NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
GTI Mortsel

Het Gesubsidieerd Technisch Instituut (GTI) te Mortsel is een secundaire school. Geschiedenis Voornamelijk door de nabijheid van de fabriek Agfa-Gevaert, was er in de streek meer en meer nood aan goed opgeleide technici. De fabrieksarbeid evolueerde immers van eenvoudig bandwerk naar meer gespecialiseerde machine-bediening. In 1960 bij de benoeming van René Ickx tot schoolhoofd van de jongensschool Lieven Gevaert aan de Deurnestraat werd voor het eerst het idee gelanceerd een lagere secundaire school op te starten om technici op te leiden. De voormalige vierde graad van het lager onderwijs had geen toekomst meer, zodat 7e en het 8e jaar werden omgevormd tot de eerste beroepsjaren. Victor Van Put en Alfons Boon waren de pioniers. Het was op 1 september 1962 dat de toenmalige schepen, August Jespers, zijn fiat gaf om een gemeentelijke beroepsschool te starten. Dat gebeurde in zeer primitieve omstandigheden in de Deurnestraat. Twee studierichtingen werden opgericht: Sanitaire Installaties onder leiding van Dhr. Constant Theunissen en Binnenhuisversiering onder leiding van Albert Servaes. Vrij snel steeg het leerlingenaantal en waren er mensen nodig om het leraarskorps te komen versterken. Veel materiaal was er toen nog niet en de leerkrachten hebben vaak hun persoonlijk gereedschap ter beschikking gesteld. Dankzij Alfons Boon – op 1 september 1965 als eerste directeur benoemd – en zijn leerkrachten werd de basis gelegd voor het huidige volledig uitgebouwde instituut. De school werd zelfstandig. Gestart (in 1962-1963) met slechts 39 regelmatige leerlingen, waren dat er in 1967 reeds 160. Het aantal personeelsleden steeg naar 18. In juni 1964 zetelde voor de eerste maal een examencommissie en ontvingen 4 leerlingen uit de studierichting Sanitaire Installaties en 3 leerlingen “Binnenhuisversierders” hun diploma. Toen Mortsel in 2000 een stad werd, veranderde de school gedeeltelijk van naam en stonden de letters GTI niet langer voor Gemeentelijk Technisch Instituut maar voor Gesubsidieerd Technisch Instituut . Het GTI vandaag Momenteel (2019) studeren er ongeveer 500 leerlingen aan de school en geven er een ongeveer 80 leerkrachten les verspreid over twee locaties: de Dieseghemlei en de IJzerenweglei te Mortsel. De school is een sterk uitgebouwde STEM-school (Science Technology Engineering Mathematics) en heeft verschillende sterke domeinen: decoratie—mechanica—energietechnieken–elektriciteit—industriële wetenschappen. Elke leerling kan zijn persoonlijk traject volgen in de school. Studenten die graag de handen uit de mouwen steken, die graag denken en doen volgen het A-traject richting Arbeidsmarkt. Studenten die willen berekenen en selecteren en die wat er geleerd wordt graag toegepast zien. Studenten die hogere studies overwegen, kiezen voor het D-traject. Studenten met interesse in wetenschap, wiskunde en techniek en graag studeren volgen het S-traject. Externe link Website GTI.
Oosthoekduinen

Oosthoekduinen is een natuurgebied in de West-Vlaamse gemeente De Panne. Het 80 ha grote gebied wordt beheerd door het Agentschap voor Natuur en Bos. Doordat de duinen wat ouder zijn is het gebied licht ontkalkt en daardoor komt het duinroosje er veel voor. Ook muurpeper en kandelaartje zijn er te vinden, evenals duinsterretjesmos en diverse korstmossoorten. Ook is er duinstruweel. Van de vogels kunnen worden genoemd: nachtegaal, grasmus, zwartkop en fitis. In poelen leeft de kamsalamander. Van de insecten vindt men de kleine parelmoervlinder en de blauwvleugelsprinkhaan. Bijzonder van dit gebied is de overgang van duin- naar poldergebied. Hier zijn diverse soorten iepen aangeplant. Hier komt ijzerrijk kwelwater aan de oppervlakte, en er komen bloemrijke graslanden voor. In de nabijheid van het gebied ligt het Bezoekerscentrum De Duinpanne en in het gebied zijn wandelingen uitgezet. In het westen sluit het gebied aan op het Calmeynbos, in het noorden op Houtsaegerduinen en het Kerkepannebos.
Iglesia de San Nicolás (Gante)

La iglesia de San Nicolás (en flamenco: Sint-Niklaaskerk) es uno de los monumentos más antiguos y destacados de la ciudad de Gante, Bélgica. Su construcción se inició a principios del siglo XIII, reemplazando a una anterior iglesia románica ubicada en el mismo lugar y que se incendió en 1176, la construcción continuó durante el resto del siglo en el estilo gótico tournaisino propio de la zona del Escalda. Las características de este estilo local es el uso de la piedra azul-gris de la zona de Tournai, la existencia de un campanario o linterna sobre el crucero, y unas pequeñas torres de cubierta cónica en las esquinas del edificio. Construida en el centro comercial histórico de Gante, cerca de la bulliciosa Korenmarkt (mercado de trigo), la iglesia de San Nicolás fue popular entre los gremios de comerciantes, cuyos miembros llevaban a cabo sus negocios en las proximidades. Estos gremios construyeron sus propias capillas que se añadieron a la iglesia entre los siglos XIV y XV. La torre central, que fue financiado en parte por la ciudad, sirvió como puesto de observación, siendo trasladadas las campanas de la ciudad al construirse el vecino campanario de Gante. Estas dos torres, junto con la de catedral de San Bavón, todavía definen el horizonte medieval de la ciudad. Uno de los tesoros de la iglesia es su órgano, construido por el famoso fabricante de órganos francés Aristide Cavaillé-Coll. La iglesia fue severamente dañada durante la Reforma Protestante, en la que se perdió la ornamentación gótica, y también durante la Revolución francesa y las dos guerras mundiales, permaneciendo en restauración desde 1960. Galería de imágenes Enlaces externos http://www.gante.org/2009/06/iglesia-de-san-nicolas.html Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia de San Nicolás.
Église Saint-Nicolas de Gand

L'église Saint-Nicolas (néerlandais: Sint-Niklaaskerk) est un des plus anciens et des plus imposants édifices de la ville de Gand en Belgique. Historique S'il est possible qu'à cet endroit se dressait, au XIe siècle, une chapelle en bois, l'existence attestée de la première église date du XIIe siècle. Construite dans le style roman cet édifice devint rapidement trop petit et elle est alors démolie pour laisser la place à un édifice plus grand : l'actuelle église Saint-Nicolas. La construction de l'actuelle église Saint-Nicolas a commencé au début du XIIIe siècle et a été érigée en plusieurs phases. La nef, construite en premier dans un style gothique primitif a été suivi de la construction du transept, puis des tours lanternes et du chœur de style gothique scaldien. L'église est terminée au XVe siècle mais des travaux de réparations s'avèrent nécessaires dès le XVIe siècle et également au XVIIe siècle. Description Construite dans le vieux centre de Gand à proximité du marché aux céréales (Korenmarkt), l’église était populaire auprès des corporations commerçantes de la ville. Les corporations avaient d’ailleurs leurs propres chapelles attachées à l’édifice aux XIVe et XVe siècles. Le clocher, qui fut construit en partie par la ville de Gand servait de poste d’observation et abritait les cloches de la cité avant la construction du Beffroi de Gand. Une des pièces maîtresses de l’église est son orgue qui a été fabriqué par le célèbre facteur d’orgues français Aristide Cavaillé-Coll. Les particularités locales étaient : L’emploi de la pierre bleue de Tournai Tour imposante au niveau de la croisée du transept Petites tours aux coins de l’édifice pour des raisons de stabilité. Restauration L'édifice se détériorant au cours des siècles, sa stabilité en fut menacée. On pensa remédier au problème en murant les fenêtres, en cimentant les fissures et en construisant au XVIIIe siècle des maisons et des magasins en arc-boutant aux façades décrépites... Une prise de conscience de l’intérêt de l’édifice naquit vers 1840 et un plan de restauration fut lancé. Les maisons adjacentes furent démolies et une restauration entreprise. L’édifice connut également quelques dommages durant les deux guerres mondiales et il est en restauration depuis 1960. Galerie Liens externes Site officiel Intérieur de l’église en vue panoramique de 360° Portail de la Flandre-Orientale Portail de l’architecture chrétienne
Kościół św. Mikołaja w Gandawie

Kościół św. Mikołaja (niderl. Sint-Niklaaskerk) – jeden z najstarszych i najbardziej znanych punktów orientacyjnych w Gandawie w Belgii. Budowę rozpoczęto we wczesnych latach XIII w. jako zamienniki do wcześniejszego kościoła romańskiego, budowę kontynuowano przez resztę tego wieku w stylu gotyku skaldyjskiego (nazwa pochodzi od pobliskiej rzeki Skaldy). Typowe dla tego stylu jest wykorzystanie niebieskoszarego kamienia z Tournai. Zbudowany na starym targu w Gandawie w pobliżu Korenmarkt (Rynek Zbożowy), kościół św. Mikołaja był popularny wśród cechów, którzy działalność prowadzili w pobliżu. Dla cechów zbudowane zostały własne kaplice, które zostały dodane do stron z kościoła w XIV i XV wieku. Centralna wieża, która była finansowana w części przez miasto, służyła do obserwacji miasta. Te dwie wieże, wraz z katedrą św. Bawona nadal dominują w panoramie miasta. Linki zewnętrzne Strona oficjalna
Maison Van Dyck

La Maison Van Dyck a été construite à Bruxelles en 1900 par l'architecte Gustave Strauven en style art nouveau. Elle est classée au registre du patrimoine protégé depuis le 8 août 1988. Situation La Maison Van Dyck se situe dans le quartier des Squares sur le Boulevard Clovis aux nos 85-87, à deux pas de la chaussée de Louvain et à 500 m de la réalisation la plus connue de Gustave Strauven : la Maison Saint-Cyr, qui fut construite entre 1901 et 1903. Description La façade de cette maison est divisée en deux travées aux proportions inégales et totalement différentes. La travée de gauche, plus large, plus élevée et convexe tranche avec la partie droite composée d'ouvertures rectangulaires sous forme de loggias. Un jeu de briques bicolores consolide néanmoins l'unité de cette construction originale. Travée de gauche La partie supérieure est constituée d'un étonnant pignon faisant penser à la proue de navire. Les trois étages sont convexes et formés chacun de trois baies vitrées elles-mêmes divisées d'une façon différente à chaque niveau. Des briques bicolores sur champs coiffent les fenêtres des premier et troisième étages tandis que celles du deuxième sont surmontées de simples poutres en acier. Des garde-corps en fer forgé et au dessin varié en coup de fouet ornent chaque petite terrasse. Des consoles aux formes exubérantes soutiennent les balcons. Travée de droite La loggia du deuxième étage est précédée d'un garde-corps où la ferronnerie est complétée par une pierre bleue sculptée aux formes japonisantes tandis que celui du premier étage comporte des piliers en pierre devançant le fer forgé. La porte cochère est décorée d'un fer forgé omniprésent faisant la part belle aux courbes en coup de fouet. Notes et références Liens externes Articles connexes Art nouveau en Belgique Art nouveau à Bruxelles Gustave Strauven Maison Saint-Cyr Immeuble De Beck Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Art nouveau Portail de Bruxelles
Huis Van Dijck

Het Huis Van Dijck (Frans: Maison Van Dijck) van architect Gustave Strauven ligt aan Clovislaan 85-87, (Brussel), in de Wijk van de Squares. De bouw duurde van 1899 tot 1901. Het gebouw is beschermd als monument sinds 8 augustus 1988. Beschrijving De voorgevel bestaat duidelijk uit twee verticale delen. Een eerst wat smaller bevat een wat dubbele deur met erboven twee loggia's. Het tweede, breder met een kleine deur maar met daarboven doorlopende balkons die op het dak uitmonden in bovenbouwtje dat doet denken aan de katrolkapjes in opslagplaatsen. Art-nouveau-elementen Gebruik van smeedijzer zeer zichtbaar aan de voorgevel Op planten geïnspireerde versieringen in de dubbele deur Toegang Het gebouw is niet toegankelijk want het wordt nog steeds bewoond. De binneninrichting is ook drastisch gewijzigd om er moderne appartementen met alle comfort van te maken. Er valt dus binnen niet veel te zien. Externe link Huis Van Dijck – Inventaris van het bouwkundig erfgoed. monument.heritage.brussels. Geraadpleegd op 6 april 2026.
Gerechtsgebouw (Antwerpen)

Het gerechtsgebouw van Antwerpen, vaak ook vlinderpaleis genoemd, is een gebouw in het zuiden van de Belgische stad Antwerpen. Het is gelegen aan de Bolivarplaats, waar vroeger zich het Zuidstation bevond. Het gebouw werd ontworpen door Richard Rogers. Onder het gebouw loopt de Bolivartunnel. Beschrijving Het gerechtsgebouw bestaat uit zes grote glazen vleugels van vier verdiepingen. Een belangrijk herkenningspunt van het nieuwe gerechtshof zijn de zes 'punthoeden' gelegen boven de grote zittingzalen. Naast deze zes grote schaaldaken zijn er nog 26 kleinere schaaldaken gelegen boven de kleinere zittingzalen. De schaaldaken werden via de Schelde naar de Ledeganckkaai getransporteerd. De zittingzalen zijn te bereiken via de centrale hal of salle des pas perdus. In de volksmond wordt het nieuwe gerechtsgebouw de frietzakskes of het vlinderpaleis genoemd. De tweede naam heeft te maken met het bovenaanzicht: vanuit de lucht gezien, of op een grondplan, doen de zes vleugels aan een vlinder denken. Geschiedenis De gerechtelijke diensten in Antwerpen waren vanaf 1874 in het gerechtsgebouw aan de Britselei gevestigd. Dit was vanaf de jaren 1980 te klein en een uitbreiding van het bestaande gebouw was niet haalbaar. Voor een nieuwbouw werd de plaats van het vroegere Zuidstation gekozen. In 1998 organiseerde de Regie der Gebouwen een internationale architectuurwedstrijd. Winnaar hiervan was een ontwerp van Richard Rogers. De werken duurden van april 2001 tot oktober 2005. In september 2000 sloot de Regie der Gebouwen een promotieovereenkomst af met de n.v. Justinvest Antwerpen, een tijdelijke vereniging tussen Interbuild, KBC en Dexia. De promotor stond in voor de alternatieve financiering, het projectbeheer als de projectcoördinatie tijdens de uitvoering van de bouwwerken. Het gebouw werd op 28 maart 2006 ingehuldigd door koning Albert II, minister van Justitie Laurette Onkelinx, minister van Financiën Didier Reynders, gouverneur Camille Paulus en burgemeester Patrick Janssens, samen met de Antwerpse politieke, politionele en gerechtelijke top. Het gebouw kostte 280 miljoen euro, wat bijna vier keer het geraamde bedrag was. Diensten Het Vlinderpaleis huisvest de volgende diensten: Vredegerechten van de zeven Antwerpse kantons Politierechtbank Antwerpen afdeling Antwerpen Rechtbank van eerste aanleg Antwerpen afdeling Antwerpen Arbeidsrechtbank Antwerpen afdeling Antwerpen Ondernemingsrechtbank Antwerpen afdeling Antwerpen Parket van de procureur des Konings Arbeidsauditoraat Antwerpen Orde van Advocaten Balie Antwerpen Dienst slachtofferonthaal (Justitiehuis Antwerpen) Het hof van beroep, het parket-generaal, het arbeidshof, het auditoriaat-generaal en het hof van assisen van Antwerpen zijn tot de renovatie- en restauratiewerken aan het oude gerechtsgebouw aan de Britselei voltooid zijn aan de Waalsekaai gevestigd, met uitzondering van het assisenhof, dat zich in het Vlinderpaleis bevindt. Fotogalerij
Begraafplaats van Nouvelles

De Begraafplaats van Nouvelles is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Nouvelles, een deelgemeente van Bergen. Ze ligt op een lichte helling op 300 m ten noorden van het dorpscentrum (Sint-Brixiuskerk), aan de Rue Briffaut. Ze is volledig ommuurd en heeft een toegangshek onder een bakstenen fronton met het wapenschild van de gemeente. Britse oorlogsgraven Op de begraafplaats ligt een perk met 9 Britse gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Eén van hen kon niet meer geïdentificeerd worden. Vijf slachtoffers vielen in augustus 1914 tijdens de hevige strijd rondom Bergen en vier andere op de dag van de wapenstilstand. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan er geregistreerd als Nouvelles Communal Cemetery.
De Weikes

De Weikes is een natuurgebied in de Belgische gemeente Beersel. Het gebied is 11 hectare groot en wordt beheerd door Natuurpunt. Beschrijving Het natuurgebied De Weikes is een bosgebied met veel water. Door het gebied stroomt de Steenputbeek die ontspringt in het zuidelijker gelegen Hallerbos. Het water van deze beek is erg zuiver waardoor verschillende soorten die hoge eisen stellen aan de waterkwaliteit hier nog voorkomen. Fauna In De Weikes komen onder andere de beekprik en de rivierdonderpad voor. Bronnen
Engelingenmolen

De Engelingenmolen is een watermolen op de Herk ten noorden van Helshoven, een gehucht van Hoepertingen, in de Belgische gemeente Tongeren-Borgloon. De molen bevindt zich aan de Helshovenstraat. Van de eerste molen die werd gebouwd in 1775 werd er reeds melding gemaakt op de Ferrariskaarten. In 1811 wordt de molen deels herbouwd. Hoewel het huidige molenhuis dateert uit 1856 is de opbouw van molencomplex identiek aan de opbouw in 1775. Het betreft een molenhuis met daarlangs het molenaarshuis terwijl de stallingen zijn ondergebracht in een aparte vleugel tegenover de molen. Het molenhuis en molenaarshuis bestaan tegenwoordig uit twee bouwlagen en tellen respectievelijk twee en drie traveeën. De rechthoekige vensters zijn voorzien van een kalkstenen latei. Het geheel wordt bedekt door een zadeldak. Aan de westelijke zijde wordt de recentere bijbouw bedekt door een lessenaarsdak. Door een gebrek aan voldoende watertoevoer kreeg de molenaar in 1859 de toestemming om een windmolen op te richten. Deze molen zal echter niet lang in gebruik zijn en wordt in 1901 afgebroken. De Engelingenmolen fungeerde als korenmolen tot 1955 waarna het molenmechanisme werd verwijderd. De molen is niet beschermd maar staat wel op de inventaris van bouwkundig erfgoed.
Hanenbos

Le Hanenbos est une réserve naturelle de la commune belge de Beersel dans la section de Tourneppe. La superficie est de 69 hectares et appartient à la province du Brabant flamand Description Le domaine provincial se compose de deux zones, une partie consacrée aux loisirs et une autre destinée à l'éducation à la nature et se compose principalement de forêt. Une caractéristique importante du Hanenbos est le relief parfois très prononcé de certaines parties de la réserve. En plus de la forêt elle-même, le domaine contient également un arboretum. Voir aussi Domaine provincial de Huizingen. Liens externes Site officiel Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Hanenbos » (voir la liste des auteurs). Portail du Brabant flamand Portail de la conservation de la nature
Hanenbos

Het Hanenbos is een natuurgebied in de Belgische gemeente Beersel. Het gebied is 69 hectare groot en is eigendom van de provincie Vlaams-Brabant. Beschrijving Het provinciaal domein bestaat uit twee gebieden waaronder één deel dat gericht is op recreatie en een ander deel dat gericht is op natuureducatie en voornamelijk uit bos bestaat. Een belangrijk kenmerk van het Hanenbos is het soms zeer uitgesproken reliëf van enkele delen van het gebied. Naast het bos zelf bevindt zich in het domein ook een arboretum. Bronnen
Heilige-Kruisverheffingskerk (Jesseren)

De Heilige-Kruisverheffingskerk is de parochiekerk van Jesseren, gelegen aan Jesserenstraat 48. Geschiedenis De Heilige-Kruisverheffingskerk was oorspronkelijk een kwartkerk van de parochie van Borgloon. Het patronaatsrecht was in handen van de Graaf van Loon, die het in leen gaf aan zijn leenmannen. Een daarvan, Willem van Leeuw, met zijn broers Giselbert en Godfried, verkochten in 1218 een deel van de parochierechten aan de Abdij van Herkenrode, welke in 1258 de gehele rechten verwierf. In 1578 stortte de toren van het Romaanse kerkje in. Ook in latere jaren werd vermeld dat de kerk bouwvallig was en hersteld moest worden. Van 1720-1723 werd een nieuwe kerk gebouwd, waarvan het middenschip en het koor nog bestaan. In 1852 werd het westwerk met voorstaande toren, naar ontwerp van Herman Jaminé, gebouwd, en in 1937-1938 werd de kerk uitgebreid met zijbeuken en een linker zijkoor, naar ontwerp van Joseph Deré. Hierbij werd ook de toren geflankeerd door zijkapellen. Zowel boven het portaal als in de westgevels van de zijkapellen bevinden zich nissen waarin een heiligenbeeld is geplaatst. De kerk bevindt zich op een verhoging. Interieur Op de scheidingsboog tussen schip en koor bevindt zich het wapen van Catharina Van Mombeek, abdis van Herkenrode. Het heeft als devies: Omnia Candide (doe alles zo volmaakt mogelijk) en draagt het jaartal 1720. De kruisweg stamt uit 1767 en is een werk van M. Aubé. Ze werd gekocht uit de inventaris van de -in de Franse tijd opgeheven- Minderbroederskerk te Tongeren. Een schilderij uit de 2e helft van de 18e eeuw toont de Aanbidding der Wijzen. Uit de 2e helft van de 16e eeuw stammen de gepolychromeerd houten beelden van Sint-Blasius en Sint-Helena. Het portiekaltaar stamt uit 1723, heeft een geschilderd altaarstuk waarop ook het wapen van Catharina van Mombeek. Op de begraafplaats zijn enkele 17e-eeuwse grafkruisen te vinden. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Kasteel Dessener

Het Kasteel Dessener (of Desseneer) is een kasteel met hoeve, gelegen in de vallei van de Mombeek, aan Stationsstraat 47 ten noordwesten van Wintershoven. Geschiedenis De oudste burcht op deze plaats werd gebouwd door Willem van Dessener, tevens de oudst bekende kasteelheer. Van deze burcht is niet veel meer over. Slechts een deel van de ronde muur van de donjon zou in één der zitkamers van het kasteel nog zichtbaar zijn. Het geslacht De Lamboy kreeg Wintershoven omstreeks 1600 in bezit en in 1640 werd ook Kortessem bij het bezit gevoegd. Willem van Lamboy, die in 1636 als heer aantrad, had carrière gemaakt als veldheer in de Dertigjarige Oorlog, aan de zijde van het Heilige Roomse Rijk. Hij werd bevorderd tot veldmaarschalk en verkreeg de titel baron en uiteindelijk die van graaf. Hij had ook bezittingen in Bohemen, waar hij zich uiteindelijk vestigde. In 1639 verbouwde Willem III de oude burcht tot een groot kasteel. Dit had een langgestrekt neerhof. Dit werd belegerd door de troepen van Lodewijk XIV, en in 1674 brandde toen een vleugel van het kasteel af. Gebouw De neerhof, nu in gebruik als landbouwbedrijf, is een L-vormig complex met een poortgebouw in Maaslandse renaissancestijl. Dit poortgebouw bezit een torentje met duiventil. Het kasteel bestaat uit een aantal losse delen, zoals een massief poortgebouw van twee bouwlagen, in baksteen, in oorsprong uit 1639. Het wordt geflankeerd door twee losstaande, ronde torens. Omgeving Ten noordwesten van het kasteel ligt, nabij de samenvloeiing van Mombeek en Winterbeek, het Dessenerbos, dat tegenwoordig 7 ha omvat, maar het restant is van een vroeger veel groter eiken-haagbeukenbos. Vanuit de Sint-Lambertusbron loopt er een bomenlaan naar het kasteel. Bronnen Geslacht de Lamboy Onroerend erfgoed BALaT - Belgian Art Links and Tools (KIK-IRPA, Brussel)