NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Station Tienen

Station Tienen is een spoorwegstation langs spoorlijn 36 (Brussel - Luik) in de stad Tienen. Het station was tevens het eindstation van de voormalige spoorlijnen 22 uit Diest en 142 uit Namen. Beide spoorlijnen werden tussen 1967 en 1990 over de ganse lengte opgebroken en vervangen door een fietspad. Het stationsgebouw dateert van 1840 (jaartal vermeld op gevelsteen, zie foto hiernaast) en is het oudste nog bestaande stationsgebouw in België én het Europese vasteland. Het was een evenwichtig gebouw met een hoog centraal deel met puntgevel en aan iedere zijde een gelijkvloerse uitbouw, alle drie met dezelfde ritmiek: venster, deur, venster, deur, venster. Door de vele verbouwingen vanaf eind 19e eeuw is alle symmetrie en uitstraling van het gebouw evenwel verloren gegaan. Ook binnen werd het gebouw regelmatig aangepast aan de noden van de dag en blijft er weinig of niets van de originele architectuur over. Alle goederensporen werden opgebroken en vervangen door parkeerplaatsen, zowel aan de Zijdelingsestraat als aan de Tramstraat. Het economisch belang van het station behelst voornamelijk het personenverkeer van pendelaars van en naar Brussel en Leuven. In het station is men bezig met de renovatie van de sporen en de perrons. De perrons worden opgehoogd en integraal toegankelijk gemaakt, er komen nieuwe luifels en schuilhuisjes, nieuwe toegangshellingen en nieuwe trappen. Deze werken zullen nog tot 2024 duren. Daarnaast zou de NMBS vanaf 2023 ook het stationsgebouw renoveren., maar het stationsgebouw werd in 2025 verkocht aan een bouwondernemer. Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag. Diensten In juli 2017 renoveerde de Burgerbeweging OpgewekTienen de klassieke stationskroeg in het stationsgebouw dat eerder omwille van stationsrenovatie werd gesloten. Als Pand 10 is het een open huis voor burger- en buurtinitiatieven. De oude fietsenstalling in het stationsgebouw is ondertussen gesloten. Er zijn wel fietsrekken voorzien buiten het stationsgebouw, waar er ook blue-bikes ter beschikking zijn. Aan de niet-stadszijde van de spoorlijn is er een grote parkeerplaats die bereikbaar is met een voetgangerstunnel onder de sporen. Het busstation is aan de zijkant van het spoorstation. Buurtspoorwegen Tienen werd bediend door drie buurtspoorlijnen: (lijn 305) naar Bevekom (Brussel), (lijn 297) naar Aarschot en (lijn 315B) naar Sint-Truiden. De reizigerstrams vertrokken en eindigden voor het spoorstation. De lijn van Bevekom reed echter eerst langs de achterzijde van het station, waar er een stelplaats was. Verderop reed de tram dan onder de spoorweg door om uiteindelijk bij het spoorstation te komen. Vele trams uit Bevekom eindigden dan ook op de stelplaats. De vroegere stelplaats werd tot 2017 gebruikt door De Lijn bussen. Daarna zijn deze bussen naar de stelplaats van Tielt-Winge verhuist. Intussen zijn deze door hun ouderdom al allemaal uit dienst genomen.
Tienen (stacja kolejowa)

Genk (niderl. Station Tienen) – stacja kolejowa w Tienen, w prowincji Brabancja Flamandzka, w Belgii. Znajduje się na linii Bruksela – Liège. Budynek dworca pochodzi z 1841 i jest najstarszym istniejącym budynkiem stacji w Belgii. Jest to budynek dwupiętrowy w środkowej części i jednopiętrowy po bokach. Wszystkie detale architektoniczne i wykończenia są utrzymane w jednej linii. Stacja była również końcem dawnych linii kolejowych nr 22 z Diest i nr 142 z Namur. Obie linie zostały zlikwidowane między 1967 i 1990 na całej długości i zastąpione ścieżkami rowerowymi. Stacja obsługuje głównie pociąg dowożące osoby do Brukseli i Leuven. Linie kolejowe 36 Bruksela – Liège 22 Tienen – Diest 142 Namur – Tienen Połączenia Codziennie Tygodniowe Linki zewnętrzne Informacje o stacji na SNCB/NMBS
Koers. Museum van de Wielersport

Das Koers. Museum van de Wielersport ist ein Radsport- und Fahrradmuseum im belgischen Roeselare. Es wurde 1998 in einer denkmalgeschützten ehemaligen Feuerwache im Zentrum der Stadt unter dem Namen Nationaal Wielermuseum (WieMu) eröffnet und 2018 umbenannt. Sammlung Der Schwerpunkt der Museumssammlung liegt auf Artefakten von belgischen Radsportstars, wie Odiel Defraeye, Patrick Sercu, Iljo Keisse und Eddy Merckx. Gezeigt werden zudem historische Fahrradtypen sowie eine komplette historische Fahrradwerkstatt. Der Monserésaal ist Jean-Pierre Monseré gewidmet, einem Sohn der Stadt, der 1970 Profi-Straßenweltmeister wurde und im Jahr darauf tödlich verunglückte. Das Jahr 2012 stand unter der Überschrift En het wiel van Odiel im Zeichen von Odiel Defraye, der 1912 als erster Belgier die Tour de France gewann; neben einer Sonderausstellung standen zahlreiche Veranstaltungen auf dem Programm. Im Mai 2012 wurde die International Cycling History Conference vom Museum ausgerichtet. Das Museum bietet eine Vielzahl von Veranstaltungen wie Buchvorstellungen, Sonderausstellungen, Fahrradtouren, Schulveranstaltungen und Filmabende an. Es verfügt über einen Laden, in dem Trikots, Radsportbücher und Radsport-Souvenirs verkauft werden. Am 9. September 2018, dem Tag des offenen Denkmals, wurde das Museum, das zwischendurch in einem Ausweichquartier untergebracht war, nach dreijährigen Renovierungs- und Umbauarbeiten unter dem neuen Namen Koers. Museum van de Wielersport wiedereröffnet. Der Schwerpunkt der Ausstellung liegt auf der Geschichte des Radrennsports. Weblinks Website des Museums Einzelnachweise
KOERS Museum

KOERS. Museum van de wielersport. (until 2018 the Cycling Museum - WieMu) is a museum in the Belgian city of Roeselare. The museum shows the history of the bicycle and cycling. It was officially opened on 27 March 1998 at the Polenplein. History The Cycling Museum was founded in 1985 as part of the earlier Municipal Museum of Roeselare. The city of Roeselare took that decision because the region can be seen as ‘the cradle of the flandriens’. A lot of flandriens and racing cyclists are born in the region. The municipality proper has known a lot of successful racing cyclists for example Odiel Defraeye, the first Belgian winner of the Tour of France and several world-champions: Jean-Pierre Monseré, Benoni Beheyt, Patrick Sercu and Freddy Maertens. In the beginning, the museum only showed a few old bicycles and organized an exhibition in summer. Replacement In 1998, they made the final decision to replace the old folkloristic museum by a real Cycling Museum, the National Cycling Museum. Ferdy Callewaert was the first conservator until his retirement in 2006. Old-racing cyclist Freddy Maertens worked from 2000 till 2007 at the museum and often, he welcomed the visitors. In 2005 King Albert II visited the museum. The museum name was shorted to ‘WieMu’ in 2010. 2018 renewal After a renovation that started in 2014, the museum re-opened on 8 September 2018. The new name of the museum became "KOERS. Museum van de wielersport". The building currently also holds a tourist service and a pub. Collection The museum shows the history of bicycles from 1760 until now: all sorts of old bicycles and modern bicycles used for professional duties, leisure and sport. In the beginning, that was the heart of the collection of the cycling museum. After some years, the museum became more and more specialized in professional cycle-racing, and collected a lot of racing bicycles, cycling trophies and -souvenirs, cycling clothes and portraits of famous racing cyclists. Halls One of the halls is dedicated to the local world-champion Jean-Pierre Monseré, who lost his life as world-champion during a race in 1971. Another hall shows an old workshop of bicycle-maker Hallaert where you can learn about the technical evolution of the bicycle. Documents The cycling museum has a documentation center about cycling with a lot of photos, old newspapers and (cycling-)magazines, program brochures and cycling archives. The museum publishes regular exhibition catalogues or books of exercises. Since 2012 the museum publishes the cycling-historic magazine Etappe. Building Built between 1899 and 1902, the building served as a fire station until 1962. During World War I, German soldiers lived in the station. On 21 July 1917, it was bombed by British aircraft. After the war it was rebuilt. The building was also used for several public services such as a festive hall, a school, sport accommodation and a folkloristic museum. The building is now a classified monument. References
Lefebvre (Brauerei)

Lefebvre ist eine belgische Privatbrauerei in Quenast, einer Teilgemeinde der wallonisch-brabantschen Ortschaft Rebecq. Die Brauerei ist Mitglied der Gesellschaft Belgian Family Brewers. 2014 wurden 100.000 hl Bier gebraut. Geschichte Die Gründung der Familienbrauerei erfolgte 1876 durch Jules Lefèbvre. Im Jahr 1916 wurde der Betrieb während des Ersten Weltkriegs von deutschen Besatzern demontiert; Jules Sohn Auguste baute ihn 1921 wieder auf. In dritter Familiengeneration ließ Gaston Lefèbvre eine Abfüllanlage installieren. Den Zweiten Weltkrieg überstand die Brauerei zwar, allerdings musste die Brautätigkeit sehr stark gedrosselt werden. Mit Pierre folgte 1954 die vierte, mit Philippe 1975 die fünfte und mit Paul im Jahr 2002 die sechste männliche Generation in der Firmenleitung der traditionsreichen Brauerfamilie Lefèbvre. Seit 1983 braut der Betrieb auch verschiedene Biersorten der Marke Floreffe, die von der Abtei Floreffe lizenziert wurde. Biermarken Internationale Auszeichnungen Im Jahr 2010 gewannen Hopus die Bronzemedaille und Barbãr die Silbermedaille beim European Beer Star. Weblinks Offizielle Website Lefebvre - Belgian Family Brewers. Firmenvideo auf youtube.com Einzelnachweise
Lefebvre Brewery

The Lefebvre Brewery in Quenast, Wallonia, Belgium, was founded in 1876 by Jules Lefebvre. It produces a range of beers including Barbar, an 8% abv strong pale ale containing honey, and the Floreffe brand of abbey beers. Brands The company produces a wide range of brands, including: Hopus, an 8.3% abv strong pale ale. Barbar, an 8% abv strong pale ale containing honey. Floreffe The Abbey of Floreffe was founded in 1121. In approximately 1250, a Mill-brewery was built within the Abbey. Upon the arrival of the French Revolution in 1794, the Abbey was abandoned by the monks. In 1960 the brewery was restored and run by the commercial brewery Het Anker brewery in Mechelen. In 1983, the Lefebvre Brewery took over production. The Floreffe range: Blonde, Double, Floreffe Triple and Prima Melior. References External links Lefebvre's Web Site Abbey of Floreffe Web site
Brasserie Lefebvre

La brasserie Lefebvre est une brasserie familiale située à Quenast en Belgique et fondée en 1876. Elle produit notamment la bière Barbãr. Histoire Jules Lefebvre rachète la brasserie Saint-Joseph à Quenast et lance son activité en 1876, à proximité d'une carrière de porphyre. Les ouvriers y venaient s'y désaltérer après le travail. Dans les années 80, la brasserie lance une bière blanche. Depuis 1983, la brasserie Lefebvre brasse la bière de l'abbaye de Floreffe. En 2012, une quinzaine de bières étaient brassées par l'entreprise dont 80 % des volumes étaient exportés. La brasserie s'agrandit en 2013 grâce à un investissement de 3 millions d'euros. Depuis sa création, la brasserie est toujours restée une entreprise familiale. Bières Barbãr Barbãr Blonde est une bière titrant 8 % de volume alcoolique et contenant 2,5 % de miel. Barbãr Bok bière brune titrant aussi 8,5 % d'alcool Barbãr Rouge bière à la cerise titrant aussi 8 % d'alcool. Notes et références Voir aussi Articles connexes Bière belge d'Abbaye reconnue Liens externes Site officiel Portail du Brabant wallon Portail de la bière Portail des entreprises
Brouwerij Lefebvre

Brouwerij Lefebvre is een familiale bierbrouwerij gelegen in de Zennevallei in Quenast in de Belgische provincie Waals-Brabant. Geschiedenis De brouwerij werd in 1876 opgericht door Jules Lefèbvre. Tijdens de Eerste Wereldoorlog, in 1916, werd de brouwerij ontmanteld door de Duitse bezetter. In 1921 verhuisde Auguste, de zoon van Jules, de brouwerij van het dorpscentrum naar een hoger gelegen gedeelte. Daar werd de huidige locatie gevonden in de gebouwen van een failliete brouwerij. Datzelfde jaar werd door Gaston Lefèbvre, de derde generatie een bottellijn geïnstalleerd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de brouwerij niet ontmanteld, maar draaide ze zoals de meeste overgebleven brouwerijen op een laag pitje. In 1954 deed, met Pierre Lefèbvre, de vierde generatie haar intrede in de brouwerij en werden de bieren Super-Houblo en Porph-Ale gelanceerd. In 1975 kwam Philippe Lefèbvre, de vijfde generatie, aan het roer en vanaf 1978 begon men de abdijbieren Abbaye de Bonne-Espérance te brouwen. Sinds 1983 brouwt Lefebvre ook de Floreffe-bieren, onder licentie van de abdij van Floreffe. In 2002 voegde Paul Lefèbvre, zoon van Philippe, zich bij het team waar ook zijn zus Céline en zijn moeder Ann bijhoren. Bieren Zie ook Lijst van Belgische brouwerijen Lijst van Belgische bierfirma's Externe link Website Brouwerij Lefebvre
Sint-Martinuskerk (Riemst)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in Riemst in de Belgische gemeente Riemst in Limburg. Het bakstenen gebouw heeft een westtoren gelegen aan de zuidzijde van het driebeukige schip met vijf traveeën en een koor met twee rechte traveeën en een vijfzijdige sluiting. Het koor wordt geflankeerd door de sacristieën en ten westen van de noordelijke zijbeuk bevindt zich een doopkapel. Het gebouw is gedekt met leien en de noordelijke zijbeuk is opgevat als een serie dwarsgeplaatste kapellen. De toren heeft een tentdak, vier geledingen die gescheiden worden door waterlijsten van hardsteen, overhoeks geplaatste steunberen, spitsboogvensters, galmgaten met spitsboogvorm, aan iedere zijde bakstenen spitsbooglisenen, een ronde traptoren, een portaal met puntgevel (westgevel) en deur met spitsboogvorm en een drieledig spitsboogvenster met een roosvenster erboven (westgevel). Verder heeft de toren bakstenen spitsboogvensters, een plint van breuksteen en onder de kroonlijsten een bakstenen dropmotief. Tussen het schip en de zijbeuken bevinden zich spitsboogarcades op zuilen van hardsteen. Traveeën worden geflankeerd door schalken van mergelsteen. De middenbeuk wordt overwelfd door houten tongewelven, de zijbeuken door kruisribgewelven en het koor door stergewelven. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Martinus. Geschiedenis Oorspronkelijk werd er hier een romaanse kerk gebouwd, mogelijk stammende uit de 8e eeuw. Deze werd door de Noormannen verwoest. In 1587 of 1679 brandde de kerk af. Later werd ze hersteld of gedeeltelijk heropgebouwd in gotische stijl. Later werd er een nieuwe kerk gebouw waarin waarschijnlijk de resten van de oorspronkelijk kerk waren opgenomen. Het driebeukige gebouw was opgetrokken in silex en mergelsteen. In 1907 werd de kerk afgebroken. In 1908 werd er een nieuwe neogotische kerk gebouwd naar het ontwerp van A. Geens.
Gaverbeekse Meersen

De Gaverbeekse Meersen is een natuurgebied dat gelegen is op zowel grondgebied Zulte (85%) als op Waregem (15%). Het betreft een gebied rond een oude spoorwegberm en in de volksmond wordt het natuurgebied dikwijls de oude spoorwegberm genoemd. Situering Het natuurgebied ligt langs de benedenloop van de Gaverbeek in de alluviale vlakte van de Leie. en is een overstromingsgebied bestaande uit wei en hooiland en een oude spoorwegberm. Aanpalend ligt agrarisch gebied bestaande uit weiden, akkers, sloten, oude meanders en populieren en knotwilgen rijen. Fauna en flora In 2000 telde het natuurgebied 100 vogelsoorten (waaronder: kievit, steenuil, veldleeuwerik, witte kwikstaart, buizerd, torenvalk, sperwer en blauwe reiger), 325 plantensoorten, 19 vlindersoorten, 5 amfibiesoorten (bruine en groene kikker, gewone pad, kleine water- en alpenwatersalamander), een tiental zoogdiersoort (waaronder de egel, hermelijn, wezel) en een aantal vissoorten (waaronder de driedoornige stekelbaars en tiendoornige stekelbaars. Opmerkelijk is de populatie van de levendbarende hagedis, een van de weinige reptielen die geen eieren leggen. Geschiedenis Het gebied ligt langs de in 1985 in onbruik geraakte spoorlijn Waregem - Ingelmunster, spoorlijn 66A, (de ijzer vlasweg). In 1992 was er een overeenkomst met de kliniek Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes om de graslanden naast het helikopterveld te beheren als vlinderweide. In 1993 kocht gemeente Waregem de 1,5 km lange oude spoorwegberm die ongeveer 1ha oppervlakte beslaat. In 1995 werden percelen natte weigrond door de Wielewaal aangekocht en deze werden in 2001 als natuurreservaat erkend bij ministerieel besluit. Het gedeelte van de oude spoorwegberm in Zulte (3,5 ha) werd daar pas in februari 2002 eigenaar van de gronden. Nadat in 2000 de gewestplannen de weiden in de gewestplannen als vallei en brongebied inkleurden. (20,5 ha) De oude meanders zijn eveneens in aan het natuurgebied toegevoegd. Referenties en externe links
Église Saint-Nicolas d'Oostduinkerke

L'église Saint-Nicolas est un édifice religieux catholique sis dans le village côtier d'Ostdunkerque (en néerlandais : Oostduinkerke) en Belgique. L'église est construite en 1952 sur un projet de l'architecte Jean Gilson en remplacement (mais sur un site différent) de l'ancienne église paroissiale, détruite au début de la seconde guerre mondiale. Elle se trouve entre Ostdunkerque-Village et Ostdunkerque-Bains. Ancienne église L'église d'origine était plus à l'intérieur des terres, où se trouve actuellement le musée de la pêche. Lors de la construction du nouveau musée de la pêche en 2005, des vestiges de la première église de pêcheurs furent découverts. De style roman elle datait du XIIIe siècle. Cette église de village d'origine fut endommagée à plusieurs reprises, notamment après la rupture de la digue en 1475 et lors des cinq pillages de 1566 à 1793. Chaque fois elle fut restaurée. Bombardée, le 22 juin 1915, durant la Première Guerre mondiale, et de nouveau en mai 1940, durant la Seconde Guerre mondiale, elle fut complètement détruite par une bombe incendiaire. Nouvelle église Pour la nouvelle église, l'architecte Jean Gilson a imaginé une tour-clocher ouest de 38 mètres de haut, reliée à la nef de l’église par une galerie couverte, carrée, à la façon d'un cloître, formant une cour intérieure en son sein. Un impressionnant Christ monumental de 13,5 mètres de haut, représenté crucifié à même la tour de l'église Saint-Nicolas, attire immédiatement l'attention. Il pèse pas moins de quatre tonnes et est la plus grande œuvre en terre cuite jamais crée. Tout comme celui de 3,5 mètres de haut se trouvant au-dessus de l'autel, cette crucifixion monumentale est œuvre de l'artiste tchèque Arnost Gause (nl). Style Gilson a construit l'église dans un style moderne, inspiré du néogothique. L'église sur la zone de dunes du Witte Burg, entre le village et la mer, est construite avec des briques jaunes régionales aux couleurs chaudes du sable. La tour de 38 m évoque, entre autres, les églises de polders flamands de Damme , Lissewege et Wulpen . Intégration au milieu côtier La clôture du chœur est ornée de l'image de saint Nicolas. Les stations du chemin de croix sont en céramique. Une image d'un pêcheur à cheval d'Ostdunkerque et un modèle réduit de bateau rappellent le fait que saint Nicolas est le saint patron des skippers et des pêcheurs. Outre l'église, le Monument aux morts, d'Oscar Jespers, une variante de la Piéta, y est exposé depuis 2008. Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Sint-Niklaaskerk (Oostduinkerke) » (voir la liste des auteurs). Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Portail de la Belgique Portail de la Flandre-Occidentale Portail de l’architecture chrétienne
Sint-Niklaaskerk (Oostduinkerke)

De Sint-Niklaaskerk in de Belgische kustplaats Oostduinkerke werd in 1952 gebouwd naar een ontwerp van de architect Jean Gilson. Ze vervangt de vorige parochiekerk, die vernield werd aan het begin van de Tweede Wereldoorlog. Voorganger De oorspronkelijke kerk stond wat meer landinwaarts, daar waar het huidige visserijmuseum zich nu bevindt. Tijdens de bouw van het nieuwe visserijmuseum in 2005 werden resten van muren gevonden van de eerste Romaanse visserskerk, waarschijnlijk gebouwd omstreeks 1200. Deze oorspronkelijke dorpskerk werd herhaaldelijk beschadigd, o.a. na de dijkbreuk in 1475 en de vijf plunderingen tussen 1566 en 1793, maar ze werd telkens hersteld. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk op 22 juni 1915 gebombardeerd en tijdens de Tweede Wereldoorlog in mei 1940 brandde ze volledig uit door een brandbom. Een gloednieuw ontwerp Gilson voorzag in een 38 meter hoge westertoren die door middel van wandelgalerijen, die een binnenplein vormen, verbonden wordt met het kerkgebouw. Het 13,5 meter lange Christusbeeld op de toren van de Sint-Niklaaskerk trekt meteen de aandacht. Het beeld weegt maar liefst vier ton en is het grootste gegoten terracottabeeld. Het werd ontworpen, net als het 3,5 meter hoge kruisbeeld boven het altaar, door de Tsjechische kunstenaar Arnost Gause. Stijl Gilson bouwde de kerk in een moderne stijl, geïnspireerd door de neogotiek. De kerk aan het duinengebied Witte Burg tussen het dorp en de zee, is opgetrokken met regionale gele stenen met de warme kleuren van het zand. De toren (38 m) evoceert onder meer de Vlaamse polderkerken van Damme, Lissewege en Wulpen. Kustintegratie Het koorhek wordt gesierd door de afbeelding van de heilig Nikolaas. De kruisweg wordt afgebeeld op keramieken tegels. Een beeld van de Oostduinkerkse paardenvisser en modelbouw scheepjes herinneren aan de taak die aan Nikolaas wordt toegekend, patroonheilige van de schippers en vissers. Naast de kerk prijkt sinds 2008 het "Monument voor de gesneuvelden" van Oscar Jespers, dat een variatie is op de piëta.
Hôtel de Brouckère

The Hôtel de Brouckère (French: Hôtel de Brouckère; Dutch: Huis de Brouckère) is a historic town house in Brussels, Belgium. It was designed by the architect Octave van Rysselberghe, in collaboration with Henry van de Velde, for Florence de Brouckère, mother-in-law of Louis de Brouckère, and built in 1898, in Art Nouveau style. The house is located at 34, rue Jacques Jordaens/Jacob Jordaensstraat, at the corner of the Rue De Crayer/De Crayerstraat, and a few steps from the Avenue Louise/Louizalaan. History The Hôtel de Brouckère was built in 1898 for Florence de Brouckère, born Florence Tant, widow since 1887 of Gustave de Brouckère, mother-in-law of Louis de Brouckère, and friend of Élisée Reclus. It was in fact Élisée Reclus who was the true promoter of this construction and who put her companion in contact with Henry van de Velde and the creative world of the time. The building was classified as a protected monument in 1997 and currently houses the Representation of the German-speaking Community. Architecture Material The Hôtel de Brouckère was built in freestone of golden colour, with the exception of the basement, which is made of blue stone. Façades The building is sober in style, and it does not have the same profusion of volumes as the nearby Hôtel Otlet. It has a short façade overlooking the Rue De Crayer and a long façade facing the Rue Jordaens, the two façades being connected by a canted side. The bays on the ground floor are surmounted by low arches with an elegant design, while the first floor, underlined by a marked cordon, is pierced by a series of windows with a slightly recessed rectangular frame and surmounted by five keystones. The windows located at the ends of the floor are in triplet. The façades are crowned by a cornice supported by an elegant freestone frieze punctuated by slender brackets also made of freestone. Courtyard The building is extended by a courtyard delimited by an enclosure wall clinging to the main façade with an elegant curve. The side façade overlooking this courtyard presents an alternation of white stone and red brick. See also Art Nouveau in Brussels History of Brussels Culture of Belgium Belgium in the long nineteenth century References External links Media related to Hôtel de Brouckère at Wikimedia Commons