NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Heilig Hartkerk (Winterslag)

De Heilig Hartkerk is de parochiekerk van Winterslag, gelegen aan Evence Coppéeplaats 2, en een van de zogenaamde mijnkathedralen, gebouwd in opdracht van de eigenaars van de steenkoolmijn van Winterslag. Gebouw In tegenstelling tot de andere mijnkathedralen in Belgisch-Limburg is deze niet uit baksteen, maar uit breuksteen opgetrokken. De kruiskerk is gebouwd in eclectische stijl met neoromaanse elementen naar ontwerp van Adrien Blomme. Ze werd gebouwd van 1923-1925. De lage, vierkante toren is in de voorgevel opgenomen en wordt gedekt door een helmvormige spits. Opvallend zijn de steunberen en het vieringtorentje. In 2020 heropende de kerk na een grondige renovatie van 8 maanden, het volledig interieur werd vernieuwd en de kerk kreeg ook nieuw meubilair. Het nieuwe altaar werd gemaakt van het hout van de oude banken. Meubilair Het meubilair omvat een linkerzijaltaar uit 1651 en twee biechtstoelen uit de 18e en 19e eeuw. De derde biechtstoel is uit eind 19e eeuw. Van de vierde biechtstoel bleef een beeld van Sint-Marcus bewaard. Uit de 16e eeuw dateert een beeld van Sint-Anna. Er werden nog enkele beelden aangekocht. De glas-in-loodramen beelden de marteldood van de heilige Barbara uit, en ze bevatten de wapenschilden van familie Coppée. Deze Waalse familie bezat in de 19e eeuw hoogovens en staalfabrieken, en later ook steenkoolmijnen, waaronder die van Winterslag. Ook in de voorgevel is, in een nis, een beeld van de heilige Barbara geplaatst. Zij is patrones van de mijnwerkers. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Hof van Eggertingen

Het Hof van Eggertingen of Spaanse Hoeve is een hoevecomplex aan de Langstraat 29 te Millen waarvan de oorsprong terug gaat naar de 13de eeuw. Omstreeks 1250-1275 werd er een middeleeuwse woontoren of donjon opgetrokken. Die werd in 1490 zwaar beschadigd tijdens een militaire strijd. Tussen 1546 en 1548 werd tegen de voorgevel van de oude ridderwoonst een prestigieus, gotisch vakwerkhuis gebouwd. Nadien werd de woning uitgebreid tot een omvangrijke boerderij Het was ooit de zetel van een kleine heerlijkheid, met een laathof en een kasteeltje. De heerlijkheid werd voor het eerst vermeld in 1367 (Johannes de Gelende ... relevavit ibidem unam assisiam, cum una turri dicta vulgariter blockehuys, cum suis appenditiis, jacentem in Millem) en was achtereenvolgens in bezit van de families Van Gelinden alias van Eggertingen (1367), Van Betho (1437) en Van Mettekoven (eind 15e-18e eeuw). Het Hof van Eggertingen is tegenwoordig een gerestaureerde hoeve, opgedeeld in verschillende woninggelegenheden. Centraal staat het grote vakwerkhuis, waarvan de vakken zijn opgevuld met een aantal regels en met Andreaskruisen. In de plint is een 17e-eeuwse grafsteen ingemetseld. Aan de achterzijde van het centrale vakwerkhuis bevindt zich de verbouwde donjon, uitgevoerd in mergelsteen op een plint van silex en met banden van kalksteen. De stallen hebben mogelijk een oude kern. Externe links Onroerend erfgoed De donjon
Sint-Katelijnestraat 11

Das als Huis de Pelikaan bezeichnete Genter Herrenhaus in der Sint-Katelijnestraat 11 ist ein im Jahr 1701 errichteter Bau des flämischen Barocks. Das im Genter Altstadtviertel Waterwijk befindliche Gebäude steht unter Denkmalschutz. Geschichte Das Huis de Pelikaan wurde 1701 durch Johannes Bellemans errichtet und bis 1793 von Ordensangehörigen der Unbeschuhten Karmeliten bewohnt. Anschließend diente es bis 1810 als französische Kaserne. In diesem Jahr wurde es vom Kurator Pieter Van Huffel zur Einrichtung des Sitzes der Monuments Commission und für ein Museum erworben. Die Stadt Gent erwarb 1916 das Herrenhaus und ließ es nach einem Entwurf des Architekten Frans van Hove restaurieren. Der ursprünglich eingeschossige rechte Anbau wurde 1936 erhöht und an das Hauptgebäude angepasst. Den urkundlich erst 1903 bezeugten Hausnamen hat das Baudenkmal von der seit dem 19. Jahrhundert im Oberlicht des Portals stehenden Pelikanfigur unbekannten Ursprungs. Seit dem Jahr 1935 ist sie verschwunden. Beschreibung Das Herrenhaus hat eine straßenseitige Fassade mit 10 Fensterachsen ― wovon drei auf den Anbau fallen – und einen großen Giebel, der in der Mitte des Hauptgebäudes über dem reichverzierten Portal sitzt, sowie einen kleinen gaubenartigen Ziergiebel. Zwischen den Erdgeschoss- und Obergeschossfenstern hat der Bau als weitere prägende Fassadenverzierung Balusterreihen, wobei die mittlere über dem Portal als schwach heraustretender Balkon ausgebildet ist. Literatur Stefanie Gilté & Aagje Vanwalleghem: Inventaris van het cultuurbezit in België, Architectuur, Stad Brugge, Oudste kern. Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen 18NA, Brussel – Turnhout, 1999. Weblinks Eintrag im belgischen Denkmalregister Hausbeschreibung auf der Website für das Altstadtviertel www.waterwijk.be
Huis de Pelikaan

Huis de Pelikaan is een beschermd herenhuis in de Sint-Katelijnestraat in Gent. De naam verwijst naar een houten beeld van een pelikaan, dat begin 20ste eeuw boven de voordeur stond. Omschrijving De Pelikaan is een dubbelhuis van zeven traveeën met twee bouwvlakken onder een leien zadeldak met een centraal dakvenster en een aantal recente dakkapellen. Het is opgetrokken in baksteen en zandsteen (Ledesteen, die bij restauratie vervangen werd voor Franse kalksteen), boven een plint in Doornikse steen. De gevel is horizontaal belijnd door waterlijsten, cordons en een kroonlijst. De middentravee is hoger opgetrokken, afgelijnd met vleugelstukken en bekroond met een hoofdgestel waarop een fries en een pseudo-fronton, een schouder- en een topstuk met siervazen. De ramen hebben kruiskozijnen die gevat zijn in een vlakke omlijsting, met tralies op het gelijkvloers. Op de eerste verdieping is er een borstwering met afwisselend panelen en balustraden. De monumentale spiegeldeur bevindt zich in een arduinen omlijsting, met geblokte rechtstanden en voluten boven de neuten en in de zwikken. Boven de deur is een gekorniste druiplijst met een getralied bovenlicht, waarop zich minstens tussen 1903 en 1935 een houten beeld van een pelikaan bevond. De gevel en de deur bevat verwijzingen naar de patroonheilige van de bouwheer, Joannes Bellemans: een cartouche in de middenpartij geeft een voorstelling van wat in de volksmond 'Sint Janneke met het Lammeke' genoemd werd en in de deur figureert een duif als symbool van de heilige Geest. Geschiedenis Het huis werd gebouwd in 1701 door Joannes Bellemans, deken van de wijk en "collecteur van stadtsimpositiën" (belastingspachter) en werd tot 1793 bewoond door de ongeschoeide karmelieten. Bij de Franse bezetting van Vlaanderen werd het huis ingericht als kazerne. Na 1810 werd het aangekocht door Pieter van Huffel, schilder en conservator, die de gevel in 1827 aanpaste (hij verwijderde de kruiskozijnen en de ijzeren tralies op het gelijkvloers en de eerste verdieping). De Pelikaan werd een museum en de zetel van de Commissie voor Monumenten van Gent. In 1916, op voorstel van burgemeester Braun, wordt het eigendom van de stad en gerestaureerd naar een ontwerp van architect Frans Van Hove. De gevel van het huis ernaast, dat door Thobias d’Oosterlinck in 1641 gebouwd werd samen met de twee huizen op de huidige nummers 13 en 15 in de Sint-Katelijnestraat, werd in 1935 aangepast naar de gerestaureerde stijl van De Pelikaan. De Pelikaan kwam na de Tweede Wereldoorlog weer in privébezit. Referenties Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed: Huis de Pelikaan Huizen in de Waterwijk: Sint-Katelijnestraat nr. 11
Cimetière militaire d'Ingoyghem

Le cimetière militaire d'Ingoyghem (en anglais : Ingoyghem Military Cemetery) est un cimetière militaire britannique où sont enterrés des morts de la Première et de la Seconde Guerre mondiale, situé dans le village belge d'Ingoyghem, une section d'Anseghem. Le cimetière a été conçu par William Cowlishaw et est situé dans la Pastoor Verrieststraat, à 230 m au nord de l'église Saint-Antoine. Il a un plan triangulaire et est entouré d'un muret de briques. La Croix du Sacrifice se dresse contre le mur nord-est. Le cimetière est entretenu par la Commonwealth War Graves Commission. Histoire Le cimetière a été construit par les troupes allemandes qui ont occupé cette zone pendant presque toute la guerre. Le village est libéré le 25 octobre 1918 par la 9th (Scottish) Division. 145 morts y sont commémorés. Parmi ceux-ci, 85 sont des Britanniques (dont 31 non identifiés), 3 Canadiens et 54 Allemands (dont seulement 3 ont pu être identifiés) de la Première Guerre mondiale. Presque toutes les victimes du Commonwealth ont été tuées en octobre 1918 lors de l'offensive finale alliée. Cinq d'entre eux sont commémorés par des mémoriaux spéciaux parce que leurs tombes n'ont pas été retrouvées et seraient sous des pierres tombales sans nom. Il y a aussi 3 Britanniques tombés de la Seconde Guerre mondiale, dont 1 non identifié. Ils sont morts lors de la bataille de la Lys en mai 1940. Soldats distingués Le soldat R. Shackleton et le sergent Edward Young ont reçu la Médaille de conduite distinguée (DCM). Ce dernier a également reçu la Médaille militaire (MM). Le caporal A. Cathro, l'artilleur S. Hutchinson et le soldat F. Lane ont reçu la Médaille militaire (MM). Ce cimetière a été protégé en tant que monument en 2009. Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Ingoyghem Military Cemetery » (voir la liste des auteurs). Portail de la Flandre-Occidentale
Ingoyghem Military Cemetery

Ingoyghem Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste- en Tweede Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Ingooigem, een deelgemeente van Anzegem. De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en ligt aan de Pastoor Verrieststraat, 230 m ten noorden van de Sint-Antonius Abtkerk. Ze heeft een driehoekig grondplan en is omgeven door een lage bakstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat tegen de noordoostelijke muur. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Geschiedenis De begraafplaats werd aangelegd door Duitse troepen die dit gebied bijna de hele oorlog bezet hielden. Het dorp werd op 25 oktober 1918 bevrijd door de 9th (Scottish) Division. Er worden 145 doden herdacht. Daarvan zijn 85 Britten (waaronder 31 niet geïdentificeerde), 3 Canadezen en 54 Duitsers (waarvan slechts 3 geïdentificeerd konden worden) uit de Eerste Wereldoorlog. De Commonwealth doden sneuvelden bijna allemaal in oktober 1918 tijdens het geallieerde eindoffensief. Vijf van hen worden herdacht met Special Memorials omdat hun graven niet meer teruggevonden werden en men vermoedt dat ze onder naamloze grafzerken liggen. Er liggen ook 3 gesneuvelde Britten uit de Tweede Wereldoorlog waaronder 1 niet geïdentificeerde. Zij stierven tijdens de Leieslag in mei 1940. Onderscheiden militairen soldaat R. Shackleton en sergeant Edward Young ontvingen de Distinguished Conduct Medal (DCM). Laatstgenoemde verkreeg ook de Military Medal (MM). korporaal A. Cathro, schutter S. Hutchinson en soldaat F. Lane ontvingen de Military Medal (MM). Deze begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd.
Kapel Geheim Leger

De Kapel Geheim Leger is een betreedbare kapel uit 1947, die zich bevindt nabij het Munsterbos te Hoelbeek. Het eenvoudige bakstenen kapelletje draagt het embleem van de verzetsbeweging Geheim Leger. Het is gebouwd op de plaats waar een voormalige schuilplaats van deze verzetsbeweging was en waar een aantal leden van deze beweging door de bezetter werden geëxecuteerd. De kapel wordt aan beide zijden geflankeerd door een marmeren gedenkzuil met daarop de namen van 54 vermoorde verzetsstrijders. Zie ook Kapel van de Weerstand, eveneens uit 1947, in Rotem
Kasteel Borgwal

Kasteel Borgwal is een kasteeldomein gelegen in het centrum van het Belgische Vurste, thans een deelgemeente van het Oost-Vlaamse Gavere. Het kasteel dat zelf uit verschillende delen is gebouwd bestaat verder uit een neerhof met duiventoren en een monumentale ingangspoort met portierswoning. Het domein is omgeven door een 1.700 meter lange gemetselde muur. De oudste vermelding van dit 18 ha groot domein gaat terug tot 1538 en het was door de eeuwen heen eigendom van verscheidene families. Eigenaars In 1543 was het goed eigendom van Floris de Martaigne, graaf van Potelles. In de 17e eeuw was het in bezit van de Gentse bisschop Antonius Triest. Een eeuw later behoorde het toe aan de familie Preudhomme d'Hailly die ook eigenaar was van het kasteel van Poeke. In 1841 werd het domein eigendom van de weduwe Pierre Malfait-Baertsoen Amélie. Na het huwelijk van haar kleindochter en gravin Flore Malfait (1842-1898) met graaf Louis Goethals de Mude de Nieuwland (1829-1912), bleef het kasteel - tot in 1975 - in handen van de familie Goethals. Graaf Goethals was een kleinzoon van Jacques-Philippe Pecsteen, die onder meer burgemeester was te Ruddervoorde. Toen kocht de Congregatie der Broeders van Liefde Borgwal en richtte het in als verblijf voor volwassenen met een verstandelijke beperking. Nadien bouwde men er meerdere nieuwe paviljoenen voor de huisvesting, begeleiding en ontspanning van deze mensen. Het eeuwenoude kasteel zelf werd in 2012 privé-eigendom en in 2013-2015 gerestaureerd. Het zal nadien worden gebruikt als kantoor- en woonruimte. Op het parkdomein (bosgebieden 'Borgwal' en 'Ganzendam') is een vrij toegankelijk wandelpad aangelegd dat open is tijdens de openingsuren van het domein.
Kerkhof van Kooigem

Het Kerkhof van Kooigem is een gemeentelijke begraafplaats, gelegen rond de Sint-Laurentiuskerk in het centrum van Kooigem. Britse oorlogsgraven Op het kerkhof bevindt zich aan de zuidoostelijke zijde van de kerk een perk met 17 geïdentificeerde Britse gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Na de wapenstilstand werden twee slachtoffers vanuit het gehucht Meuleken hier bijgezet en 8 andere afkomstig uit een kleine begraafplaats dicht bij het kerkhof. Alle doden zijn gevallen tijdens het geallieerde eindoffensief van oktober en november 1918. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan bij de CWGC geregistreerd onder Kooigem Churchyard. Onderscheiden militairen J. Scott en W. McCormick, soldaten bij het Royal Irish Regiment ontvingen de Military Medal (MM).
Watou Churchyard

Watou Churchyard (Kerkhof van Watou) is a municipal cemetery in the Belgian village of Watou. The churchyard is adjacent to Sint-Bavokerk British War Graves On the north side next to the church there are 12 British war graves commemorating deaths from World War I. There are 11 British and one Canadian that were buried here between April 1915 and April 1918. The graves are maintained by the Commonwealth War Graves Commission. The graveyard is noted in the CWGC Registers as Watou Churchyard. References Watou Churchyard on WO1.be Watou Churchyard on CWGC External links Watou Churchyard at Find a Grave
Kerkhof van Watou

Het Kerkhof van Watou is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Watou. Het kerkhof ligt in het dorpscentrum rond de Sint-Bavokerk. Britse oorlogsgraven Aan de noordzijde naast de kerk bevinden zich 12 Britse militaire graven met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Het zijn 11 Britten en 1 Canadees die hier begraven werden tussen april 1915 en april 1918. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. In de CWGC-registers staat de begraafplaats genoteerd als Watou Churchyard.
Kerkhof van Wulvergem

Het Kerkhof van Wulvergem is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Wulvergem. Het kerkhof ligt in het dorpscentrum rond de Sint-Machutuskerk. Britse oorlogsgraven Op het kerkhof bevinden zich 38 Britse militaire graven met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog waaronder 6 niet geïdentificeerde. Het zijn allemaal Britten die stierven tussen 30 april 1914 en 7 april 1915. Alle graven liggen langs de zuidkant van de kerk maar twee niet geïdentificeerde slachtoffers liggen afzonderlijk van de andere. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Voor 6 doden werden Special Memorials opgericht omdat hun graven door artillerievuur werden vernietigd en niet meer teruggevonden werden. Bij deze beschietingen werd de kerk volledig verwoest maar in 1925 heropgebouwd. De begraafplaats staat bij de CWGC geregistreerd onder Wulvergem Churchyard.
Ledeghem Military Cemetery

Ledeghem Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Ledegem. De begraafplaats ligt 540 m ten noorden van de dorpskerk. Ze heeft een langwerpig rechthoekig grondplan en is omgeven door een lage bakstenen muur. De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het Cross of Sacrifice staat centraal tegen de oostelijke muur. Er worden 85 doden herdacht. Geschiedenis Het dorp werd op 19 oktober 1914 door de 10th Hussars nagenoeg veroverd maar moesten zich nog dezelfde dag terugtrekken waarna het bijna vier jaar door de Duitse troepen werd bezet. Vanaf oktober 1914 tot september 1918 gebruikten de Duitse troepen de kerk, de school en het hospitaal als veldhospitaal en verbandpost. De Duitse en Commonwealth slachtoffers werden toen op drie begraafplaatsen in het dorp bijgezet. De 9th (Scottish) Division veroverden het dorp op 1 oktober 1918 maar konden het ook niet bezet houden. Uiteindelijk werd het door de 29th Division op 14 oktober 1918 definitief heroverd. Zij begonnen in oktober 1918 met de aanleg van de Ledeghem New Cemetery, zoals deze begraafplaats aanvankelijk werd genoemd. In 1951 werden 14 Britten die in oktober 1914 en september/oktober 1918 sneuvelden en op het kerkhof begraven waren naar hier overgebracht. Er liggen nu 85 Britten (waaronder 17 die niet meer geïdentificeerd konden worden). Voor 2 doden werden Special Memorials opgericht omdat hun graven niet meer teruggevonden werden en men aanneemt dat ze onder de naamloze grafstenen liggen. Eén slachtoffer wordt eveneens met een Special Memorial herdacht omdat zijn graf op het kerkhof van Ledegem door artillerievuur werd vernietigd. Deze begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Onderscheiden militairen Charles George Sneade, luitenant bij het Worcestershire Regiment werd onderscheiden met het Military Cross (MC). de sergeanten James K. Brown en L.H. Surman en de korporaals John Redican Finnie, James Gouldsbrough en L. Kerslake ontvingen de Military Medal (MM). Externe link Ledeghem Military Cemetery op de website van de CWGC.
Lindekapel

De Lindekapel is een betreedbare kapel aan de Lindekapelstraat 67 te Hoeselt. De kapel is gelegen aan de weg van Hoeselt naar Alt-Hoeselt, nabij de Wermbeek. Hier lag de buurtschap die in 1275 als Linne, en in 1412 als Linde werd vermeld, vandaar de naam van de kapel. Geschiedenis Oorspronkelijk betrof het de eerste statie van de Kruiswegprocessies, die hier wellicht al vanaf de 13e eeuw voorbij kwamen. De processies vanuit Hoeselt en vanuit Romershoven kwamen hier bij elkaar. In 1624 werd een kapel op deze plaats vermeld, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw onder de Linden. In 1643 werd reeds melding gemaakt van een beeldje van Maria Behoudenis der Kranken dat in de kapel werd vereerd. Deze kapel was toen eigendom van de zusters van het Sint-Jacobsgasthuis te Tongeren. In 1679 werd de eerste stenen Lindekapel gebouwd. Voordien was er waarschijnlijk een houten gebouwtje. De nieuwe kapel was opgetrokken uit mergelsteen en omvatte slechts het koor van de huidige kapel en bezat geen torentje. In de kapel mocht de Mis worden opgedragen. Van 1781-1783 werd de kapel aanmerkelijk vergroot, maar in 1798 werd ze door de Fransen onbruikbaar gemaakt door het dak en de vensters te slopen. In 1801 volgde herstel en van 1816-1818 werd nog een restauratie uitgevoerd. Heden Het huidige gebouwtje is uitgevoerd in baksteen, met mergelstenen hoekbanden en vensteromlijstingen. Het zadeldak wordt gesierd door een bescheiden torentje. In 1985 werd de kapel beschermd als monument. De landelijke omgeving is echter goeddeels verloren gegaan. In de kapel bevindt zich de 16e-eeuwse processiemadonna, uitgevoerd in gepolychromeerd hout en toegeschreven aan de Mechelse School. Het neoclassicistisch altaar werd in 1876 geschonken door barones Philippina de Broukmans. Externe link Onroerend erfgoed
Medisch Centrum Sint-Jozef

Het Medisch Centrum Sint-Jozef is een katholiek psychiatrisch ziekenhuis gelegen te Munsterbilzen. In 1895 kwamen vier zusters uit de Franse congregatie 'Les soeurs de Saint-Joseph du Bon Pasteur' op uitnodiging naar Munsterbilzen, waar ze in de gebouwen van de oude abdij van Munsterbilzen gingen wonen. Daar gaven ze lager onderwijs aan meisjes en stichtten een psychiatrische inrichting, het Asile Saint-Joseph pour des femmes aliénées, later Medisch Centrum Sint-Jozef genaamd. Constant Van den Hove was de eerste directeur-geneesheer. Samen met zijn schoonfamilie NEYT speelde hij een belangrijke rol bij de oprichting van het psychiatrisch centrum. In 1899 verbleven er al 300 patiënten. Externe link Officiële website
Oekraïens-katholieke kerk (Genk)

De Oekraïens-katholieke kerk, gelegen aan Binnenlaan 33 in de Genkse wijk Waterschei, is de parochiekerk van de Oekraïense Grieks-Katholieke Kerk. Geschiedenis Door de Oekraïens-Katholieke gemeenschap werd een leegstaand logementshuis uit 1923 aangekocht, "Hotel Terminus" genaamd en dat eigendom was van de steenkoolmijn van Waterschei. Dit werd omgebouwd tot het Josyf Slipyj-centrum onder architectuur van E. Lambrechts. Op de begane grond kwam de kerk, de kelderverdieping werd een ontmoetingsruimte, en op de bovenverdieping kwamen enkele appartementen voor hulpbehoevende Oekraïners. Er werd een toren toegevoegd met een koepelvormige spits, in Oekraïense trant. Meubilair In de kerk vindt men een iconostase met iconen die werden geschilderd in 1960 door zuster Elisabeth van de priorij "Vita et Pax" te Schoten. De iconen werden gebruikt in de iconostase van de Kapel Hoevenzavel, eveneens te Waterschei, en later naar deze kerk overgebracht. De glas-in-loodramen werden van 1990-1992 vervaardigd door Amand van Rompaey, in Byzantijnse trant. Er worden rondleidingen door deze kerk georganiseerd. Externe link Oekraïense kerk Genk (parochie website) Oekraïens-Katholieke kerk (toerisme Genk)