NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Grijspeerdmolen

De Grijspeerdmolen is een windmolen in de tot de West-Vlaamse gemeente Hooglede behorende plaats Gits, gelegen aan de Koolskampstraat 12. Deze gesloten standerdmolen fungeerde als korenmolen. Geschiedenis De naam van de molen komt van de vroegere heren van de heerlijkheid Ogierlande, De Grysperre genaamd. Deze stond toen nog aan de oostzijde van de Grijspeerdstraat. In 1550 bezaten zij de Grijsper muelene. Tot einde 17e eeuw was de molen in hun bezit. Daarna was de molen in bezit van particulieren. In 1912 werd een benzinemotor geplaatst om ook bij windstilte te kunnen malen. In 1918 werd de molen in brand gestoken door de terugtrekkende Duitsers. Er werd nadien een stoommaalderij ingericht. De molenaar wenste echter op wind te malen en in 1920 kocht hij de standerdmolen van Westkapelle, waarop het stichtingsjaartal 1771 nog te lezen was. De molen werd afgebroken maar het transport naar Gits bleek niet eenvoudig, te meer omdat de molen op een heuvel kwam te liggen. Toch was de molen in 1920 al maalvaardig echter, de wind bleef uit waardoor toch een gasmotor moest worden aangeschaft. De molen veroorzaakte in 1940 nog een dodelijk ongeval bij het kind van de molenaar. In 1964 brak de buitenroede. De molen werd niet meer gerepareerd en raakte tevens ingesloten tussen bebouwing. De -voortaan mechanische- maalderij ontwikkelde zich tot een mengvoederbedrijf. In 1975 werd de molen geklasseerd als monument. In hetzelfde jaar werd hij aangekocht door de gemeente Gits. De molen zou worden verplaatst naar een terrein op het Dominiek Savio Instituut en in 1980 werd hij daartoe afgebroken. In 1982 werd de molen op de nieuwe plaats opgebouwd, waarbij echter veel onderdelen moesten worden vernieuwd.
Tongeren railway station

Tongeren railway station (Dutch: Station Tongeren; French: Gare de Tongres) is a railway station in Tongeren, Limburg, Belgium. The station is on the Hasselt-Liège railway and marks the beginning of the Tongeren-Aachen railway through Visé to Germany. The station was also the final stop of the now demolished Drieslinter-Tongeren railway. The train services are operated by the National Railway Company of Belgium (NMBS/SNCB). Signal box Tongeren signal box used to be located in the station building. It was permanently staffed until the 1990s, since when the train traffic in and around Tongeren has been regulated from Bilzen. The Tongeren signal box remained in place, but was only in use in the event of faults or maintenance works. On 24 June 2016, it was finally closed at the same time as the Bilzen signal box. Since then, train traffic has been regulated from Hasselt's modern, central traffic control post. The ticket office of the station is only open during the week, between 5:45 a.m. and 1 p.m. Services Week Weekend Gallery See also List of railway stations in Belgium Rail transport in Belgium References Footnotes Citations
Estación de Tongeren

La estación de Tongeren es una estación de tren belga situada en Tongeren, en la provincia del Brabante Flamenco, región Flamenca. Pertenece a la línea de S-Trein Lieja. Situación ferroviaria La estación se encuentra en la línea 34 (Lieja-Hasselt). Historia Intermodalidad Véase también S-Trein Lieja Referencias
Gare de Tongres

La gare de Tongres (en néerlandais station Tongeren) est une gare ferroviaire belge de la ligne 34 de Liège à Hasselt, située à proximité du centre-ville de Tongres, en Région flamande dans la province de Limbourg. Elle est mise en service en 1863 par la Compagnie du chemin de fer Liégeois-Limbourgeois. C'est une gare de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB) desservie par des trains InterCity (IC), Suburbains (S) et Heure de pointe (P). Situation ferroviaire Établie à 94 mètres d'altitude, la gare de Tongres est située au point kilométrique (PK) 27,10 de la ligne 34, de Liège à Hasselt, entre les gares ouvertes de Glons et de Bilzen. Histoire La station de Tongres est mise en service le 10 novembre 1863 par la Compagnie du chemin de fer Liégeois-Limbourgeois lorsqu'elle met en service le tronçon de Y Beverst à Tongeren de sa ligne qui rejoint la frontière entre la Belgique et les Pays-Bas près d'Eindhoven. Un bâtiment de style néo-renaissance flamande fut érigé à la fin du XIXe siècle. Ce bâtiment fut détruit lors du bombardement de la ville par les Allemands en mai 1940. Un nouveau bâtiment le remplace en 1956. Il s'agit d'un édifice sans étages, de style traditionnel en briques possédant un haut toit à croupes. De grandes baies éclairent l'entrée et la salle des pas perdus. Service des voyageurs Accueil Gare SNCB, elle dispose d'un bâtiment voyageurs, avec guichet, ouvert tous les jours. Des aménagements, équipements et services sont à la disposition des personnes à la mobilité réduite. Un buffet est installé en gare. Dessertes Tongres est desservie par des trains InterCity (IC), Suburbains (S) et d'heure de pointe (P) de la SNCB (voir brochure de la ligne 34). Semaine Tongres possède deux dessertes cadencées à l'heure : des trains IC-20 reliant Gand-Saint-Pierre à Tongres via Bruxelles, Aarschot et Hasselt (sans arrêt à Louvain) et des trains S43 de Hasselt à Liège et Maastricht. Des trains supplémentaires se rajoutent en heure de pointe : deux trains IC-08 d'Anvers-Central à Tongres via Malines, Brussels-Airport-Zaventem, Louvain, Aarschot et Hasselt (le matin, retour l’après-midi) ; deux trains P de Tongres à Bruxelles-Midi, via Aarschot et Hasselt sans arrêt à Louvain (le matin, retour l’après-midi) ; un train P de Tongres à Hasselt, le soir. Week-end et fériés La desserte est uniquement constituée de trains IC-09 reliant Anvers-Central à Liège-Guillemins via Lierre, Aarschot, Hasselt et Liers. Intermodalité Un parc pour les vélos et un parking pour les véhicules y sont aménagés. Elle est desservie par des bus. Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de gares en Belgique Ligne 34, de Liège à Hasselt Lien externe Informations sur la Gare de Tongres, sur le site de la SNCB Portail du chemin de fer Portail du Limbourg (Belgique)
Station Tongeren

Station Tongeren is een spoorwegstation langs spoorlijn 34 (Luik - Hasselt) in de stad Tongeren. Het station is ook het begin van spoorlijn 24 via Wezet naar Duitsland. Het station was tevens de eindhalte van de inmiddels opgebroken spoorlijn 23 uit Drieslinter. De Belgische belangenvereniging van gebruikers van het openbaar vervoer (TreinTramBus) heeft het station uitgeroepen tot het slechtste station van Limburg. Sinds 1 maart 2024 zijn de loketten van dit station enkel in de week geopend tussen 7.15 en 10.30 uur. Seinhuis In het stationsgebouw was vroeger het seinhuis van Tongeren gevestigd. Tot in de loop van de jaren '90 was dit permanent bemand. Sindsdien werd het treinverkeer in en rond Tongeren geregeld vanuit Bilzen. Het seinhuis van Tongeren bleef aanwezig, maar was alleen nog in gebruik bij storingen of werkzaamheden. Op 24 juni 2016 werd het, tegelijk met het seinhuis van Bilzen, definitief gesloten. Sinds die dag wordt het treinverkeer geregeld vanuit de moderne, centrale verkeersleidingspost van Hasselt. Treindienst Galerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Tongeren (stacja kolejowa)

Tongeren (ned: Station Tongeren) – stacja kolejowa w Tongeren, w prowincji Limburgia, w Belgii. Znajduje się na linii 24 Tongeren – Aachen West i 34 Hasselt – Liège. Linie kolejowe 24 Tongeren – Aachen West 34 Hasselt – Liège Połączenia Tygodniowe Weekendowe Linki zewnętrzne Informacje o stacji na SNCB/NMBS
Collège Saint-Michel

Collège Saint-Michel (German: Kollegium St. Michael) is a Gymnasium school located in Fribourg, Switzerland. It was established in 1582 by the Jesuit order as a boys' school. It is a public and secular secondary school preparing for university studies. It is located in the heart of the city of Friborg on Belzé hill. It is a mixed and bilingual high school (French, German) which has around 1,300 students. Alongside the gymnasium classes, the school also houses the Passerelle, an adult training course offered to holders of a professional or specialized maturity. The reputation of Collège St-Michel, founded in 1582, extends well beyond the canton of Friborg and many personalities were trained there. Personalities Rectors Pierre Michel (1582–1888) Jean-Baptiste Jaccoud (1888–1924) Hubert Savoy (1924–1939) Romain Pittet (1939–1952) Mgr Edouard Cantin (1952–1971) Abbé André Bise (1971–1983) Michel Corpataux (1983–1989) Jean Baeriswyl (1989–1996) Nicolas Renevey (1996–2004) Jacques de Coulon (2004–2008) Matthias Wider (since 2008) Notable teachers Jean-Pierre Dorand Fabrice Hadjadj Félicien Morel Claude Schorderet Denis Clerc Michel Bugnon-Mordant Laurent Bardy Caroline Julen Notable alumni Erich von Däniken, ancient astronaut theorist Patrick Aebischer (1954– ), president of the EPFL Abbé Joseph Bovet (1879–1951), composer Dominique de Buman (1956– ), national councilor Jacques Chessex (1934–2009), writer Michel Dénériaz (1928–1999), radio host and game show Joseph Deiss (1946– ), former federal councilor Antoine Dousse (1924–2006), bookseller, teacher and writer Claude Frochaux (1935), writer, publisher Emile Gardaz (1931–2007), poet and writer Félix Glutz, vaudois politician François Gross (1931–2015), journalist Pierre Hemmer (1950–2013), one of the Internet pioneers in Switzerland Armin Jordan (1932–2006) orchestra conductor Cardinal Charles Journet (1891–1974) Anthony Kohlmann (1771–1836), Jesuit educator Mgr Pierre Mamie (1920–2008), bishop Jules Marmier (1874–1975), Swiss composer, cellist, organist and choirmaster Georges Python, conseiller d'État, principal founder in 1891 of the University of Fribourg Gaston de Raousset-Boulbon (1817–1854), adventurer, conqueror of the desert of Sonora (Mexico) Count Gonzague de Reynold (1880–1970), historian and writer Léon Savary (1895–1968), writer and journalist Peter Scholl-Latour (1924–2014), journalist Vladimir Serbinenko, Switzerland's first gold medallist at the International Mathematical Olympiad Father Joseph-Marie Timon-David (1835–1842), founder of Congregation of the Sacred Heart of Jesus Ernst Wilczek (1862–1948), botanist See also List of Jesuit schools References External links Official website
Sint-Bavokerk (Westrozebeke)

De Sint-Bavokerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Staden behorende plaats Westrozebeke, gelegen aan de Dorpsstraat 47. Geschiedenis Waarschijnlijk stamt het eerste stenen kerkgebouw uit de 12e eeuw. Na de Slag bij Westrozebeke (1382), die voor de Vlamingen desastreus verliep, stimuleerde de bedevaart naar Onze-Lieve-Vrouw van Westrozebeke, een beeldje dat in 1383 van een boskapel naar de kerk zou zijn overgebracht. In 1566 werd de kerk verwoest tijdens de Beeldenstorm, waarbij ook het beeldje vernietigd werd. In 1584 was de kerk hersteld en in het bezit van een nieuw beeldje. Omstreeks 1740 werd de kerk afgebroken en vervangen door een classicistische pseudobasiliek. De -mogelijk vroeggotische- vieringtoren fungeerde nu als westtoren. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk volledig verwoest, maar het beeldje was in 1915 al overgebracht naar de Sint-Michielskerk te Roeselare. Dit beeldje werd in 1920 teruggebracht en voorlopig geplaatst in een barak die als noodkerk dienst deed. Van 1920-1923 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van A. Dugardyn.In 1924 werd het beeldje hierin geplaatst. Gebouw De huidige kerk is een bakstenen kerk in de stijl van de late gotiek, met een voorgeplaatste vierkante westtoren met vier hoektorentjes op de trans en geflankeerd door een traptorentje. Het is een driebeukige kerk waarvan de middenbeuk breder is dan de zijbeuken, uitgevoerd in gele baksteen. Het schip wordt overwelfd door houten spitstongewelven. De kerk bezit het Mariabeeldje van 1584. De glas-in-loodramen zijn van de jaren '20 van de 20e eeuw en beelden Sint-Jozef respectievelijk Onze-Lieve-Vrouw van Rozebeke uit. Het orgel is van 1936 en werd vervaardigd door Jules Anneessens.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Oostnieuwkerke)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Staden behorende plaats Oostnieuwkerke, gelegen aan het Dorpsplein. Geschiedenis De eerste melding van een kerkgebouw te Oostnieuwkerke is van 1093, toen de bisschop van Doornik de rechten van het altare de Rollers cum appendicia sua de Nieukerka aan de Augustijnenabdij Zonnebeke schonk. Omstreeks 1200 werd een romaans kerkje gebouwd, dat zich in de loop der eeuwen ontwikkelde tot een kleine kruiskerk met vieringtorentje en halfronde apsis. In 1221 werd Oostnieuwkerke vermeld als een zelfstandige parochie. Het patronaatsrecht bleef in handen van voornoemde abdij. De kerk, vanouds aan Sint-Blasius gewijd, had te lijden van de godsdiensttwisten, en werd daarna hersteld. Mogelijk was 1687 een jaar waarin de herstelwerkzaamheden voltooid waren. Sindsdien werd de kerk aan Sint-Brigida gewijd, maar vanaf 1801 aan Onze-Lieve-Vrouw. In 1897 werd de kerk vervangen door een bakstenen neogotische hallenkerk naar ontwerp van Jules Soete. De driebeukige hallenkerk kreeg een achtkante vieringtoren op vierkante basis, aansluitend bij de regionale bouwkundige traditie. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk door de Duitsers als veldhospitaal gebruikt. Tijdens het slotoffensief begin oktober 1918 met aansluitend de bevrijding op 3 oktober, werd het dak van de kerk en de torenspits zwaar beschadigd door Britse granaatbeschietingen. In 1919 werd de kerk opnieuw in gebruik genomen en van 1920-1921 werden dak en torenspits definitief hersteld. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met breder middenschip, een achthoekige vieringtoren met vierkante basis, een rond traptorentje in de oksel van het transept. Het geheel werd uitgevoerd in rode bakstenen. Het kerkmeubilair is grotendeels 20e-eeuws. Enkele 18e-eeuwse grafstenen, ingemetseld in het transept, getuigen van de monniken die hier als pastoor werkzaam waren. In de voormalige calvariekapel bevindt zich een monument dat de gebeurtenissen tijdens de Eerste Wereldoorlog gedenkt.
Sint-Jozefskerk (Roeselare)

De Sint-Jozefkerk is een parochiekerk in de West-Vlaamse stad Roeselare, gelegen aan het Deken De Saegherplein, ten zuidoosten van het eigenlijke stadscentrum. De Sint-Jozefparochie werd in 1939 erkend, maar ten gevolge van de Tweede Wereldoorlog kon er niet eerder een kerk worden gebouwd dan in 1950. Deze kerk, naar ontwerp van Maurice Allaert, kwam in 1951 gereed. Gebouw De driebeukige kruiskerk is opgetrokken in Doornikse steen. De voorgevel, die op het zuiden is gericht, heeft een vijflicht. Het hoofdkoor heeft een halfronde sluiting. Naast het koor, aan de noordwestzijde, is een toren gebouwd welke gedekt wordt door een achtzijdige koepel. De stijl heeft neoromaanse elementen. Het kerkmeubilair is uit de tijd van de bouw. Het orgel is van 1954 en werd vervaardigd door de firma Loncke.
Heilig Hartkerk (Roeselare)

De Heilig Hartkerk is een parochiekerk in de West-Vlaamse stad Roeselare, gelegen aan de Hippoliet Spilleboutdreef 13. Geschiedenis In 1930 werd een nieuwe parochie afgesplitst van de Sint-Michielsparochie. Deze zou de zuidelijke stadsuitbreiding (Meiboomkwartier) van Roeselare gaan bedienen. In 1932 werd de eerste steen gelegd en in 1933 werd de kerk, naar ontwerp van Alfons Van Coillie, ingezegend. Gebouw Het betreft een bakstenen kerkgebouw in een gematigde art-decostijl (baksteenexpressionisme) en tevens enkele gestileerde historiserende elementen. De hoge vierkante toren is rechts voorgebouwd en wordt getooid door een tentdak. Het kerkmeubilair is 20e-eeuws en omvat onder meer een hoofdaltaar en twee zij-altaren. De laatste zijn gewijd aan respectievelijk Onze-Lieve-Vrouw en Margaretha-Maria Alacoque. In de zijkapellen vindt men bakstenen biechtstoelen. Het orgel is van 1957 en werd gebouwd door de firma Loncke.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Roeselare)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is een parochiekerk in de West-Vlaamse stad Roeselare, gelegen aan de Sint-Hubrechtsstraat 33 in de wijk Krottegem. Geschiedenis In de tweede helft van de 19e eeuw nam de bevolking van Roeselare sterk toe. In 1865 begon men met de bouw van een kerk, maar in 1867 werd de bouw stilgelegd vanwege financiële problemen. Pas in 1876 werd de kerk voltooid, nadat het ontwerp gewijzigd was door stadsarchitect G. Charlier. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk bijna helemaal verwoest en in 1923-1925 werd hij weer herbouwd onder leiding van Alfons Van Coillie. In 1936 werd een nieuwe voorgevel aangebracht en in 1945 kwamen er, ter gelegenheid van de bevrijding, nieuwe glas-in-loodramen. Gebouw Het is een georiënteerde bakstenen driebeukige basilicale kruiskerk, uitgevoerd in neogotische stijl. Het koor is vijfzijdig afgesloten en tegen de noordzijde daarvan werd de toren aangebouwd. Het orgel werd in 1883 gebouwd door Jacobus Philippus Forrest, werd in veiligheid gebracht tijdens de Eerste Wereldoorlog en daarna opnieuw geïnstalleerd. Later werden wijzigingen aangebracht.
Mons.Arena

Mons.Arena is a multi-purpose indoor arena in Mons (Jemappes), Belgium. Mons.Arena has a capacity of 3,700 people. It hosts the home games of Belfius Mons-Hainaut basketball club. In March 2019, the name was changed to Diamonte Mons.Arena until 31 December 2020 because of sponsorship agreements. References External links Venue information Belstadions.be Information & pictures
Mons.arena

La mons.arena est une salle polyvalente située à Jemappes (Mons), dans la province de Hainaut, en Belgique. Utilisée pour des événements sportifs, culturels et concerts, elle accueille principalement les matchs du club de basket-ball de première division Union Mons-Hainaut. Historique La mons.arena voit le jour en octobre 2004 et remplace les Halles de Jemappes, partiellement démolies. Le coût final de la salle s’élève à 6,5 millions d’euros, financés par la communauté francophone et la ville de Mons. Elle est officiellement inaugurée le 16 octobre 2004 à l’occasion d’un match de basket-ball de première division belge entre l’Union Mons-Hainaut et les Louvain Bears, devant 3 300 spectateurs. Mons s’impose 106 à 82. Événement Notes et références Liens externes Informations sur le lieu, sur monshainaut.be Belstadions.be Informations & photos, sur web.archive.org Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du sport Portail des arts du spectacle Portail du Hainaut
Mons.Arena

Mons.Arena is een multifunctionele overdekte arena in Jemappes, een deelgemeente van de Belgische stad Bergen. De arena heeft een capaciteit van 3.700 personen. Het is de thuisbasis van de basketbalclub Belfius Mons-Hainaut . In maart 2019 werd de naam veranderd in Diamonte Mons.Arena tot 31 december 2020 wegens sponsorovereenkomsten.
Sint-Godelievekerk (Roeselare)

De Sint-Godelievekerk is een parochiekerk in de West-Vlaamse stad Roeselare, gelegen aan de Honzebroekstraat 32. Geschiedenis Na de Tweede Wereldoorlog breidde Roeselare zich sterk in noordelijke richting uit, en verschenen de wijken Westkouter (1953), Beekkwartieren (1960-1970), Biezenhof (1979-1981) en Klokkeput (1986-1990). In 1964 werd een noodkerk in gebruik genomen, die in 1981 werd vervangen door een definitief kerkgebouw. Dit kerkgebouw, in de stijl van het naoorlogs modernisme, werd gebouwd naar ontwerp van H. Vermoortel. Het is een zaalkerk onder breed zadeldak met daarvoor een toren, bestaande uit twee betonelementen in paraboolvorm, waaronder zich het ingangsportaal bevindt.
Augustijnenkerk (Roeselare)

De Augustijnenkerk is een voormalige kloosterkerk in de West-Vlaamse stad Roeselare, gelegen aan de Zuidstraat 25 op de campus van het Klein Seminarie Roeselare. Geschiedenis De kerk werd gebouwd van 1725-1749. Van 1867-1871 werden vernieuwingen in het interieur aangebracht. Tijdens de Eerste Wereldoorlog gebruikten de Duitsers de kerk als veldhospitaal, waarbij de grafstenen van de Augustijnen, die zich in de crypte bevonden, werden geschonden. In 1918 brandde de kerk uit, waarbij slechts de muren en het gewelf overeind bleven. Van 1925-1930 werd het interieur opnieuw ingericht. Gebouw Het betreft een eenbeukige georiënteerde kerk in barokstijl. De voorgevel draagt het jaartal 1725. In 1749 werd het wapenschild van Johann-Wilhelm van Neuburg, Heer van Wijnendale, geplaatst. Onder het koor bevindt zich een crypte met grafstenen van Augustijnen. Van de kerkinventaris kunnen worden genoemd: een anoniem schilderij, voorstellende De vroer Evangelisten en mogelijk afkomstig van een in 1867 gedemonteerd, 18e-eeuws altaar. Ook is er een preekstoel van 1780. Het overig kerkmeubilair is van na 1918. Naast een 18e-eeuws glas-in-loodraam zijn er enkele glas-in-loodramen van 1927-1928.
Bois de la Houssière

Le bois de la Houssière est une forêt située sur la commune de Braine-le-Comte, dans la province belge du Hainaut. Il est situé 3 km à l'est de la ville de Braine-le-Comte et entre les villages de Virginal, Henripont, Hennuyères, Écaussinnes et Ronquières. Tout comme la forêt de Soignes, le bois de la Houssière fait partie de la forêt Charbonnière qui recouvrait autrefois la moyenne-Belgique. La Brainette y prend sa source. Sa superficie est actuellement d'environ 650 Ha, dont presque l'intégralité est classée Natura 2000. Il offre notamment à ses visiteurs un balisage de trois promenades en boucles ainsi qu'un parcours santé sur l'ancienne voie du tram. Ce site est accessible en transport en commun, depuis la gare de Braine-le-Comte, via le bus TEC 63 arrêt « Marouset » ainsi que depuis la gare de Tubize via le bus TEC 474 arrêt Chapelle Jonas à Virginal. Le bois de la Houssière a fait l'objet de plusieurs fouilles dans le cadre de l'enquête sur les tueries du Brabant qui ont eu lieu de 1982 à 1985, mais sans résultat probant. Notes et références Portail du bois et de la forêt Portail du Hainaut
Bos van La Houssière

Het Bos van La Houssière (Frans: bois de la Houssière) is een bos gelegen op de grens van de provincies Henegouwen en Waals-Brabant, grotendeels op het grondgebied van de gemeente 's-Gravenbrakel. Dit bos is (samen met het nabijgelegen Bois de Silly en het Bois d'Enghien) een overblijfsel van het grote Kolenwoud waar ook het Zoniënwoud bij Brussel een deel van was. Door houtkap en zandwinning werd het Bos van La Houssière gescheiden van het Zoniënwoud. Het is ongeveer 650 ha groot en is gelegen tussen de dorpen Henripont, Ronquières en Virginal-Samme. De naam van het bos verwijst naar een oude boerderij; genaamd La Houssière. Zowel de gemeente 's-Gravenbrakel, de provincie Waals-Brabant als het Waalse Gewest bezitten een deel van het Bos van La Houssière. Een ander deel is privé-eigendom. Het riviertje de Brainette ontspringt in het hoogste deel van het bos. Het Bos van La Houssière werd in 1940 geklasseerd om te verhinderen dat het voorgoed zou verdwijnen. Het is geklasseerd als 'Site de Grand Intérêt Biologique' (SGIB591) en als Natura 2000-gebied (BE32007). Het bos is vooral bekend door de Bende van Nijvel, die het als uitvalsbasis zou hebben gebruikt en er in ieder geval hun Volkswagen Golf GTI achterlieten na hem in brand gestoken te hebben. Bronnen Waals Ministerie van Milieu Bois de la Houssière - wallonie.be Waals Ministerie van Milieu - wallonie.be[dode link] aanwijzingsbesluit Natura 2000-gebied Waalse overheid - vito.be Natura 2000-fiche Europees Milieuagentschap EEA - eea.europa.eu Externe link (nl) Braine-tourisme - tourisme.be
Bois de la Houssière

Bois de la Houssière är en skog i Belgien. Den ligger i provinsen Hainaut och regionen Vallonien, i den centrala delen av landet, 50 km söder om huvudstaden Bryssel. Trakten runt Bois de la Houssière består till största delen av jordbruksmark. Runt Bois de la Houssière är det ganska tätbefolkat, med 179 invånare per kvadratkilometer. Källor