NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jardí botànic Jean Massart

El Jardí botànic experimental Jean Massart (en neerlandès: Plantentuin Jean Massart) es troba a Brussel·les, municipi d'Auderghem, prop de l'Abbaye du Rouge-Cloître del que n'ocupa cinc hectàrees de les antigues terres agrícoles. Les seves col·leccions exposen prop de 2000 espècies. Batejat amb el nom del botànic belga Jean Massart que el va crear el 1922, forma part dels museus de la Universitat Lliure de Brussel·les. Espai amb vocació múltiple, és a la vegada: Un jardí botànic experimental: centre d'investigació, conté laboratoris de genètica, d'ecologia vegetal i de morfologia i un centre climàtic. Un espai didàctic i de documentació ecològica: les col·leccions a l'aire lliure aporten el material didàctic per als futurs biòlegs, agrònoms i farmacèutics de l'ULB. Serveixen igualment per a la informació a disposició del públic i de les escoles per a qui s'organitzen les visites guiades i els cursets i animacions per a infants. També es fan diferents publicacions. Un museu vivent, lloc de conservació d'espècies vegetals: permet descobrir i preservar certes varietats vegetals amenaçades. Un parc paisatgista i una reserva natural oberts al públic: és també un indret de passeig agradable condicionat amb una preocupació estètica evident. Comprèn diverses seccions: Un arborètum que conté espècies indígenes i exòtiques. Un hort i les seves varietats fruiteres antigues. Un jardí de plantes medicinals aromàtiques o tòxiques Un jardí de les plantes conreades classificades en funció de la seva utilització per l'home. Un jardí evolutiu que presenta més de 600 tipus de plantes i flors introduïdes o indígenes, que són concentrades per espècies agrupades seguint les grans línies de l'evolució de les plantes de flors, dels tipus primitius als tipus més evolucionats. Una zona humida, reserva natural que conté fonts i basses relacionades amb els estanys del veí Rouge-Cloître. Galeria d'imatges Referències Enllaços externs Web del Jardí Massart
Jardin botanique Jean Massart

Le jardin botanique Jean Massart (en néerlandais : Botanische Tuin Jean Massart ou Plantentuin Jean Massart) est situé à Bruxelles, commune d’Auderghem, à proximité de l’abbaye du Rouge-Cloître dont il occupe cinq hectares des anciennes terres agricoles. Il est rattaché à la faculté des sciences de l'université libre de Bruxelles. Ses collections exposent près de 2 000 espèces. Description Le jardin Massart comporte : un arboretum d'essences indigènes et exotiques des climats tempérés, une zone humide semi-naturelle typique des marais brabançons qui alimente le Roodkloosterbeek, un jardin évolutif retraçant les grandes étapes de l'évolution des plantes à fleurs, un verger illustrant la diversité au sein des espèces fruitières (pommiers en particulier), une collection de plantes médicinales parmi les plus riches du pays, une collection de plantes cultivées classées en fonction de leur utilisation par l'Homme et parfois accompagnées de leurs ancêtres sauvages dont elles dérivent ou de variétés anciennes, une collection de plantes exotiques envahissantes illustrant une thématique de recherche du laboratoire d'écologie végétale et biogéochimie de l'ULB une collection de plantes métallicoles illustrant une thématique de recherche du laboratoire d'écologie végétale et biogéochimie de l'ULB En 2015, une nouvelle espèce de mouche, Drapetis bruscellensis, a été découverte dans ce jardin. Il est très rare de découvrir une nouvelle espèce en Belgique (la précédente découverte d'une espèce de mouche datait de vingt ans). Activités Lieu à vocation multiple, le jardin Massart est à la fois : Un musée vivant, lieu de conservation d’espèces végétales Un jardin botanique expérimental Un lieu didactique et de documentation écologique : les collections de plein air fournissent le matériel didactique pour les futurs biologistes, agronomes et pharmaciens de l'ULB. Le jardin Massart accueille également de nombreuses écoles et organisations pour des animations et ateliers. Des visites guidées et différents évènements sont proposés au grand public. Différentes publications sont aussi proposées. Un parc paysager et une réserve naturelle ouverts au public : c’est aussi un endroit de promenade agréable aménagé avec un souci esthétique évident. Arbres remarquables De nombreux arbres remarquables du jardin botanique ont été répertoriés par la Commission des monuments et des sites : Notes et références Voir aussi Bibliographie Odile De Bruyn et Anne-Marie Sauvat, « Le Jardin expérimental Jean Massart à Auderghem (II) », Demeures historiques & Jardins, vol. 184,‎ 2014, p. 11-15. Articles connexes Liste des parcs et jardins de Bruxelles Liste des monuments classés d’Auderghem Drapetis bruscellensis Liens externes Le site du Jardin Massart Portail de la botanique Portail du jardinage et de l’horticulture Portail des musées Portail de Bruxelles
Botanische tuin Jean Massart

Botanische tuin Jean Massart (Frans: Jardin botanique Jean Massart) is een park in Oudergem in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het park beslaat vijf hectare voormalige landbouwgrond en is gelegen in de buurt van het Rood Klooster, tussen het Zoniënwoud en het Bergojepark. In de parktuin bevindt zich een collectie van 2000 verschillende soorten planten. Geschiedenis De botanische tuin werd in 1922 opgericht door de Belgische botanicus Jean Massart, naar wie het park vernoemd werd, en door Jules Buyssens. De tuin maakt deel uit van de musea van de Université libre de Bruxelles. Bezienswaardigheden De tuin van geneeskrachtige en aromatische planten is met 300 soorten, een van de rijkste in België. In de evolutionaire tuin staan meer dan 600 soorten bloeiende planten verzameld per familie, van de primitiefste soorten zoals de magnolia tot de meest geëvolueerde zoals de margriet. In de tuin van gedomesticeerde gewassen staan ook de "wilde" voorouders, ingedeeld volgens gebruik. In de boomgaard worden oude variëteiten van appel-, peren-, pruimen-, perziken- en kersenbomen geteeld. Het arboretum bevat een groot aantal exotische soorten, gedomineerd door de coniferen. Het waterrijk natuurgebied is opgenomen in het Natura 2000-netwerk en bevat varens, gele lis, phragmites, reuzenpaardenstaart, watermunt en andere inheemse soorten die zich in het wild ontwikkelen. De tuin wordt gebruikt voor genetisch onderzoek door het laboratorium van plantenecologie en biogeochemie van de ULB. Een natuurpad gewijd aan wilde en gedomesticeerde bestuivers, "het bijenpad", ontwikkeld door Apis bruoc Sella. In 2015 werden 1000 soorten insecten waargenomen in het park waarvan er 25 voorheen nog niet in België bekend waren. Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Oudergem Externe links (fr) Jardin botanique Jean Massart bij de ULB (fr) Jardin botanique Jean Massart bij de ULB (oudere versie)
Jardí botànic de Lieja

El jardí botànic de Lieja (en francès Jardin botanique de Liège) és el jardí botànic de la ciutat de Lieja, a Bèlgica. Situat no gaire lluny del centre de la ciutat, el seu parc ofereix un marc de verdor als habitants del barri. S'hi troben algunes espècies rares d'arbres procedents de tots els continents. Història Si els primers arbres d'aquest jardí botànic van ser plantats el 1841, els hivernacles i l'Institut de Botànica i de Farmàcia no van ser inaugurats fins al 1883. Aquests formen part dels vuit Instituts Trasenster construïts en aquesta època. Els edificis són obra de l'arquitecte Lambert Noppius. D'estil neoclàssic i d'una qualitat arquitectural incontestable (van ser classificats el 1994), l'han utilitzat els investigadors i els professors de la Universitat de Lieja durant un centenar d'anys. Aquestes dues disciplines han migrat cap al campus del Sart-Tilman entre 1970 i 1990. En el transcurs de la seva història, el jardí botànic de Lieja ha estat dirigit pel naturalista belga Charles François Antoine Morren. És aquí que aquest darrer va realitzar la fecundació artificial de la vainilla el 1836. Avui L'antic Institut de Botànica ha trobat un nou ús, el juliol de 2001, s'hi ha instal·lat a l'ala oest, de la Casa de Lieja del Medi Ambient, contenint, a més a més d'una «botiga verda», els despatxos de quatre associacions (AVES, Education- Environnement, Hypothèse et Natagora-RNOB). La mateixa ala comprèn, a més a més d'un celler voltat, completament restaurat i condicionat, la sala dels treballs pràctics. Pel que fa al Centre Regional d'Iniciació al Medi Ambient (CRIDA), s'ha instal·lat a l'ala est, completament renovada. Finalment, a l'antic Institut de Farmàcia protegeix, d'ençà l'any 2005, l'Institut Superior d'Arquitectura Lambert Lombard. Referències Vegeu també Jardí botànic de Brussel·les Enllaços externs Web sobre el jardí botànic Arxivat 2008-11-19 a Wayback Machine. Vista interior d'un dels hivernacles del Jardí botànic Arxivat 2009-09-07 a Wayback Machine.
Jardín Botánico de la Universidad de Lieja

El Jardín Botánico de Lieja (en francés : Jardin Botanique de Liège) es un jardín botánico de 7 hectáreas de extensión que se encuentra en Lieja, Bélgica. Está administrado por la Comunidad francesa de Bélgica, y a su vez por la Universidad de Lieja y su código de identificación internacional como institución botánica es LG. Localización El antiguo jardín botánico con ejemplares de árboles centenarios, está situado en el centro de la ciudad de Lieja y sirve como parque para los ciudadanos.50°38′06″N 5°33′41″E El nuevo jardín botánico de uso para investigación y enseñanza se encuentra en el Campus de Sart-Tilman.50.589068, 5.571785 Historia Los primeros árboles del jardín botánico fueron plantados en 1841, los invernaderos y los Institutos de Botánica y de Farmacia fueron inaugurados en 1883. Éstos forman parte de los ocho Institutos Trasenster​ construidos en esta época. Los edificios son obra del arquitecto de Lieja Lambert Noppius. De estilo neoclásico y de una calidad arquitectónica innegable (estos fueron catalogados en 1994​), albergaron a los investigadores y a los profesores de la Universidad de Lieja durante una centena de años. Estas dos disciplinas emigraron hacia el campus de Sart-Tilman durante los años de 1970 y 1990. Durante su historia, el jardín botánico de Lieja fue dirigido por el naturalista belga Charles François Antoine Morren. Fue en el mismo jardín donde este último realizó la fecundación artificial de la vainilla en 1836. Actualmente, El antiguo Instituto de Botánica encontró una nueva asignación, en julio de 2001, con la instalación en el ala occidental, de la "Casa de Lieja del Medio ambiente", albergando, además de una «boutique verte», las oficinas de cuatro asociaciones (AVES, Educación- Medioambiente, Hypothèse y Natagora-RNOB). La misma ala incluye, además de una bodega arqueada, completamente restaurada y arreglada, la sala clasificada de los trabajos prácticos. En cuanto al « Centre Régional d’Initiation à l’Environnement » (CRIE), se instaló en el ala, renovada completamente. Por fin, el antiguo Instituto de Farmacia alberga, desde el 2005, al "Instituto Superior de Arquitectura Lambert Lombard". Colecciones Este jardín botánico alberga colecciones de, Bromeliaceae, Cactaceae, Suculentas, Begoniaceae, Poaceae (Festuca), Asteraceae, Plantas de conservación crítica de la Flora europea. Las colecciones de los invernaderos incluyen 1,000 Taxones en cultivo. Referencias Enlaces externos Página sobre el jardín botánico Archivado el 19 de noviembre de 2008 en Wayback Machine. Vista interior de uno de los invernaderos del Jardín Botánico Panografía de Alain Hamblenne (panorama QuickTime VR) Página del Jardín Botánico en el BGCI, (inglés)
Ботанічний сад Льєжа

Ботанічний сад Льєжа (фр. Jardin botanique de Liège) — ботанічний сад у місті Льєж (Валлонія, Бельгія). Розташований недалеко від центру міста. Має рідкісні види дерев з усіх континентів. Історія Заснований у 1819 році, через два роки після Льєзького університету. Ботанічний сад був спочатку розташований біля річки Маас, у тому місці, де зараз площа Кокеріл. У 1838 році професор Шарль Моррен, ректор університету і директор ботанічного саду, вирішив перемістити сад на нове місце. Реалізація планів була доручена Жюльєну Етьєну Рено, архітектору міста. Останній часто бував у Великій Британії, тому зробив сад у англійському пейзажному стилі. Вікторіанські оранжереї були завершені у 1841 році. У 1848 році сад отримав ковані залізні ворота. У 1884 році були побудовані вісім нових оранжерей у нео-класичному стилі для двох інститутів університету Льєжа: Інституту ботаніки та Інституту фармації. 24 грудня 1944 теплиці були сильно пошкоджені в результаті вибуху німецької авіабомби. У той час як більша частина колекції була врятована, деякі негабаритні рослини загинули внаслідок низьких температур. У 1970-ті роки, більша частина факультетів університету і ботанічний сад переміщується у Сарт-Тилман. Старий сад переходить у власність міста і стає громадським парком. Колекція Колекція ботанічного саду налічує близько 400 дерев і чагарників 170 родин. Деякім з них більше 150 років. Найцікавіші екземпляри: платани Platanus ×acerifoli, секвоядендрон, гінкго дволопатеве, гледичія колюча, а також Zelkova serrata, Diospyros lotus, Gleditsia sinensis. Посилання сайт ботанічного саду[недоступне посилання з червня 2019] (фр.)
Maelbeek Valley Garden

Maelbeek Valley Garden (French: Jardin de la vallée du Maelbeek; Dutch: Maalbeekdaltuin), also known as Maelbeek Garden (French: Jardin du Maelbeek; Dutch: Maalbeektuin), is a small green space on the corner of the Rue de la Loi/Wetstraat and the Chaussée d'Etterbeek/Etterbeeksesteenweg at the heart of the European Quarter of Brussels, Belgium. It was inaugurated on 13 May 1951. The park is testimony to the local residents' struggle against the rapid urbanisation (also known as Brusselisation) in the quarter, which lacked urban planning and new green spaces. The site was originally destined to be used for a new headquarters for the Council of the European Union (which eventually moved into the Justus Lipsius building across the road), but in the face of unanimous opposition, the Belgian government tried to sell what was then a temporary car park to property developers before it was converted into a local park. A miniature river in the park reflects the Maelbeek stream, which once flowed through the area, but is now channelled through an underground collector. See also List of parks and gardens in Brussels History of Brussels References
Jardin de la vallée du Maelbeek

Le jardin de la vallée du Maelbeek (en néerlandais : Maalbeekdalhof ou Maalbeekdaltuin), appelé également jardin du Maelbeek (Maalbeektuin), est un parc public de Saint-Josse-ten-Noode dans la région de Bruxelles-Capitale en Belgique. Situation et accès Cet espace vert de la commune bruxelloise de Saint-Josse-ten-Noode est situé dans le quartier européen au coin de la rue de la Loi et de la chaussée d'Etterbeek, sur le territoire de la ville de Bruxelles. Origine du nom Il tire son nom du ruisseau du Maelbeek, autrefois visible à ciel ouvert mais désormais canalisé sous terre. Une rivière miniature dans le jardin rappelle son existence. Historique Le jardin de la vallée du Maelbeek a été inauguré le 17 octobre 2001 et témoigne de la lutte des résidents locaux contre l'urbanisation galopante du quartier qui manquait de planification urbaine et de nouveaux espaces verts. L'emplacement du parc était initialement destiné à accueillir un nouveau siège pour le Conseil de l'Union européenne. Mais face à une opposition unanime de la part des associations de quartier, le gouvernement belge qui souhaitait vendre ce terrain à des promoteurs immobiliers, a finalement changé le projet et a transformé le terrain, jusqu'alors utilisé comme parking, en espace vert. Le projet de siège pour le Conseil de l'Union européenne a finalement déménagé vers le bâtiment Lex de l'autre côté de la Rue de la Loi. Notes et références Thierry Demey, 2007 - Brussels, capital of Europe - p. 291 - Edit. Badeaux - (ISBN 2-9600414-2-9) (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Jardin du Maelbeek » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Liste des parcs et jardins de Bruxelles Liens externes Portail de la botanique Portail du jardinage et de l’horticulture Portail de Bruxelles
Maalbeekdalhof

Het Maalbeekdalhof of Maalbeekdaltuin (Frans: Jardin de la vallée du Maelbeek), ook wel Maalbeektuin (Frans: Jardin du Maelbeek), is een publiek parkje in de Belgische hoofdstad Brussel. Het ligt centraal in de Europese wijk, tussen het Leopoldskwartier en de Wijk van de Squares, op de hoek van de Etterbeeksesteenweg en de Wetstraat. Het park wordt gedomineerd door het Karel de Grote-gebouw, dat enkele diensten van de Europese Commissie huisvest. Het park werd ingehuldigd op 13 mei 1951. Het Maalbeekdalhof getuigt van het verzet van de lokale bewoners tegen de snelle "verbrusseling", of ongeremde bouwwoede zonder stadsplanning of nieuwe groene ruimtes. De locatie was eerst bestemd voor het nieuwe hoofdkwartier van de Raad van de Europese Unie (die uiteindelijk zijn intrek zou nemen in het Justus Lipsius-gebouw), maar door de felle tegenkanting zag de Belgische staat — die de grond wilde verkopen aan projectontwikkelaars — zich verplicht om het terrein, dat tot dan als parkeerplaats gebruikt werd, te ontwikkelen tot park. De Maalbeek, een zijrivier van de Zenne, werd overwelfd en loopt tegenwoordig door ondergrondse watercollectors. Referenties
Onze-Lieve-Vrouw-ten-Traankerk

De Onze-Lieve-Vrouw-ten-Traankerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Puurs-Sint-Amands behorende plaats Kalfort, gelegen aan Kalfortdorp 5. De kerk is gelegen aan de Molenbeek. Geschiedenis In Kalfort bestond een relikwie die, naar verluidt, de tranen van Christus zou bevatten. In 1662 werd hier een bedevaartkapel gebouwd. In 1854-1856 werd in plaats daarvan een kerk gebouwd naar ontwerp van Joseph Schadde in de vorm van een Grieks kruis. Deze had een ingebouwde westtoren. In 1978-1979 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Luc De Boe. Het is een zaalkerk van baksteen en beton in de stijl van het naoorlogs modernisme, met grote ramen en een losstaande open klokkentoren. De kerk heeft een plat dak. In de kerk werden twee glas-in-loodramen en enkele 18e-eeuwse grafstenen uit de oude kerk verwerkt. Verder bezit de kerk een Mariabeeld uit de 2e helft van de 17e eeuw.
Tuinen van de Bloemist

De Tuinen van de Bloemist (Frans: Jardins du Fleuriste) of Tuinen van de Bloemist van Stuyvenberg (Jardins du Fleuriste du Stuyvenberg) vormen een onderdeel van de Koninklijke tuinen en parken in Brussel. Dit park, dat momenteel beheerd wordt door het Brussels instituut voor milieubeheer, heeft vooral een demonstratieve en didactische functie. Geschiedenis Koning Leopold II kocht aan het einde van de 19e eeuw een aantal domeinen rond zijn paleis. Een van deze domein was de zogenaamde Donderberg. Hier liet hij de architect Henri Maquet (1839-1909) serres bouwen voor de teelt van sierbloemen en planten. Op het hoger gelegen gedeelte (het park bestaat ook nu nog uit twee delen) bouwde Elie Lainé in 1900 de siertuin naast het Sobieskipark. Na de dood van Leopold II kweekte de toenmalige Groendienst er planten voor de Brusselse parken. In 1969 werd het onderste gedeelte verkocht aan het Brusselse OCMW om uiteindelijk onder het beheer van het Brussels instituut voor milieubeheer te belanden. De serres zijn intussen al een tijdje in verval, maar de siertuinen werden volledig in ere hersteld. Sinds 1999 werd het terrein grondig onder handen genomen. Het park en zijn flora De tuinen bieden vergezichten, met op een van de plateaus ook een panorama over de stad. De twee siervijvers werden opnieuw aangelegd, grotendeels volgens de oorspronkelijke plannen. Er is een waterreservoir dat regenwater opvangt voor de watervallen en voor het begieten van de planten. Juist omdat de tuinen het uitstalraam zijn voor het Belgische park- en tuinbeheer, wordt hier veel flora aangetroffen die zelden in andere Brusselse parken voorkomt. Enkele voorbeelden zijn de acacia's met kronkelige stam of een bijzondere verzameling camellia's. Geprobeerd wordt om dit park het hele jaar door, ook in de winter, interessant te houden door een uitgekiende keuze aan planten. Daarom wordt dit park intensief beheerd door de tuiniers die voortdurend experimenteren met nieuwe aanplantingen. Park Design organiseerde er een wedstrijd zodat het park voorzien werd van opmerkelijk stadsmeubilair. Galerij Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Bisschoppelijk Paleis van Gent

Het Bisschoppelijk Paleis van Gent is de administratieve zetel van het bisdom Gent en de verblijfplaats van de bisschop. Het huidig gebouw is gelegen aan het Bisdomplein in de Oost-Vlaamse hoofdstad Gent. Het is beschermd als monument. Verleden 1559-1633 Eerst verbleef de bisschop, na de oprichting van het bisdom in 1559, in een huis aan de Nederpolder: het Koraalhuis van het Sint-Baafskapittel. Daarna woonden de bisschoppen in verschillende huizen in de buurt van de Sint-Baafskathedraal. Dit was het geval voor de bisschoppen Cornelius Jansen, Willem Damasz. van der Linden, Pieter Damant, Carolus Maes, Frans van der Burch, Jacob Boonen en Antonius Triest. 1633-1794 In 1623 kreeg bisschop Triest van de infant Ferdinand het Hof van Sint-Baafs toegewezen als residentie . Na grondige verbouwingen nam hij er zijn intrek in 1633. Zijn opvolgers bleven er tot in 1794. Toen werd het door de Fransen in beslag genomen en kreeg het de functie van de zetel van het Scheldedepartement. Het meermaals uitgebreide gebouw is nu verdwenen, maar op die plaats huist nog altijd de provinciale overheid van de provincie Oost-Vlaanderen. Na Antonius Triest woonden daar nog de bisschoppen Karel van den Bosch, Eugeen Albert d'Allamont, Frans van Horenbeke, Ignaas August Schetz van Grobbendonck, Albrecht van Horne, Philips Erard van der Noot, Jan Baptist de Smet, Maximiliaan Antoon van der Noot, Govaart Geeraard van Eersel en als laatste Ferdinand Marie de Lobkowicz. 1802-1806 De in 1802 nieuw benoemde bisschop Etienne Fallot de Beaumont woonde eerst enkele maanden op de Zandberg in het huis waar later Jan Frans Willems woonde (huidig nr 9) en verhuisde op het einde van het jaar naar het Hotel Snoeck in de Sint-Jacobsnieuwstraat (huidig nr 50-52). 1806-1845 In 1806 nam de bisschop zijn intrek in de voormalige ambtswoning van de abt van de Abdij van Boudelo aan de Steendam (huidig nr 29). Hier resideerden ook de bisschoppen Maurice de Broglie, Jan Frans Van De Velde en Lodewijk Jozef Delebecque. Heden In 1840 werd beslist een nieuwe residentie te bouwen aan de oostzijde van de Sint-Baafskathedraal. De neogotische plannen werden getekend door ingenieur Matthias Jozef Wolters en in 1845 werd het gebouw ingewijd door de toenmalige bisschop Delebecque. De bouwgrond was een braakliggende terrein nadat eind 18e eeuw het kerkhof aan de kathedraal was ontruimd. Dit gebouw werd bewoond door de bisschoppen Lodewijk Jozef Delebecque, Hendrik Frans Bracq, Hendrik Karel Lambrecht, Antoon Stillemans, Emiel Jan Seghers, Honoré Jozef Coppieters, Karel Justinus Calewaert, Leonce Albert Van Peteghem, Arthur Luysterman, Lucas Van Looy en is tot op heden nog altijd bewoond door de huidige bisschop Lode Van Hecke. Bibliografie Het Gentse Bisschopshuis: monument van vroege neogotiek, kanunnik Ludo Collin, Luc Robijns, Luc Verpoest; geïllustreerd door Ansfried De Vylder. Externe link Het Bisdom Gent
Dampoortbrug (Gent)

De Dampoortbrug is een liggerbrug over het Achterdok in de stad Gent. De brug werd gebouwd in 1952, bestaat uit één overspanning van 25,8 m en is 18,5 m breed. De brug maakt samen met de kortere Oktrooibrug deel uit van de grote rotonde in de R40 bij het station Gent-Dampoort. De spoorbrug, waarop een deel van het perron van het station Gent-Dampoort is gelegen, over de N70 wordt ook wel Dampoortbrug genoemd.