NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Liebfrauenkirche (Sint-Niklaas)

Die Kirche Unsere Liebe Frau von der Hilfe der Christen (Onze-Lieve-Vrouw-van-Bijstand-der-Christenenkerk) ist eine im Stil des Historismus erbaute Kirche in der belgischen Stadt Sint-Niklaas. Die katholische dreischiffige Kreuzkirche wurde von dem Genter Stadtarchitekten Louis Roelandt (1786–1864) zusammen mit seinem Schüler Louis Van Overstraeten entworfen, von 1841 bis 1844 erbaut und danach auf das Patrozinium Maria, Hilfe der Christen geweiht. Die Kirche ist in einem Mischstil erbaut. Es dominiert der neuromanisch-byzantinische Stil, der mit gotischen Elementen ergänzt wurde. Vollendet wurde die Kirche erst im Jahr 1896 durch die Errichtung einer sechs Meter hohen Marienstatue auf dem 50 m hohen Kirchturm. Von außen dominiert das ziemlich nüchterne, graue Erscheinungsbild der aus in Gobertange gebrochenem Brabanter Kalkstein erbauten Kirche. Dazu in starkem Kontrast steht der polychrome Innenraum. Dieser wurde letztmals von 1994 bis 1998 restauriert und bildet mit der neobyzantinischen Architektur ein harmonisches Ganzes. Die Liebfrauenkirche steht seit 1973 unter Denkmalschutz. Im Jahr 2014 brütete erstmals ein Wanderfalkenpaar im Turm der Kirche. Leider hatten sie keinen Bruterfolg. Einzelnachweise Weblinks Parochiekerk Onze-Lieve-Vrouw Bijstand der Christenen. In: inventaris.onroerenderfgoed.be. Abgerufen am 23. Januar 2026 (niederländisch).
Het Steen (Elewijt)

Het Steen (Dutch; lit. 'the stone' or 'the rock'), also referred to popularly as the Rubens Castle (Rubenskasteel), is a castle in Elewijt, Flemish Brabant, in Belgium. It is notable as the country house of the artist Peter Paul Rubens between 1635 and his death in 1640. Het Steen itself features in several of Rubens's late landscape paintings. Early history The castle's origins date to 1304. A small stream called the Baerebeek runs through the castle grounds. Rubenskasteel The painter Peter Paul Rubens purchased Het Steen as a country estate in May 1635 for 93,000 guilders along with the historic noble title Lord (Seigneur) of Steen. Rubens intended to use the castle as a summer residence as he already owned a substantial mansion in Antwerp about two hours away by carriage. Rubens moved into the castle with his second wife Helena Fourment and family in November 1635. He died in 1640. The castle features in a number of Rubens's most celebrated landscape paintings including The Rainbow Landscape (Wallace Collection, 1636), A View of Het Steen in the Early Morning (National Gallery, 1636), and Tournament in Front of Steen Castle (Louvre, 1638-40). Subsequent history After Rubens's death, the castle passed to a succession of owners. It was used as a prison for a time. At the time of the German invasion of Belgium in August 1914, four civilians were murdered outside the castle by German forces at the same time as the massacre of civilians in nearby villages including Elewijt. It was declared a listed monument in 2016. The castle was put up for private sale in 2021 at an undisclosed asking price, speculated to be 4 million euros. After being listed for sale in 2016, it was purchased by the Flemish Region in 2019. Nowadays, the castle is privately owned, not open for visits but rented for events. Sources Further reading Delgado, Michael (24 February 2025). "When Rubens was king of the castle". Apollo Magazine. Retrieved 27 January 2026. External links Elewijt Castle on BALaT - Belgian Art Links and Tools (KIK-IRPA)
Château Het Steen

Le château Het Steen, aussi appelé Château Rubens est un château situé à Elewijt, entité de la commune belge de Zemst (Région flamande). Histoire Au début du XIVe siècle, il est transformé en château de pierre. Un peu plus tard, le seigneur d'Elewijt d'alors, Gisbert Taye, l'équipe de 28 hommes armés. Le château a appartenu aux Borchgrave, à Paul de Carondelet, seigneur de Maulde (1585), puis à Marie-Christine d'Egmont [† 1622, fille de Lamoral d'Egmont prince de Gavre et épouse, d'abord du comte Oudard de Bournonville (parents d'Alexandre Ier premier duc de Bournonville et grands-parents du deuxième duc Alexandre II, deux comtes de Hénin-Liétard) ; puis de Guillaume de Lalaing, fils d'Antoine II et arrière-petit-neveu d'Antoine Ier de Lalaing-Hoogstraten, comte de Hoogstraate (parents d'Antoine III) ; et enfin du comte Charles de Mansfeld]. Il fut vendu à Frédéric de Marselaer, sire d’Opdorp, en 1622. Pierre Paul Rubens (1577-1640) et Hélène Fourment (1614-1673) acquirent le château en 1635. Ils effectuèrent d'importants remaniements pour le transformer de place forte en une maison de plaisance. Veuve, Hélène se remaria à Jean-Baptiste de Brouchoven, comte de Bergeyck, conseiller des Finances et ambassadeur du roi d'Espagne Charles II. Après le décès d'Hélène, le comte de Bergeyck se remaria à son tour à Marie-Françoise d'Ennetières de La Berlière. Le fils d'Hélène et Jean-Baptiste, Hyacinthe de Brouchoven, en hérita en 1681. Le roi Louis XV de France y logea avec sa Cour le 11 mai 1746.[réf. nécessaire] Il passa à l'architecte Laurent-Benoît Dewez en 1773. Auguste de Becker Remy acquit le domaine en 1913. Sa fille Madeleine y épousa Adalbert de Ryckman de Betz en 1919. Le baron de Becker Remy le transmit ensuite à son neveu, le comte Axel de Borchgrave. M. Paul Maison, homme d'affaires et mécène d'origine tournaisienne, racheta le château en 1954 et remit complètement en état le domaine qui avait subi de lourds dommages lors de son occupation durant la Seconde Guerre mondiale. Il en permit la visite et l'organisation d'expositions au profit des œuvres paroissiales d'Elewijt. À son décès en 1992, le domaine passa à ses héritiers Michel et Thierry Maison, les actuels propriétaires. Montgomery y résida durant la Seconde Guerre mondiale. Références Voir aussi Articles connexes Liste des châteaux belges par région Liste des monuments historiques de Zemst Liens externes (nl) Christiane De Maegd et Suzanne Van Aerschot, « Kasteel Het Steen en aanhorigheden », Bruxelles, Agentschap Onroerend Erfgoed, 1975 (consulté le 29 janvier 2023) (ID: 40991). Kasteel Het Steen (beschermingen) Portail du Brabant flamand Portail des châteaux Portail de la protection du patrimoine
Het Steen (Elewijt)

Het Steen is een kasteel in de Belgische plaats Elewijt en wordt vaak ook Het Kasteel van Elewijt of Het Rubenskasteel genoemd. Het werd in 1948 beschermd als monument. In 2021 werd het kasteel gekocht door Toerisme Vlaanderen; het wordt omgebouwd tot vergaderruimtes en een interactief Rubens-belevingscentrum.. Geschiedenis Middeleeuwen Het Steen is al ontstaan in de 11e eeuw uit een motteburcht, een groot houten gebouw met uitkijktoren op een kunstmatige heuvel. Het werd gebouwd om het land van Grimbergen te beschermen tegen het hertogdom Brabant. Er waren immers weinig of geen natuurlijke hinderpalen. De motte lag aan een meander van de Baerbeek. Rond het jaar 1300 verrees er een stenen burcht op zijn plaats. Halverwege de 14e eeuw probeerde de graaf van Vlaanderen, Lodewijk van Male, Brabant af te nemen van zijn schoonzuster Johanna en Mechelen koos om zich aan te sluiten bij de Vlamingen, tegen de Brabanders. De toenmalige heer van Elewijt, Gijzelbrecht Taye, aarzelde geen moment om zijn kasteel uit te rusten met 28 wapenknechten. In de 16e eeuw lag er bij het kasteel een Spaans garnizoen ten tijde van Alexander Farnese. Nieuwe Tijd Na de lange periode van oorlogen en godsdienstonlusten werd Het Steen een vreedzame verblijfplaats. De heer van Korbeek, Jan Cools, was eigenaar vanaf 1619. Hij zat echter in diepe schulden en was genoodzaakt om het bouwvallig geworden kasteel in 1631 te verkopen. Peter Paul Rubens kocht het toen voor het aardige bedrag van 93.000 carolusgulden; hij liet het grondig opknappen en woonde er van 1635 tot zijn dood in 1640, samen met zijn tweede vrouw Hélène Fourment. Heel wat beroemde schilderijen van hem zijn landschappen uit Elewijt, met als bekendste Herfstlandschap met uitzicht op het Steen. Door het tweede huwelijk van Hélène Fourment ging het kasteel in eigendom over naar de Bergeycks de Broeckhoven. In 1792 werd het kasteel nog omgebouwd tot staatsgevangenis. Het kasteel werd een aantal keren verbouwd waardoor de toren en de ophaalbrug verdwenen. Minstens vanaf de jaren 1850 behoorde het goed toe aan de familie Coppens, dewelke ingrijpende verbouwingen aan het kasteel uitvoerde in de periode 1875-1883. Het kasteel is sinds juli 2019 in het bezit van Toerisme Vlaanderen. Ligging Het kasteel ligt precies in het midden van de denkbeeldige cirkel die loopt doorheen de kerken van Weerde, Elewijt, Eppegem en Houtem. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Vlaams-Brabant Galerij Externe links Het Steen, Inventaris Onroerend Erfgoed Kasteeldomein Het Steen, Inventaris Onroerend Erfgoed
Château de Curange

Le château de Curange ou Prinsenhof de Curange (en néerlandais : Prinsenhof van Kuringen) est un château à Curange, une section de Hasselt. Durant son histoire, l'endroit est la résidence des comtes de Looz, des princes-évêques de Liège, du prince-évêque Jean de Heinsberg (qui y est mort dans la nuit du 18 au 19 octobre 1459), du prince-évêque Gérard de Groesbeek (qui y est né en 1517), du médecin, conseiller et échevin de Hasselt Constant Bamps (1847-1907). Il est la résidence du gouverneur de la province du Limbourg Hubert Verwilghen à partir de 1950. Histoire Il est certain qu'une motte castrale existait déjà sur ce site au XIIIe siècle. Les comtes de Looz, qui se disputaient régulièrement avec leur seigneur féodal, le prince-évêque de Liège, optèrent pour une résidence plus centrale et y séjournèrent souvent. La motte avait entre-temps été remplacée par un château avec un fossé et quatre tours, probablement du XIVe siècle. Gérard II de Looz a été le premier à déménager au Prinsenhof. En 1232, il devint la résidence principale des comtes de Looz à la suite de la destruction du château de Looz, la cour de Looz fut alors appelé la salle du Curange. Il est assiégé et détruit à plusieurs reprises au XVe siècle et perdit de son importance lorsque le comté de Looz est annexé à la principauté de Liège. C'est le prince-évêque Érard de La Marck qui donne un nouvel éclat au château au début du XVIe siècle quand il a converti le château en résidence de standing (avec notamment la construction d'un parc avec statues et fontaines). L'empereur Charles Quint visite le château deux fois. Au XVIIe siècle, les soldats français détruisent les tours du château. Le bâtiment n'est pas restauré et tombe en ruine. En 1798, le domaine est saisi et vendu publiquement. Antoon Bamps l'achete au début du XIXe siècle et transforme une partie de la ruine en maison d'été. Un de ces gendres en a fait un manoir au début du XXe siècle. En 1914, Tony Hermant-de Keuster hérite de la propriété. En 1930, le fabricant textile Hasselt Louis Gérard rachète le Prinsenhof. Il rénove l'étang mural, y fait construire 2 courts de tennis et rénove le château. Plusieurs peintres tels que Paul Hermans et Charles Wellens y sont accueillis. Le 1er janvier 1951, le domaine est vendu au gouverneur Hubert Verwilghen. La ville de Hasselt rachète le domaine en 1984 et y héberge depuis les services municipaux. Vestiges On y trouve encore des vestiges du château du XIIIe siècle mais c'est surtout les restes du château construit par Évrard de La Marck en 1515 avec ses douves qui sont visibles. Galerie Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Prinsenhof (Kuringen) » (voir la liste des auteurs). Annexes Articles connexes Liste des châteaux en Belgique Portail du Limbourg (Belgique)
Prinsenhof (Kuringen)

Het Prinsenhof is een kasteel in de Hasseltse deelgemeente Kuringen en kreeg zijn huidige naam in de 18e eeuw. De plaats was in de loop van de geschiedenis de residentie van graven van Loon, prins-bisschoppen van Luik. Prins-bisschop Jan van Heinsberg overleed hier in de nacht van 18 op 19 oktober 1459. Een andere prins-bisschop, Gerard van Groesbeek, werd hier in 1517 geboren. geneesheer Constant Bamps (1847-1907), gemeenteraadslid en schepen van Hasselt gouverneur Hubert Verwilghen van de provincie Limburg vanaf 1950. Ten oosten van het Prinsenhof ligt natuurgebied Prinsbeemden. Geschiedenis van het Prinsenhof Het staat vast dat al in de 13e eeuw op deze plaats een motte stond. De graven van Loon die het geregeld aan de stok hadden met hun leenheer, de prins-bisschop van Luik, kozen voor een meer centraal gelegen residentie en verbleven hier vaak. De motte was intussen vervangen door een burcht met slotgracht en vier torens, vermoedelijk uit de 14e eeuw. Gerard van Loon was de eerste die naar het Prinsenhof verhuisde. Het werd in de 15e eeuw een aantal keren belegerd en verwoest en het verloor aan belang toen het graafschap Loon bij het prinsbisdom gevoegd werd. Het was prins-bisschop Everhard van der Marck die in het begin van de 16e eeuw het kasteel nieuwe glans gaf en hij verbouwde het tot een residentie met status (aanleg van een park met beelden en fonteinen). Keizer Karel V was er tweemaal op bezoek. In de 17e eeuw verwoestten Franse soldaten de torens van het kasteel. Het gebouw werd niet meer hersteld en verviel tot een ruïne. In 1798 werd het domein aangeslagen en openbaar verkocht. Antoon Bamps kocht het in het begin van de 19e eeuw en verbouwde een deel van de ruïne tot zomerhuis. Een schoonzoon maakte er in het begin van de 20e eeuw een herenhuis van. In 1914 erfde Tony Hermant-de Keuster het pand. In 1930 koopt de Hasseltse textielfabrikant Louis Gérard het Prinsenhof. Hij vernieuwt de omwallingsvijver, laat 2 tennisvelden aanleggen, renoveert het kasteel. Meerdere kunstschilders zoals Paul Hermans en Charles Wellens zijn er graag geziene gasten. Op 01.01.1951 wordt het domein verkocht aan gouverneur Hubert Verwilghen. De stad Hasselt kocht het domein aan in 1984 en bracht er gemeentelijke diensten in onder. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Limburg (België) Externe links Inventaris Onroerend Erfgoed: Prinsenhof Kuringen Annaert R. & Van Impe L. (1991). Het "Prinsenhof" te Kuringen (Stad Hasselt) interimverslag. Archeologie in Vlaanderen 1991 (I): 207-212. Annaert R., Jacobs V. & Van Impe L. (1987). Historisch en archeologisch onderzoek van het "Prinsenhof' te Kuringen (Gem. Hasselt). Archaeologia Belgica (III): 247-250
Dragoon Camp Cemetery

Dragoon Camp Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Boezinge, een deelgemeente van Ieper. De begraafplaats werd ontworpen door Arthur Hutton en ligt in het veld op 1,8 km ten oosten van het dorpscentrum, over het kanaal Ieper-IJzer, ook Ieperlee genoemd. Het terrein heeft een langwerpig rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 532 m² en is vanaf de Kleine Poezelstraat bereikbaar via een graspad van 400 m. Het Cross of Sacrifice staat tegen de oostelijke muur. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er worden 66 Britten herdacht waaronder 10 niet geïdentificeerde. Geschiedenis De kleine hoogte waarop deze begraafplaats ligt werd door de 38th Welsh Division ingenomen op 31 juli 1917. De begraafplaats werd vanaf 9 augustus 1917 door de 13th Royal Welsh Fusiliers aangelegd en heette oorspronkelijk "Villa Gretchen Cemetery", naar een voormalig huis op die plaats, maar werd later veranderd in Dragoon Camp Cemetery. De begraafplaats werd gebruikt tot oktober 1917. De meeste doden behoorden tot de Welsh Fusiliers en Royal Field Artillery. Van de 66 slachtoffers stierven er 28 op 31 juli 1917, de eerste dag van de Slag om Pilckem Ridge (Derde Slag om Ieper). Eén mecanicien (E.T. Rose) diende bij het Royal Flying Corps. Deze begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Externe links (en) Informatie over de begraafplaats op de website van de CWGC. Dragoon Camp Cemetery op de website van WO1.be
's Gravenmolen

De 's Gravenmolen is de oudste molen van de Vlaams-Brabantse gemeente Grimbergen. Deze watermolen aan de Maalbeek wordt reeds vermeld in geschriften uit de 1220, maar is zeker nog ouder. Hij ontleent zijn naam aan de graven van Grimbergen en deed dienst als banmolen: de bewoners van het graafschap waren verplicht hier hun graan te laten malen. Pas in 1912 werd het oorspronkelijk houten rad vervangen door een metalen. Halverwege de 20e eeuw maakte Louis Thomas er een industriële molen van. De molen bleef in werking tot in 1964. Louis Thomas was inmiddels bakker geworden in Koekelberg. Op het einde maalde hij nog enkel elektrisch. Het gebouw bleef goed onderhouden, maar brandde af op 8 februari 1991. De molen geraakte hierna volledig in verval en kwam in privébezit en werd omgebouwd tot villa. De molen werd op 9 juli 1980 als monument en als dorps- en stadsgezicht beschermd en is niet toegankelijk. In tegenstelling tot wat men weleens zou kunnen denken, is de nabijgelegen eetgelegenheid niet de 's Gravenmolen.
CasinoKoksijde

CasinoKoksijde is een cultureel centrum in de Belgische badgemeente Koksijde. Geschiedenis Het gebouw werd op 1 januari 2000 geopend en omvatte een theaterzaal, een grote feestzaal, een foyer en een tentoonstellingsruimte. Ernaast werd ook nog een nieuwe bibliotheek en een jeugdontmoetingscentrum geopend, "Joc de Pit" genaamd. Onder het gebouw ligt een ruime parkeergarage. Externe link Website van CasinoKoksijde
Verbeke Foundation

Ouverte en juin 2007, la Verbeke Foundation constitue une initiative privée en faveur de l'art contemporain. Située en Belgique, sur le territoire de la commune de Kemzeke (Stekene), elle offre plus de 20 000 m2 d'espaces couverts sur un terrain planté d'arbres de 12 hectares. Collages et assemblages La Verbeke Foundation abrite une collection unique de collages et assemblages (plus de 2 000 pièces), majoritairement d'artistes belges du XXe et du XXIe siècle. Il est ainsi possible d'y découvrir toutes les tendances artistiques modernes et contemporaines, depuis Dada jusqu'au bio-art. Expositions Plusieurs expositions sont organisées tous les ans dans les serres et hangars de la Verbeke Foundation. Elles permettent de découvrir des créations inédites autant que des œuvres historiques. Artistes en résidence La Fondation accueille en résidence plusieurs artistes par an. Profitant des grands espaces de la fondation, les artistes développent leurs projets tout en restant disponibles pour les visiteurs de la fondation. La fondation devient ainsi, plus qu'un simple musée, un véritable atelier où le dialogue règne, tout un chacun pouvant apporter ses connaissances et compétences. Liens externes Lien officiel Portail des musées Portail des arts Portail d'Anvers et de sa province
Sint-Eligiuskerk (Kruishoutem)

De Sint-Eligiuskerk is een kerk in het Belgische dorp Kruishoutem dat een deelgemeente van Kruisem is. Deze neogotische kerk werd voltooid in 1855 en kwam in de plaats van een romaanse kerk die te klein was en werd gesloopt. De huidige kerk werd meer zuidwaarts gebouwd omwille van de aanleg van de provinciale weg Oudenaarde-Deinze. In 1843 was men reeds van plan het koor en de toren te herstellen, alsook het vergroten van de kerk. Nadat enkele plannen werden afgekeurd, werd in 1852 beslist om een volledig nieuwe kerk te bouwen. Dat plan was van architect Pierre Nicolas Croquison (1806-1887). Hij was vooral bekend voor de bouw van kerken, onder andere ook: Izegem, Dentergem, Egem, Bossuit, Wevelgem, Sint-Kruis-Brugge, Kortrijk (Sint-Rochus). De kerk bevat een orgel met een oorsprong uit de 18de eeuw van de orgelbouwer Van Peteghem. Kruis Een eerste kerk is waarschijnlijk te situeren op de Kapellekouter en had Sint-Pieter als patroonheilige. Later verhuisde men naar de huidige locatie. Toen heette Kruishoutem nog Hultheim. De verdwenen Merovingische site Houtem of Hultheim (bewoonde kern nabij een bos) is de historische voorloper van de huidige woonkern, die zich op een kruispunt van regionale wegen situeert. Na het ontvangen van een kruisreliek uit het Heilige Land in 1174 werd het voorvoegsel Kruis toegevoegd. De vernoemde romaanse kerk werd in 1463 nog vergroot met een gotisch koor en kreeg eind 16e eeuw een kruisingstoren. Tot de kerk in de 19e eeuw te klein werd en diende te verdwijnen. Galerij Externe link Fiche Onroerend Erfgoed
Kinepolis Antwerpen

Kinepolis Antwerpen is een bioscoopcomplex in de Belgische stad Antwerpen en is eigendom van de Kinepolis Group (hierna; Kinepolis). Het ligt in de wijk Luchtbal, in het noorden van de stad. Tot de zomer van 2011 heette het complex Metropolis. De naamsverandering werd doorgevoerd naar analogie met de andere complexen van Kinepolis. De kenmerkende zuilen die 18 jaar de naam "Metropolis" droegen, kregen een nieuw opschrift. Geschiedenis De bouw startte op 1 juni 1993. Het complex opende reeds de deuren op 17 oktober 1993, toen men nog aan de tweede vleugel bouwde. Dit betekende het verval van de cinema's in de stad zelf, zoals het Rex-concern van Georges Heylen. Ook de horeca in het Statiekwartier rond Cinema Rex leed eronder. Initieel werd geen horeca rond Metropolis toegestaan, maar nog binnen het jaar kwamen er toch fastfoodketens. In 2016 werd een Barco Escape-projectiesysteem gebouwd, waarbij beeld wordt geprojecteerd op drie schermen in plaats van één. Tijdens de film Star Trek: Beyond werden beelden van bepaalde scènes op de twee zijschermen geprojecteerd. Een jaar later werd voor het eerst in België een volledige film met behulp van Barco Escape vertoond. In december 2019 werd een ScreenX-zaal geopend. Bij ScreenX wordt het beeld naast het hoofdscherm ook op zijwanden geprojecteerd, in tegenstelling tot Barco Escape dat drie schermen gebruikt. Organisatie Kinepolis Antwerpen heeft 24 filmzalen met in totaal 7.368 zetels. De grootte van de zalen varieert van 182 tot 694 plaatsen per zaal. Er werken gemiddeld 150 studenten en 30 vaste medewerkers. Complex Binnen het complex bevinden zich een Leonidas winkel, een Burger King-filiaal en enkele horeca- en snackzaken. De Burger King werd geopend op 28 juni 2017 en was het eerste filiaal van de keten in België. Het kwam in de plaats van het Quick-filiaal. Kinepolis Antwerpen heeft ook een business and communication center, waar verschillende zakelijke aangelegenheden kunnen doorgaan dankzij seminarielokalen, receptiezalen en filmzalen die omgebouwd kunnen worden tot auditorium. Externe link Kinepolis Antwerpen op de website van Kinepolis
Hôtel de Bocholtz

L'hôtel de Bocholtz est un ancien hôtel particulier du XVIe siècle situé en Belgique à Liège, aux no 8-10 de la place Saint-Michel. Historique L'hôtel de Bocholtz doit son nom à Arnold de Bocholtz, grand écolâtre de Saint-Lambert, qui achète en 1543 et transforme de 1561 à 1563 deux anciennes maisons canoniales installées au Publémont en un hôtel de style mosan. Pratiquement en ruines, l'immeuble de 1 300 m2 est acheté à la fin des années 1960 par le groupe Paribas qui le fait rénover par l'architecte Nicolas Leclerc. Les travaux ont duré 10 ans, puis l’hôtel est devenu un siège de la banque Belfius. L'hôtel est racheté en 2013 par François Fornieri, patron de la société pharmaceutique Mithra, pour la somme de 1,4 million d'euros. Classement L'hôtel de Bocholtz est classé au Patrimoine immobilier de la Région wallonne en 1953. Notes et références Voir aussi Articles connexes Patrimoine privé de Liège Liste du patrimoine immobilier classé de Liège Lien externe Site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Liège Portail de la protection du patrimoine