NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chapelle de la Sainte-Trinité de Marche-en-Famenne

La chapelle de la Sainte-Trinité est un édifice religieux catholique sis à Marche-en-Famenne, en Belgique. Construite en style renaissance sur une légère élévation schisteuse, et datant de 1610, elle fait partie d’un ensemble – longue allée de tilleuls, monument, sépulture, et chemin de croix – qui furent classés au patrimoine immobilier de Wallonie. Histoire La ‘Butte de Cornimont’, une légère élévation boisée, sise au sud-ouest de la ville de Marche-en-Famenne, semble avoir été le lieu d’activités religieuses, païennes et autres, depuis des temps trias anciens. Ce fut semble-t-il un lieu de pèlerinages et surtout un ‘ sanctuaire à répit’, lieu où des parents venaient présenter leurs bébés mort-nés dans l'espoir que l'enfant donne un dernier signe de vie, qui permette de lui donner le baptême ‘in extremis’ et ainsi sauver son âme. Il semblerait aussi que le site ait servi à l'accomplissement de peines de justice imposées à des condamnés. Peut-être est-ce pour cette raison que l'on bâtit, en 1610, une chapelle en pierre bleue de style Renaissance, à laquelle vinrent s'ajouter en 1642, le long de l'allée de tilleuls, les stations du chemin de croix. La longue allée elle-même, bordée de tilleuls centenaires, date de la fin du XVIe siècle. Outre la chapelle de la Sainte-Trinité le site comprend un monument funéraire (1715) du XVIIIe siècle, un calvaire et une chapelle du Saint-Sépulcre. Il est possible que le lieu ait servi d’ermitage, l'ermite étant chargé d'assurer les soins pastoraux aux pèlerins. L'ensemble du site – chapelle, sépulture, allée de tilleuls et alentours - ont été classés au patrimoine de Wallonie, en 1953 et en 1976. Voir aussi Articles connexes Liste du patrimoine immobilier classé de Marche-en-Famenne Liens externes Ressource relative à l'architecture : Patrimoine classé de Wallonie Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la province de Luxembourg Portail de la protection du patrimoine
Chapelle Saint-Monon d'Hubermont

La chapelle Saint-Monon est un petit édifice religieux catholique sis à Hubermont, au sud-est de La Roche-en-Ardenne, en Belgique. Construite en 1658 et consacrée au XIXe siècle elle est le lieu de culte principal du hameau de Hubermont. Histoire Situé sur les hauteurs de l’Ourthe le village d’Hubermont eut son lieu de culte aux environs de 1658. La chapelle fut rénovée en 1817. C’est alors qu’elle fut dédiée à saint Monon. Les habitants du hameau visitaient en grand nombre la Collégiale Saint-Monon de Nassogne où se trouve la châsse des reliques du saint ardennais. C’est ce qui les porta à dédier leur chapelle au même saint Monon. Certaines pratiques dévotionnelles tournées vers saint Monon, protecteur des animaux, existent encore à Hubermont. La chapelle fut restaurée en 1982. Description La nef de l’édifice – en moellons schisteux - est rectangulaire. Elle se termine en petite abside avec un chevet à trois pans aveugles. La façade est surmontée d’un clocheton à ardoises avec croix en fer forgé. La chapelle abrite quelques pierres tombales. Portail de l’architecture chrétienne Portail de la province de Luxembourg
Parc Annie Cordy

Le parc Annie Cordy (en néerlandais : Annie Cordypark) est un parc de la ville de Bruxelles, situé à Laeken et attenant à l'ancienne gare de Laeken. Historique Le parc est inauguré le 8 juillet 2018 en l'honneur de la chanteuse, meneuse de revue et actrice laekenoise Annie Cordy. Celle-ci est née non loin du parc. Une peinture murale, représentant Annie Cordy, réalisée par l'artiste bruxellois Pierre Coubeau orne le parc. L'entrée principale est située sur le Parvis Notre-Dame (église Notre-Dame de Laeken). Le 22 avril 2022, la Région bruxelloise (urbanisme & patrimoine) délivre le permis d'urbanisme permettant la rénovation du parc Annie Cordy. Galerie de photos Accessibilité Notes et références Voir aussi Liste des parcs et jardins de Bruxelles Liste des rues de Laeken Le square du 21 Juillet, situé à l'arrière de l'église Notre-Dame de Laeken Lien externe Portail des espaces verts Portail de Bruxelles
Mercator (nave 1932)

La Mercator è una goletta ed ex-nave scuola della marina mercantile belga, in servizio dal 1932 al 1961 ed ora ancorata come nave museo nel porto turistico di Ostenda. Prende il suo nome dal geografo Gerardo Mercatore. Caratteristiche La Mercator pesa 778,86 tonnellate e ha una superficie di circa 1.500 m². La sua larghezza massima è di 11,09 metri e la sua profondità è di 4,50 metri. È dotata di 15 vele e può viaggiare fino ad una velocità massima di 13 nodi. Storia La nave fu progettata dall'esploratore Adrien de Gerlache e costruita in Scozia. . Dal 3 ottobre 1934 al 21 maggio 1935 la Mercator affrontò uno dei suoi viaggi più significativi, durante il quale l'isola di Pasqua. Nel 1936, spettò alla Mercator l'onore di riportare in Belgio la salma di padre Damiano de Veuster. (morto nel 1889 alle Hawaii). Poco prima dell'inizio della seconda guerra mondiale, la Mercator fu requisita dalle truppe britanniche per le loro missioni in mare. La nave fu quindi sottoposta ad un restyling all'inizio degli anni cinquanta prima di rientrare nuovamente in servizio. Tra le imprese successive della Mercator, si segnala la vittoria nella regata Oslo-Ostenda nel 1960.. Nel 1956 la Mercator aveva partecipato alla prima regata internazionale per le navi alte Torbay-Lisbona. La Mercator andò in "pensione" nel 1961 al termine del 41º viaggio. Nel 1964, la Mercator trovò stabilmente posto nel porto di Ostenda. La Mercator fu provvisoriamente spostata da questa location tra il 2015 e il 2016 per lavori di ristrutturazione. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Mercator Collegamenti esterni Zeislchip Mercator - Sito ufficiale, su zeilschipmercator.be.
Sint-Jozefskerk (De Geite)

De Sint-Jozefskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Hooglede behorende plaats De Geite, gelegen aan de Amersveldestraat. Geschiedenis Het kerkje werd gebouwd in 1872 als proosdijkerk. In 1878 werd deze verheven tot hulpkerk en in 1898 werd De Geite een zelfstandige parochie. Op het einde van de Eerste Wereldoorlog werden toren en dak van de kerk nog vernield. Van 1921-1924 werd de kerk hersteld onder leiding van Thierry Nolf. Gebouw Het betreft een bakstenen, eenbeukige naar het zuiden georiënteerde kruiskerk met halfingebouwde toren op vierkante plattegrond. Architect was N. Maes. Het kerkje is deels een kopie van de Onze-Lieve-Vrouwekerk te Zevekote. De kerk wordt omgeven door een kerkhof.
Begraafplaats van Sint-Joris

De Begraafplaats van Sint-Joris is een gemeentelijke begraafplaats gelegen in het Belgische dorp Sint-Joris, een deelgemeente van Nieuwpoort. De begraafplaats ligt aan de Schoorbakkestraat op 880 m ten oosten van het dorpscentrum (Sint-Joriskerk). Ze heeft een trapeziumvormig grondplan en wordt omzoomd door een haag en bomen. De toegang bestaat uit een tweedelig traliehek en aan het einde van het centrale pad staat een crucifix. Britse oorlogsgraven Rechts van het centrale pad ligt een perk met 9 Britse gesneuvelde militairen uit de Tweede Wereldoorlog. Zij waren allen leden van luchtmachteenheden van het Britse Rijk. Zes van hen waren bemanningsleden van een Vickers Wellington bommenwerper die neerstortte op 13 maart 1942. Twee andere slachtoffers waren bemanningsleden van een Halifax bommenwerper die werd neergeschoten op 28 juli 1944 (de vijf andere bemanningsleden overleefden de crash). Het laatste graf is van de piloot van een Hawker Hurricane jachtvliegtuig. Hij stortte neer op 31 mei 1940. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan er geregistreerd onder St. Joris Communal Cemetery.
Potijze Château Lawn and Grounds Cemeteries

Potijze Château Lawn and Grounds Cemeteries are Commonwealth War Graves Commission (CWGC) burial grounds for the dead of the First World War located in the Ypres Salient on the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation These adjoining cemeteries are two of four in and around the site of the former Potijze Château. The château was behind Allied lines for most of the war and served as an Advanced Dressing Station. The château was destroyed by German artillery fire. The cemeteries were extended after the war by concentration of battlefield graves and small cemeteries from the north-east of Ypres. The cemeteries were designed by Sir Reginald Blomfield. See also Potijze Burial Ground Commonwealth War Graves Commission Cemetery Potijze Château Wood Commonwealth War Graves Commission Cemetery References External links Lawn: Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Grounds: Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Potijze Chateau Lawn Cemetery at Find a Grave Potijze Chateau Grounds Cemetery at Find a Grave
Daknamstadion

Das Daknamstadion ist ein Fußballstadion in der belgischen Stadt Lokeren, in der flämischen Provinz Ostflandern. Der Name der Sportstätte leitet sich vom Standort ab. Daknam ist ein Bezirk von Lokeren. Die Sportstätte bestand bis 2014 aus zwei Tribünen längs des Spielfeldes und einer Hintertortribüne. Auf der offenen Seite stand eine Wand mit Werbetafeln. Geschichte Das Stadion wurde einige Male umgebaut; das erste Mal im Jahr 1974. Mitte der 1970er Jahre bot die Anlage 18.000 Plätze. Am 4. August 1986 zog ein heftiges Gewitter mit Sturmböen über das Stadion hinweg und deckte mehr als die Hälfte des Metalldaches der Osttribüne ab. Zwischen 2000 und 2003 wurde das Stadion komplett renoviert. Im Sommer 2005 wurden die Zäune vor den Zuschauerrängen entfernt. Dazu kam eine neue Spielfläche in das Stadion. Eine Mischung aus Naturrasen und mehr als 20 Mio. Kunstrasenfasern bildet das neue Grün. Nachdem der Rasen angezogen war; wurde mit zwei Spezialmaschinen die Kunstfasern zwanzig Zentimeter tief in den Boden gesetzt. Mit der Zeit verwurzelt das Gras mit den Fasern und bildet eine dichte Spielfläche. Diese Art Kunstrasen wurden schon z. B. im White Hart Lane (Tottenham), Anfield (Liverpool), Stade Louis II (Monaco), Parken (Kopenhagen) oder De Kuip (Rotterdam) verlegt. 2014 wurde die Tribünenlücke hinter dem Tor im Süden mit einem Neubau geschlossen. Der 72 Meter lange, 22 Meter breite und 16 Meter hohe Tribünenbau ist überdacht und bietet 2.953 Sitzplätze. Dies steigert das Platzangebot des Daknamstadions von rund 9.560 auf 12.000 Plätze. Am 3. August 2014 fand das erste Heimspiel der Jupiler Pro League 2014/15 gegen SV Zulte Waregem (2:1) mit der neuen Tribüne statt. Neben dem Tribünenbau wurde die Leistung des Flutlichts von 1.200 auf 1.500 Lux erhöht und ein neuer Gästebereich mit 350 unüberdachten Plätzen entstand. Weblinks Ausführliche Seite über die Geschichte des Stadions auf der Vereinshomepage (niederländisch) Seite mit vielen Stadionbildern vom März 2012 (französisch) de.soccerway.com Einzelnachweise
Daknamstadion

Daknamstadion is a football stadium in the village Daknam, municipality Lokeren (Belgium). The stadium is the home ground of Lokeren-Temse and was the stadium of Sporting Lokeren before the club went bankrupt in 2020. Around 1980 the stadium could host 18,000 people, due to security reasons the stadium's capacity was reduced to 9,560. In 2014, the club renovated its stadium to fulfill UEFA requirements for European football. On 3 March 2010, it hosted an under 21 international between Belgium and Malta. See also List of football stadiums in Belgium Lists of stadiums References External links Stadiumguide.com images
Daknamstadion

El Daknamstadion es un estadio multiusos ubicado en la ciudad de Lokeren, Provincia de Flandes Oriental en Bélgica, debe su nombre al distrito Daknam que es un suburbio de Lokeren. Es utilizado para partidos de fútbol y en el disputa sus juegos el club KSC Lokeren desde 2020, anteriormente fue sede del histórico club Sporting Lokeren que llegó a jugar competiciones europeas. Fue inaugurado en 1956 y tiene una capacidad para 10 000 espectadores. Alrededor de los años 1980 el estadio llegó a tener su máxima capacidad, para aproximadamente 18 000 personas, posteriormente y por razones de seguridad la capacidad ha ido disminuyendo hasta las actuales 10 000.​ Historia El Estadio Daknam ha sido un importante recinto deportivo en la región desde la década de 1950. Originalmente se inauguró como "Stedelijk Stadion" (Estadio Municipal) y era propiedad del Ayuntamiento de Lokeren. En sus inicios, se utilizó para diversas actividades deportivas, como carreras de galgos, competiciones de atletismo y fútbol amateur, incluyendo equipos de bomberos y policía. Debido a su creciente reputación, el estadio adquirió rápidamente el nombre informal de "Estadio Daknam", que posteriormente adoptó oficialmente. En 1956, el estadio se amplió con una tribuna con capacidad para entre 600 y 700 espectadores. En 1970, el Koninklijke Racing Club Lokeren y el Standaard FC Lokeren se fusionaron para formar el KSC Lokeren, que utilizó el estadio Daknam como local. Esta alianza se mantuvo hasta la quiebra del club en 2020. Posteriormente, se fundó el club sucesor, el KSC Lokeren-Temse, que continuó utilizando el estadio. El Club NXT, el equipo reserva del Club Brugge, también disputó partidos en el Daknamstadion durante este periodo. Véase también Anexo:Estadios de fútbol de Bélgica Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Daknamstadion. stadiumdb.com/bel/daknamstadion
Daknamstadion

Daknamstadion è uno stadio per il calcio sito nella località di Daknam, municipalità di Lokeren (Belgio). Lo stadio è principalmente usato per il calcio ed è il campo del Lokeren. Intorno al 1980 era collaudato per ospitare 18 000 spettatori, ma a seguito di misure di sicurezza la capacità è stata portata a 9 560 posti. Nel 2008 la presidenza del Lokeren ha deciso di aumentare il numero dei posti di 1 760 unità, ma i lavori non sono stati ancora iniziati. Il 3 marzo 2010 ha ospitato una gara internazionale under 21 fra Belgio e Malta. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Daknamstadion Collegamenti esterni (EN) Daknamstadion, su stadiumguide.com. (EN) Daknamstadion, su stadiumdb.com.
Дакнамстадіон

«Дакнамстадіон» (нід. «Daknamstadion») — футбольний стадіон у місті Локерен, Бельгія, домашня арена ФК «Локерен». Стадіон побудований та відкритий 1956 року із місткістю 700 глядачів. З 1970 року на арені домашні матчі приймає «Локерен». У 1974 році стадіон було реконструйовано, у результаті чого було побудовано три нові трибуни, а місткість було збільшено до 18 000 глядачів, а над східною трибуною надбудовано дах через розташування там офісних приміщень. У 1986 році через стадіон пройшов смерч, в результаті чого було винесено більше половини металевої покрівлі східної трибуни. Протягом 1997—1998 років було здійснено капітальну реконструкцію, у ході якої над північною трибуною споруджено дах. Також модернізовано підтрибунні приміщення. У ході реконструкції 2000—2003 років було здійснено перепланування фасаду арени та переобладнання конструкцій всіх трибун. У 2001 році було закрито південну трибуну, де знаходився фан-сектор «Локерена», через аварійний стан. Але згодом на вимогу фан-сектора трибуну було відбудовано. У 2003 році стадіон було відкрито після затяжної реконструкції. До 2005 року стадіон належав муніципалітету Локерена, але «Локерен» не отримав договір оренди стадіону на 2005 рік, оскільки на арені знову розпочалися будівельні роботи, які завершилися у тому ж році. Після цього, вклавши у реконструкцію арени значну частину коштів, клуб отримав частку володіння стадіоном. У 2010 та 2013 роках було здійснено реконструкції трибун, після яких місткість арени становить 12 000 місць. Посилання Daknamstadion [Архівовано 18 травня 2017 у Wayback Machine.] (англ.) Daknamstadion [Архівовано 12 липня 2017 у Wayback Machine.] (англ.)
Sint-Jacob de Meerderekerk (Gits)

De Sint-Jacob de Meerderekerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Hooglede behorende plaats Gits, gelegen aan de Gitsbergstraat. Geschiedenis In 1088 werd voor het eerst een kerk vermeld, waarvan het patronaatsrecht in handen was van het Sint-Pieterskapittel te Rijsel. In 1581 werd de kerk vernield door de Calvinisten, waarna herstel volgde. In 1765 werd de kerk vergroot door verlenging van de kerk in oostelijke richting en de bouw van een nieuw koor. In 1847 werd de kerk, op enkele muurgedeelten na, afgebroken en vervangen door een nieuw kerkgebouw in neogotische stijl. In 1856 kwam deze nieuwe kerk, uitgevoerd als hallenkerk, gereed. Tijdens de Eerste Wereldoorlog, met name 1916-1917, werd de kerk door de Duitsers gebruikt als veldhospitaal, later als kazerne. Tijdens de Duitse terugtocht in 1918 werd de kerk gedeeltelijk vernield, waarbij ook de toren verwoest werd. In 1923 werd de kerk herbouwd naar oorspronkelijk model onder architectuur van Alfons De Pauw. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk met halfingebouwde westtoren welke voorzien is van vier hoektorentjes op de torentrans. Enkele muurresten van de kerk van 1765 zijn nog aanwezig. De kerk bezit een eikenhouten communiebank van omstreeks 1750 in rococostijl met een aantal panelen waarop zich eucharistische symbolen bevinden. Ook zijn er enkele 18e-eeuwse heiligenbeelden en een schilderij voorstellende de Calvarieberg door Pieter Claeys (1608) en een Aanbidding der herders van ongeveer 1650.
Hôtel de Ville, Liège

The Hôtel de Ville (French pronunciation: [otɛl də vil] , City Hall), also known as La Violette, is the town hall of Liège, Belgium. It is located on the Place du Marché, close to the Place Saint-Lambert, in the city centre. Built in 1714 in the Mosan Baroque style, it has a very rich interior and has been listed as 'exceptional heritage of Wallonia' since 2002. References Citations Sources http://perso.infonie.be/liege06/07sept1.htm Archived 2016-06-16 at the Wayback Machine http://users.belgacom.net/cwarzee/place_du_marche/index.htm Archived 2020-02-07 at the Wayback Machine
De Geuzentempel

De Geuzentempel is de protestantse kerk van de West-Vlaamse stad Roeselare, gelegen aan Jan Mahieustraat 21. Geschiedenis Deze kerk werd gebouwd in 1877 naar ontwerp van V. Calbert. De behoefte aan een protestantse kerk kwam voort uit de aanwezigheid van textielarbeiders uit Zeeuws-Vlaanderen en uit Sint-Maria-Horebeke (een protestantse enclave in België). De fabrikant, Henri Tant, gaf namelijk de voorkeur aan protestantse arbeiders aangezien hij van mening was dat die harder zouden werken. De kerk leed enige schade tijdens de Eerste Wereldoorlog. In 1939 werd een torentje toegevoegd, waarbij ook de voorgevel werd herbouwd. In 1993 werd het gebouw gerestaureerd en gemoderniseerd. De naam, eertijds wel geïnterpreteerd als een smaadvolle betiteling en gebaseerd op het scheldwoord geus, sloeg om in een geuzennaam en werd uiteindelijk zelfs op de voorgevel aangebracht. Gebouw Het betreft een georiënteerde zaalkerk onder zadeldak, gebouwd in rode baksteen en voorzien van omlijstingen en speklagen in arduin en witte zandsteen. De voorgevel wordt gesierd door een later toegevoegd torentje. Boven de rondbogige ingang bevindt zich een steen met daarop een Bijbel en kruis in reliëf aangebracht. In 1995 werd voor deze kerk in Indonesië een uit bamboe bestaand orgel gebouwd door het in Jakarta gevestigde bedrijf: Prajawidya Instrumentalia. Er zijn slechts twee bamboe-orgels op de wereld die groter zijn, namelijk in Las Piñas (Filipijnen) en Porte Allegro (Brazilië). Literatuur Guy LIAGRE en Dirk VAN WAGENINGEN. 'Henri Tant en het protestants antiklerikalisme in de geschiedenis van Roeselare'. Brussel, 1999. Guy LIAGRE. ‘De stichting van de Roeselaarse Geuzentempel. Antiklerikaal protest in de geschiedenis van Roeselare (1876-1914)’, Mandeldal, Tweemaandelijks mededelingenblad van de West-Vlaamse gidsenkring VZW afdeling Mandeldal, 2 (1999), maart-april, 30-46.
Sint-Catharinakerk (Kapelhoek)

De Sint-Catharinakerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Roeselare behorende plaats Kapelhoek. De kerk werd gebouwd in 1968 naar ontwerp van Joseph Delie in de stijl van het naoorlogs modernisme. De kerk heeft de plattegrond van een hartschelp en werd gebouwd met behulp van een betonskelet. De brede voorgevel toont een gebogen wand van beton en betonglas met in het midden de toegangsdeur. De zijmuren en de muur van het recht afgesloten, smalle koor zijn uitgevoerd in gele baksteen. De kerk heeft een plat dak en geen toren. Tegen de oostelijke muur bevindt zich een beeld van de Heilige Catharina uit de 4e helft van de 18e eeuw.
Klooster van de zusters van Sint-Vincentius a Paulo (Gits)

Het Klooster van de Zusters van Sint-Vincentius is een kloostercomplex in de tot de West-Vlaamse gemeente Hooglede behorende plaats Gits, gelegen aan de Gitsbergstraat 17. Dit kloostercomplex werd gebouwd in 1879 en fungeerde als moederhuis van de Zusters van de Heilige Vincentius a Paulo. Dezen hielden zich bezig met het onderwijs. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het klooster door de Duitsers bezet en het liep schade op. In 1933 werd het klooster vernieuwd, waarbij oudere onderdelen in het nieuwe klooster geïntegreerd werden. Het complex bestaat uit twee vleugels die evenwijdig aan de straat liggen. Tussenvleugels sluiten een soort binnenhof af. Dit alles werd gebouwd in rode baksteen. Het ingangsportaal is naar boven toe verlengd tot een klokkentoren onder zadeldak. Naast de kloostergebouwen bevindt zich een kapel. In de tuin is een rondgang met staties van Onze-Lieve-Vrouw van Smarten en er is een Lourdesgrot. In 1970 woonden er nog honderd zusters in het klooster, in 2019 nog 16, waardoor een aanzienlijk deel van het grote complex leeg is komen te staan. Er worden (2019) initiatieven ontplooid om hier sociaal-culturele instellingen gebruik van te laten maken.
Sint-Henricuskerk (Zilverberg)

De Sint-Henricuskerk is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Roeselare (deelgemeente Rumbeke) behorende dorp Zilverberg, gelegen aan de Meensesteenweg. Geschiedenis In 1935 werd Zilverberg een zelfstandige parochie, die delen omvatte van de parochie van Rumbeke en de Heilig Hartparochie van Roeselare. In 1936 begon de bouw van een kerkgebouw naar ontwerp van Jan Callant. In 1939 werd de kerk ingewijd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog liep de kerk aanzienlijke schade op, en in 1944 werd het gebouw weer hersteld. Gebouw Het betreft een neoromaanse kruisvormige kerk in rode baksteen met hardstenen sierelementen. Het ingangsportaal bevindt zich in het oosten, en het koor heeft een driezijdige sluiting. Tussen de noordelijke kruisbeuk en de sacristie bevindt zich een vierkante toren, gedekt door een tentdak. Het orgel is van 1959 en werd gebouwd door de firma Loncke.