NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Гран-Плас

Гран-Плас (фр. Grande-Place), Гроте-Маркт (нид. Grote Markt) — историческая площадь в центре Брюсселя, один из важнейших туристических объектов города. Здесь расположены две важнейшие достопримечательности — ратуша и Хлебный дом (нид. Broodhuis) или Дом короля (фр. Maison du Roi). Ансамбль рыночной площади Брюсселя внесён в список Всемирного наследия ЮНЕСКО. История Рыночная площадь возникла в XII веке на месте высушенных болот. В XIII веке был построен Хлебный дом, который, как следует из названия, использовался для хранения хлеба. Позднее это здание стало называться Домом короля. Интересно, что в нидерландском языке до сих пор используется более старое название (хлебный дом), в то время как по-французски это здание называется «дом короля». Между 1402 и 1455 годами было возведено готическое здание ратуши, сохранившееся до сих пор. 13 августа 1695 года начался продолжавшийся несколько дней обстрел Брюсселя французской армией. В результате весь центр города был разрушен. На рыночной площади выстояла только ратуша, и, частично, Хлебный дом/Дом короля. Однако после завершения войны площадь была быстро (всего за четыре года) отстроена богатыми гильдиями. В результате площадь приняла облик, очень близкий к нынешнему. Гильдейские дома построены в стиле барокко и стиле Людовика XIV. В конце XIX века бельгийский король Леопольд II хотел разрушить площадь вместе со всем средневековым центром Брюсселя, считая его дряхлым и провинциальным. Мэру Брюсселя Шарлю Бюльсу удалось отстоять площадь, за что ему уже в наши дни поставили в центре города памятник. Цветочный ковёр Каждые два года, начиная с 1971 года, на Гран-плас 15 августа в течение нескольких дней создаётся огромный ковёр из цветов. Миллионы разноцветных бегоний создают рисунок 24 на 77 метров, общей площадью 1 800 м². Став популярной, эта традиция продолжается до сих пор, тем самым привлекая тысячи посетителей со всего мира. Изображения Примечания Ссылки 360°-панорама Сайт о площади Информация, веб-камера и фотографии
Grand-Place

Grand-Place, även Grand'Place (uttal: /gʁɑ̃.plas/, 'stora torget') eller Grote Markt ('stora marknadsplatsen') är ett torg i Belgiens huvudstad Bryssel. Det anlades under senmedeltiden. Vid torget finns bland annat Bryssels stadshus, uppfört åren 1402–1455, och ett flertal rikt utsmyckade gilles- och patricierpalats från sent 1600-tal. Ett världsarv Grand-Place och byggnaderna kring torget upptogs på Unescos världsarvslista 1998. Urval av byggnader kring torget Bryssels stadshus, huvudsakligen uppfört under 1400-talet Maison du Roi eller "Broodhuis", uppfört i sengotisk stil 1873–1887, inrymmer bland annat stadsmuseet Le Cygne L'Arbre d'Or Maison des Ducs de Brabant Chokladmuseet Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Grand-Place. Wikisource har originalverk som rör Frankrikes bombardemang av Grand-Place 1695. UNESCO World Heritage Centre - Grand-Place Virtuellt besök, foto och webcam av Grand-Place
Domein Kiewit

Het Natuurdomein Kiewit ligt in het gehucht Kiewit van de Belgische stad Hasselt. Gebied Centraal in het domein van ongeveer 100 hectare liggen een herenhuis uit 1857 en een boerderij met een kern uit de 17e eeuw, die in 1869 eigendom werden van de familie Vroonen. Aanleg van een Engelse tuin, een vijver en dreven volgden. Op 2 april 1942 opende een Nederlandstalig tehuis voor kinderen zijn deuren onder de naam 'Tehuis Rulot', genoemd naar Narcisse Rulot (1883-1978) een toenmalig directeur-generaal van de NMBS. De Duitse bezetter sloot het tehuis op 20 mei 1944 en eiste het kasteel op. In 1953 kocht de stad Hasselt het domein aan die het korte tijd liet betrekken door zusters Trappistinnen. Vanaf 1975 kreeg het domein een nieuwe bestemming als kinderboerderij. Vanaf 2001 beheert Natuurpunt de bossen en graslanden. Het vervallen herenhuis werd gerenoveerd en is anno 2009 het natuurpunt van Limburg. Een vlindertuin met vlindervriendelijke planten toont de levenscyclus van vlinders aan de hand van infoborden. In het domein zijn gemarkeerde wandelpaden en fietsroutes die aansluiten op het fietsroutenetwerk van Limburg. Er is een graasproject waarvoor Galloway-runderen gebruikt worden. Ook de wandelingen door De Wijers starten hier. Het gebied beschikt naast graslanden ook enkele vijvers en vennen. Deze zijn ontstaan door turf en ijzerwinning. Daarnaast werden er vanaf de 13de eeuw vijvers gegraven voor visvangst in opdracht van het klooster. In de 7 omliggende gemeentes werden zo een 1175 vijvers aangelegd. Fauna en Flora Fauna vogels - Boerengans, roerdomp zoogdieren - everzwijn, Galloway runderen amfibieen - boomkikker, kamsalamander Flora Amerikaanse eik, zomer eik, populier Externe link webstek natuurdomein Kiewit
Pairi Daiza

Pairi Daiza är en privatägd djurpark i Brugelette, Belgien. Djurparken öppnade 1994 i ett område som bland annat omfattar ruinerna efter Cambronklostret. Ursprungligen hade den enbart fåglar, men har över tid omfattat allt fler arter. Parken består av delar med olika geografiska teman. Den är det mest besökta besöksmålet i Belgien bland de som tar inträde. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från franskspråkiga Wikipedia, Pairi Daiza, 24 mars 2025. Noter
Quartier Sénégalais

Le Quartier Sénégalais ou le village sénégalais est un quartier résidentiel de la station balnéaire belge de Coxyde, construit du début du XXe siècle à la Belle Époque. Toponymie On pense que le nom, en français comme en néerlandais, serait soit lié au logement des soldats français des colonies pendant la Première Guerre mondiale, soit aux noms des villas, dont les habitants étaient souvent d'anciens coloniaux qui ont donné des noms à leurs maisons qui rappellent l'Afrique. En réalité, l'origine du nom reste à ce jour inconnue. Durant la Belle Époque, vers 1920, un certain nombre d'habitants revendiquèrent, sur le ton de la plaisanterie, le sobriquet de « Sénégalais ». La description Ce quartier a été construit à partir de 1908 sur des terrains acquis par Léopold Lejeune, comptable et entrepreneur en bâtiments de fortune, résident à Verviers. De nombreux cottages spacieux accueillaient de grandes familles - principalement bruxelloises - et leur personnel en grand nombre. Ces cottages pittoresques ont fourni la toile de fond idéale pour prendre l'air frais et sain et prendre un "bain thermal de mer". Beaucoup de ces chalets ont été conçus par l'architecte Gaston Lejeune. La construction de ce quartier est un savant mélange entre unité et liberté. Depuis la Bad Schallerbachplein, où se trouve le Manneken Pis de Coxyde, un dédale d'avenues part, auquel, à leur tour, des rues se connectent, qui s'intègrent dans le paysage de dunes en respectent le relief d'origine. Cela reflète l'idée anglaise des quartiers-jardins. On retrouve également cette idée urbanistique à La Panne (Quartier Dumont), Le Coq (Quartier de la Concession), Knocke et Westende. Coxyde-Bains a été développée durant les premières décennies du XXe siècle. Le style cottage devenu emblématique d'autres quartiers de Coxyde-Bains notamment le Quartier du Bois et le Quartier Japonais. Le quartier a été protégé en tant que paysage urbain en 2001. Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Quartier Sénégalais » (voir la liste des auteurs). Portail de la Flandre-Occidentale
Quartier Sénégalais

Het Quartier Sénégalais of de village Sénégalais is een villawijk in de Belgische badplaats Koksijde die is gebouwd tijdens de belle epoque vanaf 1908. Het Quartier werd in 2001 als dorpsgezicht beschermd. Toponymie Er werd gedacht dat de ietwat merkwaardige naam verband zou houden met de huisvesting van Franse soldaten uit de koloniën tijdens de Eerste Wereldoorlog, of nog met de bewoners, vaak meestal ex-kolonialen, die Afrikaanse namen aan hun huizen gaven. De oorsprong is tot op heden onbekend. Een aantal inwoners eisten in 1920 als grap de geuzennaam 'Sénégalais' op. Beschrijving Deze wijk werd vanaf 1908 aangelegd op gronden aangekocht door Léopold Lejeune, een boekhouder en zelfverklaarde aannemer woonachtig in Verviers. Samen met zijn zoon Gaston Lejeune bouwde hij er zijn ruime cottages die enkel tijdens de zomermaanden betrokken werden door grote - overwegend Franstalige en Brusselse - gezinnen en een leger inwonend personeel. Deze pittoreske cottages vormden het ideale decor om van de gezonde zeelucht te genieten in het kader van het gezondheidstoerisme ontstaan in het victoriaanse Engeland. Veel van deze cottages zijn van de hand van architect Gaston Lejeune. De aanleg van deze wijk begon in het begin van de 20e eeuw, en ontwikkelde zich verder tijdens WO I en vooral tijdens het interbellum. De cottages werden aangelegd volgens de strenge regels van de maatschappij van wie Léopold de gronden aankocht, wat de eenheid en de charme van de wijk verklaart. Vanaf het Bad Schallerbachplein, waar het Manneken Pis van Koksijde staat, vertrekken lanen volgens een stervormig patroon, waarop dan weer een wirwar van straatjes aansluit, die zich integreren in het duinenlandschap en het oorspronkelijke reliëf respecteren, conform de Engelse tuinwijkgedachte. Dit urbanistische idee vinden we ook terug in De Panne (Dumontwijk), De Haan (de Concessie), Knokke en Westende. Koksijde-Bad kwam vanaf de eerste decennia van de 20e eeuw tot ontwikkeling en de modieuze cottagestijl werd breed toegepast in andere wijken zoals het Quartier du Bois en het Quartier Japonais, maar ook verspreid over heel Koksijde-Bad. Externe link Uitgebreide beschrijving
Kasteel van Binderveld

Het Kasteel van Binderveld (soms ook: Waterkasteel van Binderveld) is een kasteel aan Molenstraat 31 te Binderveld in de provincie Limburg. Bezitsgeschiedenis Het kasteel was zetel van een Loonse heerlijkheid. De oudst bekende heer was Olderic van Bilrevelt, die in 1135 het leen ontving. Van 1251-1371 was het in bezit van de familie Van Montenaken; in de 15e eeuw van de familie Van Hamal; vanaf 1525 van de familie Van Grevenbroek, en door huwelijk in 1534 kwam het aan de familie Van Copis. Hiëronymus Van Copis overleed in 1721 en diens weduwe, Joanna Isabella Clara de Coloma, hertrouwde in 1722 met Jozef Le Roy, waarmee het leengoed aan de familie Le Roy kwam. Joanna overleed in 1741. Jozef hertrouwde in 1742 met Elizabeth Arrazola de Oñate, die in 1766 het kasteel van haar echtgenoot erfde. Toen zij in 1788 overleed kwam het kasteel in bezit van Joanna Arrazola de Oñate, die een nicht van Elisabeth was. In 1791 trouwde zij met Hubert de Succa. Joanna overleed echter in 1795 bij de bevalling van Lodewijk de Succa. Deze nu, erfde het kasteel, maar bezat geen heerlijke rechten meer. In 1826 werd het kasteel, met de kapel, door Lodewijk de Succa verkocht aan grondeigenaar Joseph Antoine de Schrynmakers (1797-1835), gehuwd met Marie Françoise Leynen (1801-1888), die beiden hun intrek op Binderveld namen en daar tot hun overlijden zouden wonen. Vanaf 1956 was het bezit van de familie Ballet. Vervolgens kwam het in bezit van notaris Baudouin Verelst, die het in oorspronkelijke stijl liet restaureren, waarbij ook de omgrachting werd hersteld. Kasteelgeschiedenis Het kasteel, gelegen op een door grachten omringd domein, werd voor het eerst vermeld in 1135. In 1375, in de eindfase van de Luiks-Brabantse oorlogen, werd het belegerd door de Truienaren. Het kasteel, dat bouwvallig geworden was, werd herbouwd door Hiëronymus Van Copis, die heer was 1635 tot 1653. In 1636 werd het geplunderd door Kroatische troepen, onder leiding van Jan van Weert. In 1637 werd het kasteel opnieuw verwoest, nu door Staatse troepen. In 1654 werd het kasteel door Lotharingse troepen bezet. In 1728 brandde het kasteel volledig uit door een ongeluk. Het werd herbouwd in 1729 door de toenmalige eigenaar, J.B.C. Le Roy. Het werd een halfgesloten complex. Daarvan is slechts de poorttoren en het woonhuis bewaard gebleven. In 1865 werd de ophaalbrug door de familie De Schrynmakers vervangen door een vaste stenen brug. De kapel, die bij het kasteel behoorde, werd in 1842 afgebroken. Ter vervanging werd circa honderd meter naar het noorden de nog bestaande Sint-Jan Baptistkerk gebouwd. Gebouw De rechthoekige poorttoren is gebouwd in baksteen. Deze wordt gedekt door een tentdak met klokvormige spits. Het dak wordt gebruikt als duiventil. Het woonhuis stamt uit 1729. Het bevat de wapenschilden van Le Roy en De Coloma. De kern van dit gebouw dateert uit 1635 (periode Van Copis). Het gebouw is opgetrokken uit baksteen en zandsteen, op een plint van breuksteen. De rechter zijgevel kenmerkt zich door muurbanden.
La Binchoise

La Binchoise is a beer brewery in Binche, Belgium. The brewery was founded in 1986 by husband and wife Graux-Jauson, unemployed at the time. They set up their business at home, but soon moved to the building of an old malthouse and quickly achieved commercial success, gaining a gold medal at the annual beer festival in Chicago. For a while their beer was made in a cauldron formerly owned by the Belgian National Guard. Their beers are refermented in the bottle. Types of beers Blonde tradition Brune tradition Reserve speciale Rose des Remparts References External links Company website The brewery's restaurant website
Brasserie La Binchoise

Brasserie La Binchoise is een Belgische brouwerij te Binche in de provincie Henegouwen. Geschiedenis In 1847 was er op deze plaats al sprake van een brouwerij, geëxploiteerd door de familie Pourbaix. In 1871 werd deze verkocht aan Jules Paternotte en in 1928 werden de activiteiten gestaakt. In 1989 werden door meesterbrouwer André Graux de brouwactiviteiten hervat in de voormalige mouterij. In 1987 had hij al twee bieren gecommercialiseerd onder de namen Le Fakir en Réserve Marie de Hongrie, die werden herdoopt in Binchoise Blonde en Binchoise Brune. In 1995 behaalde de brouwerij op de World Beer Championships te Chicago een platina medaille voor Cuvée Spéciale Noël en goud voor hun Bière des Ours. In 2002 nam Bruno De Ghorain de roerstok over. Naast de brouwerij bevinden zich ook een restaurant en een brouwerijmuseum. Bieren 1549, amber, 7% Belge, amber, 5% Bière des Ours, 8,4% Flora, 7% La Binchoise Blonde, 6,2% La Binchoise Brune, 8,2% La Binchoise Spéciale Noël, winterbier, 9% La Binchoise Triple, 9% Rose des Remparts, frambozenbier, 4,5% La Binchoise Xo, 12% Zie ook Belgische biercultuur Lijst van Belgische bieren Lijst van Belgische brouwerijen Lijst van Belgische bierfirma's Externe link Website brouwerij
La Binchoise

La Binchoise é uma fábrica de cerveja artesanal belga. Foi fundada em 1986 por um casal da família Graux-Jauson, à época desempregados. Eles montaram seu negócio em casa, mas logo mudaram para um prédio antigo e então alcançaram sucesso comercial. A especialidade é a elaboração de cervejas de alta fermentação segundo um método tradicional. A La Binchoise, como o seu nome indica, está localizada em Binche, cidade medieval belga situada a 60 km a sul de Bruxelas. Cidade de grande tradição cervejeira, os arquivos de Binche do ano de 1847 já citavam a exploração de uma fábrica de cerveja nas atuais instalações de La Binchoise. Foi em 1995 quando La Brasserie Binchoise se apresentou no certame World Beer Championships de Chicago e consegui a medalha de prata para a Spéciale Noël e a medalha de ouro para a cerveja dos Ursos (miel). Referências
Sint-Annakerk (Mechelen-Bovelingen)

De Sint-Annakerk is een kerkgebouw in Mechelen-Bovelingen in de Belgische gemeente Heers in de provincie Limburg. De kerk is gesitueerd aan de westkant van het kruispunt van de wegen Darisstraat, Schoolstraat en Bovelingenstraat (N743) met aan de oostzijde van het kruispunt het ommuurde kerkhof. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Anna. Opbouw Het neogotische gebouw is opgetrokken in baksteen en bestaat uit driebeukig schip met vijf traveeën, een transept van één travee, een driezijdig gesloten koor met één travee en de toren aan de noordoostkant van de kerk in de hoek van het noordertransept en het koor. Ten zuidoosten van de kerk is de sacristie met schilddak gebouwd. De kerk is opgetrokken in baksteen en heeft een hardstenen plint. Rondom het gebouw zijn er steunberen aangebracht. De toren is vierkant van vorm, heeft vijf geledingen die gescheiden worden door hardstenen waterlijsten en tegen de oostzijde is een ronde traptoren aangebouwd. De toren heeft verder gotische blindbogen in de vierde geleding, dubbele spitsboogvormige galmgaten aan iedere zijde in de vijfde geleding, en bekroond door een achtzijdige ingesnoerde naaldspits met flankerende hoektorentjes. De traptoren heeft een kegelvormig spitsdak. Het schip heeft een basilicale opstand met in de middenbeuk ronde vensters. Onder de kroonlijst heeft het een spitsboogfries, in de zijbeuken spitsboogvensters, in de noordgevel een ingangsportaal in de vierde travee en een driezijdige uitbouw in de vijfde travee van de doopkapel. Verder is er een ronde traptoren, hebben de vensters van de westgevel en het transept onder en boven hardstenen waterlijsten, wordt de westelijke ingang door twee zuiltjes van hardsteen geflankeerd die een spitsboog van baksteen schragen, en wordt het schip en de zijbeuken gedekt door een zadeldak en lessenaarsdaken. Tussen het schip en de beide zijbeuken bevinden zich spitsboogarcades op ronde zuilen met knoppenkapiteel. De overwelving geschiedt met kruisribgewelven. Geschiedenis Oorspronkelijk stond de oude kerk midden op het kerkhof. In 1359 werd er melding gemaakt van de bouwvallige staat van het oude romaanse kerkgebouw. In de tweede helft van de 14e eeuw werd toren gerestaureerd. In 1642 werd het kerkgebouw verwoest door een brand en daarna weer opgebouwd. In 1712 werd er een nieuwe toren gebouwd. In de jaren 1781 en 1784 vonden er herstelwerkzaamheden plaats. In 1816 werd het koor herbouwd en de rest van de kerk volgde in 1830. In 1910 werd de kerk op het kerkhof afgebroken en vervangen door de kerk aan de overzijde van het kruispunt naar het ontwerp van H. Martens uit Stevoort en V. Lenertz Leuven.
De Zoom–Kalmthoutse Heide Cross-Border Park

De Zoom–Kalmthoutse Heide Cross-Border Park is a cross-border park on the Belgian–Dutch border. It is a merger of two former parks, the Kalmthoutse Heide (Kalmthout Heath) in Belgium and De Zoom in the Netherlands, together extending over 37.50 square kilometres (14.48 sq mi). A very large part of the park is covered with heath. The park is managed by a special commission in which both Flemish and Dutch organisations are represented. The park is owned by the state of Flanders, the municipality Kalmthout, Staatsbosbeheer, Natuurmonumenten and several private owners. The best known part of the border park lies in Belgium, in the north of the province of Antwerp (Kalmthout and Essen). The Dutch part lies in the municipality Woensdrecht (province North Brabant) and stretches from the border to the villages Huijbergen and Putte. History Originally, the area was covered with the deciduous forests typical of Central Europe. However, centuries of using the area as grazing land for cattle and sheep led to a significant decline in vegetation and the emergence of extensive heathland. The removal of sods practiced in the Middle Ages, which were used together with the excrement of the cattle as fertilizer for the surrounding fields, led to further removal of nutrients from the soil. Furthermore, from the 13th century, people began to drain the local bogs to extract peat for fuel. From the 1850s, people began to either reforest the heathlands in the Antwerp region with conifers or convert them to farmland. As one of the last larger heath areas, the Belgian part of today's park was declared a landscape protection area as early as 1941. The area has been part of the Ramsar Convention for the Protection of Important Wetlands since 1986. On 17 October 1988, the Flemish part was designated a bird sanctuary (Dutch Vogelrichtlijngebied), the Dutch part followed a few years later. Shortly before the turn of the millennium, considerations arose of combining the nature reserves on both sides of the border into a single, coherent reserve. In 2001, these led to the establishment of the border park De Zoom – Kalmthoutse Heide with a total area of around 4,000 hectares. The Dutch part received the official status of a national park in the same year. A decade later, the park's area was expanded by another 2,000 hectares to its current size. References External links Official website Ramsar Information Sheet on Kalmthoutse Heide
Parque transfronterizo De Zoom-Kalmthoutse Heide

El parque transfronterizo De Zoom-Kalmthoutse Heide (en neerlandés: Grenspark De Zoom - Kalmthoutse Heide; en francés: Parc transfrontalier de Zoom-Kalmthoutse Heide)​​ es un parque transfronterizo en los límites internacionales entre Bélgica y los Países Bajos. Se trata de una fusión de dos parques anteriores, el Kalmthoutse Heide en Bélgica y el De Zoom en los Países Bajos), que se extiende sobre 37,50 km². El parque tiene grandes extensiones de brezales. El parque es administrado por una comisión especial en la que las organizaciones, tanto flamencas (por parte de Bélgica) como neerlandesas están representadas. Véase también Anexo:Parques nacionales de los Países Bajos Provincia de Amberes Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Parque transfronterizo De Zoom-Kalmthoutse Heide.
Parc national (transfrontalier) De Zoom-Kalmthoutse Heide

Le parc national De Zoom-Kalmthoutse Heide, est un parc naturel transfrontalier entre la Belgique et les Pays-Bas. Il résulte de la fusion de deux anciens parcs, les Kalmthoutse Heide en Belgique et De Zoom aux Pays-Bas, il s'étend sur 37,50 kilomètres carrés. Une très grande partie du parc est couverte de landes. Le parc a été désigné en tant que site Ramsar le 4 mars 1986. Gestion Le parc est géré par une commission spéciale dans laquelle les deux organisations, flamandes et néerlandaises, sont représentées. Le parc est la propriété de la Région flamande, la municipalité de Kalmthout, Staatsbosbeheer, Natuurmonumenten et plusieurs propriétaires privés. La partie la plus connue du parc est en Belgique, au nord de la province d'Anvers (Kalmthout et Essen). La partie néerlandaise se trouve dans la municipalité Woensdrecht (province du Brabant-Septentrional) et s'étend de la frontière aux villages Huijbergen et Putte. Notes et références Liens externes Ressources relatives à la géographie : Common Database on Designated Areas Service d'information sur les Sites Ramsar World Database on Protected Areas Website van grenspark De Zoom - Kalmthoutse Heide Website van het natuureducatiecentrum De Vroente Portail des Pays-Bas Portail de la conservation de la nature Portail d'Anvers et de sa province
Parco nazionale De Zoom-Kalmthoutse Heide

Il parco nazionale De Zoom-Kalmthoutse Heide (in olandese: Nationaal Park De Zoom-Kalmthoutse Heide) è un parco naturale transfrontaliero situato tra Brabante Settentrionale, nei Paesi Bassi e Fiandre, in Belgio. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su parco nazionale De Zoom-Kalmthoutse Heide Collegamenti esterni Sito ufficiale, su grensparkzk.be. (EN) Parco nazionale De Zoom-Kalmthoutse Heide / Parco nazionale De Zoom-Kalmthoutse Heide (altra versione), su Sistema informativo europeo della natura - Common Database on Designated Areas, EEA.
De Zoom - Kalmthoutse Heide

De Zoom - Kalmthoutse Heide är en park i Belgien. Den ligger i provinsen Antwerpen och regionen Flandern, i den norra delen av landet, 60 km norr om huvudstaden Bryssel. De Zoom - Kalmthoutse Heide ligger 18 meter över havet. Terrängen runt De Zoom - Kalmthoutse Heide är mycket platt. Runt De Zoom - Kalmthoutse Heide är det tätbefolkat, med 550 invånare per kvadratkilometer.. Närmaste större samhälle är Antwerpen, 19,6 km söder om De Zoom - Kalmthoutse Heide. I omgivningarna runt De Zoom - Kalmthoutse Heide växer i huvudsak blandskog. Kommentarer Källor