NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
BP Building (Antwerp)

The BP Building, previously also known as the Axa-Royale Belge Tower, is a suspended-structure office building in Antwerp, Belgium, designed by the Belgian architect Léon Stynen. The building was completed in 1963 and features a unique cantilevered floor structure and cable supports. All of the floors are supported with external cables that are attached to roof beams: the weight of roof beams, all floors, and the external walls are carried by a center core. The building was commissioned by BP and is still referred to as the "BP Building", but is now owned by Buysse & Partners Smart Assets since 2018. Its architecture has been classified as Modernist and Brutalist. Design In 1963, well-known Belgian architect Leon Stynen experimented with a technique which allowed a cantilevered facade. All of the floors and the facade of the building are held up with steel cables which are supported from rooftop beams. The design allows for a greater unobstructed interior space. It was Europe's first building which made use of "suspended construction". The floors are supported by external cables, which allows each floor to have no internal columns. The ten floors are all similar and divided by interior wood-based walls. The facade is a type of curtain wall with metal grids. A restaurant is located on the upper level of the building. The center concrete columns are 57 metres (187 ft) tall, and in addition to supporting the stairway and the duct work, they also support the steel core of two 55-metre (180 ft) beams. Nine crossbeams, 18 metres (59 ft) long, run perpendicular to the two primary beams. Cables are then hung from the crossbeams, and these support the floors. Axa-Royale Belge Tower The building was purchased by Axa Bank Belgium and renamed the Axa-Royale Belge Tower. It underwent a major renovation and most of the original interior is now replaced. On 5 March 2001 the building was classified as an architectural monument based on historical and architectural value. Awards 1964 SBUAM Prize Société belge des Urbanistes et Architectes modernistes. References
Sint-Pieterskerk (Brugge)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van het voormalige dorp Sint-Pieters-op-den-Dijk, dat tegenwoordig een wijk is van de West-Vlaamse stad Brugge. De kerk is gelegen aan de Blankenbergse Steenweg 227. Geschiedenis Op de kruising van twee dijken (Dulleweg en Blankenbergse Dijk) ontstond vanaf 1200 het dorp Sint-Pieters-op-den-Dijk, dat in 1210 een zelfstandige parochie werd. Ook werd een kerk gebouwd. Dit zou, volgens een afbeelding van 1501, een driebeukige kruiskerk met vieringtoren zijn geweest. Einde 16e eeuw, wellicht tijdens de Brugse calvinistische republiek (1578-1584) raakte de kerk in verval. In 1652 was slechts het koor hersteld. Het duurde tot 1786 voordat de kerk werd herbouwd, nu in classicistische stijl, vermoedelijk naar ontwerp van Constantinus Josephus Boúúaert (Bouvaert). De bakstenen kerk is niet georiënteerd; het koor ligt in het westen. In 1845 werd de kerk, vanwege de groeiende bevolking, uitgebreid, naar ontwerp van Pierre Buyck. Hierbij bleven de twee ingangstraveeën met de toren behouden. Het transept verdween en in plaats daarvan kwamen zijbeuken van vijf traveeën. Het koor werd verlengd en kreeg een driezijdige afsluiting. Het dak werd verhoogd, waardoor het ingebouwde torentje tamelijk kort erboven uitstak. In 1863 werd daarom het torentje verhoogd met een klokkengeleding met twee klokken in. Interieur De kerk heeft een classicistisch interieur en bezit drie 17e-eeuwse schilderijen: de overhandiging van de sleutels aan Petrus, de Kruisafneming en een Calvarietafereel. Het orgel is van 1770 en werd gebouwd door A.J. Berger. Het zou afkomstig zijn van de Sint-Andriesabdij.
Sint-Michielskerk (Brugge)

De Sint-Michielskerk is een parochiekerk in de tot de West-Vlaamse stad Brugge behorende deelgemeente Sint-Michiels, gelegen aan de Rijselstraat. Geschiedenis Een kerk werd na 962 gebouwd op de plaats van het tegenwoordige kerkhof. In 1029 werd deze kerk afhankelijk van het Sint-Donaaskapittel te Brugge. Op last van de Calvinistische republiek Brugge, die in 1578 werd ingesteld, werden alle grote gebouwen rond Brugge, en ook de Sint-Michielskerk, afgebroken. Van 1611-1612 werd een kleine houten kerk gebouwd. Deze werd in 1674 afgebrand, nu door Franse troepen. Tussen 1711 en 1716 werd een nieuwe parochiekerk gebouwd. Deze werd in 1863 gesloopt, omdat ze te klein was geworden. Een nieuwe neogotische kerk werd gebouwd, naar ontwerp van Pierre Buyck. De huidige kerk werd gebouwd nadat de neogotische voorganger op 29 mei 1944 door Amerikaanse bombardementen was verwoest. De huidige kerk werd gebouwd van 1950-1954 naar ontwerp van architect A. Nolf. Het is een driebeukige hallenkerk met halfingebouwde toren, een pseudotransept en een vlak afgesloten koor. De stijl heeft enige neoromaanse kenmerken.
Kasteel Ten Poele

Kasteel Ten Poele is een kasteel in de tot de stad Brugge behorende wijk Sint-Pieters-op-den-Dijk, gelegen aan Vaartstraat 51. Geschiedenis Kasteel Ten Poele was een leen van de Sint-Pietersparochie. In 1365 was Jan van de Poele de eerst vermelde eigenaar. Na deze familie kwam het goed in handen van Lodewijk van Reigaarsvliet, heer van Boelare. In 1466 werd het aangekocht door Giselbert dela neuve Rue en in 1480 kwam het aan Joos van Halewijn. Omstreeks 1500 kwam het aan de familie de Houdecoutre en in 1563 werd het verkocht aan Juan Lopez de Gallo, heer van Male. In 1733 kwam het in bezit van de familie Rapaert de Gras en deze familie behield het goed tot 1989. Het was waarschijnlijk deze familie die opdracht gaf tot het vervangen van de oorspronkelijke gebouwen door nieuwe, in classicistische stijl. In 1763 werd deze situatie afgebeeld op een plattegrond. In de loop van de 18e en 19e eeuw vonden nog diverse uitbreidingen plaats, maar in 1967 werden veel uitbreidingen ongedaan gemaakt en in 1968 werd het gebouw hersteld. In dat jaar werd ook in een aanbouw voorzien. In 1989 werd het domein verkocht, en het westelijk deel werd een publiek park. Gebouw Het betreft een kasteel met rechthoekige plattegrond, gelegen binnen een omgrachting. Het heeft zeven traveeën en twee bouwlagen. Het gebouw heeft een kelder met graatgewelf en salons, waarvan een met een regenceschouw. Het kasteel is toegankelijk via een brug. Voor de brug liggen de stallingen van 1896. Ook is er een ijskelder. In het publieke park bevindt zich een gloriëtte die waarschijnlijk kort na de Eerste Wereldoorlog werd gebouwd en als uitkijktoren dienst kon doen: De kasteelbewoners konden zo het deel van hun domein aan de overzijde van de spoorweg aanschouwen. De gloriëtte is in eclectische stijl gebouwd.
Kasteel De Patente

Kasteel De Patente is een kasteel in de tot de West-Vlaamse stad Brugge behorende wijk Sint-Pieters-op-den-Dijk, gelegen aan de Blankenbergse Steenweg 120. Geschiedenis Mogelijk bestond hier in de 14e of 15e eeuw al een gebouw, maar de eerste schriftelijke vermelding is van midden 16e eeuw. Er is dan sprake van 't opperhof met een huijs van plaijsance met de walgrachten rontsomme ende 't nederhof aende zuudtsijde, met den bogaert aende oostsijde. Het betrof dus een omgracht speelhuis. In 1841 werd het domein verkocht en er zou toen een nieuw kasteeltje zijn gebouwd. In 1890 werd het, toen eigendom van Karel Mestdagh, verbouwd in historiserende stijl, met trapgevels en een hoog zadeldak. Mestdagh had op zolder vermoedelijk een muziekkamer. In 1997 werd het kasteel ingericht als bejaardenoord onder de naam Belamy, waarbij bijgebouwen zijn aangebracht zodat een U-vormig complex ontstond. Gebouw Het bakstenen gebouw oogt voornamelijk zoals dat in 1890 tot stand is gekomen. Ten westen hiervan bevindt zich een symmetrische tuinaanleg. Ook zijn er een tweetal koetshuizen (midden 19e eeuw) en nog een pand dat hetzij als hovenierswoning, hetzij als herberg De Patente heeft dienst gedaan.
Château Ruddershove

Le château Ruddershove est un château situé dans la commune belge de Bruges. Histoire En 1866, le domaine est acquis par Joseph Coppieters-Stochove, juge de paix à Bruges et fils de Charles Coppieters-Stochove. Il passe ensuite à son fils Ernest Coppieters-Stochove (nl), puis au fils de celui-ci, Hubert Coppieters-Stochove (nl), qui fait restaurer le château vers 1910. Le château Voir aussi Articles connexes Liste des châteaux belges par région Liste des monuments historiques de Bruges/Sint-Pie-Sulf famille Coppieters Liens externes "Kasteel Ruddershove" (ID: 57879), De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed Zicht op het kasteel Ruddershove te Sint-Pieters Portail des châteaux Portail de Bruges
Kasteel Ruddershove

Kasteel Ruddershove is een kasteel in de tot de West-Vlaamse stad Brugge behorende plaats, nu wijk, Sint-Pieters-op-den-Dijk, gelegen aan Steenkaai 42. Geschiedenis Het kasteel is voor het eerst te zien op 18e-eeuwse landkaarten, zoals een kaart van 1774, waarop een opperhof (het kasteel) en een neerhof met boerderijgebouwen te vinden is. In 1904 werd een deel aan de noordwestzijde gesloopt en in 1911 werd het kasteel vergroot naar ontwerp van Louis Ernest Charels. Ook de bestaande gevels werden gerestaureerd in historiserende stijl. Gebouw Het omgrachte opperhof is een bakstenen gebouw van zeven traveeën onder zadeldak en rechts geflankeerd door een rond torentje. Het neerhof bestaat uit gebouwen die in 1911 zijn opgericht in historiserende stijl.
Kasteel Norenburg

Kasteel Norenburg is een kasteel in de tot de West-Vlaamse stad Brugge behorende deelgemeente Sint-Andries, gelegen aan Waggelwater 19. Geschiedenis Het kasteel werd voor het eerst vermeld op een kaart van Pieter Pourbus van omstreeks 1565. Het kasteel Noorenburch lag binnen een dubbele omgrachting, en einde 18e eeuw was er sprake van een L-vormig kasteel binnen een vierkante omgrachting en bedrijfsgebouwen buiten de gracht. Begin 19e eeuw werd het huidige kasteel opgetrokken, waarin delen van het reeds aanwezige gebouw werden opgenomen. Omstreeks 1870 werden buiten de gracht agrarische gebouwen opgericht. In 1907 werd het domein gesplitst: Het kasteel binnen de gracht en de gebouwen buiten de gracht. In 1830 werd het kasteel nog uitgebreid. Gebouw Het kasteeldomein ligt ingeklemd tussen het Kanaal Brugge-Oostende en een bedrijventerrein. Aan de overkant van het kanaal ligt het AZ Sint-Jan ziekenhuis en ten oosten de Koninklijke Roeivereniging Brugge. Het omgrachte kasteel heeft een rechthoekige plattegrond en oogt in de neoclassicistische stijl van de 19e eeuw, maar de kern is ouder. Het middenrisaliet is drie traveeën breed en daarboven bevindt zich een driehoekig fronton. Het gehele gebouw heeft drie bouwlagen.
Kasteel Bloemendale (Sint-Andries)

Kasteel Bloemendale is een kasteel in de tot de West-Vlaamse stad Brugge behorende deelgemeente Sint-Andries, gelegen aan Bloemendalestraat 8. Geschiedenis Omstreeks 1565 werd dit kasteel afgebeeld op een kaart van Pieter Pourbus. Het had een dubbele omgrachting en vier hoektorens. In 1641 werd het kasteel omschreven als zijnde met opper- en neerhof, waarbij het opperhof een L-vormige plattegrond had en gedeeltelijk in renaissancestijl werd uitgevoerd. Het kasteel bleef lange tijd betrekkelijk onveranderd, maar in 1838 kwam een spoorlijn over het domein lopen. Vooral in 1908-1909 vonden belangrijke uitbreidingen van het kasteel plaats, waarbij de oude kern intact bleef. Een nieuwe vleugel in neogotische stijl werd aangebouwd. Het kasteel wordt omgeven door een park met een U-vormige waterpartij. Dit park werd omstreeks 1870 aangelegd en heeft sindsdien een aantal wijzigingen ondergaan.
Kasteel Pereboomveld

Kasteel Peereboomveld is een kasteel in de tot de West-Vlaamse stad Brugge behorende deelgemeente Sint-Andries, gelegen aan Torhoutse Steenweg 452. Geschiedenis In de 17e eeuw werd melding gemaakt van een jachtpaviljoen op deze plaats en in 1835 was sprake van een speelhuis met lusttuin en omringend landgoed met bos en heide. Het huis werd uitgebreid in 1852, 1873 en 1889 door diverse particuliere eigenaren. In 1885 werd een moestuin met orangerie en kassen aangelegd en in 1896 werd een koetshuis gebouwd. In 1900 kwam het goed in handen van Emmanuel van Outryve d'Ydewalle en ook deze deed het kasteel verbouwen en verfraaien. Gebouw Het betreft een bouwmassa op rechthoekige plattegrond in neoclassicistische stijl. Het gebouw heeft twee verdiepingen plus een zolderverdieping onder mansardedak. Het kasteel is omringd door een park dat werd aangelegd in Engelse landschapsstijl. Het domein bevat enkele monumentale bomen, vijvers, bossen en een kapel.
Kasteel Koude Keuken

Het Kasteel Koude Keuken is een kasteel in de tot de West-Vlaamse stad Brugge behorende deelgemeente Sint-Andries, gelegen aan Zandstraat 272. Geschiedenis Het landgoed werd voor het eerst vermeld in 1369 als leen van de Burg van Brugge. In 1435 was sprake van 't goed Ter Straeten en in 1530 van het goed ter Coudekeuckene. Het kasteel had een opperhof en een neerhof en was gelegen binnen een ovale omgrachting. Omstreeks 1900 werd het kasteel ingrijpend verbouwd in historiserende stijl naar plannen van Charles De Wulf, voor rekening van Joseph Kervyn de Lettenhove. Het poortgebouw en een deel van de achtergevel bleef behouden. Van 14 tot 28 mei 1940 deed het gebouw dienst tijdens de Achttiendaagse Veldtocht als militair hoofdkwartier van het Belgisch leger. Koning Leopold III was er dagelijks aanwezig. Hier grepen verschillende stormachtige discussies plaats tussen hem en de leidinggevende ministers uit de regering-Hubert Pierlot. Na de Tweede Wereldoorlog werd het domein eigendom van de gemeente Sint-Andries, vanaf 1971 van de stad Brugge, en het fungeerde als recreatie- en natuurgebied, terwijl het kasteel restaurant werd. In 2004 werd het kasteel aan een particulier verkocht. Gebouw Het kasteel heeft een eeuwenoud poortgebouw met een stenen brug over de deels verdwenen gracht. Verder is er een conciërgewoning en een L-vormig kasteel, van ongeveer 1900. Het kasteel bevat enkele salons. Het groot salon is in neoclassicistische stijl. In het park bevindt zich een hoeve, eveneens van ongeveer 1900.
Sint-Pauluskerk (Brugge)

De Sint-Pauluskerk is een rooms-katholieke kerk in de tot de West-Vlaamse stad Brugge behorende wijk Sint-Pieters-op-den-Dijk, gelegen aan de Sint-Paulusstraat. Geschiedenis Deze kerk werd gebouwd als hulpkerk van de Sint-Pietersparochie. In 1969 werd de kerk ingewijd. Het is een ontwerp van Isidoor Hintjens en Jozef Beyne. Het is een zaalkerk welke voorzien is van een koepel en een losstaande bakstenen klokkentoren.
Hoeve Peralta

De Hoeve Peralta de la Serna is een historische kasteelhoeve in de tot de West-Vlaamse stad Brugge behorende wijk Sint-Pieters-op-den-Dijk, gelegen aan Peraltastraat 1. Geschiedenis Vanaf de 16e eeuw was de Spaanse familie Peralta in Brugge gevestigd. Deze was eigenaar van de hoeve, die voor het eerst werd vermeld in 1567 als hofstede en boomgaart. In 1755 was er sprake van een casteel, speelgoet en hofstede. Hiervan bleef de hoeve bewaard. De oudste gebouwen waren van ongeveer 1500. Het betrof een langgevelboerderij. In 1650 werd de woontoren aangebouwd. Diverse aanpassingen vonden plaats in de loop van de volgende eeuwen. Omstreeks 1900, toen de havenwerken plaats vonden, werd dit deel van het grondgebied van Koolkerke, waar de hoeve stond, bij Sint-Pietersparochie gevoegd, omdat het ten westen van het Kanaal Brugge-Zeebrugge was gesitueerd. Tegenwoordig ligt de hoeve in een door bedrijventerreinen gedomineerde omgeving. Gedurende de 2e helft van de 20e eeuw raakte de hoeve in verval, maar van 1996-2003 werd hij gerestaureerd onder leiding van Antoine Dugardyn. Gebouw De woontoren, gedekt door een zadeldak, is van 1650. Hij heeft een tuitgevel. Hier tegenaan is een traptoren gebouwd, gedekt door een tentdak. In de oksel van woon- en traptoren bevindt zich een originele latrine. Tegen de woontoren is een lagere vleugel, eveneens onder zadeldak, gebouwd. Dit is het oudste deel van de hoeve, met resten van muren uit 1500. Verder is er een L-vormige vleugel met 17e-eeuwse kern.
Dorpsmolen (Sijsele)

De Dorpsmolen of Lievensmolen is een molenrestant in de tot de West-Vlaamse gemeente Damme behorende plaats Sijsele, gelegen aan de Nieuwe Weg 4. Deze ronde stenen molen van het type beltmolen fungeerde als korenmolen en oliemolen. Geschiedenis Omstreeks 1800 werd op deze plaats een standerdmolen opgericht. Deze werd in 1820 vervangen door een stenen molen die, evenals zijn voorganger, als koren- en oliemolen dienst deed. Omstreeks 1890 werd de molen nog verhoogd, omdat de windvang was verminderd. Hiertoe werden stenen van de voormalige Spermalieabdij gebruikt. In 1906 werd een machienkamer aangebouwd. In 1931 werd een gasmotor aangeschaft, en werd het windbedrijf gestaakt. In 1946 werd het wiekenkruis en de kap verwijderd. In 1947 werd ook de bovenste maalzolder verwijderd en werd de romp afgedekt met een betonnen plaat. In de jaren '90 van de 20e eeuw werd de romp omgebouwd tot woonhuis en voorzien van een mansardedak die enigszins gelijkenis vertoonde met een molenkap. De molenromp maakt sindsdien deel uit van een wooncomplex.
Allekerkemolen

De Allekerkemolen is een windmolenrestant in de tot de West-Vlaamse gemeente Damme behorende plaats Sijsele, gelegen aan de Antwerpse Heirweg 25. De molen, een ronde stenen molen van het type beltmolen, fungeerde als korenmolen en oliemolen. Geschiedenis In de buurt Allekerke werd in 1633 een standerdmolen gebouwd die fungeerde als korenmolen. Deze werd in 1683 door Franse troepen in brand gestoken. Het gilde van Brugse molenaars had in 1700 de Brugse Kattemolen aangekocht, gelegen op de Smedenvest, met het doel om daarmee boekweit te malen. Dit werd echter verboden, daar men van mening was dat dit met de hand moest gebeuren. Daarmee was de molen overtollig, want er was voldoende capaciteit om koren te malen, en men verplaatste deze molen daarom naar Sijsele, waartoe men reeds de molenberg van de voorganger had aangekocht. De molen werd omgedoopt tot Allekerkemolen. In 1873 werd de standerdmolen vervangen door een ronde stenen molen, die als koren- en oliemolen dienst ging doen. Er kwam een dieselmotor voor het geval de wind uitbleef. Vanaf 1929 werd het windbedrijf stopgezet, en in 1937 werd het wiekenkruis verwijderd. In 1941 volgde de kap. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de molen gebruikt als uitkijktoren door de Duitse bezetter, en later door Vlaamse collaborateurs. De romp is gebleven, maar het binnenwerk is er uit gesloopt. Bovendien raakt de romp geleidelijk in verval en brokkelt af.
Oude Pastorie (Lissewege)

De Oude Pastorie is een voormalige pastorie in Lissewege, een deelgemeente van Brugge. Sinds 2005 is er het Bezoekerscentrum Lissewege gehuisvest, evenals het Heiligenmuseum. Geschiedenis van de pastorie De pastorie zou dateren van 1638 en behoorde bij de Onze-Lieve-Vrouw-Bezoekingskerk. In de 19e eeuw kreeg de pastorie een nieuwbouw aan de straatzijde. De voorgevel werd opgetrokken in Vlaamse neorenaissancestijl met classicistische kenmerken. De achterzijde werd gebouwd in meer typisch Brugse stijl met gele bakstenen. Het oudste, 17e-eeuwse gedeelte staat loodrecht op dit gebouw aan de achterzijde. Ook het oorspronkelijk gebouw had reeds een L-vorm, blijkens een oude kaart uit 1724. De pastorie heeft nog een mooie, ommuurde tuin met fruit- en sierbomen, doch deze is niet vrij te bezichtigen. Eind jaren 1970 werd het gebouw grondig gerestaureerd, met de bedoeling het dan terug als pastorie te gebruiken, maar in 1981 werd er de lokale bibliotheek en een vergaderruimte in ondergebracht. Tussen 1993 en 2008 was de buitengevel van de pastorie te zien in de VTM-reeks Wittekerke, onder meer als woning van de personages Bob, Camilla en Céline. Heel wat grote verhaallijnen speelden zich er af, net als op het nabijgelegen kerkhof. Begin mei 2005 nam de VVV-Lissewege haar intrek in het gebouw. De Oude Pastorie is niet beschermd, maar staat sinds 2009 op de Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed. Heiligenmuseum In de zomer van 2005 organiseerde de VVV-Lissewege in het gebouw een beperkte tentoonstelling met 40 heiligenbeelden. Omdat deze tentoonstelling belangstelling trok, werd op initiatief van verzamelaar-restaurateur Rudy Desmedt besloten om de verzameling uit te breiden en er een blijvend museum van te maken. De collectie groeide intussen tot meer dan 130 heiligenbeelden. De meeste beelden werden gekocht op markten en beurzen, andere werden geschonken. De meeste beelden zijn in gips en dateren van de jaren 1880-1920. Heel wat beelden waren beschadigd, maar ze werden zorgvuldig gerestaureerd. Enkele houten beelden zijn ouder. In 2011 volgde een nieuwe herinrichting van het museum, met onder meer een indeling in type heiligen zoals beschermheiligen en pestheiligen.
Begraafplaats van Wijnegem

De Begraafplaats van Wijnegem is een gemeentelijke begraafplaats in de Belgische gemeente Wijnegem in de provincie Antwerpen. De begraafplaats ligt aan de Turnhoutsebaan, ruim 200 m ten noordoosten van het gemeentehuis. Ze heeft een onregelmatig grondplan en wordt door een bakstenen muur omsloten. Er is een tweede toegang in de Kosterijstraat. Een centraal pad dat door twee dwarse paden wordt doorkruist verdeelt de begraafplaats in 6 (ongelijke) delen. Recht tegenover de hoofdingang staat een monument ter ere van de gesneuvelde gemeentenaren uit de beide wereldoorlogen. Belgische oorlogsslachtoffers Vooraan links van het centrale pad bevindt zich een perk met 166 graven van oud-strijders, weggevoerden en burgerslachtoffers uit de beide wereldoorlogen. Hun graven liggen aan weerszijden van zwarte granieten grafzerken die in drie evenwijdige rijen staan opgesteld. Brits oorlogsgraf Tussen de Belgische oorlogsgraven ligt het graf van Norman Walter Gilliland, sergeant-kwartiermeester bij de Royal Canadian Artillery. Hij sneuvelde op 24 september 1944. Zijn graf wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staat er geregistreerd onder Wijnegem Communal Cemetery.
Sint-Maartenskerk (Sijsele)

De Sint-Maartenskerk of Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Damme behorende plaats Sijsele, gelegen aan de Dorpsstraat. Geschiedenis De parochie van Sijsele is zeer oud en omvatte een groot gebied, waaronder dat van het later ontstane Brugge. Vóór 875 was er vermoedelijk al een bedehuis in de vorm van een slotkapel. Omstreeks 862 werd de parochie door de graaf van Vlaanderen geschonken aan het Sint-Maartenskapittel te Utrecht. Vermoedelijk in de eerste helft van de 11e eeuw werd een romaanse kruiskerk gebouwd, die drie altaren kende, gewijd aan Sint-Maarten, Sint-Sebastiaan en Sint-Anna. De kerk werd in 1578, tijdens de godsdienststrijd, verwoest. In 1611 werd de kerk enigszins hersteld, waarbij gebruik werd gemaakt van materiaal van de -eveneens verwoeste- Spermalieabdij. Maar de kerk werd in 1634 opnieuw beschadigd, door Staatse troepen en in 1676 door Franse troepen. In de 18e eeuw werd de kerk regelmatig hersteld en het interieur verfraaid. In 1790 begon men met verbouwing en uitbreiding van de kerk, waarbij het koor en twee traveeën werden verhoogd. Deze werkzaamheden moesten in de Franse tijd worden stopgezet, maar in 1802 ging de kerk weer open, maar die zag er nu merkwaardig uit, want het zojuist herbouwde deel was hoger dan de toren, en er was geen zoldering. Van 1836-1837 werd de oude kerk afgebroken en de vernieuwde kerk aangepast aan het reeds herbouwde deel. Maar de kerk werd spoedig te klein, en in 1890 begon de bouw van een nieuwe, neogotische, kerk. In 1898 werd deze kerk officieel ingewijd. Gebouw Het betreft een bakstenen basilicale kruiskerk met naastgebouwde toren, die voorzien is van pinakels, een balustrade en een achtzijdige naaldspits. Interieur Het kerkmeubilair is grotendeels neogotisch. Er is verder een borstbeeld van Sint-Maarten, vervaardigd in 1740 door Pieter van Walleghem. Het orgel is van 1969 en werd vervaardigd door de firma Jos. Loncke & Zn.