NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Centre hospitalier universitaire Brugmann

Le CHU Brugmann est un établissement hospitalier de Bruxelles. L'hôpital est divisé en trois sites : le site Victor Horta (siège social situé à Laeken) le site Paul Brien (situé à Schaerbeek) le site Reine Astrid situé dans une partie de l'Hôpital militaire Reine Astrid (à Neder-over-Heembeek). Historique Historiquement le CHU Brugmann comportait également un quatrième site : le site René Magritte, inauguré en 2004 à la suite de la reprise d'une institution auparavant exploitée par le CPAS de Jette qui a été fermée en 2007 au profit du site Reine Astrid ou les lits hospitaliers ont été transférés. Le centre hospitalier est membre du réseau hospitalier IRIS, et constitue dans ce réseau, une partie du pôle OSIRIS. Le CHU Brugmann est un hôpital universitaire très impliqué dans la recherche et est ainsi le premier producteur d'articles scientifiques du réseau IRIS, avec la publication annuelle de 100 à 200 articles scientifiques. En collaboration avec les facultés universitaires (ULB et VUB) et des Hautes Ecoles (Haute Ecole Francisco Ferrer, Haute Ecole Paul-Henri Spaak,...), il propose également une vingtaine de programmes post-graduat pour médecins spécialistes, ainsi que des stages pour infirmiers, sages-femmes et paramédicaux. Notes et références Notes Références Voir aussi Lien externe Site officiel Portail de Bruxelles Portail de la médecine
Universitair Verplegingscentrum Brugmann

Universitair Verplegingscentrum Brugmann (UVC Brugmann), Frans: Centre Hospitalier Universitaire Brugmann (CHU Brugmann), is een academisch ziekenhuis in Brussel. Op 16 juni 1923 werd het ziekenhuis officieel ingehuldigd. Het is ontstaan uit een legaat van filantroop Georges Brugmann. De eerste gebouwen waren op campus Horta, genoemd naar zijn architect Victor Horta. In 1999 was er een fusie met het VC Paul Brien in Schaarbeek, nu site Paul Brien genoemd. Van 2004 tot de sluiting in 2007 was er een ziekenhuissite van Jette opgenomen als site René Magritte. Verder heeft het een revalidatie afdeling Site Koningin Astrid bij het Militair Hospitaal Koningin Astrid. CHU Brugmann is door een associatie verbonden met twee universiteiten: de Vrije Universiteit Brussel en Université libre de Bruxelles. Dit ziekenhuis op drie locaties in de stad, maakt deel uit van de Interhospitalenkoepel van de Regio voor Infrastructurele Samenwerking (IRIS), het netwerk van de Brusselse openbare ziekenhuizen. Zie ook Koningin Elisabeth Stichting Externe link (nl) Officiële webpagina
CHU Saint-Pierre

The CHU Saint-Pierre (French) or UMC Sint-Pieter (Dutch), meaning "St. Peter's Hospital", is a general hospital in central Brussels, Belgium. History St. Peter's Hospital was established around 1150 as a leper colony, run by a community of lay brothers and sisters, outside the city's walls. When the Belgian Revolution of 1830 broke out, St. Peter's Hospital played a major role in treating the wounded during the Four Days of Brussels from 23 to 27 September 1830. It accommodated 54 of them, 12 of whom died there, as well as five corpses that were brought there from the skirmishes on the Boulevard de Waterloo/Waterloolaan. The current hospital complex was inaugurated in 1935. Art Grow in Freedom mural In a 2023 collaboration between the Ukrainian street artists Sestry Feldman and the Belgian illustrator Teresa Zdralevich, a mural entitled Grow in Freedom was created at the CHU Saint-Pierre Hospital. The mural, which was dedicated to the anniversary of the Russian invasion of Ukraine, was painted on the wall of the hospital, which has provided financial aid to Ukrainian hospitals during the Russo-Ukrainian war. See also List of hospitals in Belgium Healthcare in Belgium References External links Media related to Hôpital Saint-Pierre/Sint-Pietershospitaal (Brussels) at Wikimedia Commons Official website
UMC Sint-Pieter

UMC Sint-Pieter (Frans: Hôpital Saint-Pierre) is een universitair medisch centrum in Brussel. Dit academisch ziekenhuis kent drie verpleegcentra in Brussel: campus Hallepoort, campus César De Paepe en campus Antoine Depage. De geschiedenis van deze organisatie loopt van 1783 als ziekenhuis en zelfs terug van 1174 als een leprozenhuis rond een kapel ter ere van Sint-Pieter. Sinds 2015 maakt het deel uit van Universitair Ziekenhuis Centrum Brussel, UZC Brussel, of UZCB (Frans: Centre hospitalier universitaire de Bruxelles (CHU Bruxelles of CHUB)). Er zijn twee universiteiten aan dit ziekenhuis verbonden: Vrije Universiteit Brussel (VUB) en Université libre de Bruxelles (ULB). UMC Sint-Pieter is een openbaar ziekenhuis en maakt deel uit van de Interhospitalenkoepel van de Regio voor Infrastructurele Samenwerking (IRIS), het netwerk van de Brusselse openbare ziekenhuizen. Geschiedenis Het Sint-Pieters ziekenhuis begon als een leprozerie, geopend in 1174 buiten de eerste stadsomwalling van Brussel. Rond een kapel stonden enkele huisjes voor de melaatsen en een kerkhof. Het complex kende een gestage uitbreiding en werd in de 14e eeuw opgenomen binnen de tweede omwalling. Met de afname van lepra nam ook het belang van Sint-Pieter af, tot de laatste lepralijdster in 1749 stierf. Vanaf dan was het een puur augustijnerklooster, tot het opgeheven werd onder keizer Jozef II. Hij liet er in 1784 een algemeen ziekenhuis oprichten. Externe link (nl) Officiële webpagina
Beiers Hospitaal

Het Beiers Hospitaal (Hôpital de Bavière) is een voormalig hospitaal in de Luikse wijk Outremeuse, gelegen aan de Boulevard de la Constitution 66. Geschiedenis In 1602 werden door prinsbisschop Ernst van Beieren (Beieren is Bavière in het Frans) de statuten erkend van Broederschap van Barmhartigheid (Confrèrie de la Miséricorde), die was gesticht door kanunnik Martin Didden. De bouw van het hospitaal werd mogelijk gemaakt door de bankier Bernardin Porcini en het werd aanvankelijk Maison Porquin genaamd, naar Porcini. De naam de Bavière werd in de volksmond gebruikelijker. Ook werd er een kapel gebouwd. De zusters die de zieken verzorgden waren Augustinessen. In 1796, na de revolutie, werd het beheer overgenomen door de Commission des Hospices Civils. Er kwam een apotheek, en onder het Nederlands bewind (1817) werd er de medische faculteit van de Universiteit van Luik ondergebracht. Omdat de gebouwen uiteindelijk ongeschikt daartoe bleken, werd in 1890 een nieuw gebouw opgericht tussen de Boulevard de la Constitution en de Rue des Bonnes-Villes. Dit werd ontworpen door Laurent Demany en kwam gereed in 1895. Het is een gebouw in neorenaissancestijl. Uiteindelijk werden de functies van academisch en gewoon ziekenhuis weer gesplitst. Het academisch ziekenhuis zou verhuizen naar de campus te Sart-Tilman en het gewone ziekenhuis naar de Citadel van Luik. Slechts het toegangsgebouw van 1895 en de Sint-Augustinuskapel bleven bestaan. Het toegangsgebouw bleef leeg staan vanaf 1997 en na jarenlang plannen te hebben gemaakt besloot men uiteindelijk het gebied te herbestemmen met behoud van de historische elementen. Het betrof de bouw van appartementen en de huisvesting van enkele culturele instellingen. Op 30 november 2017 vernielde een felle brand het toegangsgebouw. Sint-Augustinuskapel In 1606 werd een kapel gebouwd die gewijd was aan Onze-Lieve-Vrouw. De huidige kapel -die gewijd werd aan Sint-Augustinus- is, evenals het aanpalende ziekenhuis, gebouwd in 1894 naar ontwerp van Demany in eclectische stijl. Deze kapel is gelegen aan de Rue des Bonnes-Villes. Het is een eenbeukige kapel van drie traveeën, met een driezijdig afgesloten koor van één travee. De kapel is gebouwd in baksteen met speklagen van kalksteen. Op het dak bevindt zich een dakruiter. Het schip is overwelfd door een tongewelf en het interieur omvat veel elementen uit de 17e en de 18e eeuw.
Hôtel Cohn-Donnay

L'Hôtel Cohn-Donnay (ou Maison Cohn-Donnay) est une réalisation de style Art nouveau située dans la commune bruxelloise de Saint-Josse-ten-Noode en Belgique. L'immeuble est occupé par le restaurant De ultieme Hallucinatie. Historique Située au pied de l'imposante église royale Sainte-Marie au no 316 de la rue Royale à Saint-Josse-ten-Noode, la façade d'origine néo-classique construite en 1841 fut transformée en 1904 par l'architecte Paul Hamesse dans un style Art nouveau. L'intérieur fut, lui aussi, totalement modifié par le même architecte dans un même style Art nouveau géométrique ainsi que la coupole de l'orangerie à l'arrière du bâtiment. Le 18 décembre 1981, après restauration et rénovation, le nouveau propriétaire a ouvert le restaurant De Ultieme Hallucinatie, qui est fermé à son décès en décembre 2009. L'immeuble connaît ensuite des sorts divers et ses propriétaires successifs se déclarent tous en faillite. Après une nouvelle restauration, lé café-restaurant rouvre brièvement ses portes fin 2019. La pandémie de Covid-19 contraint à une nouvelle fermeture de l'établissement qui est rouvert en 2021. Façade La façade quoique de couleur verte est restée résolument néo-classique à l'exception de l'adjonction d'un imposant oriel au centre du premier étage. Cet oriel, d'une très grande modernité, est décoré par des disques et des traits dorés et surmonté par un balcon en fer forgé aux motifs géométriques audacieux dont d'originaux rectangles ajourés disposés en diagonales. Intérieur Outre l'entrée, le rez-de-chaussée est divisé en cinq pièces. D'un côté se trouvaient les salles de billard et de jeu d'échecs. De l'autre côté, un grand et un petit salon ainsi que la salle à manger. Ce sont ces dernières pièces qui faisaient office de brasserie-restaurant. Parmi les éléments de décoration intérieure les plus significatifs, on peut remarquer les vitraux aux nuances de jaunes de la salle de billard, le lanterneau vitré aux motifs géométriques faisant penser à l'Art déco de la salle de jeu d'échecs ou encore l'escalier aux boiseries japonisantes. Notes et références Voir aussi Bibliographie Dierkens-Aubry, F., Vandenbreeden, J., Art Nouveau en Belgique. Architectures et intérieurs, Paris, Louvain-la-Neuve, 1991, pp. 205-207. Mesnil, C., L'Art nouveau aujourd'hui à Bruxelles, Collet, Braine-l'Alleud, 1992, pp. 61-63. Articles connexes Art nouveau en Belgique Art nouveau à Bruxelles Liste des monuments classés de Saint-Josse-ten-Noode Liens externes L'ancien hôtel Cohn-Donnay sur le site de l'inventaire du patrimoine architectural de la Région de Bruxelles-Capitale Inès Azouz, « Cette brasserie avec jardin d'hiver de style Art Nouveau cachée dans Bruxelles abrite un tramway du début du XXème siècle – Johnny Halliday et les ZZ Top y sont passés », sur bruxellessecrete.com, 16 octobre 2025 (consulté le 26 novembre 2025). Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Art nouveau Portail de Bruxelles
Herenhuis Cohn-Donnay

Het Herenhuis of Hôtel Cohn-Donnay is een herenhuis aan de Koningsstraat te Sint-Joost-ten-Node in Brussel dat dateert van 1836. Het werd in neoclassicistische stijl gebouwd, inclusief het bijgebouw, de stallen en de koetshuizen aan de Poststraat. Het echtpaar Cohn-Donnay liet de woning in 1904 zodanig verbouwen in art nouveau-stijl dat het een icoon van deze stijl zou worden. Gevels, interieur en meubilair, het muziekpaviljoen en de wintertuin zijn sinds 1988 beschermd volgens koninklijk besluit. Heraankleding De uit Duitsland afkomstige zakenman Berthold Cohn vestigde zich in 1902 in België om er twee grootwarenhuizen te openen. Het ene werd gebouwd in de Nieuwstraat in Brussel, op de hoek met de Sint-Michielsstraat, en het andere in Luik, in de Rue de l’université. Het echtpaar Cohn-Donnay deed in 1904 een beroep op architect Paul Hamesse om de woning te verbouwen. De façade van het gebouw werd aangepast aan de smaak van de tijd. Het gebouw kreeg een echte heraankleding variërend van het neoclassicisme tot art nouveau. Zowel de buiten- als binnenkant nam Paul Hamesse onder handen. Uitbreidingen Hamesse bouwde achter de woning een beglaasde galerij die leidde naar een concertzaal, aangrenzend aan het bijgebouw aan de Poststraat. De bijgebouwen werden verhoogd met anderhalve verdieping in "Schemmestein" of portlandsteen om er woonruimte te creëren. Binnen werd de begane grond heringericht tot conciërgewoning met daarnaast paardenstallen en opslagplaatsen. Interieur Het interieur werd voorzien van meubilair in Moderne stijl dat perfect samenvoegde met zijn architecturale omgeving. Het interieur werd gerestaureerd en heringericht in 1980, zodat het een geheel werd met de startende brasserie. De tuin - waarin de brasserie is ondergebracht – werd overdekt met een deels houten deels glazen dak met metalen gebinte en stijlen. Façade Ondanks de groene gevelkleur die er in 1904 nog niet was, is de gevel zelf neoclassicistisch gebleven. Hamesse voegde er wel details aan toe, zoals de erker. Joodse vrijmetselaarsloge In de eerste helft van de twintigste eeuw kwam de enige Belgische joodse vrijmetselaarsloge samen op de eerste verdieping. De Ultieme Hallucinatie In 1980 werd het herenhuis in gebruik genomen als brasserie-restaurant, onder de naam De Ultieme Hallucinatie. Na het overlijden van de eigenaar was het restaurant van 2009 tot 2013 gesloten. De Schaarbeekse schepen voor Jeugd en Sport Sait Köse (DéFI) kocht het in 2012 en heropende het restaurant. In 2016 werd het restaurant failliet verklaard. In 2018 veranderde het pand weer van eigenaar en kwam het in handen van de familie Waldhaus die er vanaf 2019 terug een restaurant opende met dezelfde naam.
Steigenberger Wiltcher's

Le Steigenberger Wiltcher’s (anciennement Conrad) est un hôtel de luxe de Bruxelles, issu de la longue tradition des grands hôtels européens. Avec sa magnifique façade historique, il incarne toute l’élégance de l’Avenue Louise, la plus chic des artères de la capitale. Histoire En 1913, l’hôtel fut baptisé par Sydney-Charles Wiltcher’s, fils d’immigrés anglais, qui au début du XXe siècle commença l’exploitation de cette bâtisse aux lignes Beaux-Arts commanditées par le baron Joseph de Crawhez entre 1911 et 1913. Douze ans plus tard, l’hôtel devient le Wiltcher’s & Carlton Hôtel, né la collaboration entre Wiltcher’s et Carlton. Entre 1935 et 1993, l’Union chimique belge installe ses bureaux dans ce bâtiment. L’hôtel est ensuite reconstruit et rouvre sous le nom de “Conrad Brussels”, marque affiliée aux hôtels Hilton. En automne 2012, la direction est reprise par le groupe allemand Steigenberger et lance un grand projet de rénovations. Après deux ans et demi de travaux, le Steigenberger Wiltcher’s rouvre ses portes, en mai 2015. Une transaction guidée par le bureau d'architecture bruxellois de Tony Buyck (ARCHI-BURO architects) et son fils David Buyck entre l'exploitant allemand et le propriétaire, AG Real Estate. Caractéristiques Notes et références Liens externes Portail du tourisme Portail de Bruxelles Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Hôtel Errera

Het Hotel Errera of het Errerahuis (Frans: Hôtel Errera) is een bouwwerk op de hoek van de Baron Hortastraat en de Koningsstraat in de Belgische hoofdstad Brussel. Het ligt ter hoogte van het Warandepark, schuin tegenover het Koninklijk Paleis van Brussel, en grenzend aan het Paleis voor Schone Kunsten. Het is een stadspaleis gebouwd tussen 1779 en 1782. De 18e-eeuwse stadswoning in neoklassieke bouwstijl werd ontworpen en gebouwd onder supervisie van de Franse architect Barnabé Guimard, die eveneens tekende voor heel wat andere bouwwerken in de onmiddellijke omgeving van het Koningsplein, de Koningsstraat en de Wetstraat, waaronder het Paleis der Natie, de Sint-Jacob-op-Koudenbergkerk, de gebouwen rond het Koningsplein en het Hôtel de Ligne. Geschiedenis Het huis was initieel de stadsrefuge van de abdij van Grimbergen, die de grond voor het bouwwerk van keizerin Maria Theresia van Oostenrijk kreeg. De woning was achtereenvolgens in handen van de families Hennessy en Obert de Thieusy en werd in 1868 door de Italiaanse bankier Jacques Errera gekocht. In 1980 werd het gebouw aangekocht door de Belgische staat, die er een afdeling van het Brusselse Conservatorium in huisvestte. Op 8 december 1983 werd het verwaarloosde gebouw beschermd als onroerend erfgoed. In 1992 verwierf de Vlaamse Gemeenschap het pand om het na restauratie in gebruik te nemen als ambtswoning van de Vlaamse minister-president. Literatuur Edgard Goedleven, Hotel Errera, Brussel, 1998.
Hôtel du Lotto

Het Hôtel du Lotto is een neoklassiek gebouw aan het Koningsplein in de Koninklijke Wijk in de Belgische stad Brussel. Het pand huisvest sinds 2009 het Musée Magritte Museum. Het gebouw ligt aan het Koningsplein 1-2. Aan de overzijde van de Hofbergstraat bevinden zich het voormalige warenhuis Old England en het Hôtel de Spangen, waarin het Muziekinstrumentenmuseum is gevestigd. Aan de overzijde van het Koningsplein liggen onder meer het Hôtel de Coudenberg en de Sint-Jacob-op-Koudenbergkerk. Ten westen liggen het Museumplein en het Hôtel des Brasseurs, waarin een gedeelte van de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België zijn gevestigd. In het noorden bevindt zich de Kunstberg. Geschiedenis In 1731 verwoestte een grote brand het paleis. De Oostenrijkse autoriteiten wilden op de locatie van het voormalige paleis een monumentaal plein bouwen, geïnspireerd op het Place Stanislas in Nancy in Nancy (1755) en het Place Royale in Reims (1759). Het project werd in 1774 goedgekeurd door keizerin Maria Theresia van Oostenrijk. In 1776 evolueerde het project naar een monumentaal stadsplan met acht paviljoens. Dit werd toevertrouwd aan de Franse architecten Jean-Benoît-Vincent Barré, die het basisontwerp bedacht, en Barnabé Guimard, die verantwoordelijk was voor de gedetailleerde plannen. Het Hôtel du Lotto werd in 1776-1778 voor de Keizerlijke Lotto gebouwd. Het gebouw werd in de 19e eeuw als het reizigershotel Hôtel de l'Europe ingericht. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het door de Duitsers bezet. In 1919 betrok het ministerie van Nijverheid en Arbeid het pand, maar rond 1920 was het terug privébezit, namelijk juwelenhandel Altenloh. Vanaf 1962 deed het gebouw dienst als voorlopig Museum voor Moderne Kunst (tot 1959 ondergebracht in het oude Hof van Nassau aan het Museumplein), waarvoor het gebouw met tentoonstellingszalen werd aangepast. De bouw van een nieuw Museum voor Moderne Kunst was gepland vanaf circa 1960. Het project werd in 1970 door Roger Bastin en Leo Beeck uitgewerkt. Aan het hoekpaviljoen werd grondige wijzigingen gedaan, er kwamen een ondergronds museumgedeelte en parkeerruimte onder het Museumplein, het huizenblok aan de Museumstraat en Hofberg werd gesloopt en ter vervanging een bovengronds museum met hedendaagse vormgeving gebouwd. Dit laatste leidde tot een controverse, maar uiteindelijk leidde een compromis tot een projectwijziging naar ontwerp Bastin en Beeck. Het Modern Museum werd in 1984 ingehuldigd. Sinds 2009 huisvest het Hôtel du Lotto het Musée Magritte Museum. Literatuur Arlette SMOLAR-MEYNART en André VANRIE, Le quartier royal, Brussel, CFC, 1998. Manoëlle WASSEIGE, Het Koningsplein en de Warandewijk. Brussel, stad van kunst en geschiedenis, vol. 15, Brussel, Brussels Hoofdstedelijk Gewest, 1995.
Hotel Le Plaza

El Hotel Le Plaza​ (en francés: Hôtel Le Plaza) es uno de los últimos hoteles independientes en Bruselas, Bélgica y también uno de los más antiguos. Fue construido a principios de los años treinta en un estilo Luis XVI, en el corazón de Bruselas. Bajo el reinado del rey Leopoldo II, Bruselas fue equipado con grandes bulevares y avenidas verdes. El Alcalde Jules Anspach (1829-1879) contribuyó a la transformación del paisaje urbano de la capital con la realización de la vía de la estación del Norte a la estación Sur. Es precisamente en esta vía que el Hotel Le Plaza fue construido y abrió sus puertas en el año 1930. Véase también Hotel Cadena hotelera Hostelería Referencias
Hotel Le Plaza

Het Hotel Le Plaza is een luxehotel aan de Adolphe Maxlaan in de Belgische hoofdstad Brussel. Het hotel kwam op de plaats van bioscoop Winter Palace. Het opende zijn deuren in 1930 en is daarmee het jongste zogenaamde palace of klassiek luxehotel van Brussel. Architect Michel Polak hanteerde een art-deco-stijl en zou zich ook hebben laten inspireren door het Hôtel George-V in Parijs, met een Lodewijk XVI-interieur. Aanvankelijk was er een bioscoopzaal in het gebouw geïntegreerd, in een weelderige Spaans-Arabisch-Moorse stijl. Hij sloot de deuren in 1985 en kreeg een nieuwe functie als congreszaal. Tegenwoordig is Le Plaza een van de laatste onafhankelijke hotels in Brussel. In de jaren 90 werd er een grondige renovatie ondernomen met het oog op het herstellen van Le Plaza's oorspronkelijke glorie. Het hotel telt 190 kamers en suites, verdeeld over 7 verdiepingen. Fotogalerij Externe link (en) Officiële website
Hotel Otlet

Het Huis Otlet (Frans: Hôtel Otlet) is een art-nouveau-gebouw in Brussel, ontworpen door architect Octave Van Rysselberghe en binnen gedecoreerd door Henry Van de Velde (houtwerk, glas-in-lood...). Ligging Het Huis Otlet is gelegen te Brussel, op de hoek van de Livornostraat (nr. 48) en de Florencestraat (nr. 13) in dezelfde straat waar Van Rysselberghe zijn privéwoning heeft laten bouwen, in een wijk die talrijke meesterwerken van de Brusselse art nouveau herbergt, zoals het Hotel Solvay, het Hotel Tassel, het Hotel Hankar. Geschiedenis Het Huis Otlet werd gebouwd tussen 1894 en 1898 voor de ondernemer en documentalist Paul Otlet. Het herenhuis werd in 1984 geklasseerd als monument en gerestaureerd tussen 2001-2003. Momenteel biedt het huis onderkomen aan het advocatenkantoor van advocaat en schrijver Alain Berenboom, tevens specialist in auteursrechten. Zie ook Art nouveau in Brussel Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Brussel
Casa Otlet

A Casa Otlet é um edifício Art nouveau situado em Bruxelas pelo arquitecto Octave Van Rysselberghe (1855-1929) em colaboração com Henry van de Velde (1863-1957) para a decoração interior (trabalhos em madeira, vitrais, ...). Histórico A Casa Otlet foi construída entre 1894 e 1898 para o autor, jurista e activista socialista Paul Otlet (1868-1944). O edifício foi classificado como "monumento" em 1984 e restaurado em 2001-2003. Hoje, é um um escritório de advogados dirigido por Alain Berenboom, advogado especialista em direitos autorais e também autor de romances. Localização A Casa Otlet é situada em Bruxelas na esquina das ruas de Livourne (n°48) e de Florence (n°13). Na mesma rua, o arquitecto Van Rysselberghe construiu a sua casa pessoal (Rua de Livourne n°83). Este bairro abriga um número importante de obras-primas da arquitectura Art nouveau de Bruxelas como : Casa Solvay, Casa Tassel, Casa Hankar, etc. Arquitectura exterior Estilo Como as outras realizações de Octave Van Rysselberghe, a casa Otlet é edificada no estilo Art nouveau mas de forma bastante sóbria ao contrário da arquitectura mais excessiva de alguns arquitectos como Gustave Strauven. Materiais de construção A casa é construída em pedra de calcário chamada "pierre de Savonnières" de cor dourada e que vem da região francesa da Lorena, excepto a parte baixa que é realizada em pedra azul (silhar) da Bélgica. Referências Ligações externas Site officiel de la Direction des Monuments et des Sites de la Région de Bruxelles-Capitale Description de l'Hôtel Otlet sur le site officiel de l'inventaire du patrimoine architectural de la Région de Bruxelles-Capitale