NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kasteel Geuzentempel

Kasteel Geuzentempel (ook: Hechtermanskasteel) is een kasteeltje te Terkoest, een kerkdorp van Alken. Het ligt aan Steenweg 142 aldaar. Het kasteeltje werd gebouwd in 1849. Eigenaars waren Gustavius van Weddingen en zijn moeder. Gustavius was rentenier te Alken. In 1873 werd het huis uitgebreid en toen werd ook het torentje gebouwd. In 1877 werd het goed verkocht aan Franciscus Van Pelt die apotheker te Antwerpen was. Aan hem heeft het kasteeltje ook zijn merkwaardige naam te danken. Tijdens de Schoolstrijd wierp Van Pelt zich in 1879 op als fel tegenstander van de katholieke zaak. Zo werd de naam geus dus overgedragen op tegenstanders van het klerikalisme en daarmee op het kasteeltje. Ondanks de verschillende bouwfasen straalt het geheel witgepleisterde kasteeltje een eenheid uit. De voorgevel is neoclassicistisch met drie opvallende ronde bogen boven de vensters op de eerste verdieping. Het huis wordt gedekt door een tentdak. Links van het huis is een torentje met naaldspits. Het landgoed omvatte in de maximale uitbreiding 5 ha. Later werd het verkleind en in 1904 had het dezelfde omvang als tegenwoordig. Het landschapspark bestaat uit een grasveld, omzoomd met bomen, en een boomgaard. Externe links Onroerend erfgoed - Kasteel Onroerend erfgoed - Kasteelpark
Sint-Martinuskerk (Berg)

De Sint-Martinuskerk te Berg, een deelgemeente van het Belgische Tongeren-Borgloon, is een romaanse kerk, toegewijd aan Martinus van Tours. De kerk staat op een kerkheuvel. Alhoewel de kerk door de eeuwen heen veranderd en verbouwd werd heeft men tijdens de restauratie van 1984-1989 de kerk bouwfysisch hersteld en storende verbouwingen en aanpassingen weggewerkt. Kerkgeschiedenis Het schip dateert uit de 11e eeuw, de toren uit de 12e eeuw. In 1197 werd de kerk toegevoegd aan het kapittel van Tongeren en droeg ze financieel bij aan de bouw van de Onze-Lieve-Vrouwebasiliek van Tongeren. Troepen van Lodewijk XIV plunderden de kerk en in 1746 deden soldaten van Lodewijk XV dat nog eens over. In 1795 confisqueerden de Franse revolutionairen de kerk en verbrandden het kerkarchief. Onder het altaar werd in 1869 een viergodensteen uit de 2e eeuw ontdekt met de afbeeldingen van Fortuna, de godin van de overvloed, Mercurius, god van de welvaart en de winst, Ceres of Abundantia, de godin van de landbouw. De vierde zijde is onherstelbaar beschadigd. De steen staat tentoongesteld in het Curtiusmuseum te Luik. Kerkschatten vierkante westertoren uit silex, tufsteen en mergel eind-12e-eeuwse romaans-maaslandse doopvont in de doopkapel in de toren romaanse deuromlijsting van de noordelijke zijbeuk uit de 11e - begin 12e eeuw het gotisch koor, eind 14e - begin 15e eeuw ter vervanging van de apsis de apostelbalk uit de 15e eeuw. De bijbehorende beelden worden bewaard in het Musée d'Art religieux et d'art Mosan te Luik
Kraftwerk Awirs

Das Kraftwerk Awirs ist ein ehemaliges Kohle- und Biomassekraftwerk in der Ortschaft Awirs, Gemeinde Flémalle, Provinz Lüttich, Belgien, das an der Maas liegt. Die installierte Leistung des Kraftwerks lag in den 1970er Jahren bei 660 MW und betrug zuletzt 75 (bzw. 80) MW. Das Kraftwerk ist im Besitz von Electrabel und wurde auch von Electrabel betrieben. Es wurde am 31. August 2020 stillgelegt und soll von 2021 bis 2023 abgerissen werden. Kraftwerksblöcke Das Kraftwerk bestand aus 5 Blöcken. Die folgende Tabelle gibt einen Überblick: Das Kraftwerk Awirs war ursprünglich ein mit fossilen Brennstoffen befeuertes Kraftwerk. Die Blöcke 1 bis 3 wurden mit Kohle befeuert, der Block 4 mit Kohle, Schweröl oder Erdgas und Block 5 mit Erdgas. Der Block 4 wurde 2005 auf Biomasse umgerüstet, wobei die Leistung von 130 MW auf 80 MW reduziert wurde. Er erzeugte zuletzt ca. 600 Mio. kWh im Jahr, wofür 400.000 t Holzpellets benötigt wurden. Siehe auch Liste von Kraftwerken in Belgien Weblinks Einzelnachweise
Centrale des Awirs

De Centrale des Awirs is een elektriciteitscentrale te Awirs, gelegen op de linkeroever van de Maas. Geschiedenis De eerste werken begonnen in 1949 en in 1951 werden twee eenheden van elk 55 MW in gebruik genomen. In 1963 kwam een eenheid van 130 MW in bedrijf, in 1967 gevolgd door nog een dergelijke eenheid. Een vijfde eenheid, nu van bijna 300 MW, volgde in 1973. Deze eenheden werden gestookt met steenkool dan wel met aardgas. In 1998 werden de drie oudste eenheden afgeschakeld. Eenheid 5, die op aardgas werkte, werd als reserve-eenheid gebruikt, terwijl eenheid 4, die op steenkool werkte, in 2005 werd omgebouwd op biomassa, en wel door middel van houtafval dat bij de bosbouw vrijkomt en tot houtpellets is verwerkt. Het vermogen van deze eenheid bedraagt sindsdien 80 MW. Wegens oplopende kosten door ouderdom en het einde van de looptijd van groenestroomcertificaten stopte op 31 augustus 2020 de centrale met het produceren van energie uit biomassa. De ontmanteling is gestart in april 2021 en men hoopt deze in 2023 afgerond te hebben. De centrale is eigendom van Electrabel. Externe link (nl) Geschiedenis en foto's van centrale Les Awirs
Polder d'Hoboken

Le polder d'Hoboken est une petite réserve naturelle créée dans un ancien polder situé à Hoboken, près d'Anvers en Belgique. Histoire Le polder a été inondé pendant une tempête dans la nuit du 14 au 15 janvier 1808, à la suite d'une rupture de sa digue. Toutes les terres basses du sud de la citadelle d'Anvers furent touchées. Faune et flore Il est pâturé par des chevaux de race Konik et des bovins de race Galloway. Le site héberge aussi diverses espèces d'amphibiens et d'oiseaux lacustres, dont certaines sont rares. Le polder permet d'observer environ 500 espèces florales différentes. Tourisme C'est un lieu de promenade, adapté à la randonnée pédestre et à la randonnée à vélo, à partir de la gare d'Hoboken-Polder. Notes et références Annexes Site officiel Portail de la Belgique
Kraftwerk Vilvoorde

Das Kraftwerk Vilvoorde ist ein GuD-Kraftwerk in der Stadt Vilvoorde, Provinz Flämisch-Brabant, Belgien. Die installierte Leistung des Kraftwerks beträgt 255 MW. Es ist im Besitz von Engie Electrabel und wird auch von Engie Electrabel betrieben. Im Jahr 2009 erwarb E.ON das Kraftwerk Vilvoorde im Rahmen eines Tausches von Electrabel. E.ON gab 2012 bekannt, das Kraftwerk zum 1. Januar 2014 zu schließen, da es unrentabel sei. Das Kraftwerk wurde Ende 2014 zum Reservekraftwerk umgerüstet. Uniper (aus E.ON hervorgegangen) verkaufte das Kraftwerk 2017 an die bulgarische Energy Market. Im Jahr 2020 erwarb Engie Electrabel das Kraftwerk von EM Generation Brussels (EMGB). Kraftwerksblöcke Das Kraftwerk besteht derzeit (Stand März 2021) aus einem Block. Die folgende Tabelle gibt einen Überblick: Das Kraftwerk bestand ursprünglich aus 3 Blöcken, die mit Kohle und Öl befeuert wurden. Die Dampfturbine des Blocks 3 wurde 1982 zerstört und 1986 durch eine neue ersetzt. Von 1999 bis 2001 wurde eine Gasturbine installiert, an die die Dampfturbine des Blocks 3 angeschlossen wurde. Der Block 3 besteht aus einer Gasturbine sowie einer nachgeschalteten Dampfturbine. An die Gasturbine ist ein Abhitzedampferzeuger angeschlossen, der dann die Dampfturbine versorgt. Die Dampfturbine wurde 2014 (oder 2017) stillgelegt. Auf dem Kraftwerksgelände soll ein weiteres GuD-Kraftwerk mit einer Leistung von 870 MW errichtet werden. Siehe auch Liste von Kraftwerken in Belgien Weblinks Einzelnachweise
Campus Groenenborger

Campus Groenenborger is een campus van de Universiteit Antwerpen voor exacte wetenschappen aan de Groenenborgerlaan 171. Het is de uitvalsbasis voor de faculteit wetenschappen en de faculteit toegepaste ingenieurswetenschappen met onder meer de QU-ANT-EM, een van de meest krachtige elektronenmicroscopen ter wereld. Geschiedenis Eind jaren 60 werd deze campus nieuw gebouwd om ruimte te bieden aan de nieuwe faculteiten Wetenschappen en Geneeskunde. Samen met campus Middelheim vormde deze campus het Rijksuniversitair Centrum Antwerpen tot ze in 2003 opgingen in de Universiteit Antwerpen. Gebouwen Volgende gebouwen zijn omringd door het Pastoraal Centrum, het Middelheimpark en de dienstweg tussen de Groenenborgerlaan en de Lindendreef. M-gebouw In dit gebouw is de technische dienst gehuisvest, evenals het departement Infrastructuur. N-gebouw Hier woont de conciërge van de campus. Q-gebouw Elektriciteitsvoorziening. S-gebouw In het S-gebouw zijn de labo's scheikunde en fysica gehuisvest. Op de hogere verdiepingen liggen de computerlokalen, de bibliotheek met hackerspace en het Studielandschap. Ook de monitoraten zitten hier. T-gebouw Hier bevinden zich de vier grootste leslokalen en enkele vergaderzaaltjes. Ook de administratie bevindt zich in dit gebouw. Aan de hoofdingang van dit gebouw is eveneens het onthaal gevestigd. Het decanaat heeft hier hun bureaus, evenals een deel van het departement Chemie en de Nieuwe Media Dienst. U-gebouw In dit gebouw zitten verschillende onderzoeksgroepen van de departementen Fysica, Biologie en Toegepaste Ingenieurswetenschappen. Het departement Biologie zit hier, evenals een deel van het departement Fysica. Daarnaast zijn hier ook enkele leslokalen en practicumzalen te vinden. US-gebouw Hier zijn enkele leslokalen, practicumzalen en de EHBO-ruimte gevestigd. De cursusdienst is hier ook gevestigd. V-gebouw In dit gebouw zijn er enkele leslokalen en onderzoeksgroepen van het departement Scheikunde en Bio-ingenieurswetenschappen. Het V-gebouw ligt eigenlijk niet op grondgebied van de universiteit, maar is - per ongeluk - gebouwd op grond dat aan het Middelheimpark toebehoort. Het departement Bio-ingenieurswetenschappen zetelt hier, evenals een deel van het departement Chemie. Elektronica-ICT heeft hier ook hun plaats. Het Centre for Health and Technology is hier terug te vinden. X-gebouw Hier bevinden zich enkele leslokalen en enkele onderzoeksgroepen van het departement Fysica (o.a. EMAT). Hier zetelt dus een deel van het departement Fysica. Y-gebouw Hier is de cafetaria Komida gehuisvest. Z-gebouw Het nieuwste gebouw voor de faculteit Toegepaste Ingenieurswetenschappen waar vooral laboratoria te vinden zijn van Bouwkunde en Elektromechanica.
Dochy Farm New British Cemetery

Dochy Farm New British Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Belgische gemeente Langemark-Poelkapelle. De begraafplaats ligt in het zuiden van de gemeente, tussen het gehucht Sint-Juliaan en Zonnebeke en werd ontworpen door Reginald Blomfield. Ze heeft een rechthoekig grondplan met twee afgeschuinde hoeken en een oppervlakte van ongeveer 4.525 m². De begraafplaats wordt omsloten door een bakstenen muur en aan de straatzijde dienen twee metalen hekjes als toegangen. Daartussen staat de Stone of Remembrance en daartegenover aan de achterzijde het Cross of Sacrifice. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er worden 1.439 doden herdacht, waarvan 958 niet geïdentificeerd konden worden. Geschiedenis De plaats was tijdens de oorlog lange tijd Duits bezet gebied. Vlakbij lag een boerderij die door de Duitsers tot een versterking werd uitgebouwd en door de Britten "Dochy Farm" werd genoemd. Op 4 oktober 1917 slaagde de 4th New Zealand Brigade er in deze boerderij te veroveren bij de gevechten om Broodseinde. Omwille van de centrale ligging en vlotte bereikbaarheid werd de begraafplaats hier aangelegd na de oorlog. Hier werden gesneuvelden begraven die verspreid lagen in de omliggende slagvelden rond Boezinge, Sint-Juliaan, Frezenberg en Passendale. Nu rusten er 936 Britten, 305 Australiërs, 83 Canadezen, 98 Nieuw-Zeelanders en 17 Zuid-Afrikanen. Voor 1 Brit en 1 Australiër werden Special Memorials opgericht omdat hun graven niet meer gevonden werden en men aanneemt dat ze onder een naamloos graf liggen. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Graven sergeant James H. Speirs was een Schotse voetballer, die in 1911 nog het winnende doelpunt had gemaakt in de FA Cupfinale. Hij sneuvelde tijdens de Derde Slag om Ieper op 20 augustus 1917 op de leeftijd van 31 jaar. Hij was ook drager van de Military Medal (MM). Onderscheiden militairen Roland Belfield Glanville, luitenant bij de Australian Infantry werd onderscheiden met het Military Cross (MC). de sergeanten C. Peachy en R. Stokes, de korporaals James Hook, Daniel Crew en Walter Eric Dowden en de soldaten Albert Ernest Johnson, Arthur Johnson en Alexander May ontvingen de Military Medal (MM). Aliassen Volgende militairen dienden onder een alias: sergeant William Robert Nathan Hallas als William Ellis bij de Australian Infantry, A.I.F.. korporaal James Henry Poole als L. Travers bij de South African Infantry. soldaat Richard Blaire Riekie als Richard McDougal bij de Australian Infantry, A.I.F.. soldaat Edward Burke als J. Allan bij de Australian Infantry, A.I.F.. soldaat Richard Frederick Voller als R.F. Baker bij de Australian Infantry, A.I.F.. Externe links Dochy Farm New British Cemetery op de website van de CWGC. Dochy Farm New British Cemetery op de website van WO1.be
Cimetière de Verrewinkel

Le cimetière de Verrewinkel (en néerlandais : Begraafplaats van Verrewinkel) est situé dans la commune bruxelloise d'Uccle, en Belgique. Il est encadré par les zones spéciales de conservation du Kauwberg, du parc de la Sauvagère et du plateau Engeland. Une flore relativement rare et spécifique des sols sableux est encore présente au cimetière. Historique L’expansion démographique et la fermeture des cimetières de Saint-Job (1871) et de Saint-Pierre (1876) ont pour conséquence la rapide saturation du cimetière du Dieweg, qui contraint les autorités à ouvrir le nouveau cimetière de Verrewinkel en 1945. Personnalités inhumées au Verrewinkel Hippolyte Ackermans (1886-1965), compositeur Hubert Ansiaux (1908-1987), banquier, gouverneur de la Banque nationale de Belgique Albert Demuyser (1920-2003), peintre animalier Luc de Heusch (1927-2012), réalisateur Maurice Grevisse (1895-1980), grammairien Notes et références Voir aussi Articles connexes Cimetière du Dieweg Liste de cimetières du monde Liens externes UCCLE Le Cimetière de Verrewinkel Portail de la sculpture Portail de Bruxelles Portail de la mort
Begraafplaats van Verrewinkel

De begraafplaats van Verrewinkel is een gemeentelijke begraafplaats in Ukkel in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De begraafplaats is omringd door "Speciale Beschermingszones" zoals Kauwberg, het Sauvagèrepark en het Engelandplateau. Op de begraafplaats is een relatief zeldzame flora en specifieke zandgrond aanwezig. Geschiedenis De bevolkingsgroei en de sluiting van de begraafplaatsen van Sint-Job (1871) en Sint-Pieter (1876) leidde al snel tot een verzadiging van de begraafplaats van Dieweg zodat de gemeente zich genoodzaakt zag een nieuwe begraafplaats te openen. In 1945 werd dan gekozen voor Verrewinkel als nieuwe locatie. Bekende personen Men vindt op de begraafplaats het graf van verschillende belangrijke families en bekende personen, onder wie: Albert Demuyser (1920-2003), Belgisch kunstschilder Luc de Heusch (1927-2012), Belgisch filmregisseur Fernand Petit (1885-1955), Belgisch architect August Vermeylen (1872-1945), Belgisch politicus, kunsthistoricus en schrijver Fotogalerij
Protestantse kerk (Spa)

De Protestantse kerk is een kerkgebouw in de gemeente Spa in de Belgische provincie Luik. De kerk staat aan de Rue Brixhe ten noorden van het centrum van de stad. Geschiedenis Spa kreeg door de jaren vele bezoekers, waaronder ook protestanten. Er ontstond een protestantse gemeente die toen op zoek moest naar een plek waar men de religie kon beoefenen. Deze plek veranderde regelmatig tot ze een eigen kerkgebouw kregen. In 1876 kwam het kerkgebouw gereed. In 2014 werd het kerkgebouw gerenoveerd. Opbouw De in neogotische stijl in rode baksteen opgetrokken niet-georiënteerde kerk bestaat uit een portaal aan de oostzijde van het kerkgebouw met erachter een kerkgebouw met vier traveeën. Het dak van de vier traveeën steekt elk als steekkap in het zadeldak van de kerk. De kerk heeft ruimte voor 200 bezoekers. Achter het gebouw bevindt zich de pastorie. Zie ook Sint-Remacluskerk, de andere kerk in Spa
Schellemolen

De Schellemolen is een stenen windmolen in het Belgische Damme. De witgeschilderde bergmolen dateert uit 1867 en verving een eerdere standerdmolen. Sinds 1479 staat op deze plaats langs de Damse Vaart een molen. De molen is uitgerust met twee steenkoppels en een olieslagerij in de kelder. In 1963 stopte het maalbedrijf, waarna de Schellemolen in verval raakte. In 1971 kocht de provincie West-Vlaanderen de molen, waarna herstel volgde. In 1977 was hij weer maalvaardig. De molen is van 1 april t/m 20 september elk weekeinde te bezoeken. Zie ook Damse Vaart
Sint-Ritakerk (Harelbeke)

De Sint-Ritakerk in Harelbeke werd ingewijd in 1966. De architecten waren Léon Stynen en Paul De Meyer. De kerk is een hoogtepunt van de moderne en brutalistische bouwkunst in de jaren 1960. Sedert 8 maart 2016 is het gebouw beschermd als monument omwille van de artistieke en bouwkundige waarde. Geschiedenis en situering De kerk bevindt zich op de wijk Zandberg in het westen van de stad Harelbeke. In 1948 werd de wijk waar de kerk staat nog vermeld als een annex onder de aanroeping van het Heilig Hart. In 1951 werd dit een zelfstandige hulpparochie onder de aanroeping van Sint-Rita. De opdracht voor de parochiekerk werd in 1952 gegeven door het stadsbestuur Harelbeke. De parochiekerk zou tevens een bedevaartkerk worden. De bouwwerken startten in 1963, maar moest door technische moeilijkheden tijdelijk worden stopgezet. In 1966 werd de kerk ingewijd. Het exterieur De gehele kerk heeft de vorm van een afgehakte piramide. Bij de afknotting zorgde Leon Stynen voor een centrale lichtbron. Het is een schuin liggend vlak glas dat van 17 meter tot 29 meter hoogte loopt. Het grondvlak vormt een zeshoek met een diameter van 30 meter. De dunne wanden worden enkel samengehouden door de koepelconstructie en kunnen door hun vorm tegen verschillende weersomstandigheden. De toegang tot de kerk is door een bijna 5 meter hoge en 10 meter brede luifel, die aan beide kanten ondersteund wordt door gewapend betonnen wanden. Leon Stynen wilde dat de kerk de oorspronkelijke betonnen kleur behield, maar later werd ze toch in het wit geschilderd. Het interieur De binnenwanden zijn bekleed met houtwolcementplaten en de naar het altaar oplopende vloer bestaat uit granitotegels. Leon Stynen wilde een andere vloer, donker antraciet. Alle vaste kerkmeubelen (altaar, lezenaar…) zijn uitgevoerd in geprefabriceerd beton. De biechtstoelen waren oorspronkelijk ook in beton, maar werden terug afgebroken om esthetische redenen. Ruimte en beleving De binnen- en buitenkant hebben qua architectuur hetzelfde ritme, maar toch hebben ze beide een totaal andere beleving. Buiten geeft de kerk een ruig effect, binnenin zorgt de hoge ruimte, de lichtwerking en het verticaliserende effect voor de benadering tot de gotische kathedralen. Door de vormentaal van de kerk kreeg deze een rustige en waardevolle sfeer. Soberheid staat bij deze architectuur centraal.
Sint-Theodarduskerk (Beringen-Mijn)

De Sint-Theodarduskerk is de parochiekerk van Beringen-Mijn in de Belgische provincie Limburg. De kerk, gelegen aan de Koolmijnlaan, is een van de vijf mijnkathedralen. Nadat de steenkoolmijn van Beringen werd gebouwd, ontwikkelde zich daarnaast de fabrieksnederzetting Beringen-Mijn. Van 1939-1943 bouwde men aan deze imposante kerk, die ontworpen werd door Henry Lacoste. Het is een massieve baksteenbouw, een voorbeeld van baksteenexpressionisme. De eenbeukige kruiskerk heeft een zware vieringtoren die 71,5 meter hoog is en waarvan ook de spits in baksteen werd uitgevoerd. De wanden zijn versierd door onder andere het toepassen van mijterbogen. Aan de voorzijde van de kerk bevindt zich een soort atrium, dat wordt omsloten door een spitsbooggalerij. Aan de achterzijde van de kerk bevindt zich een complex van parochiegebouwen, dat om een binnenplaats is gegroepeerd. Bijzonder zijn ook de glasramen in de kerk, ook ontworpen door architect Henry Lacoste. De kleurige glas-in-betonramen bevatten glas op maat gemaakt in de kristalfabriek van Val Saint-Lambert en vervolgens werden ze op de mijn in gewapend beton gegoten. In 1985 kreeg de kerk een beschermde status. Externe links vrtnws Markante Plekken Mijnkathedraal van Beringen Inventaris Onroerend Erfgoed: Parochiaal complex Sint-Theodardus
Academie de Kunstbrug Gent

De Academie de Kunstbrug Gent, voorheen Muziekacademie Emiel Hullebroeck is een muziekacademie in het Braemkasteel te Gentbrugge (deelgemeente van Gent), voorheen genoemd naar de Vlaamse componist Emiel Hullebroeck met als directeur Michael De Weert. De academie telt zeven afdelingen op verschillende locaties in Gent. De hoofdschool is gevestigd in het vroegere gemeentehuis van Gentbrugge, omgebouwd tot een muziekacademie met 3 onderdelen: muziek, woord en dans. Studietraject Muziek Het traject duurt 10 jaar voor jongeren en 9 jaar voor volwassenen. Het bestaat uit 3 graden: de lagere graad, middelbare graad en hogere graad. Deze officieel erkende structuur is toegankelijk vanaf de leeftijd van 8 jaar. Lagere graad (4 jaar voor kinderen – 3 jaar voor volwassenen) In de lagere graad volgt men twee vakken: Algemene Muzikale Vorming (AMV) 1uur + 1,5 uur per week en vanaf het tweede jaar 1 uur instrument per week. Volwassenen mogen met het instrument starten vanaf het eerste jaar AMV. Middelbare graad (3 jaar) In de middelbare graad volgt men drie vakken: 1 uur Algemene Muziekcultuur (AMC), 1 uur samenspel en 1 uur instrument. In plaats van samenspel is er ook de mogelijkheid om koor, orkest of begeleidingspraktijk te volgen. Hogere graad (3 jaar) In de hogere graad volgt men twee vakken: 1 uur instrument en 1 uur instrumentaal ensemble (kamermuziek). In plaats van instrumentaal ensemble is er ook de mogelijkheid om koor, orkest of begeleidingspraktijk te volgen. Studietraject Woord A.V.V. (Algemene Verbale Vorming) Een natuurlijke en aangename spreektechniek verkrijgen met oefeningen en aangepast tekstmateriaal. Ook beweeglijkheid en lichaamsexpressie worden bij de spreektechniek betrokken worden. Vanaf 8 jaar. Ook voor volwassenen. (Verbale Vorming) Voordracht Teksten (zowel proza als poëzie) individueel tot leven brengen door een technisch beheerste en doorleefde vertolking. Zich inleven in de verbeeldings- en gevoelswereld van teksten. Vanaf 12 jaar. Dramatische expressie Bewust worden van de wisselwerking tussen gesproken woord en bewegend lichaam en van de invloed die deze interactie heeft op zowel uitvoerder als luisteraar. Vanaf 12 jaar Toneel Aan de hand van monologen, dialogen en toneelfragmenten uit alle genres van de literatuur diverse facetten van het acteren ontdekken en uitbouwen. Vanaf 14 jaar Welsprekendheid Ontwikkeling van een helder en bondig uitdrukkingsvermogen in een spreekvorm aangepast aan de context en de omstandigheden. Differentiatie aan de hand van improvisatie, discussie, retorische teksten, toespraken enz... Vanaf 15 jaar Repertoirestudie Door het bijwonen en bespreken van theatervoorstellingen, literaire- avonden en tentoonstellingen en boekvoorstellingen inzicht krijgen in de traditie en de veelzijdigheid van literatuur en theater. Vanaf 15 jaar