NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Blankaartkasteel

Het Blankaartkasteel is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Diksmuide behorende plaats Woumen, gelegen aan de Iepersteenweg 54-58. Geschiedenis Oorspronkelijk lag hier een vijver die ontstond door turfwinning welke vanaf de 13e eeuw of vroeger plaats heeft gevonden. Omstreeks 1865 werd op deze plaats door baron Gustaaf de Coninck de Merckem, die het domein had verworven, een kasteel gebouwd dat werd ontworpen door Joseph Schadde en in eclectische stijl (met veel neorenaissance-elementen) werd uitgevoerd. Ook werd toen een park aangelegd met dienstgebouwen als paardenstallen, koetshuis en een tuinmanswoning. Verder was er een moestuin en er waren serres. Eind 19e eeuw werd de vijver uitgediept en er werd een visvijver aangelegd. Ook werd een ijskelder gebouwd en een eendenkooi. Het domein, De Blankaart genaamd, werd toen al beschouwd als zijnde van grote natuurhistorische waarde. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het kasteel zwaar beschadigd. Enkel de voorgevel bleef overeind. Van 1925-1929 werd het in kleinere en soberder vorm herbouwd naar ontwerp van Jules Gunst. Hierbij bleef het oorspronkelijke uitzicht, met de twee ronde hoektorens en de veelhoekige traptorens, behouden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de spits van beide hoektorens vernield, en nooit meer hersteld. Heden Op rechthoekige plattegrond is het een gebouw van 1920 in rode baksteen met natuurstenen sierelementen. De voorgevel wordt geflankeerd door de twee halfronde hoektorens, nu zonder spits. Boven de ingang prijkt het wapenschild van de familie de Coninck de Merckem, uitgevoerd in natuursteen. Links van de voorgevel, aan de zuidgevel, is de traptoren. Het interieur is nog grotendeels in de toestand van 1920. Het kasteel beschikt over een kapel, voorzien van drie glas-in-loodramen van 1959, vervaardigd door Michel Martens. De kapel wordt overwelfd door een spitstongewelf. De ijskelder en de eendenkooi zijn nog intact. Ook is er een smeedijzeren boogbrug en zijn restanten van de vroegere zichtassen bewaard gebleven.
Sint-Andreaskerk (Woumen)

De Sint-Andreaskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Diksmuide behorende plaats Woumen, gelegen aan Woumenweg 251. Geschiedenis Vanaf ongeveer 1100 was er sprake van een romaans kerkgebouw. De parochie was in bezit van de Abdij Sint-Jan-ten-Berg te Terwaan, terwijl ook de Sint-Bertinusabdij te Sint-Omaars er bepaalde rechten had. In de 2e helft van de 12e eeuw werd het koor van de kerk uitgebreid, en in het 2e kwart van de 13e eeuw werd een westtoren aangebouwd, terwijl einde 13e eeuw een gotisch koor werd aangebracht. In 1583 werd de kerk verwoest door Franse troepen en omstreeks 1602 was hij hersteld, nu als een laatgotische driebeukige hallenkerk met westtoren. Tijdens de Eerste Wereldoorlog, toen de toren door de Duitsers als uitzichtpunt werd gebruikt, werd de kerk geheel verwoest. In 1925 werd de kerk herbouwd naar het model van de verwoeste voorganger, naar ontwerp van René Cauwe. De doopkapel werd daarbij verplaatst naar de zuidzijde van de westtoren. In 1930 werd de kerk ingewijd. In 1945 werden de glas-in-loodramen vernield door een ontploffing van het munitiedepot te Houthulst. In 1985 brak brand uit in de kerk, waarbij enkel de toren, de sacristie en de buitenmuren bleven gespaard. De kerk werd in 1986 herbouwd, nadat ook archeologisch onderzoek werd verricht. Het interieur van de kerk werd echter volledig gewijzigd en aangepast aan de vernieuwde liturgie: het werd een zaalkerk met het altaar aan de noordzijde. In 1988 werd de kerk ingewijd. Het betreft een kerkgebouw met voorgebouwde westtoren, uitgevoerd in gele baksteen. De toren heeft zes geledingen en wordt gedekt door een tentdak. De toren wordt links geflankeerd door een traptorentje en rechts door een doopkapel.
Château de Loveld

Le Château de Loveld est un château sur un plan en forme de L dans un grand jardin paysager. Il fut commandé en 1912 par Charles de Hemricourt de Grunne (bourgmestre d'Aalter de 1921 à 1932) sur un projet de l'architecte Octave Flanneau. Historique Autrefois appelé Château de Aalter, il est maintenant appelé Château Loveld. Description Le château est construit en briques et en pierre naturelle avec un toit en ardoise (deux étages mansardés) dans un style classique simplifié à la française. Il possède un intérieur de style Louis XVI avec boiseries en bois peint et cheminées en marbre dans les différentes pièces (hall, bibliothèque, salons, salle à manger).Plusieurs de ces pièces ont été démontées dans le château de Laval (France), propriété de la famille de Montalembert (épouse de Grunne) et remontée au château de Loveld. Référence géographique Province : Flandre orientale Commune : Aalter Adresse : Loveldlaan 41 (Aalter) Source Kathleen Lanclus, Inventaire du patrimoine culturel en Belgique, Architecture, Province de Flandre-Orientale, district de Gand, canton de Nevele, Bâtiment à travers les siècles en Flandre 12N1, Bruxelles-Turnhout, 1989. Liens externes Vastgesteld bouwkundig erfgoed Kasteel Loveld Portail des châteaux Portail de la Belgique Portail de la Flandre-Orientale
Kasteel Loveld

Kasteel Loveld, vroeger ook het kasteel van Aalter, is een Belgisch kasteel in het Oost-Vlaamse Aalter. Het bouwwerk op L-vormige plattegrond ligt in een grote aangelegde tuin in de wijk Loveld. Het werd in 1912 gebouwd in opdracht van Charles de Hemricourt de Grunne (burgemeester van Aalter van 1921 tot 1932), op basis van een project van architect Octave Flanneau. Beschrijving Het kasteel is gebouwd van baksteen en natuursteen met een leien dak (twee zolderverdiepingen) in een vereenvoudigde klassieke Franse stijl. Het heeft een interieur in Lodewijk XVI-stijl met beschilderde houten lambrisering en marmeren schouwen in de verschillende kamers (hal, bibliotheek, salons, eetkamer). Verschillende van deze stukken werden gedemonteerd in een kasteel bij Laval (Frankrijk), en weer in elkaar gezet in het kasteel Loveld.
Villa Kraenepoel

La Villa Kraenepoel, parfois appelée Villa Cranepoel, est une maison située dans la commune d'Aalter en province de Flandre-Orientale. Son ancienne dénomination plutôt francophone Villa Craenepoel est celle selon laquelle elle est officiellement référencée. Il s'agit d'une grande résidence d'été construite sur une élévation avec vue sur le lac Kranepoel. Construite dans un style normand en 1902, elle a 3 niveaux et le haut de la façade côté lac est à colombages. Le grand toit est en ardoise . Elle est accessible par deux chemins de hêtres menant à la Lotenhullestraat. Le premier, visible lorsque l'on parcourt la rue par numéro croissant, commençait par un portail en bois recouvert d'ardoise, fermé par une porte en bois à double battant. L'autre, visible lorsque la rue est parcourue par numéro décroissant, commence par un portail en brique, fermé par une grille en métal à double battant. Références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Portail de la Flandre-Orientale Portail des Flandres
Villa Kraenepoel

Villa Cranenpoel, ook Villa Kraenepoel genoemd, is een groot zomerhuis met uitzicht op de Kraenepoelvijver in Aalter. Het werd in 1902 gebouwd in Normandische cottagestijl met pseudo-vakwerk in de geveltoppen. Het grote dak is bedekt met leisteen. Het landhuis is toegankelijk via twee beukendreven die naar de Lotenhullestraat leiden. Referentie https://id.erfgoed.net/erfgoedobjecten/34637
Belvédère Château

The Belvédère Château (French: Château du Belvédère; Dutch: Kasteel Belvédère; German: Schloss Belvédère) is a residence of the Belgian royal family in Laeken, in the north-west of the City of Brussels, which currently houses King Albert II and his wife, Queen Paola. It is near the Royal Palace of Laeken, the official residence of the King and Queen of the Belgians. Another nearby residence, the Villa Schonenberg, is home to Princess Astrid, the sister of the current king, Philippe. History The Belvédère Château was originally built in the 1780s, then was bought by King Leopold II in 1867. The château was meant for his sister Carlotta of Mexico, but she chose to live in the suburb of Tervuren, just outside Brussels, which left Belvédère empty for a while. In 1890, a fire broke out in the Royal Palace of Laeken, and Leopold II and his wife Marie Henriette of Austria moved into Belvédère while repairs took place. Once the repairs were finished, Leopold and Marie Henriette moved back into the Royal Palace, while Belvédère became the residence of their youngest daughter, Princess Clementine. She lived in Belvédère until her father died and she got married, leaving the château for the Royal Palace. From there, the château was occupied by different members of the royal court. In 1958, Belvédère was used for exhibitions during the Brussels World's Fair (Expo 58). The following year, the newlyweds Prince Albert of Liège and Paola Ruffo di Calabria moved into the château, which expanded to 5 hectares (12 acres), having acquired parts of a local park. All three of the royal couple's children were born and raised in Belvédère. After the couple became the Belgian monarchs in 1993, they preferred to remain living in the château instead of moving into the Royal Palace. See also List of castles and châteaux in Belgium Royal Trust (Belgium) Neoclassical architecture in Belgium History of Brussels Culture of Belgium Belgium in the long nineteenth century References External links Media related to Belvédère Château at Wikimedia Commons
Kasteel Belvédère

Het Kasteel Belvédère (Frans: Château du Belvédère) is een van de koninklijke residenties in de Belgische plaats Laken, in de hoofdstad Brussel. Het is gelegen aan de Koninklijk Parklaan. Het 18e-eeuwse kasteeltje is gebouwd in neoklassieke stijl en is gelegen tegenover het Kasteel van Laken. Het werd rond 1787 gebouwd in opdracht van de Brusselse bankier Edouard de Walckiers, aanvankelijk voor zijn schoonvader Augustin de Reul. Het ontwerp, geïnspireerd op de Villa Almerico Capra "La Rotonda" van Palladio, werd toegeschreven aan Louis Montoyer en aan Antoine Payen, maar zou grotendeels het werk zijn van Jean Barré, met een mogelijke tussenkomst van Charles De Wailly. Het is een van de oudste gebouwen van de koninklijke domeinen, nadien nog herhaaldelijk aangepast. De tuin is vermoedelijk een laat ontwerp van Capability Brown. Koning Leopold II kocht het gebouw in 1867 aan voor 500.000 goudfrank. Het idee was dat zijn zus Charlotte er zou leven na het Mexicaanse fiasco, maar ze verkoos het Paviljoen van Tervuren. Belvédère was deel van het patrimonium dat in 1903 staatseigendom werd via de Koninklijke Schenking. Prinses Josephine Charlotte (1927) werd in Belvédère geboren, evenals Filip van België (1960). Het kasteel is de officiële verblijfplaats van koning Albert II en koningin Paola. Zij bewonen deze residentie al sinds hun huwelijk en bleven deze villa betrekken tijdens zijn koningschap. Hun drie kinderen groeiden er op. Het kasteel maakt deel uit van de Koninklijke Schenking en is niet te bezichtigen. Zie ook Lijst van koninklijke residenties van België Lijst van kastelen in Brussel Ondine (tafelmiddenstuk) Literatuur Annemie Schepers, Kasteel Belvedère. Het 'Petit Laeken' van Edouard de Walckiers (1758-1837). Studie van een achttiende-eeuws landhuis, 2 dln., onuitgegeven licentiaatverhandeling KULeuven, 2008
Castelo de Belvedere

O Castelo de Belvedere (também Castelo de Belvédère) é um castelo pertencente à Família Real da Bélgica. Está situado próximo ao Castelo Real de Laeken, em Bruxelas, e é a residência do rei Alberto II da Bélgica e de sua esposa, a rainha Paola. História Construído nos anos de 1780, o castelo foi comprado pelo rei Leopoldo II em 1867 para sua irmã, Carlota da Bélgica, que, no entanto, preferiu morar em Tervuren. Anos depois, em 1890, quando ele então servia de residência para o próprio rei e sua esposa Maria Henriqueta, Belvedere pegou fogo e teve que passar por uma restauração, após o que passou a ser a o lar da filha mais nova do casal, Clementina da Bélgica. Após o casamento de Clementina, que se mudou de país com o marido Vítor Bonaparte, o local passou a servir como residência de membros da corte. Em 1958 Belvedere foi a sede da exposição World Expo e a partir de julho de 1959, após o casamento de Alberto e Paola, passou a ser a residência do casal e de seus filhos (foto de Alberto com os filhos nos jardins de Belevedere em 1965). Curiosidades Belvedere foi o local de nascimento do atual rei dos belgas, Filipe, e de seus irmãos Astrid e Lourenço; Em outubro de 2020, Belvedere foi o local do primeiro encontro oficial do rei Alberto e da rainha Paola com a filha ilegítima de Alberto, Delphine. Referências
Sint-Christoffelkerk (Pierkenshoek)

De Sint-Christoffelkerk (ook: Sint-Kristoffelkerk) is de kerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Houthulst behorende dorp Pierkenshoek, gelegen aan Schoolstraat 90. Geschiedenis Het kerkje werd gebouwd van 1951-1952 als hulpkerk van de Sint-Laurentiusparochie voor het dorpje Pierkenshoek. Architect was Oktaaf Vandaele. Het betreft een eenvoudig bakstenen zaalkerkje onder hoog zadeldak dat voorzien is van een bescheiden klokkengeveltje. De kerk heeft een voorgeplaatst portaal. De stijl toont elementen van moderne gotiek. Er zijn glas-in-loodramen die heiligen voorstellen.
Bos van Stambruges

Het Bos van Stambruges (Frans: Forêt (indivisée) de Stambruges of Bois de Stambruges) is een bos- en natuurgebied in het Natuurpark Scheldevlakten in de gemeentes Beloeil, Saint-Ghislain en Bernissart in de provincie Henegouwen in Wallonië. Het bos van 475 hectare is erkend als 'Site de Grand Intérêt Biologique' (SGIB2495) door het Waals Gewest. Tot de jaren 80 was het bos eigendom van de adellijke familie De Ligne; het bosgebied loopt door tot aan het kasteel van Beloeil. Het bos is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Bord nord du bassin de la Haine' (Noordrand van het Henebekken (BE32012). Aan de rand van het bos ligt de zandverstuiving van het natuurreservaat 'Mer de Sable'. In het bos van Stambruges ligt 'la Fontaine bouillante', de borrelende bron waar volgens de legende een maîtresse van de Prins De Ligne verdronk met haar koets en de bemanning van de koets tracht boven te komen. In werkelijkheid gaat het om bronwater dat opborrelt door een scheur in de aarde. Fauna en flora Het bos is voornamelijk een loofbos met beuk en eik. In het bos van Stambruges leven onder andere boomvalk, nachtzwaluw, buizerd, das, ree. In de heide- en veenrestanten van het natuurreservaat 'Mer de Sable' komt struikhei en zonnedauw voor. Afbeeldingen Bronnen Waals ministerie van Milieu Forêt de Stambruges Waals ministerie van Milieu Mer de Sable[dode link] Gemeente Beloeil bos van Stambruges Le Soir kaart bos van Stambruges gedetailleerde Natura 2000-fiche Europees Milieuagentschap EEA beschrijving Natura 2000-site[dode link] Referenties
Sint-Laurentiuskerk (Klerken)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Houthulst behorende plaats Klerken, gelegen aan de Dorpsstraat. Geschiedenis In 961 werd te Klerken een hulpkapel van de parochie van Esen gesticht. Midden 10e eeuw was er sprake van een Sint-Antoniuskapel. In 1144 werd Klerken een zelfstandige parochie en de kapel werd verheven tot parochiekerk, gewijd aan Sint-Laurentius. Ook werd de kapel uitgebreid tot een volwaardig, eenbeukig kerkje. In 1519 werd een zuidbeuk en in 1613 een noordbeuk aangebouwd. In de 19e eeuw werd de kerk meermalen uitgebreid en van 1867-1882 werd een neogotische oosttoren met portaal gebouwd naar ontwerp van Pierre Buyck. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk verwoest en van 1920-1923 werd de kerk herbouwd naar ontwerp van Jozef Viérin. De neogotische uitbreidingen van de 19e eeuw werden echter niet gevolgd. Men sloot aan bij de regionale bouwstijlen en men koos ook weer voor een georiënteerde kerk met westportaal. In 1930 werd de kerk ingewijd. In 1960 werd het kerkhof verplaatst. Ook werd het hoofdkoor en de sacristie afgebroken. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk, uitgevoerd in gele baksteen. De middenbeuk is iets vooruitspringend en aan de noordzijde, tegen het vooruitspringend deel van de middenbeuk, is de westtoren aangebouwd. Het oorspronkelijke oostkoor werd in 1965 omgebouwd tot oostportaal. Het interieur wordt overwelfd door spitstongewelven.
Gezellehuis

Het Gezellehuis is een stedelijk museum in de Rolweg in Brugge dat is ingericht in het geboortehuis van de Vlaamse dichter Guido Gezelle. Het is de opvolger van het Guido Gezellemuseum, dat zich van 1926 tot mei 2020 op dezelfde plek bevond. Geschiedenis In 2020 werd beslist om wegens de lage bezoekersaantallen het Guido Gezellemuseum te hervormen tot het Gezellehuis. De locatie kreeg een andere invulling, met, naast enkele permanente verwijzingen naar Gezelle, het organiseren van onder andere seizoensgebonden activiteiten. De naamwijziging en afschaffing van het huis als exclusief aan Guido Gezelle gewijd museum werd niet door iedereen gunstig onthaald. Jozef Deleu publiceerde in De Standaard een scherpe veroordeling. Professor Frank Willaert verwoordde namens de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letteren het onbegrip en ongenoegen over de sluiting. De Brugse vereniging S.O.S. voor een Leefbaar Brugge liet opmerken dat er weinig was ondernomen om het museumbezoek te ondersteunen. Het museum herbergt tijdelijke presentaties en tentoonstellingen over (woord)kunst. Ook de tuin is opengesteld voor het publiek, met daarin onder meer het controversiële beeld "De man die vuur geeft" (2002) van Jan Fabre. Daar is ook een biologisch aangelegde groentetuin, die tot doel heeft de stadsbewoners warm te maken voor biologisch tuinieren. Externe link Gezellehuis, Musea Brugge Voetnoot
Sint-Margarethakapel (Wijlegem)

De Sint-Margarethakapel is een kapel in de Vlaamse Ardennen in het gehucht Wijlegem dat deel uit maakt van Sint-Denijs-Boekel, deelgemeente van de Belgische gemeente Zwalm). De kapel was, tot de ontwijding in 2018, gewijd aan Margaretha van Antiochië. Kerkelijk gezien behoorde de kapel tot de parochie van het nabijgelegen Sint-Blasius-Boekel. De kapel hing af van de Gentse Sint-Pietersabdij en werd voor het eerst vermeld in 1108. Het is niet ondenkbaar dat hij, net zoals de nabijgelegen Vijflindenkapel te Rozebeke, deel uitmaakte van een vroegere heidense offerplaats. De kapel ontsnapte aan de Beeldenstorm in 1566, maar in 1593 deed ze, na serieus verval, dienst als schuur van een nabijgelegen boerderij. Het rechthoekige zaalkerkje werd hersteld in 1611 en herbouwd kort voor 1717 en in 1788. Boven de toegangsdeur staat deze laatste datum vermeld. Tot 1790 deed ze dienst als zelfstandige parochiekerk. In 1994 en in 2016 werd de kapel gerestaureerd . Het gebouw is opgetrokken uit Doornikse kalksteen, baksteen en zandsteen. De feestdag van de Heilige Margaretha, 20 juli, betekende te Wijlegem vroeger de start van de noveen. Die datum is ook een zogenaamde merkeldag, een dag waarop het weer kan omslaan. "Regent het op Sint-Margriet, dan zal het zes weken blijven regenen", luidde het lokale gezegde. Voor de kapel staat een gerestaureerde schandpaal met fragmenten uit de 16de en 17de eeuw. Deze werd heropgericht door Gudualus, abt van de Sint-Pietersabdij te Gent in 1775 en uitgevoerd door steenkapper Baeijens. Afbeeldingen Bronnen Gemeente Zwalm Inventaris onroerend erfgoed
Ganzeveld

Het Ganzeveld is een 33 hectare groot natuurgebied in Aalter (Belgische provincie Oost-Vlaanderen). Het mozaïeklandschap in het zuiden van het Bulskampveld bestaat uit bossen (28 hectare), oude beukendreven en een aantal open weilanden (5 hectare). Het natuurgebied wordt sinds 2012 beheerd door Natuurpunt. In november 2019 werd er extra bos aangeplant . In het Ganzeveld bloeien typische soorten van voedselarmere bossen (met zomereik, ruwe berk en aangeplante Amerikaanse eik), zoals hulst, wilde kamperfoelie, struikheide en brem. In de kruidlaag groeien spork, lijsterbes, pijpenstrootje en pilzegge. In het Ganzeveld leeft onder andere ree, eekhoorn, buizerd, boomklever en zwarte specht. Door het Ganzeveld loopt een 2 kilometer lang bewegwijzerd pad. Bronnen Natuurpunt Natuurpunt Meetjesland Gemeente Aalter Kaart Ganzeveld Referenties
Artemeersmolen

De Artemeersmolen is een windmolen in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Aalter behorende plaats Poeke, gelegen aan de Artemeersstraat 14. Deze ronde stenen molen van het type beltmolen fungeert als korenmolen en fungeerde vroeger ook als oliemolen. Geschiedenis De voorganger van deze molen was een, iets verder naar het westen in de gemeente Kanegem gelegen, standerdmolen, die bekend stond als Eekhoutmolen. De huidige molen werd gebouwd in 1810 en fungeerde aanvankelijk als koren- en oliemolen. In 1886 vond er een zeer ernstig ongeval plaats, waarbij een molenaarsknecht dodelijk werd verwond. Omstreeks 1914 werd het oliebedrijf gestaakt en werd de betreffende installatie gesloopt. In oktober 1918 liep de molen zware schade op, die echter werd hersteld. Iets na 1931 werd een dieselmotor geïnstalleerd. Het windbedrijf stopte in 1952 en de molen raakte in verval, maar hij werd van 1975-1977 door de toenmalige eigenaar weer in maalvaardige toestand gebracht. Vanaf 2014 werd de molen in bedrijf genomen als toeleverancier voor bakkerijen, waartoe de maalinstallatie aanzienlijk werd uitgebreid.
Logos Foundation

The Logos Foundation is a professional artistic organisation founded in 1968. It focuses on the promotion of new musics and audio related arts by means of new music production, concerts, performances, composition, technological research projects and other contemporary music related activities. The Logos Foundation (and its concert hall, the Logos Tetrahedron) is based in Ghent, Belgium (Flanders region). Composers Godfried-Willem Raes and Moniek Darge are the major driving forces behind the Logos Foundation. Since the last decades of the 20th century the Logos Foundation encourages publication of music in a copyright-free format. Logos Tetrahedron The Logos Tetrahedron is a concert hall in Ghent, Belgium adjacent to the foundation's recording studio and offices. It has seating for 150 people and is equipped with sound and light infrastructure. Since the concert hall is in the shape of a tetrahedron, it has no straight angles and, as a result, no standing waves can occur. Acoustic waves can never amplify one another in phase and are reflected by the walls under ever changing angles. The hall is exclusively used for contemporary and experimental music, such as electronic music and computer music and holds approximately 65 concerts a year, primarily by the Logos Foundation. In 2012 they were host for the ISCM World Music Days . The concert hall was built in 1990 by Godfried-Willem Raes and the Logos workgroup using steel, concrete and plate-metal. Construction took one year. The hall was opened in 1991 with a three-day festival. M&M robot orchestra Logos houses the innovative music ensemble M&M robot orchestra (man and machine). All kinds of musical interfaces (wireless gesture control, real time sound analysis, microwave radar, acceleration sensors, pyrodetectors, lightsensors, myoelectric devices, brainwaves, EEG and ECG and so on) are combined with the results of experimental robot design. Collaborative concerts are organised involving interactive robots and musicians. They made a manual for composers who would like to write for this orchestra. In 2021, the Stedelijk Museum voor Actuele Kunst in Ghent dedicated an exhibition to the Logos Foundation and its robot orchestra. See also Schreck ensemble References External links Official site of Logos Foundation Logos Foundation on the website of Flanders Music Centre Logos Tetrahedron Concert Hall Technical notes and infrastructure survey for musicians