NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Auró

Els aurons (Acer) són un gènere de plantes angiospermes de la família de les sapindàcies (Sapindaceae). Son plantes natives d'Europa, Àsia, Amèrica del Nord i nord d'Àfrica. A Catalunya hom pot trobar l'auró blanc (Acer campestre), l'auró negre (Acer monspessulanum), la blada (Acer opalus), el fals plàtan (Acer pseudoplatanus), l'erable (Acer platanoides) i espècies introduïdes invasores com l'auró americà (Acer negundo)[1]. Descripció La major part d'espècies del gènere Acer són caducifolis de talla mitjana, si bé n'hi ha algunes de gran talla, i d'altres arbustives. Les fulles són oposades, i els fruits en forma de sàmara, normalment en parelles unides per la base. L'angle que formen les dues sàmares és característic de cada espècie. La fulla típica és palmada-lobada, amb cinc lòbuls, però hi ha excepcions, com ara Acer negundo, que té fulles compostes. La major part d'aurons tenen flors femenines i masculines al mateix arbre, podent haver-hi també flors hermafrodites alhora. Aquest fenomen s'anomena dicogàmia. La floració a la secció Rubra es produeix abans de la brotada de les fulles, però a la majoria és simultània. En aquesta època els arbres són molt decoratius. Algunes espècies són mel·líferes, com ara Acer pseudoplatanus. Les flors es presenten en forma d'inflorescència, sent les principals: Raïm, espiga, panícula i umbel·la. Les inflorescències poden tenir fins a 20 cm, i estar formades per unes poques flors, fins a diversos centenars. Les sàmares es componen d'una aleta i una petita esfera, que conté la llavor. Normalment estan unides per la base en parelles, i formen un angle molt característic de cada espècie, que va des dels 180° al paral·lelisme. L'aleta serveix per al transport de la llavor pel vent. Alguns fruits tenen una coloració vermella marcada. Taxonomia Aquest gènere va ser descrit per primer cop l'any 1753 a l'obra Species Plantarum de Carl von Linné (1707-1778). Espècies Dins del gènere Acer es reconeixen les 153 espècies següents: Híbrids S'han descrit els següents híbrids: Referències Bibliografia von Linné, Carl. Species plantarum, exhibentes plantas rite cognitas ad genera relatas, cum differentiis specificis, nominibus trivialibus, synonymis selectis, locis natalibus, secundum systema sexuale digestas (en llatí). Estocolm: Laurentius Salvius, 1753. Viccionari
Løn-slægten

Denne artikel omhandler slægten Acer. Opslagsordet har også en anden betydning, se Acer. Løn (Acer) er en slægt af små og store løvtræer, hvoraf flere er vildtvoksende i Danmark. Mange små arter stammer fra Japan. Her omtales kun de arter, som er vildtvoksende i Danmark, eller som dyrkes her. Navr (Acer campestre) Tyrkisk løn (Acer cappadocicum) Papirbarkløn (Acer griseum) Haveløn (Acer micranthum) Dværgløn (Acer monspessulanum) Askebladet løn (Acer negundo) Sort løn (Acer nigrum) Japansk løn (Acer palmatum) Stribet løn (Acer pensylvanicum) Spidsløn (Acer platanoides) Ahorn (eller ær) (Acer pseudoplatanus) Rød løn (Acer rubrum) Sølvløn (Acer saccharinum) Acer shirasawanum Sukkerløn (Acer saccharum) Russisk løn (Acer tataricum) Ildløn (Acer tataricum subsp. ginnala) Litteratur Antoine le Hardÿ de Beaulieu: An Illustrated Guide to Maples, 2003, ISBN 0-88192-601-9
Juhar

A juhar vagy juharfa (Acer) a szappanfavirágúak (Sapindales) rendjébe és a szappanfafélék (Sapindaceae) családjába tartozó nemzetség mintegy 200 fajjal. Tudományos neve (Acer) a latin nyelvből származik, jelentése „éles”, ami a levelek jellegzetes csúcsaira utal, és először a francia botanikus, Joseph Pitton de Tournefort használta a növényre 1700-ban. Elterjedése Főleg az északi félteke mérsékelt éghajlatú területein terjedt el. A legtöbb faja Kínában él. A Kárpát-medencében őshonos faj a korai juhar (Acer platanoides), a tatár juhar (Acer tataricum), a hegyi juhar (Acer pseudoplatanus) és a mezei juhar (Acer campestre), illetve ennek egy endemikus változata, a mátrai juhar (Acer campestre var. acuminatilobum). Az őshonos fajokon kívül gyakori az Amerikából származó inváziós faj, a kőrislevelű juhar (Acer negundo). Megjelenése, felépítése Fajai kis fák vagy cserjék. Keresztben átellenesen álló leveleik alakja változatos, de jellemzően tenyeresen karéjosak vagy páratlanul szárnyaltak, a levélnyéltől sugárirányban 45°-os szögeket bezárva öt karéjhoz öt ér vezet. A virágok redukáltak, gyakori a szélmegporzás. A porzók két körben helyezkednek el, számuk körönként öt, olykor csak négy. Termésük jellegzetes repítőkészülékkel ellátott, csomókban vagy fürtökben álló ikerlependék. Felhasználása Faanyagának, főleg a hegyi juharénak (Acer pseudoplatanus), külön neve van: jávor. A juharfából juharszirup nyerhető, erre leginkább a cukorjuhar (Acer saccharum), a vörös juhar (Acer rubrum) és a fekete juhar (Acer nigrum) alkalmas. Rendszerezés A juhar nemzetséget majdnem minden rendszerező a nemzetségről elnevezett önálló családba (Aceraceae) sorolta, az APG osztályozás azonban beolvasztotta a családot a szappanfafélék (Sapindaceae) családjába. Fajok A kultúrában A juharfalevél 1996. április 25. óta hivatalosan is Kanada nemzeti jelképe. Képek Jegyzetek Források Owen Johnson – David More: Európa fái: 1500 faj gazdagon illusztrált, szakszerű leírása. (hely nélkül): Kossuth Kiadó. 2007. ISBN 978 963 09 5519 5 Allen J. Coombes: Határozó könyvek: Fák, Egyetemi Nyomda, ISBN 963-545-038-9, 1996. Udvardy László: Zöld juhar (Acer negundo L.)
Acer (botânica)

Acer (também conhecido em linguagem coloquial como ácer ou bordo, pronunciado como /bôrdo/) é um género botânico pertencente à família Aceraceae. O seu porte pode ser arbóreo (árvore) ou arbustivo (arbusto). Existem aproximadamente 128 espécies, na sua maioria nativas da Ásia, mas algumas também ocorrem na Europa, África Setentrional e América do Norte. As diferentes espécies de bordo ou são classificadas numa família própria, a Aceraceae, ou (juntamente com a Hippocastanaceae) incluídas na família Sapindaceae. Classificações modernas, incluindo a classificação do Grupo de Filogenia de Angiospermas, favorecem a inclusão em Sapindaceae. A palavra ácer deriva de uma palavra latina que significa "agudo" (referindo-se às pontas características das folhas) e foi empregada pela primeira vez para o género pelo botânico francês Joseph Pitton de Tournefort em 1700. Da seiva da árvore é produzido o xarope de bordo ou xarope de ácer, consumido principalmente com torradas, panquecas e rabanadas. Morfologia Os bordos, em sua maioria, são árvores que atingem de 12 a 15 metros de altura e são caducifólias. Notórias pelas folhas palmiformes (espalmadas), comumente com três pínulas, embora existam espécies com cinco, sete ou ainda nove. As suas flores são verdes, amarelas, cor de laranja ou vermelhas. Devido à sua floração ocorrer logo no início da primavera, alguns bordos se tornam uma importante fonte de pólen e néctar para as abelhas nesse período. Embora cada flor sua seja pequena, o efeito de uma árvore inteira florida pode ser espantoso em algumas espécies. Usos pelo homem Além do xarope, também a madeira é amplamente utilizada, a qual no Brasil é em geral mais conhecida por seu nome em inglês, maple. A madeira do bordo é uma das mais utilizadas no fabrico de instrumentos musicais, principalmente de baterias, braços de guitarras e baixos eléctricos. A sua abundância, timbre cristalino e definido e dureza tornam-na ideal para tal. Seu uso também é muito comum nas melhores pranchas (ou shapes) de skate. Simbolismo A bandeira do Canadá apresenta uma folha vermelha de bordo estilizada, a qual é um proeminente símbolo nacional. A folha de bordo também é o símbolo do jogo online MapleStory da Wizet e Nexon. A folha de bordo está ligada aos Colonos Vikings que partiram da Noruega e chegaram na Europa Insular Subártica. Galeria Espécies Plátano-bastardo (Acer pseudoplatanus): O plátano-bastardo é a árvore nacional do Canadá, também conhecido como maple tree em inglês, ou érable em francês. Apesar do nome plátano esta planta é na verdade um bordo (ácer). Classificação do gênero Referências Ligações externas
Acer (gen)

Acer L. este un gen de plante din familia Aceraceae, originar din Europa, Asia, America de Nord și Africa de Nord. Cuprinde circa 120 specii de arbori, mai rar arbuști. Specii din România În România vegetează 5 specii spontane și 3 specii cultivate ca plante ornamentale: Acer campestre = Jugastru Acer ginnala = Arțar de Manciuria, cultivat Acer monspessulanum = Jugastrul de Banat, un arbore mediteranean Acer negundo = Arțar american, cultivat Acer platanoides = Arțar, Paltin de câmp Acer pseudoplatanus = Paltin, Paltin de munte Acer saccharinum = Paltin argintiu, cultivat Acer tataricum = Arțar tătărăsc, Gladiș Specii A. acuminatolobum - A. amplum - A. argutum - A. barbatum A. barbinerve - A. buergerianum A. caesium - A. calcaratum A. campbellii - A. campestre A. capillipes - A. cappadocicum A. carpinifolium - A. caudatum - A. circinatum - A. cissifolium - A. coriaceifolium - A. crataegifolium - A. davidii - A. diabolicum - A. distylum - A. elegantulum - A. fabri - A. flabellatum - A. forrestii - A. ginnala - A. giraldii - A. glabrum - A. grandidentatum - A. griseum - A. grosseri - A. heldreichii - A. henryi - A. hersii - A. hyrcanum - A. japonicum - A. laevigatum - A. laurinum - A. laxiflorum - A. leucoderme - A. lobelii - A. longipes - A. macrophyllum - A. mandshuricum - A. maximowiczianum - A. maximowiczii - A. micranthum - A. miyabei - A. mono - A. monspessulanum - A. negundo - A. nigrum - A. oblongum - A. obtusatum - A. obtusifolium - A. oliverianum - A. opalus - A. palmatum - A. paxii - A. pectinatum - A. pensylvanicum - A. pentaphyllum - A. platanoides - A. pseudoplatanus - A. pseudosieboldianum - A. pycnanthum - A. robustum - A. rotundilobum - A. rubescens - A. rubrum - A. rufinerve - A. saccharinum - A. saccharum - A. sempervirens - A. shirasawanum - A. sieboldianum - A. sikkimense - A. sinense - A. skutchii - A. spicatum - A. stachyophyllum - A. sterculiaceum - A. syriacum - A. tataricum - A. tegmentosum - A. tonkinense - A. trautvetteri - A. triflorum - A. truncatum - A. tschonoski - A. tsinglingensis - A. turkestanicum - A. ukurunduense - A. velutinum - A. wilsonii - A. yangbiense - A. zoeschense - A. ×freemanii Imagini Note Legături externe Materiale media legate de Acer (gen) la Wikimedia Commons en Acer[nefuncțională], marine.csiro.au en Acer, tree.opentreeoflife.org ro „Acer” în Dicționar dendrofloricol la DEX online ro Recunoasterea arborilor si arbustilor de Artar dupa scoarta Acer_sp, morfometrie.blogspot.com
Javor

Javor (znanstveno ime Acer) je rod dreves ali grmičevja. Javorji uspevajo samo na sveži in globoki prsti zato rastejo bolj posamično. Zrastejo lahko tudi do 40 m visoko. Vse vrste javorjev odlično medijo, izločajo veliko medičine in cvetnega prahu. Les Zaradi svoje redkosti je les javorja iskan in dragocen material. Javorovina vseh vrst je bela do belkasto rumene barve. Javor ne tvori posebej obarvane črnjave. Javorovina ni posebno trajna. Les pa se lahko obdeluje. Simbolika Javor je v Kanadi pomemben nacionalni simbol - pojavi se v kanadski zastavi in na kanadskem kovancu za cent. Zunanje povezave
Verloren Kosttoren

De Toren van Verloren Kost (1463-1787), oorspronkelijk Grote Toren genoemd, was de hoogste vestingtoren van de buitenste stadsmuren van Leuven (België, provincie Vlaams-Brabant). De naam Verloren Kost komt van de hoge kostprijs voor de stad Leuven om hem te bouwen. Uiteindelijk heeft de toren, militair gesproken, nauwelijks gediend. Historiek De Grote Toren herinnert aan de militaire bouwstijl van de vijftiende eeuw. Hij was onderdeel van de tweede stadsmuur en bevond zich tussen de Wijngaardenpoort (vandaag: Brusselsepoort) enerzijds en anderzijds de Wilselse Poort of Buitenburchtpoort of Bergpoort (vandaag: Mechelsepoort). In 1462 tekende Mathieu de Layens het bouwplan; op dat moment stonden de stadswallen er al. Hij metselde zelf met zijn metsers de Grote Toren. Alzo bewees Mathieu de Layens dat hij niet alleen burgerlijke en kerkelijke gebouwen kon neerzetten, maar ook een militair vestingsgebouw. De bouw van de Grote Toren sleepte ettelijke jaren aan. Hij lag op de hoogste heuvel buiten Leuven. De gemetselde toren kreeg een houten dakconstructie met loden afwerking en bladgoud erop. Deze toren was vijfmaal hoger dan de andere torens van de vestingmuren. Vanaf de zestiende eeuw zat een stadswacht op de uitkijk boven in de toren. Hij had er een rode vlag en een witte vlag, de kleuren van het wapen van Leuven. De toren werd in 1634 enigszins gerestaureerd doch dit was nutteloos, want in 1635 werd de toren erg beschadigd tijdens het Beleg van Leuven. Tijdens een storm in 1674 vloog de dakconstructie weg en stond de toren voortaan bovenaan open. Tijdens het Oostenrijks bestuur in de Zuidelijke Nederlanden diende de toren als gevangenis (tot 1750). Van 1750 tot 1770 liep iedereen er vrij in en uit; Leuvenaars bewonderden er het uitzicht over de stad en de wijde omgeving. In 1770 sloot het stadsbestuur van Leuven de toegang af wegens te gevaarlijk. De toren diende nog even als opslagkamer voor buskruit (1780). In 1787 verkocht de stad de Verloren Kosttoren aan een particulier en deze brak de toren af. Sinds 1998 is de ruïne beschermd als monument.
Sint-Joriskerk (Xhendremael)

De Sint-Joriskerk (Église Saint-Georges) is de parochiekerk van Xhendremael in de Belgische provincie Luik. Geschiedenis Xhendremael is één der oudste parochies van de regio. Tot 1804 bleef ze de moederkerk van diverse parochies, zoals Hombroux en Alleur, die soms veel groter waren dan die van Xhendremael. Vanaf het midden van de 8e eeuw was er een kerk. Tot einde 18e eeuw was er ook een kapel in de buurtschap Viernay. In 1842 werd de middeleeuwse kerk gesloopt, op de toren na. In 1844 werd de kerk ingezegend, maar in 1865 sloeg de bliksem in de toren, waardoor toren en kerk verwoest werden. Vervolgens werd een nieuwe, neogotische, kerk gebouwd, die wat groter was, en anders georiënteerd dan de voorganger, waardoor hij betreden kan worden door een trap die op een plein uitkomt. Gebouw De bakstenen kerk heeft een voorgebouwde toren en een hoog schip. Het meubilair vormt een eenheid en dateert van eind 19e eeuw. Het doopvont is afkomstig uit de vorige kerken, evenals een aantal grafstenen op het kerkhof en tegen de muur van de kerk opgesteld.
Sint-Jan-Evangelistkerk (Nudorp)

De Sint-Jan-Evangelistkerk (Église Saint-Jean l'Evangéliste) is de parochiekerk van Nudorp (Wihogne) in de Belgische provincie Luik. Geschiedenis In 1609 was er reeds sprake van een kapel in Nudorp, gewijd aan Sint-Anna. Deze was ondergeschikt aan het kapittel van Sint-Gilles te Luik. In 1804 werd Nudorp deel van de parochie van Juprelle, en in 1842 werden Nudorp en Paifve daarvan losgemaakt en vormden sindsdien de parochie Nudorp-Paifve. De zetel van de parochie was in Nudorp, terwijl in Paifve een pastorie en een kapel bestond. De kapel van Nudorp was in slechte staat, en in 1872 werd grond aangekocht voor de bouw van een kerkgebouw, wat in 1875 werd ingewijd. In de toren kwam een kleine klok uit de kapel te hangen, en ook een grote klok, Gertrude genaamd. Deze werd in 1943 door de Duitse bezetter gestolen, en in 1958 werd een nieuwe klok, met de naam Mélanie, in de toren gehangen. Gebouw Het betreft een bakstenen, neoclassicistisch bouwwerk met voorgebouwde toren, die wordt bekroond door een achtkante, ingesnoerde naaldspits.
Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemelopnemingkerk (Paifve)

De Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemelopnemingkerk (Notre-Dame de l'Assomption) is de parochiekerk van Paifve in de Belgische provincie Luik. Geschiedenis De parochie van het Franstalige Paifve was oorspronkelijk onderdeel van die van het Nederlandstalige Vreren. Wel had Paifve sedert 1721 een kapel, en de nalatenschap van Gilles Duchâteau maakte het mogelijk een rector aan te stellen. In 1804, onder het napoleontische regime, werden Vreren en Paifve gescheiden. Ze kwamen in verschillende departementen te liggen, en wel in respectievelijk Nedermaas en Ourthe. Nudorp en Paifve werden toen onderdeel van de parochie van Juprelle. In 1841 werd de parochie Nudorp-Paifve afgescheiden van die van Juprelle en er kwam één pastoor voor beide dorpen. In 1892 werd Paifve uiteindelijk een zelfstandige parochie. In 1904 werd de kapel uitgebreid met een koor, een toegangsportaal, een sacristie, een transept en een toren. In 1964 werden de glas-in-loodvensters, die tijdens de Tweede Wereldoorlog beschadigd waren, gerestaureerd. Gebouw Het betreft een bakstenen gebouw van 1721 in classicistische stijl, vergroot in 1904, waarbij de dakruiter vervangen werd door een toren onder tentdak. Koor, ingangsportaal en transept zijn van 1904 en uitgevoerd in eclectische stijl.
Sint-Pieterskerk (Denderwindeke)

De Sint-Pieterskerk is een kerkgebouw in Denderwindeke in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen. De kerk bevindt zich op het vroegere Plaats, intussen de Edingsesteenweg en wordt omgeven door een kerkhof. Geschiedenis De vorige gotische kerk werd verwoest door een brand in 1838. De huidige neoclassicistische kerk werd gebouwd van 1838 (zie datering gevelplaat) tot 1842 met integratie van het laatgotisch priesterkoor uit de vorige kerk en een toren voltooid in 1860.
Bergkapel (Eupen)

De Bergkapel (Bergkapelle) is een kapel (feitelijk een kerkje) in de benedenstad van de Belgische stad Eupen, gelegen aan de Bergkapellstraße. Geschiedenis De benedenstad (Unterstadt) had vanouds een landelijk karakter. Omdat de Sint-Niklaaskerk in de bovenstad moeilijk bereikbaar was, werden in de benedenstad (Bergviertel en Haasviertel) kapellen gebouwd waar de mis kon worden opgedragen. In de 15e eeuw bestond reeds een kleine kapel in het Bergviertel, en in 1692 werd begonnen met de bouw van een kapel in het Haasviertel, die echter niet werd voltooid. In 1712 werd op de plaats van de oude Bergkapel een nieuwe gebouwd. In 1729 werd deze nog met één travee vergroot. De kapel was gewijd aan Johannes de Doper. In 1797 werd de godsdienstuitoefening in deze kapel door de Fransen verboden, maar in 1803 werd het een hulpkerk. De kapel werd uitgebreid en in 1812 kreeg ze een tongewelf. In 1850 werd een uit Roetgen afkomstig orgel aangebracht en tussen 1867 en 1882 vond een ingrijpende verbouwing plaats in neoromaanse trant. In 1885 werd een kruisigingsgroep aan de buitenzijde tegen het koor geplaatst. In 1872 werd de kapel een filiaalkerk van de Sint-Jozefkerk, welke in 1864 voor het Haasviertel was gebouwd. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kapel als gevangenis gebruikt, en op 26 december 1944 werd ze, door Duitse bombardementen op het door de Amerikanen bevrijde Eupen, zwaar beschadigd. Tegenwoordig heeft de kapel, naast een religieuze, ook een sociale functie. Gebouw Het is een eenbeukig kerkgebouw met driezijdig afgesloten koor, gebouwd in zandsteenblokken. Op het dak bevindt zich een dakruiter. Het ingangsportaal is van 1879 en is gebouwd in neoromaanse stijl. De kerkinrichting is sober en stamt voornamelijk uit 1875. Ze omvat een piëta en een beeld van Johannes de Doper. De negen glas-in-loodramen zijn van de 2e helft der 20e eeuw.
Fort van Schoten

Het Fort van Schoten is een fort gelegen in de gemeente Schoten. Het maakte deel uit van de Stelling van Antwerpen en wel van de buitenste fortengordel rond de stad Antwerpen. Geschiedenis De oorspronkelijke bouw van het fort begon in baksteen in 1885 en het fort werd gebouwd ter verdediging van het kanaal Dessel-Turnhout-Schoten en de Brechtsebaan. Acht jaar later werd het fort voltooid in beton en voorzien van pantserkoepels. Het fort werd via een smalspoor aangesloten bij de spoorweg naar Antwerpen, gebruikt voor het vervoer van munitie. Midden op het forteiland staat een cirkelvormige reduit waar in 1906 ter verdediging een torentje bijgebouwd werd. Later werden nog een aantal gebouwen bijgebouwd. De gracht en de meeste gebouwen zijn nog intact en werden in 1998 beschermd als monument.. Het fort is nog steeds eigendom van het Belgisch leger en wordt enkel nog gebruikt als een overpompinstallatie voor kerosine. Het fort zelf is niet toegankelijk maar er zijn wel wandelpaden in de buurt en in de gracht kan gevist worden, mits een vergunning via de Sint-Barbara Vissersvereniging. Fort van Schoten ligt op een kruispunt van pijpleidingen van het Central Europe Pipeline System (CEPS), het netwerk van pijpleidingen van de NAVO voor het transport van brandstoffen. Natuur Het fort en zijn omgeving zijn erkend als Natura 2000-gebied omdat er heel wat vleermuizen verblijven. De meest voorkomende soorten zijn de ingekorven vleermuis, de meervleermuis, de watervleermuis, de franjestaart, de Brandts vleermuis en de baardvleermuis. Zie ook Historische fortengordels van Antwerpen als vleermuizenhabitat Externe link Fort van Schoten, Fortengordels
Sint-Pieterskerk (Hognoul)

De Sint-Pieterskerk (Église Saint-Pierre) is de parochiekerk van Hognoul in de Belgische provincie Luik. Geschiedenis Einde 14e eeuw was er voor het eerst sprake van een kapel in Hognoul, die ondergeschikt was aan de parochie van Villers-l'Évêque. Deze parochie was op haar beurt afhankelijk van het kapittel van Sint-Maternus (Saint-Materne), verbonden aan de Sint-Lambertuskathedraal te Luik. In 1680 werd de kapel tot parochiekerk verheven. Deze kerk werd niet goed onderhouden door de geringe, en bovendien arme, bevolking van de plaats, en ze raakte in verval. In 1898 begon men met de bouw van de huidige kerk, die pas in 1912 werd ingezegend. Deze kerk is anders georiënteerd dan de voorganger, namelijk met de voorgevel naar de Rue Louis Germeaux. Gebouw Het betreft een bakstenen neogotisch kerkgebouw met voorgebouwde toren, die geflankeerd wordt door een rond traptorentje. Het kerkmeubilair en de glas-in-loodvensters zijn vervaardigd in de tijd van de bouw. Het huidige hoofdaltaar is van 1965 en bevat elementen van de vroegere communiebank.