NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Luimertingenmolen

De Luimertingenmolen is een voormalige watermolen op de Mombeek, die zich bevindt aan de Luimertingenstraat 2 te Kortessem. Deze onderslagmolen deed dienst als korenmolen. Van een watermolen op deze plaats werd reeds in 1292 gewag gemaakt. Het was een banmolen die gedeeld werd door de Heren van Kortessem en de Commandeur van de Duitse Orde. Op de Ferrariskaarten (eind 18e eeuw) werd de molen als Moulin de Cortesem aangeduid. Het watermolenbedrijf duurde voort tot 1945, en in 1947 werd het waterrad en het sluiswerk gesloopt. Het malen geschiedde sindsdien met een dieselmotor, welke tot in 1963 regelmatig dienstdeed. In 1969 kwam aan het malen definitief een einde. De molen en directe omgeving, inclusief de samenloop van Winterbeek en Oude beek, verkreeg in 2008 een beschermde status. De kern van het huidige molenhuis en de molenaarswoning is 18e-eeuws. Het betreft een vakwerkbouw, die in de 20e eeuw werd versteend. Ook is er nog een dwarsschuur waarvan het vakwerk slechts gedeeltelijk versteend is.
Mersenhovenkapel

De Mersenhovenkapel is een veldkapel die zich bevindt aan de Bredeweg in het Belgisch-Limburgse gehucht Mersenhoven. De kapel bevindt zich op de splitsing met de Kleineweg. Reeds enkele eeuwen moet hier een kapel hebben gestaan, die echter in de Franse tijd werd verwoest. De kapel werd vermoedelijk onderhouden door de bewoners van de Mersenhovenhoeve. In 1818 werd dan door Jan Coenen, boer op deze hoeve, een nieuwe kapel opgericht, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. Hierbij werd dezelfde baksteensoort gebruikt als die van de boerderij. De kapel was vroeger witgekalkt, werd in 1979 gerestaureerd. Daarbij werd de pleisterlaag verwijderd zodat de bakstenen weer te zien waren. Het rechthoekige gebouwtje onder zadeldak heeft een ingangspoort met hardstenen omlijsting en een dakruitertje. De vloer van de kapel bevat nog de 18e-eeuwse glazuurtegeltjes uit de vloer van de voormalige kapel. In de kapel is een neobarokaltaar. De kunsthistorisch belangrijke beelden van Sint-Job, Sint-Hubertus en Sint-Amandus werden overgebracht naar de pastorie van Kortessem. Minder belangrijke beelden werden in 1991 ontvreemd. Achter de kapel bevindt zich een hardstenen wegkruis met daarin de naam: Aert Moemwels aangebracht. Nadat dit kruis omstreeks 1970 werd aangereden, is het hersteld. Externe link Onroerend erfgoed
Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemelopnemingkerk (Vliermaalroot)

De Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemelopnemingkerk (ook: Sint-Eligiuskerk) is de parochiekerk van Vliermaalroot, gelegen aan het Dorpsplein, in de Belgische provincie Limburg. Geschiedenis Tot 1839 was Vliermaalroot afhankelijk van de parochie van Vliermaal. In 1847 werd Vliermaalroot echter een zelfstandige parochie. Op de plaats van de -in ieder geval reeds in de 18e eeuw bestaande- kapel werd een eclectisch bouwwerk gesticht onder architectuur van Herman Jaminé. Het heeft sterke neoromaanse kenmerken, doch er zijn ook neogotische elementen in verwerkt. De bouw vond plaats tussen 1863 en 1871, en de kerk werd ingewijd in 1878. De driebeukige, bakstenen kerk heeft een ingebouwde westtoren met rombisch dak. Van belang zijn de, deels klimmende boogfriezen, uitgevoerd in mergelsteen. Interieur De kerk bezit twee gepolychromeerde houten beelden, en wel een Madonna met Kind, staande op een halve maan (16e eeuw) en een Sint-Eligius (17e eeuw). In de doopkapel bevindt zich een midden-18e-eeuws portiekaltaar. Het hoofdaltaar, door Vincent Lenerz, is neoromaans (1897). Ook overig kerkmeubilair is goeddeels neogotisch of neoromaans en stamt uit eind 19e eeuw. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Palais du marquis d'Assche

Le palais du marquis d'Assche (en néerlandais : Paleis van de markies van Assche), connu aussi comme l'hôtel van der Noot d'Assche, est un hôtel particulier, de style néo-Renaissance italienne, situé au 33 rue de la Science à Bruxelles, en face du square Frère-Orban. Historique Il a été construit entre 1856 et 1858 sur ordre du comte et marquis Théodore van der Noot d'Assche (en), de la famille van der Noot, l'une des personnes les plus riches du pays, membre du Club des Seize. Dans le tout nouveau quartier Léopold, il avait acheté un vaste terrain pour construire un véritable palais de ville. L'architecte Alphonse Balat a dû s'inspirer du palais romain Farnèse (palais du cardinal Farnese, pape Paul III). Une longue galerie longeait un côté du jardin. L'intérieur était richement décoré, y compris un escalier remarquable. Le peintre français Charles Chaplin a été engagé pour décorer le salon avec des peintures au plafond (1862). La demeure comprenait aussi une salle de bal monumentale, munie d'un balcon au-dessus de l'entrée sur laquelle un (petit) orchestre de chambre pouvait se tenir. En 1897, le marquis d'Assche loue l'immeuble à un nouveau résident : l'ambassadeur américain Bellamy Storer. Le statut diplomatique du bâtiment est de courte durée, car de 1901 à 1909, le prince Albert et la princesse Elisabeth y emménagent. Leurs deux fils, Léopold et Charles, y sont nés en 1901 et en 1903. Albert y fait installer une bibliothèque avec une imposante cheminée de style néo-Renaissance flamande. Devenu roi des Belges en 1909, il quitte les lieux et s'installe au château de Laeken. Après le départ du couple princier, le palais redevient la résidence de la légation américaine. Le ministre plénipotentiaire Larz Anderson (en) et sa femme Isabelle ont abondamment cité le bâtiment dans leurs Mémoires. Le successeur d'Anderson, Theodore Marburg (en), y a également résidé de 1912 à 1914, mais à l'arrivée de l'ambassadeur Brand Whitlock, la représentation américaine s'installe un peu plus loin. Édouard van der Noot, fils du constructeur du palais, s'y installe jusqu'en 1930. Cette année-là, il devient le siège de l'ambassade américaine pour la troisième fois. Le gouverneur général allemand Alexander von Falkenhausen y vit pendant la Seconde Guerre mondiale, et y fréquente Elisabeth Ruspoli, née van der Noot d'Assche, arrêtée en 1943 et déportée à Ravensbrück. Après la guerre, l'État belge achète le bâtiment. Le Conseil d'État y a son siège depuis 1948. Depuis 1995, le Conseil d'Etat siège aussi dans le bâtiment voisin, 35, rue de la Science, l'ancien hôtel particulier du milliardaire belge Alfred Loewenstein, construit en 1919-1920 par l'architecte français Armand Sigwalt , dans le style Beaux-Arts en vogue au début du XXe siècle . Voir aussi Commune d'Asse (anciennement Assche) Brand Whitlock Alfred Loewenstein Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Paleis van de markies van Assche » (voir la liste des auteurs). Lien externe Conseil d'État - Histoire des bâtiments Portail de la Belgique Portail de Bruxelles
Paleis van de markies van Assche

Het Paleis van de markies van Assche (Frans: Palais du marquis d'Assche) is een herenhuis in Italiaanse neorenaissance aan de Wetenschapsstraat 33 te Brussel, tegenover het Frère-Orbansquare. Het werd gebouwd tussen 1856 en 1858 in opdracht van graaf en markies Théodore van der Noot d'Assche. Hij was in zijn tijd een van de rijkste mensen van het land, lid van de Club des Seize. In de gloednieuwe Leopoldwijk had hij een groot en centraal perceel gekocht om er een waar stadspaleis op te trekken. Architect Alphonse Balat moest inspiratie zoeken in het Romeinse Palazzo Farnese. Langs één kant van de tuin kwam een lange gaanderij. Binnenin was het rijkelijk aangekleed, met onder meer een schitterende eretrap. Mogelijk deed Balat hiervoor een beroep op Georges Houtstont. De Franse schilder Charles Chaplin werd ingeschakeld om het salon te decoreren met plafondschilderingen (1862). Voorts was er een monumentale balzaal met boven de toegang een balkon waarop een (klein) kamerorkest kon plaatsnemen. In 1897 verhuurde de markies het pand aan een nieuwe bewoner: de Amerikaanse Envoy Bellamy Storer. De diplomatieke status van het gebouw zou van korte duur zijn, want van 1901 tot 1909 namen prins Albert en prinses Elisabeth er hun intrek. Hun beide zonen, Leopold en Karel, werden er geboren. Albert liet er een bibliotheek installeren met een zware schoorsteen in neo-Vlaamse Renaissancestijl. Hij vertrok er toen hij tot de troon werd geroepen. Na het vertrek van het prinselijk paar werd het paleis opnieuw de residentie van de American Legation. Larz Anderson en zijn vrouw Isabelle haalden het gebouw uitgebreid aan in hun memoires. Andersons opvolger Theodore Marburg verbleef er ook nog, maar onder de volgende U.S. Minister, Brand Whitlock, verhuisde de Amerikaanse vertegenwoordiging naar even verderop. Zoon Edouard van der Noot ging in het familiepaleis wonen tot 1930. In dat jaar werd het voor de derde keer een Amerikaanse ambassade. In de Tweede Wereldoorlog ging de Duitse gouverneur-generaal Alexander von Falkenhausen er wonen. Hij had als vriendin en 'public relations' de blonde schoonheid Elisabeth Ruspoli, geboren van der Noot d'Assche. Ze werd in 1943 opgepakt en naar Ravensbrück gevoerd. Omdat hij te dicht stond bij het mislukte complot tegen Hitler onderging Von Falkenhausen hetzelfde lot, met opsluiting in Dachau. Na de oorlog kocht de Belgische Staat het gebouw aan. Sedert 1948 is de Raad van State er ondergebracht. Voor deze nieuwe functie liet men twee moderne wandtapijten vervaardigen door P. De Wit (1952): de Waalse Provincies (Rodolphe Strebelle) en de Vlaamse Provincies (Stan Van Vlasselaer). Zie ook Gemeente Asse
Sint-Pieterskerk (Kortessem)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van Kortessem, gelegen aan het Kerkplein nr. 1. Geschiedenis In de 11e eeuw werd voor het eerst melding gemaakt van een kerk. Tussen 1026 en 1038 werd een Romaanse middenbeuk gebouwd. De Romaanse westtoren dateert van de 2e helft van de 12e eeuw. In 1270-1272 werd een vroeggotisch koor en transept aangebracht. In 1225 werd de kerk tot een kapittelkerk. De kerk had veel te lijden van geweld. In 1468 werd ze geplunderd door troepen van Karel de Stoute. In 1490 werd ze in brand gestoken door de benden van Jehannot-le-Bâtard. De troepen van Willem van Oranje richtten in 1568 eveneens vernielingen aan. Ook later vonden nog plunderingen plaats, onder meer door Franse troepen. Restauratie vond plaats in 1870-1875, onder leiding van Herman Jaminé, waarbij de zijbeuken werden vergroot in neoromaanse stijl, met gebruikmaking van oud materiaal. Gebouw De kerk is een driebeukige kruisbasiliek met gedeeltelijk ingebouwde westtoren. Middenschip en toren zijn gebouwd in breuksteen, met silex en kwartsiet. De toren heeft vijf geledingen. Een mergelstenen rondboog geeft toegang tot het schip. De zijbeuken zijn laag en lopen door tot aan de voorkant van de toren. Interieur In het transept en het koor zijn gotische gewelven. Het stucwerk in het koor is uit ongeveer 1780, in Lodewijk XVI-stijl. Dit toont diverse emblemen, en taferelen. De schilderijen zijn 18e-eeuws (Johannes Evangelist en de Doop van Jezus; de Kruisvinding). Ook zijn er enkele 18e-eeuwse heiligenbeelden: Sint-Hubertus, Sint-Petrus, Sint-Paulus en Sint-Rochus. Het eiken hoofdaltaar, midden 18e eeuw, is in Lodewijk XV-stijl. In de doopkapel bevindt zich een, eveneens 18e-eeuws, altaar in zwart en wit marmer. De communiebank is uit 1739, en ook de biechtstoelen zijn 18e-eeuws. Het orgel werd vervaardigd door A. Clerinx uit Sint-Truiden, en in 1950 werd het omgebouwd door de firma Pels. Een glas-in-loodvenster uit 1608 werd in 1877 gerestaureerd door Van der Poorten, welke nog een aantal andere vensters voor de kerk heeft vervaardigd. Op het kerkhof zijn 16e-, 17e- en 18e-eeuwse grafstenen te zien, onder anderen van enkele eigenaren van Kasteel Printhagen, hoogwaardigheidsbekleders van het kapittel, en anderen. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen Startpagina van de parochie
Sint-Quintinuskerk (Guigoven)

De Sint-Quintinuskerk is de parochiekerk van Guigoven in Belgisch Limburg, gelegen aan de Brandstraat. Geschiedenis Oorspronkelijk een dochterkerk van de parochie van Wintershoven, kwam het patronaatsrecht in 1096 aan de Abdij van Munsterbilzen. De oude kerk lag in de Kasteelstraat. Oorspronkelijk was dit een bouwsel in hout en leem, later kwam er een Romaanse kerk, die omstreeks 1800 al tamelijk vervallen was. In 1850 werd de huidige kerk gebouwd, welke een honderdtal meter dichter bij de Tongersesteenweg gelegen was. De oude kerk werd afgebroken en ook de fundamenten ervan zijn toen verdwenen. De huidige kerk is een eenbeukig bakstenen neoclassicistisch gebouw met ingebouwde westtoren. Deze heeft drie geledingen. Boven het portaal bevindt zich een Sint-Jozefbeeld in een nis. De voorgevel wordt door borstbeelden van Sint-Petrus en Sint-Paulus geflankeerd. Interieur De kerk bezit belangrijke gepolychromeerde houten beelden, zoals een Maria Magdalena (ca. 1520), toegeschreven aan Jan van Steffeswert, een Sint-Lucia (1460-1470), en een Sint-Rochus (15de eeuw). Voorts een 18e-eeuws Sint-Quintinusbeeld en een Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand in lindenhout, afkomstig uit de gelijknamige, maar gesloopte, kapel. Het barokke hoofdaltaar is deels verguld. Het stamt uit ongeveer 1700 en is afkomstig uit de vroegere kerk. Veel ander meubilair, zoals de neobarokke zijaltaren, dateert uit de 19e eeuw. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Kasteel Ridderborn

Kasteel Ridderborn is een kasteel te Vliermaalroot. Het is gelegen aan de Baron A. de Heuschstraat 24 en het bevond zich vanouds in moerassig gebied. In 1361 werd het goed voor het eerst genoemd als Loons leen onder de naam Rendelborn, naar de toenmalige eigenaar. In 1846 sprak men van Château Rindel-Borne, wat rond 1900 verbasterd werd tot Ridderborn. Het huidige gebouw stamt uit begin 19e eeuw en heeft neoclassicistische en empirestijl-elementen. Het oudste deel ervan wordt gevormd door een overwelfde kelder. De weg liep vroeger vóór het kasteel langs, en tegenwoordig langs de achterzijde van het kasteel. Aan de voorzijde van het gebouw bevindt zich een Engelse tuin met een vijver en een bos. Hier vindt men ook een tweetal eiken, elk meer dan 250 jaar oud. Externe link Onroerend erfgoed
Rood Kasteel (Guigoven)

Het Rood Kasteel is een kasteel aan de Kasteelstraat te Guigoven in Belgisch Limburg, in het dal van de Mombeek. Het was de zetel van de heren van Guigoven. Geschiedenis Het kasteel, dat reeds in de 13e eeuw werd vermeld, was oorspronkelijk een waterburcht. De gracht om de burcht, die werd gevoed door de Mombeek en een naburig bronnetje, werd in de 19e eeuw gedempt, op de huidige vijver na. De burcht werd zwaar beschadigd tijdens de oorlogen in de tweede helft van de 16e eeuw. Vanaf de 17e eeuw tot en met de 19e eeuw werd het kasteel meer en meer omgebouwd tot een kasteelhoeve zonder militaire functie. Het kasteel is een U-vormig gebouw. De voorgevel is gedeeltelijk in Maaslandse renaissancestijl. Er is een poorttoren met ingesnoerde naaldspits tussen het woongedeelte en de stallen. Het benedengedeelte van deze poorttoren is in kalksteen en stamt uit begin 17e eeuw; de rest in baksteen en is 18e-eeuws. Hier is ook een beeld ingemetseld waarvan de oorsprong niet bekend is. Het woonhuis is uit 1619 en vormt het oudste deel van het huidige kasteel.
Rootmolen

De Rootmolen is een watermolen op de Mombeek, gelegen aan de Herestraat 11 te Vliermaalroot. Ze bevindt zich tussen de Wintershovenmolen en de Bombroekmolen. Deze onderslagmolen fungeerde als korenmolen. Geschiedenis Reeds in de 13e eeuw was er sprake van een watermolen te Vliermaalroot. Het oudste document dat van een dergelijke molen gewag maakt dateert uit 1284 en spreekt van een leenroerige molen. Van begin 14e tot eind 18e eeuw sprak men van de Vranckenmolen, dat verwijst naar de voormalige eigenaar Franco van Rendelborne. Tot begin 18e eeuw was de molen eigendom van de Heren van Guigoven, en werd hij verpacht aan molenaars. Daarna waren de molenaars tevens eigenaar van de molen. Molenaar Henri-Joseph Knapen (1861-1951) was vijfentwintig jaar lang burgemeester van Vliermaalroot. Na 1800 kwam de naam Rootmolen in zwang. Vanaf 1822 werd er, naast graan, ook mout gemalen, ten behoeve van plaatselijke brouwerijen. In 1946 werd de molen gemoderniseerd, waarbij de houten sluis door een betonnen constructie werd vervangen. Het huidige rad werd in 1955 vervaardigd. In 1971 werd de molen stilgelegd, waarna verval optrad. Restauratie volgde van 1989-1990, waarbij het binnenwerk van een in 1919 ontmantelde watermolen uit Glaaien werd gebruikt. Sindsdien is de molen weer maalvaardig. Heden Het molenaarshuis stamt uit het 1e kwart van de 20e eeuw en het molenhuis uit de eerste helft van de 19e eeuw, maar dit werd later sterk gewijzigd. Beide gebouwen zijn samengevoegd tot één geheel, en er werd een vakantiewoning ingericht in de voormalige graanzolder van het molenhuis. Er bestaan plannen om met de molen elektriciteit op te wekken.
Sassenbroekmolen

De Sassenbroekmolen is een watermolen op de Sassenbroekbeek in Sassenbroek, een gehucht van Broekom, in de Belgische gemeente Tongeren-Borgloon. De molen bevindt zich aan de Sassenbroekstraat. In 1371 werd er voor het eerst melding gemaakt van een molen in Sassenbroek. In deze tijd was de heerlijkheid Sassenbroek een leen van de graven van Loon aan de familie van Sassenbroek. Van deze molen zijn er geen resten bewaard gebleven. In de jaren 1770 wordt er op de Ferrariskaarten weer melding gemaakt van een molen te Sassenbroek. In de Atlas der Buurtwegen uit 1844 is het molencomplex in zijn huidige vorm reeds te herkennen. De molengebouwen vormen een langgestrekt complex met aan de westzijde een u-vorm waardoor een klein erf wordt gecreëerd. Aan de oostzijde bevindt zich het molenhuis. Het betreft een klein gebouw van anderhalve bouwlaag met getoogde muuropeningen dat wordt bedekt door een zadeldak. De toegang tot het molenhuis wordt gevormd door een rondboogopening die wordt omlijst door kalksteenblokken. In de uitsparing boven de rondboog staat een Mariabeeldje. Het centraalgelegen molenaarshuis bestaat uit twee bouwlagen met eveneens getoogde vensters. De dienstgebouwen aan de westzijde vertonen nog resten van vakwerk uit de zeventiende eeuw. De molen fungeerde als korenmolen tot 1967. De toenmalige eigenaar wou het complex omvormen tot woonhuis. Latere eigenaars hadden het plan om de maalinrichting van de molen ter herstellen, maar door een wijziging van stedenbouwkundige voorschriften was dit niet mogelijk. De molen is niet beschermd maar staat wel op de inventaris van bouwkundig erfgoed.
Sint-Martinuskerk (Gors-Opleeuw)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Gors-Opleeuw, gelegen aan de Martinusstraat. De parochie van Gors-Opleeuw is al oud. Tot de 13e eeuw behoorde ook Kerniel tot deze parochie, en verder omvatte ze Rullekoven, Eggertingen, Grimmertingen en Zammelen. In 1034 kwam het patronaatsrecht aan de Sint-Laurentiusabdij te Luik. Van de oudste kerk, vermeld in 1034, werd geen spoor teruggevonden. Gebouw De toren van de huidige kerk stamt uit begin 15e eeuw. Ze is opgetrokken in mergelsteen en bevindt zich op een sokkel van silex. De toren bestaat uit drie geledingen. Het bakstenen schip van de kerk stamt uit omstreeks 1775. Het betreft een pseudo-kruisbasiliek. De ontwerper was mogelijk ontworpen door A.M. Sepeult uit Malmedy. Het koor, in neoclassicistische stijl, werd aangebracht in 1906-1907. Een inscriptie op een gevelsteen luidt: Posuit, Carolus Albertus, Comtes d'Aspremont Lynden, Anno MCMVII. Interieur De kerk bezit een aantal gepolychromeerde houten beelden: Sint-Hubertus als bisschop (circa 1500); Sint-Barbara (2e helft 16e eeuw?); Sint-Joris (2e helft 17e eeuw); Sint-Martinus (2e helft 17e eeuw); Sint-Martinus als bisschop (1e helft 18e eeuw); Sint-Sebastiaan (eerste helft 18e eeuw); Sint-Anna en Maria (eerste helft 18e eeuw); en een processiemadonna (18de eeuw). Er is een schilderij, voorstellende Christus aan het Kruis (1e helft 18e eeuw). Het hoofdaltaar is een portiekaltaar in gemarmerd hout uit het 3e kwart van de 18e eeuw. Hierboven hangt een schilderij van de Emmaüsgangers, vervaardigd door M. Aubé (1729-1808) en in 1806 aangekocht uit het bezit van Abdij Mariënlof te Kerniel. Ook zijn er enkele 18e-eeuwse meubelen, zoals biechtstoelen, zijaltaren en een bidbank. Het orgel is vervaardigd door Pereboom & Lijser (1860). Twee ovale muurschilderingen tonen respectievelijk Sint-Martinus en een vrouwelijke heilige, mogelijk Ida van Leeuw. Kerkhof De kerk is omgeven door een kerkhof, waarin zich een aantal 17e-eeuwse grafkruisen bevinden. Externe link Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Pantaleonkerk (Kerniel)

De Sint-Pantaleonkerk is de parochiekerk van Kerniel, gelegen aan Zilverstraat 17A. De kerk is toegewijd aan Pantaleon van Nicomedia. Op deze plaats bevond zich reeds een kerk. Tijdens de Beloken tijd (1796-1801) was deze kerk gesloten. Het kerkmeubilair werd echter niet publiekelijk verkocht. De huidige, neoclassicistische, kerk werd in 1832 gebouwd. Een deel van het interieur werd in 1966 door brand verwoest. Het betreft een bakstenen bouwwerk, een eenbeukige kerk met westtoren, welke geflankeerd is door twee kapellen. De toren heeft twee geledingen en een achtkante, ingesnoerde naaldspits. Aan de onderkant heeft de toren kalkstenen hoekbanden. Men gebruikte hiervoor stukken van oude kalkstenen grafkruisen. Boven het ingangsportaal bevindt zich, in een nis, een Heilig-Hartbeeld. Meubilair De kerk bezit een houten beeld van Sint-Sebastiaan (16e eeuw), een beeld van Sint-Antonius-Abt (17e eeuw) en een houten gepolychromeerd beeld van Sint-Pantaleon (19e eeuw). Een schilderij, voorstellende de Aanbidding der Herders is uit begin 18e eeuw. Hoofdaltaar en noordelijk zijaltaar zijn uit de 18e eeuw. Zij zijn uitgevoerd in gemarmerd hout. Het doksaal is van 1747 en het orgel werd gebouwd door A. Clerinx (ongeveer 1853). De kruisweg is vervaardigd uit keramiek door A. Kovács. De glas-in-loodramen zijn 19e-eeuws. In 2014 werd bij toeval een schedelreliek in het Maria-altaar ontdekt. Deze schedel werd naar het Koninklijk Instituut voor het Kunstpatrimonium overgebracht voor een conservatiebehandeling en wetenschappelijke studie. Achteraan de schedel is een identificatielabel (schedula) aanwezig met volgend opschrift: "een van de hoofde van de xi duis[e]n[d] heilighe maeghden", verwijzend naar de cultus van Sint-Ursula en de 11.000 maagden. De schedel dateert van 680-880 na Christus en het textiel van ca. 1450 tot ca. 1650. Mogelijk is deze schedel afkomstig van het reliekschrijn dat in de Sint-Odulphuskerk in Borgloon wordt bewaard. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen BALaT - databank Koninklijk Instituut voor het Kunstpatrimonium
Sint-Servatiuskerk (Diepenbeek)

De Sint-Servatiuskerk is de hoofdkerk van Diepenbeek. Het is een classicistische kerk met gotische toren. Geschiedenis Oorspronkelijk stond hier een romaanse kerk, die in het midden van de elfde eeuw werd gebouwd. In 1235 kwamen het patronaatsrecht en het tiendrecht aan de Abdij van Villers en in 1582 werden ze overgedragen aan het Sint-Lambertuskapittel te Luik. In 1490 brak brand uit in de romaanse kerk. In 1500 begon de wederopbouw door de Abdij van Villers, in laatgotische stijl. In 1648 werd de kerk vergroot waarbij de toren, die voorheen los van de kerk stond, aan de kerk werd vastgebouwd. In 1777 werd de kerk afgebroken en in plaats daarvan de classicistische zaalkerk gebouwd. De laatgotische toren bleef behouden. In 1849 werd een doksaal geplaatst. Van 1860-1862 werd de kerk met twee transeptarmen vergroot. Ook het koor werd toen verhoogd. In 1931 werden nog twee zijbeuken toegevoegd. Interieur Opmerkelijke interieurelementen zijn: een vijftiende-eeuwse eiken Christus op de koude steen, oorspronkelijk gepolychromeerd diverse vijftiende-eeuwse heiligenbeelden in gepolychromeerd hout een zeventiende-eeuws calvarie in gepolychromeerd hout een hoofd- en twee zijaltaren in achttiende-eeuwse barokstijl eiken biechtstoelen, communiebank en preekstoel in Lodewijk XV-stijl (deze zijn echter afgebroken en omgevormd in een volksaltaar, credenstafel, tafeltjes en ambo's) koorbanken en zitbanken uit het einde van de achttiende eeuw een draai-tabernakel, eveneens uit het einde van de achttiende eeuw. Dit is echter hervormd tot een deurvormig systeem waardoor het zijn correcte waarde verloor. Externe link Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen