NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Luxemburgcollege

Het Luxemburgcollege (1619-1806) in Leuven was een studiehuis voor alle Duitstalige studenten uit het hertogdom Luxemburg, aan de Universiteit Leuven. Eerste huisvesting Op basis van de erfenis van Jan Mylius, gestorven in 1596, stichtte de familie Függer in 1619 dit college. De organisatie en financiële omkadering van dit college duurden langer dan verwacht. Het eerste college was een huis in de Vaartstraat, vandaag huisnummers 30-32. Dit huis was gelegen rechtover het grote Augustijnenklooster in de Vaartstraat. Van het eerste studiehuis is niets bewaard. Duitstalige studenten uit Luxemburg konden hier studeren aan de Universiteit Leuven en ze deden dit in de richtingen filosofie, theologie en de beide rechten, kerkelijk recht en burgerlijk recht. Rococo In de jaren 1755-1767 kwam het huidig gebouw tot stand op hetzelfde adres. Op een groot perceel in de stad werden twee vleugels gebouwd in rococostijl: de westvleugel aan de straatkant en een nog grotere oostelijke vleugel. Tussenin lag een groot rechthoekig binnenplein. Ten oosten van de oostelijke vleugel lag een uitgestrekte tuin. De bouwwerken gebeurden onder leiding van Jean-Baptiste vanden Dale en Henri-Ferdinand-Joseph de Litisky, kanunnik van Sint-Jacob. Dit riante verblijf diende hoogstens voor een 15-tal studenten. Beide vleugels waren bovendien verbonden door twee overdekte wandelgangen. Met de afschaffing van de Leuvense universiteit in de Franse Nederlanden, werd het Luxemburgcollege definitief gesloten voor studenten (1806). Verenigd Koninkrijk der Nederlanden Tijdens het Nederlands bestuur in Leuven werd het Luxemburgcollege gebruikt als gevangenis. Er is enkel bekend dat het om burgerlijke gevangenen ging, dus geen militairen. België Na 1830 werd het college kort gebruikt als kazerne voor brandweerlui en gendarmerie. Eind van de jaren 1830 legden het Leuvens stadsbestuur de Rijschoolstraat aan, een typisch element uit een 19e-eeuwse urbanisatieplan. De Rijschoolstraat werd de verbindingslaan tussen de Vaartstraat en het Sint-Maartensdal. De kazerne van Sint-Maarten had hiermee een directe verbinding met de breed aangelegde manège van de Belgische cavalerietroepen. Deze manège palmde de volledige tuin in van het Luxemburgcollege. Vervolgens werd de oostvleugel van het college binnenin gerenoveerd; de twee overdekte galerijen langsheen het binnenplein werden afgebroken. Vanaf oktober 1852 kon er secundair onderwijs gegeven worden: de Rijksmiddelbare school bleef er meer dan een eeuw gehuisvest. Begin 21e eeuw vonden er restauratiewerken plaats. Het pand is een beschermd monument sinds 1994. De nieuwe bestemming van het Luxemburgcollege is huisvesting van de arbeidsrechtbank en de rechtbank van koophandel van het gerechtelijk arrondissement Leuven.
Engsbergse Molen

De Engsbergse Molen is een molenrestant van een ronde stenen molen, die zich bevindt op de hoek Portiersveld/Smisstraat in Engsbergen, een dorp ten zuidwesten van Tessenderlo in de Belgische provincie Limburg. Geschiedenis De molen is een beltmolen die dienstdeed als korenmolen. Ze werd gebouwd in 1826. Op 12 januari 1930 woedde een hevige storm, waarbij de kap geheel werd vernield. Men wilde de kap herstellen, maar door de hoge kosten daarvan werd de molen in 1934 stilgelegd. Hierna werd de romp nog een tijdje als woning gebruikt, maar daarna bleef ze leeg. In 1978 werd de romp aangekocht door de gemeente Tessenderlo. Sindsdien zoekt men naar een bestemming van de romp, die om veiligheidsreden niet meer toegankelijk is. Gedacht wordt aan een woonbestemming. Zie ook Lijst van windmolens in Limburg (België)
Station Sint-Niklaas-Oost

Station Sint-Niklaas-Oost is een goederenstation met een bundel opstelsporen op de lijn 59, ongeveer 1 km ten oosten van het station Sint-Niklaas in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen. Het werd aangelegd en in dienst genomen in 1970, samen met de elektrificatie en de vernieuwing van de spoorlijn. Er was een gebouw met laadperron voor de pakjesdienst NMBS-colli, later ABX, maar sinds de spoorwegen deze dienst niet meer verzekeren, dient het station enkel nog als 'parkeerterrein' voor reizigersmaterieel.
Gaurain-Ramecroix War Cemetery

Gaurain-Ramecroix War Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog gelegen in het Belgische dorp Gaurain-Ramecroix, een deelgemeente van Doornik. De begraafplaats ligt 3,3 km ten noordwesten van het dorpscentrum (Église Saint-Vaast) in de hoek gevormd door de N7 en een toegangsweg naar de N501. Ze heeft een driehoekig grondplan met een oppervlakte van ongeveer 722 m² en is omgeven door een haag. Het Cross of Sacrifice staat aan de toegang die bestaat uit een dubbel metalen hek tussen natuurstenen zuilen. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 70 Britten begraven waaronder 46 die niet meer geïdentificeerd konden worden. Geschiedenis Alle slachtoffers vielen in mei 1940 toen de British Expeditionary Force (BEF) was betrokken in de latere fase van de verdediging van België na de Duitse inval en de strijd om de terugtrekking van hun troepen naar Duinkerke te dekken. De meerderheid sneuvelde bij een vijandelijk bombardement op 19 mei 1940. In februari 1941 werden de gesneuvelden uit de omgeving door de Belgische autoriteiten in deze begraafplaats verzameld.
Sint-Rumolduskerk (Humbeek)

Dit overzicht is mogelijk incompleet; u kunt helpen door het uit te breiden. De Sint-Rumolduskerk is de parochiekerk van Humbeek. Het oorspronkelijke romaanse kerkje dat in de 12e eeuw werd opgericht door toedoen van het Sint-Romboutskapittel van Mechelen, werd door de Duitse troepen op 13 september 1914 samen met een dertigtal huizen afgebrand. De huidige kerk werd tussen 1927 en 1930 in Diegemse baksteen wederopgebouwd in gotisch-romaanse stijl. Hierbij werd gebruikgemaakt van de afbraakstenen van de oude kerk en van het correctiehuis van Vilvoorde. Op 27 mei 1930 werd de kerk door kardinaal Van Roey ingewijd. De laat-gotische toren is van 1646. Externe link Parochiekerk Sint-Rumoldus, Inventaris van het Onroerend Erfgoed
Nieuwe Sint-Martinuskerk (Ronse)

De Nieuwe Sint-Martinuskerk is een kerk in de Belgische stad Ronse, gewijd aan de heilige Martinus van Tours. De bouw van de kerk, volgens plannen van de Gentse architect Modeste de Noyette, werd begonnen in september 1892 en voltooid in juni 1899. De kerk wordt aanzien als een van de belangrijkste voorbeelden van de stijlzuivere neogotiek in België en is ook befaamd om zijn vele glasramen. Bezienswaardigheden in de kerk: glasramen met Bijbelse thema's, vervaardigd door Gustave Ladon en Camille Ganton-Defoin en destijds gefinancierd door de burgerij van de stad de piëta, een gepolychromeerd beeld (ingang) de doopvont, afgesloten met smeedijzeren hekwerk het orgel uit 1898 van de orgelbouwers Joris uit Ronse Er bestaat in Ronse ook een Oude Sint-Martinuskerk aan de Sint-Martensstraat. Deze is niet meer in gebruik als kerk. Externe link Sint-Martinuskerk
Onze-Lieve-Vrouw van La Salettekerk

De Onze-Lieve-Vrouw van La Salettekerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Maarkedal behorende plaats Louise-Marie, gelegen aan de La Salettestraat. Deze kerk werd gebouwd in 1852-1853, vermoedelijk naar ontwerp van Louis Minard. In 1899 werd de kerk verlengd naar ontwerp van Hendrik Geirnaert. De kerk werd in 2021 onttrokken aan de eredienst. De gemeente Maarkedal werd eigenaar van het gebouw. Gebouw Het betreft een driebeukig, naar het zuiden georiënteerd bakstenen kerkgebouw. De kerk heeft een halfingebouwde toren op vierkante plattegrond met vier geledingen en gedekt door een tentdak. De voorgevel van 1899 werd uitgevoerd in neoromaanse stijl. Interieur Het kerkinterieur ademt een neoclassicistische stijl. Het noordelijk zijaltaar is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van La Salette. Het is van ongeveer 1700. Een belangrijk deel van het kerkmeubilair is 19e-eeuws. Het orgel is van 1864 en werd vervaardigd door Maximilien Van Peteghem.
No Man's Cot Cemetery

No Man's Cot Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Boezinge (Ieper). De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Ze ligt 3,5 km ten noorden van Ieper en 3 km ten zuidoosten van de kerk van Boezinge. Het ommuurde terrein heeft een rechthoekige vorm met een oppervlakte van 375 m². Het Cross of Sacrifice staat centraal langs de oostelijke muur. De begraafplaats is vanaf de weg bereikbaar langs een 130 m lang graspad. Er liggen 79 doden begraven waaronder 2 niet geïdentificeerde. Geschiedenis De begraafplaats is genoemd naar een nabijgelegen gebouw dat bijna de hele oorlog in het niemandsland lag. De 51th (Highland) Division startte met de aanleg ervan na de verovering van deze locatie op 31 juli 1917. Ze werd gebruikt tot maart 1918. Er liggen 79 Britten begraven (waarvan er 2 niet geïdentificeerd konden worden). Onder hen zijn er 55 die sneuvelden op die beruchte 31ste juli. In 2009 werd de begraafplaats als monument beschermd. Onderscheiden militair J. Wallace, compagnie sergeant-majoor bij de Black Watch (Royal Highlanders) werd onderscheiden met de Military Medal (MM). Externe links No Man's Cot Cemetery op de website van de CWGC. No Man's Cot Cemetery op de website van WO1.be
Église Sainte-Geneviève d'Oplinter

L'église Sainte-Geneviève (Sint-Genovevakerk en néerlandais) est une église de style gothique située à Oplinter, village de la ville belge de Tirlemont (Tienen), en Brabant flamand. Localisation L'église Sainte-Geneviève se dresse au centre du village d'Oplinter, à 4 km au nord-est du centre de la ville de Tirlemont. Historique Le noyau de l'église date des environs de l'an 1200. La tour carrée, décrite selon les sources comme étant de style roman tardif, de style de transition roman-gothique ou de style gothique précoce, est datée des environs de 1200 ou de 1250. La nef et le chœur de style gothique sont construits à la fin du XIIIe siècle et au début du XIVe siècle : la construction de cette église-halle est attribuée au maître d'œuvre Franco de Lintris. Au siècle suivant, l'église-halle est complétée par un transept et par deux portails latéraux, l'un au nord et l'autre au sud. Aux XVe et XVIe siècles, deux hautes chapelles sont ajoutées de part et d'autre du chœur. La tour est reconstruite au XVIe siècle et est dotée d'une flèche en 1720. À la suite des incendies de 1506, 1597 et 1676, la voûte de la nef centrale du chœur s'effondre et est remplacée par un plafond rococo avec des scènes de la vie de sainte Geneviève. L'église a été restaurée à plusieurs reprises : en 1878 par l'architecte August Van Assche, en 1931-1936 par le professeur Raymond A. G. Lemaire et une dernière fois entre 1972 et 1985. Classement L'église fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 19 avril 1937 sous la référence 1072 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande (Inventaris Onroerend Erfgoed) sous la référence 43103. Architecture Références Voir aussi Oplinter Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du Brabant flamand
Sint-Genovevakerk (Oplinter)

De Sint-Genovevakerk in het Belgische dorp Oplinter is opgetrokken in Brabantse gotiek en dateert uit de veertiende eeuw. Architecturale kenmerken De romaanse toren van de dertiende eeuw. De kerk kwam in de plaats van een nog oudere kerk waarover in een oorkonde van 1159 al melding wordt gemaakt. De Sint-Genovevakerk heeft de vorm van een Latijns kruis en telt drie beuken. Er zijn twee schitterende portalen, een aan de noord- en een aan de zuidkant. De kapel van Sint-Genoveva met zijn grote ramen in flamboyante gotiek dateert waarschijnlijk van de vijftiende eeuw, de kapel van Onze-Lieve-Vrouw van de zestiende eeuw. Het kerkorgel van F.B. Loret, gebouwd in 1870, is vermaard. Het monumentale triomfkruis uit de dertiende eeuw is afkomstig van de abdij Maagdendaal. Geschiedenis De kerk kreeg het zwaar te verduren tijdens de opeenvolgende oorlogen. Ze werd in 1489 door Oostenrijkse troepen geplunderd en vernield. De herstellingen waren vergeefs: tijdens de Tachtigjarige Oorlog hielden vreemde troepen verscheidene malen lelijk huis in Oplinter. In 1551 moest dringend worden ingegrepen want het regende binnen in de kerk. Het gebinte en de eiken balken waren al zo rot dat het gevaarlijk werd het gebouw te betreden. In 1597 waren opnieuw herstellingen nodig na een brand. Nadat beeldenstormers alle relikwieën hadden geroofd werden in 1606 de altaren opnieuw gewijd. In 1676 stortten de gewelven van de middenbeuk en van het hoogkoor in. Ze werden vervangen door een plafond met financiële steun van de abdis van Maagdendaal. Het oorlogsgeweld bleef duren. Tijdens de volgende eeuw werd de kerk nog twee keer in brand geschoten. De begankenis tot de heilige Genoveva bracht van de dertiende tot de zestiende eeuw ontelbare pelgrims naar Oplinter en voor hen moest logies worden voorzien. Omdat het daartoe gebouwde Sint-Genovevagasthuis lang niet alle bedevaarders kon ontvangen werden links en rechts van de kerktoren de nog steeds bestaande bijgebouwen opgetrokken met haardvuur en slaapgelegenheid voor bedevaarders. Ook in de kerk zelf, in de koren van Onze-Lieve-Vrouw en van Sinte-Genoveva, werden bedden geplaatst zodat de kapellen als ziekenzalen konden dienen voor de pelgrims. Afbeeldingen
Nachtwacht-Flyer

Nachtwacht-Flyer (voorheen SpringFlyer en ROX-Flyer) is een attractie in het Belgische attractiepark Plopsaland Belgium en opende op 21 mei 2006. De attractie draait om de televisieserie Nachtwacht en is een 67 meter hoge Starflyer van de fabrikant Funtime. Geschiedenis SpringFlyer De attractie opende op 21 mei 2006 als SpringFlyer. In tegenstelling tot het huidige kleurenschema, had de toren een paarse kleur. De armen van de centrale gondel waren gedecoreerd met het logo van het televisieprogramma Spring. Enkele van de acteurs van Spring waren tijdens het openingsweekend van de attractie aanwezig als gevolg van een evenement van Ketnet, Ketnet Voetbalrock. ROX-Flyer In 2012 onderging de attractie een metamorfose. De toren kreeg een nieuw kleurenschema, waarbij er werd gekozen voor appelblauwzeegroen als accent voor de buitenbalken en een goudtint voor de tussenbalken. Later werd ook het Oosters-gedecoreerde bovenstuk vervangen door een wereldbol met windroos. Hiermee kreeg de attractie een gelijkaardig uiterlijk als hetzelfde type attractie in Plopsaland Ardennes. Op 31 maart 2013 heropende de attractie als ROX-Flyer. Alle verwijzingen naar Spring werden uit het park gehaald en de doeken van de centrale gondel werden aangepast. Een replica op ware grootte van de wagen uit het televisieprogramma ROX werd op het plein voor de attractie geplaatst. CEMI-Flyer Begin 2021 maakte Plopsa bekend dat ze de ROX-Flyer tijdelijk gingen hernoemen naar CEMI-Flyer, gebaseerd op het youtubeduo Celine & Michiel. Daar werd een petitie tegen gestart die 86 duizend keer getekend werd. Uiteindelijk werd beslist om deze wijziging toch niet door te voeren. Initieel zou de attractie na de actie met Celine en Michiel gedecoreerd worden naar Studio 100, naar aanleiding van het vijfentwintigjarige jubileum van het productiehuis. Nachtwacht-Flyer Op 8 mei 2021 opende de attractie uiteindelijk onder de naam Nachtwacht-Flyer, waarbij de attractie en de omringende zone gedecoreerd werd naar het Studio 100-programma Nachtwacht. Andere Plopsa-parken Plopsaland Deutschland In Plopsaland Deutschland bevindt zich een attractie van hetzelfde type. De versie in Holiday Park heet Lighthouse Tower en is gethematiseerd naar een vuurtoren. De attractie werd echter niet door Plopsa gebouwd, maar door de voormalige eigenaar van het park Schneider. De attractie opende in 2006 en Plopsa nam het park over in 2010. Plopsaland Ardennes In Plopsaland Ardennes bevindt zich ook dezelfde soort starflyer attractie. Deze versie heeft het thema van Mega Mindy en heet Mega Mindy Flyer. De opening van de attractie was voorzien voor 2007, maar wegens problemen met het verkrijgen van een vergunning werd de attractie pas in 2010 geopend. Trivia De attractie kan enkel draaien wanneer de windsnelheid lager is dan 50 km/u en er minimaal 13 personen in de attractie zitten. Externe link Attractie op de officiële website van Plopsaland Belgium
Pas-Bayard (steen)

De Pas-Bayard of Steen van het ros Beiaard is een rotsblok in de gemeente Durbuy in de Belgische provincie Luxemburg. Het is een van de legendestenen in het gebied, naast de Pierre Haina en het Duivelsbed. De steen is gelegen in een voortuin in het gehucht Pas-Bayard ten noordoosten van Wènin en Oppagne en op ongeveer een kilometer ten zuiden van Wéris. In de omgeving, in en rond de vallei waarin Wéris gelegen is, bevinden zich twee dolmens en een aantal andere menhirs. De verschillende megalieten in de omgeving zouden verschillende alignmenten met elkaar vormen die evenwijdig aan elkaar gelegen zijn. De steen ligt in de voortuin in het gehucht en heeft aan de bovenzijde een lange groef. Deze groef zou volgens de legende een afdruk zijn van de hoef van het Ros Beiaard toen het paard zich afzette om met de vier Heemskinderen op de rug naar Durbuy te springen, een sprongetje van ongeveer 10 kilometer.
Tour Inimitable

La Tour Inimitable è la torre civica (beffroi) di Bruxelles e sorge al centro della facciata del suo Municipio. Costituisce uno notevole esempio di architettura gotica brabantina. Storia Venne eretta fra il 1449 e il 1454 da Jan van Ruysbroeck, architetto di corte di Filippo il Buono, a sostituzione del precedente Beffroi, più piccolo. Descrizione Alta 96 metri si presenta come una forte torre quadrata coronata da una svettante guglia ottagonale traforata circondata da quattro torrette angolari. Lo slancio, la grazia delle forme e il suo straordinario equilibrio di masse le valsero fin dall'inizio l'appellativo di Tour Inimitable. In cima alla guglia è il gruppo di San Michele e il diavolo, emblema della città; statua in rame dorato alta circa 5 metri opera del 1454 di Marten van Rode. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Tour Inimitable
Sint-Pieterskapel (Lier)

De Sint-Pieterskapel, tegenover de Sint-Gummaruskerk is het enige romaanse gebouw in het Belgische Lier, provincie Antwerpen, en ook het oudste. De oorspronkelijke kapel dateert uit ca 1225. Die verving de houten bidplaats die in de 8ste eeuw door Sint-Gummarus werd opgericht. Na de voltooiing van de Sint-Gummaruskerk eind 15de eeuw werd een groot deel van de kapel afgebroken. Tijdens de Franse overheersing werd de kapel kapel leeggehaald.Later deed de kerk, tijdens de opbouw van de kerk buiten de Leuvensepoort tussen 1901 en 1904 dienst als parochiekerk van de Heilige Familie. Tijdens de Eerste Wereldoorlog brandde de kapel uit, maar werd tussen 1922 en 1925 heropgebouwd onder leiding van Lemaire. Lemaire volgde echter niet de originele vorm van de kapel waardoor enkel de kapel zonder de toren beschermd werd als monument in 1939. In 1994 werd echter de gehele kapel met toren toch als monument beschermd. Het interieur is sober met op de houten zoldering geschilderde heiligenmedaillons. Achter het altaar ligt het lege graf van Sint-Gummarus. Het schilderij "De moord op priester Frederegus" (1689 door een onbekende meester) illustreert de inval van de Noormannen, die de kerk binnenstormden en de priester doodden. Volgens een oude legende zouden daarop de invallers blind geworden zijn, de "godswraak", en zouden alle klokken in Lier beginnen luiden. Jaarlijks op de donderdag voor Sint-Andries (30 november) luiden om 19u alle klokken op het Lierse grondgebied als herinnering aan deze gebeurtenis. Fotogalerij
Sint-Martinuskerk (Opbrakel)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Brakel behorende plaats Opbrakel, gelegen aan de Sint-Martensstraat 6. Geschiedenis Eind 11e eeuw was er in Opbrakel al een bedehuis waarvan het patronaatsrecht werd toegekend aan de Abdij van Ename. Het oudste deel van de kerk is een laatromaanse toren uit de 13e eeuw. Oudere delen werden niet aangetroffen. In de eeuwen hierop volgend werd de kerk meermaals verbouwd en einde 16e eeuw werd hij ook zwaar beschadigd tijdens de godsdiensttwisten. In 1589 werd het koor hersteld. In 1716 begon men met de herbouw van het schip. In 1742 kwam een nieuw koor tot stand en in 1743 volgde een sacristie. In 1868 werden de vensters in neogotische trant gewijzigd. Gebouw De driebeukige classicistische pseudobasiliek heeft een driezijdig afgesloten koor. De voorgebouwde westtoren heeft een opvallend zware vierkante onderbouw, uitgevoerd in ijzerzandsteen en zandsteen. Hierboven bevindt zich een achtkant deel van zandsteen en baksteen. Het schip is voornamelijk gebouwd in baksteen, maar er is ook natuurstenen metselwerk in verwerkt wat vermoedelijk van de oude kerk afkomstig is. Interieur Het middenschip wordt overkluisd door een tongewelf. In 1754 werd een versiering in rococostijl aangebracht. De kerk bezit een 18e-eeuws schilderij van het Laatste avondmaal. Ook het hoofdaltaar is 18e-eeuws. De zijaltaren zijn iets jonger. De preekstoel is van 1765 en in rococostijl. De lambrisering is in Lodewijk XV-stijl. Het stenen doopvont is vermoedelijk 15e-eeuws. Het orgel van 1789 werd vervaardigd door Lambert-Benoît Van Peteghem.
Sint-Pietersbandenkerk (Nederbrakel)

De Sint-Pietersbandenkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Brakel behorende plaats Nederbrakel, gelegen aan het Marktplein. Geschiedenis Mogelijk had Nederbrakel in de 8e of 9e eeuw al een bedehuis. Het patronaatsrecht werd door Gwijde II van Namen geschonken aan het Sint-Hermeskapittel te Ronse. De kerk was in 1515 in slechte staat en er werd toen een nieuwe kerk gebouwd waarvan de toren, opgetrokken in 1515-1551, bewaard is gebleven. In 1750 werd, na blikseminslag, de spits door een helmdak vervangen. In 1828 werd de kerk aan de oostzijde vergroot naar ontwerp van Pieter Clepkens. Hiertoe moest een nieuw koor en een nieuwe zuidbeuk worden gebouwd. De toren werd ingebouwd. In 1909 werd de parochie verheven tot decanaat. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen pseudobasiliek met ingebouwde westtoren. Deze laatgotische westtoren heeft zes geledingen. Hoewel de toren in baksteen werd gebouwd werden de gevels bekleed met Balegemse steen, terwijl de sokkel uit ijzerzandsteen bestaat. De beiaard heeft 49 klokken. Het schip is laatclassicistisch met rondboogvensters en het heeft een halfcirkelvormige apsis. Interieur De kerk bezit enkele 19e-eeuwse schilderijen. Het hoofdaltaar en één zijaltaar zijn 18e-eeuws en in 1897 aangekocht van de Oude Sint-Martinuskerk te Ronse. Ook het koorgestoelte is uit deze kerk afkomstig. De preekstoel is van 1760. Vier biechtstoelen en een broederschapslijst zijn in Lodewijk XV-stijl, evenals de orgelkast. Het orgel is van 1912 en werd vervaardigd door de firma Reygaert. Het stenen doopvont is van omstreeks 1753.
Església del Sagrat Cor

«Església del Sagrat Cor , del Sagrat Cor de Jesús o simplement Sagrat Cor» té aquests significats: Església del Sagrat Cor de Sant Guim de Freixenet, església al nucli de Sant Guim de Freixenet (Segarra) Església del Sagrat Cor de Vistabella, església al poble de Vistabella al municipi de la Secuita (Tarragonès) Església del Sagrat Cor (Manacor), església construïda per Gaietà Buïgas i Monravà a Manacor (1881) El Sagrat Cor de Balaguer, església a Balaguer Sagrat Cor de Jesús (Colònia Jorba), capella de la Colònia Jorba al municipi de Calders (Moianès) El Sagrat Cor de Jesús de Viladomiu Nou, església de la colònia Viladomiu Nou al municipi de Gironella Temple Expiatori del Sagrat Cor, església que corona la muntanya del Tibidabo, a Barcelona Església del Sagrat Cor de Jesús (Eixample), església dels jesuïtes de Casp, a Barcelona Sagrat Cor o basílica del Sacré Cœur, al turó de Montmartre a París (França) Església del Sagrat Cor (Amposta) Església del Sagrat Cor (les Peces) Església del Sagrat Cor de Mislata Església del Sagrat Cor de Burjassot Església del Sagrat Cor de la Colònia de Valls Església del Sagrat Cor de Jesús (Roquetes), església parroquial a Roquetes (Baix Ebre)