NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Hubertuskerk (Henis)

De Sint-Hubertuskerk is een kerkgebouw in Henis in de Belgische gemeente Tongeren-Borgloon in de provincie Limburg. De kerk staat op een kerkheuvel en wordt omgeven door een ommuurd kerkhof. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Hubertus. Geschiedenis De toren werd in de 13e eeuw gebouwd. In 1421-1422 werd de toren gerestaureerd. In 1856-1858 werden het schip en het koor gebouwd. Opbouw Het neoromaanse pseudobasilicale gebouw bestaat uit een ingebouwde vierkante westtoren, een driebeukig schip met vijf traveeën en een koor met twee rechte traveeën en een halfronde koorsluiting. Het koor wordt door sacristieën geflankeerd. De toren is in breuksteen opgetrokken, met een plint van mergelsteen en kalksteen, hoekbanden, band en vensteromlijstingen van mergelsteen, het onderste gedeelte van de hoekbanden in kalksteen en een geprofileerde mergelstenen kroonlijst. In de noordgevel en de zuidgevel heeft de toren bevinden zich tweelichten met een deelzuiltje bestaande uit driepasbogen in een mergelstenen rondboog met negblokken in gebruik als galmgaten. In de westgevel van de toren bevinden zich twee smalle vensters met negblokken, waarvan de onderste met driepasboog, en een neoromaans portaal dat in de 19e eeuw werd toegevoegd. De toren wordt gedekt door een tentdak met leien. In de westgevel van het schip bevinden zich twee vierpassen. Het schip is opgetrokken in baksteen en heeft een plint van kalksteen, ornamenten, hoekbanden en maaswerk van de vensters in mergelsteen en de vensters zelf zijn ingediept en in baksteen. De sacristieën zijn in dezelfde stijl opgetrokken als het schip en worden gedekt door lessenaarsdaken. Het middenschip en het koor worden gedekt onder een zadeldak van leien, en de zijbeuken worden door lessenaarsdaken met leien gedekt. De middenbeuk wordt van de zijbeuken gescheiden door rondboogarcaden op zuilen met kalkstenen sokkels. Het schip wordt overwelft door kruisribgewelven gescheiden door rondboogvormige gordelbogen op schalken. Het koor wordt overwelft door straalgewelven.
Église du Christ-Roi d'Anvers

L'église du Christ-Roi (en néerlandais Christus Koningkerk) est une paroisse d'Anvers dans le quartier Het Kiel et autrefois un musée d'art flamand. Les bâtiments sont situés le long de la Jan Devoslei au centre d'Anvers sur les terrains de l'exposition internationale de 1930 (ou Exposition internationale coloniale, maritime et d'art flamand). Elle a été transformée en église de style roman-byzantin moderne par Jos Smolderen entre 1928 et 1930. En 1988, elle a été inscrite sur la liste des monuments protégés. Liens externes (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Christus Koningkerk (Antwerpen) » (voir la liste des auteurs). (nl) Site officiel Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail d'Anvers et de sa province Portail de l’Art déco
Christus Koningkerk (Antwerpen)

De Christus Koningkerk is een parochiekerk in Antwerpen in de wijk Kiel en een voormalig Museum voor de Vlaamse kunst. Het gebouw is gelegen aan de Jan De Voslei te Antwerpen centraal in de terreinen van de wereldtentoonstelling van 1930 waarop het diende als Museum voor de Vlaamse kunst. Het werd ontworpen door Jos Smolderen in een moderne romaans-byzantijnse stijl en werd gebouwd tussen 1928 en 1930. De kerk heeft 3 monumentale koepeldaken bekleed met koper. De glasramen werden ontworpen door Eugeen Yoors en Jos Michiels, gerealiseerd door verschillende Belgische ateliers. De kerk heeft een opmerkelijk elektropneumatisch Klais-orgel uit 1930 met 5564 pijpen, en meet 14,5m breed bij 12m hoog. Het eerste orgelrecital werd gegeven door Flor Peeters in 1930. Het ‘Orgelcomité Kristus-Koning’ organiseert sinds 1991 jaarlijks een orgel-cyclus om het Klais-instrument in de kijker te zetten. Sinds 1988 is het gebouw opgenomen in de lijst van beschermde gebouwen. De kerk werd ingewijd door kardinaal Van Roey op 22 juni 1937. Ze wordt toegewijd aan Christus Koning, en vindt zijn oorsprong in het feest van Christus Koning, dat werd ingesteld door Paus Pius XI in zijn encycliek Quas primas uit 1925. Ze doet dienst als parochiekerk van de Rooms-Katholieke kerk bisdom Antwerpen. Toren De toren, een prominente blikvanger in het stadsbeeld, is ontworpen als een langgerekte kubus met een hoogte van 64 meter en een vierkante basis van 8 bij 8 meter. De toren was ooit hoger en reikte tot 10 meter boven zijn huidige hoogte dankzij een opengewerkte stenen campanile, wat hem een slanker uiterlijk gaf tot in de jaren 1970. De structuur lijkt op één massieve balk met onderbroken muren door smalle lichtopeningen, behalve in de bovenste geleding waar galmgaten en uurwijzerplaten zijn ingewerkt. Hoewel oorspronkelijk gepland, zijn de beiaard en klok nooit geïnstalleerd. In 1975 moest de prachtige art-deco-torenlantaarn wegens bouwvalligheid worden afgebroken. Een koepelvormige torenbekroning werd in plaats daarvan toegevoegd, als een kleiner, herhalend motief van de drie grote koepels van de middenbeuk. Externe links Christus Koningkerk (Antwerpen) in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed Foto en korte omschrijving
Drongengoedbos

Drongengoedbos är en skog i Belgien. Den ligger i provinsen Östflandern och regionen Flandern, i den nordvästra delen av landet, 70 km nordväst om huvudstaden Bryssel. Omgivningarna runt Drongengoedbos är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Runt Drongengoedbos är det ganska tätbefolkat, med 214 invånare per kvadratkilometer. Källor
Sint-Pieterskerk (Vissenaken)

De Sint-Pieterskerk of de Kerk van Sint-Pietersbanden is een kleine kerk in de parochie Sint-Pieters te Vissenaken (Tienen, Vlaams-Brabant, België). De Sint-Pieterskerk is een eenbeukige classicistische kerk met ingebouwde westertoren. Ze is gebouwd in 1767. Als bouwmaterialen werd vooral gebruikgemaakt van baksteen en zandsteen. Naast de kerk bevindt zich de ommuurde pastorie uit 1636, opgetrokken in Vlaamse renaissancestijl. In de 18e eeuw werden wijzigingen aangebracht aan de ingangsdeur en aan het interieur.
Sint-Corneliuskerk (Aalter)

De Sint-Corneliuskerk is de parochiekerk van de Oost-Vlaamse plaats Aalter, gelegen aan de Markt. Geschiedenis Oorspronkelijk was de kerk gewijd aan Sint-Dionysius en het eerste kerkje werd mogelijk in de 9e eeuw gesticht door Karolingische vorsten. Eind 15e en begin 16e eeuw werd de kerk vernieuwd. Alleen de zuidelijke transeptarm toont nog resten van een 13e-eeuws bouwwerk, in veldsteen opgetrokken. Het Sint-Corneliuskoor, Onze-Lieve-Vrouwekoor en hoofdkoor zijn van begin 16e eeuw en in laatgotische stijl gebouwd. Tijdens de godsdiensttwisten werd de kerk omstreeks 1590 verwoest. De kerk werd in het eerste kwart van de 17e eeuw hersteld en aan Sint-Cornelius gewijd. De oude vieringtoren werd afgebroken en een nieuwe toren kwam vermoedelijk gereed in 1655. In 1783-1789 werden de drie beuken onder één zadeldak gebracht. Van 1901-1903 werd de kerk naar ontwerp van Jules Goethals vergroot in westelijke richting, waarbij een neogotische westgevel werd gebouwd. De beuken werden weer onder afzonderlijke daken gebracht en de toren werd met één geleding verhoogd. De kerk leed oorlogsschade in 1918 en werd in 1921 hersteld. Gebouw Het betreft een voornamelijk laatgotische bakstenen kruisbasiliek met neogotische westgevel en resten van de 13e-eeuwse kerk in de zuidelijke transeptarm. De toren van 1655 is boven de noordelijke transeptarm gebouwd. De bovenste geleding is van 1903. Interieur Het kerkmeubilair is hoofdzakelijk neogotisch van begin 20e eeuw. De koorbanken zijn 18e-eeuws. De communiebank is van 1722 en wordt tegenwoordig gebruikt door de broeders van het Sint-Corneliusgilde. Van de vier biechtstoelen is er een in barokstijl (eind 17e eeuw), twee zijn er in rococostijl (1761) en een is in neorococostijl. Van 1754 is een gedeeltelijk behouden orgelkast van het voormalige Van Peteghem-orgel.
Sint-Godelievekerk (Aalter-Brug)

De Sint-Godelievekerk is de parochiekerk van de Belgische plaats Aalter-Brug (gemeente Aalter, provincie Oost-Vlaanderen), gelegen aan de Sint-Godelievestraat. Geschiedenis De kerk werd gebouwd in 1938 naar ontwerp van A. Cocquyt. Tijdens een beschieting in 1944 werd de kerk beschadigd, om in 1964-1965 te worden hersteld. Gebouw Het betreft een bakstenen zaalkerk met vooruitgeschoven portaal en een linksvoorgebouwde toren, die gedekt is met een zadeldak. De kerk heeft een hoog zadeldak. De kerk is gebouwd in art decostijl. Het interieur wordt overkluisd door een spitsboogtongewelf.
Onze-Lieve-Vrouw Hulp der Christenenkerk (Maria-Aalter)

De Onze-Lieve-Vrouw Hulp der Christenenkerk (ook: Onze-Lieve-Vrouw van Bijstandkerk) is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Aalter behorende plaats Maria-Aalter, gelegen aan de Wingenestraat. Geschiedenis De kerk werd gebouwd in 1850-1851 naar ontwerp van Jan August Clarysse. Zij wordt beschouwd als één der eerste neogotische kerken in Vlaanderen. In de jaren '50 van de 20e eeuw werd het kerkje hersteld. Interieur Deze kerk bezit schilderijen die afkomstig zijn uit het klooster der Broeders Alexianen te Antwerpen. Het betreft de Zeven Werken van Barmhartigheid en een Onze-Lieve-Vrouw, beide geschilderd door Jan van Balen in 1648. Daarnaast is er nog een schilderij van Jan Swerts uit 1853, dat Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand voorstelt. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen kerk onder zadeldak. Het hoofdkoor is uitspringend en heeft een driezijdige koorafsluiting. Een dakruiter dient als klokkentoren. De kerk wordt omringd door een kerkhof.
Heilige Maria Moeder Godskerk (Beernem)

De Heilige Maria Moeder Godskerk is een kerkgebouw in een zuidelijke wijk van de West-Vlaamse plaats Beernem, gelegen aan de Sint-Hubertusstraat 3. Geschiedenis De betreffende wijk is gelegen tussen het station en het Psychiatrisch Centrum Sint-Amandus. Omdat deze wijk steeds meer inwoners kreeg, besloot men in 1940 om een parochie op te richten. Van 1941-1965 kerkte men in een noodkerk, welke op het terrein van de N.V. Beernemse Tricotfabriek was gelegen. Van 1962-1965 bouwde men aan een definitief kerkgebouw, naar ontwerp van Arthur Degeyter. De parochie Heilige Moeder Gods werd met ingang van 31 december 2024 opgeheven en gevoegd bij de parochie Sint-Amandus in Beernem. De parochiekerk Moeder Gods in Beernem wordt op de dag voor het verlijden van de notariële verkoopakte onttrokken aan de eredienst en teruggebracht tot een profaan en niet onwaardig gebruik. Gebouw Het betreft een gebouw met symmetrische plattegrond, gebouwd in baksteen en gewapend beton. Een breed bakstenen front wordt links en rechts geflankeerd door inspringende ingangsportalen. Een halfronde apsis is aanwezig met ten oosten daarvan een opengewerkte klokkentoren in de vorm van een skelet van gewapend beton. Een winterkapel en een sacristie springen links en rechts uit het gebouw voorbij de apsis.
Sint-Pieterskerk (Oostveld)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Beernem behorende plaats Oostveld, gelegen aan de Tinhoutstraat. Geschiedenis Oostveld, gelegen langs de Tinhoutstraat, kent de oudste bebouwing in de 18e eeuw. In 1837 kwam hier een spinschool, waar ook catechismusles werd gegeven. Pas in 1868 was er officieel sprake van een school, nadat het gebouw was vergroot. In 1890 kwam er een kapel en ook een klooster. Geleidelijk werd de straat dichter bebouwd en in 1911 werd een parochie gesticht die zich afsplitste van die van Oedelem, omdat Oostveld op vrij grote afstand van deze plaats lag. Van 1912-1913 werd de kerk gebouwd in neogotische stijl, naar ontwerp van Jozef Viérin. In 1940 werd de kerk getroffen door Duitse bommen en brandde uit. In 1942 werd de kerk herbouwd. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk met voorgebouwde toren.
Sint-Lambertuskerk (Oedelem)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Beernem behorende plaats Oedelem, gelegen aan de Oudezakstraat. Geschiedenis Een bron van 1184 vermeldt dat Oedelem een zelfstandige parochie is geworden. Op de plaats van de huidige kerk was een kerkje in veldsteen opgericht. Van 1578-1583 vonden godsdiensttroebelen plaats, waarbij het kerkje werd verwoest. Vanaf 1608 tot ongeveer 1630 werd de kerk herbouwd. In 1663 werd de toren herbouwd. Enkele veldstenen muurresten van het vroegere kerkje zijn nog achter het koor te zien. In 1727 werd het voorportaal en het doksaal herbouwd. In 1836 werd de kerk geheel gerestaureerd en in 1868 werd de toren verhoogd tot 43 meter. Een nieuwe spits werd opgericht. In 1885 werd de westgevel, die gedeeltelijk uit veldsteen bestond, afgebroken om de kerk in westelijke richting te vergroten. In 1927 brak brand in de kerk uit, waarbij onder meer het koor werd vernield. Een bom vernielde de kerk in 1940. Vanaf 1947 werd de kerk hersteld. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk in barokstijl. De drie beuken zijn aan de westzijde afgesloten met halsgevels. De middenbeuk is voorzien van het ingangsportaal en springt uit. De klokkentoren bevindt zich aan de koorzijde. Deze heeft een achtkante ingesnoerde naaldspits, met halverwege een houten platform. Interieur Het Sint-Lambertusaltaar is van 1927. Het Sint-Eligiusaltaar is van 1740 en heeft een retabelschilderij van Van Oost, afkomstig uit de Sint-Catharinakerk te Brugge. Het Onze-Lieve-Vrouwealtaar is van 1740, met een retabelschilderij van 1840. Er is een 18e-eeuws beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Smarten. De lambrisering en een biechtstoel zijn in 1769 vervaardigd door Pieter Coppée en uitgevoerd in rococostijl. Van de schilderijen kan 17e-eeuwse 'de geseling van Christus' worden genoemd, eveneens uit de Brugse Sint-Catharinakerk afkomstig.
Tumuli de Mirteaux

Les deux tumulus de Mirteaux sont des tumulus gallo-romains situés dans la commune de Hannut, dans la province de Liège, en Belgique. Description Situés au sud du village de Merdorp, au milieu des champs et non loin de la voie romaine, les deux tumulus gallo-romains, actuellement plantés d'arbres, ont une hauteur d'environ 4 m. Histoire Les tumulus ont été classés lors de l'arrêté royal du 31 mai 1985 comme monument. Ils sont répertoriés sous le nom de « Tombes de Mirteaux » sur la carte no 134A de l'atlas de Ferraris de 1777. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste du patrimoine immobilier classé de Hannut Liste des tumuli de Belgique Liens externes Portail de la Région wallonne Portail de l’archéologie Portail de la Rome antique Portail de la province de Liège
Tumuli van het Bos van de Tombes (Hannuit)

De Tumuli van het Bos van de Tombes of Tumuli van Mirteaux zijn twee Gallo-Romeinse grafheuvels in de gemeente Hannuit in de Belgische provincie Luik. De heuvels liggen ongeveer een kilometer ten zuiden van Merdorp nabij de weg Rue de la Marsale. Ze lagen op minder dan een kilometer van de Romeinse weg hier ten zuiden van. De heuvels liggen verder ten noorden van Wasseiges. In 1985 werden de twee tumuli beschermd als monument en als landschap. Zie ook Gallo-Romeinse tumuli in België
Cimetière militaire London Rifle Brigade

Le cimetière London Rifle Brigade est un cimetière militaire britannique de soldats de la Première Guerre mondiale, situé dans la commune belge de Comines-Warneton. Le cimetière est situé à environ 650 m au sud du centre du village de Ploegsteert, le long de la route d'Armentières et a été conçu par Charles Holden. Le site a une longue forme rectangulaire d'une superficie de 1 836 m2 et est entouré d'un mur en pierre naturelle. Elle est entretenue par la Commonwealth War Graves Commission. Il y a 353 morts enterrés. Histoire Le cimetière a été créé par des unités de la 4th Division en décembre 1914. Il fut utilisé par les soldats et les postes de secours jusqu'en mars 1918. Certaines sépultures allemandes datent d'avril et mai 1918 lorsque ce lieu tomba aux mains de l'ennemi à la suite de l'offensive allemande du printemps. En octobre 1918, deux autres tombes britanniques furent enterrées. Le nom a été donné par la London Rifle Brigade qui a enterré 22 de ses hommes ici au cours des trois premiers mois de 1915. Il y a maintenant 263 Britanniques, 38 Australiens, 34 Néo-Zélandais et 18 Allemands enterrés. En juin 1927, une plaque commémorative (dans l'abri nord) a été dévoilée par le lieutenant-général HFM Wilson.. Tombes Soldats distingués Andrew Stevenson Thompson, sous-lieutenant dans le régiment d'Auckland, NZEF a reçu la Médaille du service méritoire (MSM). Le caporal H. Stewart du South Lancashire Regiment et le soldat J. Hoyle des Northumberland Fusiliers ont reçu la Médaille militaire (MM). Personnel militaire mineur Le caporal Francis Naylor Parr du South Lancashire Regiment et le soldat Arthur Horace Greenway du Queen's (Royal West Surrey Regiment) avaient 17 ans lorsqu'ils sont tombés au combat. Alias Le caporal J. McCarthy a servi sous le pseudonyme de J. Collins avec les South Wales Borderers. Liens externes London Rifle Brigade Cemetery sur le site Web du CWGC. Cimetière de la London Rifle Brigade sur le site WW1.be (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « London Rifle Brigade Cemetery » (voir la liste des auteurs). Portail de la mort Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Belgique
London Rifle Brigade katonai temető

A London Rifle Brigade katonai temető (London Rifle Brigade Cemetery) Belgiumban, 15 kilométerre Ypres-től délre, Ploegsteert közelében található. Az első világháborús sírkertet Charles Holden és Wilfred Clement Von Berg tervezte. Története A területen a brit 4. Hadosztály egységei kezdtek temetkezni 1914 decemberében. A sírkertet 1918 márciusáig használták a harcoló egységek és a tábori kórházak. Áprilisban és májusban néhány német katonát is elhantoltak a területén. A temető a Londoni Lövészdandárról (London Rifle Brigade) kapta a nevét, amelynek 22 hősi halottja nyugszik benne. A temetőben 335 nemzetközösségi és 18 német katona alussza örök álmát, közülük egy, illetve kilenc ismeretlen. Az azonosított nemzetközösségi hősi halottak közül 262 brit, 38 ausztrál és 34 új-zélandi volt. Emlékmű Londonban 1920. november 12-én állították fel a város első világháborús alakulatainak emlékművét, amely a dandár hősi halottai előtt is tiszteleg. Jegyzetek Források ↑ WW1 Cemeteries: London Rifle Brigade Cemetery. WW1 Cemeteries.com. Hozzáférés: 2021. december 3..
London Rifle Brigade Cemetery

London Rifle Brigade Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Belgische gemeente Komen-Waasten. De begraafplaats ligt ongeveer 650 m ten zuiden van het dorpscentrum van Ploegsteert, langs de weg naar Armentières en werd ontworpen door Charles Holden. Het terrein heeft een lange rechthoekige vorm met een oppervlakte van 1.836 m² en is omgeven door een natuurstenen muur. Ze wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 353 doden begraven. Geschiedenis De begraafplaats werd aangelegd door eenheden van de 4th Division in december 1914. Ze werd tot maart 1918 gebruikt door gevechtseenheden en hulpposten (Field Ambulances). Enkele Duitse graven dateren van april en mei 1918 toen deze plaats t.g.v. het Duitse lenteoffensief in vijandelijke handen viel. In oktober 1918 werden nog twee Britse graven bijgezet. De naam werd gegeven door de London Rifle Brigade die hier tijdens de eerste drie maanden van 1915, 22 van hun manschappen hebben begraven. Er liggen nu 263 Britten, 38 Australiërs, 34 Nieuw-Zeelanders en 18 Duitsers begraven. In juni 1927 werd door luitenant-generaal H.F.M. Wilson een gedenkplaat (in het noordelijke schuilhuisje) onthuld als herdenking aan de inhuldiging van deze begraafplaats door de bisschop van Londen op Pasen 1915, en voor de 91 officieren en 1.831 manschappen van het regiment die gedurende de oorlog gevallen zijn. Graven Onderscheiden militairen Andrew Stevenson Thompson, onderluitenant bij het Auckland Regiment, N.Z.E.F. werd onderscheiden met de Meritorious Service Medal (MSM). korporaal H. Stewart van het South Lancashire Regiment en soldaat J. Hoyle van de Northumberland Fusiliers ontvingen de Military Medal (MM). Minderjarige militairen korporaal Francis Naylor Parr van het South Lancashire Regiment en soldaat Arthur Horace Greenway van het The Queen's (Royal West Surrey Regiment) waren 17 jaar toen ze sneuvelden. Alias korporaal J. McCarthy diende onder het alias J. Collins bij de South Wales Borderers. Externe links London Rifle Brigade Cemetery op de website van de CWGC. London Rifle Brigade Cemetery op de website van WO1.be
Stedelijk Museum Hoogstraten

Het Stedelijk Museum Hoogstraten is een museum gelegen in het begijnhof van Hoogstraten. Op 24 april 1999 opende het museum zijn deuren in het gerestaureerde conventshuis (nr. 9) en de twee aanpalende woningen (nrs. 10 en 11). Het museum is ontstaan uit het “Heilig Bloed Volksmuseum” en het "Oudheidkundig museum", opgericht door Hoogstratense Oudheidkundige Kring (HOK). In het Stedelijk Museum is een vaste opstelling over de geschiedenis van Hoogstraten. Er worden vier tentoonstellingen per jaar georganiseerd, telkens rond een wisselend thema.
Onze-Lieve-Vrouw-Geboorte en Sint-Philippuskerk

De Onze-Lieve-Vrouw-Geboorte en Sint-Philippuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Damme behorende plaats Vivenkapelle, gelegen aan Bradericplein 16B. Geschiedenis De geschiedenis van de kapel die aan deze kerk voorafging staat beschreven in de geschiedenis van Vivenkapelle. Uiteindelijk werd deze kapel, in gebruik als schuur, in 1827 gekocht door Philippe Verhulst en terugbestemd voor de eredienst. Een 17e-eeuws Mariabeeld, vroeger doel van bedevaarten, werd teruggeplaatst. Dit beeld was, toen de kapel door de Fransgezinden in 1797 geplunderd werd, bij de inwoners van Vivenkapelle terechtgekomen. Er mocht aanvankelijk op de feestdag van Onze-Lieve-Vrouw-Geboorte een Mis worden opgedragen. In 1858 werd de kapel tot proosdij verheven, afhankelijk van de parochie van Sint-Kruis. Naar ontwerp van Jean-Baptiste de Béthune werd uiteindelijk een kerk gebouwd, waarin de oude 14e-eeuwse kapel werd geïntegreerd, en wel als zuidkoor. Het barokinterieur werd daarbij door een neogotisch interieur vervangen. De kerk werd gebouwd van 1861-1864, in 1867 werd ze ingezegend en in 1877 was de kerk ook volledig gemeubileerd in neogotische stijl. Tal van kunstenaars werkten aan de aankleding van de kerk. In 1885 werd de kerk van Vivenkapelle verheven tot parochiekerk. Gebouw Het betreft een neogotische driebeukige bakstenen kruiskerk met vieringtoren met de kapel als zuidkoor, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw, en het noordelijk zijkoor gewijd aan Sint-Philippus (naar Philippe Verhulst). De kerk bevindt zich in een vierkante tuin, waarin een zevental kapelletjes (De Smarten van Maria) en een Calvarieberg is opgenomen. De kerk heeft een neogotisch interieur en is voorzien van muurschilderingen. De kerk is een voorbeeld van de neogotische filosofie. In 1975 werd de kerk geklasseerd als monument en in 1980 werden ook de overige neogotische gebouwen van het ensemble (kloosters, pastorie) als zodanig geklasseerd. Literatuur A. VAN BECELAERE, Geschiedenis van Onze Lieve Vrouwe van Viven. Heerlijkheid, kapel, wonderbeeld, proosdie, kerk, klooster, parochie, Roeselare, 1901. Emmanuel DE BETHUNE, Vijve-kapelle, een neogotische droom in 't Oosten van Brugge, in: Biekorf, 1978. Robert BOTERBERGHE, Vivenkapelle, parel van de neogotiek, Damme, 1990. Miek GOOSSENS, De Onze-Lieve-Vrouw-Geboorte en Heilige Philippuskerk te Vivenkapelle, de volmaakte neogotische dorpskerk, in: M&L, Monumenten en Landschappen, 1990. Luc DEVLIEGHER & Lori VAN BIERVLIET, Vivenkapelle, een neogotischkerkdorp in Vlaanderen, in: Biekorf, 2003.