NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kungliga Centralafrikanska museet

Kungliga Centralafrikanska museet (nederländska: Koninklijk Museum voor Midden-Afrika, franska: Musée royal de l'Afrique centrale) är ett belgiskt etnografiskt, naturhistoriskt och historiskt museum i Tervuren, en grannkommun till Bryssel i ostsydost. Det uppfördes ursprungligen för att visa upp dem av kung Leopold II av Belgien personligt styrda Kongofristaten vid Världsutställningen i Bryssel 1897. Museet är främst inriktat på detta område, som senare blev en belgisk koloni och idag utgör Demokratiska Republiken Kongo. Museet stängde i november 2013 för ombyggnad och öppnades igen 8 december 2018. Historik Efter det att Kongofristaten hade erkänts vid Berlinkonferensen 1884–1885, ville kung Leopold av Belgien göra allmänt känt den civilisationsmission som han ansåg att han drev samt visa kolonins ekonomiska möjligheter. En tillfällig utställning arrangerades därför på den kungliga fastigheten i Tervuren. Samtidigt med Världsutställningen i Bryssel 1897 byggdes en kolonial utställningsfilial i Tervuren, som bands samman med stadens centrum genom den monumentala Avenue de Tervueren. Spårvagnslinjen nummer 44 invigdes samtidigt med museet för att transportera besökare till och från museet. Kolonialutställningen hölls i Palais des Colonies och i parken, som anlades av fransmannen Elie Lainé. Utställningen visade etnografiska föremål, uppstoppade djur och exportprodukter från Kongo som kaffe, kakao och tobak. I parken byggdes upp en kopia av en afrikansk by, där 60 kongoleser bodde under den period som utställningen var öppen. Palais des Colonies blev 1898 Musée du Congo, med en permanent utställning. Efter det att samlingarna kraftigt ökat, byggdes en ny museibyggnad 1904, ritad av Charles Girault i en stil som efterliknade Petit Palais i Paris. En stor park sträckte sig in i Tervurenskogen (en del av Sonianskogen). Det nya museet öppnade 1910 under namnet Musée du Congo Belge (Museum van Belgisch-Kongo). År 1952 tillades "Kungliga". Det nuvarande namnet användes från 1990. Bildgalleri Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Royal Museum for Central Africa, 4 december 2017. Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Kungliga Centralafrikanska museet. Kungliga Centralafrikamuseets webbplats
Tielen Castle

Tielen or Tielenhof Castle is a castle in Tielen, Belgium. History The castle is presumably dating back to the 14th century and was built on the site of a previously fortified and moated farm. For many years, it was the residence of the Lords of Tielen; the first Lord of Tielen was Jan van Duffel, who inherited Tielen from Hendrik IV Berthout in 1320. It was likely his successor, Hendrik van Duffel, who commissioned the construction of the castle. Through marriage and inheritance, the castle subsequently passed into the hands of various noble families, until it was sold for the first time in 1958. Rebuilt in traditional brick and sandstone style in the 16th and 17th centuries, it was converted into a summer residence by a general restoration in the 1830s, which resulted in the loss of much of its medieval character. Among other things, the two stepped gables of the castle proper disappeared, as did the cross-windows and the building to the north adjoining this wing with a prison on the ground floor and the chapel above. The main entrance was moved from Hofdreef to Gierlebaan and was preserved in the current Kasteeldreef. The gatehouse was also partially demolished in the 19th century, resulting in the disappearance of the guardhouse above the entrance. In the early 1970s, the castle was restored again by Marcel Dams (1925-2016) and Emilienne Verboven (1929-2019), and partially rebuilt in the 16th-17th century style, including the partial replacement of cross-windows in the castle wing, the reconstruction of the top floor of the gatehouse, and, seen from the street, the building to the right of the castle wing. After the death of Emilienne Verboven, the castle stood empty and it was put up for sale for an asking price of 2.5 million euros in May 2022. References See also List of castles in Belgium
Kasteel van Tielen

Het Kasteel van Tielen, ook wel Tielenhof genoemd, is een omgracht middeleeuws kasteel met ophaalbrug gelegen net buiten de dorpskom van Tielen in de Belgische gemeente Kasterlee, gelegen aan Hofdreef 27. De "Kasteeldreef", een gekasseide beukendreef, verleent een bijkomende toegang in het zuidwesten en werd aangelegd in de loop van de 19e eeuw. Historie Het kasteel van Tielen is vermoedelijk een van de oudste gebouwen uit de streek. Reeds in 1096 stond er hier een omwalde wachttoren. Het huidige kasteel gaat terug tot de 14e eeuw en opgericht ter plaatse van een voorheen versterkte en omgrachte hoeve. Het kasteel en de watermolen van Tielen zijn steeds eigendom geweest van de heren van Tielen. Tot ze in de 20e eeuw verkocht zijn door erfgenamen. Het Kasteel was jarenlang de residentie van de heren van Tielen; de eerste heer van Tielen was Jan van Duffel-Berthout uit Grimbergen; hij erfde Tielen in 1320 van Hendrik IV Berthout; het is waarschijnlijk zijn opvolger, Hendrik van Duffel Berthout, die het kasteel liet bouwen rond 1350 en er kwam wonen. Door huwelijk en erfopvolging kwam het kasteel en de watermolen van Tielen naderhand in handen van diverse adellijke families. De laatste heer van Tielen was Filip van der Gracht de Rommerswael die door de Franse Revolutie zijn eigendom verloor in op 7 december 1810. In 1826 werden de aangeslagen goederen teruggegeven aan de erfgenamen. In 1958 werd het kasteel voor de eerste maal verkocht. Bouwstijl Herbouwd in traditionele bak- en zandsteenstijl in de 16e-17e eeuw. Het koetshuis werd in 1688 bijgebouwd. Het kasteel is rond 1830 omgevormd tot zomerverblijf, gepaard gaande met een algemene restauratie, waardoor een groot deel van het middeleeuwse karakter verloren ging, zo verdwenen onder meer de twee trapgevels van het eigenlijke kasteel, evenals de kruiskozijnen en het gebouw ten noorden aansluitend op deze vleugel met gevangenis op de benedenverdieping en de kapel erboven. De hoofdingang verhuisde van de Hofdreef naar de Gierlebaan en bleef bewaard in de huidige Kasteeldreef. Ook het poortgebouw werd in de 19e eeuw ten dele gesloopt, zodat de wachtplaats boven de toegang verdween. In het begin van de jaren 1970 opnieuw gerestaureerd door wijlen Marcel Dams (1925-2016) en Emilienne Verboven (1929-2019) en deels heropgebouwd in 16e-17e-eeuwse stijl met onder meer het ten dele opnieuw aanbrengen van kruiskozijnen in de kasteelvleugel, de heropbouw van de bovenste verdieping van het poortgebouw en gezien van op de straat het gebouw rechts naast de kasteelvleugel. Dit naar het beeld van oude gravures van het kasteel. Heren / Vrouwe van Tielen (tot einde feodalisme) Varia In mei 2022 werd het kasteel te koop aangeboden voor een vraagprijs van 2,5 miljoen euro. In onderstaand artikel krijg je een inkijk in het interieur van het kasteel.
Sint-Martinuskerk (Moorslede)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de West-Vlaamse plaats Moorslede, gelegen aan Kerkstraat 21. Geschiedenis Er was sprake van een laatgotische hallenkerk, waarvan in 1852 het koor naar neogotische trant werd verlengd. Op 27 juli 1917 werd de toren opgeblazen, die op het schip viel, waarmee de kerk werd verwoest. In 1922 werd de kerk herbouwd naar ontwerp van Alfons de Pauw en René Cauwe. Hierbij werd het oorspronkelijke ontwerp aangehouden, behalve dat het middenschip werd verbreed. De metselaarstekens werden weer aangebracht en een vieringtorentje werd toegevoegd. Gebouw Het betreft een driebeukige kruiskerk, uitgevoerd als hallenkerk in gele baksteen, met voorgebouwde toren die vier geledingen telt en geflankeerd wordt door een zeskant traptorentje. Het middenschip wordt overkluisd door een houten spitstongewelf. Interieur In het noordkoor vindt men een zwart beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Loreto. Het beeld is van omstreeks 1600 en werd in 1625 aan de kerk geschonken door ridder Michel d'Espierres, die heer was van Moorslede. De 18e-eeuwse preekstoel is in rococostijl. Uit 1682 is een schilderij: Wonderen van Sint-Martinus, door Nicolaas van de Velde. Verder zijn er 17e-eeuwse schilderijen: Bewening van Jezus en Onze-Lieve-Vrouw met de Heilige Drievuldigheid. Van 1716 is de Tenhemelopneming van Maria.
Sint-Machutuskerk (Wulvergem)

De Sint-Machutuskerk is de parochiekerk van de Belgische plaats Wulvergem (gemeente Heuvelland, provincie West-Vlaanderen), gelegen aan de Sint Machutusweg 2A. Geschiedenis In de 15e eeuw werd hier een laatgotische hallenkerk gebouwd, die in 1903 werd uitgebreid en van een doopkapel voorzien door Jules Carette. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk verwoest. Wederopbouw naar aanzien van de verdwenen kerk volgde in 1923 onder leiding van Marcel Hocepied. De kerk werd enigszins vergroot en de neogotische elementen die in 1903 waren aangebracht, werden nu weggelaten. Gebouw Het betreft een georiënteerde driebeukige neogotische hallenkerk met voorgebouwde toren met drie geledingen die wordt geflankeerd door een zeskant traptorentje. Er zijn metselaarstekens aangebracht. De zijbeuken hebben een rechte sluiting en het hoofdkoor heeft een driezijdige sluiting. Het schip wordt overkluisd door een spitstongewelf. Het meubilair is neogotisch.
Tuileries British Commonwealth War Graves Commission Cemetery

Tuileries British Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission burial ground for the dead of the First World War located near Ypres (Ieper) in Belgium on the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation This cemetery's name means "tile factory", as it was begun in the grounds of a tile works in 1915. The chimneys of the tile works were very visible and provided a means for the opposing side to calibrate their shells. This led to the cemetery itself being heavily shelled and the sites of most of the original graves were lost. Most of the gravestones are positioned around the edges of the otherwise empty-looking cemetery, and are marked "known to be buried in this cemetery", with the default additional phrase "Their glory shall not be blotted out", a line suggested by Rudyard Kipling. References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Tuileries British Cemetery at Find a Grave
Tuileries British Cemetery

Tuileries British Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Zillebeke (Ieper). De begraafplaats ligt 0,5 km ten noorden van de dorpskerk langs de weg naar Ieper. Ze werd ontworpen door Wilfred Von Berg en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het nagenoeg rechthoekige terrein heeft een oppervlakte van 1.875 m² en is bereikbaar langs een graspad van 60 m dat tussen de huizen doorloopt. Centraal staat het Cross of Sacrifice. De begraafplaats wordt omsloten door een bakstenen muur. Er liggen 98 doden begraven waaronder 17 die niet meer geïdentificeerd konden worden. Op het kerkhof van het dorp liggen ook nog Britse militairen begraven die bij de Commonwealth War Graves Commission geregistreerd staan onder Zillebeke Churchyard. Geschiedenis Deze begraafplaats is een van de vele die zich op het grondgebied van Zillebeke bevinden. Dit komt doordat de frontlijn gedurende het grootste deel van de oorlog dwars door de gemeente liep. Even ten noordwesten van het dorp was er een dakpannenfabriek (in het Frans: Tuilerie) waarnaar de naam van deze begraafplaats verwijst. In het begin van 1915 werden hier Britse en Franse slachtoffers begraven maar door latere bombardementen raakte een groot aantal van deze graven vernield. Hierdoor worden nu 69 Britten herdacht met Special Memorials omdat hun graven niet meer gelokaliseerd konden worden. Deze grafzerken staan langs de vier zijden opgesteld. Er liggen nu 95 Britten (waaronder 16 niet geïdentificeerde) begraven. Naast de toegang staat een grafkruis voor drie Fransen van wie de lichamen ook niet meer gevonden werden. Een ervan kon ook niet meer geïdentificeerd worden. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Onderscheiden militair H.D. Stokes, luitenant bij het King's Own (Royal Lancaster Regiment) werd onderscheiden met de Royal Victorian Order (MVO).
Onze-Lieve-Vrouw-ter-Sneeuwkerk (Borgerhout)

Onze-Lieve-Vrouw-ter-Sneeuwkerk is een parochiekerk in basiliekstijl aan het Laar te Borgerhout, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouwe ter Sneeuw. De kerk werd gebouwd nadat een eerdere neogotische kerk in de Tweede Wereldoorlog (1944) was verwoest. Ook die kerk kwam er na de sloop van een eerdere: de kapel van 'Onze-Lieve-Vrouw van Victorie' of 'beenhouwerskapel' uit 1536. De plannen voor de kerk werden in 1949 opgemaakt door de architecten Joseph Willems en Jozef-Louis Stynen. De kerk is tevens de zetel van de gelijknamige parochie, een van de vier in Borgerhout. Externe links Onroerend erfgoed nr. 11199 Parochie O.-L.-Vrouw ter Sneeuw Borgerhout
Sint-Janskerk (Borgerhout)

De Sint-Janskerk, bijgenaamd “De Peperbus”, is een parochiekerk aan de Sint-Jansstraat te Borgerhout. Het is een grote en imposante, neoromaanse kerk in de stijl van een basiliek, opgetrokken in 1887-1890 (sacristie in 1898-1899). De plannen zijn van de architecten Hendrik Beyaert en Frans Baeckelmans. Renovatie als bedrijvencentrum In oktober 2016 werd het aangepaste parochiekerkenplan goedgekeurd, met de Sint-Jan Evangelistkerk als een van de belangrijkste ontwerpen. Een jaar later lanceerde het stedelijk bouwbedrijf AG VESPA een marktbevraging over de herbestemmingsmogelijkheden van de kerk, waaruit een project van Unie van Zelfstandige Ondernemers (UNIZO) als winnaar uit de bus kwam. Volgens de plannen zou UNIZO er, na grondige renovatie, niet alleen de eigen kantoren te vestigen, maar ook er een eigentijds ondernemerscentrum in onderbrengen (“UNIZONE”). UNIZO zegt zich te inspireren op buitenlandse voorbeelden zoals Station F in Parijs, Rockstart in Amsterdam, Space 10 in Kopenhagen en Blue City in Rotterdam. Na akkoord van het Vlaams Agentschap Onroerend Erfgoed werd de kerk in 2018 ontwijd. Na een erfpachtovereenkomst met de kerkfabriek zou UNIZO in 2020 starten met de renovatie, die in 2021 afgerond moet zijn. In de katholieke gemeenschap heersen gevoelens van verslagenheid, met de herbestemming “als een symbool van vergane glorie en van een wegkwijnende kerkgemeenschap”. Begin september 2020 raakte bekend dat UNIZO het project volledig had geannuleerd. Externe links Sint-Jan Evangelistkerk, toerismeportaal Bisdom Antwerpen Erfgoed Vlaanderen nr. 11216
Sint-Petruskerk (Loker)

De Sint-Petruskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Heuvelland behorende plaats Loker, gelegen aan de Dikkebusstraat 133. Rond de kerk ligt het Kerkhof van Loker. Geschiedenis De 15e-eeuwse laatgotische hallenkerk brandde af in 1794 en werd herbouwd. In 1917-1918 werd de kerk echter verwoest. Onder architectuur van Alexis Dumont werd de kerk in 1922 herbouwd in vrijwel dezelfde stijl als het eerder verwoeste kerkgebouw. Gebouw Het betreft een neogotische, driebeukige hallenkerk, uitgevoerd in gele baksteen, met voorgebouwde westtoren. Het hoofdkoor heeft een vijfzijdige sluiting en de zijkoren zijn vlak afgesloten. De toren heeft vier geledingen en op de trans bevinden zich vier hoektorentjes. Een spits ontbreekt. Met de baksteen zijn metselaarstekens en soortgelijke motieven uitgebeeld. Interieur De kerk bezit een aantal schilderijen zoals een Aanbidding der Wijzen (1e kwart 17e eeuw) door Frans Francken jr.; Het laatste avondmaal van 1560, Ieperse school; Aanbidding der Herders (1e helft 17e eeuw); Boetedeling (1635-1640), Antwerpse school. Het kerkmeubilair is voornamelijk neogotisch.
Sint-Jan Baptistkerk (Sint-Jan)

De Sint-Jan Baptistkerk is de parochiekerk van de Belgische plaats Sint-Jan (gemeente Ieper, provincie West-Vlaanderen), gelegen aan de Brugseweg 296. Geschiedenis In 1237 werd het Ieperse leprozenhuis afgebroken en buiten de stad opnieuw gesticht op een heuvel, Hoge Zieken genaamd. Ook kwam er een aan Maria Magdalena gewijde kapel, waar vanaf 1292 missen werden opgedragen. Omstreeks 1637 werd het leprozenhuis gesloten. De kapel diende toen als kerk voor de bewoners van het inmiddels nabij het ziekenhuis gegroeide dorpje Sint-Jan. In 1810 werd het kerkelijk bij de Sint-Jacobsparochie te Ieper gevoegd, maar in 1839 werd het een zelfstandige parochie. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk in 1915 verwoest. Wederopbouw volgde in 1923, naar het voorbeeld van de verloren gegane kerk. Architect was L. Damide. Gebouw Het betreft een eenbeukige kruiskerk, uitgevoerd in gele baksteen, met voorgebouwde toren, die drie geledingen heeft. Het koor heeft een driezijdige sluiting. Het kerkmeubilair omvat een marmeren communiebank, hoofd- en zijaltaren en preekstoel in art-decostijl. Verder bezit de kerk ook neogotisch meubilair.
Sint-Petruskerk (Ledegem)

De Sint-Petruskerk of Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de Belgische plaats Ledegem (West-Vlaanderen), gelegen aan Plaats 5. Geschiedenis In 1149 werd voor het eerst een kerk schriftelijk vermeld. Het patronaatsrecht van de parochie ging toen over van de Eekhoutabdij naar de Sint-Maartensabdij van Doornik. De kerk brandde af in 1763. Een nieuwe kerk, in classicistische stijl, werd gebouwd van 1764-1771. De kerk liep schade op tijdens de Eerste Wereldoorlog, welke in 1920 werd hersteld. Gebouw Het kerkgebouw is naar het westen georiënteerd. Het is een classicistische driebeukige pseudobasiliek met ingebouwde oosttoren. Dat de kerk een portaal aan de oostzijde heeft was de wens van Robbrecht de Moerman, die heer was van Ledegem. Hij wilde namelijk zijn kasteel tegenover het kerkportaal bouwen. Het kasteel werd echter nooit gebouwd. De kerk is gebouwd in rode baksteen, met omlijstingen en dergelijke in Atrechtse zandsteen, en de sokkel is deels in ijzerzandsteen uitgevoerd, afkomstig van de vroegere kerk. De toren heeft vier geledingen. Het koor heeft een driezijdige afsluiting. Interieur Het middenschip heeft een korfbooggewelf, de zijbeuken hebben kruisribgewelven. De preekstoel en de biechtstoelen zijn in rococostijl en, evenals het koorgestoelte, zijn ze vervaardigd in het 4e kwart van de 18e eeuw. De hoofd- en zijaltaren zijn in classicistische stijl. Het doopvont is 17e-eeuws. Het schilderij De zeeslag bij Lepanto, door Theodoor Boeyermans, is van 1674. De Ledegemse kunstschilder Joseph-François Ducq schilderde in 1800 de Verrijzenis van Lazarus naar een 17e-eeuws schilderij.
Sint-Jan Baptistkerk (Rollegem-Kapelle)

De Sint-Jan Baptistkerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Ledegem behorende plaats Rollegem-Kapelle, gelegen aan het Sint-Jansplein. Geschiedenis Sinds 1213 stond hier een kapel, gesticht door Willem van Rollegem. Omstreeks 1640 werd deze kapel nog uitgebreid, evenals in 1761. In 1801 werd Rollegem-Kapelle een zelfstandige parochie die zich afsplitste van die van Moorsele. In 1910 werd de oude kerk afgebroken en een nieuwe gebouwd, naar ontwerp van Jules Carette. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen basilicale kruiskerk met romaanse en gotische stijlelementen. De slanke toren werd tegen de noordoostelijke hoek van transept en koor aangebouwd. Deze heeft een vierkante basis, een achtkante klokkenverdieping en een zeskante spits. De kerk heeft een voornamelijk neogotisch meubilair. De glas-in-loodramen zijn van 1934.
Maagd der Armenkerk (Paradijs)

De Maagd der Armenkerk is de parochiekerk van het tot de plaats Rekkem behorende gehucht Paradijs, gelegen aan de Schelpenstraat 89. Deze kerk werd gebouwd in 1979 in de stijl van het naoorlogs modernisme. Hij is opgetrokken in grijze betonsteen en heeft een plat dak met vensters aan de zijkanten. De hoge losstaande klokkentoren is gebouwd uit vier kruiselings geplaatste betonnen kolommen.
Sint-Margaretakerk (Geluveld)

De Sint-Margaretakerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Zonnebeke behorende plaats Geluveld, gelegen aan de Geluveldplaats. Geschiedenis Geluveld werd in 1173 een zelfstandige parochie. Uiteindelijk ontstond een laatgotisch bakstenen kerkgebouw met toepassing van hergebruikte ijzerzandsteen. In 1806 ontstond er brand, waarna het koor werd herbouwd in classicistische stijl. In 1848 werd het schip gewijzigd naar de smaak van die tijd en 1892 werd het schip verlengd en een neoromaanse westtoren gebouwd naar ontwerp van G. Vandenborre. De kerk werd verwoest tijdens de Eerste Wereldoorlog en in 1924 herbouwd naar ontwerp van Jules Coomans, waarbij de vooroorlogse situatie enigszins werd aangehouden. Gebouw Het betreft een bakstenen pseudobasiliek met voorgebouwde westtoren. Het in wezen eclectische bouwwerk omvat neoromaanse, neobyzantijnse en regionale kenmerken. De toren, op vierkante plattegrond, wordt gedekt door een ingesnoerd tentdak en wordt geflankeerd door twee vierkante traptorentjes. Het sobere meubilair dateert uit de tijd van de bouw en de biechtstoelen zijn neoromaans.
Église Saint-Chrysole de Comines (Belgique)

L'église Saint-Chrysole est un édifice religieux catholique sis au centre de Comines, en Belgique. Construite en 1922 pour remplacer une autre plus ancienne, l'église est dédiée à saint Chrysole, un moine évangélisateur du IVe siècle qui serait mort martyr dans les environs. L'église est paroisse et lieu de culte catholique. Histoire La légende veut que Saint Chrysole fonde un sanctuaire chrétien à Comines au IIIe siècle. Cependant les différentes analyses relèguent cette fondation à un mythe créé au XIIIe siècle. Il existait cependant bien une église à Comines-France dès le IXe siècle dédiée à Saint-Pierre. Cette église paroissiale couvrait notamment les deux rives de la Lys. Après les Traités d'Utrecht en 1713, la paroisse préserve le contrôle des deux Comines jusqu'à la Révolution française. Une première église provisoire en bois est construite sur la rive gauche (belge) de la Lys sur un site régulièrement inondé. Il faudra attendre 1825 pour qu'une église en pierre, dédiée à saint Chrysole, soit construite à la rue des Moulins. Au début du XXe siècle, une nouvelle église est construite sur la place Sainte-Anne. Elle est inaugurée en 1912. Elle est détruite durant la Première Guerre mondiale. En 1922, un nouvel édifice est construit, en brique jaune flamande. L'église est cruciforme néo-gothique à trois nefs avec une tourelle croisée et une tour attenante à droite du portail d'entrée situé côté nord, qui est flanquée de quatre tourelles d'angle. Lorsque la frontière linguistique est établie en 1967, la frontière des diocèses est également modifiée et la paroisse fut transférée du diocèse de Bruges au diocèse de Tournai. Description L'église possède un chœur plat et fermé, flanqué de chapelles latérales. Les arcades sont de style au gothique tournaisien. Particularités Une fresque de Saint-Chrysole dirigeant la construction du premier sanctuaire. La châsse de Saint-Chrysole datant probablement de la fin du XIXe siècle. Les vitraux réalisés par Roger Coppe en 1967 et symbolisant le chemin vers la purification de l'âme. L'église abrite un crucifix de 1969, sculpté dans un arbre par un sculpteur polonais, Romuald Malkowski. La statuette de Notre-Dame de Grâce datant du XVIIIe siècle. Elle avait été volée de sa chapelle en 1974 et retrouvée intacte chez un antiquaire bruxellois. La cloche Notre-Dame datant de la première église située rue du moulin. Sources et références Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du Hainaut