NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Musée Dhondt-Dhaenens

Le musée Dhondt-Dhaenens (MDD, en néerlandais : Museum Dhondt-Dhaenens) est un musée d'art situé à Deurle, un village de la province belge de Flandre-Orientale. Histoire Le couple Jules et Irma Dhondt-Dhaenens prend l'initiative en 1967 de mettre en place un musée dans le Deurle rural au milieu d'un quartier résidentiel d'après un projet de l'architecte Erik Van Biervliet dans lequel ils présentent leur collection privée d'œuvres visuelles, principalement d'artistes flamands, collectées depuis 1920. La résidence Wunderkammer En 2018, le musée est agrandi avec un Wunderkammer, situé dans la Villa Meander à proximité du bâtiment du musée d'origine. L'artiste visuel Hans Op de Beeck transforme l'ancienne villa en un Gesamtkunstwerk intégrant la bibliothèque personnelle de Jan Hoet, ancien directeur du SMAK. Le Wunderkammer propose un espace de résidence aux artistes, chercheurs et commissaires d'exposition et vise ainsi à stimuler le dialogue, la réflexion et la recherche. En plus de l'installation sur le site de l'abbaye de Herkenrode à Hasselt et au Towada Art Center au Japon, cette Wunderkammer est la troisième œuvre permanente de Hans Op de Beeck. Collection La collection permanente comprend des œuvres de James Ensor, Gustave de Smet, Henri Evenepoel, Léon de Smet, Valerius De Saedeleer, Constant Permeke, Albert Servaes, Frits van den Berghe et Gustave van de Woestijne. Des artistes contemporains y ont également leur place. Des œuvres de David Tremlett, Marthe Wéry, Richard Venlet, Marcel Maeyer, Joëlle Tuerlinckx, Koen Theys et Raoul De Keyser sont exposées. Fenster, une œuvre de l'artiste allemande Isa Genzken attire le regard dans le jardin. Galerie Notes et références Liens externes Ressource relative au spectacle : Kunstenpunt Muriel de Crayencour, « Dhondt-Dhaenens, à la fois musée et centre d'art », Grandformat, lieux d'art, 25 février 2015 (archives) (nl) Site officiel Portail des musées Portail de la Région flamande Portail des arts
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Nieuwpoort)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de kerk in het centrum van de Belgische havenstad Nieuwpoort. Het is een driebeukige gotische hallenkerk, met een bijna losstaande noordelijke toren. De oorspronkelijk kerk werd in 1163 ingewijd door bisschop Milo van Terwaan. Oorspronkelijk was het een kapel die bediend werd door kanunniken van de Sint-Niklaasabdij te Veurne. Tijdens de Eerste Wereldoorlog stond hier een vroeg-15e-eeuwse hallenkerk met een 17e-eeuwse toren die toen volledig werd verwoest. Van de geplande renaissancetoren kwam wegens geldgebrek alleen de vierhoekige onderbouw tot stand. Pas in 1735 werd de lage achthoekige bovenbouw met open torenhelm afgewerkt. In 1922, na haar vernieling in het begin van de Eerste Wereldoorlog, werd de kerk, behalve de toren, naar de oorspronkelijke plannen wederopgebouwd. In 1940 werd ze, waarschijnlijk door Engelse kanonnen, in brand geschoten en in 1946 heropgebouwd als driebeukige bakstenen hallenkerk. De bakstenen neogotische toren, die losstaat van de kerk, werd in 1952 opgetrokken. De toren is een variant op het typische torenschema van de kuststreek. In de kerk vindt men het schilderij De Slag bij Nieuwpoort in 1600 dat wordt toegeschreven aan Louis Moritz. Het was een geschenk van koning Willem I van Nederland in 1821 aan de stad. Oorspronkelijk hing het schilderij in de raadzaal van het stadhuis maar wegens plaatsgebrek werd het na de Eerste Wereldoorlog naar de kerk verhuisd. Verder hangt er Het oordeel van Cambyses van Vigor Boucqet (Vlaamse Meesters in Situ). Galerij Referenties
Ter Beke

Ter Beke ist ein belgisches Unternehmen, das Lebensmittel vertreibt, insbesondere Fertiggerichte, bis 2025 auch Fleischwaren, und ähnliches. Geschichte Die Geschichte des Unternehmens beginnt mit Francies Coopman, der in den 1920er Jahren als Metzger und Einkäufer von Geflügel und Kaninchen begann und später eine Metzgerei gründete. 1934 ließ er sich in einer 1904 gegründeten Bierbrauerei nieder. 1948 erfolgte die Gründung von Ter Beke als Wurstwarengeschäft. 1959 übernahm der Sohn Daniel Coopman die Firma von seinem Vater. Ab 1987 tätigte die Firma verschiedene Übernahmen. 2006 erfolgte die Fusion mit der Firma Pluma aus Wommelgem. 2011 wurde ein Joint Venture zwischen Ter Beke und dem französischen Geschäftskollegen Stefano Toselli angekündigt. Ter Beke ist eine Aktiengesellschaft, seit 1986 börsennotiert. 2013 musste das Unternehmen zwei Werke vorübergehend stilllegen wegen Anteilen von Pferdefleisch in Lasagne. Im Oktober 2019 wurde bekannt, dass drei ältere Menschen an den Folgen einer Listerieninfektion gestorben sind. Die Opfer aßen kontaminiertes Fleisch, das mit ziemlicher Sicherheit von der Firma Offerman stammte, einer niederländischen Tochtergesellschaft von Ter Beke. Ter Beke rechnet deswegen mit einem finanziellen Verlust von über 4 Millionen Euro. Weblinks Website Einzelnachweise
Sint-Pieterskerk (Lo)

De Sint-Pieterskerk is de kerk van de Sint-Petrusparochie van het stadje Lo, in de Belgische provincie West-Vlaanderen. Bouwgeschiedenis Het oudste gedeelte, het gotische priesterkoor stamt uit de 13e eeuw. In 1119 wordt reeds melding gemaakt van de kerk; later is die verschillende malen verbouwd. Tussen 1435 en 1496 werden de zijbeuken en het zuidertransept verder opgetrokken. De hallenkerk in laatgotische stijl was vroeger een deel van de Sint-Pietersabdij van de augustijnen. De monniken gebruikten het deel van de kerk tussen het transept en het priesterkoor, voorzien van een houten koorgestoelte uit 1624. De noorderbeuk deed dienst als abtskapel. De abdij heeft 1093 als stichtingsdatum en werd in 1797 verlaten als gevolg van de Franse Revolutie. Plundering in 1478 en een brand in 1580 maakten heropbouw noodzakelijk. Die gebeurde in dezelfde stijl. In 1847 werd de abdiekamer die de parochiekerk afsloot van de abtskapel afgebroken. Een neogotische toren verving de oude, romaanse vieringtoren (1866-1869). Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de toren opgeblazen, en van de kerk zelf bleef alleen het opgaande muurwerk overeind. Veel van de kunstschatten in het gebouw waren evenwel tijdig in veiligheid gebracht en bleven behouden. Na de oorlog werd de kerk volgens de oude plannen heropgebouwd. De vernielde 19de-eeuwse toren werd door een iets lager exemplaar vervangen. Kerkschatten De kerk bevat kerkmeubilair van hoge kwaliteit omwille van het houtsnijwerk. De sacristie wordt tot een van de mooiste van het land gerekend. De broodbank in renaissancestijl (na plechtigheden werd hier brood uitgedeeld aan de armen) ligt aan de noordzijde van het doksaal. Tussen de schilderijtjes, met de zeven werken van barmhartigheid, zijn musicerende engeltjes aangebracht. In de kerk bevindt zich een achthoekige preekstoel (barok) uit 1628 versierd met zes gebeeldhouwde bas-reliëfs die het leven van Petrus voorstellen. Op het altaar in de linkerzijbeuk zijn in eikenhout de vijftien mysteries van Onze-Lieve-Vrouw uitgebeeld. Allen zijn van de hand van Urbain Taillebert. De houten panelen van de doksaalwand zijn in rococostijl uitgevoerd. De orgelkast is een barokke exemplaar. Het houten hoofdaltaar (barok) is beschilderd om het op marmer te doen lijken. Christus aan het kruis, een schilderij uit 1640 van Jan Boeckhorst versiert het. Er is ook een schilderij van Jan-Willem Rosier te zien. Willem van Loo In een loden kist naast het Sint-Rochusaltaar worden een aantal beenderen van Willem van Loo bewaard. Het werd toevallig ontdekt toen men in 1770 de vloer van de kerk herstelde. Hij was een bastaardzoon van een graaf van Vlaanderen en kandidaat met de steun van de moordenaars van graaf Karel de Goede om deze op te volgen. Hij moest naar Engeland vluchten maar keerde terug naar Lo en werd de mecenas van de Sint-Pietersabdij. Populaire cultuur In de serie Axel Nort bespeelt acteur Nand Buyl het kerkorgel. Galerij
Museu de la Fotografia de Charleroi

El Museu de la Fotografia (en idioma francès: Musée de la photographie) és un museu belga fundat el 1987 i situat en un antic monestir neogòtic al barri de Mont-sur-Marchienne de Charleroi (Bèlgica). L'1 de juny de 2008 es va realitzar una ampliació d'una ala de l'edifici, a càrrec de l'arquitecte Olivier Bastin, pel que va convertir en el museu de fotografia més extens d'Europa. En la seva col·lecció permanent es poden trobar fotografies molt significatives com nus de Auguste Belloc que va ser el primer a fer-les, la coneguda fotografia de François Aubert realitzada després de l'afusellament de Maximilià I de Mèxic, una fotografia de les Cascades del Niàgara que s'atribueix a Platt D.Babitt i es troba entre les primeres realitzades en aquest lloc, diversos daguerreotips de Modeste Winandy en què apareixen els habitants de Marchienne-au-Pont a 1847, la fotografia de la lluna realitzada per Adolphe Neyt a 1869, el retrat de George Sand realitzat a 1864 per Nedar, una fotografia titulada Sicile de Wilhelm von Gloeden, la fotografia titulada Nude, Point Llops realitzada per Edward Weston el 1936, diverses fotografies de Henri Cartier-Bresson, la fotografia realitzada el 1953 per Robert Doisneau i titulada L'accordéoniste, Restaurant La Tartine, Li 02:00 d'Astrid de Jeanloup Sieff, Huh yeh-Mei i la seva família del xinès Liang Kuo Lung realitzada sobre 1990 i un llarg etcètera. Aquesta mostra d'unes cinc-centes fotografies que estan realitzades amb diferents tècniques com ambrotipia, còpia a l'albúmina, col·lodió humit i altres, al costat de l'excel·lent col·lecció de daguerreotips i de càmeres fotogràfiques antigues ofereixen una bona visió de la Història de la Fotografia. A més realitza nou exposicions temporals i temàtiques cada any existint en cada moment tres que es realitzen de manera simultània i cadascuna té una durada de quatre mesos. Al museu es guarden totes les col·leccions fotogràfiques de la Comunitat francesa de Bèlgica i estan dipositats tots els reportatges fotogràfics dels arxius de Valònia, per al que disposa d'una sala d'arxiu que manté una temperatura estable de 17 °C i una humitat del 42% HR. També disposa d'un servei educatiu, una biblioteca amb més de tretze mil exemplars, una sala d'actes, una llibreria i una cafeteria. Referències Enllaços externs Lloc web del museu. (En francès)
Musée de la Photographie de la Communauté française à Charleroi

Das Museum für Fotografie (Musée de la Photographie de la Communauté française à Charleroi) in Mont-sur-Marchienne bei Charleroi in (Belgien Wallonie) wurde 1987 eröffnet. Es befindet sich in einem ehemaligen Karmeliterkloster. Die umfangreiche Sammlung zur Geschichte der Fotografie dokumentiert praktisch alle Phasen der Entwicklung der Fotografie mit Originalabzügen. So enthält sie ebenso frühe Daguerreotypien wie Beispiele der Düsseldorfer Photoschule (z. B. Andreas Gursky, Thomas Struth, Thomas Ruff). Daneben zeigt das Museum eine kleine Sammlung von Kameras unterschiedlicher Epochen und präsentiert regelmäßig Wechselausstellungen zur zeitgenössischen Fotografie. Insgesamt umfasst die Sammlung über 80.000 Fotografien, von denen etwa 800 ausgestellt werden, sowie zwei Millionen Negative. Seit seiner Erweiterung um 1200 m² im Jahre 2008 mit einem Neubau der Architekten ESCAUT Architecture und dem Bureau d’Etudes Weinand besitzt das Museum für Fotografie 6000 m² Ausstellungsfläche. Die Fachbibliothek des Museums verfügt über rund 13.000 Werke. Weblinks Offizielle Website Kurzbeschreibung auf der Website belgien-tourismus-wallonie.de
Museo de la Fotografía de Charleroi

El Museo de la Fotografía (en idioma francés : Musée de la photographie) es un museo belga fundado en 1987 y situado en un antiguo monasterio neogótico en el barrio de Mont-sur-Marchienne de Charleroi (Bélgica).​ El uno de junio de 2008 se realizó una ampliación de un ala del edificio, a cargo del arquitecto Olivier Bastin, por lo que convirtió en el museo de fotografía más extenso de Europa.​ En su colección permanente se pueden encontrar fotografías muy significativas como desnudos de Auguste Belloc que fue el primero en hacerlas, la conocida fotografía de François Aubert realizada tras el fusilamiento de Maximiliano I de México,​ una fotografía de las cataratas del Niagara que se atribuye a Platt D.Babitt y se encuentra entre las primeras realizadas en este lugar, varios daguerrotipos de Modeste Winandy en los que aparecen los habitantes de Marchienne-au-Pont en 1847, la fotografía de la luna realizada por Adolphe Neyt en 1869, el retrato de George Sand realizado en 1864 por Nadar, una fotografía titulada Sicile de Wilhelm von Gloeden, la fotografía titulada Nude, Point Lobos realizada por Edward Weston en 1936, varias fotografías de Henri Cartier-Bresson, la fotografía realizada en 1953 por Robert Doisneau y titulada L'accordéoniste, restaurant La Tartine, Le dos d'Astrid de Jeanloup Sieff, Huh yeh-Mei y su familia del chino Liang Kuo Lung realizada sobre 1990 y un largo etcétera. Esta muestra de unas quinientas fotografías que están realizadas con diferentes técnicas como ambrotipia, copia a la albúmina, colodión húmedo y otras, junto a la excelente colección de daguerrotipos y de cámaras fotográficas antiguas ofrecen una buena visión de la historia de la fotografía. Además realiza nueve exposiciones temporales y temáticas cada año existiendo en cada momento tres que se realizan de modo simultáneo y cada una de elas tiene una duración de cuatro meses. En el museo se guardan todas las colecciones fotográficas de la Comunidad francesa de Bélgica y están depositados todos los reportajes fotográficos de los archivos de Valonia, para lo que dispone de una sala de archivo que mantiene una temperatura estable de 17 °C y una humedad del 42 % HR. También dispone de un servicio educativo, una biblioteca con más de trece mil ejemplares, un salón de actos, una librería y una cafetería. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Museo de la Fotografía de Charleroi. Sitio web del museo. (en francés)
Museo della fotografia di Charleroi

Il museo della fotografia di Charleroi è un centro museale situato nell'omonima cittadina belga. Storia Il museo della fotografia di Charleroi viene inaugurato nel 1987 nella vecchia cappella legata al convento delle suore carmelitane di Mont-sur-Marchienne, una frazione di Charleroi. Già nel 1978 Jeanne Vervoort, famosa in Belgio per la sua militanza a favore delle donne, dei diritti sociali e della pace, e suo marito Georges Vercheval, noto fotografo, creano un'associazione senza scopo di lucro intitolata Photographie Ouverte . È l'inizio di quello che sarebbe diventato 9 anni dopo il museo della fotografia. Nel 1980 l'associazione lancia la prima Triennale internazionale della fotografia. Il successo di questa manifestazione attira l'attenzione delle autorità comunali che mettono a disposizione dell'associazione dei locali per le esposizioni. Gli obiettivi Il museo si è dato come scopo quello di: collezionare, conservare, studiare, esporre e illustrare il materiale fotografico a sua disposizione. Oltre alla collezione permanente composta da oltre 100.000 foto di cui circa 800 esposte in modo permanente, il museo possiede anche un'importante collezione di oltre 700 macchine fotografiche. Nei suoi archivi vi sono oltre 1.500.000 negativi. Il museo organizza inoltre regolarmente delle esposizioni temporanee e, a fine pedagogico, numerose attività tematiche per vari tipi di pubblico, dai bambini agli adulti. Note Voci correlate Julia Pirotte Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Museo della fotografia di Charleroi Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su museephoto.be. (EN) Sito ufficiale, su museephoto.be. (NL) Sito ufficiale, su museephoto.be. Musée de La Photographie (canale), su YouTube. (PT) Museo della fotografia di Charleroi, su Enciclopédia Itaú Cultural, Itaú Cultural.
Musée de la photographie (Charleroi)

Het musée de la photographie in Charleroi is sinds 1987 ingericht in een voormalig karmelietenklooster te Mont-sur-Marchienne. Het neogotische gebouw werd in 2008 uitgebreid met een moderne vleugel ontworpen door Olivier Bastin. Het geheel heeft een oppervlakte van 6.000 m² is nu het grootste fotografiemuseum van Europa. Concept De permanente collectie heeft tot doel om de bezoeker een compleet beeld te geven van de geschiedenis van de fotografie, van de daguerrotypes en eerste reisfoto's tot de meest recente artistieke démarches. Van de ongeveer 80.000 foto's (en bijna 3.000.000 negatieven) wordt een wisselende selectie van zo'n 800 items tentoongesteld. Het museum bezit ook enkele duizenden fotocamera's en een uitgebreide bibliotheek. Het museum geeft voorts ruim baan aan tijdelijke tentoonstellingen. Collectie (selectie) Enkele hoogtepunten uit de vaste collectie: Nu féminin van Auguste Belloc (ca. 1855) Het lijk van keizer Maximiliaan van Mexico na zijn executie, door François Aubert de foto van de Niagarawatervallen toegeschreven aan Platt D. Babitt (1854-1870) een ambrotype de daguerrotypes van Modeste Winandy over de inwoners van Marchienne-au-Pont (1847) de maanfoto van Adolphe Neyt uit 1869 werk van de Düsseldorfer Photoschule (Andreas Gursky, Thomas Struth, Thomas Ruff) Nude, Point Lobos van Edward Weston (1936) Eloge du carnage van de surrealist Marcel Lefrancq Misère au Borinage van Willy Kessels Literatuur Georges Vercheval, Musée de la photographie à Charleroi, Crédit communal et Communauté Wallonie-Bruxelles, Gent, 1996 Externe link (fr) Officiële website
Caserne Defeld

La caserne Defeld est l'ancienne caserne de la Gendarmerie de Charleroi, située au Boulevard Pierre Mayence, n°67. Histoire La caserne Defeld, prévue pour être une caserne de cavalerie, a été construite en 1887 sur un terrain d'une superficie de 2 hectares 17 ares appartenant à l'État. Les fondations en moellons viennent des carrières de Landelies. Les maçonneries, parement et toitures sont l'œuvre des architectes Edmond Legraive et Hanquinaux de Charleroi. La caserne est construite entièrement en briques de Lobbes dans un style évoquant les châteaux forts du Moyen-Âge. Les lieux sont composés de trois bâtiments disposés en triangle, avec une cour intérieure de 100 m de côté. L'accès se fait depuis le Boulevard Pierre Mayence, par le porche aujourd'hui disparu. Ils étaient destinés à accueillir un corps de cavalerie avant d'être affectés à la gendarmerie de Charleroi. Pendant les deux guerres mondiales, la caserne Defeld a servi de tribunal pour l'armée d'occupation allemande qui y rendait la justice militaire. Après la Seconde Guerre mondiale, les cavaleries de la gendarmerie sont centralisées dans différents groupes mobiles : celui de Charleroi occupe la Caserne Defeld. Au début des années 1980, une nouvelle centralisation a lieu, et les chevaux ne se trouvent plus qu'à Bruxelles. Affectations du bâtiment À la réforme des polices de 2001, la Gendarmerie belge est démantelée et fait place à la police intégrée. Les ex-gendarmes quittent donc les lieux et rejoignent les ex-policiers communaux dans leur commissariat situé face à la caserne Defeld, au n°14 du boulevard Mayence. Les bâtiments de la caserne Defeld deviennent la propriété de la Police locale de Charleroi, qui y affecte certains de ses services, sans en faire un lieu principal de travail, et ce jusqu'en 2011. Démolition partielle des lieux et rénovation En 2011, les derniers policiers occupants la caserne Defeld quittent les lieux pour laisser place à une phase de travaux. Celle-ci a pour but de donner vie au futur Hôtel de Police de Charleroi, nommé la tour Bleue en raison de sa couleur. Celle-ci est inaugurée en 2014. Lors de la construction, le porche de l'ancienne caserne est totalement détruit le 7 mai 2012 pour laisser place à une esplanade ouverte, laquelle couvre également l'ancienne cour intérieure. Les deux ailes latérales sont conservées, mais entièrement rénovées et deviennent mitoyennes de la nouvelle tour. Depuis décembre 2022, une des ailes abrite le Musée des Beaux-Arts de Charleroi. Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Charleroi
Château de Meldert

Le château Maillard, château de Maillard ou château de Meldert est un château situé dans le village belge de Maillard (en néerlandais : Meldert) faisant partie de la commune de Hoegaarden. Aujourd'hui, c'est une école : le Sint-Janscollege (collège Saint-Jean en français). Historique Ce château néo-gothique fut bâti en 1845 par le comte Charles Ferdinand d'Oultremont et son épouse la comtesse Joséphine Louise van der Noot de Duras, sur des plans de l'architecte liégeois Auguste-Marie Vivroux. À la suite d'un incendie en 1877, le château fut transformé par le comte Adrien d'Oultremont de Duras. Après avoir été loué et occupé pendant la Seconde Guerre mondiale, la famille vendit le château en 1957 aux Aumôniers du Travail qui le transformèrent en école et l'occupent toujours actuellement. Le bâtiment a été classé monument historique en 1993. Bibliographie Roland Severijns et Luc Minten, La recréation d'un domaine historique : construction, rénovation et restauration au domaine du château de Meldert, Collège Saint-Jean, 1er septembre 2020, 204 p. (ISBN 978-9464072938) « Demeures historiques et Jardins », article qui lui est consacré par l’historien expert en patrimoine castral européen, le dernier marquis de Trazegnies[réf. non conforme] Notes et références Articles connexes Liste des châteaux belges par région Auguste Vivroux Donjon des seigneurs de Meldert Liens externes (nl) Herlinde De Jaeck, Christiane De Maegd, Roger Deneef et Jo Wijnant, « Kasteel Van Meldert (notice n° 200190) », sur Inventaris Onroerend Erfgoed, Bruxelles, Agentschap Onroerend Erfgoed/Vlaamse Overheid, 1er janvier 2008 (consulté le 24 octobre 2021). Site officiel Portail du Brabant flamand Portail des châteaux
Kasteel van Meldert

Het Kasteel van Meldert (Frans: Chateau de Maillard) is een kasteel in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Hoegaarden behorende plaats Meldert, gelegen aan de Waversesteenweg 1. Bij het kasteel behoren een oranjerie en dienstengebouwen. Het kasteel ligt nabij de Menebeek. Het landgoed staat bekend als het Meldertbos. Geschiedenis Meldert behoorde achtereenvolgens toe aan de families Van Meldert, Van Montenaken, D'Oyenbrugghe enVander Noot. Aan de Kerkstraat bevond zich de donjon van Meldert, maar in 1568 woedde een brand, waarna een nieuw kasteel werd gebouwd op een hogere plaats, 700 meter zuidelijker. Dit had een opperhof en een neerhof. Omstreeks 1825 was het goed in handen van Charles-Ferdinand d'Oultremont. In 1845 werden de gebouwen gesloopt en werd in opdracht van d'Oultremont een nieuw kasteel gebouwd in vroegneogotische stijl, naar ontwerp van Auguste Vivroux. In 1877 werd het kasteel getroffen door brand, waarna het in enigszins gewijzigde vorm werd herbouwd. Charles-Ferdinant's zoon Adrien stierf in 1898 waarna het kasteel werd verhuurd, onder meer (vanaf 1905) aan Auguste de Lantsheere, die ook burgemeester van Meldert was en het park in 1911 deed herstructureren. In 1914 nam de Duitse bezetter bezit van het kasteel. In 1932 overleed Auguste de Lantsheere en in 1940 kwam een einde aan het huurcontract van de familie de Lantsheere. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het kasteel opnieuw door de Duitse bezetter in gebruik genodigd en beschadigd. In 1957 vestigde zich het Sint-Janscollege in het kasteel.
Pont-barrage de Monsin

The Pont-barrage de Monsin ("bridge-dam or bridge-weir" of Monsin), across the Meuse at Liège, Belgium, was inaugurated for the 1930 Liège International Exposition. The new structure permitted the replacement of several locks and stabilized the course of the Meuse. It incorporates a hydro-electric plant. Work began on the project in 1928, with metal fabrications made locally by Cockerill. It was partly destroyed on 11 May 1940 during the Battle of Belgium. The dam is topped by a road linking Jupille and the Port of Liège. References