NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Mattheuskerk (Munkzwalm)

De Sint-Mattheuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Zwalm behorende plaats Munkzwalm, gelegen aan de Zuidlaan 18. Geschiedenis In de nabijheid van de huidige kerk stond een eenbeukig romaans kerkje dat echter te klein werd bevonden en vervangen door een grotere kerk. Deze werd gebouwd in 1875-1876 in neogotische stijl, naar ontwerp van Emile Van Hoecke-Peeters. Gebouw Het betreft een naar het westen georiënteerd bakstenen basilicaal kerkgebouw met een naastgebouwde toren in de zuidoosthoek. Deze toren, op vierkante plattegrond, heeft drie geledingen. Het koor is driezijdig afgesloten. Interieur Het schip wordt overkluisd door een houten spitstongewelf. De kerk bezit een beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Troost, van omstreeks 1600. Het kerkmeubilair dateert vooral van het laatste kwart van de 19e eeuw. Uit het 3e kwart van de 18e eeuw is een communiebank in Lodewijk XVI-stijl. De preekstoel uit de 2e helft van de 18e eeuw is in Lodewijk XVI-stijl. Ook is er een biechtstoel uit midden 17e eeuw in renaissancestijl.
Napoleonsmolen

De Napoleonsmolen (ook Mathijsenmolen of Van Breemolen genaamd) is een bakstenen windmolen uit 1804 die zich bevindt niet ver ten westen van het centrum van Hamont aan de dr. Mathijsenstraat en die in gebruik was als koren- en oliemolen. De aanleiding tot de bouw was het omwaaien van een houten windmolen te Achel in 1800. Ze is opgericht op initiatief van een aantal teuten en was oorspronkelijk een lage beltmolen. De eigenaars verhuurden de molen, en verkochten hem in 1862 aan Louis Mathijsen die de broer was van Antonius Mathijsen. In 1867 werd door Louis Mathijsen een ingrijpende verbouwing uitgevoerd waarbij de molen omgebouwd werd tot stellingmolen en ook verhoogd werd met een cilindrische opbouw waardoor deze molen zijn merkwaardige tegenwoordige uiterlijk kreeg. Tevens werd een olieslagmolen ingebouwd die afkomstig was van een rosmolen. Ze werd aangedreven door een stoommachine en pas sedert 1876 kon ze ook op windkracht worden aangedreven. In 1952 werd het gevlucht en de stelling verwijderd waarna er nog uitsluitend elektrisch werd gemalen. In 1968 werd de molen verhuurd als café, maar het ontbreken van een verwarmingsinstallatie deed dit café de das om. In 1982 kreeg de molen de monumentenstatus en de gemeente Hamont-Achel verwierf haar in 1990. In 1996 begon de restauratie en in 1997 werd de molen weer in gebruik gesteld. Sindsdien werken vrijwillige molenaars op de molen die niet alleen graan malen maar ook olie slaan uit lijnzaad. Zeer merkwaardig is dat naast het jaartal 1804 ook het jaartal AN XII is aangebracht, hetgeen verwijst naar de nieuwe jaartelling die door de Franse revolutionairen in 1792 werd ingevoerd.
Sint-Dionysiuskerk (Sint-Denijs-Boekel)

De Sint-Dionysiuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Zwalm behorende plaats Sint-Denijs-Boekel, gelegen aan het Vredesplein 36. Geschiedenis In 1003 werd voor het eerst melding gemaakt van een kerk, waarvan het patronaatsrecht berustte bij de Gentse Sint-Baafsabdij. Er zou sprake geweest zijn van een eenbeukig kruiskerkje met veelhoekige dakruiter. Het middenkoor en de viering van een 13e-eeuws vroeggotisch kerkgebouw, uitgevoerd in Doornikse steen, bleven bewaard. In het derde kwart van de 17e eeuw werd een sacristie en een nieuw voorportaal gebouwd. In 1836-1839 werd de kerk uitgebreid tot driebeukige pseudobasiliek naar ontwerp van Pieter Clepkens. In 1901-1902 volgde herbouw van het schip naar ontwerp van Henri Vaarwyck. De zijbeuken werden hierbij verbreed en afgewerkt met puntgevels. Het transept sprong daarna niet meer uit. In 2023 werd de kerk onttrokken aan de eredienst en bestemd tot columbarium en rouwcentrum . Gebouw De kerk bezit een zeskantige houten vieringtoren. In de vlakke vroeggotische koorafsluiting zijn sporen te vinden van het lagere koor van de oudere kerk. De neogotische sacristie is van 1901-1902. Interieur De middenbeuk is overkluisd door een houten tongewelf. Zijbeuken, transept en koren zijn overkluisd met kruisribgewelven. Het schilderij Kruisafneming wordt toegeschreven aan Antoon van den Heuvel. Het kerkmeubilair is neogotisch uit het begin van de 20e eeuw. Enkele grafstenen uit de 17e-19e eeuw werden in de binnenmuur ingemetseld.
Sint-Martinuskerk (Mater)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Oudenaarde behorende plaats Mater, gelegen aan het Materplein. Geschiedenis De eerste kerk van Mater lag op de plaats van de huidige Sint-Amelbergakapel en was wellicht een hofkapel die terug gaat tot de 6e of 8e eeuw. Een eerste vermelding van een kerk was in 998, toen het patronaatsrecht van de kerk werd geschonken aan de Sint-Pietersabdij te Gent. Uiteindelijk, al is niet bekend wanneer, werd een nieuwe kerk op de plaats van de huidige kerk gebouwd waarbij de oude kerk nog een tijdje als Sint-Amelbergakapel dienst deed om uiteindelijk gesloopt te worden. De kerk die uiteindelijk bewaard bleef werd gebouwd in 1780-1783 naar ontwerp van L. De Villegas, bouwkundige van de Sint-Pietersabdij. De daar reeds aanwezige kerk zou aanvankelijk worden vergroot doch werd uiteindelijk geheel vervangen. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen kerk met classicistisch uiterlijk en neoclassicistisch interieur. De kerk heeft steekboogvensters en een ingebouwde westtoren. Interieur De kerk bezit een schilderij door Simon II de Pape (1666), voorstellende Sint-Martinus als duiveluitdrijver. Er zijn een tweetal 17e-eeuwse beelden van Sint-Amelberga, waarvan één uit een vroegere wegkapel afkomstig is. Het 18e-eeuwse hoofdaltaar is een portiekaltaar waarvan de altaartombe van 1846 en het tabernakel van 1847 werden toegevoegd. Ook de zijaltaren, toegewijd aan respectievelijk Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Amelberga, zijn 18e-eeuws. Het kerkmeubilair is hoofdzakelijk 19e-eeuws waarbij het orgel, van 1840, werd vervaardigd door Hippolyte Loret.
Beffroi d'Eeklo

Le beffroi d'Eeklo (en néerlandais : Belfort van Eeklo) est un beffroi situé sur la Grand-Place (Markt) de la ville belge d'Eeklo dans la province de Flandre-Orientale. Historique Le site du beffroi actuel était autrefois occupé par une église qui a été démolie en 1878. En 1932, une extension de l'hôtel de ville avec érection d'un beffroi est réalisée, en partie à la mémoire des victimes de la Première Guerre mondiale. Le réalisateur de cette nouvelle aile est l'architecte gantois Amand Janssens. Cette nouvelle construction s'inspire de l'hôtel de ville, de style Renaissance flamande, datant du XVIIe siècle. Un carillon est installé en 1985 au sommet du beffroi pour les 40 ans de la libération. Depuis 1999, le beffroi est classé au patrimoine mondial de l'UNESCO au même titre que 32 autres beffrois belges. Bien que de construction récente (1932), le beffroi fait partie du patrimoine mondial de l'UNESCO pour son symbolisme. Architecture Cette nouvelle aile de l'hôtel de ville comprend un beffroi de 35 mètres de haut et est construite en brique rouge et calcaire. L'entrée est décorée de glands, symbole de la ville d'Eeklo. La tour carrée est couronnée d'un parapet en porte-à-faux avec quatre tourelles d'angle crénelées et une lanterne à huit côtés surmontée d'un clocher à bulbe. Articles connexes Beffrois de Belgique et de France Eeklo Liens externes Liste des beffrois de Belgique et de France classés au patrimoine mondial Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Belfort van Eeklo » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Flandre-Orientale
Belfort van Eeklo

Het Belfort van Eeklo is het belfort aan het stadhuis van de Oost-Vlaamse stad Eeklo. De site van het huidige belfort werd vroeger ingenomen door een kerk die in 1878 gesloopt werd. In 1932 werd een uitbreiding van het stadhuis gerealiseerd, deels ter nagedachtenis van de slachtoffers uit de Eerste Wereldoorlog. Deze nieuwe vleugel omvatte een 35 meter hoog belfort en is opgetrokken in rode baksteen en kalksteen. De ingang is versierd met eikels, het symbool van de stad Eeklo. De architect van deze nieuwe vleugel was Amand Janssens. Het Stadhuis zelf, in Vlaamse renaissancestijl, dateert uit de zeventiende eeuw. De belforttoren is sinds 1999 samen met 55 andere belforten in België en Frankrijk erkend als werelderfgoed door UNESCO. UNESCO plaatste de belforten op haar lijst omdat ze 'typisch waren voor de middeleeuwse macht van de Vlaamse steden'. Het belfort van Eeklo dateert echter uit 1932 maar werd toch weerhouden, niet zozeer omwille van het gebouw op zich maar wel wegens het hebben van een belfort en de 'symbolische waarde' die een belforttoren bezit.
Беффруа Экло

Беффруа Экло — башня, находится на центральной площади Экло, города в бельгийской провинции Восточная Фландрия. Беффруа примыкает к зданию городского совета. Вместе с другими бельгийскими и французскими беффруа, беффруа Экло внесена в список всемирного наследия ЮНЕСКО под номером ID 943—007. До конца девятнадцатого века на месте беффруа находилась церковь, снесённая в 1878 году. В 1930--1932 годах здание городского совета было перестроено и тогда же, в память о жертвах первой мировой войны, была возведена и тридцатипятиметровая беффруа. Архитектор: Аманд Янссенс (нид. Amand Janssens). Беффруа построена из кирпича и известняка. Нижняя часть беффруа возведена из известняка. Коробовую арку над дверью украшает поясок с изображением желудей. Название города Экло связывается со словом «дуб» и в гербе Экло изображены желуди. В верхней, кирпичной части беффруа в честь сорокалетия освобождения Экло в 1985 году был установлен карильон. Примечания
Sint-Pieterskerk (Mazenzele)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van het dorp Mazenzele, een deelgemeente van de Vlaams-Blabantse gemeente Opwijk. De kerk is gelegen aan Dorp 44. Geschiedenis Vermoedelijk was Mazenzele vanouds afhankelijk van de parochie van Asse, waarvan het patronaatsrecht sedert 1089 berustte bij de Abdij van Affligem. Omstreeks 1300 werd Affligem verheven tot zelfstandige parochie. Vermoedelijk stond hier een eenvoudig eenbeukig kerkje met voorgebouwde westtoren en vlak afgesloten koor. Omstreeks 1700 werd de kerk naar het oosten verlengd en bovendien voorzien van twee zijbeuken waardoor de toren zijdelings werd ingesloten. In 1835 werd de kerk gewijzigd in neoclassicistische zin. In 1920 werd de toren iets verhoogd en kreeg hij een nieuwe spits. Gebouw Het betreft een driebeukig kerkje met ingebouwde westtoren en een driezijdig afgesloten koor. De kerk is gebouwd in witte kalkzandsteen (natuursteen). Voor het koor werd baksteen en zandsteen gebruikt en blauwe hardsteen werd toegepast in de bouwcampagne van 1835. De 13e-eeuwse toren heeft drie geledingen en wordt bekroond door een tentdak. Het koor is uit het 1e kwart van de 18e eeuw. In de Eerste Wereldoorlog werd een gedeelte van de kerk (waaronder de toren) door de Duitsers opgeblazen. In de toren hangt de zogenaamde Thiendeklok 'Maria' al sinds 1639. Ze werd gegoten door J. Brouchart. Het pittoreske kerkje werd onlangs aan de buitenzijde gerestaureerd. Tijdens de restauratiewerken voerde men ook een archeologisch onderzoek. Ook komt het 19e-eeuwse Anneessensorgel van de kerk in Nijverseel opnieuw naar de parochiekerk van Mazenzele. In 1967 werd het ommuurde kerkhof verwijderd en werd er een nieuw kerkhof aangelegd langsheen de Kouterbaan. Interieur Veel kerkmeubilair is van 1835. Er zijn twee biechtstoelen uit het 3e kwart van de 18e eeuw. Tot de kunstwerken behoren schilderijen Aanbidding der wijzen (17e eeuw), Bevrijding van Sint-Petrus uit de gevangensis (omstreeks 1635). Verder is er een gepolychromeerd houden Sint-Petrusbeeld (1510-1520) en een beeld van Sint-Anna-te-Drieën van omstreeks 1500. Er bevinden zich in de kerk enkele 18e-eeuwse grafstenen.
Onze-Lieve-Vrouw Ter Druivenkapel

De Onze-Lieve-Vrouw Ter Druivenkapel is een grote kapel in de Oost-Vlaamse plaats Aalst, gelegen aan de Werf. Geschiedenis De kapel bevindt zich aan de oever van de Dender. Naar verluidt zou hier in 681 een kapel hebben gestaan, die door Sint-Amandus zou zijn gesticht omdat daar een miraculeus beeld was gevonden. De kapel werd door de Vikingen verwoest en in 1183 herbouwd. Toen fungeerde de kapel als parochiekerk en bedevaartoord. Ook in 1363 werd de kapel herbouwd. In 1782 werd een nieuwe kapel gebouwd in classicistische stijl. Van 1792-1805 werd de kapel gesloten door het Franse bewind. In 1921 kreeg de kapel een beschermde status, maar hij werd verwoest in 1940. In 1955-1956 werd een nieuwe kapel gebouwd in moderne stijl, naar ontwerp van Stani De Neef en Alfons Singelijn.
Église Notre-Dame de Nieuwerkerken

L'église Notre-Dame-de-l'Assomption (Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaartkerk en néerlandais) est une église de style gothique tardif et classique située à Nieuwerkerken, section de la ville belge d'Alost, dans la province de Flandre-Orientale. Historique Une première église est construite à cet endroit vers 1300. En 1563-1568, l'ancien chœur est remplacé par un chœur de style gothique tardif. Vers 1580, l'église est détruite par des insurgés. La tour qui surmonte la croisée du transept date du premier quart XVIIe siècle et la sacristie qui y est adossée date de 1760. Jusqu'en 1725, la paroisse dépend de l'église Saint-Martin d'Alost. En 1772-1774, l'ancienne nef est remplacée par un vaisseau de style classique à trois nefs et l'église prend sa forme actuelle. L'église est classée comme monument historique depuis le 20 juin 1947 et figure à l'Inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 493. Architecture Articles connexes Alost Nieuwerkerken (Flandre-Orientale) Liste des monuments historiques d'Alost Références Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Flandre-Orientale Portail du catholicisme
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Nieuwerkerken)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Aalst behorende plaats Nieuwerkerken, gelegen aan Nieuwerkerken-Dorp 1A. Geschiedenis De huidige kerk is samengesteld uit onderdelen van verschillende tijden. Het laatgotisch koor is van 1563-1568. De vieringtoren is uit het eerste kwart van de 17e eeuw. Deze toren wordt ten noorden nog geflankeerd door een 14e-eeuwse travee van het vroegere schip. Het driebeukig schip is van 1772 en in classicistische stijl uitgevoerd. Gebouw Het betreft een driebeukige pseudobasilicale kruiskerk die georiënteerd is. Het koor is gebouwd in zandsteen. De vieringtoren op vierkante plattegrond heeft speklagen van baksteen en zandsteen. Het schip is uitgevoerd in baksteen. Interieur De twee zijaltaren zijn uit het 4e kwart van de 18e eeuw. De koorbanken en de lambrisering zijn uit dezelfde tijd en uitgevoerd in Lodewijk XVI-stijl. De communiebank en de preekstoel zijn van 1786. Er zijn twee biechtstoelen van 1753 en twee van 1779. Het doksaal met het orgel zijn van einde 18e eeuw. Er is een grafmonument van Steven van Liedekerke (†1530) en Florence Wielants (†1506).
Sint-Bavokerk (Mere)

De Sint-Bavokerk is een kerkgebouw in de Belgische plaats Mere, toegewijd aan Bavo van Gent. Bouwhistoriek Deze kruiskerk werd twee keer geteisterd door een grote brand, in 1580 en in 1699. Na de eerste brand werden schip, priesterkoor en kerktoren heropgebouwd. Het transept en de twee aansluitende traveeën bleven bewaard. De westgevel is neogotisch, met drie opvallende vlakke zandstenen steunberen. In 1849 werd het kerkschip vergroot en de toren opgetrokken. In de kerk staat een beeld van de Maagd en Kind, een voorstelling van Maria die men Sedes sapientiae noemt en een doopvont uit de 17e eeuw. Galerij
Sint-Martinuskerk (Erpe)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in de Belgische plaats Erpe, toegewijd aan Martinus van Tours. Bouwhistoriek Op deze plaats stond een kerk uit de 14e-16e eeuw die in 1827 voor een deel werd afgebroken. Architect Johan Beeckman ontwierp een neoclassicistische hallenkerk, in 1834 gebouwd. De huidige kerk met drie beuken staat op een heuvel en de vierkantige kerktoren staat aan de westkant. Een gevelsteen aan de zuidelijke zijde vermeldt het jaar 1835 en de namen van de toenmalige notabelen. In de middenbeuk zijn de Toscaanse zuilen prominent aanwezig terwijl de kruisribgewelven van de koorsluiting op Ionische zuilen rust. Galerij
Sint-Pieterskerk (Bitsingen)

De Sint-Pieterskerk (Église Saint-Pierre) is de parochiekerk van Bitsingen in de Belgische provincie Luik. De kerk is gelegen aan de Rue de la Paille. Kerk Het betreft een driebeukige bakstenen kerk in classicistische stijl van 1770, die in 1857 herbouwd werd. De toren is van 1741-1744 en werd in 1914 verhoogd. De bakstenen toren wordt gedekt door een ingesnoerde achtkante spits. Ze heeft speklagen, hoekbanden en omlijstingen van natuursteen. De kerk bezit een hoofdaltaar uit de 2e helft van de 17e eeuw, twee classicistische zijaltaren uit de 18e eeuw. De kerk bevindt zich tegen een helling en is met een trap te bereiken. Kerkhof Op het kerkhof is een kapel te vinden, die het koor van de voorgaande kerk omvat, en waarvan het onderste deel uit de 13e en 14e eeuw en het bovenste deel uit 1744 stamt. Het heeft een altaar uit het laatste kwart van de 17e eeuw en er hangen 18e- en 19e-eeuwse schilderijen. Op het kerkhof bevinden zich grafkruisen van 1674, 1686 en 1694.
Sint-Dionysiuskerk (Impe)

De Sint-Dionysiuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Lede behorende plaats Impe, gelegen aan Impedorp 64. Geschiedenis De kerk brandde in 1582 uit en werd in 1607-1608 herbouwd. In 1773 werd het schip vergroot in classicistische stijl naar ontwerp van Philip Gobert. Gebouw Het betreft een georiënteerd bakstenen kerkgebouw met ingebouwde westtoren en classicistisch schip. De ingebouwde westtoren heeft een achthoekige bovengeleding. Het koor is laatgotisch. Het schip wordt overkluisd door Boheemse kappen. De hoofd- en zijaltaren en de biechtstoel zijn 18e-eeuws. De preekstoel is van 1888 en het Vereecken-orgel is van 1881.
Sint-Niklaaskerk (Gooik)

De Sint-Niklaaskerk, gelegen in de Dorpsstraat - centrum van de Vlaams-Brabantse gemeente Gooik - is een rooms-katholiek kerkgebouw en een beschermd monument van de Vlaamse Overheid. Historiek De kerk vindt zijn oorspronkelijke fundering terug in de 11e -12e eeuw en functioneerde op dat moment als bedehuis. De Sint-Niklaaskerk is daardoor ongetwijfeld het oudste gebouw van Gooik dat vandaag nog in functie is: elke zaterdagavond gaan er nog steeds eucharistievieringen door. De kerk bevat een opvallend orgel, vervaardigd door de bekende orgelmakersfamilie "Loret". Architecturale geschiedenis Het gebouw onderscheidt vijf bouwfasen: 1. Vooreerst een stenen kerk of kapel zo breed als het huidige gebouw. 2. In de 12e eeuw werd een toren op de kerk of kapel toegevoegd evenals een eenbeukige kerk met een halfrond koor. 3. In de 3e bouwfase, ten tijde van de 16e eeuw wordt er een zijkoor aan de noordelijke zijde van de toren bijgebouwd en worden noordelijke en zuidelijke zijbeuken opgetrokken. Hierdoor krijgt het gebouw een eerder Gotische uitstraling. 4. In de 4e bouwfase gaat men hier nog verder in: er wordt een nieuw gebinte voorzien, het koor wordt herbouwd en de zuidelijke sacristie wordt toegevoegd, allen in Gotische stijl. 5. In de 5e en laatste bouwfase wordt het huidige, driebeukige schip gebouwd, de middenbeuk wordt hoger en smaller, de doopkapel wordt in de 17e eeuw verhoogd, de kerk zelf wordt verlengd met 2 traveeën, midden 18e eeuw werd het schip in classicistische stijl heropgericht en in de eerste helft van de 19e eeuw wordt er gekozen om een barokgevel te plaatsen. In 1821 werd het schip met twee traveeën verlengd en afgesloten met een gevel, In 2022 werden herstellingswerken uitgevoerd aan het dak van de kerk, die vooruitliepen op een grotere restauratie, noodzakelijk vanwege de stabiliteitsproblemen waarmee de kerk te maken kreeg. Beschermd monument Uit het archief van de cel Vlaams-Brabant van Afdeling Monumenten en Landschappen wordt duidelijk dat de Sint-Niklaaskerk in verschillende stappen werd beschermd. Allereerst werden het koor, de toren en de noordelijke kapel “in klasse 3” gerangschikt, begin 20e eeuw. In 1976 werd de Sint-Niklaaskerk in zijn geheel als monument beschermd. Het op dat moment aangrenzend kerkhof werd tevens beschermd als omliggend landschap. Het oude kerkhof is de dag van vandaag verdwenen en maakte plaats voor groenbeplanting.
Heynsdalebos

Het Heynsdalebos of Heynsdaelebos is een natuurgebied van ongeveer 30 ha groot in de Vlaamse Ardennen op de grens van Ronse met Kluisbergen. Het ligt in de buurt van andere bossen in de bossengordel van de Vlaamse Ardennen, waaronder Hotond-Scherpenberg, Helling van Kraai en Kluisbos. Het gebied maakt deel uit van het Vlaams Ecologisch Netwerk en is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied Bossen van de Vlaamse Ardennen en andere Zuid-Vlaamse bossen (BE2300007). Het Heynsdaelebos bestaat vooral uit beuk met op de steilere hellingen ook zomereik, gewone es en zoete kers. In het voorjaar bloeit de wilde hyacint; er komen ook 45 soorten paddenstoelen voor. Er leeft onder andere glanskop, bosuil, boomklever, rosse vleermuis, vermiljoenkever,... Het bos is niet vrij toegankelijk. Afbeeldingen Externe links Instituut Heynsdaele kaart Heynsdaelebos Steekkaart protected planet
Bouvelobos

Het Bouvelobos is een natuurgebied in Oost-Vlaanderen aan de rand van de Vlaamse Ardennen in Wortegem-Petegem. Het bos maakt deel uit van het Vlaams Ecologisch Netwerk en is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied Bossen van de Vlaamse Ardennen en andere Zuid-Vlaamse bossen. Het is voornamelijk een beukenbos (met hier en daar ook eik, haagbeuk, els, es) dat niet vrij toegankelijk is (privédomein). Het Bouvelobos maakte vroeger deel uit van één groot bosgebied met de Oud-Moregembossen. In de 18de eeuw verscholen er zich roversbendes, waaronder die van Jan de Lichte. In het Bouvelobos bloeien onder andere wilde hyacint, boswederik, eenbes, bosanemoon, dalkruid. Er leeft bosmier, eikelmuis, hazelworm. Externe links Erfgoed Vlaanderen Bouvelobos Steekkaart protected planet
Makegemse bossen

De Makegemse bossen vormen een bos- en natuurgebied van ongeveer 200 hectare in Merelbeke-Melle (Schelderode, Melsen, Munte) in de provincie Oost-Vlaanderen. Het boscomplex is genoemd naar het gehucht Makegem (uitgesproken als Makkegem). Het gebied bestaat uit een mozaïek van verschillende bossen (Makegembos, Heilig-Geestgoed, Harentbeekbos, Bruinbos, Nerenbos, Makenbos, Luisdonkbos of Huisdonkbos en Hogenbos) omgeven door landbouwgebied. De Makegemse bossen maken deel uit van het Vlaams Ecologisch Netwerk en zijn Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Bossen van het zuidoosten van de Zandleemstreek'. Het zijn overwegend beukenbossen (ook fladderiep, boskers, haagbeuk, hazelaar, sporkehout en lijsterbes) met voorjaarsflora als bosanemoon, slanke sleutelbloem, muskuskruid, wilde hyacint, eenbes, gewone salomonszegel en dalkruid. Er leven reeën en eekhoorns, alsook de havik, wespendief, bonte specht, groene specht, zwarte specht, kamsalamander, vuursalamander, alpenwatersalamander, vinpootsalamander, kleine watersalamander. In 2012 werd de boommarter er gezien. Er zijn ook vele insecten, zoals de citroenvlinder (gonepteryx rhamni), het bont zandoogje (pararge aegeria), de europese hoornaar (vespa crabro) en de gewone meikever (melolontha melolontha). Met het 'landschapsproject Rodeland' wil men door bebossing in de valleien van de Gondebeek, Kerkesbeek en de Driesbeek de Makegemse bossen verbinden met het Aelmoeseneiebos. Afbeeldingen Externe links Agentschap voor Natuur en Bos Erfgoedatlas Makegemse bossen