NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Viaduct van Gentbrugge

Het viaduct van Gentbrugge is een liggerbrug ter hoogte van Gentbrugge die deel uitmaakt van de A14/E17. Het viaduct is uitgevoerd als 2×3 weg (inclusief pechstrook) en rust op 94 pijlers. In de nabijheid liggen het centrum van Gentbrugge, de Gentbrugse Meersen en Moscou. De maximumsnelheid bedraagt 90 km/u omwille van de verkeersveiligheid, geluidsoverlast en milieu-impact. Het viaduct is daarom in beide richtingen ook voorzien van trajectcontrole. De trajectcontrole richting Kortrijk werd in oktober 2009 geïnstalleerd, maar wegens problemen met het ijken kon het systeem pas in juni 2012 in dienst worden genomen. Later in 2012 werd de trajectcontrole richting Antwerpen geïnstalleerd, die in maart 2013 in dienst werd genomen. Renovatie In 2018 stelde men betonrot vast aan de onderzijde van het viaduct. Vallende stukken beton beschadigden onder meer een autobus waardoor men verplicht was wegen, voet- en fietspaden voor een gedeelte af te sluiten. De zones waar voetgangers, fietsers en auto's het viaduct kruisen, beveiligde men met netten aan de onderzijde van het viaduct. De P&R-zone werd afgesloten terwijl men andere zones afzette met hekkens. De Vlaamse Regering besliste om het viaduct in 2020 en 2021 te renoveren. Zowel het wegdek, de voegen, de waterdichting, de vangrails en de geluidsschermen werden vernieuwd. Betonherstellingen aan de pijlers en de onderzijde werden voorzien van een beschermende coating. De Gentse stadsbouwmeester, gesteund door de schepen van Openbare Werken, Filip Watteuw, pleitte in 2019 voor een grondig onderzoek naar de toekomst van het viaduct en de eventuele vervanging door een tunnel. Galerij Externe links De bouw en geplande renovatie van het viaduct De Vlaamse regering en het viaduct
Steam Train Maldegem-Eeklo

Steam Train Maldegem-Eeklo (Dutch: Stoomtrein Maldegem-Eeklo, SME), formerly Steam Centre Maldegem (Dutch: Stoomcentrum Maldegem, SCM), is a heritage railway association based at the former NMBS station of Maldegem in northern Belgium. Standard gauge steam and diesel trains run on the line to Eeklo. A 600 mm (1 ft 11+5⁄8 in) narrow gauge line runs from Maldegem to Donk on the former line to Bruges; this was supplemented by the standard gauge line in 1989. Line 58 Railway line 58 used to run from Ghent to Bruges, but half of it (between Eeklo and Bruges) was closed for passengers in 1959 and for goods in 1962 and 1967. Steam Train Maldegem-Eeklo maintains 10.0 kilometres (6.2 mi) of standard gauge tracks between Maldegem and Eeklo. In Maldegem the organization has acquired the old NMBS station and its buildings. In Balgerhoeke there is a simple station without buildings. In Eeklo, SME has its own simple Eeklo Oostveld station, but the association has also acquired permission to use track 3 of NMBS's Eeklo station, with tracks 1 and 2 still in use for mainline NMBS passenger trains. In Eeklo station SME's preserved line connects to line 58 of the national railway network of Infrabel. Stock List Steam locomotives Operational Standard Gauge Avonside No. 1908 of 1925. Named "Fred". La Meuse of 1926. Named "Bébert". St. Léonard n°947 of 1893. Build in Liège. Hunslet, No. 3796 of 1953, WD196, "Errol Lonsdale". Previously based on the South Devon Railway in England. Hanomag 0-4-0WT of 1906. Non Operational Narrow Gauge TKh No. 5387, named "General Maczik". Moved to SME from the Northampton & Lamport Railway in England in 2006. Haine St. Pierre n°416 of 1891. Awaiting restoration Orenstein & Koppel 0-4-0WT of 1911 (works number 4854). Named "Marie", Static. (First Locomotive of SME) "Adolphe" Tubize 4-6-2 (miniature) 1935. Built for Brussels World Fair railway. Awaiting restoration. Standard Gauge Haine Saint-Pierre n°1405 of 1923. Stored awaiting restoration. 41.195 (Ex-SNCB) Macintosh superheated 0-6-0. Awaiting restoration. AD08 "La Meuse" (ex-CFV3V) awaiting restoration. Diesel locomotives Operational Standard Gauge SNCB Class 74 7408. Operational. SNCB Class 80 8040. Operational. SNCB Class 91 9151. Operational. Narrow Gauge Moës 4wDM. Moës 4wDM, named "NELE". Diema DS30-1 Non Operational Standard Gauge Moës shunter named "Karien" Narrow Gauge Moës 4wDM, to be named "Dolly", under repair. Simplex 4wDM, Under restoration off site. Diesel multiple units Operational Standard Gauge SNCB Class 44 single car unit 4403 Operational. SNCB Class 46 single car unit 4620 Operational. SNCB Class 49 single car unit 4903 Operational. SNCB Inspection unit ES202. Non Operational Standard Gauge SNCB Class 44 single car unit 4405 Will be scrapped References External links Official Website
Vlerick Business School

Die Vlerick Business School ist eine private belgische Wirtschaftshochschule mit Standorten in Löwen und Gent, seit 2006 ebenso im russischen Sankt Petersburg und seit 2013 in Saint-Josse-ten-Noode in der Region Brüssel-Hauptstadt. Vorläufer der Hochschule war ein 1953 von André Baron Vlerick (1919–1990) gegründetes Forschungszentrum an der Universität Gent, das 1983 in das eigenständige Instituut Professor Vlerick voor Management überging. 1999 wurde das MBA-Programm der Katholieke Universiteit Leuven und das MBA-Programm des Instituut Professor Vlerick voor Management der Universität Gent fusioniert und in der Vlerick Leuven Gent Management School neu aufgebaut. 2012 firmierte die Hochschule in Vlerick Business School um. Die Hochschule ist mit EQUIS, AMBA und AACSB dreifach akkreditiert und bietet neben einem Voll- und einem Teilzeit-MBA auch Schulungsprogramme für Führungskräfte an. Doktoratsstudiengänge sind in Zusammenarbeit mit den Universitäten Gent und Leuven möglich. Weblinks Offizielle Website (nl, en)
Vlerick Business School

Vlerick Business School est une école de commerce belge privée disposant de campus à Bruxelles, Gand et Louvain. Elle est le résultat de la fusion des programmes MBA de la Katholieke Universiteit Leuven et de l'Instituut Professor Vlerick voor Management de l'Université de Gand, en 1999. Histoire En 1953, le professeur André Vlerick fonde à l'université d'État de Gand le Séminaire d'études et de recherche sur la productivité qui aboutira en 1983 en une école autonome, l'Instituut Professor Vlerick voor Management, également fondée par celui-ci. En 1968, avant sa scission effective, l'université catholique de Louvain lance un programme de MBA international, maintenu par la Katholieke Universiteit Leuven au sein de sa faculté d'économie et de gestion. En 1999, les deux universités font fusionner leurs programmes de MBA, fondant une nouvelle institution dénommée Vlerick Leuven Gent Management School, établie à Gand et à Louvain. L'UGent et la KU Leuven poursuivent en parallèle leurs formations de second cycle en économie et gestion au sein de leurs facultés d'économie et de gestion. En 2006, Vlerick ouvre son campus à Saint-Pétersbourg et en 2013 son campus bruxellois, à Saint-Josse-ten-Noode. En 2012, Vlerick Leuven Gent Management School modifie son nom et devient la Vlerick Business School. Vlerick se présente comme étant la plus ancienne business school d'Europe, cependant, en 2018, elle est juridiquement la plus récente fondée en Belgique. Accréditations et classements Vlerick Business School bénéficie de la triple accréditation, c'est-à-dire qu'elle bénéficie des trois plus importantes certifications de qualité de l'enseignement commercial: EQUIS, AMBA and AACSB. L'école figure dans les classements du Financial Times et de The Economist. Depuis 2008, Vlerick est classée dans les 10 meilleures écoles de commerce d'Europe par le Financial Times. Son MBA figure à la 10e place du palmarès mondial 2009 de The Economist. Formations L'école propose des MBA (Temps plein, Temps partiel et Exécutif) ainsi que des Masters en Management, Marketing et Finance. Une offre de formation continue, à destination de cadres, existe également. Anciens élèves célèbres Paul Bulcke - PDG de Nestlé Marc Coucke - PDG Omega Pharma Kris Peeters - Homme politique Rudy Provoost - Président de Rexel Professeurs Geertrui Mieke De Ketelaere Liens externes Site de Vlerick Business School Vlerick Alumni Références Portail du Brabant flamand Portail de la Flandre-Orientale Portail de l’éducation Portail de Saint-Pétersbourg
Luizenmolen

Le Luizenmolen (littéralement « moulin des poux ») ou moulin d'Anderlecht est un moulin à vent de type sur pivot construit en 1996 à Anderlecht et classé depuis 2007. Il s'agit en fait de la réplique d'un moulin construit au même endroit en 1862, racheté par la commune d'Anderlecht en 1939 et démoli en février 1955. (http://www.anderlecht.be/qr/1008-luizenmolen) Le moulin est en état de fonctionnement et ouvert aux visites. Histoire Technique Dans la culture Ce moulin (ou plutôt l'ancien moulin, détruit en 1955) figure dans l'album Le Fantôme espagnol, aventure de Bob et Bobette. Références Luizenmolen - II, Molenechos, 25 juin 2014. Contient des photos et une bibliographie très étendue. Luizenmolen - I, Molenechos, 17 juillet 2014. Contient des photos et une bibliographie. Herman Ricour, Luizenmolen : de laatste maalvaardige, Het Nieuwsblad, 30 juillet 2011, en ligne. Raar maar waar: er draait een molen in Brussel, Het Belang van Limburg, 15 juin 2009, en ligne. Alain Gérard, La reconstruction d'ailes didactiques, Le Soir, 22 septembre 1999, p. 22. Nicolas Vuille, Les Don Quichotte de nos moulins : le Luizenmolen bien connu des vieux Anderlechtois va être reconstruit, Le Soir, 4 mai 1993. Sylvie Lahy, Anderlecht a la nostalgie de son ancien moulin : nouveau souffle pour le Luizenmolen ?, Le Soir, 27 mai 1992, p. 20. Voir aussi Neerpede Liste des monuments classés d'Anderlecht Portail de Bruxelles Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des énergies renouvelables
Luizenmolen

De Luizenmolen of Windmolen van Anderlecht is een staakmolen in de Vlindersstraat te Anderlecht (Brussels Hoofdstedelijk Gewest). De aanvraag voor de oprichting van de Luizenmolen werd ingediend in 1862. In 1864 werd hij opgetrokken achter de molenaarswoning. Omwille van de bouw van een schuur op die plaats, werd hij verplaatst naar een berm naast de hoevegebouwen. Deze molenberg is thans nog zichtbaar. In 1939 verkocht de familie van de laatste molenaar de sinds 1928 in onbruik geraakte molen aan de gemeente Anderlecht. Tijdens de oorlog, in 1942, werd de molen geklasseerd, wat zijn verval niet belette, zodat hij in 1955 moest worden gesloopt. Dankzij een dynamische ploeg, bezorgd om het plaatselijk erfgoed, werd een kopie (op enigszins verkleinde schaal) van de molen terug opgericht, op een nieuwe molenberg die aangelegd werd op een dertigtal meter van de oorspronkelijke berm. In mei 1999 werd de maalvaardige molen ingehuldigd. In 2007 werd ook deze molen beschermd. Eind 2023 ligt de molen stil wegens dringende herstellingswerken aan de wieken. Trivia De Luizenmolen komt voor in het album Het Spaanse spook van de stripreeks Suske en Wiske. Het verhaal speelt zich af in 1564, wat dus ongeveer 300 jaar voor de bouw van de molen is. Willy Vandersteen inspireerde zich in 1950 op de molen die in 1955 afgebroken werd, en dus niet op het huidige exemplaar.
Adornesdomein

Het Adornesdomein is sedert oktober 2014 de gemeenschappelijke benaming voor de Jeruzalemkerk, het Adornesmuseum en een shop op de hoek van de Peperstraat en de Balstraat in Brugge. Het wordt beheerd door de vzw Adornes, opgericht door de familie de Limburg Stirum, afstammelingen van Anselm Adornes. Het Adornesdomein is sedert de vijftiende eeuw steeds in het bezit van de familie gebleven. De kapel werd in de eerste helft van de vijftiende eeuw gebouwd door nazaten van Opicius Adornes, een Genuees die zich in de dertiende eeuw in Brugge vestigde. Zij is geïnspireerd door de kerk van het Heilig Graf in Jeruzalem, waar Jacob en Pieter Adornes op pelgrimstocht waren geweest. In de kapel bevindt zich het praalgraf van Anselm Adornes (1424-1483) en zijn echtgenote, Margareta van der Banck. Het museum in ondergebracht in de godshuisjes achter de kapel en schetst de carrière van handelaar en diplomaat Anselm Adornes en het leven in het toenmalige Brugge. Het is de bedoeling om het korte termijn een groter aantal voorwerpen tentoon te stellen in het museumgedeelte. Op langere termijn zouden ook andere delen van het domein voor het publiek toegankelijk gemaakt worden. Externe link Adornesdomein Referenties
Beursschouwburg

Le Beursschouwburg est un centre des arts multidisciplinaire situé en plein cœur de Bruxelles qui organise des spectacles, des films, des concerts, des expositions, des débats et des fêtes. Beursschouwburg est réputé pour être une maison qui offre une plate-forme aux artistes jeunes et innovateurs. Le beurscafé, annexé à cette salle de spectacle, offre des services de cafétéria depuis le 14 septembre 2006. Le directeur général et artistique depuis 2012 est Tom Bonte. Historique Construit en 1885, le bâtiment accueille la Brasserie flamande avec ses salles pour réunions et banquets. En 1922, la grande salle du bâtiment fut agrandie et le bâtiment voisin, celui de droite, racheté et intégré à l'ensemble. En 1946, refonte totale des deux bâtiments, avec la création du théâtre à l'italienne. L'acteur populaire Darman y crée le "Théâtre de la Bourse" pour que s'y jouent des vaudevilles. Ce Théâtre ne survécut pas longtemps à son décès, survenu en 1959. En février 1965, il devient le Beursschouwburg, réellement flamand celui-là, ouvert aux productions des cercles flamands d’art dramatique. Ce lieu s'est forgé une nouvelle réputation vers le milieu des années 1980 par l'organisation d'expositions et rencontres autour des arts plastiques d'avant-garde et de concerts de figures marquantes du free jazz, des musiques improvisées et de la musique expérimentale à prix relativement démocratiques. Il s'est aussi attiré un public assez branché plus large par l'organisation de soirées de musiques électroniques. Accès Ce site est desservi par la station de prémétro Bourse. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de théâtres et salles de spectacle à Bruxelles Liens externes (nl + fr) Site officiel Portail des arts du spectacle Portail de la musique Portail de Bruxelles
Beursschouwburg

Beursschouwburg is een multidisciplinair kunstencentrum, gelegen in het centrum van Brussel. Er worden theatervoorstellingen, performances, films, concerten, nightlife, expo’s, debatten en lezingen georganiseerd. Beursschouwburg staat bekend als een huis dat jonge en vernieuwende artiesten een platform biedt. Aangrenzend is het beurscafé gevestigd, dat de deuren opende op 14 september 2006. Algemeen directeur en artistiek leider is Melat Gebeyaw Nigussie. In 1885 werd het gebouw als winkel annex café annex feestzaal Brasserie flamande door eigenaar Walckiers opgericht. In 1947 werd de feestzaal verbouwd tot theaterzaal. In 1983 deed Walckiers het gebouw over aan de Vlaamse Gemeenschap. De gevel werd gerenoveerd; verder gebeurde er niets en het gebouw verkrotte. Toen het in 1998 in de steigers werd gezet, verhuisde het theater tijdelijk naar de Kazernestraat. In de periode tot aan 2004 is het gebouw ten slotte verbouwd tot kunstencentrum. In eerste instantie zou ook het jeugdtheater BRONKS in Beursschouwburg geïntegreerd worden. De ruimte bleek daarvoor echter te klein. Alhoewel Beursschouwburg onder beheer staat van de Vlaamse Gemeenschapscommissie, vinden er meertalige evenementen plaats en worden politiek gekleurde campagnes niet gemeden, zoals het gebruik van gerecycleerde Vlaams Belang affiches in een pro-opengrenzencampagne. Vlaams Minister voor Brusselse Aangelegenheden Bert Anciaux heeft een onthaalbeleid ontvouwd dat de Franstaligen in Brussel moet uitnodigen kennis te komen nemen van de Nederlandstalige cultuur, om hun onbegrip weg te nemen. Het kunstencentrum heeft een reputatie verworven als avant-gardetrekker. Voetnoot Externe link Officiële website
Onze-Lieve-Vrouw-van-Zeven-Weeënkerk (Laak)

De Onze-Lieve-Vrouw-van-Zeven-Weeënkerk is de voormalige parochiekerk van het gehucht Laak, in de Belgische gemeente Houthalen-Helchteren, gelegen aan Daalstraat 122. Geschiedenis De oudste vermelding van een kerkgebouw op deze plaats stamt uit 1230, toen er sprake was van een Romaanse kapel, vermeld als capella in lacu juxta hengelo (de kapel in Laak, nabij Hengelhof). In dit document werd vermeld dat het patronaatsrecht van deze kerk in handen kwam van de Abdij van Floreffe. De kerk was afhankelijk van de Sint-Martinusparochie van het nabijgelegen Houthalen. Begin 15e eeuw werd begonnen met de bouw van een nieuwe, gotische, kerk. Van deze kerk is het uit mergel opgetrokken koor nog aanwezig. Vermoedelijk dateren toren en schip uit een tweede bouwperiode, die omstreeks 1500 plaatsvond. De huidige torenspits dateert van 1776-1777. Vermoedelijk werden schip en koor verhoogd in 1780. In 1842 werd Laak verheven tot een zelfstandige parochie, maar vanaf 1965 zetelde de parochie in de nieuwe, en grotere, Sint-Jozef Werkmankerk. Vanaf 1971-1994 fungeerde het kerkje als bedehuis voor de Grieks-Orthodoxe gemeenschap. Van 1994-1997 werd het kerkje gerestaureerd, waarna het als cultureel centrum dienst ging doen. Bedevaartsoord De patroonheilige van de kerk wisselde nogal eens. In 1497 betrof het de Heilige Quirinus van Rome, in 1516 was er sprake van de Heilige Quintinus. De Mariaverering, die ook in deze kerk plaatsvond, culmineerde in 1734 tot een wonderbaarlijke genezing, die werd toegeschreven aan de bijzondere bijstand van de Heilige Maagd. Hierdoor ontwikkelde de kerk zich tot een drukbezocht bedevaartsoord. Zo werd de kerk, omstreeks 1770, toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw-van-Zeven-Weeën. Deze werd hier vooral aangeroepen tegen maagpijn, lastige kinderen, stervensgevaar, bedwateren en allerlei ziekten. Architectuur en interieur De kerk heeft een naar voren uitgebouwde westtoren en een eenbeukig schip met driezijdige sluiting. De toren is laatgotisch met een klokvormig dak en peervormige spits. Mergel en hardsteen zijn toegepast voor de waterlijsten. Van belang is een portiekaltaar in Lodewijk XVI-stijl, van eind 18e eeuw. Het is vervaardigd uit gemarmerd, witbeschilderd en verguld hout. Op het fronton is een afbeelding van de Heilige Drievuldigheid te zien. De biechtstoel en de preekstoel werden geplaatst in 1826. De diverse gipsen heiligenbeelden stammen van ongeveer 1900. Externe link (nl) Bouwkundig erfgoed
Broelbrug

De Broelbrug is een stenen boogbrug in het centrum van de stad Kortrijk. De brug telt drie bogen, overspant de rivier de Leie en verbindt de twee historische Broeltorens en de Broelkaai met de Verzetskaai. Geschiedenis Aanvankelijk werd de Broelbrug ook de Hoge Brug genoemd. De brug werd in 1872 gerestaureerd door architect L. Degeyne. In het midden op de brug bevindt zich het beeld van de heilige Johannes Nepomucenus, patroonheilige van de drenkelingen. Dit beeld stond eerder op de Broelkaai, maar werd verplaatst naar de Broelbrug. De Broelbrug werd tijdens de beide wereldoorlogen in oktober 1918 en op 23 mei 1940 (tijdens de Leieslag) vernield, waarna ze telkens in de oorspronkelijke bouwstijl werd heropgebouwd. Varia Niettegenstaande de Broelbrug vrij smal is, werd vroeger toch verkeer in twee richtingen toegelaten. Tegenwoordig is dat in een richting.
Schloss Aigremont

Das Schloss Aigremont (französisch Château d'Aigremont) befindet sich in der Ortschaft Awirs der Gemeinde Flémalle auf einem Felsrücken 80 Meter oberhalb der Maas. Aigremont wurde zum ersten Mal um das Jahr 900 erwähnt. Im Mittelalter war es eine große Befestigung und diente auch als Zuflucht für viele Gegner der Fürstbischöfe von Lüttich, wie zum Beispiel Wilhelm I. von der Mark im Jahre 1468. Archidiakon Mathias Clercx erwarb das Anwesen von der Familie von der Mark und erbaute zwischen 1717 und 1727 das heute bestehende klassizistische Schloss. Literatur Luc Francis Genicot (Hrsg.): Le grand livre des châteaux de Belgique. Band 2: Châteaux de plaisance. Vokaer, Brüssel 1977, S. 39–40. Weblinks Schloss Aigremont auf chateauxdebelgique.eu Beschreibung der Anlage (englisch) Kurzbeschreibung und Fotos Fotogalerie
Château d'Aigremont

Le château d'Aigremont est situé dans le quartier des Awirs, au lieu-dit Aigremont, dans la commune belge de Flémalle dans la province de Liège en Région wallonne. Il est situé à 80 mètres au-dessus de la rive gauche de la Meuse et à 17 kilomètres au sud-ouest de Liège. Origine du nom Aigremont Diverses légendes rapportent que le château d'Aigremont tire son nom du duc de Beuves d'Aigremont[réf. souhaitée], protagoniste des plus importants dans les deux légendaires chansons de geste : Chanson des quatre fils Aymon, les quatre fils étant les neveux de Beuves et Chanson de Maugis d'Aigremont, Maugis étant son fils, récits dans lesquels, les principaux personnages sont opposés à Charlemagne. Histoire Les origines du château sont assez floues et beaucoup de légendes s’en rapportent (voir Chanson des quatre fils Aymon et Chanson de Maugis d'Aigremont). Cependant, il semble que déjà au Moyen Âge, en l'an 900, on mentionne une forteresse à cet endroit[réf. souhaitée]. Une forteresse qui relèvera de l'autorité de la principauté de Liège, mais en 1715, le chanoine Mathias Clercx acquit la seigneurie pour la transformer en château conçu comme résidence de plaisance. Ainsi, de 1717 à 1727, la forteresse laissera place à un château s'inspirant de l'architecture française de style Louis XIV, en vogue à l'époque, mêlé à la brique rouge typique de la tradition mosane. Architecture et jardins Galerie Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Kasteel van Aigremont » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Bibliographie Marie-Laure Roggemans (dir.), Jean-Marie Duvosquel (dir.) et al., Fondation Roi Baudouin, La mémoire des bâtisseurs, Bruxelles, Crédit communal de Belgique, 1988, 252 p. (ISBN 2-87193-068-6), p. 131-138. Articles connexes Liste des châteaux belges par région Liste du patrimoine immobilier exceptionnel de la Wallonie Awirs Flémalle Liens externes Frédéric Marchesani et Guy Focant (photos), « Le château d'Aigremont : un bijou des bords de Meuse », sur parismatch.be, 10 avril 2023 (consulté le 4 octobre 2023) Inventaire no 62120-INV-0005-01 Ressource relative à l'architecture : Patrimoine classé de Wallonie Portail de la province de Liège Portail des châteaux Portail de la protection du patrimoine
Kasteel van Aigremont

Het Kasteel van Aigremont ligt op 80 m boven de linkeroever van de Maas, nabij het dorp Awirs, 17 kilometer ten zuidwesten van Luik. In de middeleeuwen stond op deze plaats een versterkte burcht. Aigremont wordt voor het eerst in 900 vermeld. Legenden brengen Aigremont in verband met hertog Beuve van Aigremont en zijn echtgenote Druwane. Beuve was volgens De Schone Historie van ridder Malegijs de overgrootvader van de vier Heemskinderen, die zich tegen Karel de Grote verzetten. Tussen 1717 en 1727 werd een nieuw kasteel in classicistische stijl gebouwd in opdracht van kanunnik Mathias Clercx. Het is een evenwichtig complex in rode baksteen met sokkels en kozijnen in witte zandsteen. De bouwstijl past binnen de traditie van de barokarchitectuur in het prinsbisdom Luik en sluit nauw aan bij die van de nabijgelegen abdij van Val-Saint-Lambert. Het interieur is zeer luxueus. In het trappenhuis bevinden zich voor België unieke plafondschilderingen in Italiaanse trompe-l'oeil van Delloye. Ook de staatsietrap is indrukwekkend en zeer kleurrijk. Op de terrassen is een Franse tuin aangelegd. Hier staat ook de barokke privékapel van de kanunnik. Galerie Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Luik (provincie) Malegijs Externe link (fr) Beschrijving in het Inventaris van het Waalse patrimonium (en) Beschrijving van Kasteel van Aigremont, Eupedia