NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Afrikapaleis

Het Afrikapaleis (tot 2018 Koloniënpaleis of Paleis der Koloniën genoemd) is een gebouw in het Belgische Tervuren, op het einde van de Tervurenlaan aan het Park van Tervuren en het AfricaMuseum. Geschiedenis Op de plek van het Afrikapaleis stond voorheen het zomerpaviljoen van prins Willem, waarin Charlotte van Mexico een tijdlang verbleef. Het paviljoen was afgebrand op 3 maart 1879. Het Koloniënpaleis werd in 1897 gebouwd in opdracht van Leopold II naar plannen van architect Alfred-Philibert Aldrophe om er de eerste Kongotentoonstelling (koloniaal deel van de Wereldtentoonstelling van 1897) in op te stellen. Aan de achterkant vindt men het gebinte dat door Georges Hobé voor de tentoonstelling van 1897 was gebouwd. In 1898 werd het eerste Musée du Congo er in ondergebracht, een museum en een wetenschappelijke instelling voor de verspreiding van koloniale propaganda en ondersteuning van koloniale activiteiten van België. Het kreeg de naam Koloniaal Museum van Tervuren en verhuisde in 1910 naar een nieuw gebouw in de buurt, waar de instelling nog steeds gevestigd is onder de naam AfricaMuseum. Bij de vernieuwingsoperatie van het museum in 2018 werd het ‘Koloniënpaleis’ omgedoopt tot ‘Afrikapaleis’. Het is een feestzaal en evenementenlocatie. Afbeeldingen Bronnen Officiële website Inventaris onroerend erfgoed
Palais des congrès de Liège

Le Palais des Congrès de Liège est un palais des congrès situé dans le parc de la Boverie, au bord de la Meuse. Construit entre 1956 et 1958, il est l'œuvre du groupe d'architectes l'Équerre. Le Palais des congrès est desservi par les bus du TEC Liège-Verviers avec les lignes 17, 26, 31, 138, 140. Infrastructures Le site dispose d'un parking de 300 places, d'un restaurant ainsi que d'un accès direct à un hôtel. Événements récurrents Festival International Jazz à Liège (en mai) Fête du 14 juillet Index des artistes Artistes ayant participé à la décoration du palais des congrès, ou dont des œuvres sont conservées dans l'enceinte du palais des congrès. Robert Crommelynck (1895-1968), peintre ; Éva Herbiet (1913-1985), peintre ; Idel Ianchelevici (1909-1994), sculpteur ; Nicolas Schöffer (1912-1992), sculpteur ; Léopold Survage (1879-1968), peintre : Pax ; Freddy Wybaux (1906-1977), sculpteur. Composition Intégrée dans l'épaisseur du mur d'entrée du palais, cette œuvre de Éva Herbiet réalisée en 1958 témoigne de la collaboration de l’artiste avec les architectes du palais. Elle attire l’attention sur l'entrée principale du bâtiment en se distinguant clairement du parement en calcaire. Constituée de carreaux de céramique, la composition se caractérise par son dynamisme induit par la diversité des formes en couleurs, les décrochements de surface et un mouvement ascensionnel. Tout comme le sigle conçu par Freddy Wybaux pour l’autre façade, cette œuvre est caractéristique du renouveau de l'art abstrait dans la Belgique d’après-guerre. Tournage Le palais des congrès a servi de lieu de tournage à quelques films : 2003 : Jeux d'enfants de Yann Samuell 2006 : Congorama de Philippe Falardeau Voir aussi Articles connexes Parc de la Boverie Tour cybernétique de Liège Liens externes Site officiel « Connaître la Wallonie : Le palais des Congrès de Liège »(Archive.org • Wikiwix • Google • Que faire ?), sur connaitrelawallonie.wallonie.be (consulté le 13 janvier 2019) Portail de Liège Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Congrespaleis van Luik

Het Congrespaleis van Luik (Frans: Palais des congrès de Liège) is een congrescentrum gelegen in het Parc de la Boverie op het eiland Outremeuse in de Belgische stad Luik. Het gebouw aan de oevers van de Maas van architectengroep Équerre werd gebouwd tussen 1956 en 1958. Het bouwwerk heeft zalen met een capaciteit tot duizend personen. Er bevinden zich kunstwerken van onder meer Robert Crommelynck, Eva Herbiet, Freddy Wybaux en Nicolas Schöffer. In het congrescentrum wordt elk jaar in mei het driedaagse jazzfestival Mithra Jazz à Liège georganiseerd. Infrastructuur Het congrescentrum heeft een parking voor 300 voertuigen, een restaurant en een rechtstreekse toegang tot een hotel. Externe link (nl) Website van het Congrespaleis van Luik
Palais du vin

Le Palais du vin (en néerlandais : Wijnpaleis) est un ancien commerce de vin situé rue des Tanneurs, 58-62, à Bruxelles. Construit en 1909 et agrandi en 1919 pour la famille Brias, le CPAS en est propriétaire depuis 1996. Les bâtiments ont été classés en 2001 et rénovés entre 1998 et 2006. Les sgraffites ont été restaurés de manière remarquable. Voir aussi Bibliographie Nicolas Verschueren et Christina Marchi, Le Palais du Vin et les grands Magasins Merchie-Pède 1898-2007, Bruxelles/Le Kremlin-Bicêtre, Édition CIVA, 2006, 119 p. (ISBN 2-930391-18-9, présentation en ligne) Bulletin trimestriel du GERPM-SC, « À la découverte des Marolles », Sgraffito, no 49,‎ janvier - février - mars 2007, p. 48 [détail des éditions] Articles connexes Art nouveau Art nouveau en Belgique Art nouveau à Bruxelles Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Bruxelles Portail de la vigne et du vin Portail de l’Art nouveau
Wijnpaleis

Het Wijnpaleis (Frans : Palais du vin) is een voormalige wijnhandel, gesitueerd aan de Huidevettersstraat 58-62 in Brussel. Op 29 maart 2001 zijn de gebouwen erkend als cultureel erfgoed. Geschiedenis De familie Brias bezat van 1880 tot rond 1893 met hun bedrijf Brias & C° een groothandel op de Houtmarkt en een kleinhandel aan de Cantersteenstraat. Dit bedrijf vond zijn oorsprong in de samensmelting van twee bakkersfamilies. Namelijk Victorien Brias (eigenaar van een banketbakkerij en wijnhandel aan de Kantersteenstraat sinds 1868) en Henri Catteau (eigenaar van een bakkerij in Schaarbeek). Catteau huwde de dochter van Brias en het koppel begon in het begin van de jaren 1880 een wijnhandel aan de Houtmarkt. Het was tien jaar later dat het bedrijf Brias & C° werd opgericht met de verkoop van Europese wijnen als specialisatie. In 1892 kwam de familie in het bezit van terreinen met pakhuizen in de Huidevettersstraat, in eerste instantie om de eigen goederen in op te slaan. In het begin van de 20e eeuw werd het pand steeds minder in gebruik genomen als opslagplaats. Er kwam een verschuiving naar de centralisatie van bedrijfsactiviteiten: verkoop, opslag, administratie en ook een distillerie. Brias & C° ging toen ook haar eigen sterke dranken produceren. Het gebouw dat er toen stond bleek algauw te klein en werd bijgevolg gesloopt. In 1909 ontwierp architect Fernand Symons het huidige gebouw in art-nouveaustijl. Het nieuwe majestueuze gebouw was er duidelijk om de aandacht te trekken. De opslagruimte achteraan bleef bewaard, maar winkeltjes aan de straatkant dienden plaats te maken voor de uitbreiding van het gebouw. In 1923 werd Brias & C° overgenomen door het Franse bedrijf Edouard Bellet. Een jaar later, in 1924, kreeg het de naam Wijnpaleis of Palais de vin. Huidige invulling Sinds 1996 is het OCMW eigenaar van het gebouwencomplex, dat tussen 1998 en 2006 is gerenoveerd. De restauratie van de sgraffiti is opvallend goed geslaagd.. Deelnames Brussels International Exposition (1897) - Goud met Elixir du Japon Exposition universelle et internationale de Liège (1905) Zie ook Art nouveau in Brussel Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Brussel
Sint-Laurentiuskerk (Sint-Laureins)

De Sint-Laurentiuskerk in Sint-Laureins is een kerk, toegewijd aan de heilige Laurentius en de heilige Blasius. Geschiedenis De bisschop van Doornik liet een kerk bouwen voor de landbouwers die zich in de streek hadden gevestigd. De parochie werd voor het eerst in 1307 vermeld. De voet van de toren en delen van de middenbeuk zijn hoogstwaarschijnlijk uit het midden van de 14e eeuw. De datum 1555 in de buitenmuur verwijst naar de vernieuwing en uitbreiding naar het noorden. De kerk vertoont kenmerken van zowel vroeggotiek en gotiek, renaissance, barok en rococo. Bezienswaardigheden Het hoofdaltaar, toegewijd aan de heilige Anna Koorgestoelte uit de 17e eeuw Een schilderij uit de 17e eeuw van Jacob van Oost de Oude achter het tabernakel dat de kroning van Maria voorstelt. Het schilderij is afkomstig van de kloosterkapel uit Vrasene Exterme links Inventaris Onroerend Erfgoed
Écluse de Zandvliet

L'écluse de Zandvliet est une écluse du port d'Anvers en Belgique. D'une longueur de 500 m, d'une largeur de 57 m et d'une profondeur de 13,58 m, elle était avant la construction de sa voisine l'écluse de Berendrecht, la plus grande au monde. Le fort taux de fréquentation a nécessité la construction de cette dernière. La liaison entre l'Escaut occidental qui est en eau de mer soumis à marée et le canal B2 qui est la partie sud du Canal de l'Escaut au Rhin, en eau douce, peut également se faire par 2 autres écluses plus au sud, celle de Boudewijn et de Van Cauwelaert. Portail du monde maritime Portail d'Anvers et de sa province Portail des lacs et cours d'eau
Zandvlietsluis

De Zandvlietsluis is een sluis in het uiterste noorden van de haven van Antwerpen. De sluis is genoemd naar het dorp Zandvliet. Ze is 500 meter lang en 57 meter breed en heeft een TAW-diepte van 13,58 meter. De sluizen in de haven van Antwerpen beschermen de gesloten infrastructuur tegen getijdewerking van de rivier. Achter de sluizen is het waterpeil constant. De Zandvlietsluis werd in 1967 in bedrijf gesteld. De bouw van deze sluis sloeg een wig tussen het Groot Buitenschoor en het Galgenschoor, twee zeldzame schorregebieden, waarvan er thans in België nog slechts 320 ha van overblijven. De bijbehorende gebouwen waren in 1967 nog niet afgewerkt. De openstelling van de nieuwe zeesluis was vanuit een economisch standpunt urgent, want aan de Kruisschans, waar de Boudewijnsluis en de Van Cauwelaertsluis gelegen zijn kon men het toenemende scheepvaartverkeer niet meer aan. Zelfs mét de Zandvlietsluis erbij was het probleem van alsmaar toenemende wachttijden niet opgelost. Twee bruggen overspannen de sluis: de Frederik Hendrikbrug over de sluisdeuren aan de Scheldekant en de Zandvlietbrug over de sluisdeuren aan de havenkant. De Zandvlietsluis was de grootste zeesluis ter wereld tot in 1989 de Berendrechtsluis, die 11 meter breder is, werd geopend. Communicatie Het VHF-werkkanaal van de sluis is 79, voor oproep van de binnenvaart, 02 (Sector Donk) navigatiekanaal voor de dokken. Al de aankomende zeeschepen gebruiken kanaal 12 en 6 en hebben bijna altijd een rivierloods aan boord.
Parc régional Abbé Froidure

Le parc régional Abbé Froidure (en néerlandais : Gewestelijk Park Abt Froidure) est un petit jardin public situé à cheval entre les communes de Forest et d'Ixelles (Région de Bruxelles-Capitale). Situation Le parc se trouve intégralement à l'intérieur du pâté de maisons formé par les avenues Brugmann et du Haut-Pont et les rues Darwin et Franz Merjay. L'entrée ouest donne sur l'avenue Brugmann (Forest) et l'entrée est sur la rue Franz Merjay et le square Léon Jacquet (Ixelles). Historique Dans les aménagements d'Uccle par Georges Brugmann, en 1899 l'hôtel particulier au 52 Avenue Brugmann du baron Raoul Richard comprenait un jardin. Le terrain de l'actuel parc fut acheté en 1991 à la famille du baron Raoul Richard par le gouvernement régional. L'hôtel particulier au 52/54 avenue Brugmann possède le passage entre le parc et l'Avenue Brugmann et laisse un droit de passage aux piétons. Le terrain de l'actuel parc fut acheté en 1991 à la famille du baron Raoul Richard par le gouvernement régional. Le parc a ensuite été aménagé dans un style moderne, avec un filet d'eau et une petite plaine de jeux, et nommé en l'honneur de l'abbé Édouard Froidure, compagnon de Jules Richard dans les camps nazis durant la Seconde Guerre mondiale. Accès Ligne de tram 92, arrêt Darwin. Notes et références Voir aussi Articles connexes Édouard Froidure Liste des parcs et jardins de Bruxelles Square Léon Jacquet Portail des espaces verts Portail de Bruxelles
Gewestelijk Park Abt Froidure

Het Gewestelijk Park Abt Froidure ook Abt Froidurepark of Eerwaarde Froidurepark (Frans: Parc régional Abbé Froidure) is een kleine publieke parktuin gelegen op het grondgebied van Vorst en Elsene in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De tuin is volledig ingesloten door gebouwenblokken van de Brugmannlaan, Franz Merjaystraat en Darwinstraat. Er zijn twee ingangen naar het park, in het westen langs de Brugmannstraat en in het oosten langs de Franz Merjaystraat. Geschiedenis Het actuele terrein werd in 1991 gekocht door de regionale overheid van de familie van baron Raoul Richard. Het park werd vervolgens in moderne stijl ingericht met een kleine fontein en een kleine speeltuin. Het park werd vernoemd naar Edouard Froidure, priester en actief in het verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Georges Henripark

Het Georges Henripark (Frans: Parc Georges Henri) is gelegen naast het Meudonplein en aan de Georges Henrilaan in de gemeente Sint-Lambrechts-Woluwe in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het park is aangelegd op de vroegere Begraafplaats van Etterbeek. Beschrijving Het Georges Henripark bevindt zich op de plek van de voormalige Begraafplaats van Etterbeek. Deze begraafplaats werd in 1897 aangelegd op een perceel van drie hectare door de Ondernemingen Ruelens, een steenbakkerij in Sint-Lambrechts-Woluwe. Vanaf 1966 werd de begraafplaats niet meer gebruikt. Dankzij opname als groengebied in het Gewestplan van de toenmalige Brusselse Agglomeratie kon de site bewaard blijven. De omvorming tot park vond plaats van 1987 tot 1989 onder leiding van de landschapsarchitecten Jean-Noël Capart en Jacques Boulanger-Français. Het tracé en de breedte van de lanen van de voormalige begraafplaats werden gerespecteerd. De bestrating werd uitgevoerd met oude grafstenen. De monumentale toegang aan de zijde van het Meudonplein is behouden gebleven evenals de twee obelisken die net voor de ingang staan. In het park staat het Ravensbrückmonument. Ook bevinden zich een sportterrein, een speelplein en een schaats- en skateboardpiste in het park. Openbaar vervoer Het park is bereikbaar met de lijnen 27, 28 en 80 van de Brusselse stadsbus (halte Meudon), en via metrostation Gribaumont. Fotogalerij Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Парк Жоржа Енрі

Парк Жоржа Енрі (фр. Parc Georges Henri) — парк в брюсселському східному передмісті Волюве-Сен-Ламбер, Бельгія. Створений в 1985 році, на місці кладовища Еттербік (фр. Etterbeek). Площею 3 га. Доріжки парку замощені могильними плитами цього кладовища, закритого в 1966 році. Історія Парк було створено на місці кладовища Еттербік, котре діяло в 1897—1966 рр. Після закриття кладовища земельну ділянку 3 га збиралися розділити на декілька ділянок з різними цільовими функціями. Проте в 1985 році було вирішено залишити ділянку цілою та перетворити її на парк. Посилання
Parmentierpark

Het Parmentierpark (Frans: Parc Parmentier) is een park in de Brusselse gemeente Sint-Pieters-Woluwe, gelegen in het zuidwesten van deze gemeente in en nabij het dal van de Woluwe. Geschiedenis Het park is vernoemd naar de ondernemer Edmond Parmentier die in 1895 de Tervurenlaan liet aanleggen en een stuk grond van 12 ha langs de Woluwe in eigendom had dat niet ver van het geplande Woluwepark was verwijderd. Hier was oorspronkelijk een moeras met vijvers. Dit gebied werd opgehoogd met de grond die vrijkwam bij de aanleg van de laan. Het park werd ontworpen door Emile Lainé. Er werd ook een villa voor hem gebouwd. Hij stierf echter in 1910. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was er in de gebouwen een ziekenhuis voor verminkte soldaten. In 1919 kwam het domein in handen van de Belgische staat en werd het een militair ziekenhuis. In 1925 werden de -veelal houten- gebouwen door brand verwoest en kwam een einde aan dit ziekenhuis. In 1933 was het Edouard Froidure die op het hoger gelegen deel speeltuinen inrichtte voor arme kinderen. Een deel hiervan is behouden gebleven. Het lage gedeelte van het park bevat nog enkele vijvers. Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Parc Reine-Verte

Le parc Reine-Verte (en néerlandais : Koningin-Groenpark) est un parc bruxellois situé dans la commune de Schaerbeek. Situation et accès Il possède une entrée au no 126 de la rue Verte et une seconde entrée au no 42 de la rue des Palais. Origine du nom Le nom du parc fait référence à la rue Verte et à la place de la Reine toute proche. Historique Il a été inauguré en juin 2007. La surface du parc, plus de 5 000 m², est principalement issue des jardins de l'ancien palais de la RTT situé rue des Palais. En janvier 2010, ouverture du pavillon de restauration Cannelle dans le parc. Galerie de photos Notes et références Voir aussi Liste des parcs et jardins de Bruxelles Le parc de la Senne, situé à Schaerbeek et Bruxelles-ville, est également un parc qui traverse des îlots urbains. Liens externes Portail des espaces verts Portail de Bruxelles
Koningin-Groenpark

Het Koningin-Groenpark (Frans: Parc Reine-Verte) is een park in de Brusselse gemeente Schaarbeek. Ligging Het park bevindt zich tussen de Groenstraat en de Paleizenstraat in Schaarbeek, net ten oosten van het Noordstation. Het park ligt binnen het huizenblok en heeft ingangen op de Groenstraat 126 en Paleizenstraat 42. Het Koningin-Groenpark is vernoemd naar de Groenstraat en het nabijgelegen Koninginneplein. Het park heeft een oppervlakte van meer dan 5000 m², en bestaat hoofdzakelijk uit de tuinen van het voormalige paleis van de RTT. Ontwerp en aanleg Het park is ontworpen door architectuurbureau AR-BR (architect Philippe Serck) en landschapsarchitect Erik Dhont, na een wedstrijd die de gemeente Schaarbeek had uitgeschreven. Het is aangelegd tussen 2003 en 2006. De opening van het park vond plaats op 20 juni 2007. Beschrijving Het park heeft een sterk hoogteverschil. Het wordt van de Groenstraat afgesloten door hoge muren van kiezelplaten. Aan de zijde van de Paleizenstraat bevinden zich een vijver en paviljoen Cannelle, dat in 2010 volledig is gerenoveerd en sindsdien als restaurant wordt gebruikt. Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Parc reine Astrid (Liège)

Le parc Astrid est un parc public liégeois situé sur le quai de Wallonie dans le quartier administratif du Nord. Les plaine de jeux et crèche Reine Astrid sont inclus dans le Parc. Articles connexes Coronmeuse Liste des parcs de Liège Portail des espaces verts Portail de Liège
Senypark (park)

Het Senypark (Frans: Parc Seny) is een park gelegen in de Belgische gemeente Oudergem ten oosten van en aanliggend aan de Vorstlaan. Het park ligt in de vallei van de Woluwe die als een beekje door het park loopt. Het park bevat 26 bomen die geregistreerd staan op de Inventaris van Natuurlijk Erfgoed van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, waaronder een moseik, een Hongaarse eik (omtrek 2,84 m, hoogte 20 m), een Witte Himalayaberk, een zwarte berk, een kronkelwilg en vier Chinese sequoias waarvan de hoogste 25 m is. Tot de fauna behoren 14 soorten vleermuizen waaronder eerder zeldzame vale vleermuizen en ingekorven vleermuizen. Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Tenreuken

Tenreuken är en park i Belgien. Den ligger i provinsen Bryssel och regionen Bryssel, i den centrala delen av landet, 8 km sydost om huvudstaden Bryssel. Tenreuken ligger 63 meter över havet. Terrängen runt Tenreuken är platt. Runt Tenreuken är det tätbefolkat, med 659 invånare per kvadratkilometer.. Närmaste större samhälle är Bryssel, 7,5 km nordväst om Tenreuken. I omgivningarna runt Tenreuken växer i huvudsak blandskog. Kommentarer Källor
Tournay-Solvaypark

Het Tournay-Solvaypark (Frans: Parc Tournay-Solvay) is een zeven hectare groot landschappelijk gebied tussen de Terhulpsesteenweg en het station van Bosvoorde in Watermaal-Bosvoorde. Het gewestelijk park Tournay-Solvay maakt deel uit van een bosgebied van ongeveer 20 hectare met een park, de vijvers van de Koninklijke Schenking alsook het grootste deel van het privépark van de International School of Brussels. De Woluwe, die uit het Zoniënwoud komt, voedt samen met lokale bronnen de vier vijvers van het gebied. Doorheen de geschiedenis was het eigendom van Pierre-Théodore Verhaegen en de bankier Jonathan-Raphaël Bischoffsheim voordat het eind 19de eeuw aangekocht werd door Ernest Solvay en koning Leopold II. De laatste twee gaven in 1911 tuinarchitect Jules Buyssens, die ook de tuin van Van Buuren ontwierp, de opdracht het park her aan te leggen. Het Gewestelijk centrum voor initiatie tot de ecologie organiseert er geleide bezoeken, natuurstages en ecologieworkshops. Gebouwen Vijverberg Het kasteel dat zich in het park bevindt, werd in 1982 door een brand verwoest. In 2007 werd er een actie op touw gezet om het kasteel van de totale teloorgang te redden. In 2014 werden stabilisatiewerken uitgevoerd in opdracht van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. In juni 2015 werd vervolgens begonnen met de renovatie, nadat het gewest daar 3,5 miljoen voor vrij had gemaakt. Paardenstallen De paardenstallen van het kasteel werden in 1920 gebouwd door Georges Collin en werden in 1992 gerestaureerd. Ze huisvestten sinds het voorjaar van 1992 het Gewestelijk Centrum voor Ecologie-Initiatie. Witte villa De witte villa werd in het begin van de twintigste eeuw gebouwd in art-nouveaustijl en later verbouwd door architect Alban Chambon. Ze biedt vandaag onderdak aan de Fondation européenne pour la sculpture. Plantencollectie Het park bevat een aantal beschermde bomen twee rode beuken (Fagus silvatica F. Purpurea) een Oostelijke hemlockspar (Tsuga canadensis) Mammoetboom (Sequoiadendron giganteum) Kunstwerken Grote rode driehoek (1996) van de Italiaanse beeldhouwer Mauro Staccioli Replica van een Olmeeks hoofd dat in het Mexicaanse dorp San Lorenzo werd gevonden (2002), van Pérez Solorzano Kelda of The Eternal Spring (Herdenkingsmonument Sparenberg – 1998) van Thérèse Chotteau Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Tenboschpark

Tenboschpark (of Tenbos, betekenend in het bos) is een publiek park in Elsene, Brussel. Vroeger was het een private dendrologische tuin, naar zijn eigenaar Semet genoemd. Tenbosch is nu een eigendom van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het is dankzij de tussenkomst van oppositiegemeenteraadslid en verdediger van de groene ruimte Konstantin Stefanovitch dat het terrein ontsnapt is aan een immobiliënproject en in mei 1981 onder de hoede van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest kwam (toen nog Brussels gewest). Hoewel relatief klein (2 hectare), is het een bijzonder landschapspark, populair onder lokale bewoners. Het is omgeven door een muur en biedt een onverwachte oase van rust in een drukke buurt. Tenbosch ligt op wandelafstand van de Louizalaan, de vijvers van Elsene, de Ter Kamerenabdij en het Ter Kamerenbos. In 2024 raakte bekend dat Monumenten en Landschappen het park wil beschermen als monument. Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest Externe links Beschrijving van het park op de website van de Brusselse dienst voor toerisme.