NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Maison communale d'Uccle

La maison communale d'Uccle (en néerlandais : Gemeentehuis van Ukkel) est un bâtiment dans la commune belge d'Uccle dans la région de Bruxelles-Capitale. Le bâtiment est sur la place Jean Vander Elst. Histoire En 1795, la commune d'Uccle fut formée sous la domination française, mais ils n'avaient pas encore de maison communale. C'est donc le Spijtigen Duivel qui servit de maison communale. En décembre 1797, la cure de l'église Saint-Pierre servit de maison communale. En 1828-1830, une nouvelle maison communale est construite sur la place Homère Goossens qui fait également office d'école. En 1882, la nouvelle maison communale sur la place Jean Vander Elst est achevée. Le bâtiment de la place Homère Goossens devint alors un hôtel. Il est racheté par la commune en 1925 pour y établir la justice de paix, le commissariat de police et le garage des pompiers. La maison communale a déménagé et se trouve maintenant rue de Stalle 77, depuis mars 2022. Bâtiment Le bâtiment est construit dans le style Louis XIII. Liens externes L'histoire de la maison communale Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Gemeentehuis van Ukkel » (voir la liste des auteurs). Article connexe Liste des bourgmestres d'Uccle Portail de Bruxelles Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Gemeentehuis van Ukkel

Het gemeentehuis van Ukkel (Frans: Maison communale d'Uccle) is een gebouw in de Belgische gemeente Ukkel in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het gebouw staat aan het Jean Vander Elstplein. Geschiedenis In 1795 werd de gemeente Ukkel onder het Franse bewind gevormd, maar men had toen nog geen gemeentehuis. Men vergaderde destijds in de Spijtigen Duivel. In december 1797 nam men de pastoorswoning van de Sint-Pieterskerk in gebruik als gemeentehuis. In 1828-1830 werd er een nieuw gemeentehuis aan het Homère Goossensplein gebouwd dat tevens dienstdeed als school. In 1882 kwam het nieuwe gemeentehuis aan het Jean Vander Elstplein gereed. Het gebouw aan het Homère Goossensplein werd een hotel en werd in 1925 door de gemeente weer aangekocht om er het vredegerecht, het politiecommissariaat en de brandweergarage in te vestigen. Gebouw Het gebouw is opgetrokken in Lodewijk XIII-stijl.
Heilige Drie-eenheidskerk (Brussel)

De Heilige Drie-eenheidskerk (Frans: Église La Sainte Trinité) is een Russisch-orthodox kerkgebouw in de Belgische hoofdstad Brussel. De kerk staat aan de Léon Lepagestraat 33-35. De bakstenen kerk is gewijd aan de Drie-eenheid. Geschiedenis In 1927 werd de kerk als gereformeerde kerk gebouwd naar het ontwerp van architect Tjeerd Kuipers. In 1995 fuseerden de Hervormde en Gereformeerde Kerk en vestigden ze zich in de Graanmarktkerk, waarna de gereformeerde kerk aan de Léon Lepagestraat werd verkocht. Op 8 oktober 2002 werd de Parochie van de Heilige Drieëenheid in Brussel opgericht. Op 30 maart 2003 werd het kerkgebouw aan de Léon Lepagestraat ingewijd door de metropoliet van Smolensk en Kaliningrad Kirill, voorzitter van de Afdeling van Externe Kerkelijke Betrekkingen van het Patriarchaat Moskou. Op 6 oktober 2005 werd de parochie ondergebracht in het aartsbisdom van Brussel en België na een besluit van de Gewijde Synode van de Russisch-Orthodoxe Kerk. Zie ook Lijst van kerken in Brussel
Voormalige kerk van het Gesellen Verein

De voormalige kerk van het Gesellen Verein is een kerkgebouw in de Belgische stad Brussel in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De kerk staat in een gebouwblok tussen de Pletinckxstraat en de Kartuizersstraat, op ongeveer 100 meter ten westen van de Sint-Gorikshallen. Geschiedenis In 1913-1918 werd de kerk gebouwd naar het ontwerp van architect A. Otto in opdracht van de Gesellen Verein/Duitse Katholieke Missie van Brussel. Gebouw De niet-georiënteerde bakstenen kruiskerk is in neoromaanse stijl opgetrokken en bestaat uit een traptoren op de noordoostelijke hoek, een eenbeukig schip met twee traveeën, een transept en een koor van een travee met halfronde apsis. De traptoren is voorzien van een opengewerkte lantaarn. Zie ook Lijst van kerken in Brussel
Sint-Denijskerk (Sint-Denijs-Westrem)

De Sint-Denijskerk is een kerkgebouw in de Gentse deelgemeente Sint-Denijs-Westrem. De kerk is toegewijd aan de heilige Denijs. Architectuur en bouwgeschiedenis Het neogotisch kerkgebouw is een ontwerp van architect Matthias Jozef Wolters en is net als de omliggende kerkhofmuur, de pastorie, en de omgeving, beschermd. Oorspronkelijk stond hier een in 1845 gesloopte 12e-eeuws romaanse kerkje uit de 12e eeuw dat voor het eerst in 1111 werd vermeld. Het was een kruiskerk met vierkante vieringtoren en leek qua architectuur op de Sint-Jan Baptistkerk te Afsnee. Vergroting van de sacristie volgde in 1898 naar ontwerp van architect Hendrik Geirnaert. Herstellingen waren nodig in 1909 en restauratie van de toren en westgevel (beschadigd in 1918 tijdens de Eerste Wereldoorlog) in 1921. Interieur In de kerk, op het rechterzijaltaar, bewaart men een schilderij van David Teniers de Jonge met de heilige Denijs als onderwerp. Galerij
Sint-Ambrosiuskerk (Dilbeek)

De Sint-Ambrosiuskerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Dilbeek, gelegen aan de Verheydenstraat. Geschiedenis De kerk zou zijn opgericht tussen de 9e en de 11e eeuw. In 1075 werd voor het eerst melding gemaakt van een parochie die tot kort na dit jaar nog afhankelijk was van de parochie te Anderlecht. Mogelijk werd het kerkgebouw in 1271 gesticht. De vroeggotische westtoren is 13e-eeuws. Het laatgotisch schip, transept en koor werden gebouwd in de 14e en 15e eeuw. Een en ander werd uitgevoerd in natuursteen. Van 1905-1912 werd de kerk verbouwd naar ontwerp van Henri Valcke, waarbij de zijbeuken werden omgebouwd tot dwarskapellen met neogotische puntgevels. Dit alles werd eveneens uitgevoerd in natuursteen. Tijdens dit werk trof men muurschilderingen van omstreeks 1600 aan. Gebouw Het betreft een driebeukige kruiskerk in witte, lokaal gewonnen, zandsteen. De voorgebouwde westtoren heeft vier geledingen. De gewijzigde zijbeuken werden eveneens in zandsteen uitgevoerd, maar deze was van een andere kwaliteit. Tegen de buitenmuur vindt men enkele 18e-eeuwse grafstenen. Interieur Het hoofdaltaar is van 1930 en het aan Sint-Alena gewijd zuidelijk zijaltaar is neogotisch (1913). Het heeft een houten Sint-Alenabeeld van omstreeks 1500. Het noordelijk zijaltaar is gewijd aan Sint-Anna-ten-drieën en heeft een 16e-eeuws beeld van deze heilige. Er is een gepolychromeerd Sint-Ambrosiusbeeld (1919), een 18e-eeuws beeld van Antonius van Padua, een biechtstoel in Lodewijk XIII-stijl (1652), een 17e-eeuwse preekstoel en nog een 18e-eeuwse biechtstoel. De kerk bezit een 17e-eeuws schilderij door Gaspar de Crayer dat de doop van de heilige Alena voorstelt.
Hartetroef

Hartetroef is sinds 2024 de naam van het kerkgebouw van de voormalige Heilig Hartkerk op het Heilig-Hartplein in de Gentse deelgemeente Sint-Amandsberg, nadat het omgebouwd werd tot buurtontmoetingsplek met polyvalente ruimte, sociaal restaurant en buurtkeuken. De kerk was opgedragen aan de Heilig Hartverering. Architectuur en bouwgeschiedenis De Heilig Hartparochie werd in 1877 erkend. Er bestond een houten noodkerk die vervangen werd door de huidige kerk, waarvan de constructie in 1881 startte. Het gebouw was in 1883 afgewerkt en werd hetzelfde jaar ingewijd. De zware vierkante kerktoren aan de westzijde kwam er in 1910. Het is een driebeukige basilicale kerk van vijf traveeën, een transept van twee traveeën, koor met apsis en twee absidiolen, met aan noordkant aangebouwde doopkapel. De stijl is neogotisch en oogt streng. Herbestemming En Route is een stadsvernieuwingsproject voor de wijk Dampoort en Sint-Amandsberg waarbij in 2018 gezocht wordt naar een nieuwe bestemming voor de kerk en het Heilig Hartplein.
Sint-Amanduskapel (Sint-Amandsberg)

De Sint-Amanduskapel is een kapel op de begraafplaats Campo Santo, op de Kapellenberg van de Gentse deelgemeente Sint-Amandsberg. De kapel is toegewijd aan de heilige Amandus. Architectuur en bouwgeschiedenis Bij restauratiewerken in 1966 stootte men op een trede van een vroegere kapel, mogelijk uit de tweede helft van de 14e eeuw. Dit gebedshuis verdween in de periode tussen 1469 en 1568. Het zou de kapel zijn geweest van het hof van Zingem, een vroegmiddeleeuwse abdijhoeve en zeer oude woonkern (6e-7e eeuw) van Sint-Amandsberg die verdween in de 17e eeuw. De huidige barokke kapel uit 1720-1721 werd gebouwd in opdracht van de Gentse bisschop Philips Erard van der Noot op de hoogste en enige duinheuvel van Sint-Amandsberg. Het gebedshuis heeft één beuk onder een leien dak met een kleine dakruiter (restauratie door architect Adrien Bressers). Tijdens de herstellingen verving men de Balegemse steen door witte Franse steen. Aan de zuidzijde is de klokgevel afgelijnd door een gelede architraaf met driehoekig fronton en een top die eindigt met voluten. De poort heeft de vorm van een rondboog, gesteund door neuten en imposten. Boven het steekboogvenster ziet men een gevelsteen met het gebeeldhouwd blazoen van bisschop van der Noot met zijn leuze ''Respice Finem'' (Denk aan het einde). Het interieur doet al geruime tijd dienst als tentoonstellingsruimte. De kapel is sinds 1942 erkend als monument en maakt samen met het kerkhof Campo Santo deel uit van een beschermd stadsgezicht. Na restauratie werd de kapel opnieuw heropend in april 2018.
Heilig Kruiskerk (Sint-Amandsberg)

De Heilig Kruiskerk is een kerkgebouw in de wijk Westveld van de Gentse deelgemeente Sint-Amandsberg. De naam van de kerk verwijst naar de verering van het Heilig Kruis. Het gebouw wordt niet meer gebruikt voor erediensten. Architectuur en bouwgeschiedenis In 1928 richtte men in het oosten van het Westveld de parochie Oude Bareel op. Vanaf de jaren 30 werd ook het park van het kasteel Carelshof verkaveld en werden er villa's opgetrokken. De volgende decennia raakte de rest van het Westveld verder bebouwd. Na de aanleg van een grote semi-sociale woonwijk rond 1955 werd het Westveld in 1958 een zelfstandige parochie waarvoor de kerkfabriek in 1959 een wedstrijd voor een nieuw ontwerp van een kerk uitschreef. De plannen van architect werden tijdens de constructie ervan aangepast aan de richtlijnen van het Tweede Vaticaans Concilie. Het werd een modernistische zaalkerk, ontworpen door architect Paul Van Maele, op 4 juli 1965 door bisschop Van Peteghem ingewijd. Ze is met gele natuursteen bekleed, met een open betonnen kerktoren met drie klokken. De crypte onder de kerk werd als weekkapel gebruikt. Herbestemming In 2018 was er een man die zich verzette tegen de plannen van het bisdom Gent en bisschop Luc Van Looy om de kerk te ontwijden en te herbestemmen. Hij spande een beroepsprocedure aan voor een kerkelijke rechtbank te Rome. In 2019 werd het gebouw verkocht. Het veilinghuis Maison Jules te Gent, opgericht door de vennoten Jo Tondeleir en Henk Dekeyser, heeft de kerk gekocht om er haar veilinghuis te vestigen. 1 jaar later kregen de nieuwe eigenaars de toestemming om de kerk te verbouwen tot veilingzaal, mits deze omkeerbaar is. In februari 2022 werd een eerste veiling gehouden. Externe links Kerkinvlaanderen met foto's van de kerk http://www.maisonjules.be
Académie Grétry

L'académie Grétry est un bâtiment situé boulevard de la Constitution à Liège et construit en 1905 pour servir de maternité de l'hôpital de Bavière. Il abrite depuis 1989 l'académie de musique. Situation Le bâtiment est situé dans le quartier d'Outremeuse, face à l'ancien hôpital de Bavière, au no 81 du boulevard de la Constitution. Il occupe aussi une partie des rues Curtius et Dos-Fanchon. Historique L'édifice est construit à la demande de la Commission d'Assistance Publique par l’architecte Henrotte en 1905. En avril 2019, l'ASBL Académie Grétry, propriétaire du bâtiment, reçoit un subside de près d'1 million d'euros pour la restauration de l'édifice. Classement En 2008, les façades et toitures d'une partie des bâtiments, les verrières de style Art nouveau, les sols en mosaïque de l'aile à rue et la cave aux clapiers destinés à l'élevage des lapines sont classés comme monument au Patrimoine culturel immobilier de la Wallonie. Notes et références Voir aussi Articles connexes Hôpital de Bavière Outremeuse Lien externe Site officiel Portail de Liège Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la protection du patrimoine Portail de la musique
Bezirk Tournai-Mouscron

Der Bezirk Tournai-Mouscron ist einer von sieben Bezirken (Arrondissements) in der belgischen Provinz Hennegau. Er umfasst eine Fläche von 708,70 Quadratkilometern mit 225.839 Einwohnern (Stand: 1. Januar 2024) in zwölf Gemeinden. Der Bezirk Tournai-Mouscron wurde am 1. Januar 2019 aus den ehemaligen Bezirken Mouscron und Tournai gebildet. Gemeinden im Bezirk Tournai-Mouscron Einzelnachweise
Arrondissement of Tournai-Mouscron

The Arrondissement of Tournai-Mouscron (French: Arrondissement de Tournai-Mouscron; Dutch: Arrondissement Doornik-Moeskroen) is one of the seven administrative arrondissements in the Walloon province of Hainaut, Belgium. The Arrondissement of Tournai-Mouscron was created in 2019 by the merger of the former arrondissements of Tournai and Mouscron. Municipalities The Administrative Arrondissement of Mouscron consists of the following municipalities (with their Dutch name): Antoing Brunehaut Celles Comines-Warneton (Komen-Waasten) Estaimpuis (Steenput) Leuze-en-Hainaut Mont-de-l'Enclus Mouscron (Moeskroen) Pecq Péruwelz Rumes Tournai (Doornik) References
Arrondissement administratif de Tournai-Mouscron

L'arrondissement administratif de Tournai-Mouscron est l'un des sept arrondissements administratifs de la province de Hainaut en Région wallonne (Belgique). Cet arrondissement administratif fait partie de l'arrondissement judiciaire du Hainaut. Sa superficie est de 714,53 km2 et sa population au 1er janvier 2026 s’élevait à 226 829 habitants, soit une densité de population de 317,5 habitants/km2. Histoire L'arrondissement est issu de la fusion au 1er janvier 2019 des arrondissements administratifs de Tournai et de Mouscron par décret du 25 janvier 2018 modifiant des articles relatifs au code de la démocratie locale et de la décentralisation de la Région wallonne. Communes et leurs sections Communes Sections Démographie Évolution démographique depuis sa création Source: Statbel Évolution démographique historique de cet arrondissement Tous les chiffres concernent les communes de l'arrondissement actuel érigé au 1 janvier 2019. Source : INS - Remarque : 1831 - 1970 = recensements ; à partir de 1980 = population au 1er janvier Notes et références Portail de la Belgique Portail de la Wallonie Portail du Hainaut
Arrondissement di Tournai-Mouscron

L'arrondissement di Tournai-Mouscron (in francese Arrondissement de Tournai-Mouscron, in olandese Arrondissement Doornik-Moeskroen) è una suddivisione amministrativa belga, situata nella provincia dell'Hainaut e nella regione della Vallonia. Composizione L'arrondissement di Tournai-Mouscron raggruppa 12 comuni: Antoing Brunehaut Celles Comines-Warneton Estaimpuis Leuze-en-Hainaut Mont-de-l'Enclus Mouscron Pecq Péruwelz Rumes Tournai Note
Arrondissement Doornik-Moeskroen

Het arrondissement Doornik-Moeskroen is een van de zeven arrondissementen van de Belgische provincie Henegouwen. Het arrondissement heeft een oppervlakte van 708,70 km² en telde 226.829 inwoners op 1 januari 2026. Het arrondissement is enkel een bestuurlijk arrondissement. Gerechtelijk behoort dit tot het gerechtelijk arrondissement Henegouwen. Geschiedenis Het arrondissement Doornik-Moeskroen ontstond op 1 januari 2019. De arrondissementen Doornik en Moeskroen werden samengevoegd tot dit nieuwe arrondissement. Demografische evolutie De inwoneraantallen voorafgaand aan de oprichting in 2019 hebben betrekking op de fusiegemeenten die sinds de oprichting deel uitmaken van het arrondissement. Bron: NIS - Opm: 1831 t/m 1980=volkstellingen; vanaf 1990= inwoneraantal per 1 januari Gemeenten en deelgemeenten Gemeenten: Antoing (stad) Brunehaut Celles Doornik (Tournai) (stad) Estaimpuis Komen-Waasten (Comines-Warneton) (stad) Leuze-en-Hainaut (stad) Moeskroen (Mouscron) (stad) Mont-de-l'Enclus Pecq Péruwelz (stad) Rumes Deelgemeenten:
Tournai-Mouscron

Tournai-Mouscron (fr. Arrondissement administratif de Tournai-Mouscron, nld. Arrondissement Doornik-Moeskroen, niem. Bezirk Tournai-Mouscron) – okręg w północnej Belgii, w Regionie Walońskim, w prowincji Hainaut. Utworzony został 1 stycznia 2019 r. w wyniku połączenia dwóch okręgów Tournai oraz Mouscron. Podział administracyjny Okręg podzielony jest na dwanaście gmin (nld. gemeente, fr. commmune, niem. Gemeinde), w skład których wchodzi 90 dzielnic (deelgemeente) Przypisy
Arboretum Tervuren

Das Arboretum Tervuren ist eine 100 Hektar große Baumsammlung, also ein Arboretum, mit 460 verschiedenen Baumarten (davon 305 Laubbaum- und 155 Nadelbaumarten) nahe der belgischen Stadt Tervuren. Die Sammlung umfasst typische Baumarten aus gemäßigten Klimazonen der nördlichen Halbkugel sowie von der südlichen Halbkugel aus dem Gebiet der Anden. Das Arboretum Tervuren ist als sogenanntes geographisches Arboretum angelegt, das heißt, jede der Parzellen bildet einen kleinen Wald verschiedener Arten aus einer einheitlichen Region, von Kalifornien bis nach Alaska und zusätzlich aus den Anden. Diese Parzellen sind in der Regel durch Lichtungen oder Alleen getrennt. Zwanzig der Parzellen behandeln Landschaften in Amerika (19 Nordamerika plus Araukarienwald) und zwanzig die Alte Welt (Europa, Asien, Nordafrika). Lage Der Park liegt 15 km östlich vom Zentrum Brüssels in Belgien zwischen der Gemeinde Tervuren und dem Stadtteil Jezus-Eik (französisch Notre-Dame au Bois) von Overijse. Geschichte Das Arboretum Tervuren wurde im Jahr 1902 unter Leitung Charles Brommers angelegt, des Konservators des Nationalen Botanischen Gartens in Meise und Professors an der Freien Universität Brüssel. Literatur Philippe Bourdeau, Jacques Delvaux, Roger Pierlot et Stan Van; Arboretum Tervuren – le guide du promeneur. Verlag: Editions de l'Octogone, 264 Seiten Quellen Homepage des Arboretums Tervuren
Geografisch Arboretum

Het Geografisch Arboretum of Arboretum van Tervuren is een arboretum in het Belgische Tervuren. Het maakt deel uit van de Koninklijke Schenking. Het Arboretum van Tervuren werd opgericht in 1902 op een eigendom van koning Leopold II, en werd ontworpen door botanicus Charles Bommer. Het arboretum ligt aan het Kapucijnenbos (Zoniënwoud) en omvat bomen en struiken uit het noorden, het westen en het oosten van Noord-Amerika, uit Centraal- en Mediterraan Europa, uit het Midden- en het Verre Oosten van Azië. De planten staan naar herkomstgebied gegroepeerd in een honderdtal secties op een oppervlakte van 120 hectare. Bronnen Officiële website arboretum Patrick Huvenne, Kevin Knevels & Wilfried Emmerechts. Geografisch Arboretum Tervuren. Een wereldreis rond bomen. Inverde.
Sint-Theresia van het kind Jezuskerk (Gent)

De Sint-Theresia van het kind Jezuskerk is een kerkgebouw in de Gentse wijk Rooigem. De kerk is toegewijd aan Theresia van het kind Jezus. Deze neoromaanse kruiskerk heeft een kerkschip en twee zijbeuken. De kerktoren staat aan de noordoostzijde en is, zoals de hele kerk, opgetrokken in gele baksteen, die samen met hardsteen is verwerkt. Het kerkgebouw werd opgetrokken naar de plannen van 1928 van architect van Edgard Van Hoecke-Delmarle in 1928. De pastorie aan de linkerkant was ook een deel van het ontwerp.
Wijnendalebos

Het Wijnendalebos was in het middeleeuwse Vlaanderen deel van een groot bosareaal (Bos van Houthulst) dat zich uitstrekte van Ieper tot Wijnendale en van Roeselare tot Diksmuide. Dit bos zou wellicht een grootte van 4000 ha gehad hebben. Van het oorspronkelijke Bos van Houthulst rest nu nog het stuk Wijnendalebos van ongeveer 280 ha (waarvan 181,4 ha in eigendom van het Vlaams Gewest) nabij Ichtegem en Torhout, en verder 352 ha Vrijbos op grondgebied van Houthulst. Het Wijnendalebos ligt grotendeels op het grondgebied van Ichtegem en deels op dat van Torhout. In het noordoosten is het door een strook landbouwgrond afgescheiden van het 'Keunebos'. Het Keunebos sluit aan bij het ommuurde park van het Kasteel van Wijnendale. Het bosgebied is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Bossen, heiden en valleigebieden van Zandig Vlaanderen: westelijk deel' (BE2500004). Flora Het bos bestaat uit zomereik en beuk op de hogere delen en els en es in de natte valleien. Naaldhoutbestanden worden geleidelijk omgevormd naar inheems structuurrijk loofhout. In het nattere elzen-essenbos zijn voorjaarsbloeiers, waaronder het zeldzame paarbladig goudveil aanwezig. In dit natte bos zijn nog restanten aanwezig van het vroegere middelhoutbeheer. In het Wijnendalebos komen meer dan 500 soorten paddenstoelen voor. Fauna In het Wijnendalebos leven onder andere boommarter, ree (sinds 1999), gewone grootoorvleermuis, ruige dwergvleermuis, franjestaart, baardvleermuis, vinpootsalamander, levendbarende hagedis, hazelworm, zwarte specht, buizerd, wespendief, kleine bonte specht, goudvink, bruin blauwtje en koevinkje. Natuurbeleving De helft van het gedeelte Wijnendalebos in eigendom van het Vlaams Gewest is voor het publiek toegankelijk, met onder meer een bosleerpad. De andere helft, ca. 92 ha, is ontoegankelijk bosreservaat. Afbeeldingen Literatuur Website Wijnendalebos Bosbeheerplan Wijnendalebos Agentschap voor Natuur en Bos ANB Wijnendalebos Referenties
Sint-Bernadettekerk (Sint-Amandsberg)

De Sint-Bernadettekerk is een kerkgebouw in de Gentse deelgemeente Sint-Amandsberg. De kerk is toegewijd aan Bernadette. Bouwgeschiedenis Rond 1923 startte de bouw van een aantal een- en meergezinswoningen aan de Sint-Bernadettestraat. De hierdoor ontstane bevolkingsaangroei zorgde voor de bouw van een houten noodkerk die in 1935 werd ingewijd. Later trok men er ook appartementsgebouwen op. In 1950 creëerde men de Sint-Bernadetteparochie. Het ontwerp voor een nieuw kerkgebouw liep vertraging op door aanpassingen aan het oorspronkelijk ontwerp uit 1961. Dat zorgde ervoor dat dit gebedshuis eerst op 22 november 1969 kon worden ingewijd. In 1967 sloopte men de noodkerk. Architectuur De voorgevel, oostelijk gericht naar de Sint-Bernadettestraat heeft een eenvoudig ontwerp. Deze rechthoekige zaalkerk is samengesteld uit blokvormige volumes onder platte daken, waarbij het middengedeelte het hogere hoofdvolume vormt, met aan de zijkanten twee lagere volumes ten noorden en ten westen. De kerktoren met klokkenspel, die gedeeltelijk vrij staat, heeft een uitkragende bekroning, en staat ten noorden van het schip. De hoogte is beperkt gehouden om het karakter van een wijkkerk te bewaren. De zuidelijke gevelwand krijgt een ritme door drie blokvormige volumes, met daarin de biechtstoelen. De gevels van het hoofdvolume worden bovenaan doorbroken door een rij van geritmeerde glas-in-loodramen met het uitzicht van een fries die in kaders van gewapend beton zijn gevat. De sacristie en de dienstruimtes zijn voorzien van houten schrijnwerk. De voorgevel met een blokvormig portiek, verschaft toegang tot de kerk via een centrale dubbele deur, geflankeerd door twee enkele deuren.