NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cassa armonica (architettura)

La cassa armonica, o chiosco della musica, è un arredo urbano che contribuisce ad abbellire lo spazio pubblico e concepito per ospitare gruppi musicali che eseguono concerti. Storia Collocato nei giardini o parchi, il chiosco della musica fa parte di uno stile di architettura della festa sviluppata in Europa, tra la fine del XIX e l'inizio del XX secolo, nelle località turistiche, dove, quando ancora conservata, evoca il piacere della villeggiatura al mare. In seguito, dall'Europa si diffuse nei paesi del Nuovo mondo. La diffusione sul territorio italiano riguarda quasi esclusivamente le regioni centromeridionali. È una struttura architettonica, di solito a pianta circolare o in forma di poligono regolare, coperta da un tetto sostenuto da pilastrini sottili, aperta sui lati negli spazi fra i montanti che sostengono il tetto. Veniva costruita, di norma, nel belvedere dei giardini all'italiana. La sua struttura, dapprima in legno, fu poi realizzata anche in ghisa e vetro: tra gli esempi in Italia si ricordano quelli di Castellammare di Stabia, opera di Eugenio Cosenza, considerata tra le più belle al mondo, e quella di Napoli, progettata da Enrico Alvino; in Sicilia quella di Catania, di Augusta, quella di Caltagirone, nonché il Palco della Musica di Palermo, davanti al Politeama, e il tempietto circolare al centro della villa comunale di Lecce. Nelle sere d'estate, la cassa armonica può essere anche tutta illuminata in occasione dei festeggiamenti patronali. Esempi di casse armoniche Note Voci correlate Chiosco Gazebo Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cassa armonica
Muziekkoepel

Een muziekkoepel, muziekkiosk, muziektent, muziekpaviljoen of soms muziekkapel is een klein bouwwerk voor muziekensembles, om buiten overdekt te kunnen musiceren, meestal geplaatst op een plein, in een park, in een tuin of op een pier. Muziekkoepels zijn feitelijk een specifiek type kiosk: een klein vrijstaand gebouwtje of paviljoentje. Deze hebben meestal een ruwweg rond grondplan, met een constructie op basis van een regelmatige veelhoek — meestal met een eenvoudige maar mooi afgewerkte bouw. Een muziekkoepel zorgt niet alleen voor een aandachtspunt in het landschap, maar komt tevens de akoestiek van de muziek ten goede en geeft de mogelijkheid te schuilen bij slecht weer. Kleinere muziekkoepels kunnen op een prieel lijken. Ook bestaan er gebouwen die veel groter zijn dan gebruikelijk, zoals de Hollywood Bowl. Herkomst De eerste Europese muziekkiosken ontstonden in de achttiende eeuw en volgden vermoedelijk het voorbeeld van Chinese en Osmaanse paviljoens. Ze waren opgetrokken uit hout. De negentiende eeuw was de bloeiperiode van de kiosken en deze liep door tot begin twintigste eeuw. Zowat alle steden en gemeenten hadden toen muziekkiosken, waarin vooral fanfares, harmonieën en brassbands speelden. In de jaren 1960 begon een sterke achteruitgang van de kiosken. Een aantal muziekkiosken werd wel beschermd als monument. Enkele muziektenten in Nederland Muziekkoepel Kampen Muziekkoepel Groessen Muziektent Beekbergen Muziektent Gouda Muziekkoepel Oosterpark Zie ook Kiosk Paviljoen Prieel Externe link (en) Muziekkoepels op de site van de Schotse IJzerwerken
Coreto

Coreto (ou gazebo) é uma cobertura, situada ao ar livre, em praças e jardins, para abrigar bandas musicais em concertos, festas e romarias. Em Portugal, é encontrado praticamente em todas as povoações no seu centro ou junto a igrejas ou capelas. Também é usado para apresentações políticas e culturais. Coretos Dentre os coretos notórios, constam: Coreto da Chamusca Coreto da Vila de Pinhal Novo Coreto de Alegrete Coreto de Alhandra Galeria Ver também Belvedere Folly Quiosque Templete Referências
Musikpaviljong

En musikpaviljong, eller ett musikpodium, är en mindre. delvis öppen, byggnad i en park eller på annan för allmänheten tillgänglig plats, som är rest för att ge musikartister möjlighet till utomhusframföranden under tak. Historia Musikpaviljonger i trä började uppföras i trädgårdar och parker I Europa på 1700-talet, troligen inspirerade av paviljonger i kinesiska och osmanska trädgårdar. Vid mitten av 1800-talet blev musikpaviljonger i smidesjärn vanliga. I Storbritannien byggdes en av Royal Horticultural Society i South Kensington i London 1861. Musikpaviljonger blev snabbt populära där under den viktorianska tiden i slutet av 1800-talet, då mässingsorkestrar kom i ropet. Kiosque Peynet i Valence i Frankrike uppfördes 1862. I Sverige låg en tidig musikpaviljong från omkring 1871 till 1909 på Strömparterren i Stockholm. Den flyttades till platsen mellan dåvarande Dalarö Hotell och Vinterhotellet i Dalarö omkring 1912 och revs 1924. Bildgalleri Källor Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Musikpaviljong.
Haute École provinciale de Hainaut Condorcet

La Haute École provinciale de Hainaut - Condorcet (HEPH Condorcet) est une Haute École officielle dont le Pouvoir Organisateur est la Province de Hainaut. Cette institution est le fruit de la fusion en septembre 2009 des trois Hautes Écoles provinciales situées en Hainaut : La Haute École Provinciale Mons-Borinage-Centre (HEPMBC) La Haute École Provinciale du Hainaut Occidental (HEPHO) La Haute École Provinciale Charleroi - Université du travail (HEPCUT) La HEPH Condorcet propose plus d'une centaine de cursus de type court (bacheliers) et de type long (masters) mais aussi des bacheliers de spécialisation ainsi que des formations continuée. Formations Elle propose un éventail de formations à travers onze catégories : Agrobiosciences et chimie Santé publique Sciences logopédiques Sciences de la motricité Arts appliqués Marketing, management touristique et hôtelier Sciences économiques, juridiques et de gestion Sciences et technologies Sciences de l'enseignement Communication, éducation et sciences sociales Liens externes Site de Haute École Provinciale de Hainaut Condorcet Portail de l’éducation Portail du Hainaut
Haute École provinciale de Hainaut Condorcet

De Haute École provinciale de Hainaut Condorcet (HEPH Condorcet) is een Belgische hogeschool ontstaan in september 2009 uit de fusie van drie Franstalige hogescholen met vestigingen in de provincie Henegouwen, te weten de Haute École Provinciale Mons-Borinage-Centre (HEPMBC), de Haute École Provinciale du Hainaut Occidental (HEPHO) en de Haute École Provinciale Charleroi-Université du travail (HEPCUT). Gecombineerd heeft de hogeschool meer dan 8000 studenten, 700 docenten en leden van het administratief personeel. De hogeschool heeft campussen in de volgende steden en gemeenten: Bergen, Morlanwelz, Saint-Ghislain, Aat, Moeskroen, Doornik en Charleroi. Externe link Website hogeschool
Katoen Natie

Katoen Natie ist ein belgisches Logistikunternehmen und Hafenbetreiber. Das im Jahre 1854 im Hafen von Antwerpen (Belgien) als Genossenschaft gegründete Unternehmen ist heute ein familiengeführtes Unternehmen. Der jährliche Umsatz von 2 Milliarden Euro wird von 18.000 Mitarbeitern erwirtschaftet. Katoen Natie ist in folgenden Geschäftsfeldern tätig: Supply Chain Engineering Prozessmanagement Petrochemie Spezialchemie Konsumgüter und Industrie Hafenbetrieb Lagerhaltung Lebensmittel und Futter Siloreinigung Lagerung von Kunst Die Dachgesellschaft der in 30 Ländern weltweit tätigen Firmengruppe ist die Katoen Natie Group S.A. mit Sitz in Luxemburg. In Deutschland ist Katoen Natie mit folgenden Tochterunternehmen mit Sitz in Gelsenkirchen und Betriebsstätten in Selfkant, Viernheim, Ludwigshafen und Wesseling aktiv: Katoen Natie Ruhr Logistik GmbH, Katoen Natie Wesseling Logistik GmbH J-Tec Schüttguttechnik GmbH Polymer Contractors Logistics GmbH Polymer Contractors Dormagen GmbH Polymer Contractors Wesseling GmbH Weblinks Einzelnachweise
Katoen Natie

Katoen Natie è una società belga attiva nel settore dei servizi logistici con sede ad Anversa. Storia Katoen Natie fu fondata nel 1854 come cooperativa nel porto di Anversa e in origine praticava le attività tipiche di un capitano di porto o di un maestro di banchina: la raccolta e la movimentazione di merci nel porto, in particolare il cotone - da cui deriva il nome "Katoen" - e altre materie prime come iuta, caffè, cacao, lana, gomma e alluminio. Natie è stata tradizionalmente il collegamento tra gli scaricatori (carico e scarico delle navi) e il trasporto da e verso l'entroterra. Negli anni '80, il numero di settori è stato ampliato includendo beni di consumo (come tessuti, elettronica, articoli fai-da-te, ...) e le industrie petrolchimica, chimica e automobilistica. Nel 2003, Katoen Natie ha rilevato il suo più grande concorrente nel porto di Anversa: Werf e Vlasnatie (fondata nel 1891). Katoen Natie ha acquistato le azioni dalla società di investimento fiamminga Gimv e dalla compagnia di assicurazioni Mercator Noordstar, che aveva acquistato le azioni nel 1999 dall'allora proprietario Zuid Natie. Attività Nel 2015, la società contava oltre 12.000 dipendenti in tutto il mondo, di cui 3.000 in Belgio. Ha sette unità operative: prodotti petrolchimici, industriali e automobilistici, prodotti di chimica fine o speciali, progetti e ingegneria, operazioni portuali, beni di consumo / merci generiche e materie prime. Queste unità operative si trovano in Europa, Asia, Africa e Nord e Sud America. Gli uffici di Anversa si trovano su Van Aerdtstraat e contengono anche la Collezione d'arte Katoen Natie. Nel settembre 2014, la direzione di DELTA ha annunciato l'intenzione di vendere la partecipazione del 75% nella società di rifiuti belga Indaver. Indaver ha realizzato un fatturato di oltre mezzo miliardo di euro nel 2013 e un utile netto di 40 milioni di euro. A marzo 2015 è stato annunciato che Katoen Natie acquisterà Indaver e pagherà 416 milioni di euro per questo. Il 19 giugno 2015 Indaver è definitivamente passata a Katoen Natie. Nel 2015 è seguita l'acquisizione della compagnia di trasporti olandese Limburg Langen. Langen ha più di 400 dipendenti in diversi paesi europei e circa 225 camion. La società è redditizia e raggiunge un fatturato annuo di circa 50 milioni di euro. Il ramo più grande di Langen si trova nell'area portuale di Born e sul Canale Juliana, vicino a VDL Nedcar. Oltre ai trasporti, l'azienda si occupa di stoccaggio e servizi per le industrie chimiche e automobilistiche. Curiosità Nel 2009 sono stati installati dei pannelli fotovoltaici con una capacità di 40 MWp nelle filiali belghe di Katoen Natie ad Anversa, Kallo, Gand e Genk. In totale, sono stati installati pannelli solari su un'area di 800.000 m². Il progetto da 166 milioni di euro costituisce la più grande installazione in Belgio. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Katoen Natie Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su katoennatie.com. Katoen Natie (canale), su YouTube.
Katoen Natie

Katoen Natie é uma companhia produtora de produtos químicos. Está sediada em Antuérpia. Em dezembro de 2009, a Katoen Natie anunciou que instalará 800 000 m² de paineis solares em vários lugares, incluindo Antuérpia. Espera-se que a potência dos paineis instalados na região de Flandres será aumentada em 25% quando estiver tudo concluído. Essa será a maior instalação da Europa. O custo total é estimado em 166 milhões de euros. Referências Ligações externas Sítio oficial
Couwelaar Castle

Couwelaar Castle (Dutch: Te Couwelaar), also known as De Drie Torekens (The Three Turrets), is a castle in the Deurne district of Antwerp. The castle is L-shaped and consists of a main building with wings, as well as several outbuildings including a coach house. The main building is characterized by two round towers at the front and a built-in, square tower at the rear. Over the centuries, the castle has been extensively altered and restored several times and has stylistic elements of the Neo-Renaissance and Rococo, among others. Couwelaar Castle is a historical monument. History The first mentions of a Couwelaar estate date to the beginning of the 15th century: in 1402 it is recorded as belonging to Pieter van Immerseel. It later passed to Pieter de Francques, a merchant from Antwerp, and then to his son Raphaël. In 1584, Couwelaar was sold in the Vrijdagmarkt. In any event, in 1606 it was owned by Gilles Du Mont, a cloth merchant who had also recently acquired the nearby castle of Bisschoppenhof. The Du Monts significantly improved the castle by adding six towers and laying out gardens and fish ponds. Couwelaar changed hands several times in the following years. Pedro de Man, a former schepen (alderman) of Antwerp, had the castle thoroughly restored in 1766, in classical style. Four of the towers were in poor repair and were demolished and a new moat, among other things, was added. In 1848, a pleasure garden in the style of the Italian Neo-Renaissance was commissioned by John della Faille de Leverghem and his wife, who had purchased the castle two years earlier. They also had the castle itself renovated in the style of the Flemish Neo-Renaissance. The real estate company Crédit Foncier d'Anvers acquired the castle in 1913 and had the moats filled in. In 1927, the castle ultimately became the property of the municipality, which until 1970 used it for administrative services and as a workshop and storage. Repairs were carried out in 1986–88, particularly to the towers and roofs. In the early 21st century the castle was sold to a group of new owners who pledged to restore it without impairing its historic character, and it has been divided into five cohousing apartments. References Sources "Kasteel Te Couwelaar" (in Dutch). De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed. Retrieved 2013-12-03. External links Media related to Couwelaar Castle at Wikimedia Commons
Te Couwelaar

Kasteel Te Couwelaar, ook bekend als De Drie Torekens, is een kasteel in de Antwerpse district Deurne. Het gebouw staat op een L-vormige plattegrond en bestaat uit een hoofdgebouw met vleugels, en enkele bijgebouwen waaronder een koetshuis. Het hoofdgebouw wordt gekenmerkt door een tweetal ronde hoektorens aan de voorzijde en een ingebouwde, vierkante toren aan de achterzijde. Het kasteel onderging over de eeuwen heen een aantal ingrijpende veranderingen en restauraties en wordt gekenmerkt door onder meer neorenaissance- en rococo-elementen. Te Couwelaar is erkend als historisch monument. Geschiedenis De eerste vermeldingen van een goed 'Te Couwelaar' gaan terug tot het begin van de 15e eeuw: in 1402 werd opgetekend dat het in bezit was van Pieter van Immerseel. Het bezit ging later over naar Pieter de Francques, een koopman uit Antwerpen, en vervolgens naar diens zoon Raphaël. In 1584 werd Te Couwelaar verkocht op de Vrijdagmarkt. In 1606 is het in ieder geval in bezit van ene Gillis Du Mont, een lakenkoopman die kort daarvoor ook het nabijgelegen kasteel Bisschoppenhof had verworven. De Du Monts lieten het kasteel aanzienlijk verbeteren, door zes torens bij te bouwen en tuinen en visvijvers aan te leggen. Te Couwelaar wisselde in die periode meermaals van eigenaar. Pedro de Man, een voormalig schepen van Antwerpen, liet het goed in 1766 opnieuw grondig restaureren, in classicistische stijl. Een viertal aangetaste torens werd gesloopt en er kwam onder meer een nieuwe hofgracht. In 1848 werd er een lusthof bijgebouwd in de stijl van de Italiaanse neorenaissance, in opdracht van Alphonse Joseph della Faille de Leverghem (1809-1879) en zijn vrouw Clementine Amélie Marie van Havre (1812-1877), naar ontwerp van Ferdinand Berckmans. Het echtpaar had het kasteel twee jaar eerder aangekocht. Zij lieten gelijktijdig ook het kasteel zelf restaureren door Joseph Schadde, in de stijl van de Vlaamse renaissance. Aan het begin van de twintigste eeuw werden in opdracht van immobiliënmaatschappij "Crédit Foncier d'Anvers", die het kasteel in 1913 verwierf, de grachten gedempt. In 1927 kwam Te Couwelaar ten slotte in handen van de gemeente, die het pand tot 1970 liet gebruiken voor administratieve diensten, als werkplaats en opslagplaats. Tussen 1986 en 1988 werden herstelwerkzaamheden uitgevoerd aan onder meer de torens en daken. Bron Vlaamse Inventaris Onroerend Erfgoed
Stade Ludo Coeck

Le stade Ludo Coeck (en néerlandais : Ludo Coeckstadion) est un stade belge de football situé dans la commune de Berchem au Sud de la métropole anversoise. Depuis sa construction en 1929, il est l'antre du K. Berchem Sport, matricule 28 de l'URBSFA, un des plus anciens clubs belges encore en activité. Ce stade est appelé Het Rooi jusqu'en 2009. En 2011, l'enceinte a une capacité d'un peu plus de 13 000 places. En 2019, pour raison de sécurité, les tribunes ont été démolies et remplacées par des nouvelles. Il y a maintenant 2800 places assises et couvertes. Histoire Ce stade a été inauguré le 29 août 1929 avec une rencontre de gala entre son club résident, Berchem Sport et le PSV Eindhoven (victoire 2-3 des Néerlandais). Il porte longtemps le nom du Parc en bordure duquel il est situé: Het Rooi. Le Rooi devient et reste un des stades mythiques de l'histoire du football belge puisque le club de Berchem Sport a évolué pendant 41 saisons dans la plus haute division nationale. L'enceinte subit différentes modernisations et rénovations, la dernière en 2001. Ces derniers travaux portent à 2 687, le nombre de places assises couvertes. La capacité totale officielle est de 13 607 spectateurs. En 2008-2009, le Rooi est rebaptisé Ludo Coeckstadion en hommage à l'ancien International belge qui débuta à Berchem Sport avant d'être transféré à Anderlecht. Suzy, la sœur du joueur fut un temps, Présidente de Berchem Sport. En septembre 2018, toutes les tribunes ont été rasées à l’exception de la tribune des places assises qui est pour l'instant déclassée. En 2019 des tribunes avec un total 2800 places assises et couvertes ont été construites. Annexes Voir aussi K. Berchem Sport 2004 Ludo Coeck Notes et références Sources et Liens externes Wikipédia en Néerlandais Website officiel du K. Berchem Sport 2004, club résident du L. Coeckstadion Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail d'Anvers et de sa province
Ludo Coeckstadion

Het Ludo Coeckstadion, oorspronkelijk Berchem Stadium genaamd, is een voetbalstadion in de Belgische stad Antwerpen, gelegen in het zuidoostelijke stadsdeel Berchem. Het is het thuisstadion van voetbalclub Berchem Sport. Het stadion ligt aan de Berchemstadionstraat, net buiten de stadsring. De huidige naam verwijst naar ex-speler Ludo Coeck. De architecten die voor het ontwerp van het stadion tekenden waren de Berchemnaren Frans Peeters en Egide Van der Paal. Ze ontwierpen uit budgettaire overwegingen een sober stadion met betonnen gradins, achter de doelen doorlopend in een curve. De op een Romeinse triomfboog geïnspireerde erepoort met daarop in art-decoletters "Berchem Stadium" was het enige ornamentele onderdeel van het gebouw. Tussen het voetbalveld en de tribunes werd een atletiekpiste voorzien. De bouw startte in de tweede helft van 1928; de laatste overdekkingen werden in 1931 toegevoegd. De inhuldiging van het stadion gebeurde echter al op 25 augustus 1929 met een galawedstrijd (2-3) tegen de Nederlandse kampioen, PSV Eindhoven. Bij de inhuldiging bedroeg de capaciteit 20.000 plaatsen, waarvan ongeveer 5.000 zitplaatsen. Anno 2012 telde het Ludo Coeckstadion door de sluiting van een tribune en aanpassingen aan de zittribune slechts 13.607 plaatsen, waarvan ongeveer 2.687 zitplaatsen en enkele tientallen business-seats. Op zaterdag 21 april 2018 speelde Berchem Sport zijn laatste wedstrijd in het Ludo Coeck stadion tegen Knokke FC. In de zomer van 2018 werden de overdekte staantribune en de tribunes achter de doelen afgebroken, bij nazicht bleek ook de overdekte zittribune niet meer te voldoen aan de veiligheidsvoorschriften. In de plaats komt een volledig nieuw stadion dat plaats zal bieden aan 4000 toeschouwers.
Onze-Lieve-Vrouw-Bezoekingkerk (Rupelmonde)

De Onze-Lieve-Vrouw-Bezoekingkerk is de parochiekerk van de Oost-Vlaamse plaats Rupelmonde (die valt onder de gemeente Beveren-Kruibeke-Zwijndrecht). De kerk is gelegen aan de Geeraard de Cremerstraat 1. Geschiedenis Mogelijk zou er op de plaats van de huidige kerk al in de 8e eeuw een kapel hebben gestaan. In 1172 was voor het eerst sprake van een romaans kerkgebouw, wellicht een kruiskerk met vieringtoren. In 1453 werd de kerk door oorlogsgeweld verwoest. De kerk werd hersteld in gotische trant. In 1603 werd de toren door bliksem getroffen en zo zwaar beschadigd dat hij 1661 moest worden herbouwd, vermoedelijk met stenen die van het kasteel afkomstig waren. De kerk werd spoedig te laag bevonden. In 1723 werd het koor verhoogd en in 1757-1758 werden de benedenkerk en de transeptarmen vergroot in barokstijl. Gebouw Het betreft een driebeukige pseudobasiliek in barokstijl met vieringtoren, opgetrokken in zandsteen. De dateert voornamelijk van 1757-1758. De bouwjaren van de kerk worden op drie gevels in een chronogram weergegeven: ECCLESIA DEO ET MARIÆ RENOVATA "De kerk is voor God en Maria hersteld." (MDCCLVII = 1757); GLORIOSE VICIT DRACONEM "Roemrijk heeft hij de draak verslagen." (MDCCLVIII = 1758). De kerk bevat vele beelden en het schilderij "Bezoek van Maria aan haar nicht Elisabeth", een kopie naar een werk van Jacob Jordaens, die het destijds voor deze kerk maakte. Het originele schilderij werd in 1794 door de Fransen gestolen en bevindt zich thans in Lyon.
Kapel van Teneikenen

De Kapel van Teneikenen is een gotische kapel in de Belgische gemeente Zonhoven. De kapel is toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw, Troosteres der Bedrukten, en ze is een beschermd dorpsgezicht sinds 1974. Geschiedenis De kapel werd in meerdere fases tussen eind 15e en begin 16e eeuw gebouwd en in het jaar 1900 werd het uitgebreid met een zijportraal. De restauratie vond plaats van 1980 tot 1981. Al sinds lang staat de kapel als bedevaartsoord bekend. Het vereerde beeld zou in 1567 tijdens de Beeldenstorm verdwenen zijn en werd dus vervangen door een nieuw Mariabeeld uit 1525, dat het werk van een beeldhouwer uit Mechelen was. Nu staat er een kopie van de Mechelse madonna, dit keer gesneden door Karl Wasle, een Oostenrijkse kunstenaar, in 1975. Niet alleen de kapel, maar ook haar omgeving is geclassificeerd als monument. In het tuintje wat vermoedelijk ooit een kerkhof was, staat een meer dan 100 jaar oude eik. In de kapel bevindt zich een muurschilderij van een Verkeerde Lieve Heer, geschilderd door Zonhovenaar Fred Bellefroid. Galerij
CHU HELORA - Hôpital de Mons - Site Kennedy

Informations Le CHU HELORA - Hôpital de Mons - Site Kennedy est un hôpital public belge situé à Mons dans la province de Hainaut. Il fait partie du CHU HELORA. L’établissement portait jusqu'en 2023 le nom du célèbre chirurgien français Ambroise Paré et faisait partie de l’intercommunale « Centre Hospitalier Universitaire et Psychiatrique de Mons-Borinage », qui comprenait également le CHP Chêne aux Haies. Le site Kennedy dispose d’une capacité de 415 lits et constitue le principal employeur de la ville de Mons. Il est situé à proximité de l’école des Ursulines de Mons et du Stade Charles Tondreau. Anciens noms CHU Ambroise-Paré L'Hôpital Civil Hôpital Saint-Georges Notes et références Liens externes Site officiel du CHU Ambroise Paré Site officiel du CHU HELORA Portail du Hainaut Portail des soins infirmiers