NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ooijevaarsnest

Ooijevaarsnest is de naam van een natuurgebied ten zuiden van Goirle. Het gebied is eigendom van de Stichting Brabants Landschap. Het gebied bestaat uit grovedennenbossen die door loofhoutlanen worden doorsneden. Het bos wordt afgewisseld door enkele bosweitjes. In een moerassige weide staan vijf moerascipressen die wellicht meer dan 200 jaar oud zijn. Er zijn enkele wandelingen in het gebied uitgezet. Ooijevaarsnest is gelegen op een dekzandrug tussen het dal van de Poppelse Leij in het oosten en de Lei in het westen, met het Riels Laag. Aan de overzijde van de Lei ligt het landgoed De Hoevens. Ten noorden vindt men het natuurgebied Halve Maan. In het zuiden vindt men, langs de Poppelse Lei, het natuurgebied Egelbroeken. Externe link Ooijevaarsnest op brabantslandschap.nl
Lex-Gebäude

Das Lex-Gebäude ist ein Erweiterungsbau für den Rat der Europäischen Union und den Europäischen Rat in Brüssel, dessen Hauptsitz das Justus-Lipsius-Gebäude ist. Zusammen mit dem Gebäude Europa, in das der Europäische Rat einzieht, bilden die drei Bauwerke ein zusammenhängendes Gebäudeensemble. Ihnen gegenüber liegen das Berlaymont und das Charlemagne, die von der Kommission genutzt werden. Die Adresse ist Rue de la Loi/Wetstraat 145. Geschichte Die Arbeiten an dem 20 Stockwerke (5 unter- und 15 oberirdische) umfassenden, 73 m hohen Gebäude begannen 2003 nach den Plänen der Architekten Jaspers und Eyers. Es war notwendig geworden, da mit der EU-Erweiterung 2004 mehr Büroraum für die Institutionen der Europäischen Union gebraucht wurde. 2007 wurde das Gebäude fertiggestellt. Nutzung Derzeit beherbergt das Gebäude eine große Kantine sowie die Übersetzer und den juristischen Dienst des Rates der Europäischen Union. Kurzzeitig war es auch als neues Hauptquartier des Europäischen Auswärtigen Dienstes im Gespräch. Seit 2007 ist im Lex-Gebäude der Übersetzungsdienst des Generalsekretariats des Rates untergebracht, der für die Übersetzung von Dokumenten in alle Amtssprachen der Europäischen Union zuständig ist. In diesem Gebäude sind alle Sprachreferate, die vorher auf verschiedene Gebäude in Brüssel verstreut waren, nunmehr gemeinsam untergebracht, einschließlich der neuen Sprachreferate, die durch die Erweiterung der EU hinzugekommen sind. Details Das Gebäude wurde von Jean-Michel Jaspers und John Eyers aus Löwen (Belgien) entworfen. Es ist seiner Umgebung angepasst, durch Aufnehmen der geschwungenen Form des Berlaymont-Gebäudes, des Sitzes der Europäischen Kommission. Es bietet Platz für Büros, Sitzungssäle, ein Restaurant, eine Tiefgarage, Lagerräume und Archive. In diesem Gebäude werden die neuesten Technologien eingesetzt, um den Schutz der Umwelt, nachhaltige Entwicklung, Energiesparen und den Komfort der Nutzer zu gewährleisten. Siehe auch Charlemagne-Gebäude Europa-Gebäude Justus-Lipsius-Gebäude Rat der Europäischen Union Weblinks Bilder zu den Baumaßnahmen Einzelnachweise
Lex building

The Lex building is a high-rise of government offices in the European Quarter of Brussels, Belgium. It is an annex building of the European Council and Council of the European Union (their main building is the Europa building) and is located at 145, rue de la Loi/Wetstraat. History Work began in 2001, with construction starting in 2004 when the old building was demolished. It was finished in 2006. The building was built and is owned by the Lex 2000 company, with the Council having long term rent on the building and the option to buy. Due to the increase in office space, Lex 2000 has had to finance renovation of nearby apartments to compensate. The building was erected on the site of a private mansion, similar to the neighbouring Résidence Palace, which was demolished instead of renovated in order to create a much larger modern building. Extra space for the EU institutions were needed in time for the 2004 enlargement of the European Union. At the time, the existing Justus Lipsius building could not be extended due to residential areas and the then-existing conservation orders on the adjacent Résidence Palace (later partially demolished and renovated to become the Europa building), thus Lex became a new project to satisfy the need for more office space. The first plans were submitted in 1988 by the company that built the Espace Léopold. However, they were deemed too ambitious by the local authorities. The building was intended to be tall, serving as a gateway into the area together with the Charlemagne building opposite. The authorities demanded a reduction of 20 metres (66 ft), giving it 15 floors instead of the planned 20, in order to preserve the visual dominance of the Berlaymont building and the Cinquantenaire Arcade. Features There are three basement floors for technical services, though the car park was built with less than 200 spaces as it was deemed the public transport links compensated for lack of car parking spaces. The main entrance has direct links to the metro and rail stations with the ground floor being occupied by a large restaurant. The building's glass structure is intended to convey transparency, with two floors being cleared to give a more open feel inside. See also Breydel building Madou Plaza Tower Brussels and the European Union Institutional seats of the European Union References External links Media related to Lex building at Wikimedia Commons
Edificio Lex

El edificio Lex es un edificio de oficinas gubernamentales ubicado en el barrio europeo de Bruselas (Bélgica). Se trata de un edificio anexo del Consejo de la Unión Europea (su inmueble principal es el edificio Justus Lipsius) y está situado en la Rue de la Loi/Wetstraat 145. Historia Las trabajos se iniciaron en 2001, y la construcción a partir de 2004, cuando el antiguo edificio fue demolido. Fue terminado en 2006. El edificio fue construido por y es propiedad de la empresa Lex 2000. El Consejo tiene un alquiler de larga duración en el inmueble así como una opción de compra. Debido a un exceso de volumen en la edificación, Lex 2000 tuvo que financiar la renovación de apartamentos cercanos para compensar.​ Está construido en el lugar que ocupaba una mansión privada, similar al edificio vecino Edificio Europa que fue demolido en lugar de ser renovado con el fin de crear un edificio moderno mucho más grande. Debido a la ampliación de 2004 de la Unión Europea se hizo necesario espacio adicional para las instituciones de la UE. El edificio Justus Lipsius no podía ampliarse debido a la cercanía de zonas residenciales y la protección del actual edificio Europa, por lo que Lex se convirtió en un nuevo proyecto para satisfacer la mayor demanda de espacio para oficinas.​ Los primeros planes fueron presentados en 1988 por la compañía que construyó el Espacio Léopold, sin embargo se consideraron demasiado ambiciosos por parte de las autoridades locales. Iba a ser un edificio de gran altura, actuando como una puerta de entrada al distrito, junto con el edificio Charlemagne situado enfrente. Las autoridades exigieron una reducción de veinte metros, dándole quince pisos en lugar de los veinte previstos inicialmente, con el fin de preservar la dominancia visual las arcadas del edificio Berlaymont y del Cincuentenario.​ Características Hay tres plantas de sótano para servicios técnicos - a pesar de que el aparcamiento cuenta con menos de 200 plazas ya que se consideró que los enlaces con el transporte público eran suficientes. La entrada principal tiene enlaces directos con el metro y las estaciones de tren y la planta baja está ocupada por un gran restaurante. La estructura de cristal del edificio pretende transmitir transparencia, con dos plantas abiertas para dar una sensación de mayor libertad en el interior.​ Véase también Edificio Justus Lipsius Edificio Europa Referencias
Lex (bâtiment)

Le Lex est un bâtiment situé dans le quartier européen de Bruxelles situé rue de la Loi 145. Histoire Le chantier a été entamé en 2001 et la construction en 2004, après que les anciennes bâtisses furent démolies. Il s'est achevé en 2006. Le propriétaire est la compagnie Lex 2000 qui loue le bâtiment au Conseil de l'Union européenne. Accès Voir aussi Union européenne à Bruxelles Liens externes Ressource relative à l'architecture : PSS Portail de l’Union européenne Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Bruxelles
Palača Lex

Palača Lex je uredski i rezidencijalni neboder u Europskoj četvrti u Bruxellesu (Belgija) na adresi Rue de la Loi/Wetstraat 145. U njemu su smješteni pomoćni uredi Vijeća Europske unije (sjedište Vijeća EU je palača Europa). Povijest Pripremni radovi započeli su 2001. godine, a sama gradnja započela je 2004. godine nakon što je srušen prijašnji objekt. Palača je dovršena 2006. godine. Graditelj i vlasnik zgrade je građevinska tvrtka Lex 2000, koja je s Vijećem EU potpisala ugovor o dugoročnom najmu cijele zgrade s mogućnošću i pravom kupnje. Zbog povećanja potrebe za uredskim prostorom, Lex 2000 je morao financirati obnovu obližnjih stanova da bi to nadoknadio gubitak stambenog prostora unutar samog objekta. Palača Lex izgrađena je na mjestu privatne vile, nalik susjednoj palači Résidence koja je srušena kako bi se stvorilo prostor za puno veću modernu zgradu. Velikim proširenjem Europske unije 2004. godine stvorila se potreba za dodatnim prostorom za institucije EU. U to vrijeme postojeća palača Justus Lipsius nije se mogla proširivati zbog blizine obližnjih stambenih četvrti i tada postojećih konzervatorskih restrikcija na susjednoj palači Résidence (kasnije djelomično srušenoj i obnovljenoj pod novim imenom palača Europa). Palača Lex je osmišljena kao novi projekt koji će zadovoljiti potrebu za više uredskog prostora. Prvo je idejno rješenje iznijela tvrtka koja je izgradila Espace Léopold 1988. godine, no lokalne su ga vlasti ocijenile preambicioznim. Predloženi objekt je bio vrlo visok, i služio je kao ulaz u veće područje zajedno s palačom Charlemagne koja se nalazila nasuprot. Vlasti su zatražile smanjenje objekta za 20 metara na 15 katova umjesto planiranih 20, kako bi se očuvala vizualna dominacija palače Berlaymont i arkada Cinquantenaire. Značajke Palača Lex ima tri podrumska kata za tehničke usluge uključujući i parkiralište s oko 200 mjesta. Parkiralište je relativno malo za zgradu takvih dimenzija i namjene, ali se smatralo da jake veze javnog prijevoza nadoknađuju nedostatak parkirnih mjesta. Glavni ulaz ima izravnu poveznicu s metroom i željezničkom stanicom, a prizemlje zauzima veliki restoran. Vidi još Palača Justus Lipsius Palača Europa Europsko vijeće Vijeće Europske unije Bruxelles i Europska unija Institucionalna sjedišta Europske unije Izvori
Lexgebouw

Het Lexgebouw ligt in de Leopoldswijk van de Belgische hoofdstad Brussel en biedt onder andere onderdak aan vergaderzalen, de vertaaldiensten en juridische afdeling van de Raad van de Europese Unie. De hoofdzetel van deze instelling is het Justus Lipsius-gebouw, dat aan de andere kant van het Résidence Palace staat. Dit historische pand werd gerenoveerd voor later gebruik door de Europese Raad. Aan de overkant van de Wetstraat bevinden zich het Karel de Grote-gebouw met daarnaast het Maalbeekdalhof. Het Lex-gebouw ligt ongeveer halverwege tussen de metrostations Schuman en Maalbeek. Geschiedenis Met oog op de uitbreiding van de Europese Unie van 15 naar 25 lidstaten in 2004 hadden de Europese instellingen meer bureauruimte nodig. Het bestaande Justus Lipsius-gebouw kon echter niet worden uitgebreid door de bescherming van aangrenzende Résidence Palace en de vereiste vrijwaring van de woonfunctie van de wijk erachter. In 2003 werd daarom begonnen met de constructie van het Lex-gebouw, dat 20 verdiepingen zou tellen (waarvan vijf ondergronds) en 73 meter hoog zou worden. Het gebouw telt ongeveer 88,150 m² en werd ontworpen door het architectenbureau Jaspers-Eyers in opdracht van Lex 2000 NV, dat overigens de renovatie van appartementen in de buurt moest financieren om de toegenomen kantoorruimte te compenseren. Zie ook Brussel als Europese hoofdstad Referenties
Edifício Lex

O edifício Lex é um edifício de escritórios governamentais localizado no Bairro Europeu de Bruxelas, Bélgica. Ele é um prédio anexo do Conselho da União Europeia (cujo prédio principal é o edifício Europa) e está situado no endereço 145, rue de la Loi/Wetstraat. História Os trabalhos começaram em 2001, com a construção iniciando em 2004, após a demolição do prédio antigo. A construção foi concluída em 2006. O prédio foi construído e é propriedade da empresa Lex 2000, com o Conselho tendo um aluguel de longo prazo do prédio e a opção de compra. Devido ao aumento no espaço de escritórios, a Lex 2000 teve que financiar a renovação de apartamentos próximos para compensação. O edifício foi erguido no local de uma mansão particular, similar ao vizinho Résidence Palace, que foi demolido em vez de renovado para criar um edifício moderno e muito maior. Espaço extra para as instituições da UE foi necessário a tempo para o alargamento da União Europeia em 2004. Na época, o edifício Justus Lipsius existente não podia ser expandido devido às áreas residenciais e às ordens de conservação então existentes no Résidence Palace adjacente (posteriormente parcialmente demolido e renovado para se tornar o edifício Europa), portanto, o Lex se tornou um novo projeto para satisfazer a necessidade de mais espaço de escritório. Os primeiros planos foram apresentados em 1988 pela empresa que construiu o Espace Léopold. No entanto, foram considerados muito ambiciosos pelas autoridades locais. O prédio foi planejado para ser alto, servindo como um portal de entrada para a área juntamente com o edifício Charlemagne oposto. As autoridades exigiram uma redução de 20 metros, resultando em 15 andares em vez dos 20 planejados, a fim de preservar a dominância visual do edifício Berlaymont e do Arco do Cinquentenário. Características Existem três andares subterrâneos para serviços técnicos, embora o estacionamento tenha sido construído com menos de 200 vagas, pois considerou-se que as ligações de transporte público compensavam a falta de vagas de estacionamento. A entrada principal tem conexões diretas com as estações de metrô e trem, com o térreo sendo ocupado por um grande restaurante. A estrutura de vidro do edifício pretende transmitir transparência, com dois andares sendo liberados para dar uma sensação mais aberta no interior. Ver também Bruxelas na União Europeia Referências Ligações externas Media relacionados com Edifício Lex no Wikimedia Commons
Лекс (будівля)

Лекс — висотна будівля урядових офісів у Європейському кварталі Брюсселя, Бельгія. Це додаткова будівля Європейської ради та Ради Європейського Союзу (їхня головна будівля — будівля Європа) і розташована за адресою: rue de la Loi/Wetstraat, 145. Історія Роботи розпочалися у 2001 році, а будівництво розпочалося у 2004 році, коли стару будівлю знесли. Його завершили у 2006 році. Будівлю звела та належить компанії Lex 2000, при цьому міська рада має довгострокову оренду будівлі з правом викупу. Через збільшення офісних приміщень Lex 2000 була змушена фінансувати ремонт сусідніх квартир, щоб компенсувати це. Будівлю зведено на місці приватного особняка, подібного до сусіднього Résidence Palace, який знесли замість реконструкції для створення набагато більшої сучасної будівлі. Додаткове приміщення для інституцій ЄС було потрібне вчасно для розширення Європейського Союзу у 2004 році. На той час існуючу будівлю Юстус Ліпсіус не можна було розширити через житлові райони та чинні накази про охорону сусіднього Résidence Palace (пізніше частково знесеного та реконструйованого, щоб стати будівлею Європа), таким чином Lex став новим проєктом для задоволення потреби в більшій кількості офісних приміщень. Перші плани були подані в 1988 році компанією, яка будувала Espace Léopold. Однак місцева влада визнала їх занадто амбітними. Будівля мала бути високою, слугуючи воротами в район разом із будівлею Charlemagne навпроти. Влада вимагала зменшення на 20 метрів (66 фт), надаючи йому 15 поверхів замість запланованих 20, щоб зберегти візуальну домінантність будівлі Берлемон та аркади П'ятдесятирічної черги. Особливості Три підвальні поверхи призначені для технічних служб, хоча парковка була побудована менш ніж на 200 місць, оскільки вважалося, що громадський транспорт компенсує брак місць для паркування автомобілів. Головний вхід має пряме сполучення зі станціями метро та залізниці, а перший поверх зайнято великим рестораном. Скляна конструкція будівлі покликана забезпечити прозорість, а два поверхи очищені, щоб створити відчуття більшої відкритості всередині. Див. також Будівля Брейделя Madou Plaza Tower Брюссель та Європейський Союз Інституційні центри Європейського Союзу Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Лекс (будівля)
Leyssensmolen

De Leyssensmolen is een standerdmolen te Kattenbos in de Belgische gemeente Lommel. Ze wordt ook Treitermolen of Kattenbossermolen genoemd. De molen werd gebouwd in 1797 en stond oorspronkelijk te Olmen. Hij werd gebouwd door de eigenaar van een watermolen, en wel de Straalmolen, als protest tegen de oprichting in de buurt van de zogeheten 'vrije molens', die konden ontstaan toen in de Franse tijd de heerlijke rechten, en daarmee de banmolens, werden afgeschaft. Een van deze vrije molens was de Heimolen, een andere standerdmolen. Daarom werd de Leyssensmolen ook de treitermolen genoemd. Ze heeft altijd dienstgedaan als korenmolen. De Straalmolen was bezit van de familie Leyssens. In 1804 werd de molen verkocht, en ze werd van 1808-1809 opnieuw opgebouwd aan de Frans van Hamstraat te Lommel. In 1960 werd de molen door het gemeentebestuur van Lommel aangekocht en in 1963 werd ze gedemonteerd, om in 1964 te Kattenbos aan de Zandstraat te worden herbouwd zonder maalmechanisme. In 1989 werd de molen opnieuw maalvaardig gemaakt. Vanaf 2003 staat de molen stil, omdat een nieuwe restauratie van het maalwerk nodig is. Door de verplaatsing vangt de molen te weinig wind, want ze staat te midden van bossen. Daarom is er in 2007 tot restauratie besloten, waarbij de molen tevens verplaatst wordt naar een heuvel verderop aan de Zandstraat.
R.E. Grave, Railway Wood

R.E. Grave, Railway Wood is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Zillebeke, een deelgemeente van Ieper. Deze begraafplaats ligt ongeveer vier km ten oosten van de Grote Markt van Ieper, op een heuvelrug. Het Cross of Sacrifice geeft de plaats aan waar één officier en elf manschappen van de 177th Tunnelling Company (Royal Engineers) omkwamen tijdens de ondergrondse oorlogvoering tussen november 1915 en augustus 1917. Daarom staan er geen grafzerken, maar zijn hun namen en regimenten op de basis van het Cross of Sacrifice gebeiteld. Ook de volgende tekst is erop te lezen: Beneath this spot lie the bodies of an officer, three N.C.O.'s and eight men of or attached to the 177th Tunnelling Company, Royal Engineers, who were killed in action underground during the defence of Ypres between November, 1915 and August, 1917. Het gedenkteken werd ontworpen door Arthur Hutton en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De unieke begraafplaats zondigt tegen enkele ijzeren regels van de Commonwealth War Graves Commission over de grootte van het Cross of Sacrifice en dat er minstens 40 graven moeten zijn om een Cross of Sacrifice op te richten. Geschiedenis Het bosje achter het offerkruis werd door de Britten "Railway Wood" genoemd, naar de vlakbij gelegen spoorlijn Ieper-Roeselare. De heuvelrug waarop de begraafplaats ligt werd Bellewaerde Ridge genoemd en was door het strategisch belang bijna de hele oorlog lang toneel van hevige gevechten, zowel bovengronds als ondergronds. Tot juni 1915 zou de heuvel nog enkele malen van kamp wisselen, waarna de frontlijn tot aan de Derde Slag om Ieper (1917) praktisch onveranderd bleef. Beide partijen groeven zich in en de gevechten werden vanaf dan vooral ondergronds gevoerd door het graven van tunnels om ondergrondse mijnen onder de stelling van de vijand te plaatsen. De 177th Tunnelling Company was lange tijd in deze sector actief, waardoor zij veel manschappen verloor in deze ondergrondse oorlogsvoering. In de omgeving zijn nog vele kleine en grotere mijnkraters zichtbaar in het landschap. Railway Wood werd in de jaren 20 volgens zijn oorspronkelijke vorm herbebost. De begraafplaats werd opgenomen in de Inventaris van het Wereldoorlogerfgoed. Externe links R.E. Grave, Railway Wood op de website van WO1.be R.E. Grave, Railway Wood op de website van de CWGC.
Élysette

Élysette ist der Name des wallonischen Regierungssitzes in der belgischen Stadt Namur. Die Bezeichnung leitet sich von der Verkleinerungsform des Élysée genannten französischen Präsidentensitzes ab und wurde von Guy Spitaels geprägt. Geschichte, Lage und Funktion Das Élysette wurde 1877 nach Plänen von Xavier Thibault erbaut. Es befindet sich im Stadtteil Jambes am rechten Ufer der Maas. Es beherbergt Büro- und Repräsentationsräume des wallonischen Ministerpräsidenten und der wallonischen Regierung und Gästeräume. Auf der gegenüberliegenden Maasseite befindet sich das wallonische Parlament. Kunst Im Inneren des Gebäudes befinden sich Gemälde von Pierre Paulus, in den Gärten befindet sich eine Statue von Jean-Michel Folon. Einzelnachweise Weblinks https://www.dhnet.be/actu/belgique/l-antre-du-renouveau-wallon-51b7be9de4b0de6db98b5338 (französisch)
Élysette

The Élysette (French pronunciation: [elizɛt], Little Élysée; Walloon: Elizete) is the executive seat of the Government of Wallonia. It houses the office of the Minister-President of Wallonia, and is located in Namur, Namur province, Belgium. History Built in 1877 by master-tanner Xavier Thibault, it was bought by the Walloon Region to the city of Namur. This building, hosting the office of the Minister-President, as well as his official residence, is on the right shore of the Meuse river, in Jambes, the administrative borough of Namur, capital of Wallonia. For the Minister-President's good services, you can find there kitchens, two bedrooms for the servants, garages, offices and meeting rooms (especially the Council of Ministers' Room). A flat, consisting of a bedroom, a dining room, a bathroom and a living room is next to the Minister-President's Office. The Élysette faces the Parliament of Wallonia. This one is on the left shore of the river, next to the Grognon (confluence between Meuse and Sambre rivers). References L’Élysette : la présidence du Gouvernement wallon à Namur, Jacques Vandenbroucke, Namur : Institut du patrimoine wallon, 2010, 40 p., coll. Carnets du patrimoine nº 76, ISBN 978-2-87522-038-7.