje te Sint-Joris, gelegen nabij Kortenbos en Kozen in de gemeente Alken, aan de Brandenpoelstraat 37-38. Begin 19e eeuw was er op deze plaats al een kasteeltje, maar het huidige gebouw dateert van 1878 en is gebouwd in neobarokke stijl. In 1885 kwam het aan de familie Whettnal, die het omstreeks 1900 verhuurde aan de paters assumptionisten van Zepperen. Na de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw in diverse woningen verdeeld en werd de grandeur van het gebouw onttakeld. Het was een statig landhuis onder mansardedak, oorspronkelijk geflankeerd door twee zijrisalieten die een torenachtige uitstraling hadden. Het parkje, dat het kasteel omringde, verwilderde eveneens. Externe link Onroerend erfgoed Foto omstreeks 1920
Begraafplaats van Halle

De Begraafplaats van Halle is een gemeentelijke begraafplaats in de Belgische stad Halle (Vlaams-Brabant). De begraafplaats ligt 1.100 m ten noordwesten van het stadscentrum (Sint-Martinusbasiliek) aan de Hollestraat. Het oorspronkelijk deel uit 1897 heeft een ovaal grondplan. De begraafplaats werd in 1953 en einde jaren 1990 uitgebreid. Direct aan de ingang staat een gedenksteen voor de gesneuvelde Hallenaren uit de Eerste Wereldoorlog en links daarvan ligt een perk met oud-strijders uit de Tweede Wereldoorlog. Britse oorlogsgraven Op de begraafplaats liggen 108 Commonwealth gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, waarvan 106 in een perk links van de toegang waar ook het Cross of Sacrifice staat en 2 geïsoleerde graven tussen de civiele graven. Vlak voor het Cross of Sacrifice ligt een rij met 19 graven die na de oorlog vanuit het Duitse deel, dat zich iets noordelijker bevond, naar hier werden overgebracht. De grote meerderheid van de slachtoffers overleden na de wapenstilstand als gevolg van de opgelopen verwondingen of aan de Spaanse griep. Er liggen ook 2 Britse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog. Nu liggen er 106 Britten, 2 Australiërs, 1 Canadees en 1 Indiër begraven. Graven Natha was een Indische paardengeleider bij de Royal Horse and Field Artillery, Indian Army en de enige Indiër op deze begraafplaats. Onderscheiden militairen John Francis Innes Hay Doyle, brigade-generaal bij de Royal Field Artillery, werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO) en werd vereerd met de Orde van Sint-Michaël en Sint-George (CMG). Hij was de broer van de Britse schrijver Arthur Conan Doyle, bekend voor zijn verhalen over Sherlock Holmes. Randofph George Finlay McMahon, luitenant bij de Australian Infantry; Robert Wallace MacKinley, kapitein bij de Royal Engineers; L. Woods, kapitein bij de Royal Field Artillery en Arthur Rutterford Stocker, kapitein bij het Machine Gun Corps werden onderscheiden met het Military Cross (MC). Laatstgenoemde ontving ook het Croix de Guerre. A. E. Dyer, kwartiermeester-sergeant bij de Royal Field Artillery werd driemaal onderscheiden met de Military Medal (MM and 2 Bars). W. Holt, sergeant bij het Worcestershire Regiment werd onderscheiden met de Military Medal (MM). Alias kanonnier C.H.M. Rivington diende onder het alias W.G. Dewey bij de Royal Field Artillery.
Begraafplaats van Aalst

De Begraafplaats van Aalst is een gemeentelijke begraafplaats in de Belgische stad Aalst. Ze ligt ongeveer 1.150 m ten zuidwesten van het stadscentrum. Er bevindt zich een perk met 30 burgerslachtoffers uit de Eerste Wereldoorlog. Oorlogsgraven Belgische militaire graven Vooraan links op de begraafplaats bevindt zich een perk met 48 graven van gesneuvelde Belgische militairen en politieke gevangenen uit de Tweede Wereldoorlog. Britse militaire graven In hetzelfde perk als de Belgische slachtoffers liggen 5 Britten en 1 Australiër die eveneens sneuvelden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Opmerkelijk is dat hun grafzerken van hetzelfde type zijn als deze die gebruikt werden voor de Belgische militairen, en niet de zo bekende witte stenen zerken. Hun graven staan bij de Commonwealth War Graves Commission geregistreerd onder Aalst Communal Cemetery. Duitse militaire graven Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden hier ook Duitse militairen begraven. In de jaren '50 van de twintigste eeuw werden zo’n 290 Duitse gesneuvelden naar het Deutscher Soldatenfriedhof in Vladslo overgebracht. Bijzondere graven Aeneas Francis Quinton Perkins, kolonel bij de Royal Engineers werd onderscheiden met het Military Cross (MC). Er ligt ook een Franse gesneuvelde uit de Eerste Wereldoorlog: Joseph Pierre Marie Duchesne (Doulon, 9 jan. 1893 - Diksmuide, 25 okt. 1914), matroos 2e klasse monteur der Fusiliers marins.
Onze-Lieve-Vrouw-Boodschapskerk (Spalbeek)

De Onze-Lieve-Vrouw-Boodschapskerk is de parochiekerk van Spalbeek, gelegen aan Spalbeekstraat 24 aldaar. Voordien kerkten de bewoners van Spalbeek in de huidige Onze-Lieve-Vrouw-Boodschapskapel. De huidige, neoromaanse, kerk dateert van 1890. Ze werd ontworpen door Léon Jaminé. Boven de ingang bevindt zich het chronogram: seCUnDa DIe JUnII ConseCraVIt DoUtreLoUX bevindt, verwijzend naar de wijding van de kerk door bisschop Doutreloux op 2 juni 1890. Het is een eenbeukige bakstenen kerk. De halfingebouwde westertoren heeft een rombisch dak. Het koor is in klaverbladvorm. Het meubilair is uit ongeveer 1900. Uit de oude kapel zijn afkomstig: een triomfkruis (16e eeuw), een Onze-Lieve-Vrouw met Kind (2e helft 16e eeuw) en Sint-Jozef met Kind (ongeveer 1700). Het 17e-eeuwse wijwatervat, vervaardigd uit marmer en kalksteen, is afkomstig uit de Abdij van Herkenrode. Externe link Onze-Lieve-Vrouw-Boodschapskerk op Onroerend Erfgoed
Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopnemingskerk (Kermt)

De Onze-Lieve-Vrouw Tenhemelopnemingskerk is de parochiekerk van Kermt, gelegen aan Diestersteenweg 210. Gebouw De benedenste geleding van de robuuste vierkante, voorgebouwde toren is romaans, en uitgevoerd in ijzerzandsteen. Ze stamt van omstreeks 1220 en heeft twee lage steunberen. In 1514 werden hier gotische geledingen bovenop gebouwd in baksteen, met hoekbanden en sierlagen in mergelsteen. Op het einde van de 18e eeuw]werden op de zuidkant, waar zich het portaal bevindt, twee ronde openingen gemaakt waarin het torenuurwerk en een zonnewijzer zijn geplaatst. De toren wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits. Het schip van de pseudobasilicale kerk, in neoclassicistische stijl, werd in 1786 gebouwd door toedoen van abdis Augustine van Hamme van de abdij van Herkenrode. Architect was Barthélemy Digneffe. De kruisbeuken werden in 1911 toegevoegd naar ontwerp van Hyacinth Martens. Meubilair Van belang zijn twee 18e-eeuwse schilderijen (Ecce Homo en Onze-Lieve-Vrouw), een gotisch calvarietafereel (begin 16e eeuw) en een 17e-eeuws Sint-Barbarabeeld. Verder laat-18e-eeuwse biechtstoelen, preekstoel, doksaal en communiebank. De twee reliekschrijnen zijn afkomstig uit de Abdij van Herkenrode. Tegen de kerk staan enkele 18e-eeuwse grafkruisen. De beeldengroep Calvarie, H. Maagd Maria, Apostel Johannes is van de Meester van de Calvarie van Fize-le-Marsal. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Kerkhof van Gijzelbrechtegem

Het Kerkhof van Gijzelbrechtegem is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Gijzelbrechtegem, een deelgemeente van Anzegem. Het kerkhof ligt in het dorpscentrum rond de Sint-Mattheüskerk. Britse oorlogsgraven Op het kerkhof liggen 5 Britse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog. Zij waren leden van het Britse Expeditiekorps die strijd leverden tegen de oprukkende Duitse troepen. Zij sneuvelden op 21 mei 1940 tijdens de terugtrekking van hun korps naar Duinkerke. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd onder Gijzelbrechtegem Churchyard.
Kerkhof van Helkijn

Het Kerkhof van Helkijn is een gemeentelijke begraafplaats in het West-Vlaamse dorp Helkijn. Het kerkhof ligt aan de zuidelijke rand van het dorp rond de Sint-Jan Baptistkerk en wordt omsloten door een bakstenen muur. Britse oorlogsgraven Op het kerkhof liggen 4 Britse militaire graven met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Een van hen kon niet meer geïdentificeerd worden. Zij kwamen om tijdens het geallieerde eindoffensief in oktober 1918 en werden na de wapenstilstand vlak bij de toegang van het kerkhof begraven. Daarnaast ligt ook nog een Britse soldaat uit de Tweede Wereldoorlog die sneuvelde tijdens de terugtrekking van het British Expeditionary Force naar Duinkerke. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd als Helkijn (Helchin) Churchyard.
Kerkhof van Moregem

Het Kerkhof van Moregem is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Moregem, een deelgemeente van Wortegem-Petegem. Het kerkhof ligt rond de Parochiekerk Sint-Pietersstoel en wordt omgeven door een haag. Britse oorlogsgraven Op de begraafplaats liggen de graven van 4 Britse gesneuvelden. Een ervan is van Thomas Reginald Coghlan, onderluitenant bij de Royal Irish Fuseliers. Hij sneuvelde op 24 oktober 1918. De drie andere graven (waaronder 1 niet geïdentificeerde) zijn van Britse militairen die sneuvelden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zij vielen allen in mei 1940 bij de gevechten tegen het oprukkende Duitse leger. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd onder Moregem Churchyard. Arthur Woollaston, soldaat bij het Queen's Own Royal West Kent Regiment is drager van de Military Medal (MM). Hij sneuvelde op 22 mei 1940.