NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kieldrecht Lock

The Kieldrecht Lock (Dutch: Kieldrechtsluis), referred to as the Deurgank Dock Lock (Dutch: Deurgankdoksluis) during construction, is the largest lock in the world when only considering water volume. The Kieldrecht Lock is the newer of two locks that give access to the left-bank docks of the Port of Antwerp in Belgium, between the Scheldt river and the Waasland Canal. The creation of the Kieldrecht lock has relieved the amount of traffic for the Waasland Canal that the Kallo Lock was experiencing. The lock, situated in the municipality of Beveren, was opened on 10 June 2016 in the presence of King Philippe of Belgium. Construction On 24 October 2011, work started on the Kieldrecht Lock on the left bank of the Scheldt. The construction of the lock was completed on 27 April 2015, and the lock was filled with water. The filling with 1 million m3 of water took a week. The official opening was initially planned for 15 April 2016, but opening was postponed due to heavy water damage in a technical room. The opening finally took place on 10 June 2016, in the presence of King Filip. Based on the design of the Berendrecht Lock, it has the same length and width, but a bottom at 17.8 metres (58 ft) below TAW. To construct the lock, 9.1 million m3 of earth was excavated, and 22,000 tonnes of structural steel, three times the amount required to build the Eiffel Tower. Costing €340 million, of which 50% is financed by the European Investment Bank, the Flemish KBC Bank also made an €81 million credit line available, with the balance provided by the Antwerp Port Authority and the Flemish Government. Dimensions The dimensions of the Kieldrecht Lock are: Length: 500 metres (1,600 ft) Width: 68 metres (223 ft) Operational depth below TAW: 17.8 metres (58 ft) Lock gates: four sliding gates References External links Official website
Écluse du Kieldrecht

L'écluse du Kieldrecht ou écluse Deurganckdokde est une écluse située à Kieldrecht (Beveren), faisant partie du port d'Anvers en Belgique, reliant l'Escaut, via bassin de Deurganckdok, et le Port du Pays de Waes. La construction a démarré en octobre 2011 pour nécessiter au total 340 millions d'€ d'investissement et pour une inauguration le 10 juin 2016. À son inauguration, l'écluse était la plus grande au monde pour le volume, suivant les critères pris en compte, elle l'est toujours devant la Zeesluis IJmuiden aux Pays-Bas. Elle supplée désormais l'écluse de Kallo (nl), plus petite, pour l'accès aux installations portuaires de la rive gauche de l'Escaut. Raison Cette écluse relie le bassin de Deurganckdok, soumis à marée, au port du Pays de Waes, qui lui ne l'est pas. Descriptif La distance entre les portes est de 500 mètres, la largeur est de 68 mètres, le fond est à 17,8 mètres sous le niveau de référence belge (TAW) et de 20,1 mètres sous le niveau de référence néerlandais (NAP). De plus, le niveau de la marée haute est près de 2 mètres au-dessus de celui de IJmuiden. L' écluse de Kieldrecht est donc la plus grande du monde en termes de volume et celle de IJmuiden est la plus grande en termes de surface. Elle a été inaugurée en 2016 et a nécessité un investissement de 382 millions d'euros. Financements Permis Le 12 février 2010, le permis d'urbanisme a été accordé. Le permis d'environnement a été accordé 6 jours après, le 18 mars 2010. Liens externes (nl) Site officiel Références Portail du monde maritime Portail d'Anvers et de sa province Portail des records Portail des lacs et cours d'eau
Kieldrechtsluis

De Kieldrechtsluis, aanvankelijk de Deurganckdoksluis geheten, is een in 2016 opgeleverde sluis in de Haven van Antwerpen tussen de Schelde en het Waaslandkanaal. Het is, naast de Kallosluis, de tweede sluis waarlangs schepen de dokken op de linkeroever, met name het Doeldok, het Verrebroekdok, het Vrasenedok, het Zuidelijk- en het Noordelijk insteekdok kunnen in- en uitvaren. Het was bij oplevering de grootste sluis in de wereld, een titel die voorheen aan de Berendrechtsluis toebehoorde en daarvoor aan de Zandvlietsluis, beide ook gelegen in de haven van Antwerpen. Het VHF-werkkanaal is 1 voor de binnenvaart. Het dokkanaal is 74 (Sector Waasland) en voor aankomende zeeschepen is het kanaal 1027. Beschrijving De lengte tussen de deuren is 500 meter, de breedte is 68 meter, de bodem ligt op 17,8 meter onder het Belgische referentieniveau TAW en 20,1 meter onder het Nederlandse referentieniveau NAP. Bovendien is de hoogwaterstand bij de Kieldrechtsluis bijna 2 meter hoger dan in IJmuiden. De Kieldrechtsluis is daarmee qua volume de grootste ter wereld en de sluis in IJmuiden is de grootste qua oppervlak. Zij werd in 2016 geopend en vergde een investering van 382 miljoen euro. De sluizen in de haven van Antwerpen beschermen de gesloten infrastructuur tegen getijdewerking van de rivier. Achter de sluizen is het waterpeil constant. Financiering De sluis werd gerealiseerd met private middelen, via een afzonderlijke projectvennootschap: NV Deurganckdoksluis. Die vennootschap gaf de sluis vervolgens voor 20 jaar in concessie aan het Gemeentelijk Havenbedrijf Antwerpen. De helft van de kosten voor de sluis werden gefinancierd met een lening van maximaal 160,5 miljoen euro van de Europese Investeringsbank en 81 miljoen euro werd bijgedragen door de KBC Bank. Bouw Op 12 februari 2010 werd de stedenbouwkundige vergunning verleend en op 18 maart volgde de milieuvergunning. De bouw van de sluis begon op 24 oktober 2011 en men verwachtte de sluis in vier en een half jaar te kunnen realiseren. Officieel werd de eerste spadesteek gegeven op 21 november 2011. Op 27 april 2015 was de bouw van de sluis voltooid en werd deze gevuld met water. Het vullen met 1 miljoen m3 water duurde een week. Daarna diende een van de twee dammen die de sluis afsloten van het omliggende water weggebaggerd te worden. Nadat de dam langs de zijde van de Waaslandhaven was verwijderd, konden in juni 2015 de sluisdeuren in de sluis binnengevaren worden. Nadien volgden de elektromechanische uitrusting, de bruggen, de machinegebouwen, de toegangsgeulen en de heraanleg van de omliggende weg- en spoorweginfrastructuur. Opening Aanvankelijk werd de officiële opening voorzien voor 15 april 2016. Door waterschade in een technische ruimte werd de opening uitgesteld. Deze vond uiteindelijk plaats op 10 juni 2016, in aanwezigheid van koning Filip. Bouwerscombinatie De bouw gebeurde door een tijdelijke vereniging van: Jan De Nul Group CEI-De Meyer (Koninklijke BAM Groep) Betonac (Koninklijke BAM Groep) Herbosch-Kiere (Eiffage) Antwerpse Bouwwerken (Eiffage). Demako Agidens Externe link Officiële website
Sint-Niklaaskerk (Ieper)

De Sint-Niklaaskerk is een kerkgebouw in de Belgische stad Ieper. Het doet tegenwoordig dienst als Stedelijk Onderwijsmuseum. De oorspronkelijke Sint-Niklaaskerk werd gebouwd in de 12e eeuw. Vanaf 1598 deelden de parochianen hun kerk met de benedictijnen van Sint-Jan-ten-Berg, overgekomen uit Belle. De kerk werd een aantal keer zwaar beschadigd, onder andere tijdens de beeldenstorm van 1566 en in 1794 bij de inval van de Franse revolutionairen. De kerk werd gesloten in 1797 en werd korte tijd hierna verkocht en gesloopt. Ze werd herbouwd in de jaren 1800 en gereconstrueerd na de Eerste Wereldoorlog. De huidige kerk is een nieuwbouw in romano-byzantijnse stijl en doet maar weinig denken aan de oorspronkelijke kerk van in de 12e eeuw. De kerk werd in 1995 opgeheven als parochiekerk en doet nu dienst als onderwijsmuseum. In het Stedelijk Onderwijsmuseum wordt de geschiedenis geschetst van het onderwijs in Vlaanderen, van de middeleeuwen tot vandaag de dag. Hiervoor worden uiteenlopende en zeldzame objecten gebruikt: leerboeken, schriften, wandplaten, handwerkjes, didactische materiaal, kunstvoorwerpen en originele foto's. Ook heeft het museum twee reconstructies van klaslokalen, één uit 1700 en één uit 1930. Voor de bezoekers is er een doe-klasje waarin men kan aanschuiven in een oude schoolbank om op een lei te krassen met een griffel. Op 26 mei 2005 kende het Stedelijk Onderwijsmuseum een grote tegenslag toen er brand woedde. Na de brand, die de gehele dakconstructie van de kerk verwoestte, bleef het museum een tijd gesloten. De museumstukken konden gered worden met de hulp van de lokale bevolking en werden tijdelijk in een van de magazijnen van de stad Ieper geplaatst. In oktober 2007 werd het Onderwijsmuseum heropend. Op 31 december 2016 sloot het Onderwijsmuseum definitief zijn deuren. In de zomer van 2018 opende in Ieper een nieuw stadsmuseum, waar de collecties van het Onderwijsmuseum, Stedelijk Museum en Belle Godshuis een nieuwe plek kregen. Externe links Website onderwijsmuseum "Onderwijsmuseum sluit deuren"
Beffroi de Tielt

Le beffroi de Tielt (en néerlandais : Belfort van Tielt) est une haute tour surmontant la halle aux draps sur le Markt de la ville de Tielt, dans la province de Flandre occidentale en Belgique. Le beffroi est classé au patrimoine mondial de l'UNESCO avec d'autres beffrois de Belgique et de France depuis 1999. Une plaque commémorative a été installée à cette occasion. Historique La halle de Tielt a été construite sur le Markt (place du Marché) de la ville de Tielt en 1275 avec l'autorisation de Béatrice de Brabant. La structure a été détruite plusieurs fois et a été reconstruite maintes et maintes fois. Le bâtiment actuel de la halle date de 1558-1560. La tour du beffroi est érigée en 1620. Le bâtiment a été construit dans le style Renaissance. Les ornements héraldiques au-dessus des galeries sont des ajouts de la fin du XIXe siècle. Ils représentent des armoiries de familles importantes de Tielt pendant la période féodale. Depuis 1773, la tour de la halle abrite un carillon réalisé par les célèbres fondeurs de cloches de Bruges Duméry. Le carillon est composé de 36 cloches. Pendant la libération, le 8 septembre 1944, le bâtiment a beaucoup souffert. Il a fallu attendre 1959 pour une restauration complète. En 2006, il a été décidé de rénover une nouvelle fois le beffroi. Depuis janvier 2008, d'importants travaux sont en cours et la tour de la halle est temporairement inaccessible. Description Le beffroi, d'une hauteur d'environ 36 m, surmonte l'ancienne halle aux draps (en néerlandais : Lakenhal van Tielt). Il est bâti en briques et pierres blanches. Visite Au premier étage, se trouve un musée abritant une collection de 78 têtes géantes en polyester de politiciens internationaux d'après-guerre. Elles sont un vestige de la procession européenne qui s'est déroulée en 1986. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Belfort van Tielt » (voir la liste des auteurs). Pour approfondir Articles connexes Beffrois de Belgique et de France Liens externes http://beffrois.blogg.org/tielt-a116275030 http://www.belgiumview.com/belgiumview/tl2/view0004574.php4 Beffrois de Belgique et de France, valeur universelle exceptionnelle. Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Flandre-Occidentale
Belfort van Tielt

De Hallentoren is een belforttoren in de Belgische stad Tielt. Het bouwwerk staat op de markt en was symbool voor de onafhankelijkheid van de stad. De belforttoren staat op de vroegere lakenhalle en wordt daarom hallentoren genoemd. Geschiedenis De Tieltse hallentoren werd in 1275 op de Markt gebouwd. Het bouwwerk werd meermaals vernield en telkens opnieuw opgetrokken. Het huidige gebouw dateert uit 1558-1560. Tanneke Sconyncx, beschuldigd van hekserij, bezweek in de hallentoren na dagenlange martelingen. Het gebouw werd opgetrokken in renaissancestijl. De heraldische sierstukken boven de galerijen zijn laat-19de-eeuwse toevoegingen. Ze stellen de wapenschilden van belangrijke heerlijkheden en Tieltse families uit de feodale periode voor. De hallentoren herbergt sinds 1773 een beiaard die werd gemaakt door de befaamde Brugse klokkengieters Dumery. De beiaard bestaat uit 36 klokken. In 1999 werd de hallentoren als onderdeel van de Belforten in België en Frankrijk toegevoegd aan de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. Ter gelegenheid hiervan werd een gedenkplaat aangebracht. In 2006 werd besloten om het belfort te renoveren. Sinds januari 2008 waren er een paar jaar grote werken bezig en was de Hallentoren tijdelijk ontoegankelijk. Huidig gebruik Op de eerste verdieping bevindt zich een "koppenmuseum". Dit museum bevat een verzameling van 78 polyester reuzenkoppen van internationale naoorlogse politici. Deze koppen zijn een overblijfsel van de Europastoet die in 1986 uitging. Externe link Pagina over de toren op de website van het Vlaams Instituut voor het Onroerend Erfgoed
Беффруа Тилта

Беффруа Тилта — беффруа в бельгийском городе Тилт, венчает бывшее здание городского совета. Вместе с другими бельгийскими и французскими) беффруа она внесена в список всемирного наследия ЮНЕСКО под номером ID 943—022. История В первый раз беффруа была возведена на центральной площади в 1275 году. После нескольких разрушений и перестроек в 1558-1560 было возведено сохранившееся сегодня ренессансное сооружение. 2 июня 1603 года в башне после долгих месяцев пыток скончалась Таннеке Сконинкс, родившаяся около 1560 года состоятельная женщина. Таннеке, мать четверых детей, отвергла ухаживания пристава, который отомстил ей обвинением в ведовстве, приведшему к тюремному заключению и смерти. Часть имущества Таннеке перешла к приставу. С 1773 года в беффруа находится карильон с тридцать шестью колоколами работы знаменитого мастера Йориса Дюмери (1715-1787). В XIX веке галереи беффруа украсили гербы влиятельных родов Тилта. Беффруа сегодня На первом этаже находится музей, насчитывающий 78 огромных полиэстровых голов политиков послевоенной Европы. С января 2008 года беффруа находится на реставрации. Ссылки Сайт беффруа Тилта Примечания
Béguinage de Diest

Le béguinage de Diest (begijnhof van Diest en néerlandais), situé à la périphérie nord de la ville belge de Diest dans la province du Brabant flamand, est un béguinage bien conservé et pittoresque qui fut fondé au bord de la Demer au milieu du XIIIe siècle. Historique Les premières béguines s'installent à partir de 1245 sur le territoire de Webbekom, en dehors des remparts de Diest. En 1253-1254, Arnould IV, seigneur de Diest, achète le terrain à l'abbaye de Saint-Trond et l'ajoute à son domaine. Vers 1550, le curé Niklaas Esch (Nicolas Esch) fait démolir les maisons en torchis et établit pour le béguinage un plan en damier centré sur l'église, la place et l'infirmerie. Les maisons des béguines sont progressivement reconstruites pour former finalement un bel ensemble de maisons de style traditionnel, datées pour la plupart des XVIIe et XVIIIe siècles. Classement Le béguinage (église, porte et maisons) est classé comme monument historique depuis le 25 mars 1938 et figure à l'Inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 859. Il est par ailleurs classé comme site depuis le 20 février 1939 sous la référence 121558. Le béguinage est par ailleurs classé comme site historique et culturel depuis le 20 février 1939. Description Références Portail du monachisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du Brabant flamand Portail du patrimoine mondial
Бегинаж в Дисте

Бегинаж в Дисте (нид. Begijnhof van Diest) — район в Старом городе Диста, где жили бегинки. Относится к бегинажам городского типа, в которых дома располагаются вдоль улицы, а не вокруг общего двора. Основан в 1253 году, вместе с другими фламандскими бегинажами включён в список Всемирного наследия ЮНЕСКО. В истории бегинажа выделяется три периода: от основания до 1538 года бегинки вели достаточно свободную жизнь и активно участвовали в жизни города; с 1538 года, когда бегинаж возглавил Николаас ван Эсше, был взят курс на умеренность, ограничение контактов с внешним миром и религиозность; с XVII века начинается восстановление участия бегинажа в мирских делах и его популяризация. После Великой французской революции бегинаж переходит в ведение французского государства и восстанавливает религиозную деятельность на короткий срок после свержения Наполеона, однако быстро угасает. Наибольшее число бегинок — до 400 — здесь проживало в 1675 году. Литература Koorn, Florence; Eycken, Michel van der; Meeter, Onno. Begijnen in Brabant. De begijnhoven van Breda en Diest. — Antwerpen: Breda, 1987.
Gare de Balen

La gare de Balen (en néerlandais : station Balen) est une halte ferroviaire belge de la ligne 15, d'Anvers à Hasselt située sur la commune de Balen, en Région flamande. C'est un point d'arrêt non gardé (PANG) à accès libre de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB) desservi par des trains InterCity (IC). Situation ferroviaire Histoire Service des voyageurs Accueil Halte SNCB, c'est un point d'arrêt non gardé (PANG) à accès libre. L'achat des tickets s'effectue un automate de vente. Desserte Balen est desservie par des trains InterCity (IC) de la SNCB circulant sur la ligne commerciale 15 : Anvers - Lierre - Mol - Hasselt (voir brochure SNCB de la ligne 15). La desserte est constituée de trains IC-10 reliant Anvers-Central à Hamont via Mol, toutes les heures (en semaine comme le week-end). Intermodalité Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Patrimoine ferroviaire Le bâtiment de la gare, de plan type 1873, et la maison de garde barrière figurent au patrimoine architectural flamand (onroerend erfgoed). Le bâtiment de la gare, construit en 1878 a été fermé en 1993 et est devenu un café-restaurant "In de Statie". Il est listé au patrimoine depuis 2019. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de gares en Belgique Ligne 15, d'Anvers à Hasselt Liens externes Informations sur la Gare de Balen, sur le site de la SNCB Site SNCB : Fiches horaires (brochures de ligne) Portail du chemin de fer Portail d'Anvers et de sa province
Station Balen

Station Balen is een spoorwegstation langs spoorlijn 15 (Antwerpen - Hasselt) in de gemeente Balen. In het stationsgebouw zijn geen loketten meer en er is nu een taverne gehuisvest met de toepasselijke naam: Eetkaffee in de statie. Het is nu een stopplaats. Vroeger heette dit station Balen-Nete. Eind jaren 90 was hier het dubbelspoor weggehaald en werd de lijn deels enkelsporig. Treindienst Sinds 13 juni 2021 Galerij =Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Sint-Amanduskerk (Oostrozebeke)

De Sint-Amanduskerk is een kerk in het centrum van het Belgische dorp Oostrozebeke. Het is de kerk van de parochie van Sint-Amandus in Oostrozebeke-centrum. Geschiedenis Rond 640 werd een gebedshuis gebouwd in het huidige centrum van Oostrozebeke. De Franse geloofszendeling Amandus (594-676) zou hiervoor de opdracht hebben gegeven. Ook de monniken uit Ingelmunster (uit Anglo-monasterium: klooster van de Engelsen) worden gezien als mogelijke opdrachtgevers. Het ging nog niet om een echte kerk, maar een ruimte waar men samenkwam om te bidden. Over de Middeleeuwen is er weinig informatie bekend. Maar de kerk onderging gedurende deze tijd heel wat verbouwingen. Gedurende het vijftigjarige oproer van de Gentenaars tegen de hertog van Bourgondië, Filips de Goede en de graaf van Vlaanderen, werd de kerk door de Gentenaars verwoest. Dit was in het jaar 1450. In de Geuzentijd verwoestten de Geuzen de kerk opnieuw. Dit gebeurde in het jaar 1584. De kerk werd hersteld op kosten van de abdij van Ename. Deze abdij bezat hier het patronaat van de pastorie. De kerk was voorzien van een houten communiebank. In 1821 werd deze vervangen door een nieuwe van ijzer. In deze 19de eeuw werd de kerk uitgelengd. De kerk was redelijk klein in verhouding tot de bevolking. Dit kwam vooral door de moerpilaren die de toren droegen. Op 7 april 1935 brandde de kerk af. Het onheil begon 's ochtends om 4u14 in de toren. Het vuur breidde zich bliksemsnel tot het houten dak uit. Het dak vertoonde een vuurzee van vlammen. Binnen brandde de kerk helemaal uit en ook het dak en het bovenste deel van de toren verdwenen. Men trachtte te redden wat er te redden viel: de sacristie bleef van de vlammen gespaard. De preekstoel, een werk van Alfons Vanoverbeke, en de biechtstoelen werden ook gered. De beelden en de altaartafels waren niet beschadigd. Op 9 februari 1936 werd de eerste steen gelegd van de nieuwe kerk. De pastoor van die tijd, E.H. Pieter Deraedt, begon al vlug met de heropbouw ervan. Architect was Van Coillie uit Roeselare en de ondernemer was Lannoo uit Marke. Op 22 oktober werd de nieuwe kerk ingewijd door de bisschop, Monseigneur Henricus Lamiroy. In 1940 brak echter de Tweede Wereldoorlog uit, waarbij Ook Oostrozebeke werd getroffen. In mei 1940 schoten de Duitsers de toren kapot. Opnieuw waren de toren en het dak helemaal verwoest. Ook de binnenkant van de kerk leed schade. De kerk moest opnieuw worden heropgebouwd. Referenties Lieven Demedts Marie-Thérèse Vandemaele
Kasteel van Imde

Het kasteel van Imde in het Vlaamse dorp Imde (in de gemeente Meise) is een neoclassicistisch kasteel uit de 19de eeuw. De bijbehorende gesloten kasteelhoeve dateert uit de 17de en de 18de eeuw maar heeft recentere aanhorigheden. Het geheel is gelegen te midden van een uitgestrekt landgoed met parken, weiden en vijvers. De Molenbeek vloeit door het kasteelgoed. Aanvankelijk was dit kasteel een eigendom der heren van Leefdael. Tijdens de 17de eeuw was het bezit van de familie Verreyken, tot het door de prinsen van Thurn en Taxis werd verkocht. Het oorspronkelijk slot werd in 1828 afgebroken en in 1855 vervangen door het huidige neoclassicistische kasteel. Op 15 februari 2016 woedde er een zware brand. Fotogalerij Zie ook Lijst van kastelen in Vlaams-Brabant Lijst van kastelen in België Externe link Kasteel en herenhoeve van Impde op Inventaris Onroerend Erfgoed.
Kruisschansbrug

De Kruisschansbrug is een brug in het Antwerpse havengebied op de rechteroever van de Schelde. De brug ligt over het zuidoostelijk hoofd van de Van Cauwelaertsluis, de toegang naar de haven. De Kruisschansbrug werd samen met de gelijknamige sluis gebouwd. De sluis werd in 1962 hernoemd tot Van Cauwelaertsluis. In 1992 werd de oorspronkelijke brug uit 1928 vervangen door een nieuwe brug. De Kruisschansbrug is een basculebrug van het Strausstype. Er loopt ook een enkelsporige spoorlijn over de brug (spoorlijn 221C), maar die loopt nu dood kort na de brug. Dat houdt verband met verdwijnen van de Petroleumbrug, verderop. Als de Kruisschansbrug openstaat voor het scheepvaartverkeer, kan het wegverkeer de sluis nog steeds passeren langs de Van Cauwelaertbrug aan het andere hoofd van de sluis, maar treinen niet meer. De brug is genoemd naar de Kruisschans (ook wel Fort Santa Cruz genoemd), een exterritoriale schans op de rechteroever van de Schelde in Oordam. Het was een vierhoekige schans met vier volledige bolwerken, die in 1584 werd gebouwd; de laatste resten verdwenen omstreeks 1960.