NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kasteel van Fenffe

Het Kasteel van Fenffe is een bouwwerk te Fenffe, nabij Ciergnon, dat in zijn huidige vorm dateert van eind 16e eeuw en het aanzien heeft van een versterkte hoeve. Het kasteel heeft een tuin en een terras dat uitkijkt op een waterpartij. In het park zijn een aantal oude eiken te vinden. Ook is er een kapel uit 1717. Tussen het kasteel en de weg ligt een laag, langgerekt gebouw dat geflankeerd wordt door twee torens, waarvan de linkertoren dienstdoet als duiventoren. Bezitsgeschiedenis Samen met het gehucht Hérock vormde Fenffe een heerlijkheid, waarvan het kasteel de zetel was. In 1317 was het in bezit van de familie de Fenffe. In het midden van de 14e eeuw kwam het door huwelijk in bezit van de familie De Waha. Op 3 februari 1580 werd het goed gekocht door Lambertine de Croÿ, gravin van Berlaymont en vrouwe van Hierges, welke het overdeed aan Charles de Poitiers, een edelman uit de omgeving van Luik. Op 26 juni 1643 kwam het aan Jacques de Rouvroy. Op het eind van de 18e eeuw werd het bezit van François-Joseph, die gouverneur was van het graafschap Namen. Op 12 juni 1784 verkocht hij de heerlijkheid aan Théodore Delvaux, die arts was te Rochefort. De familie heet sindsdien: Delvaux de Fenffe. Het kasteel bleef in het bezit van de afstammelingen van Delvaux, totdat het domein in 1891 verkocht werd aan koning Leopold II van België, die het toevoegde aan het Koninklijk domein der Ardennen. De laatste bewoners waren koning Albert II en koningin Paola. Zij verlieten het goed in 2014 omdat de kosten van huur en onderhoud niet meer waren te dragen. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Namen (provincie) Externe link (fr) Kasteel van Fenffe
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Haasrode)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is een kerkgebouw in Haasrode in de Belgische gemeente Oud-Heverlee in de provincie Vlaams-Brabant. De kerk ligt aan de Armand Verheydenstraat en de Milsestraat. Ten zuidoosten van de kerk ligt de begraafplaats. Het bakstenen neogotische gebouw bestaat uit een voorstaande westtoren, een schip met vier traveeën, een transept en een koor. De toren heeft vier geledingen, een traptoren tegen de zuidzijde, spitsboogvormige galmgaten (bifora), spitsboogvensters en een tentdak. Het gebouw is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw.
Arentshof

L'Arentshof, dans la ville belge de Bruges, est un jardin adjacent à l'Arentshuis (bâtiment classique du XVIIIe siècle ayant appartenu à la famille Arents). Description Il est situé dans le cœur historique de la ville, entre le musée Groeninge et le musée Gruuthuse. On y trouve l'ancienne remise à calèches, qui abrite désormais la boutique du musée. Dans la partie principale de l'Arentshof se trouvent deux colonnes, provenant de l'ancienne Halle des Eaux (Waterhalle (nl)), bâtiment disparu qui se trouvait sur la Grand-Place. On y trouve également une œuvre d'art de Rik Poot (nl): les quatre cavaliers de l'Apocalypse ainsi qu'une « gloriette », peut-être le bâtiment original du XVIIIe siècle, hébergeant une statue représentant une dispute entre deux putti. Sources Portail du patrimoine mondial Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Bruges
Arentshof

Het Arentshof in de Belgische stad Brugge is een tuin, palende aan het Arentshuis. Geschiedenis Het classicistisch huis uit de 18e eeuw van de adellijke familie Arents ligt tussen het Groeningemuseum en Gruuthusemuseum. Tot in de 17e eeuw maakte het nog deel uit van het Gruuthusedomein. Het was in de achttiende eeuw eigendom van Valentin de Stappens de Harnes (1713-1777), schout van Brugge. Het werd na hem de woonst van zijn zoon, Louis-Philippe de Stappens de Harnes, en van die zijn echtgenote Petronilla van Outryve. Toen de Stappens het goed vanwege schulden moest verkopen, werd het aangekocht door zijn schoonbroer Emmanuel-Louis van Outryve d'Ydewalle. Tegen het einde van de negentiende eeuw waren huis en tuin eigendom van Aquilin Arents de Beerteghem. Het stadsbestuur oordeelde toen dat hij deze eigendom moest in bezit krijgen, om er een museale functie aan te geven en de tuin publiek te maken. Erg tegen de zin van de eigenaar werd het goed in 1908 onteigend. De tuin werd heraangelegd en kreeg een dubbele aansluiting op de straat in winkelhaak, genaamd Groeninge. Bijkomend werd een nieuw brugje, dat de naam Sint-Bonifaciusbrug kreeg, in 1911 boven de Reie gebouwd, hetgeen aansluiting bezorgde met het andere deel van het Arentshof, met uitwegen naar het vroegere Onze-Lieve-Vrouwekerkhof-Noord, nu Guido Gezelleplein, en naar Onze-Lieve-Vrouwekerkhof-Zuid. In dit tweede deel werd een borstbeeld geplaatst van de Spaans-Brugse filosoof Juan Luis Vivès. In het hoofdgedeelte van het Arentshof staan twee kolommen, afkomstig van de vroegere Waterhalle op de Markt. Daarachter staat een kunstwerk door Rik Poot: de Vier ruiters van de Apocalyps. Er staat ook een 'gloriette', wellicht het originele achttiende-eeuwse gebouwtje. Literatuur Luc DEVLIEGHER, De huizen van Brugge, Brugge, 1975. Andries VAN DEN ABEELE, In Brugge onder de Acacia, Brugge, 1987. W. ADRIANSSENS e.a, Groen Brugge, Brugge, 1987. Brigitte BEERNAERT & Jan D'HONDT, Het huis Arents, Dijver 16, in: Jaarboek van de Stedelijke Musea van Brugge, 1996. Brigitte BEERNAERT, Dijver 16, het Huis Arents, in: Monument en Staal, Open Monumentendag 2001. H. GEVAERT, Brugse bruggen, Brugge, 2001. Externe link Beschermd Arentshuis en Arentshof
Sint-Pauluskerk (Gent)

De Sint-Pauluskerk is een kerk in de Belgische stad Gent. De kerk bevindt zich in het zuiden van het stadscentrum, in de buurt van het Sint-Pietersstation. Het is een neoromaanse kruiskerk, opgetrokken in zandsteen. Geschiedenis De plaats van de huidige wijk rond de kerk was vroeger een landelijk gebied ten zuiden van het stadscentrum. Sinds de middeleeuwen behoorde dit gebied tussen Leie en Schelde tot de Sint-Pietersabdij, het Sint-Pietersdorp. Heel het gebied viel onder de parochie van de Onze-Lieve-Vrouwekerk bij de abdij. Op het einde van het ancien régime werden de kerkelijke bezitting opgeheven en het gebied viel nu onder de stad Gent. De grote Onze-Lieve-Vrouw-Sint-Pietersparochie bleef nog bestaan. Vanaf het begin van de 20ste eeuw werd het tot dan toe landelijk gebleven gebied ten zuiden van de voormalige stadsomwallingen geürbaniseerd. In Sint-Pieters-Aalst kwam er in 1856 een proosdij en deze werd in 1874 tot de eerste nieuwe parochie in het gebied verheven, de parochie Sint-Pietersbuiten. In 1894 werd de parochie Sint-Coleta opgericht en ten slotte werd 1902 de parochie Sint-Paulus afgesplitst van de parochie Sint-Pietersbuiten. De eerste vieringen werden in de kapel Schreiboom gehouden, tot een eerste en voorlopige houten kerk werd opgetrokken, ingewijd in 1905. Die kerk werd in 1930 vervangen door de huidige Sint-Pauluskerk, een neoromaanse kerk van architect Henri Valcke. De kerk werd in 2003 beschermd als monument. Architectuur De kerk bevat enkele elementen die typisch zijn voor (neo)romaanse bouwwerken, zoals rondbogen, rondboogfriezen, tweelichten en teerlingkapitelen. Het gebouw heeft ook een narthex, wat kenmerkend is voor vroegchristelijke en Byzantijnse kerken. Externe links Sint-Pauluskerk Gent Parochiekerk Sint-Paulus in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
Budabrug (Kortrijk)

De Budabrug is een brug in centrum van de Belgische stad Kortrijk. De brug overspant de rivier de Leie en verbindt de Budastraat met de Overleiestraat. De Budabrug verzorgt al sinds eeuwen de vaste verbinding tussen de wijken Buda en Overleie. Toekomst Op de plaats van deze brug hebben reeds diverse andere bruggen gestaan. De huidige brug is ontworpen door het Nederlandse architectenbureau ZJA Zwarts & Jansma Architecten en maakt deel uit van het infrastructurele project ‘Leiewerken’. Een grootschalig project waarbij de rivier de Leie wordt verbreed en verdiept. Deze nieuwe Budabrug heeft in gesloten toestand een vrije doorvaarthoogte van 4,87 meter, waardoor grote geladen schepen onder de brug zullen kunnen doorvaren zonder dat deze geopend moet worden. In geopende toestand is er een vrije doorvaarthoogte van 7 meter wat containervaart met drie lagen containers toelaat. Externe links https://web.archive.org/web/20170211155455/http://www.zja.nl/nl/Budabrug Fotogalerij
Schans van Schilde

De Schans van Schilde maakte deel uit van de Stelling van Antwerpen. Algemene geschiedenis Tot de Stelling van Antwerpen was besloten door de keuze voor Antwerpen als Nationaal Reduit in 1859. Het idee hierachter was dat Antwerpen het meest geschikt was als laatste verschansing tot de hulp van bondgenoten zou kunnen arriveren. Het Nationaal Reduit zou bestaan uit een belegeringsomwalling een fortengordel en onderwaterzettingen. De fortengordel zou bestaan uit een achttal Brialmontforten (gebouwd in 1859) in een 18 km lange gordel van Wijnegem tot Hoboken. Na de Frans-Duitse Oorlog van 1870 werd aanvankelijk besloten tot de bouw van drie bruggenhoofdforten en vervolgens tot de bouw van een buitenlinie, die aangepast was aan modernere wapens. Dit laatste plan werd bekrachtigd per wet van 30 maart 1906. Deze Hoofdweerstandstelling omvatte op de rechteroever 16 forten en 10 schansen en op de linkeroever 5 forten en 2 schansen. De schansen waren veel kleiner dan de forten, zij dienden als extra versterking tussen de forten en hadden in vredestijd geen vast garnizoen. Na onteigening van de gronden werd de bouw van de schans toegewezen op 27 februari 1909. Opbouw De schans van Schilde heeft een langwerpige opbouw (evenals de andere schansen) met een totaal breedte van ca. 65 m. Het was omringd door een 15 m brede gracht. Het oppervlak bedroeg ruim 2 hectare. De schans is gebouwd uit ongewapend beton en moest bestand zijn tegen 21 cm kaliber. Gekozen werd voor ongewapend beton (2,2 m dik) doordat men op grond van onjuiste interpretatie van testen aannam dat gewapend beton niet beter was. Na de belegering van Port Arthur in 1905 werd de betonsamenstelling aangepast door een hoger cementgehalte om weerstand te kunnen bieden aan 28 cm geschut. Kort voor de Eerste Wereldoorlog ontwikkelden de Duitsers echter geschut waartegen het ongewapend beton onvoldoende weerstand bood. Dat was het 30,5 cm Motor-Mðrser M1, afkomstig van Skoda in Oostenrijk. Dit had een voor die tijd zeer hoge doorboring en was gemakkelijk via tractoren te vervoeren. Daarnaast ontwikkelde Krupp een 42 cm mortier (Dikke Bertha) die een projectiel van 1000 kg 9 km ver kon schieten. De bewapening van de schans van Schilde voor het onderhoudsvuur bestond uit twee keer twee houwitsers van 12 cm en twee keer twee 7,5 cm kanonnen op plaataffuit. Eerste Wereldoorlog De schans kwam in actie op 5 oktober 1914 met onderhoudsvuur tegen de Duitsers. Beschieting en uitschakeling van de forten Walem en Sint-Katelijne-Waver leidde tot het verlies van de Vesting Antwerpen. Op 9 oktober werd de schans verlaten en opgeblazen door het terugtrekkende Belgische leger. Interbellum Tussen de twee Wereldoorlogen werd een beperkt aantal aanpassingen doorgevoerd. Twee flankeringsbunkers werden geplaatst en twee abri conjugués, bewapend met mitrailleurs. De belangrijkste algemene maatregel was de aanleg van de Anti-tankgracht. Tweede Wereldoorlog en later In de Tweede Wereldoorlog heeft de schans geen actie gevoerd. De schans heeft nu nut als overwinteringsplaats voor vleermuizen (jaarlijks een twintigtal, voornamelijk de Franjestaart).
Schelde-Rijnverbinding

De Schelde-Rijnverbinding is een scheepvaartverbinding voor het binnenvaartverkeer tussen België, Nederland en Duitsland. De verbinding is te gebruiken voor schepen tot en met CEMT-klasse VIb. Geschiedenis De Schelde-Rijnverbinding loopt vanuit de haven van Antwerpen (Schelde) via het Schelde-Rijnkanaal, het Krammer/Volkerak naar het Hollands Diep. Daar wordt gekozen hoe verder te varen. De Schelde-Rijnverbinding kwam tot stand door de aanleg van het Schelde-Rijnkanaal in de jaren 1970. Na de voltooiing van de Deltawerken (Oesterdam, Philipsdam, Grevelingendam, Markiezaatskade, Volkerakdam) werd de Schelde-Rijnverbinding een zoetwater verbinding zonder getijden. Literatuur Pierre VAN ZUYLEN, Les mains libres. Politique extérieure de la Belgique 1914-1940, Parijs/Brussel, 1950. Marcel PRINSEN, Na honderd jaar misverstand de nieuwe Schelde-Rijnverbinding, in Neerlandia, 1975. Hendrik FAYAT, De historiek van de nieuwe Schelde-Rijnverbinding, Studia Diplomatica, Brussel, 1976. Eric VAN HOOYDONCK, De Belgisch-Nederlandse Verkeersverbindingen. De Schelde in de XXIste eeuw, Antwerpen/Apeldoorn, 2002.
Camp de Beverlo

El Camp de Beverlo (neerlandès: Kamp Beverlo) va ser una instal·lació militar al municipi de Leopoldsburg a Bèlgica; uns 75 km al nord-oest d'Anvers, construït des de 1835. Va ser el primer campament d'Europa on la cavalleria, la infanteria i l'artilleria podien entrenar juntes en un mateix lloc. Es va construir a partir de 1835 per al recentment creat exèrcit belga, concebut per a protegir el jove estat contra una eventual invasió dels neerlandesos. Al lloc del primer campament, fet de trinxeres i forticicions elementals, més tard es va construir el municipi, en un conjunt amb aspecte de parc que a més de l'estat major, havia d'albergar el personal civil del campament. El 12 de juny de 1857 s'hi va estrenar el Canal de Beverlo, que connecta el camp amb l'aleshores molt important conca minera siderúrgica de Lieja i el Port d'Anvers. Com a enllaç logístic militar va perdre pes quan el 1878 es va construir la línia de ferrocarril. A poc a poc s'anà ampliant i a la vetlla de la Primera Guerra Mundial era el camp militar més gran i modern d'Europa. Tenia una capacitat de 40.000 militars i 4.000 cavalls. Durant la Primera Guerra Mundial les tropes belgues van atacar els invasors alemanys i molts van morir en el combat, fins que el que romania de l'exèrcit es va retreure darrere del front de l'IJzer. El alemanys van ocupar el camp i continuar-ne la modernització per fer-ne una base permanent. El 1920 les instal·lacions van acollir les proves de pistola i rifle del programa de tir dels Jocs Olímpics d'Anvers. Durant l'ocupació de la Segona Guerra Mundial després de la batalla de França, els alemanys el van transformar en camp per a entrenar desenes de milers de soldats abans d'estacionar-les a tot Europa. S'hi van entrenar des de 1943 uns membres de les Joventuts Hitlerianes de la 12a Divisió Panzer SS Hitlerjugend. Al mateix temps, van utilitzar el camp com a presó de milers de presoners polítics i lloc d'execució per als que s'oposaven al règim nazi. El camp va ser bombardat el 1940 per alemanys i el 1944 pel aliats. Després de la guerra, col·laboradors belgues hi van ser internat per a netejar la runa. Va ser reconstruït de 1947-1953. El 2009 hi queden uns quatre mil militars permanents i uns cinc-cents de visitants. Continua tenint una funció com zona d'entrenament per l'artilleria. Uns edificis van rebre una funció museal. Des dels anys 1980 l'exèrcit col·labora amb associacions de protecció de la natura per a la conservació i la restauràcia del paisatge de landa (bruguera). Referències Bibliografia Harvey, Henry B. A Visit to the Camp of Beverloo (facsímil electrònic en línia) (en anglès). Londres: Parker, Furnivall, and Parker, 1852. Weuts, Sylvain. Honderdvijftig jaar Kamp van Beverlo [Cent-cinquanta anys del Camp de Beverlo] (en neerlandès). Hasselt: Concentra, 1985. Enllaços externs «Het Kamp van Beverlo» (en neerlandès). Het Koninklijk Museum van het Kamp van Beverlo (Museu real del Camp de Beverlo). «Kamp van Beverlo» (en neerlandès). Kamp van Beverlo, 2007-2022. Arxivat de l'original el 2016-03-05. [Consulta: 14 febrer 2021].
Kamp van Beverlo

Das Kamp van Beverlo (französisch Camp de Beverloo) ist ein Truppenübungsplatz in der belgischen Stadt Leopoldsburg. Geschichte Als sich Belgien während der Belgischen Revolution von den Niederlanden abspaltete wurde 1835 mit der Einrichtung des Truppenübungsplatzes begonnen. Bereits im August desselben Jahres kamen die ersten 20.000 Soldaten zum Üben. Im November 1837 wurde das Camp durch einen Hurrikan weitgehend zerstört. Anschließend wurden neun Kasernen errichtet. Nachdem durch die Londoner Konferenz Frieden mit den Niederlanden geschlossen worden war, wurde 1845 beschlossen das Camp dauerhaft zu unterhalten. Infolgedessen wurde 1850 Leopoldsburg als Wohnort für die arbeitenden Zivilisten des Militärlager errichtet. 1879 ging schließlich die Feldbahn im Kamp van Beverlo mit einer Länge von 115 km in Betrieb. Während des Ersten Weltkriegs besetzten deutsche Truppen das Lager und modernisierten es weiter. Im Oktober 1917 war das Original-Genesungs-Bataillon Beverloo hier stationiert. Nach dem Krieg ging das Kamp van Beverlo wieder in den Besitz der Belgier. Im Rahmen der Olympischen Sommerspiele 1920 im circa 70 Kilometer entfernten Antwerpen fanden im Kamp van Beverlo 16 Wettkämpfe im Schießen statt. Am 10. Mai 1940 bombardierte die deutsche Luftwaffe das Militärlager und nahm es erneut ein. Im Mai 1944 kam es erneut zu Luftangriffen, dieses Mal durch die Alliierten. Heute erinnert ein Museum im alten Krankenhausgebäude des Kamp van Beverlo an dessen Geschichte. Wiederaufbau Der Wiederaufbau des Lagers erfolgte von 1947 bis 1953. Fünf Sektionen, die jeweils aus 600 bis 800 Soldaten bestehen, wurden neu gestaltet. 1970 kam die 1. Panzerinfanteriebrigade ins Lager, 1976 kamen die letzten Einheiten hierher. Weblinks Geschichte des Kamp Beverlo (niederländisch) Olympia-Report. (Memento vom 19. August 2008 im Internet Archive; PDF) la84foundation.org (englisch) Einzelnachweise
Beverloo Camp

Beverloo Camp (French: Camp de Beverloo, Dutch: Kamp van Beverloo) was a military installation at Leopoldsburg (Bourg-Léopold in French), Belgium; 70 km southeast of Antwerp. The camp was created in 1835, shortly after the independence of Belgium from the Netherlands. It acquired a permanent character in 1850. During World War I and World War II it was occupied by German troops. In May 1944 the camp was bombed by the Allied forces, damaging some blocks. A part of the Camp was also used as a prisoner of war camp by the Germans. A museum celebrating the camp's history exists at what used to be its hospital building. Beverloo Soldiers' Council The Beverloo Soldiers' Council was set up by mutinous German soldiers in November 1918 as part of the November Revolution. The first mutiny, by Alsatian soldiers occurred on 12 May 1918. They worked closely with the Brussels Soldiers' Council. Interwar years In 1920, the facilities hosted the pistol and rifle shooting events for the 1920 Summer Olympics. While those events took place, combat engineers detonated grenades four kilometres from the shooting stands. For World War II, during the German occupation, following the Battle of France, 10,000 members of the Hitler Youth forming the 12th SS Panzer Division Hitlerjugend were trained at the camp. During the war, it was also used as a transit camp for the Holocaust. Josef Nassy, an American black artist of Jewish descent, was imprisoned here during World War II. More Beverloo Camp Railway A website about the history of Leopoldsburg and Beverloo Camp: 3970Leopoldsburg.be References "Hitler Youth History: The War Years". Archived from the original on 2012-03-12. Retrieved 2011-11-11. Sports-reference.com Shooting overview of the 1920 Summer Olympics. US Holocaust Museum profile of Josef Nassy. Henry B. Harvey (1852). A visit to the camp of Beverloo. London: Parker, Furnivall, and Parker. Retrieved 2011-08-25. Specific
Camp de Beverloo

Camp de Beverloo (en néerlandais : Kamp van Beverloo ou Kamp van Beverlo) était une installation militaire à Bourg-Léopold en Belgique, 70 km au sud-est d'Anvers. À sa construction Bourg-Léopold faisait partie de la commune voisine de Beverloo d'où son nom. Début Le camp a été créé en 1835, peu après l'indépendance de la Belgique des Pays-Bas. Il acquit un caractère permanent en 1850. C'est aussi en 1850, que la commune de Bourg-Léopold fut détachée de Beverloo. Première Guerre mondiale Pendant la Première Guerre mondiale et la Seconde Guerre mondiale, il a été occupé par les troupes allemandes. En mai 1944, le camp est bombardé par les forces alliées, endommageant certains blocs. Une partie du camp servait également de camp de prisonniers de guerre aux Allemands. Conseil des soldats de Beverloo Le Conseil des soldats de Beverloo a été créé par des soldats allemands mutins en novembre 1918 dans le cadre de la révolution de novembre. La première mutinerie, par des soldats alsaciens, s'est produite le 12 mai 1918. Ils ont travaillé en étroite collaboration avec le Conseil des soldats de Bruxelles. Entre-deux-guerres En 1920, les installations ont accueilli les épreuves de tir au pistolet et au fusil pour les Jeux olympiques d'été de 1920. Pendant ces événements, des ingénieurs militaires ont fait exploser des grenades à quatre kilomètres des stands de tir. Seconde Guerre mondiale Pour la Seconde Guerre mondiale pendant l'occupation allemande après la bataille de France, 10 000 membres des Jeunesses hitlériennes formant la 12e division panzer SS Hitlerjugend ont été formés au camp. De fin mai 1943 à fin aout 1943, le camp hébergera également 3 bataillons de l'Indisches Infanterie-Regiment 950 (qui deviendra quelques mois plus tard, la légion indienne des volontaires de la Waffen SS). Pendant la guerre, il a également été utilisé comme camp de transit pour l'Holocauste. Josef Nassy (en) y a été emprisonné pendant la Seconde Guerre mondiale. Voir aussi Chemin de fer du camp de Beverloo Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Beverloo Camp » (voir la liste des auteurs). Liens externes « Archived copy » [archive du 11 novembre 2011] (consulté le 11 novembre 2011) Sports-reference.com Aperçu du tournage des Jeux olympiques d'été de 1920. Profil du Musée américain de l'Holocauste de Josef Nassy. Henry B. Harvey, A visit to the camp of Beverloo, Londres, Parker, Furnivall, and Parker, 1852 (lire en ligne) Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du sport Portail du Limbourg (Belgique)