NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Ursmaruskerk (Lobbes)

De Collegiale Saint-Ursmaruskerk van Lobbes is een katholiek kerkgebouw gelegen in Lobbes in België. De kerk werd tussen 819 en 823 gebouwd voor de Abdij van Lobbes. De huidige Sint-Ursmaruskerk diende niet als abdijkerk maar was bedoeld als grafkerk voor de abdij. De aanwezigheid van de relieken van de apostel Petrus in de eigenlijke abdijkerk liet niet toe dat gewone kloosterlingen (of zelfs abten) er zouden begraven worden. Daarom werd bovenop de heuvel een grafkerk gebouwd. De kerk stamt nog grotendeels uit de Karolingische tijd en kan als het oudste nog bestaande kerkgebouw van België worden beschouwd. Aan het Karolingische schip werden later een koor en een crypte in romaanse stijl toegevoegd. Ook de toren met het portaal aan de westzijde zijn van iets latere datum en sluiten aan bij de Maaslandse bouwkunst. In de 19de eeuw werd ook een vieringtoren toegevoegd. De Sint-Ursmaruskerk overleefde de afschaffing en vernieling van de abdij tijdens de Franse Revolutie en dient sindsdien als parochiekerk van Lobbes.
Collegiate Church of Saint Begga

The Collegiate Church of Saint Begga (French: Collégiale Sainte-Begge) is a collegiate church in Andenne, Belgium. Founded in the 7th century, the currently visible church dates from 1770 to 1775 and was designed by architect Laurent-Benoît Dewez. History The church traces its origins to the 7th century, when an abbey was founded in Andenne by Saint Begga. By the 11th century, the abbey had been transformed into a collegiate church, which later developed into an aristocratic community centred around it. Eventually, the living quarters took on a more monastic character and had their own churches. By the 18th century, there were seven churches and corresponding communities, all surrounded by a wall. The current church replaced these earlier structures and was built between 1770–1775, based on designs by the architect Laurent-Benoît Dewez. Architecture The church is built of limestone, the floor plan consisting of a nave with two aisles, five bays long. The transept has two side chapels and ends in two apses; the choir also ends in an apse. The façade is in two levels wherein, the first is decorated with Ionic pilasters and crowned by an entablature; and the second storey has Corinthian pilasters and is crowned by a pediment. References Sources cited Le patrimoine monumental de la Belgique (in French). Vol. 5 (2 ed.). Pierre Mardaga, éditeur. 1998 [1975]. pp. 21–22. ISBN 2-87009-677-1. External links Media related to Collégiale Sainte-Begge, Andenne at Wikimedia Commons
Collégiale Sainte-Begge d'Andenne

La collégiale Sainte-Begge est un édifice religieux catholique sis au cœur de la ville d'Andenne dans la province de Namur (Région wallonne de Belgique). De style néoclassique (XVIIIe siècle) l'église est dédiée à Sainte-Begge, fondatrice du monastère auquel appartenaient les sept églises détruites pour permettre la construction de la collégiale. Begge et les sept églises Sur les conseils du pape Serge 1er, Begge construit en 692 un monastère à sept églises à un emplacement que Dieu lui aurait révélé, grâce à des signes. Begge fonda alors, à la même époque, un chapitre de chanoinesses autour des églises. Le nombre d'églises proviendraient des signes adressés par Dieu à Begge, à savoir une poule et sept poussins et une truie et sept porcelets. Construction de la collégiale Au milieu du XVIIIe siècle, les églises, en très mauvais état, furent détruites avec la permission de l'Impératrice Marie-Thérèse d'Autriche. Leurs pierres sont alors réutilisées pour la construction de la nouvelle collégiale, de style néoclassique. Les travaux étaient dirigés à l'époque par le célèbre architecte Laurent-Benoît Dewez, premier architecte du gouverneur des Pays-Bas autrichiens. La construction s'étala de 1770 à 1775. Architecture C'est un édifice monumental et d'aspect sévère en calcaire. Son plan groupe trois nefs de cinq travées . Le transept est haut et se termine par des absides à trois pans. Le cœur est à trois travées et à chevet polygonal. La tour est carrée à quatre niveaux surmontés d'une toiture en cloche. Les niveaux sont séparés par des bandeaux saillants. La façade a deux niveaux garnis de pilastres ioniques couronnés d'un entablement. Le second niveau est corinthien. Il est encadré de balustrades et percé d'une fenêtre entre deux niches garnies de statues. Au sommet un fronton triangulaire mouluré couronne la façade. L'intérieur est de style Louis XVI peint en blanc éclairé par des fenêtres en plein cintre. Patrimoine Le tombeau de sainte Begge (datant du XIIe siècle). Du mobilier ancien : un lutrin de 1510, les confessionnaux et chaire de vérité du XVIIIe, les stalles et des tableaux du XVIIe. Le trésor, dans les annexes de la collégiale, comprend des manuscrits, des sculptures ou encore des textiles et de l'orfèvrerie, des porcelaines et de monuments funéraires allant du XVIe au XXe siècle. On y retrouve aussi la châsse de Sainte-Begge, de style Renaissance. Agencé en 'musée' il peut se visiter. Le tableau Le Massacre des Innocents du peintre flamand Louis Finson, propagateur du caravagisme en Europe du Nord. Notes et références Voir aussi Bibliographie Le patrimoine monumental de la Belgique, vol. 5, t. 1 : Wallonie, Namur, Arrondissement de Namur A-M, Pierre Mardaga, éditeur, 1998, 2e éd. (1re éd. 1975), 463 p. (ISBN 2-87009-677-1, lire en ligne), p. 21-22 Articles connexes Andenne Begge d'Andenne Articles externes Ressource relative à l'architecture : Patrimoine classé de Wallonie Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du néo-classicisme Portail de la province de Namur
Col·legiata de la Santa Creu

La col·legiata de la Santa Creu a Lieja, avui a Bèlgica, és una església en estil gòtic amb elements romànics anteriors, un dels monuments majors de la ciutat. Monument protegit des del 1936 va ser declarat «patrimoni excepcional de Valònia» el 1997. La col·legiata va ser fundada el 979 i consagrada el 986 pel príncep-bisbe Notger. El capítol va ser dissolt durant l'ocupació francesa el 1797. En aplicació del concordat del 1801 va ser tornat al culte catòlic com a església parroquial el 1802. El 1846, l'arquitecte Jean-Charles Delsaux va emprendre una restauració durant la qual va afegir elements neogòtics. El monument és en mal estat i va ser tancat al públic el 2005. El 2013, la fundació World Monument Watch va posar l'edifici a la llista de 67 monuments mundials en perill. Des del 1998 l'associació SOS Sainte-Croix lluita per a la seva restauració. El 2017 el govern való finalment va decidir començar les obres, amb com prioritat l'estabilitat i el teulat. L'església serà transformada en centre ecumènic obert a totes les religions i un equip d'interpretació per als turistes, com a inici d'un circuit de les set col·legiates de Lieja: Sant-Pere, Santa Creu, Sant Pau, Sant Joan, Sant Dionís, Sant Martí i Sant Bartomeu. Referències Bibliografia Delhaes, Armand. L'église Sainte-Croix à Liège (en francès). 2ª. Le Vieux-Liège, 1976, p. 24 (Feuillets archéologiques de la Société royale Le Vieux-Liège). Poncelet, Édouard. Inventaire analytique des chartes de la collégiale de Sainte-Croix à Liège (eBook en línia) (en francès, llatí). volum 1. Brussel·les: M. Weissenbruch, 1911, p. 722. Poncelet, Édouard. Inventaire analytique des chartes de la collégiale de Sainte-Croix à Liège (eBook en línia) (en francès, llatí). volum 2. Brussel·les: Kiesling, 1911, p. 566.
Collegiate Church of the Holy Cross, Liège

The Collegiate Church of the Holy Cross (French: Collégiale Sainte-Croix) is a Roman Catholic church in Liège, Belgium, located on the Place Verte at the corner of the Rue Sainte-Croix and the Rue Haute-Sauvenière. It was founded between 976 and 986 by bishop Notger and held the original St Hubert's Key, previously in the treasury of St. Peter's Church. Previously a collegiate church, its chapter of secular canons was suppressed in 1797 following the Liège Revolution. The church itself was handed back for use as a worship space in 1802. Sources http://www.fabrice-muller.be/sc/sc1.html
Heilig Kruiskerk (Luik)

De Heilig-Kruiskerk (Frans: Collégiale Sainte-Croix) is een romaans-gotisch kerkgebouw in de Belgische stad Luik, gelegen aan de Rue Sainte-Croix. Geschiedenis Het eerste kerkgebouw op deze locatie werd gesticht door bisschop Notger van Luik. De bouw vond plaats tussen 976 en 986. De kerk zou gebouwd zijn op de plaats van het legendarische Silvesterkasteel. Aan de kerk werd een seculier kapittel van vijftien kanunniken toegewezen, dat in 1045 werd uitgebreid tot dertig kanunniken. Het was een van de zeven Luikse kapittelkerken. Volgens een bewaard gebleven akte van 5 april 1005 bevestigde de Duitse koning Hendrik II (later Rooms-Duits keizer en na zijn dood heilig verklaard) op die dag de kerkstichting en de oprichting van het kapittel. In de akte is tevens sprake van de schenking van diverse koninklijke goederen aan het kapittel. Een plaatselijke overlevering verhaalt dat de koning een jaar later, in 1006, een andere belangrijke schenking aan de kapittelkerk deed in de vorm van enkele splinters van het kruis waaraan Jezus zou zijn gestorven. De kruisrelieken werden aanvankelijk bewaard in een klein, gouden reliekenkruisje, maar omstreeks 1160-1170 liet het kapittel een rijk versierd verguld koperen drieluik vervaardigen, waarin het reliekenkruisje werd opgenomen. Deze kruistriptiek van Sainte-Croix geldt als een meesterwerk van Maaslandse edelsmeedkunst en bevindt zich thans in het museum Grand Curtius. Omstreeks 1200 werd de kerk geheel verbouwd in een laatromaanse/vroeggotische overgangsstijl, waarbij van de oorspronkelijke kerk slechts een muurfragment bleef gespaard. Bijzonder is dat de kerk is uitgevoerd met een dubbel koor: een westkoor, dat tegenwoordig dienstdoet als doopkapel, en een oostkoor. Tussen 1324 en 1361 werd het huidige, driebeukige schip gebouwd in gotische stijl. In 1797 werd het kapittel opgeheven en in 1801 werd de Heilig-Kruiskerk parochiekerk. Beschrijving Exterieur De Heilig Kruiskerk is een driebeukig kruisbasiliek met een klein dwarsschip en een oostelijk en westelijk koor. Het westkoor is voorzien van een achthoekige toren. Interieur De kerk bezit een aantal kunstschatten, zoals een grafmonument in zwarte kalksteen (marmer van Theux) voor Hubert Mielemans, schatbewaarder van de prins-bisschop, uit 1558. Achter in de kerk staan meer dan levensgrote, witmarmeren beelden van Guillaume Coquelet, die de Heilige Helena en haar zoon Constantijn de Grote voorstellen (1662). Helena is volgens de traditie degene die in de vierde eeuw het kruis van Jezus terugvond. Van de hand van Bertholet Flémal is een schilderij uit 1674 in barokstijl dat de Heilig Kruisvinding voorstelt. Van dezelfde schilder is de Opdracht van Jezus in de tempel. Tot de schilderijencollectie van de kerk behoort verder een vroeg-18e-eeuwse Opstanding van Edmond Plumier. Het gotische oostkoor heeft een neogotische aankleding. In 1861 werd een zeer groot orgel geplaatst, waarvan de orgelkast uit 1609 dateert. Zie ook Kruistriptiek van Sainte-Croix
Nijverheidsbrug

De Nijverheidsbrug is een basculebrug over het Zeekanaal Brussel-Schelde in Ruisbroek, een deelgemeente van Puurs. De brug ligt in spoorlijn 52, die Antwerpen met Puurs verbindt. De bovenbouw van de brug is opgebouwd in vakwerkstijl. De doorvaarthoogte onder de gesloten brug bedraagt 4,69 m boven het normale kanaalpeil. Normaliter staat de brug geopend voor een vrije doorgang van het scheepvaartverkeer, waarbij de brug ongeveer 2x per uur wordt gesloten voor doorgang van het treinverkeer. Bij de aanleg van de brug werd gekozen voor deze oplossing omdat de bouw van een brug met meer doorvaarthoogte ook de bouw van een nieuwe (hogere) spoorbrug over de Rupel impliceerde, wat de kostprijs sterk zou hebben opgedreven. Afbeeldingen
Nijverheidsbrug

Nijverheidsbrug (în română Podul Industrial) este un pod basculant peste canalul Bruxelles-Escaut, care funcționează în Ruisbroek, un sector din comuna belgiană Puurs-Sint-Amands. Situat la kilometrul fluvial 28,5, podul este traversat de calea ferată 52, care conectează Puurs cu orașul Anvers. Structura podului este metalică, de tip grinzi cu zăbrele. Podul este proprietatea administrației flamande a apelor interioare, De Vlaamse Waterweg nv, însă infrastructura feroviară aparține Infrabel, compania federală belgiană de profil. În stare nebasculată, gabaritul de navigație este de 4,34 m, iar înălțimea de liberă trecere de 4,64 m. Podul basculează de circa 5000 de ori pe an pentru a permite trecerea navelor și este închis de circa două ori pe oră pentru a asigura traficul feroviar. A fost aleasă soluția unui pod basculant deoarece construirea unui pod cu o înălțime liberă mai mare ar fi implicat și realizarea unui pod feroviar mai înalt peste râul Rupel, ceea ce ar fi crescut în mod semnificativ costurile. Podul a fost modernizat în martie 2017 și include aproximativ 20 km de cabluri și 4000 de conexiuni în tablourile de siguranțe. Toate sistemele de acționare și cele de siguranță sunt dublate, pentru a exista întotdeauna o soluție de rezervă în cazul unei eventuale avarii. Galerie de imagini Referințe Legături externe Materiale media legate de Nijverheidsbrug la Wikimedia Commons nl Podul Industrial pe site-ul De Vlaamse Waterweg nv
Sint-Petrus en Pauluskerk (Herenthout)

De Sint-Petrus en Pauluskerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Herenthout, gelegen aan de Botermarkt 1. Geschiedenis Herenthout bezat twee parochies: de Sint-Gummarusparochie en de Sint-Pietersparochie. De Sint-Gummarusparochie werd in 1803 opgeheven. De Sint-Pietersparochie werd vermoedelijk in de 12e of 13e eeuw opgericht. De toren van de huidige kerk is 15e-eeuws. De spits werd begin 18e eeuw vervangen na brand. De huidige kerk werd in 1861-1864 gebouwd in neogotische stijl, naar ontwerp van Johan Van Gastel. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen kruisbasiliek met voorgebouwde gotische toren. Deze toren werd in zandsteen opgetrokken en heeft een vijfkante klokvormige spits die met een peer bekroond wordt. Deze toren heeft vijf geledingen. In het zuidelijk transept vindt men het chronogram: eCCLesIaM eX eDIfICant, wat 1863 oplevert. Het koor is driezijdig afgesloten. Het kerkmeubilair is overwegend neogotisch.
Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopgenomenkerk (Bevel)

De Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopgenomenkerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Nijlen behorende plaats Bevel, gelegen aan Bevel-Dorp. Geschiedenis De geschiedenis van de parochie gaat zeker terug tot 1212 en vroeger. Er was sprake van een kerk met een laatromaanse toren uit de 13e of 14e eeuw en een 16e-eeuws laatgotisch koor. Deze kerk werd in 1853-1856 vergroot in neogotische trant naar ontwerp van Joseph Schadde. In 1940 werd deze kerk verwoest. In 1950-1955 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Marc De Vooght en J. Van Herck. Gebouw Het betreft een bakstenen, naar het zuidoosten georiënteerde kerk heeft enigszins neoromaanse stijlelementen. Het is een driebeukige kruiskerk met ingebouwde noordwesttoren welke twee geledingen telt. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een tongewelf. Er zijn nog enkele 17e- en 18e-eeuwse heiligenbeelden te vinden welke gespaard bleven bij de verwoesting van de kerk.
Onze-Lieve-Vrouw van Goede Wilkerk

De Onze-Lieve-Vrouw van Goede Wilkerk is de kerk van Duffel-Oost , een kern van Duffel, meer be aan de Kapelstraat en Bruul. Historiek In 1637 werd een houten kapel opgericht, na de vondst van een terracotta Mariabeeldje van 12 centimeter op 14 augustus van dat jaar door twee koeherder-kinderen in een wilg. Hoofdrolspelers in de oprichting van de kapel waren witheer Schaluyen van de norbertienen van Tongerlo en markies van Deinze Floris de Merode. Drie jaar later werd deze houten constructie vervangen door een van steen. De kapel groeide uit tot een Mariaoord. Circa drie eeuwen later werd deze constructie uitgebreid langs de westzijde tot het huidige gebouw. Architect was Alfred Minner en de eerste steen werd gelegd door kardinaal Jozef Van Roey op 14 augustus 1937. Tevens vond op die datum de eerste kaarsjesprocessie plaats, een tot op heden jaarlijks wederkerend evenement. In 1935 vond de erkenning als kapelanij plaats en in 1948 als succursale kerk. De parochie maakt deel uit van de federatie Duffel in het dekenaat Mechelen van het vicariaat Vlaams-Brabant en Mechelen van het aartsbisdom Mechelen-Brussel. Galerij Externe link Officiële website van de parochie Onze-Lieve-Vrouw Van Goede Wil Parochie Onze-Lieve-Vrouw van Goede Wil, Duffel in de ODIS
Sint-Augustinuskerk (Sint-Katelijne-Waver)

De Sint-Augustinuskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Sint-Katelijne-Waver behorende plaats Elzestraat, gelegen aan de Clemenceaustraat. Geschiedenis Elzestraat ontwikkelde zich in de 2e helft van de 19e eeuw, maar de bevolking was verdeeld over drie parochies. Vooral baron August de Reynegom de Buzet ijverde voor een eigen parochie. In 1877 kocht hij een huis aan de Groenstraat dat hij als Sint-Augustinuskapel liet inrichten. Deze kapel werd in 1886 verheven tot parochiekerk. In 1888-1889 werd een definitieve kerk gebouwd naar ontwerp van Henri Meyns. Deze werd in september 1914 zwaar beschadigd, doch na de oorlog hersteld naar het oorspronkelijke uitzicht. In de jaren '90 van de 20e eeuw werd de kerk gerestaureerd. Gebouw Het betreft een neogotische bakstenen kruisbasiliek met driezijdig afgesloten koor die naar het noordwesten georiënteerd is. De zware voorgebouwde toren heeft drie geledingen en een hoge vierzijdige spits die voorzien is van dakkapellen.
Prinsenmolen (Baaigem)

De Prinsenmolen in het Belgische Gavere (deelgemeente Baaigem) is een ronde, stenen bergmolen. De eerste molen die op deze plek stond werd in 1551 gebouwd en was eigendom van de familie van Lamoraal van Egmont. Lamoraal was prins van Gavere, vandaar de naam Prinsenmolen. Bouwgeschiedenis De molen uit 1551 was een houten staakmolen die rond 1580 werd vernield door onruststokers, vermoedelijk beeldenstormers en in 1639 opnieuw opgetrokken. Later, in de 18e eeuw, was het een banmolen, een korenwindmolen met Jan Piens in 1713 als molenaar. De Ferrariskaart uit 1775 gaf haar locatie aan. In 1806 volgde een nieuwe aanpassing en werd ze een staakmolen om in 1890 haar huidige vorm te krijgen. In 1854, waarschijnlijk ingevolge een ongeval, bouwde men een kapel aan de voet van de molen. Ze bleef maalvaardig tot 1953 door de installatie van een elektrische maalderij onder in de molen. Een storm in 1959 deed de windpulm (zware balk in het stormeinde waarop de halssteen of het metalen lager voor de molenas is bevestigd) breken en onder het gewicht van de askop van de bovenas en het gevlucht met plaatstalen roeden brak dat deel van de molen af en bleef tegen de romp hangen. Alles stortte naar beneden tijdens een storm in 1972. Hoogstwaarschijnlijk heeft het ontbreken van een stefelbalk (de horizontale balk boven in het stormeinde die iets lager ligt dan de windpulm) de schade mee veroorzaakt. De laatste molenaar, Oscar De Boever, die eerst van plan was de molen af te breken, verkocht ze en de nieuwe eigenaar liet vanaf 1975 delen restaureren. Anno 2017 is de molen omgevormd tot woonhuis en overweegt men om opnieuw een gevlucht te plaatsen.
Sint-Katelijnekerk (Mechelen)

De Sint-Katelijnekerk of Catharinakerk in de Belgische stad Mechelen werd in de eerste helft van de 14e eeuw in gotische stijl gebouwd. De kerk bestond oorspronkelijk uit een driebeukige kruisbeuk met een vierkante toren op de viering. Later zijn de Sint-Antoniuskapel en de Sint-Jozefskapel toegevoegd aan het gebouw (17e eeuw). De kerk is met eenvoudige materialen gebouwd als teken van spaarzaamheid. Bijvoorbeeld met een houten gewelf, in plaats van een duurder stenen dakgewelf. Oorspronkelijk was de kerk rijkelijk versierd, maar bij restauraties in de 19de eeuw is het interieur veel soberder gemaakt. Deze zijn uitgevoerd onder leiding van Philippe Van Boxmeer. Een zeldzaamheid is het apart verborgen kinderlijkenhuisje, een kleine aanbouw aan de zuidzijde, toegankelijk via een deur in de zijbeuk. Op die manier kon aan doodgeboren kinderen toch een passend afscheid geboden worden, nog voordat dit in de wetgeving was voorzien. Sinds 25 maart 1938 is de kerk erkend als monument. De misvieringen worden er sinds 2006 opgedragen in het Aramees, de oorspronkelijke taal van Jezus Christus. Dit is volgens de liturgie van de Chaldeeuwse Katholieke Kerk uit het oosten. Bronnen interieurrestauratie op mechelen.be sint-catharinakerk op mechelen.be toerisme.mechelen.be
Sint-Jan-Berchmanskerk (Mechelen)

De Sint-Jan-Berchmanskerk is een parochiekerk in de Antwerpse stad Mechelen, gelegen aan de Brusselsesteenweg 51. Geschiedenis Vanaf 1840 beleefde Mechelen een aanzienlijke groei, vooral ook buiten de binnenstad. Een van de buitenwijken ontstond rond de Brusselsesteenweg, die een belangrijke uitvalsweg was. Om de daar wonende bevolking voor de kerk te behouden werden nieuwe parochies gesticht. In 1890 betrof dit de Sint-Jan Berchmansparochie. In de hierop volgende jaren ontstonden ook een aantal scholen. Van 1910-1912 werd een kerk gebouwd naar ontwerp van Henri Meyns. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen kerk in neogotische stijl die naar het zuidoosten is georiënteerd. De naastgebouwde toren heeft vier geledingen. De zijbeuken hebben per travee een puntgevel. Interieur Het neogotisch kerkmeubilair is van 1911 en werd vervaardigd door Jan Gerrits.
Sint-Martinuskerk (Hombeek)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Mechelen behorende plaats Hombeek, gelegen aan het Sint-Maartensplein. Geschiedenis In de 9e eeuw zou er al sprake kunnen zijn van een hofkerk in Hombeek. In 1129 werd het patronaatsrecht van de kerk aan de Abdij van Kortenberg geschonken. Ook de Abdij van Leliëndaal speelde een belangrijke rol in de kerkelijke geschiedenis van Hombeek. In de 13e eeuw was er sprake van een eenbeukig romaans kerkje met vierkante westtoren en een vlak afgesloten koor. In de tweede helft van de 16e eeuw werd de kerk, tijdens de godsdiensttwisten, verwoest. Daarna heeft men de kerk hersteld maar in 1661 werd het schip toch helemaal herbouwd. Vervolgens werden twee zijbeuken aangebouwd en in 1737 werd het koor herbouwd en vergroot. Ten slotte werd in 1751 de toren verhoogd. Hij werd getooid met een klokvormige spits. Midden 19e eeuw werd de kerk afgebroken, waarbij de toren gespaard bleef. In 1856-1857 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Joseph Schadde. In 1936 werden toren en kerk zwaar beschadigd door een orkaan. Van 1936-1943 werd het gebouw hersteld. Gebouw Het betreft een driebeukige georiënteerde bakstenen kruiskerk in neoromaanse stijl. De ingebouwde westtoren is in zandsteen gebouwd. Hij heeft vier geledingen en de onderbouw is in wezen 13e-eeuws. De torenhelm is van 1751. Interieur Een groot deel van het kerkmeubilair is 19e-eeuws. Oudere voorwerpen zijn een 18e-eeuws aangekleed Mariabeeld, twee 17e-eeuwse portiekaltaren van gemarmerd hout gewijd aan respectievelijk Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Martinus. De orgelkast stamt vermoedelijk uit het begin van de 18e eeuw. In de 19e eeuw werd deze gewijzigd. Het doopvont is 14e-eeuws en het koperen deksel stamt uit de 17e eeuw. De glas-in-loodramen zijn van 1890.