NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Romeins Archeologisch Museum

Das Romeins Archeologisch Museum (Römisch Archäologisches Museum), abgekürzt RAM, ist ein Museum mit provinzialrömischem Schwerpunkt in der belgischen Stadt Oudenburg/Provinz Westflandern. Das Museum präsentiert die Vergangenheit und die archäologischen Funde der Region, insbesondere die römische Geschichte und die Funde der Ausgrabungen des Kastells Oudenburg. Das Museum öffnete 2009 im restaurierten Abtsgebäude der ehemaligen Abtei St. Peter seine Pforten. Das Besucherzentrum befindet sich im Erdgeschoss und fungiert gleichzeitig als Touristeninformation für die Region. Die ersten archäologischen Ausgrabungen in Oudenburg durch Joseph Mertens reichen in eine Zeit von vor mehr als 50 Jahren vor der Eröffnung des Museums zurück. Historisch-/archäologischer Hintergrund Vor der Ankunft der Römer wurde das Gebiet von Oudenburg von den Menapiern besiedelt. Während der Regierungszeit des Kaisers Augustus (27 v. u. Z. – 14 u. Z.) wurde das zuvor von Gaius Iulius Caesar eroberte Gallien in Provinzen aufgeteilt, die wiederum in Civitates unterteilt wurden. Die Menapier und ihr Stammesgebiet gehörten fortan zur Civitas Menapiorum mit der Hauptstadt Castellum Menapiorum (Cassel) im Gebiet des heutigen Frankreich. Um 200 u. Z. erbauten die Römer in Oudenburg ein Holz-Erde-Lager, möglicherweise verursacht durch die Überfälle germanischer Piraten. Ein erstes Steinkastell wurde um 260/270 errichtet, vermutlich unter der Herrschaft von Postumus, als sich das Imperium Galliarum vom Römischen Imperium löste. Später wurde das Kastell Teil des Litus Saxonicum, eines Verteidigungssystems entlang der Nordseeküste auf beiden Seiten des Ärmelkanals. Sammlung Im Museum werden Funde aus den archäologischen Ausgrabungen des Kastells und der außerhalb gelegenen Gräberfelder in einer ständigen Ausstellung präsentiert. Gezeigt werden Münzen, Fibeln, Gürtelschnallen, Waffen und Geräte, Glas und Keramik. Ein Prunkstück der Sammlung ist der 1870 im Oudenburger Ortsteil Roksem gefundene römischer Münzschatz, bei dem es sich um einen Hortfund handelt, der mit den Überfällen germanischer Piraten zwischen 250 und 275 in Zusammenhang steht. Der Münzschatz besteht aus dem zerbrochenen Aufbewahrungsgefäß und insgesamt 49 Münzen, wovon 38 bronzene Sesterzen und 11 silberne Denare sind. Die Münzreihe beginnt mit einer Prägung des Vespasianus (69–79) und endet mit einer Münze des Balbinus (238). Die Sesterzen sind die älteren Prägungen mit einer Münzreihe von Vespasian bis Commodus (180–192), während die Silbermünzen jünger sind und von Commodus bis Balbinus reichen. Neben der ständigen Ausstellung werden Wechselausstellungen und Themenjahre veranstaltet. Ferner gibt es spezielle Angebote für Kinder und Jugendliche sowie für Schulklassen und Gruppen. Literatur Joseph Karel de Meulemeester: Gidsboekje. Romeins Archeologisch Museum. Stadtverwaltung Oudenburg, o. J. Joseph Karel de Meulemeester: Het Stedelijk Museum van Oudenburg. Brügge, 1992 Weblinks Offizielle Webpräsenz des Romeins Archeologisch Museum (RAM) (niederländisch) Einzelnachweise
Romeins Archeologisch Museum

Het Romeins Archeologisch Museum (ook gekend als RAM) is een museum in de Belgische stad Oudenburg. Het museum belicht het verleden en de archeologische vondsten van deze regio. Beschrijving Het museum opende zijn deuren in 2009, in het gerestaureerde abtsgebouw van de voormalige Sint-Pietersabdij. Het bezoekerscentrum bevindt zich op het gelijkvloers en fungeert ook als toeristische infobalie voor de streek. De eerste archeologische opgravingen dateren van vijftig jaar voor de opening van het museum. In 2024 ging het vernieuwde museum open na twee jaar verbouwingen. Geschiedenis De streek van Oudenburg werd voor de komst van de Romeinen bevolkt door de Menapiërs. Tijdens het bewind van keizer Augustus (27 v.Chr.-14 n.Chr.) verdeelde men Gallië in provincies die op hun beurt werden verdeeld in civitas. De Menapiërs en hun stamgebied behoorden vanaf toen tot de civitas Menapiorum met als hoofdstad Castellum Menapiorum of Kassel. Rond 200 n.Chr. bouwden Romeinen een houten kamp in Oudenburg. Mogelijk had dit te maken met de invallen van Germanen in deze regio op het einde van de 2e eeuw. Een eerste stenen fort verrees in Oudenburg, vermoedelijk onder het bestuur van Postumus, toen het Gallische rijk zich in 260 n.Chr. afscheurde van Rome. Een vernieuwd legerkamp in Oudenburg maakte deel uit van de Litus Saxonicum, een verdedigingssysteem langs de kusten van de Noordzee. Collectie Vondsten via de archeologische opgravingen van de castella en van de grafvelden net buiten de stad zijn hier tentoongesteld. Onder meer munten, fibula's, gordelgespen, wapens en uitrusting, glas en aardewerk zijn er te zien. Prominent aanwezig is de collectie drieknoppenmantelspelden uit de militaire begraafplaats en het skelet van een Romeinse soldaat die samen met zijn hond werd begraven. Video’s en diorama's vullen de tentoonstelling aan. In 1870 werd in Roksem een Romeinse muntschat gevonden, die verband hield met de invallen van Germaanse stammen tussen 250 en 275. Galerij Externe link Website van het museum
Kasteel Heidebloem

Kasteel Heidebloem is een neoclassicistisch kasteel uit het begin van de 19e eeuw in Lier. Het kasteel is vermoedelijk gebouwd kort na de verkoop van de voormalige abdij van Nazareth, waarmee het overigens ooit via een toegangsdreef verbonden was. Enkele arduinen vazen uit de 18e eeuw zijn eveneens afkomstig uit de abdij. Het gebouw raakte in de jaren 1930 vervallen, en werd in de periode 1939-1942 grondig verbouwd, volgens plannen van architect van F. Flerackers. Een bijna vierkante gracht omgeeft het domein, waartoe ook een bijgebouw aan de Kromme Ham behoort, en de Heidebloemhoeve aan de Beatrijslaan, beide op hun beurt als erfgoed opgenomen.
Castrohof

Het Castrohof (ook Exaerdekenshof genoemd) is een huis in de Oost-Vlaamse stad Sint-Niklaas, gelegen aan De Castrodreef 2. Dit huis werd in 1626 gebouwd in opdracht van Jan van Exaerde. Van 1663-1682 was het in bezit van Francisco Cristobal Sanchez de Castro y Toledo de Hertoghe die het nog liet verbouwen. Het gebouw overleefde de stadsbrand van Sint-Niklaas, die zowat de hele stad verwoestte. Het grote huis, in renaissancestijl uitgevoerd, is opgetrokken uit baksteen en zandsteen. Het heeft twee bouwlagen en wordt gedekt door een schilddak. Het interieur toont diverse monumentale schouwen, in gotische, Lodewijk XV-stijl en empirestijl.
Kasteel Gestelhof

Het Kasteel Gestelhof is een waterkasteel in Gestel, een deelgemeente van Berlaar in de Belgische provincie Antwerpen. Het kasteel, dat in oorsprong teruggaat tot de 14e eeuw, werd gebouwd in de tweede helft van de 16e eeuw, en herbouwd in de 19e en begin 20e eeuw. Gestelhof is volledig omgeven door een slotgracht, die in verbinding staat met de Grote Nete, en ligt in een landschapspark met waterpartijen. Het is toegankelijk via twee rechte beuken- en platanendrevennaar de Legrellestraat en de Kesselsesteenweg. De meest bekende eigenaar was Filips II van Spanje. Het domein wisselde vele malen van eigenaar, en stond in 2017 opnieuw te koop. Externe links Inventaris onroerend erfgoed Kastelen in Berlaar
Kasteel Berlaarhof

Kasteel Berlaarhof is een kasteeltje te Berlaar in de provincie Antwerpen, halverwege de 19e eeuw gebouwd in een mengstijl met elementen uit de periode van Lodewijk XV en Lodewijk XVI. Tot het domein behoorden ook twee hoevegebouwen en een hovenierswoning, en een parkprieeltje.
Kopkapel

De Kopkapel is een ruime kapel in de Oost-Vlaamse plaats Lokeren, gelegen aan de Oude Heerweg. De kapel is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw en diende de wijk Bergendries, ook 'Kopwijk' genaamd, als wijkkapel. Geschiedenis Vanaf de 16e eeuw is sprake van een kapel op deze plaats. In 1719 werd deze kapel geheel vernieuwd en in 1756 werd hij vergroot. In 1951 werd Bergendries erkend als hulpparochie van de Sint-Laurentiusparochie en in 1958 werd deze verheven tot een zelfstandige parochie. In 1955 was al een noodkerk in gebruik genomen en in 1969 volgde een definitieve kerk, de Onze-Lieve-Vrouw Hulp der Christenenkerk. Architectuur In 1899 werd een nieuwe kapel gebouwd in neogotische stijl, en werd door mgr. Stillemans ingewijd. De binnenruimte wordt overkluisd door een spitstongewelf. Het is een bakstenen gebouw op een rechthoekige plattegrond met een lager driezijdig afgesloten koor. Het dak is voorzien van een dakruiter. In de buitenmuren van de kapel werden polychrome mysteries van de rozenkrans uitgewerkt, ze kwamen uit het atelier van beeldhouwer Aloïs De Beule.
Sint-Pauluskerk (Sint-Pauwels)

De Sint-Pauluskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Sint-Gillis-Waas behorende plaats Sint-Pauwels, gelegen aan Dries 23. Geschiedenis Sint-Pauwels werd in de 2e helft van de 13e eeuw een zelfstandige parochie, die zich afsplitste van die van Kemzeke. In 1239 werd er al melding van de parochie gemaakt. Er bestond een kruiskerk met vroeggotische vieringtoren. In de eerste helft van de 15e eeuw werd de kerk gewijzigd en vergroot. In 1428-1429 werden de transeptarmen en ook het koor en het kerkschip verhoogd. In 1579 werd de kerk zwaar beschadigd tijdens de godsdiensttwisten. Daarna volgde herstel. In 1618 werd het middenschip overkluisd. In 1636 werden de zijbeuken verhoogd. In 1844 werd de kerk vergroot, waarbij zijkoren werden aangebouwd. Van 1910-1913 werd de kerk gerestaureerd en aan de westzijde met een travee vergroot. De classicistische ramen werden vervangen door neogotische. Gebouw Het betreft een driebeukige kruiskerk in de vorm van een pseudobasiliek. Met name de vroeggotische achtkante vieringtoren en het laatgotisch hoofdkoor zijn gebouwd in zandsteen. Het overige kerkgebouw is in baksteen. Interieur Het interieur is overkluisd door kruisribgewelven. Tot de schilderijen behoren Maria en de Heilige Dominicus van 1759; Madonna door Nicolas de Liemaeckere (omstreeks 1600); De bekering van Sint-Paulus door Matheus Neckens (omstreeks 1700) en Jezus aan het Kruis door Lucas d'Heere (1565). De koorlambrisering is classicistisch, de communiebank is van 1655, het barokaltaar in de zuidelijke transeptarm is van 1759 en de lambrisering in de transeptarmen is van 1651.
Sint-Antoniuskapel (Sint-Maria-Oudenhove)

De Sint-Antoniuskapel of Sint-Antonius-Abtkapel is een kapel in Sint-Maria-Oudenhove, net op de grens tussen Zottegem en Brakel in de Vlaamse Ardennen. De kapel bevindt zich boven aan de Berendries en de Kasteeldreef. In 1666 werd er een bidplaats voor Sint-Antonius-Abt gebouwd door de heer van Lilare die bij de jacht zijn zicht was kwijtgeraakt en zich tot de heilige had gewend. In de 17e eeuw was er dus al sprake van een kapel in het dorp, die vooral in de 17e en 18e eeuw bedevaarders aantrok. De huidige neogotische kapel kwam er onder impuls van pastoor Clemens Cooreman en werd gebouwd tussen 1901 en 1906 naar het ontwerp van Georges d'Haeyer. Na de inwijding op 8 september 1908 werd een dubbele stenen toegangstrap in neogotische stijl opgericht. Het smeedijzerwerk is het werk van 3 smeden (A. Ceuterick, E. De Vleeschauwer, J. Van der Linden). Rond de kapel wordt het leven van Sint-Antonius-Abt afgebeeld op negen reliëfs. Op het voorplein staat een calvariebeeld (deel van de zeven staties van Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeën, een verwijzing naar de kloosterorde die het klooster van Sint-Maria-Oudenhove oprichtte). In een nis boven de ingangsdeur staat een gepolychromeerd Sint-Antoniusbeeld met bladgouddecoraties door Bressers en Blanchaert. In de periode 1989-1995 werd de kapel volledig gerestaureerd onder impuls van pastoor Julien De Keukelaere. In 2018 kreeg de kapel een nieuwe dakbedekking . Afbeeldingen Bronnen Inventaris onroerend erfgoed
Blauwendael Castle

Blauwendael Castle (Dutch: Kasteel Blauwendael) is a castle in the East Flemish town of Waasmunster, located at Kerkstraat 21. The De Neve de Roden family owned a domain here, and in 1607–1608 Pieter de Neve built a moated mansion, known as the Huys int midden van't Durp and later known as 't Hof van Blauwendael. In 1820, at the behest of Henri Philips de Neve, changes were made to the surrounding park. Some constructions were demolished to make space for new ones, perhaps including the orangery. The pond is a remnant of the old castle's ramparts. Between 1889 and 1890 a new castle was built by order of Emile de Neve de Roden and Emma de Bueren to a design by Jozef De Waele. Later the castle was sold to Henri de Lovinfosse. In 1980 the castle was bought by the municipality, which opened the park to the public in 1981. In 1984 the castle was used as a wedding hall, exhibition space. Building It is a building in Flemish Neo-Renaissance style with turrets, stepped gables, etc. The interior is also designed in this style. References
Château Blauwendael

Le château Blauwendael est un château de la ville de Waesmunster, en province de Flandre-Orientale, en Belgique. Il se trouve au no 21 de la rue Kerkstraat. Histoire Sur un domaine appartenant à la famille De Neve de Roden, Pieter de Neve, stathouder et haut-bailli (stadhouder en hoogbaljuw) du Pays de Waes, fit construire en 1607-1608 un manoir entouré de douves, connu sous le nom de « maison au milieu du village » (« Huys int Midden van't Durp ») et plus tard connu sous le nom de cour de Blauwendael ('t Hof van Blauwendael). En 1820, sur une conception du baron Henri Philippe de Neve (ou Henri Philips de Neve) (1777 - 1847), sénateur de Termonde, des modifications furent apportées à l'art des jardins du parc environnant, dont la construction d'une orangerie. De 1889 à 1890, un nouveau château est construit sur une commande d'Émile de Neve de Roden et d'Emma de Bueren, selon un projet de Jozef De Waele (de Gand). En 1940, le château est vendu à Henri de Lovinfosse, propriétaire des usines Manta de Waesmunster, connues pour les couvertures de laine Sole Mio, et pour le périodique Le Billet de Waasmunster. En 1980, le château est racheté par la commune qui ouvre le parc au public en 1981. Depuis 1984, le château est utilisé comme salle des mariages, espace d'exposition et club, et logement de concierge. Il abrite aussi le musée d'histoire locale. Château Il s'agit d'un bâtiment de style néo-Renaissance flamande avec des tourelles ou poivrières, des pignons à gradins, etc. L'intérieur est également conçu dans ce style. Bibliographie Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge, Annuaire 1995, Bruxelles, 1995. Jean-Luc DE PAEPE & Christiane RAINDORF-GERARD, Le Parlement belge, 1831-1894. Données biographiques, Bruxelles, 1996. Domaine Le parc s'étend sur environ 4,5 hectares. Il a été aménagé vers 1825 dans le style paysager d'un jardin à l'anglaise et comprend plusieurs arbres remarquables, des étangs et des pelouses ornementales. Il y a une orangerie de style néoclassique et une remise à voitures avec des écuries. Références Portail des châteaux Portail de la Belgique
Kasteel Blauwendael

Het Kasteel Blauwendael is een kasteel in de Oost-Vlaamse plaats Waasmunster, gelegen aan Kerkstraat 21. Geschiedenis Hier lag een domein dat eigendom was van de familie De Neve de Roden, en waar Pieter de Neve in 1607-1608 een omgracht herenhuis liet bouwen dat bekend stond als het Huys int midden van't Durp en later als 't Hof van Blauwendael bekend stond. In 1820 werden, in opdracht van Henri Philips de Neve, wijzigingen in het omringende park aangebracht, waaronder de bouw van een oranjerie. Van 1889-1890 werd in opdracht van Emile de Neve de Roden en Emma de Bueren een nieuw kasteel gebouwd naar ontwerp van Jozef De Waele. Later werd het kasteel verkocht aan Henri de Lovinfosse, die de Manta-fabrieken bezat. In 1980 werd het kasteel aangekocht door de gemeente, die het park in 1981 openstelde voor het publiek. In 1984 kreeg het kasteel een bestemming als trouwzaal, tentoonstellings- en verenigingsruimte. Gebouw Het betreft een gebouw in Vlaamse neorenaissancestijl met torentjes, trapgevels en dergelijke. Ook het interieur is in deze stijl uitgevoerd. Domein Het park is ongeveer 4,5 hectare groot. Het werd omstreeks 1825 aangelegd in Engelse landschapsstijl en omvat enkele monumentale bomen, vijvers en siergazons. Er is een oranjerie in neoclassicistische stijl en een koetshuis met paardenstallen.
Kasteel Ortegat

Het Kasteel Ortegat is een kasteel in Waasmunster, Oost-Vlaanderen, gelegen aan Belselestraat 2. Het kasteel bevindt zich buiten de dorpskern van Waasmunster, in de richting Belsele. Het kasteel kan niet bezocht worden. Geschiedenis Volgens een kaart uit 1639 met het grondgebied rond de Abdij van Roosenberg was het perceel tegenover de toegangsdreef van de abdij gekend als den bulck. In 1797 kocht Albertus Livinus Vermeulen (1767-1820), de zoon van een burgemeester van Lokeren een stuk van de gronden van de opgeheven abdij. Hij gaf vervolgens opdracht tot het bouwen van het kasteel en in 1813 of eerder kwam dit tot stand naar een ontwerp van Jean-Baptiste Dubois. Na het overlijden van Albertus werd zijn neef Jean-Baptiste Vermeulen de nieuwe eigenaar en hij breidde het kasteeldomein verder uit. Het kasteel was in het begin bekend als kasteel De(n) Bulck, ontleend aan het toponiem van de locatie maar ging daarna verder als kasteel Vermeulen. Vanaf omstreeks 1900 werd het kasteel bewoond door de familie Ortegat en in 1919 kwam het in hun bezit en werd het gekend als kasteel Ortegat of kasteel van Waasmunster. Gebouw Het kasteel meet twee verdiepingen en is gebouwd op een souterrain. Het lichtgekleurde gebouw is in neoclassicistische stijl met invloed van het palladianisme. Opvallend is het koepeldak. De koepel is van binnen is in een trompe l’oeil beschilderd. De koetshuis en een stal zijn waarschijnlijk tegelijk met hoofdgebouw opgericht. Domein Het kasteeldomein van ongeveer 4 ha is gelegen op het front van de Cuesta van het Waasland. Het bijbehorende park in Engelse landschapsstijl bevat een ronde en een serpentinevijver, slingerende paden en heeft enig reliëf. Door haar parkstijl werd het domein in de volksmond ook bekend als Den Engelsen Hof. Op het domein staat een monumentale bruine beuk. Deze boom is met een omtrek van 763 cm (2009) de dikste van zijn soort in België.
Heidekapel (Waasmunster)

De Heidekapel, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeën, is een kapel in de Oost-Vlaamse plaats Waasmunster, gelegen aan de Heidekapelstraat. Geschiedenis In 1351 werd de ommegang ingesteld, en vermoedelijk was er toen al een kapelletje op de heide, maar dat hoeft geen stenen kapel te zijn geweest. Het oudste deel van de kapel, in gotische stijl, is van eind 15e of begin 16e eeuw. De kapel werd in 1578, tijdens de godsdiensttwisten, vermoedelijk vernield. In 1641 werd de kapel, die mogelijk in vervallen staat verkeerde, hersteld en vergroot. Vanwege de vele bedevaarders werd de kapel in 1710 vergroot. Daartoe werd een zeshoekig gebouw opgericht dat het koor bevatte. In 1980-1981 werd de kapel gerestaureerd. Gebouw Het betreft een op het zuiden georiënteerd gebouw, opgetrokken in baksteen en zandsteen. Het betreft een eenbeukig kerkschip in barokstijl en daarachter een zeshoekig gebouw voorzien van een dakruiter met sierlijke spits. Interieur Het doksaal is 18e-eeuws, het portiekaltaar is 19e-eeuws en in neoclassicistische stijl uitgevoerd. De preekstoel is uit het 3e kwart van de 18e eeuw. De kapel stond vroeger op de heide en maakte deel uit van een ommegang, de zogenaamde Heikewipommegang. Tegenwoordig zijn er zeven kapelletjes. Hoewel de kapel nog mooi is ingekaderd is de heide tot een villawijk geworden te midden waarvan de kapel nu staat.
Ketelbossen

De Ketelbossen zijn een natuur- en bosgebied in Waasmunster in Oost-Vlaanderen (België). De Ketelbossen sluiten aan op natuurgebied De Vaag en ligt tussen de E17 en de dorpskern van Waasmunster. De Ketelbossen bestaan uit berk, eik en den op een zandheuvel. Er leeft eekhoorn, ree, kuifmees, zwarte specht, bonte vliegenvanger en de in Vlaanderen zeldzame mopsvleermuis. In 2021 kocht Natuurpunt 16 hectare van het bosgebied rond de Abdij van Roosenberg aan van de Mariazusters van Franciscus.
De Vaag

De Vaag is een natuurgebied in Waasmunster in Oost-Vlaanderen (België). De Vaag bestaat uit een lange smalle strook heischraal grasland met oude zomereik en diverse bostypes bos. Het gebied is 10 hectare groot. In de speelzone zijn restanten te zien van de ‘vage heide’, een open zandplek gemengd bos en een begrazingsblok met schapen. In De Vaag bloeit struikheide, grote ratelaar en schapenzuring. Er leeft zandbij, galwesp, eikenpage. Het gebied is eigendom van de gemeente Waasmunster en wordt beheerd door Natuurpunt. De Ketelbossen sluiten aan op De Vaag. Bronnen Natuurpunt Gemeente Waasmunster Natuurpunt Waasland-Zuid
Sombeke Castle

Sombeke Castle (Dutch: Kasteel van Sombeke) is a castle in Sombeke, part of the East Flemish municipality of Waasmunster, located at Kasteelstraat 18–22. History Presumably it was here that the lords of Sombeke resided. The earliest known lords were mentioned in 1448, but there is evidence indicating that the moated castle was created earlier, as early as the late 12th century. In 1696 the manor was bought by Jacobus Laureyns and in the course of the period 1696-1716 he renovated the castle, which had fallen into disrepair. In 1727 the lordship passed to Anton François Joseph de Castro y Toledo. In the first half of the 19th century, the domain came to the Beelen van Puyvelde. In the 18th century there was an upper court and a lower court, surrounded by a double moat. Building The castle, surrounded by moats, is accessed through a gatehouse, which also houses a coach house and stables. On the front of the gatehouse is the coat of arms of the de Castro y Toledo. A brick arch bridge leads to the moated castle island. The castle has essentially a rectangular plan with a symmetrical facade in which there is a low square tower in the center that protrudes slightly. At the rear are two stepped gables. The interior has kept little of the original furnishings. The garden was created in the early 1990s by Jacques Wirtz. Gallery References
Kasteel van Sombeke

Het Kasteel van Sombeke is een kasteel in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Waasmunster behorende plaats Sombeke, gelegen aan Kasteelstraat 18-22. Geschiedenis Vermoedelijk was het op deze plaats dat de heren van Sombeke zetelden. De vroegst bekende heren werden vermeld in 1448, maar er zijn aanwijzingen voor een hogere ouderdom en wel tot eind 12e eeuw. In 1696 werd de heerlijkheid gekocht door Jacobus Laureyns en in de loop van het tijdvak 1696-1716 liet hij een nieuw kasteel bouwen, omdat het oude kasteel sterk vervallen was. In 1727 kwam de heerlijkheid aan Anton François Joseph de Castro y Toledo. In de eerste helft van de 19e eeuw kwam het domein aan de Beelen van Puyvelde. In de 18e eeuw was er sprake van een opperhof en een neerhof, omringd door een dubbele omgrachting. Gebouw Men betreedt het kasteel via een poortgebouw, waarbij zich ook een koetshuis en stallingen bevinden. Via een bakstenen boogbrug komt men op het omgrachte kasteeleiland. Het kasteel heeft in wezen een rechthoekige plattegrond met een symmetrische voorgevel waarin zich centraal een lage vierkante toren bevindt die een weinig vooruitsteekt. Aan de achterzijde vindt men twee trapgevels. Het interieur heeft weinig van de oorspronkelijke inrichting bewaard. Domein De tuin werd begin jaren '90 van de 20e eeuw aangelegd door Jacques Wirtz.