NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Christoffelkerk (Opgrimbie)

De Sint-Christoffelkerk is de parochiekerk van de Belgische plaats Opgrimbie, gelegen aan de Heirstraat. Geschiedenis Oorspronkelijk stond de parochiekerk aan de Kerkstraat. De Sint-Christoffelkapel aldaar - restant van de aan het begin van de 20e eeuw afgebroken kerk - bevat nog het 16e-eeuws koor. In 1906 werd de huidige kerk gebouwd. Fietsen door de Kerk Vanaf najaar 2024 wordt de kerk grondig verbouwd, waarbij de rechterzijbeuk fysiek afgescheiden wordt van het schip, en voorbijgangers er door kunnen wandelen of fietsen, wat de kerkfabriek een Pray and Ride-zone noemt. Sint-Christoffel is de patroonheilige van de reizigers en van de fietsers, en de kerk is bekend voor bedevaarten. De naam Fietsen door de kerk is een knipoog naar de andere Limburgse projecten Fietsen door het Water, Fietsen door de Bomen, Fietsen door de Heide en Fietsen onder de Grond. Beschrijving Het is een bakstenen, neogotische basiliek, ontworpen door Mathieu Christiaens. Ter versiering zijn horizontale, zandstenen banden aangebracht. Naast twee vierkante geledingen heeft de toren een achthoekige derde geleding en ze wordt bekroond door een met leien gedekte ingesnoerde naaldspits. Van het kerkmeubilair is vooral een 15e-eeuws Sint-Christoffelbeeld van belang. Het doopvont is uit 1848 en uiteraard zijn er vele voorwerpen in neogotische stijl uit de tijd van de bouw, zoals de hoofd- en zijaltaren, de glas-in-loodramen en de kruiswegstaties. Externe links Sint-Christoffelkerk (Opgrimbie) in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed Kerken in Vlaanderen Bronnen en referenties
Sint-Joriskerk (Boorsem)

De Sint-Joriskerk is de parochiekerk van Boorsem in de Belgische provincie Limburg, gelegen aan de Sint-Jorisstraat en toegewijd aan de heilige Joris. Geschiedenis De parochie van Boorsem is al oud. Oorspronkelijk was het patronaatsrecht in handen van de Heren van Stein. In de loop van de 13e eeuw kwam het aan de Abdij van Herkenrode en vanaf de 16e eeuw was het in bezit van de Graven van Rekem. Gebouw De huidige kerk is een bakstenen classicistische zaalkerk uit 1791, waarvan het koor werd vernieuwd in 1832. De kerk werd in 1852 vergroot met twee westtraveeën en een ingebouwde westtoren. In 1965 werd aan de noordzijde van het koor een kapel toegevoegd, van latere datum is een tweede kapel. De voorgevel, voorzien van enkele pilasters, toont ter weerszijden van het portaal een nis, waarin de beelden van Sint-Servatius respectievelijk Sint-Maternus. De toren, bestaande uit drie geledingen, wordt gekroond door een ingesnoerde naaldspits. Meubilair Het hoofdaltaar, uit 1696, is van wit gemarmerd hout. De zijaltaren zijn uit begin 19e eeuw. Er is een calvariekruis uit de 2e helft van de 16e eeuw. In de apsis is een muurschildering aangebracht, de Verheerlijking van Sint-Joris voorstellende, die in 1965 werd herschilderd. Het overige meubilair stamt voornamelijk uit de 19e eeuw. Op de begraafplaats zijn enkele 17e-eeuwse grafstenen te vinden. In de achtergevel van de kerk bevindt zich een steen met een merkwaardig chronogram, waarvan de tekst luidt: Kooten en Boorsheim helpt en zal zynen Eerwaarden Pastoor Petrus Joannes Vecoven koninklyk helpen, waarbij het jaartal 1832 ontstaat. De eerste twee woorden: Kooten (Kotem) en werden later verwijderd, misschien nadat Kotem een zelfstandige parochie werd. Lourdesgrot In de Lourdesgrot is een gedenkplaat verwerkt van Gilbert Vandeweert (zie afbeelding) die op 30 mei 1940 omkwam tijdens de ramp met de Rhenus 127. Galerij
Sint-Monulphus en Gondulphuskerk (Mechelen-aan-de-Maas)

De Sint-Monulphus en Gondulphuskerk is de parochiekerk van Mechelen-aan-de-Maas, gelegen aan de Dokter Haubenlaan. Een oudere kerk stond aan de zuidzijde van de historische begraafplaats aan de Vaartstraat-Hemelrijkstraat. Die kerk was bouwvallig en werd rond 1850 afgebroken. Gebouw Mechelen-aan-de-Maas was waarschijnlijk reeds in de 11e eeuw een zelfstandige parochie. De huidige kerk echter werd gebouwd in 1851-1854. Het is een bakstenen neoclassicistische driebeukige basiliek, ontworpen door Herman Jaminé. De voorgevel kenmerkt zich door hardstenen hoekbanden en een fronton. De voorgevels van de zijbeuken zijn voorzien van nissen, waarin zich beelden bevinden van respectievelijk Onze-Lieve-Vrouw van Smarten, en de Heilige Monulphus (of Gondulphus). De ingebouwde westtoren heeft drie geledingen. Ze wordt gekroond door een ingesnoerde naaldspits. Meubilair Het hoofdaltaar is in barokstijl, in gedeeltelijk verguld goud, uit de eerste helft van de 18e eeuw en vernieuwd in 1844. De zijaltaren zijn neoclassicistisch. Twee eikenhouten biechtstoelen in rococostijl zijn uit het midden van de 18e eeuw, en ook een eikenhouten voormalige communiebank in barokstijl, nu een altaar, dateert van eind 17e eeuw. Deze draagt de beeltenissen van een Pelikaan en van het Lam Gods. De overige meubelen, zoals preekstoel, doksaal en orgelkast, zijn van omstreeks 1855. Het hardstenen doopvont is 16e eeuw. Daarnaast zijn in de kerk gepolychromeerd houten beelden van Monulphus en Gondulphus te zien, uit de 16e eeuw. Er is een schilderij Aanbidding der Wijzen, door Frans Walschartz (1597-1678), naar Peter Paul Rubens. Ook is er een triptiek, geïnspireerd op werk van Hendrick de Clerck, voorstellende de Aanbidding der Wijzen, de Aanbidding der Herders en de Besnijdenis van Christus. Dit is afkomstig van de Vlaamse School en dateert uit begin 17e eeuw. Verder schilderijen met als onderwerp: Jezus te gast bij Martha en Maria Magdalena (begin 17e eeuw), en diverse andere schilderijen. Het orgel is een combinatie van een instrument van Clerinx (1854) en van Geurts (1912). In 2007 werd het vernieuwde orgel weer in gebruik genomen. Galerij
Sint-Remigiuskerk (Vucht)

De Sint-Remigiuskerk is de parochiekerk van Vucht, gelegen aan de Dorpsstraat. Geschiedenis Op kerkelijk gebied was Vucht vanaf de Karolingische tijd afhankelijk van de parochie van Mulheim, later van die van Eisden. Vanaf omstreeks 1100 stond er in Vucht een kapel die gewijd was aan de Heilige Remigius. In 1834 werd Vucht verheven tot zelfstandige parochie. Daartoe werd 1840-1842 een kerk gebouwd in neoclassicistische stijl. Gebouw De bakstenen zaalkerk heeft een ingebouwde westtoren en wordt gedekt door een leien zadeldak. De toren heeft vier geledingen en wordt gedekt door een klokvormige torenspits. De gevel bevat een chronogram met de tekst: ConsensU UnanIMI totIUs VUCtensIs ConstrUCta eCCLesIa hæC (In algehele saamhorigheid bouwde de hele bevolking van Vucht deze kerk), waaruit het jaartal 1841 volgt. De kerk heeft een 18e-eeuws doopvont. De biechtstoelen, de orgelkast en de communiebank zijn 19e-eeuws. Enkele grafkruisen uit de 17e en 18e eeuw zijn bewaard gebleven. Sinds 2021 worden hier de paardenlijkwagens van Vucht en van Leut-Meeswijk tentoongesteld. Door de bouw van de Vuchtse tuinwijk werd een tweede parochiekerk noodzakelijk: In 1955 werd daar de Maagd der Armenkerk gebouwd. Galerij Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Willibrorduskerk (Eisden)

De Sint-Willibrorduskerk is de parochiekerk van Eisden, die zich bevindt aan het Vrijthof te Eisden-Dorp. Geschiedenis De parochie is waarschijnlijk ontstaan vanuit de 8e-eeuwse kapel van Mulheim. De voorganger van de huidige kerk was een 13e-eeuws romaans kerkje. Van 1929-1933 werd een nieuwe, neoromaanse, bakstenen kerk gebouwd, ontworpen door architect Karel Gessler uit Maaseik. De romaanse toren bleef behouden en werd in 1952 met twee geledingen verhoogd tot 22 meter. Meubilair In de kerk vindt men een 12e-eeuws doopvont, afkomstig uit de kapel van Mülheim. Verder is er een apostelbalk uit de 15e eeuw, een hardstenen gotisch wijwatervat, eveneens uit de 15e eeuw, een Sint-Willibrordusbeeld in gepolychromeerd hout van omstreeks 1600, en een Anna te Drieën uit de eerste helft van de 16e eeuw. Uit eind 16e eeuw is een beeld van een engel met de passiewerktuigen. Uit de 1e helft van de 17e eeuw is er een deel van een retabel dat de Aanbidding der herders voorstelt. Een eiken beeld van Johannes in disco is uit de 15e eeuw. Uit de 1e helft van de 16e eeuw is een retabel dat de Onbevlekte Ontvangenis van Maria voorstelt en dat voorzien is van het wapenschild van de familie De Geloes. Het hoofdaltaar is neoromaans. Galerij Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Kapel Onze-Lieve-Vrouw ten Onrust (Zelem)

De Onze-Lieve-Vrouw-ten-Onrustkapel, in de volksmond ook Tutter- of Schreeuwkapel is een bakstenen kapel bij Zelem in de Belgische provincie Limburg. De kapel staat in de boomgaard voor het Sint-Jansbergklooster. De kapel is gewijd aan Maria, Onze-Lieve-Vrouw van Onrust. Het klooster zou in 1329 gebouwd zijn rond een kapel die al bedevaartgangers aantrok. De prior van dit klooster liet in 1433 een kapel bouwen buiten het klooster, waarheen het Mariabeeld werd gebracht. In 1582 werd deze kapel vermoedelijk verwoest door de Geuzen, samen met het klooster. In 1604 keerden de monniken terug en omstreeks 1650 werd de kapel herbouwd. Deze kapel is er nog steeds en bevindt zich vlak bij de kloostergebouwen. Het is een bakstenen gebouw met driezijdige koorsluiting, geflankeerd door steunberen. Het zadeldak heeft een overhangende luifel en is voorzien van een kruis. De volksnaam van de kapel verwijst naar het gebruik van de kapel. Hier offeren ouders de tutter, fopspeen of speelgoedje van hun onrustige kinderen in de hoop dat ze daardoor tot rust komen. In de kapel liggen verschillende van die tutters.
LUCA Campus Sint-Lukas Brussel

Der Campus Sint-Lukas Brussel ist ein niederländischsprachiger Hochschulcampus in der belgischen Hauptstadt Brüssel. Der Hochschulcampus beherbergt circa 1000 Studenten und die Gebäude befinden sich in der Paleizenstraat in Schaarbeek. Seit September 2012 trägt der Hochschulcampus den Namen LUCA Campus Sint-Lukas Brussel. Geschichte Die ehemals selbstständige Hochschule wurde 1880 gegründet und war fast 100 Jahre lang die einzige flämische Kunsthochschule in Brüssel. Im Jahr 2008/2009 wurde sie aufgrund Unterschreitung der vorgeschriebenen Studentenzahlen Teil der Hogeschool voor Wetenschap & Kunst (W&K) und wird seitdem als campus Sint-Lukas Brussel weitergeführt. W&K bietet rund 3800 Studenten auf sechs Campus-Einrichtungen in den Städten Brussel, Gent und Löwen rund 30 Kunst- und Architekturstudiengänge an. Im September 2012 wurde die W&K umbenannt in LUCA School of Arts. Ausbildung Die Ausbildung in Brüssel besteht aus mehrjährigen Master- und Bachelor-Programmen. Das Angebot besteht im Einzelnen aus den folgenden Studiengängen: Construction Technology Interior Design Animation Film Fiction Film Documentary Film Experimental Film Photography Graphic Design Illustration & Comics Communication Design Fine Art Die Hochschule steht in enger Verbindung mit der Sint-Lukasgalerie im Stadtzentrum, die Gegenwartskunst von belgischen und internationalen Künstlern zur Schau stellt. Siehe auch Hogeschool Gent Weblinks LUCA Campus Sint-Lukas Brussel (niederländisch) Campus Sint-Lukas Organisation (niederländisch) About Sint-Lukas Brussels (Informationen auf Englisch) Geschichte auf Englisch Kursprogramm auf Englisch Über die Sint-Lukasgalerie sintlukas.com Die übrigen Einrichtungen (niederländisch) Fußnoten
Sint-Barbarakerk (Eisden)

De Sint-Barbarakerk is de parochiekerk van Eisden-Tuinwijk te Eisden en een zogenaamde mijnkathedraal. Ze bevindt zich aan de Kastanjelaan. Geschiedenis De kerk werd gebouwd nadat de steenkoolmijn van Eisden werd aangelegd en in 1923 in productie werd genomen, in het kader waarvan diverse cités werden gebouwd onder de noemer Eisden-Tuinwijk. Deze bevonden zich ten westen van de Zuid-Willemsvaart. Hierdoor nam de bevolking sterk toe en ontstond de behoefte aan een nieuwe kerk. De Brusselse architect Auguste Vanden Nieuwenborg ontwierp een monumentale kerk in de stijl van het baksteenexpressionisme, met ook gotische elementen, zoals spitsboogvensters. De glas-in-loodramen in het koor zijn geïnspireerd op die van de kathedraal van Chartres. De kerk, voorzien van een plompe toren van 53 meter hoog, werd gebouwd van 1934-1936. Het betreft een driebeukige kruiskerk. Het kerkmeubilair is vrijwel geheel van na 1945, maar het orgel is uit 1939 en werd gebouwd door het atelier Delmotte uit Doornik. De kruiswegstaties zijn van zwart marmer in bas-reliëf en in 1960 kwamen van de hand van beeldhouwer Mailleux nog diverse beelden tot stand. De Sint-Barbara in de voorgevel is van 1982. De kerk is omgeven door diverse met de kerk verbonden gebouwen, zoals scholen, een klooster en een parochiecentrum. Externe link Sint-Barbarakerk (Eisden) in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed Kerkgebouw op website Onroerend Erfgoed
Jeker

El Jeker (en való Djèr o Jaer, en francès Geer) és un riu de 54 km que neix a Lens-Saint-Servais una entitat del municipi de Geer, travessa Waremme, Remicourt, Oreye, Tongeren, Bassenge, creua la frontera belgo-neerlandesa a Kanne, un nucli de Riemst abans de desembocar-se al Mosa a Maastricht. El seu nom prové d'un mot gall "Yakara" que significa aigua clara. L'aiguabarreix del Jeker amb el Mosa ja tenia un valor estratègic per als romans que va mantenir quan Maastricht va esdevenir una ciutat fortificada a l'edat mitjana. Fins al 1930, el Jeker era molt ric de peix. La contaminació per la indústria del sucre i les aigües residuals va gairebé matar tota la vida. La construcció del canal Albert i la utilització dels aigües del riu per a la indústria del ciment van contribuir a assecar la vall del Jeker. Actualment, s'estudien les possibilitats per a tornar el seu caràcter natural al riu. Afluents el Faux Geer (Omal) el Yerne (Lens-sur-Geer) el Mulle (Boëlhe) el Lange Beek el Bruyère el Bacquelaine (assecat) Referències enllaços Vegeu també Batalla del Jeker (54 aC)
Jeker

Der Jeker (franz. Geer, historisch: Worm) ist ein 54 km langer Fluss in Belgien (50 km) und den Niederlanden (4 km). Er ist ein linker und westlicher Zufluss der Maas. Geographie Verlauf Der Jeker entspringt im Ort Lens-Saint-Servais in der Gemeinde Geer. Wiewohl zwei der drei bekanntesten Orte am Fluss, Tongern und Maastricht, zum niederländischen Sprachgebiet gehören, liegt der größere Teil des Flusslaufs, auch noch zwischen beiden Städten, im französischen. Die dritte, in Fließrichtung erste Stadt am Fluss ist Waremme (niederl. Borgworm). Am südlichen Ortsrand der Ortschaft Kanne trifft der Jeker auf den Albert-Kanal. Da der Fluss und der Kanal ungefähr in derselben Höhe verlaufen, wird der Jeker in einem Düker durch ein System von kommunizierenden Röhren unter dem breiten Kanal hindurch geführt und kann dann seinen Weg nach Maastricht ungestört fortsetzen. Der Jeker mündet in Maastricht in die Maas. Einzugsgebiet Das 474 km² große Einzugsgebiet (Wallonie: 375 km² / Flandern: 90 km² / Niederlande: 9 km²) des Jeker wird über die Maas und den beiden südlichen Arme des Rhein-Maas-Deltas in die Nordsee entwässert. Das leicht wellige Einzugsgebiet gehört zum Hespengau und ist von Ackerland mit eingestreuten kleinen Waldstücken geprägt. Im Ackerland werden intensiv Getreide, Rüben und Gemüse angebaut. In der Gemeinde Bassenge (niederl. Bitsingen) östlich von Tongern ist das Tal des Geer etwas tiefer eingeschnitten. Hier gibt es ein sehr kleines Weinanbaugebiet für Weißwein. Zuflüsse Der größte Nebenfluss des Geer ist die Yerne, die in der Gemeinde Verlaine entspringt und bei Oreye (niederl. Oerle) einmündet. Ruisseau d' Omal (rechts), 3,0 km La Mule (links), 7,6 km L'Yerne (rechts), 14,1 km Le Roua (rechts), 3,6 km Mühlen Bei einer Höhendifferenz von insgesamt 100 m wurde der Fluss zum Betrieb zahlreicher Mühlen genutzt. In der Innenstadt von Maastricht sind Papiermühlen aus dem 18. Jahrhundert erhalten. Einzelnachweise Weblinks Fiche de caractérisation de la masse d'eau Geer (französisch) MV18R Geer I MV22R Geer II Geer, Meuse aval (französisch)
Jeker

The Jeker (Dutch pronunciation: [ˈjeːkər] ; French: Geer, French pronunciation: [ʒɛʁ]) is a river in Belgium and in the Netherlands. It is a left-bank tributary to the river Meuse. The source of the Jeker is near the village of Geer, in the Belgian province of Liège. The river is approximately 54 kilometres (34 mi) long, of which about 50 kilometres (31 mi) is in Belgium (provinces of Liège and Limburg) and 4 kilometres (2.5 mi) in the Netherlands (province of Limburg), where it flows into the river Meuse at Maastricht (Netherlands). Places through which the Jeker passes include Waremme, Tongeren, Kanne, (all three in Belgium) and Maastricht. Recreational aspect Rafting on the Jeker is an entertaining recreational activity. Beginning in Kanne, it is possible to raft into the city of Maastricht on this relaxing river. The water flow is best in mid-autumn and spring. Obstacles may be present when the water is low. The trip from Kanne to Maastricht takes about two hours and crosses the border between Belgium and the Netherlands. Gallery
Río Geer

El río Geer (en valón Djer, neerlandés Jeker) es un corto río de 54 km que nace en Lens-Saint-Servais, atraviesa Waremme, Remicourt, Oreye, Tongeren, Bassenge, crea la frontera belgo-neerlandesa en Kanne, antes de desembocar en el Mosa a Maastricht. Su nombre proviene del gaélico "Yakara", agua clara, y tuvo un valor estratégico para los romanos que se mantuvo en la Edad Media cuando Maastricht se convirtió en una ciudad fortificada. Hasta 1930, el Geer era muy rico en pesca hasta que la contaminación y las aguas residuales acabaron con casi toda la vida. La construcción del canal Albert y el uso de sus aguas desecaron su valle. Actualmente, se estudian las posibilidades de retomar su cauce natural. Afluentes el Faux Geer (Omal) el Yerne (Lens-sur-Geer) el Mulle (Boëlhe) el Lange Beek el Bruyère el Bacquelaine Galería
Geer (rivière)

Le Geer (néerlandais : Jeker ou Jar) est une rivière de Belgique et des Pays-Bas, affluent de la Meuse. Géographie Les sources du Geer se trouvent à Abolens, Blehen, Lens-Saint-Remy et Lens-Saint-Servais. Il arrose successivement les communes de Hannut, Geer, Berloz (sur la limite), Waremme, Heers (brièvement), Oreye, Crisnée (brièvement), Tongres, Bassenge, Riemst et Maastricht où il se jette dans la Meuse. La rivière a pour particularité de traverser le canal Albert à Kanne par un système de siphon, après quoi elle continue son cours ancien le long de la montagne Saint-Pierre. Deux de ses affluents sont la Mule (confluent en rive gauche à Oleye) et l'Yerne (confluent en rive droite à Oreye). La rivière a donné son nom à la commune de Geer. Étymologie Ce petit cours d'eau tire son nom du gaulois Yakara, l'eau claire, d'où son nom latin Jecora, dont sont issus Geer (prononcé Jèr) et Jeker (prononcé Yéker). Histoire C'est dans la vallée du Geer vraisemblablement, sur le territoire de l'actuelle Bassenge (sans que le lieu de la bataille ait pu être localisé plus précisément), qu'Ambiorix, chef des Éburons, a vaincu lors de la bataille d'Aduatuca deux légions (soit 6 000 soldats) de César, menées par les tribuns Sabius et Cotta. Cette défaite est le plus important revers subi par les Romains à l'occasion de la guerre des Gaules. Débit Le débit moyen de la rivière mesuré à Kanne, entre 1997 et 2003, est de 2,7 mètres cubes par seconde. Durant la même période on a enregistré : un maximum moyen de 4,1 mètres cubes par seconde en 2001 ; un minimum moyen de 1,7 mètre cube par seconde en 1997. Références Articles connexes Louis De Geer et les Wallons de Suède. Liste des cours d'eau de Belgique Bassin versant de la Meuse Portail des lacs et cours d'eau Portail de la Région flamande Portail de Maastricht Portail des Pays-Bas Portail de la Wallonie Portail de la Belgique
Geer

La Geer (in olandese: Jeker) è un fiume che scorre in Belgio (provincia di Liegi e Limburgo) e nei Paesi Bassi per un tratto molto breve. La sorgente è posta tra i comuni di Abolens (fuso con Hannut nel 1977) e Lens-Saint-Servais (fuso con Geer nel 1977). Il suo corso bagna Waremme, Tongeren, Maastricht dove si unisce alla Mosa. Curiosità: a Canne (nl: Kanne), il fiume attraversa il canal Albert con un sistema di sifoni dopo cui continua l'antico corso lungo la Montagne Saint-Pierre. Uno dei suoi affluenti è lo Yerne. Il fiume dà il suo nome al comune di Geer. Etimologia Questo piccolo corso d'acqua deve il suo nome al gallico « Yakara », « acqua chiara », da cui il suo nome latino Jecora, da cui provengono Geer (pronunciato Jèr in francese e Yéker in olandese). Storia Fu nella vale del Geer, sul territorio dell'attuale Bassenge (ma il luogo della battaglia non è mai stato localizzato con precisione), che Ambiorige, capo degli Eburoni, massacrò quasi completamente una legione (appena arruolata nella Gallia Cisalpina) e cinque coorti (ossia circa 3000 soldati) di Cesare, condotte dai legati Quinto Titurio Sabino e Lucio Aurunculeio Cotta. Fu la sconfitta più importante subita dai Romani durante le campagne di Galli. Portata La portata media del corso, misurata a Kanne, tra il 1997 e il 2003, è stata di 2,7 m³ per secondo. Durante lo stesso periodo si è registrato: Un massimo medio di 4,1 m³ nel 2001 Un minimo medio di 1,7 nel 1997 Fonte: Ministère de la Région Wallonne. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Geer
Jeker

Jeker (în franceză Geer) este un râu de o lungime de 54 km din Belgia și Olanda. El provine în orașul Lens-Saint-Servais în municipiul Geer și se varsă la Maastricht în Maas. Deși două dintre cele trei locuri de cele mai renumite de pe râu, Tongeren și Maastricht fac parte din regiunea de limbă olandeză, se află cea mai mare parte a râului pe partea franceză. Cel mai mare afluent al râului este Yerne, care provine din municipiul Verlaine și se revarsă în Oreye (în olandeză Oerle). La malul râului există o micä zonă viticolă de vin alb.
Гір (притока Маас)

Гір або Джекер (фр. Geer, нід. Jeker) — річка у Бельгії та Нідерландах, лівобережна притока Маасу. Гір бере свій початок біля села Жеєр, у бельгійській провінції Льєж. Довжина річки становить приблизно 54 кілометри, з яких близько 50 кілометрів знаходиться в Бельгії (провінції Льєж та Лімбург) і 4 кілометри в Нідерландах (провінція Лімбург), де вона впадає у річку Маас у Маастрихті (Нідерланди). Місця, через які проходить Джекер, включають Варемме, Тонгерен, Канне (усі три в Бельгії) та Маастрихт. Див. також Одон (річка) Дельта Рейну-Маасу-Шельди Ізер (річка) Форт Ебен-Емаель Альберт (канал) Посилання JEKER RIVER AND GREENBELT(англ.)
Reet SK

The Koninklijke Reet Sportkring (Reet SK) meaning "Royal Reet Sport Society" is a Belgian association football club based in Reet, Rumst in the province of Antwerp. It is currently playing in the third division of the Belgian Provincial leagues third division of the Antwerp province. History The club was founded in 1945 and joined the Belgian Football Association in 1946 to receive the matricule no. 4423. The club opted to play in yellow and red as they are the predominant colours in the town's coat of arms. The coat of arms can also be seen in the club's logo. Home ground The home games are played at the club's own stadium in Reet located at the Processieweg road. The stadium does not have a name. Currently the club makes use of three full sized football pitches. Two are used for official matches and one is a training ground only. Two pitches have floodlights for training or evening matches. Rivalry Reet SK has a long-standing rivalry with Rumstse SK with whom it contests the Rumst Derby. Both teams are located in the municipality of Rumst, however the towns only merged in 1976 so this merger only happened long after both teams were founded. The latest Rumst Derby was played on 1 May 2013 and marked the final game of the season 2012/2013. It was a title deciding game as Reet SK could clinch the title if it did not lose. After a real cup-tie Reet SK held on to a goalless draw and celebrated promotion to Belgian Provincial leagues third division. References Belgian football clubs history External links (in Dutch) (in Dutch) Official website (in Dutch) Regional Television capturing 'Rumst derby 1 May 2013'