NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Conservatorio Real de Bruselas

El Conservatorio real de Bruselas —surgido a partir de una escuela de canto establecida desde 1813 bajo el Imperio napoleónico en Bruselas, después de una École royale de Musique instituida en 1826 por Guillermo I de los Países Bajos— data oficialemente de 1832​ y es desde entonces la más alta escuela musical y teatral de Bélgica, gracias a personalidades como François-Joseph Fétis, su primer director, François-Auguste Gevaert o Joseph Jongen. Inicialmente instalado en el palacio de los Thurn y Tassis, los edificios que ocupa actualmente, cuentan con tres alas dispuestas en torno a un patio de honor, que son obra del arquitecto Jean-Pierre Cluysenaar y se edificaron entre 1872 y 1876. En 1967, se produjo la escisión en dos instituciones lingüísticas autónomas, el «Conservatoire royal de Bruxelles» (francés) actualmente dirigido por Frédéric de Roos y el «Koninklijk Conservatorium Brussel» (neerlandés) dirigido por Peter Swinnen. Ambas instituciones se reparten los edificios y trabajan conjuntamente. La sección neerlandesa también enseña en Inglés. El Real Conservatorio de Bruselas tiene una rica biblioteca de música. Esta biblioteca contiene aproximadamente 250.000 partituras y libros de música, musicología y pedagogía musical, y una pequeña colección de grabaciones (en su mayoría de vinilo). La biblioteca está abierta al público. Hoy en día, a pesar de los conservatorios flamenca y francesa ambas iguales recursos para invertir en la biblioteca, la gran mayoría del trabajo real se realiza por el ala flamenca, incluyendo el desarrollo del catálogo en línea.​ Con profesores de gran renombre, muchos de sus alumnos han llegado a tener una gran notoriedad. Referencias Enlaces externos Web del Conservatoire royal de Bruxelles (sección francófona) Web del Koninklijk Conservatorium (sección neerlandófona) El conservatorio se sitúa en el n° 30 rue de la Régence.
Брюссельская консерватория

Королевская консерватория Брюсселя (фр. Conservatoire royal de Bruxelles, нид. Koninklijk Conservatorium Brussel) — консерватория, расположенная в столице Бельгии, Брюсселе. Основана в 1832 году. С 1876 года занимает специально для неё построенное по проекту архитектора Жана Пьера Клёйсенара здание. В 1877 г. в рамках консерватории был создан Музей музыкальных инструментов. С 1967 года разделена на организационно независимые франкоязычное и нидерландоязычное подразделения. Второе из них в дальнейшем вошло в состав Брюссельской высшей школы имени Эразма Роттердамского. Руководители консерватории Известные преподаватели Известные студенты Ссылки Сайт франкоязычной консерватории (фр.) Сайт нидерландоязычной консерватории (нид.) Jean-Marie Binst. 175 jaar Conservatoire royal de Bruxelles in beeld // Brussel Deze Week, 22 september 2007. (нид.)
Kungliga konservatoriet i Bryssel

Kungliga konservatoriet i Bryssel (franska: Conservatoire royal de Bruxelles, nederländska: Koninklijk Conservatorium Brussel) är ett konservatorium i Bryssel i Belgien. Det bildades 1813 och fick sitt nuvarande namn efter Belgiens självständighet 1832. Det erbjuder undervisning i både musik och drama. Källor
Королівська консерваторія в Брюсселі

Королівська консерваторія в Брюсселі (фр. Conservatoire royal de Bruxelles, нід. Koninklijk Conservatorium Brussel) — вищий навчальний заклад музичного профілю у столиці Бельгії — Брюсселі. Заснована в 1832 р. З 1876 р. займає будівлю, яка була спеціально для неї споруджена за проєктом архітектора Жана-П'єра Клейсенара. З 1967 р. розділена на організаційно незалежні франкомовний і нідерландськомовний підрозділи. Нідерландськомовна частина консерваторії, яка входить до складу Erasmushogeschool Brussel, також має викладання англійською мовою і зазвичай є престижнішою, ніж французькомовна, та має вищий академічний рейтинг. Брюссельська консерваторія має багату музичну бібліотеку. Вона містить близько 250 000 книг з музики, музикознавства та музичної педагогіки, а також невелику колекцію записів (переважно на вінілі). Каталог був розроблений для нідерландськомовної консерваторії. Бібліотека відкрита для відвідування. Очільники консерваторії Франсуа Жозеф Феті (1833—1871) Франсуа Огюст Геварт (1871—1908) Едгар Тінель (1908—1912) Леон Дюбуа (1912—1925) Жозеф Йонген (1925—1939) Леон Йонген (1939—1949) Марсель Пот (1949—1966) Відомі викладачі Жан Дезіре Арто Шарль Огюст де Беріо Анрі В'єтан Дезіре Дефо Ежен Ізаї Адрієн Франсуа Серве Сезар Томсон Юбер Леонар Ойстрах Ігор Давидович Люсьєн Петіпа Марі Плеєль Відомі випускники Примітки Посилання Офіційний сайт франкомовної консерваторії [Архівовано 25 грудня 2010 у Wayback Machine.] (фр.) Офіційний сайт нідерландськомовної консерваторії [Архівовано 11 листопада 1998 у Wayback Machine.] (нід.) Jean-Marie Binst. 175 jaar Conservatoire royal de Bruxelles in beeld // Brussel Deze Week, 22 september 2007. (нід.)
Ganzepoot

El Ganzepoot (neerlandès per a pota d'oca) és una sèrie de rescloses i de llindars (barratges) al port interior de Nieuwpoort que connecten un riu, tres recs i dos canals amb l'embocadura del riu IJzer i el port marítim. Els barratges serveixen per al control del nivell dels recs i el desguàs dels pòlders. El Ganzepoot va construir-se a la segona meitat del segle xix però gairebé va ser completament destruït a la Primera Guerra Mundial. El nom prové del fet que aquesta sèrie d'infraestructures ressembla a una pota d'oca hexadàctil. El conjunt de rescloses va tenir un paper a la Primera Guerra Mundial. En obrir aquesta resclosa el 29 d'octubre 1914 Hendrik Geeraert i Karel Cogge van inundar les terres entre l'antic ferrocarril Nieuwpoort-Diksmuide. Aquesta operació va aturar l'avanç de les tropes alemanyes i va ser l'inici d'una llarga guerra de trinxeres qua va durar fins al 1918. El 2014 s'hi va inaugurar un centre d'interpretació. D'esquerra a la dreta es veuen: El barratge del Nieuwbedelf, un rec de desguàs dels pòlders entre el Plassendalevaart i la costa La resclosa Gravensas que connecta el Plassendalevaart amb l'IJzer i el canal Nieuwpoort-Duinkerke. L'Springsas: la resclosa de desguàs de la cala de Nieuwdamme, l'antic llit de l'IJzer abans la seva canalització i rectificació. La resclosa obsoleta Iepersas entre l'IJzer canalitzat i la seva desembocadura. La resclosa de desguàs de Veurne-Ambacht o del Noordvaart. El Veurnesas: una resclosa de desguàs a l'inici del canal Nieuwpoort-Duinkerke Referències
Ganzepoot

The Ganzepoot (Dutch for goose foot) is a series of locks and spillways in the inner port of Nieuwpoort, Belgium which connect one river, three water channels and two canals with the mouth of the Yser River and the maritime port. The spillways control the level of the two channels and the drainage of the polders. The Ganzepoot was built in the second half of 19th century but was almost completely destroyed in World War I. The name comes from the fact that infrastructure collectively resembles a six-toed goose foot. From left to right (north to south) are: The Nieuwbedelf spillway (also known as the Grote Westwatering spillway) - a polder overflow drainage ditch between the Nieuwpoort-Plassendale Canal and the coast The Gravensas lock that connects the Nieuwpoort-Plassendale Canal, the Yser and the Canal de Furnes. The Springsas: - Originally this was the drainage sluice of the old Nieuwdamme Creek, the former bed of the Yser before its recanalization. The creek became unnavigable in the 17th century due to the absence of a lock. The pre-1914 reconstruction preserves some markedly different methods than current views. The obsolete lock Iepersas between the recanalized Yser and its mouth; no longer used for shipping, with a spillway on the left with five openings. The Veurne-Ambacht or Noordvaart drainage sluice. This is the famous spillway where Hendrik Geeraert and Fernand Ume opened the gates on October 29, 1914, flooding the lands between the Yser and the old Nieuwpoort-Diksmuide railroad, and stopping the advance of German troops in World War I. At that time, the sliding gates were opened manually by hand-crank; nowadays the operation is motorized. The Veurnesas a drainage sluice at the beginning of the Nieuwpoort-Dunkirk Canal. It has a spillway on the right with eight openings. Provides access to the Veurnevaart (or, Canal de Furnes, the portion of the canal running in French territory after crossing the border at Veurne (fr. Furnes) ). See also Nieuport Memorial King Albert I Memorial References External links Ganzepoot Website Nieuwpoort tourist info
Pavillons français

Les Pavillons français est le nom donné à un immeuble à appartements situé rue du Noyer 282 à Schaerbeek. C'est l'un des premiers immeubles gratte-ciel de Bruxelles avec quinze étage du style Art déco construit entre 1931 et 1934 à une époque où une partie de la bourgeoisie quitte les maisons individuelles, demandant une nombreuse domesticité, pour s'installer dans des appartements de haut luxe, équipés d'eau chaude, de chauffage, de cuisines fonctionnelles et de services collectifs, tels que restaurant, service postal et de collecte de déchets. Le rez-de-chaussée de l'immeuble comprenait une salle d'accueil permettant de recevoir des visiteurs en dehors du cadre privé de l'appartement. La construction des Pavillons français a été financée par l'homme d'affaires wallon Lucien Kaisin (fondateur du Crédit général hypothécaire) et son fils Gérard Kaisin et réalisée sur base des plans de l'architecte Marcel Peeters. L'immeuble a été construit dans le même esprit que le Résidence Palace, un complexe d'appartements luxueux et moderne pour un millier d'habitants qui fut également une initiative de Lucien Kaisin. Après plusieurs avant-projets à partir de 1929, une autorisation de principe a été délivrée en 1930, pour une construction prévue en deux temps. En 1930, seuls dix étages étaient prévus pour l'ensemble, au-dessus du rez-de-chaussée et d'un entresol. Un onzième étage est dessiné l'année suivante. l'immeuble est terminé en décembre 1934. L'ensemble du bâtiment Les Pavillons français a été classé comme monument en date du 19 avril 2007. Notes et références Voir aussi Liste des monuments classés de Schaerbeek Résidence de la Cambre Liens externes Portail des gratte-ciel Portail de l’Art déco Portail de Bruxelles
Les Pavillons français

Les Pavillions français is een flatgebouw aan de Notelaarstraat 282 in Schaarbeek, Brussel. Het werd gebouwd van 1931 tot 1934 door Lucien Kaisin, gekend als bouwheer van het Résidence Palace, en diens zoon Gérard. De plannen waren van architect Marcel Peeters. Het art-deco-gebouw, dat als landmark uitsteekt boven Schaarbeek, beslaat 15 verdiepingen. Sedert 19 april 2007 is het gebouw in zijn geheel geklasseerd.
Phare de Heist

Le phare de Heist appelé aussi le haut phare de Heist (Hooglicht en néerlandais) se situe avenue Royale, dans la commune néerlandophone de Knokke-Heist, dans la province de Flandre-Occidentale en Belgique. Histoire Sa construction débute en 1905 alors que la ville de Bruges cherche une solution à l'ensablement de l’ancien bras de la mer du Nord, le Zwin. Ce phare est l'une des toutes premières structures en béton de Belgique, la base et la lanterne de la tour sont décorées de briques dans le style Art nouveau très en vogue au début du XXe siècle. Il est une pièce maîtresse car première construction concrète et complète de ce genre du pays. Le phare est mis en service en 1907 et fonctionne jusque dans les années 1970. L'élargissement du port de Zeebrugge ne justifie plus l'utilisation du phare qui s'éteint en 1977. En 1981, le bâtiment est classé monument historique. Soucieuse de préserver les deux phares de Heist, constructions de grande valeur sur le plan historique, la commune de Knokke-Heist et la société folklorique Scinfala, demandent au ministère flamand des Travaux publics, service des ports, de restaurer ces édifices le plus tôt possible. Knokke projette d'assumer l'exploitation des sites pour l'organisation de visites guidées de ces phares datant de l'entre-deux-guerres, et qui sont les derniers témoins du passé glorieux de Heist comme village de pêcheurs. En 2004 sont lancés d'importants travaux de restauration et en avril 2005, la nouvelle tour est inaugurée. Dans un avenir proche, les autorités flamandes prévoient une longue passerelle La Lichtenlijn afin de sécuriser l'accès des piétons et relier les deux réserves naturelles qui entourent le phare à Knokke-Heist, ainsi que les itinéraires cyclotouristiques du littoral et les itinéraires de l'arrière-pays. La passerelle relie également les phares Groot Licht et Klein Licht. Références Annexes Articles connexes Liste des phares Knokke-Heist Voir aussi Articles connexes Liste des phares de Belgique Liens externes (nl) Site du Zwin Portail des phares Portail de la mer du Nord Portail de la Flandre-Occidentale
Hoge vuurtoren van Heist

De Hoge vuurtoren van Heist is een Belgische vuurtoren waarvan het licht gedoofd is. De stad Brugge zocht na het verzanden van het Zwin als waterweg een andere uitweg naar zee, en vond dat aan het begin van de 20e eeuw met de zeehaven Zeebrugge. De vaargeul naar deze haven werd Pas van ’t Zand genoemd en werd uitgediept. Om deze vaarweg te bebakenen lieten twee ingenieurs-aannemers twee vuurtorens bouwen. Een van deze twee vuurtorens was de Hoge vuurtoren van Heist die gebouwd werd tussen 1905 en 1907. Samen met de lage vuurtoren van Heist vormde deze een lichtlijn voor schepen die de haven van Zeebrugge wilden binnenvaren. Ze was een van de allereerste volledig betonnen constructies in België en was verfraaid met jugendstilelementen en baksteenmotieven. In de toren brandde er een bestendig wit licht dat tot elf mijl uit de kust zichtbaar was. De lichtlijn was zichtbaar voor schepen die de goede koers van 136 graden hadden, zodat het licht van het laag geleidelicht en het hoog geleidelicht zich op één lijn bevonden. Door de uitbreiding van de haven van Zeebrugge verloor de vuurtoren zijn functie en werd het licht in 1983 gedoofd. In 1998 werden er plannen gemaakt om de beide vuurtorens te restaureren en dit werk was in 2004 gereed. In april 2005 werd de gerestaureerde Hoge vuurtoren van Heist officieel ingehuldigd. In de loop van 2011 werd de vuurtoren voorzien van sfeerverlichting (LED-verlichting aan de ramen en spots onderaan het gebouw) en In het najaar van 2012 kreeg het overwoekerde pad naar de toren een grondige opknapbeurt. De vuurtoren staat in het erkend natuurgebied de Vuurtorenweiden. Galerij Zie ook Lijst van vuurtorens in België
Église Sainte-Walburge de Meldert

L'église Sainte-Walburge (Sint-Walburgakerk en néerlandais) est une église de style gothique située à Meldert, section de la commune belge d'Alost, dans la province de Flandre-Orientale. Localisation L'église, entourée de son cimetière ceint d'un mur de briques et de grès, se dresse sur une hauteur, au croisement des rues principales du village, son adresse officielle étant Meldert-Dorp 2A. Historique L'église est érigée en style gothique en 1180 pour le compte de l'abbaye d'Affligem. Elle est reconstruite en 1363 par l'abbé d'Affligem, lorsque Meldert est reconnue comme paroisse indépendante. Aux XVe et XVIe siècles, les parties romanes sont démolies, à l'exception de la tour avec la partie supérieure de style transition roman-gothique, et l'église est reconstruite en style gothique. La tour de la croisée du transept est restaurée peu après, en 1608. Des modifications sont effectuées vers 1891 sous la direction de l'architecte d'Alost J. Goethals. Une sacristie néo-gothique est ajoutée durant le quatrième quart du XIXe siècle à l'église qui conserve par ailleurs encore une sacristie du XVIe siècle. En 1968-1969, l'architecte R. van Driessche procède à une restauration de l'église. Classement L'église et le mur qui ceint son cimetière sont classés comme monument historique depuis le 10 mai 1973 sous la référence 8329 et figurent à l'Inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 426. Architecture Références Articles connexes Alost Meldert (Flandre-Orientale) Liste des monuments historiques d'Alost Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Flandre-Orientale Portail du catholicisme
Sint-Walburgakerk (Meldert)

De Sint-Walburgakerk is een rooms-katholieke kerk in Meldert (Aalst). Het is een gotische kerk opgetrokken in lokale witte steen. De kerk en het kerkhof op een heuvel zijn ommuurd. De kerk en de kerkhofmuur zijn sinds 10 mei 1973 een beschermd monument. Tot de Franse tijd had de kerk vier bronzen klokken. Nu zijn er één negentiende-eeuwse klok en twee nieuwe klokken. In 2009 stond de kerk in de steigers voor een restauratie (onder andere dakbedekking, bredere dakgoten, vernieuwen buitenschrijnwerk). Zie ook Walburga
Heestert Military Cemetery

Heestert Military Cemetery is a British military cemetery with casualties from the First World War, located in the Belgian village of Heestert in the Zwevegem municipality. The cemetery was designed by William Harrison Cowlishaw and is located between the Onze-Lieve-Vrouw Assumption Church and the village cemetery. It is maintained by the Commonwealth War Graves Commission. There are 184 graves and a Cross of Sacrifice. History Heestert was held by the Germans from the start of the war. It was only taken by the British at the end of October 1918; almost all of the graves are of those who died in the period 21-25 October 1918. The cemetery was built around February 1919 by local farmers. They brought the British and German victims from the battlefield and their farms here to bury them under instruction from the mayor . The cemetery was reorganized in 1920, with the German graves being moved to the south parts of each row. Later that year three more British graves were transferred here from the cemetery at Moen. 184 victims are buried, including 127 Britons (of which 26 could not be identified) and 57 Germans (of which 39 could not be identified). Special memorials were set up for 8 Britons who were known or believed to be buried in the cemetery but whose actual plot was lost or destroyed. This cemetery was protected as a monument in 2009. Distinguished soldiers Arthur Keith Harding, captain in the Queen's Own (Royal West Kent Regiment), and Thistle Robinson, lieutenant in the Royal Fusiliers and son of Richard Atkinson Robinson), were awarded the Military Cross (MC). Corporals JG Young and Harry Shortman Peter Burridge and Privates F. Byrne, T. Grindle, FJ Boulton, TW Gelder, Harry Richard Foulger and Abraham Barker received the Military Medal (MM). References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Heestert Military Cemetery at Find a Grave
Heestert Military Cemetery

Heestert Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Heestert (Zwevegem). De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en ligt tussen de Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaartkerk en het kerkhof. Ze wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 184 doden begraven. Geschiedenis Heestert was van bij het begin van de oorlog in Duitse handen. Het werd pas eind oktober 1918 door de Britten ingenomen. De begraafplaats werd rond februari 1919 door landbouwers uit de omgeving aangelegd. Zij brachten de Britse en Duitse slachtoffers vanuit het slagveld en hun boerderijen naar hier, om ze onder leiding van de burgemeester te begraven. In 1920 werd de begraafplaats gereorganiseerd waarbij de Duitse graven naar de zuidkant van het terrein werden verplaatst. Later dat jaar werden nog drie Britse graven vanuit het kerkhof van Moen naar hier overgeplaatst. Er liggen 184 slachtoffers begraven, waaronder 127 Britten (waarvan 26 niet konden geïdentificeerd worden) en 57 Duitsers (waarvan 39 niet geïdentificeerd konden worden). Voor 8 Britten werden Special Memorials opgericht omdat hun graven niet meer gevonden werden. Onderscheiden militairen Arthur Keith Harding, kapitein bij het Queen's Own (Royal West Kent Regiment) en Thistle Robinson, luitenant bij de Royal Fusiliers werden onderscheiden met het Military Cross (MC). de korporaals J.G. Young en Harry Shortman Peter Burridge en de soldaten F. Byrne, T. Grindle, F.J. Boulton, T.W. Gelder, Harry Richard Foulger en Abraham Barker ontvingen de Military Medal (MM). Deze begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Externe link Heestert Military Cemetery op de website van de CWGC.
Sint-Martinuskerk (Kerkom)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in Kerkom in de Belgische gemeente Boutersem in de provincie Vlaams-Brabant. De kerk ligt aan de Kerkstraat met naast de kerk een ommuurd kerkhof. Het gebouw bestaat uit een ingebouwde westtoren, een eenbeukig schip met drie traveeën en een smaller koor met twee traveeën. De toren is opgetrokken in zandsteen (kwartsiet van Overlaar) en heeft een spitsboogvormig portaal met vierpas en een ingesnoerde naaldspits. De rest van het gebouw is hoofdzakelijk in baksteen opgetrokken in classicistische stijl. Het schip en het koor hebben rondboogvensters en hoekblokken, maar geen steunberen. Het geheel wordt gedekt onder een zadeldak. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Martinus. Geschiedenis Rond 1230 werd er hier een kerk gebouwd op de fundamenten van een ouder heiligdom waarvan geen resten meer resteren. Dit kerkgebouw was een romaanse driebeukig gebouw, waarvan thans alleen de toren nog bestaat. Rond 1500 werd de kerk vergroot, waarbij van de toren het dak vervangen werd door een gotische torenspits. Rond 1783 brak men de kerk af. Alleen de toren bleef nog bestaan. De toren werd toen omsloten door een nieuw schip. Aan het einde van de 19e eeuw werd de westgevel van de toren gerestaureerd en heeft men een perron aangelegd met dubbele bordestrap. Ook werd toen een ringmuur rond het kerkhof aangelegd. Externe link Foto's kerk
Ypres Reservoir Cemetery

Ypres Reservoir Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission (CWGC) burial ground for the dead of the First World War located in the Ypres Salient on the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation The cemetery was founded by Commonwealth troops in October 1915 and remained in use until after the Armistice in November 1918. It was originally one of three cemeteries in the immediate area. At the end of the war, the Ypres Reservoir South Cemetery (formerly known as "Broadley's Cemetery" and "Prison Cemetery No 1") and the Ypres Reservoir Middle Cemetery (formerly "Middle Prison Cemetery" and "Prison Cemetery No 2") were concentrated into the North cemetery. The cemetery at the Infantry Barracks was also concentrated into the North cemetery, with additional scattered graves from nearby areas added later. The cemetery was designed by Sir Reginald Blomfield who was also responsible for the nearby Menin Gate memorial. Also within the cemetery is a cross of sacrifice. Notable graves The cemetery contains the graves of some 2702 soldiers. Amongst these are the graves of three men executed by the Commonwealth military authorities – Privates Moles, Lawrence and McColl. Lewis Robertson, who played Rugby union for Scotland, is buried in this cemetery. Also buried at this cemetery is Brigadier General Francis Aylmer Maxwell, a holder of the Victoria Cross who was killed in Ypres by a sniper in 1917. References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Ypres Reservoir Cemetery at Find a Grave First World War