NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hôtel Somzé

L'hôtel Somzé est un ancien hôtel particulier du début du XVIIIe siècle situé en Belgique à Liège, aux no 94-96 de Féronstrée. Il abrite depuis 2018 l'Échevinat des Finances, du Budget et des Cultes, de l’Urbanisme et du Patrimoine, de la Politique immobilière, de l’Egalité Femmes-Hommes et du Bien-être animal. Historique L'hôtel est construit au début XVIIIe siècle par la famille de La Vaux des Brassinne. Il se dresse sur l'emplacement d'un ancien hôtel canonial de Saint-Barthélemy passé aux d'Oultremont. En 1884, le bâtiment est acquis par Henri Somzé qui entreprend des travaux afin d'y installer son commerce de brosses. Il fut ensuite racheté par la Ville de Liège en 1962. D'importants travaux de restauration sont alors entrepris sous la direction de l'architecte Nicolas Leclercq jusqu'en 1965 dans le but d'affecter les lieux au profit de l'Échevinat des Travaux. Classé depuis 1970, l'ensemble connaît une seconde phase de travaux plus récente : restauration par l'architecte Jean Francotte dans les années 1970, toitures et corniches restaurées en 1997, façades restaurées en 2000-2001. Depuis 1989, le bâtiment abrite l'Échevinat de l'Urbanisme, de l'Environnement, du Tourisme et du Développement durable. Architecture L'hôtel Somzé est un hôtel en brique enduite et peinte et calcaire. Ses trois ailes en U, dont la façade principale se dresse en Féronstrée, entourent une cour centrale. Trois autres ailes en U, plus basses, fermant la cour. La façade principale, comptant deux niveaux de sept travées, est couronnée d'un fronton triangulaire percé d'un œil-de-bœuf. Œuvres La cour intérieure dispose d'une fontaine. En 1995, la cour accueillait élégamment la statue Montefiore-Levi d'Oscar Berchmans dédiée à la mémoire de Georges Montefiore-Levi et de son épouse. L'œuvre représentant la Patrie protégeant ses enfants était installée en 1911 square Notger face du palais des Princes-Évêques au pied des degrés Saint-Pierre. La sculpture déménagea en 2012 non loin de son espace originel, le long des degrés des Dentellières qui relient la rue du Palais à la rue Pierreuse. Classement L'hôtel Somzé est classé depuis 1970 au Patrimoine immobilier de la Région wallonne. Notes et références Voir aussi Bibliographie P. Hautecler, M. Lorenzi et E. Vanderheyden, « Promenade en Feronstrée et Hors-Château à Liège », Carnet du Patrimoine, Namur, no 35,‎ 2003, p. 6-8 Bruno Dumont, « Vieilles demeures liégeoises : qui donc les a construites ? (IV). L'hôtel Somzé en Féronstrée, 94-96. », Bulletin de la société royale Le Vieux-Liège, t. XVI, no 335,‎ 2011, p. 89-110 (ISSN 0776-1309) Articles connexes Liste du patrimoine classé à Liège Patrimoine privé de Liège Lien externe « Inventaire du patrimoine culturel immobilier : hôtel particulier (Hôtel de la Vaux des Brassine ou hôtel Somzé) », sur Patrimoine culturel immobilier classé de la Wallonie (consulté le 10 novembre 2018) Portail de Liège Portail de la protection du patrimoine
Parc Forestier

Le parc Forestier (en néerlandais : Bospark) est un parc public de la commune de Anderlecht, établi sur le terrain de l'ancien cimetière qui se trouve entre la place du Repos, la rue du Souvenir, la rue des Parfums et la rue Démosthène. Le cimetière Ne pouvant plus répondre à l'accroissement démographique, le cimetière communal ouvert en 1854 reçoit une dernière inhumation en 1953. Un nouveau cimetière, le cimetière communal du Vogelenzang, est ouvert en 1954. L'ancien est alors réaménagé en parc et ouvert en 1967. La porte d'entrée du cimetière est l'œuvre de l'architecte Louis Ernest S'Jongers. La façade monumentale a été dessinée par l'artiste sculpteur anderlechtois Ferdinand Craps et De Keyser[Qui ?]. L'aménagement en parc Entre 1954 et 1967, le cimetière est progressivement aménagé en parc ; une partie des sépultures - les concessions à perpétuité - est déplacée vers le nouveau cimetière communal du Vogelenzang. L'entrée principale a été maintenue place du Repos. Les imposant piliers de pierre bleue de l'entrée et cinq travées du mur d'enceinte d'origine ont été conservés et constituent les seuls vestiges architecturaux de l'ancien cimetière. Le paysage, quant à lui, a été conservé, pour l'essentiel : le vallonnement, les chemins et la totalité des arbres ont été maintenus en l'état. De nombreux houx témoignent de l'existence de l'ancien cimetière. Le parc est classé le 3 juillet 1997 pour plusieurs arbres remarquables. Des installations sportives sont installées en bordure du parc en 2004 et l'ensemble du parc est réaménagé en en 2008. Le parc Forestier est décrit par la Région de Bruxelles Capitale comme « un remarquable parc vallonné alternant pelouses et massifs boisés. L'aspect paysager est valorisé par le relief particulièrement marqué (...) et une bonne maîtrise des jeux de perspectives ». Arbres remarquables Le parc contient plus de 280 arbres, dont de nombreux frênes, érables, tilleuls, robiniers - parfois chargés de gui, pins et du houx qui rappelle les origines du parc. Certains de ces arbres sont repris dans l'inventaire des arbres remarquables de la Région bruxelloise : un bouleau de 2,12 m de circonférence un peuplier de Simon de 1,61 m deux robiniers de 3,43 et 3,16 m un sureau de 2,10 m un tilleul argenté de 3,34 m. Bibliographie (nl) Luana Difficile, Waarom liggen er menselijke resten onder het Bospark in Anderlecht, Bruzz, 14 février 2024. La version en ligne, illustrée est plus complète. Accessibilité L'entrée principale du parc se situe place du Repos, mais on peut également accéder au parc par la rue Démosthène. Ligne 5 du métro de Bruxelles, station Aumale. Ligne 49 des autobus de Bruxelles, arrêt Broeren. Bus De Lijn 136, 137 et 620, arrêt Aumale. Notes Portail des espaces verts Portail de Bruxelles
Bospark

Het Bospark (Frans: Parc Forestier) is een publiek park in Anderlecht in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest dat ingericht werd op de vroegere begraafplaats. Geschiedenis De oude begraafplaats van Anderlecht werd in 1866 ingehuldigd maar werd te klein wegens de bevolkingsaangroei. De laatste begrafenis vond plaats in 1953 en in 1954 werd de nieuwe gemeentelijke begraafplaats Vogelenzang in dienst genomen. De oude begraafplaats werd heringericht als park en officieel heropend in 1967. De ingangspoort werd ontworpen door architect Louis Ernest S'Jongers. De monumentale gevel werd ontworpen door Ferdinand Craps en De Keyser. De hoofdingang werd behouden aan het Rustplein. De pijlers van blauwe steen aan de ingang en de vijf traveeën van de oorspronkelijke stadsmuur zijn de enige architectonische overblijfselen van de oude begraafplaats. Het golvend landschap met wegen en bomen werd ook behouden. Het park werd geklasseerd op 3 juli 1997. In 2004 werd een sportterrein aangelegd met een voetbalveld uit kunststof en een stenen tafeltennistafel. In 2008 werd een kleine speeltuin geïnstalleerd. In 2016 draagt de gemeente Anderlecht het beheer over aan Leefmilieu Brussel. Flora Het park bevat meer dan 280 bomen en struiken zoals fraxinus, esdoorn, linde en acacia, soms beladen met maretak of hulst. Zesendertig van deze bomen worden als opmerkelijk voor het Brussels Hoofdstedelijk Gewest beschouwd, onder andere: een berk met een omtrek van 2,12 meter drie hemelbomen (omtrek 3,52 m, 3,34 m en 2 m) een Chinese balsempopulier (omtrek 1,61 m) twee robinia's (omtrek 3,52 m en 3,14 m) een vlier (omtrek 2,10 m) zeven zilverlinden (omtrekken variërend van 3,65 tot 2,19 m) Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Anderlecht
Viconia Kleiputten

De Viconia Kleiputten is een vogelrijk natuurgebied in Stuivekenskerke in de Belgische provincie West-Vlaanderen. Het is gelegen aan de achterzijde van de Viconiahoeve. Het werd in 1981 erkend als natuurreservaat en in 1995 aan het Vlaamse Gewest overgedragen. Beschrijving Het waterrijke gebied ontstond door kleiwinning voor de steenbakkerij van Nieuwpoort. Tussen 1945 en 1979 ontstonden er zes ondiepe met water gevulde kleiputten op een oppervlakte van 22 hectare. Door een ruilverkaveling kon het natuurgebied in 2001 met nog acht hectare worden uitgebreid. Langs het reservaat loopt een wandelpad en er zijn twee vogelkijkhutten die gelegenheid bieden tot het observeren van vooral watervogels. Avifauna Winter: slobeend, wintertaling, smient, blauwe kiekendief, bergeend, wilde eend, zomertaling, dodaars, pijlstaart, kuifeend, tafeleend, Cetti's zanger. Trek : watersnip, bontbekplevier, bonte strandloper Zomer : blauwe reiger, grutto, wulp, watersnip, kleine plevier, purperreiger, kievit, tureluur, bosruiter, witgatje, aalscholver, waterhoentje, lepelaar, kleine zilverreiger, spreeuwen, grote zilverreiger, oeverloper, slechtvalk, oeverzwaluw, gierzwaluw, huiszwaluw, boerenzwaluw, blauwborst, koekoek, rietzanger, grauwe gans, kleine karekiet, rietgors, waterral, ransuil, boomvalk, kluut en baardmannetje. Flora Reliëfrijke graslanden, slikplaten, rietkragen, sloten, hagen en een moerasbosje zorgen voor veel verschillende biotopen. De overgangen van nat naar droog, van veen naar klei en van zout naar zoet maken een variatie aan plantengroei mogelijk in een betrekkelijk klein gebied. Er is veel ruig rietland met zeggenpartijen. Langs de greppels groeit waterbies, aardbeiklaver en zulte. Rond de oudste plassen zijn restanten van kamgrasland te vinden. Afbeeldingen Externe links De kleiputten op www.natuurenbos.be van het Agentschap natuur en bos
Tweede Havendok

Het Tweede Havendok ligt in noordelijk Antwerpen en is een oostelijk gelegen dok dat uitkomt in het Albertdok. Aan de zuidkant lag het voormalige en tevens gedempte Eerste Havendok. Daar werd het ingangsdok rechtgetrokken met kaaimuren en het 500 bij 150 meter grote dok dichtgegooid in 1990. Noordelijk van het Tweede Havendok ligt het Derde Havendok. Zij komen allen westelijk uit in het Albertdok. Het Tweede Havendok is gegraven en afgewerkt vlak voor de Eerste Wereldoorlog van 1914. Dit dok is 700 meter lang en 200 meter breed met 6,45 meter diepgang en 1,48 ha groot. Aan de zuidkant zijn de nummeringen 130 tot 138. Aan kade 142 is het Haven Reanimeercentrum van het Ziekenhuis netwerk Antwerpen (ZNA) gelegen. Dit vernieuwde gebouwencomplex omvat diensten voor Eerste Hulp bij Ongevallen (EHBO) en heeft tevens een ziekenwagen ter beschikking. Het is eigenlijk een spoeddienst zoals in de ziekenhuizen. Niet alleen havenarbeiders en zeelieden komen hier voor Eerste Hulp, ook stedelingen van Merksem, Luchtbal, Ekeren en verder, komen hier voor verzorging. Dagelijks komen er havenarbeiders en in minder mate zeelieden, met lichte ongevallen om verzorging. Is het ernstiger, dan worden ze per ambulance doorverwezen naar hospitalen en ziekenhuizen. De hulppost blijft continu dag en nacht open en zelfs op weekenden en feestdagen. 's Nachts is er een dokter, verplegers en ambulancepersoneel aanwezig. Overdag zijn er meer hulpverleners aanwezig. Aan de noordkant zijn de nummeringen 142 tot 152. Daar op nr 152 is de Potass d'Alsace, aan de hoek Albertdok en Tweede Havendok gelegen. Aan nº 144 ligt de concessie van Westerlund Corporation. De oostkaai heeft maar een nummering 140. Daar is de batterijoverslag aan het dokhoek, firma Cada gevestigd. Aan de enkel genummerde platte oostkaai nº140, is de firma Moortgat N.V. gevestigd. Die doet de scheepsreparaties voor de binnenvaart. Het binnenschip wordt, naargelang waar er gerepareerd moet worden, omhoog gezet door een werkvlotponton. Het schip vaart over het pontonplatform dat onder water ligt. Daarna wordt het ponton vlot gepompt, zodat het binnenschip voor- of achteraan, boven water uitsteekt. zodoende kan deze firma schroeven, roeren en een "tunnel" plaatsen. Deze tunnel ligt rondom de uitstekende schroefas en schroef, zodat er meer stuwwaterkracht eruit voortvloeit. Ook worden er averijen aan het onderschip of bovenaan gerepareerd. De schepen moeten wel zonder lading zijn.
Koepoortbrug (Mechelen)

De Koepoortbrug is een liggerbrug over de Afleidingsdijle in de stad Mechelen. De brug bestaat uit één overspanning van 29,6 m lang, de breedte van de Afleidingsdijle. Geschiedenis De Koepoortbrug bestond reeds als een gemetselde boogbrug in 1904. Na de bouw van de Afleidingsdijle werd deze brug in 1905 vervangen door een ijzeren wafelijzerbrug, een vaste stalen brug met rechte liggers, klink- en boutverbindingen. In 1987 werd deze dan vervangen door een betonnen liggerbrug. Naamgeving De brug wordt ook wel Liersepoortbrug genoemd, naar de Liersepoort, wat de toegangspoort tot Mechelen is vanuit Lier. Koepoortbrug is ook een straatnaam in de stad Antwerpen.
Hôtel Tassel

Hôtel Tassel je městský dům postavený Victorem Hortou v Bruselu pro belgického vědce a profesora Emila Tassela v letech 1893–1894. Budova je umístěna na ulici Rue Paul-Emile Janson/Jansonstraat č.6. Hôtel Tassel byl v roce 2000 spolu s dalšími třemi městskými domy v Bruselu (Hôtel Solvay, Hôtel van Eetvelde a Dům & Ateliér V. Horty) zapsán do Seznamu světového dědictví UNESCO. Autor stavby Victor Horta se narodil v Gentu, 6. ledna v roce 1861. Byl to světově uznávaný belgický secesní architekt. Během sedmi let se věnoval studiu architektury a hledání nového architektonického výrazu. Victor Horta je jedním z prvních architektů, kteří při stavbě rodinných domů začali používat železo. Konstrukce, kterým je přiznán jasně viditelný systém spojování a nýtování dílů, jsou na každém kroku a do detailů propracované. Do té doby bylo možné setkat s touto technologií výstavby jen u průmyslových a hospodářských staveb. Renovace plánu-plochy První změnou bylo to, že v domě odstranil klasické rozmístění chodeb a místností. Dominantní schodiště je umístěno ve středu budovy a slouží jako pojivo mezi všemi částmi domu. Toto rozvržení vytváří plynulý dojem z prostor, které jsou navzájem otevřené a tím vzniká novodobá koncepce půdorysu. Použití hladkého zdiva, výraznou soklovou zónou a korunními římsami se průčelí domu nenásilně včlenilo do okolní zástavby. Dokonce i provedení vypouklého arkýře jen zdrženlivě naznačuje hledání nového spojení ornamentu a konstrukce. Prvořadost zvlněných linií Téměř celý dům je oslavou zvlněných tvarů, které pocházejí z rostlinné říše. Inspirace v přírodě je čitelná různými druhy lián, „zvlněné biče” se prolínají v imaginárním pohybu. V bujných křivkách na ně harmonicky navazují a prodlužují jejich detaily zábradlí u schodiště, sloupky ba i trámy a jiné kovové části. Tytéž rostlinné motivy se plazí po mozaikové dlažbě a šplhají na malbu stěn. Úzké stavební parcely v Bruselu si vyžádaly potřebu uměle rozšiřovat interiér budov. Horta vyřešil tento problem tak, že do domu umístil velká zasklená okna, kterými proudilo světlo na všechna patra. Tím se ještě více umocnila vertikální linie domu. Do nekonečna rozšiřují interiér i zrcadla osazená přímo proti sobě. V období kdy inženýři hledali technické řešení, využíval Horta všechny architektonické možnosti oceli. Použita byla dokonce i jako dekorační prvek. Výstavbou tohoto domu se dostavila konkrétní odpověď na otázky týkající se celistvosti umění. Stavba podtrhuje vztah mezi konstrukcí, materiálem a ornamentem. Architekt se tak stal inženýrem, dekoratérem i bytovým architektem či koloristou současně v jedné osobě. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Hôtel Tassel na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hôtel Tassel na Wikimedia Commons
Hôtel Tassel

Hôtel Tassel (nizozemski: Hotel Tassel), također poznat kao Kuća Tassel, je gradski dvorac kojega je od 1892. do 1893. izgradio Victor Horta u Bruxellesu u Belgiji za svog prijatelja Émilea Tassela, znanstvenika i profesora na Slobodnom sveučilištu u Bruxellesu (Université libre de Bruxelles). Smatra se jednom od prvih zgrada u art nouveau stilu (uz Hankarovu kuću Paula Hankara, koja je izgrađenu u isto vrijeme) zbog svog vrlo inovativnog plana i revolucionarne upotrebe materijala i dekoracija. Nalazi se na adresi 6 rue Paul-Émile Janson, nedaleko od Avenije Louise/Louizalaan. Od 2017. godine Hôtel Tassel je privatni ured i nije otvoren za širu javnost. Zajedno s tri druge gradske kuće Victora Horte, uključujući Hortinu osobnu kuću i radionicu, upisana je na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Europi 2000. godine kao jezgra epohalnih urbanih rezidencija koje je Horta projektirao prije 1900., poznatih kao „Građevine Victora Horte u Bruxellesu”. Hôtel Tassel jedna je od najranijih sinteza secesijske arhitekture koja nije uključivala reference na druge povijesne stilove. Značajna je i jer je Horta njome po prvi put prekinuo tradicionalni raspored soba u briselskim kućama koje su se protezale od glavnog ulaza u unutrašnjost kroz dugi bočni hodnik (dnevni boravak na pročelju, blagovaonice u sredini i verande okrenutoj prema vrtu straga). Zapravo, Horta je izgradio kuću koja se sastoji od tri različita dijela. Dvije prilično konvencionalne zgrade od opeke i prirodnog kamena, jedna sa strane ulice i jedna sa strane vrta, povezane trećim dijelom - čeličnom konstrukcijom prekrivenom staklom. Ona funkcionira kao spojni dio u prostornoj kompoziciji kuće i sadrži stubišta i odmorišta koja povezuju različite sobe i katove. Stakleni krov funkcionira kao svjetlosno okno koje unosi prirodno svjetlo u središte zgrade. U ovom dijelu kuće, koji se mogao koristiti i za prijem gostiju, Horta je maksimalno iskoristio svoje vještine kao dizajner interijera. Dizajnirao je svaki detalj: kvake na vratima, drvenariju, panele i prozore s vitrajima, mozaik podove i namještaj. Uspio je integrirati raskošnu dekoraciju bez maskiranja općih arhitektonskih konstrukcija. Cijeli interijer zadržava kohezivan osjećaj fluidnosti zahvaljujući Hortinom inzistiranju na dizajniranju svih unutarnjih elemenata. Pročelje hotela posjeduje sve elemente secesijskog stila i skladnu mješavinu bijelog kamena i metala. Kamen je bio poželjniji od opeke jer je omogućavao dinamiku krivulja i protu-krivina na pročelju. Željezne i lijevano-željezne grede i stupovi, pak, omogućili su minimiziranje zidova i stvaranje velikih otvora za obilje svjetlosti. Arkadni prozori (fenêtre arquée) na pročelju strše poput erkera, ali blago gube svoje kutne konture i poprimaju oblik zaobljenih izbočina, te stvaraju osjećaj otvorenosti i lakoće zgrade. Poveznice Hotel Solvay i hotel van Eetvelde Palača Stoclet Literatura Sigfried Giedion, Space Time and Architecture, MA: Harvard University Press, Cambridge, 1941. ISBN 978-0-67403-047-3 Françoise Aubry i Jos Vandenbreeden, Horta: Art Nouveau to Modernism, Harry N Abrams, New York, 1997. ISBN 978-0-8109-6333-7 Izvori
Casa Tassel

O Hotel Tassel, situada à Rua Paul-Émile Janson, 6, foi construído entre 1892 e 1893, por Victor Horta, em Bruxelas, na Bélgica. É uma das primeiras construções do arquiteto (sua segunda residência, mais especificamente) e a primeira síntese mundial do art nouveau em arquitetura. É considerada uma grande obra pois é a primeira a romper inteiramente o arranjo clássico das casas em Bruxelas. Graças a este rompimento, a porta de entrada encontra-se ao lado da fachada e se prolonga ao interior por um longo corredor lateral. Isto permite que a entrada seja dividida em três partes enfileiradas: uma sala ao lado da rua, a sala de jantar no meio e a varanda ao lado do jardim. Em consequência, a sala de jantar sempre está escura. A escada se situa geralmente no corredor. Victor Horta colocou uma porta bem no meio da fachada, onde logicamente seria o local do corredor sob o eixo central da casa, sacrificando o centro da mesma a fim de instalar pontos de luz. Também é a primeira aplicação do princípio do "retrato". O Sr. Tassel era professor da Universidade de Bruxelas. Horta planejou uma "sala de boas-vindas", situada na entrada. Poderia ser usada ocasionalmente como escritório ou vestiário. O Sr. Tassel era igualmente apaixonado por fotografia e cinema. Por este motivo, ele projetou esta sala. O arquiteto se encarregou novamente, de colocar um "alpendre" no primeiro andar, com vista para as clarabóias. O projetor pode ser instalado para projetar em uma tela na parte inferior. Em 2000, foi proclamada Patrimônio Mundial da UNESCO, em conjunto com outras três construções de Horta. Coordenadas 50° 49′ 40″ N, 4° 21′ 43,3″ L Veja também Victor Horta Casa Solvay Casa van Eetvelde Casa Horta Ligações externas Hôtel Tassel
Особняк Тассель

Особняк Тассель (фр. Hôtel Tassel, нид. Hotel Tassel) — дом учёного и профессора Эмиля Тасселя в Брюсселе, построенный бельгийским архитектором Виктором Орта в 1893—1894 годах. Считается первым примером стиля модерн в архитектуре. Особняк стал вехой в истории архитектуры по причине инновационной для своего времени планировки, внимания архитектора к оформлению интерьеров и применению новаторских материалов для строительства и отделки: на фасаде видны частично обнажённые металлические притолоки и проёмы арочных окон. Дом состоит из трёх частей: два здания из кирпича и натурального камня соединены между собой стальной конструкцией, покрытой стеклом, содержащей ступени и площадки, соединяющие различные помещения в доме, а также служащей — благодаря стеклянной крыше — источником естественного освещения. В особняке стоит единственная колонна, на которую опирается потолок. Полы в доме выложены мозаикой, деревянные двери богато декорированы. Открытая лестница и стены богато украшены извивающимися орнаментами; сам архитектор говорил, что вдохновлялся природными мотивами, «оставив лишь стебель от цветка». Вместе с двумя другими особняками работы Орта и его бывшей мастерской дом Тасселя в 2000 году был включён в список объектов Всемирного наследия ЮНЕСКО. Здание в настоящее время занято Европейским информационным советом по продовольствию и недоступно для посещений. Примечания Литература Loyer, François; Delhaye, Jean. Victor Horta — Hôtel Tassel 1893-1895 (фр.). — Brussels: Archives d'architecture moderne, 1986. — ISBN 2-87143-088-8. Sherban Cantacuzino. Horta, Victor. — Издательство Оксфордского университета, 2008. — (Grove Art Online). (требуется подписка)
Отель-Тассель

Отель-Тассель — особняк, побудований бельгійським архітектором Віктором Орта в Брюсселі для вченого і професора Еміля Тасселя в 1893—1894 роках. Іноді називається першою «справжньою» будівлею в стилі модерн через інноваційне для свого часу планування і застосування новаторських матеріалів для будівництва та оздоблення. Разом з двома іншими маєтками роботи Орта і його музеєм, який був раніше житловим будинком і творчою студією архітектора, Отель-Тассель у 2000 році був включений у список об'єктів Всесвітньої спадщини ЮНЕСКО. Архітектура Будинок складається з трьох частин: дві будівлі з цегли та натурального каменю з'єднані між собою сталевою конструкцією, вкритою склом, що містить сходи й майданчики, котрі з'єднують різні приміщення в будинку, а також служить — завдяки скляному даху — джерелом природного освітлення. Підлога в будинку вимощена мозаїкою, дерев'яні двері багато декоровані. Будівля в даний час зайнята Європейською інформаційною радою з продовольства і недоступна для вільних відвідувань. Бібліографія Loyer, François; Delhaye, Jean (1986). Victor Horta — Hôtel Tassel 1893-1895 (фр.) . Brussels: Archives d'architecture moderne. ISBN 2-87143-088-8. Дім Тасселя // Франків, Роман. Сучасна архітектура : навчальний посібник / Р. Франків. — Львів: Видавництво Львівської політехніки, 2024. — С. 61-63. — ISBN 978-966-941-874-6 Див. також Архітектура модерну Віктор Орта Міські особняки архітектора Віктора Орта Посилання