NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Kruibeke)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk van Kruibeke staat dominant midden op het dorpsplein. De oudste delen van deze gotische kerk dateren uit het begin van de 15e eeuw. Architectuur De Onze-Lieve-Vrouwekerk is opgetrokken in zandsteen. De achtkantige vieringtoren rijst op boven een driebeukig schip, een dwarsbeuk en een polygonaal koor. Geschiedenis In 1575 werd de kerk in brand gestoken door Spaanse troepen, maar reeds in 1584 werd de herstelde kerk opnieuw gewijd. In 1652 en de daaropvolgende decennia werd de kerk opnieuw ingrijpend verbouwd: het hoogkoor werd opgehoogd en ruimere gotische ramen werden in de transeptarmen geplaatst. De zuiderzijbeuk werd in 1661 verbouwd en uitgebreid en twee jaar later gebeurde dit ook met de noorderzijbeuk. In 1707 en 1708 werden koor, middenbeuk en kruisbeuk overwelfd. De oorspronkelijke polychrome tongewelven raakten hierdoor verborgen. Na de Eerste Wereldoorlog werd de in verval geraakte kerk gerestaureerd en uitgebreid (o.l.v. architect H. Geirnaert). Bezienswaardigheden In de kerk vind je het schilderij “De Hemelvaart van Maria” van Gaspar de Crayer (1654). Er staat ook een kerkorgel uit 1694, gebouwd door Jean-Baptiste Forceville. Galerij Externe link Fiche Onroerend Erfgoed
Cottemmolen

De Cottemmolen is een watermolen op de Molenbeek-Ter Erpenbeek nabij het natuurgebied Honegem in Erpe, een dorp in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen. Geschiedenis Een molen op de plaats werd opgetrokken voor 966. Op de Ferrariskaart uit de jaren 1770 staat hier een watermolen aangeduid. Op de huidige gevel staat het jaartal 1796 vermeld. Vroeger werd hij gebruikt als koren- en oliemolen maar tegenwoordig nog enkel als korenmolen. In 1986 werd de molen beschermd als monument en de omgeving werd als dorpsgezicht beschermd.
Kostel svaté Kolety (Gent)

Kostel svaté Kolety (nizozemsky Sint-Coletakerk) je katolický farní kostel v belgickém Gentu. Novogotický kostel byl postaven v letech 1888–1890. Věž byla postavena v roce 1911. Kostel stojí mezi ostatními budovami a do ulice směřuje jen průčelí. Kostel je zasvěcen svaté Koletě, která v Gentu zemřela. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svaté Kolety na Wikimedia Commons
Sint-Coletakerk

De Sint-Coletakerk is een kerk in de Belgische stad Gent. De kerk bevindt zich in het zuiden van het stadscentrum, tussen de Heuvelpoort en de spoorweg. Het is een neogotische kerk met drie beuken en vijf traveeën, toegeschreven aan Auguste Van Assche of een van zijn volgelingen. De kruisingstoren werd in 1911 gebouwd, naar ontwerp van Gerard De Meyer. De kerk staat tussen de andere gebouwen en komt enkel met de voorgevel uit aan straatzijde. Deze kerk heeft in haar 124 jaar bestaan maar twee orgelisten gehad die elk een heel leven lang het orgel hebben bespeeld. De laatste van de twee was Edgard Guns die meer dan 70 jaar voorzanger-orgelist is geweest. Geschiedenis De huidige stadswijk rond de kerk was vroeger een landelijk gebied ten zuiden van het stadscentrum. Sinds de middeleeuwen behoorde dit gebied tussen Leie en Schelde tot de Sint-Pietersabdij, het Sint-Pietersdorp. Heel het gebied viel onder de parochie van de Onze-Lieve-Vrouwekerk bij de abdij. Op het einde van het ancien régime werden de kerkelijke bezitting opgeheven en het gebied viel nu onder de stad Gent. De grote Onze-Lieve-Vrouw-Sint-Pietersparochie bleef nog bestaan. Tot in de 19de eeuw en het dempen van de stadsomwallingen in 1860 bleef dit gebied landelijk. In Sint-Pieters-Aalst kwam er in 1856 een proosdij en deze werd in 1874 tot de eerste nieuwe parochie in het gebied verheven, de Sint-Pietersbuitenparochie. Veel arbeiders gingen zich vestigen langs de Zwijnaardesteenweg en de Ottergemsesteenweg en zo werd in 1894 ook de parochie Sint-Coleta opgericht. Later in 1902 zou ook de parochie Sint-Paulus volgen. Naast de kerk bevond zich ook een klooster van de zusters van Onze-Lieve-Vrouw Visitatie met bijhorende school. Nu bevindt zich daar het Woon- en Zorgcentrum Sint-Coleta. Deze kerk heeft in haar 124 jaar bestaan maar twee orgelisten gehad die elk een heel leven lang het orgel hebben bespeeld. De laatste van de twee was Edgard Guns die meer dan 70 jaar voorzanger-orgelist is geweest. Interieur De Sint-Coletakerk is vanbinnen rijkelijk, kleurrijk en fraai gedecoreerd: gebrandschilderde ramen, muurschilderingen, polychrome beelden, monochroom houtsnijwerk op biechtstoelen en op de houten preekstoel, een geschilderde kruisweg, sculpturen, een kleurig beschilderd orgel. Zie ook Nicolette Boëllet Externe link Sint-Coletakerk op Onroerend Erfgoed C. Boone; Sint-Coletakerk in Gent: Opmerkelijk stukje neogotiek, 2013
Sint-Hubertus en Vincentiuskerk (Zolder)

De Sint-Vincentiuskerk is de parochiekerk van de Belgische plaats Zolder in de gemeente Heusden-Zolder. Sint-Hubertus is de patroonheilige van de parochie Zolder. Geschiedenis Oorspronkelijk stond hier een romaanse kerk. Het patronaatsrecht van de parochie werd in 1304 door Graaf Arnold V van Loon overgedragen aan de Abdij van Averbode, en die afhankelijkheid duurde tot 1832. In de 14e eeuw werd de romaanse kerk vergroot en werd de kern van het huidige kerkgebouw opgetrokken in Maaslandse gotiek. Het betrof een eenbeukige kerk. Ook de westtoren werd reeds in de 12e eeuw gebouwd in ijzerzandsteen. Hiervan is het benedendeel nog bewaard gebleven. Aanvankelijk was er geen deur in de oude mottetoren: tijdens de restauratie van 2000-2004 werd deze aangebracht om het gebouw eenvoudiger langs de voorzijde te kunnen betreden. Het gotische bovendeel van de toren dateert van 1554. In hetzelfde jaar werd de kerk vergroot. Kerk en het bovendeel van de toren zijn opgetrokken in mergelsteen. In 1889-1890 werden twee zijbeuken bijgebouwd in neogotische stijl en ontstond een driebeukige hallenkerk. Architect was Joris Helleputte. Door de verzakkingen, ten gevolge van de Steenkoolmijn van Zolder, werd de kerk in 1981 gesloten. Van 2000-2004 werd ze gerestaureerd en is sindsdien weer in gebruik. Kerkmeubilair Van belang is een sedes sapientiae uit 1225. Voorts een barokke preekstoel uit 1691, afkomstig van het Augustijnenklooster te Hasselt, een laatgotisch beeld van Philomena (17e eeuw), een Hubertusbeeld uit de eerste helft van de 18e eeuw, een Vincentius- en een Corneliusbeeld uit dezelfde tijd, een laatgotische doopvont uit 1550, twee credenstafels en een communiebank in rococostijl uit de 2e helft van de 18e eeuw en de kerkmeestersbank (1750-1800). Het hoofdaltaar is neogotisch. Er zijn schilderijen uit de 17e en de 18e eeuw, waaronder een Jezus aan het Kruis, toegeschreven aan Anthony van Dyck. In de kerk vindt men marmeren grafstenen van Lodewijk L.J. de Libert de Flémalle, J.I. de Villefagne en zijn vrouw, M.L. de Libert de Flémalle. In de buitenmuur is een gotische grafsteen uit 1542 gemetseld. Externe link Sint-Vincentiuskerk op Onroerend Erfgoed
Kollinten

Het Kollinten, ook het Kollintenbos genoemd, is een natuurgebied gelegen op een kleine kilometer ten westen van het dorpje Laar te Zemst. Het Kollinten is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Bossen van het zuidoosten van de Zandleemstreek' (BE2300044). Geografie Het is een langwerpig bos met enkele grasweiden eromheen, dat in tweeën gesneden wordt door de Laarbeek. Er bevindt zich ook een wandelroute van Natuurpunt doorheen het bos. Het Kollinten heeft zo'n 35 hectare bos en 7 hectare hooilanden. De Laarbeek stroomt naar het Kollinten als een beek van amper één meter breed, maar in het laaggelegen bos bereikt ze in lange, natte periodes soms een breedte van tientallen meters, als ze het bos verlaat lijkt het wel een flessenhals en is ze terug amper één meter breed. Het Kollinten sluit aan op het Bos van Aa. Geschiedenis Verschillende eeuwen geleden was heel dit deel van Zemst één groot bos en op een open plek (laer) ontstond het dorp Zemst-Laar. Op de Ferrariskaarten uit 1777 is te zien dat het Kollintenbos toen ook nog pakken groter dan vandaag was. Vanaf begin 19e eeuw werd en zeer veel bos gekapt omwille van o.a. de landbouw. De nattere stukken bleven gespaard omdat deze niet voor landbouw geschikt waren. Vegetatie In het bos gedijen plantensoorten zoals de Bosanemoon, Slanke sleutelbloem en de Eenbes. Dit wijst er op dat de bosgrond er minstens 250 jaar oud is. Galerij Externe links https://web.archive.org/web/20180812031306/http://natuurpuntzemst.be/natuurbeheer/kollinten%20-%20bos-van-aa.html https://waarnemingen.be/gebied/info/30857[dode link]
Hospice Saint-Gilles

Im Hospice Saint-Gilles befindet sich heute das Wallonische Parlament, das Legislativorgan der Wallonischen Region. Es befindet sich in der belgischen Stadt Namur am linken Ufer der Maas an der Rue Notre-Dame, gegenüber dem Élysette genannten Regierungssitz. Ursprünglich beherbergte das Gebäude ein mittelalterliches Hospiz und ein Krankenhaus, letzteres bis 1965. Seit 1998 ist es nach umfangreichen Renovierungsarbeiten Parlamentssitz. Weblinks Website der wallonischen regionalen Archive. Namur: Hospiz Saint Gilles. Fotografien des Innenraums nach der Renovierung. Fotos von 1996. Einzelnachweise
Hospice Saint-Gilles

Het Hospice Saint-Gilles is een bouwwerk in de Belgische de stad Namen, aan de voet van de Citadel van Namen. Het is sinds 1998 de zetel van het Waals Parlement. Aan de andere oever van de Maas bevindt zich het Elysette, de zetel van de Waalse Regering. Het gebouw is gelegen aan de linkeroever van de Maas, vlak voor de samenvloeiing gevormd door de monding van de Samber in de eerste. Het gebouw huisvestte sinds de bouw in de 13e eeuw een ziekenhuis gepatroneerd door de Graven van Namen. In de renaissancetijd werd het grondig herbouwd. Doorheen de geschiedenis kreeg het de namen 'Grand Hospital', 'Hostellerie de Namur', 'Hôpital Notre-Dame' en het 'Ziekenhuis Sint-Gillis' (of 'Hospice Saint-Gilles'). Het bleef een ziekenhuis tot 1965 waarna het in verval raakte. Nadat het in 1985 was overgenomen door het Waals Gewest werd het tot 1990 grondig onderzocht en geïnventariseerd door archeologen en vervolgens grondig gerenoveerd. Het Hospice Saint-Giles is sinds 15 januari 1936 erkend als monument van onroerend erfgoed. Trivia De kledingvoorschriften van het Waals Parlement verbieden toegang aan mannen in korte broek. Een geluidsman van de RTBF raakte in 2022 slechts binnen nadat hij zijn korte broek had gewisseld voor de rok van de vrouwelijke regisseur. Externe link Site van het Waals gewestelijk archieven. Namen. Hospice Saint Gilles. Foto's van het interieur na renovatie. Foto's van 1996.
Kunstmuseum aan Zee

Das Kunstmuseum aan Zee, kurz Mu.ZEE, bis 2009 bekannt als PMMK (niederländisch Provinciaal Museum voor Moderne Kunst) ist ein Museum für Moderne Kunst im belgischen Badeort Ostende an der Nordsee. Es bietet einen umfassenden Einblick in die belgische Kunst seit Beginn des 20. Jahrhunderts, insbesondere der flämischen Expressionisten. Einen Schwerpunkt bilden die Werke der Maler James Ensor (1860–1949) und Leon Spilliaert (1881–1946), die in Ostende geboren wurden und ihrer Heimatstadt und der Region eng verbunden waren. Gebäude Das Museum im Ostender Zentrum nahe dem Leopoldpark wurde 1947 von dem belgischen Architekten und Designer Gaston Eysselinck (1907–1953) als Kaufhaus gebaut. Nachdem das Kaufhaus aufgegeben worden war, wurde es in den 1980er Jahren zum Museum umgebaut und Ende 1986 als Museum für Gegenwartskunst eröffnet. Es hat 14.000 Quadratmeter Ausstellungsfläche auf fünf Ebenen. Daneben gibt es ein Museumscafé und einen Museumsladen, in dem Ausstellungskataloge, Postkarten, Plakate und Originalgrafiken verkauft werden. Im Jahr 2009 wurden dort die Sammlungen des Provinciaal Museum voor Moderne Kunst und des Museum voor Schone Kunsten in Ostende unter der neuen Bezeichnung Kunstmuseum aan Zee, kurz Mu.Zee, zusammengelegt. Ausstellungen 1986 wurde das PMMK mit einer Retrospektive des Werks des belgischen Expressionisten Constant Permeke eröffnet. Im 20. Jahr seines Bestehens zeigte das Museum 2006/2007 die Ausstellung „James Ensor en de avant-garde aan zee“ (James Ensor und die Avantgardisten am Meer). Sie wurde wie die Eröffnungsausstellung kuratiert von Willy Van den Bussche, Hauptkonservator des PMMK in Ostende und des PMCP (Provinciaal Museum Constant Permeke) in Jabbeke. Dauerhaft ausgestellt sind seit 2003 Werke des Malers Emile Salkin (1900–1977). Einen Überblick über französische Kunst von 1960 bis 1970 und aus den 1980er Jahren gibt die Sammlung Jeanne Matossian mit 450 Gemälden, Grafiken und Plastiken. Weblinks Webseite des Mu.ZEE (niederländisch, französisch, deutsch) Einzelnachweise
Mu.ZEE

The Mu.ZEE is a museum in Ostend, Belgium, specializing in Belgian art from 1830 onwards. It was created in 2008 by the fusion of the former Provinciaal Museum voor Moderne Kunst (PMMK, the museum for modern art of the Province of West-Flanders) and the Museum voor Schone Kunsten Oostende (Museum of Fine Arts Ostend), both located in Ostend. The museum has two dependencies, the Ensorhuis (house of James Ensor) in Ostend, and the Permekemuseum in Jabbeke. Mu.ZEE is an abbreviation of "Kunstmuseum aan Zee" ("Art Museum at the Sea"). History The history of the Museum of Fine Arts of the Stad Ostend starts in 1885, with a large gift by a private art collector. In 1897, a museum was created to house the collection. An air raid in 1940 destroyed the library and archive and some 400 works of art. A new building was opened in 1958. The collection is largely centered on artists from Ostend, mainly James Ensor, Constant Permeke and Léon Spilliaert. The collection of the Provincial Museum started in 1957, with the regular acquisition of works by young artists. In 1960, the house of Constant Permeke and a collection of his work was bought, and turned into the Permekemuseum. From 1962 until 1985, the main collection was exhibited in Bruges and Ypres, until a definitive location was found in 1986 in Ostend. Collection The collection is mainly focused on Belgian art from 1850 to the present, with special attention to the end of the 19th century and the start of the 20th century. The museum has about 3500 objects (paintings, drawings and etchings), including 180 works by Léon Spilliaert, 350 works by Paul Joostens, and a large collection of works by Ensor, Permeke and nl:Jean Brusselmans. Other artists represented include Georges Vantongerloo, Roger Raveel, Raoul De Keyser, Panamarenko, Jacques Verduyn, Wim Delvoye, Jan Fabre, Philip Aguirre y Otegui, Karel Appel, Marcel Broodthaers, Antoon De Clerck, Etienne Elias, Luc Tuymans, nl:Walter Leblanc, Marie-Jo Lafontaine, Pierre Alechinsky, Guy van Bossche, Amedee Coutier, René Magritte, George Minne, Emil Salkin, nl:Jef Verheyen, Vic Gentils and Paul Delvaux. Selected solo exhibitions Source: 2008: Marc Camille Chaimowicz 2009: Jan Vercruysse 2009: Jef Geys 2009: Daan van Golden 2010: James Ensor 2011: On Kawaras 2012: Anne-Mie Van Kerckhoven 2012: Jos de Gruyter & Harald Thys 2013: André Cadere Building The museum is located in a protected modernist building by architect nl:Gaston Eysselinck from 1947, originally a department store. From 1986 on it was the location of the PMMK, and in 2008 it became the seat of Mu.ZEE. References External links Official website
Musée d'Art à la mer

Le musée d'art à la mer ou musée d'art sur mer (en néerlandais : Kunstmuseum aan Zee, abrégé en Mu.ZEE) est un musée d'art situé dans la ville belge d'Ostende en province de Flandre-Occidentale et spécialisée dans l'art belge postérieur à 1830. Historique Le musée d'art à la mer est créé en 2008 par la fusion de l'ancien Musée provincial d'art moderne (PMMK, Provinciaal Museum voor Moderne Kunst, installé dans le bâtiment des magasins SOE, Coopérative Socialiste, construit par Gaston Eysselinck) et du musée des beaux-arts d'Ostende (Museum voor Schone Kunsten). Le musée dispose également de deux dépendances, la maison d'Ensor (nl) à Ostende, et le Musée provincial Constant Permeke (nl) situé à Jabbeke. Collections Sur 14 000 m2, il présente au visiteur un éventail de l'art belge de 1830 à nos jours avec notamment des œuvres de James Ensor, Léon Spilliaert (160 œuvres), Constant Permeke, Jean Brusselmans, Paul Joostens, Willy Finch, Luc Tuymans, Louis Van Lint, Panamarenko, Roger Raveel, Georges Vantongerloo, Raoul De Keyser ou encore Paul Delvaux. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de musées en Belgique Liens externes Site officiel Portail de la Flandre-Occidentale Portail des arts Portail des musées
Художественный музей на море

Художественный музей на море (нид. Kunstmuseum aan Zee), также известный по сокращённым названием Mu.ZEE — художественный музей в Остенде, Бельгия. Музей специализируется на бельгийском искусстве после 1830. У музея имеется два филиала, дом Джеймса Энсора в Остенде (по состоянию на 2019 год закрыт на реконструкцию) и музей Пермеке в Яббеке. История Музей был образован в 2008 году путём слияния двух художественных музеев, Городского музея изящных искусств (нид. Museum voor Schone Kunsten) и Провинциального музея современного искусства (нид. Provinciaal Museum voor Moderne Kunst). Коллекция Охват коллекции музея — бельгийское искусства с 1830 года (независимость Бельгии) и до наших дней. Коллекция музея включает работы Джеймса Энсора и других членов Общества XX, Константа Пермеке, Фрица ван ден Берге и других фламандских экспрессионистов, Леона Спиллиарта, Поля Дельво, Роже Равеля, Яна Фабра, Люка Тёйманса. Также есть отдел, посвящённый художнику-аниматору Раулю Серве. Здание Главное здание музея — бывший социалистический кооперативный универмаг SEO, построенный по проекту бельгийского архитектора Гастона Эйсселинка в 1949—1955 году. После банкротства универмага в 1981 году здесь размещался Провинциальный музей современного искусства. Ссылки Официальный сайт
Kortrijk Xpo

Kortrijk Xpo is one of the largest multi-purpose indoor arenas and convention centres in the Benelux, containing 55,000 square metres (590,000 sq ft) of indoor space. The complex is situated in the city of Kortrijk, Belgium and is home to internationally renowned fairs, including the Kortrijk design fair Interieur and Busworld. History The City of Kortrijk initiated the construction of the first exposition halls in 1966 in Kortrijk-South (Kortrijk-Zuid), close to the highway exit of the planned E3, the current E17. The Kortrijk Halls were officially inaugurated in April 1967. As a result of the more international approach of the exhibition centre, on 2 December 1999, the name was transformed into Kortrijk Xpo. The complex covered some 6,000 square metres (65,000 sq ft) of exposition space and 2,500 square metres (27,000 sq ft) of meeting space at the beginning, the complex was later enlarged to 32,500 square metres (350,000 sq ft), to 37,200 square metres (400,000 sq ft) in 2005, and As of 2009 covers 55,000 square metres (590,000 sq ft). This makes the complex one of the biggest fair centres in the BENELUX and even Europe. A new multipurpose hall, 'XXL' was added in 2009. Fairs The following trade fairs are held in Kortrijk: International Design Fair Interieur Busworld Euro Dogg Show Classics Kortrijk Winter Carnival Millionaires Fair Sea Side Show Hairstyle Benelux Architect@Work Accessibility The Kortrijk Xpo complex can be reached by the Highway E17, exit 2, and the ringroad R8. The city bus network (operated by De Lijn) ensures a direct connection with the Kortrijk main railway station. Lines 1, 12 and 13 are directly linked with Kortrijk Xpo. Notes External links Official website Gruzenberg Video about Kortrijk Xpo
Kortrijk Xpo

El Kortrijk Xpo​ es uno de los mayores espacios bajo techo de usos múltiples y centros de convenciones en el Benelux, que cubre unos 55,000m³ (2009). El complejo está situado en la ciudad de Kortrijk (Bélgica) y acoge algunas ferias de renombre internacional, como el Busworld. La ciudad de Kortrijk inició la construcción de las primeras salas de exposiciones en 1966 en Kortrijk-Sur (Kortrijk-Zuid), cerca de la salida de la autopista E3, la actual E17. La Sala Kortrijk se inauguró oficialmente en abril de 1967. Véase también Centro de Convenciones Conferencia Asamblea Referencias
Kortrijk Xpo

Le Kortrijk Xpo (Courtrai Expo en français), situé à Courtrai, est l'une des plus grandes salles d'exposition de la Belgique et du Benelux entier avec une superficie totale de 55 000 m² (2009). Elle accueille plusieurs grands événements internationaux; par exemple Interieur Courtrai (Kortrijk design fair Interieur) et jusqu'en 2017 Busworld. Liens externes (nl + fr + en) Site officiel Portail de la Flandre-Occidentale
Kortrijk Xpo

Kortrijk Xpo (uitgesproken Kortrijk Expo), vroeger Hallen Van Kortrijk of kortweg De hallen, is een evenementencomplex in Kortrijk. Het complex telt 6 grote hallen, 2 tussenhallen (Rambla 1 en 2) en een grote polyvalente zaal 'XXL'. Daarnaast bezit het complex ook congres- en seminarieruimte, Kortrijk Xpo Meeting Center genoemd, met 11 zaalcombinaties. De totale exporuimte neemt na de ingrijpende uitbreidingswerken in 2009 een oppervlakte van 55.000 m² in en hiermee is Kortrijk Xpo een van de grootste beurscomplexen in de Benelux. Kortrijk Xpo is gelegen op Hoog Kortrijk. Geschiedenis De Stad Kortrijk begon de bouw van de hallen in 1966 in Kortrijk-Zuid, bij de afrit van de geplande snelweg E3, de huidige A14/E17. In april 1967 werden de hallen geopend onder de naam "De Hallen" om op 2 december 1999 de naam Kortrijk Xpo te krijgen. Aanvankelijk beschikten de hallen over 6000 m² expositieruimte en 2500 m² vergaderzalen. De exporuimte werd later uitgebreid tot 32.500 m². In 2005 werd Hal 4 voor drie vierde afgebroken om plaats te maken voor een uitgebreide nieuwbouw. Samen met de uitbreiding van de Rambla kwam de totale oppervlakte daarmee op 37.200 m² In 2009 werd het volledige beurzencomplex grondig uitgebreid en herwerkt met het oog op het ontvangen -en houden- van grote internationale beurzen als Busworld en Interieur. Zo werd het beurzencentrum verder uitgebreid naar 41.000 vierkante meter, waarbij nog eens 14.000 vierkante meter werd heraangelegd om er tijdelijke paviljoenen te kunnen optrekken. Op die manier komt de totale oppervlakte bij grote beurzen nu op 55.000m³ te liggen. Een grote aanpassing bij deze werken was het feit dat de centrale inkomshal verplaatst werd van de Doorniksesteenweg naar de President Kennedylaan, waar een nieuw toegangs- en kantorencomplex verrees. Dit toegangsgebouw ligt in het verlengde van Rambla 1 en Rambla 2, die nu de ruggengraat van het complex vormen. Aan de zijde van de Doorniksesteenweg verrees op de plaats van de kleinere zaal Stoutenberg een nieuwe polyvalente zaal 'XXL', de zogenaamde 'Black Box', die tevens een uitschuifbare tribune bevat. Deze zaal is vooral bedoeld voor concerten, modeshows en seminaries. Evenementen vanaf 1968 Biennale Interieur, tweejaarlijkse beurs voor ontwerp en vormgeving vanaf 2007 Velofollies, jaarlijkse fietsenbeurs met in 2024 zo'n 40.000 bezoekers 2008-2012 Novarock, jaarlijks muziekfestival met gemiddeld 4.000 bezoekers vanaf 2021 Boektopia, jaarlijkse boekenbeurs met in 2023 47.000 bezoekers Bereikbaarheid Het complex is onmiddellijk bereikbaar via de snelweg E17, afrit 2, en het Ei van Kortrijk. Via het openbaar vervoer zorgen bussen van De Lijn via stadslijnen 1, 12 en 13 en streeklijnen 15 en 16 voor een verbinding van een kwartiertje met het station van Kortrijk. Externe links Kortrijk Xpo Kortrijk Xpo meeting center Video over Kortrijk Xpo van Trefpunt Kortrijk
Amurleopard

Amurleoparden er en underart af leoparden. Den lever i regionen Primorskij i det sydøstlige Rusland, hvilket er et område, hvor størstedelen er dækket af skov. Når den fugtige og varme monsun om sommeren blæser fra Stillehavet, kan temperaturen nå op på 40 grader. Om vinteren strømmer derimod iskold luft ned fra Sibirien og temperaturen kan falde til -30 grader. Under disse ekstreme forhold lever de sidste vilde amurleoparder, der omkring 2007 talte 14-20 voksne og 5-6 unger. Kattene har fået navn efter floden Amur. Med sin meget tykke vinterpels og store øjepletter er amurleoparden forskellig fra den mere almindelige afrikanske leopard. Af udseende minder amurleoparden næsten om en brun sneleopard. Referencer Zoonyt 2002 3 Efterår Eksterne henvisninger