NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
SHAPE

Supreme Headquarters Allied Powers Europe (SHAPE) – Kwatera Główna Sojuszniczych Sił Europy – jest siedzibą Sojuszniczego Dowództwa ds. Operacji (Allied Command Operations – ACO), jednego z dwóch dowództw strategicznych NATO. Jest zlokalizowana w Belgii, w miejscowości Casteau, dzielnicy miasta Soignies, ok. 5 km od miasta Mons i ok. 55ca km na południe od Brukseli. Jest to najwyższe dowództwo NATO do spraw operacji. Odpowiada ono za koordynację wszystkich operacji, podejmowanych przez siły Sojuszu zarówno na terytorium traktatowym, jak i poza nim. W kwietniu 1951 roku generał Dwight D. Eisenhower, pierwszy naczelny dowódca sił NATO w Europie (SACEUR), podpisał rozkaz aktywujący Naczelne Dowództwo Połączonych Sił Sojuszniczych NATO w Europie ACE (Allied Command Europe – ACE) oraz Kwaterę Główną Naczelnego Dowództwa Połączonych Sił Sojuszniczych NATO w Europie SHAPE. Kwatera Główna SHAPE została rozmieszczona w Rocquencourt koło Paryża. Do Casteau koło Mons w Belgii została przeniesiona w roku 1967, po objęciu po raz drugi urzędu prezydenta Francji przez Charles’a de Gaulle’a, który w prezydenckim dekrecie zarządził, że wszystkie siły zbrojne na terenie państwa, do kwietnia 1969, muszą być podległe Francji. Niedługo później ogłosił on wystąpienie Francji z Sojuszniczego Dowództwa w Europie oraz nakazał opuszczenie terytorium państwa przez SHAPE i wszystkie podległe dowództwa NATO do kwietnia 1967. Aktualnie (2025) dowódcą Naczelnego Dowództwa Sojuszniczych Sił Europy jest amerykański generał General Alexus G. Grynkewich, jego zastępcą jest angielski generał Admiral Sir Keith Blount. Polskim Narodowym Przedstawicielem Wojskowym przy Naczelnym Dowództwie Sojuszniczych Sił Zbrojnych NATO w Europie w Mons jest generał brygady pilot Sławomir Mąkosa. Zobacz też ACT Przypisy Bibliografia Stanisław Zarychta: Struktury militarne NATO 1949–2013. Warszawa: Bellona SA, 2013. ISBN 978-83-11-13021-0. Supreme Headquarters Allied Powers Europe – About us. NATO. [dostęp 2023-05-17]. (ang.). Supreme Headquarters Allied Powers Europe – History. NATO. [dostęp 2023-05-17]. (ang.). Supreme Headquarters Allied Powers Europe – Command Group. NATO. [dostęp 2023-05-17]. (ang.). Supreme Headquarters Allied Powers Europe – National Military Representatives. NATO. [dostęp 2023-05-17]. (ang.). Ministerstwo Obrony Narodowej – Kadra dowódcza – Generał brygady / Kontradmirał. MON. [dostęp 2023-05-17].
Quartel-general supremo das Potências Aliadas da Europa

O Quartel-General Supremo das Potências Aliadas da Europa (SHAPE) é o quartel-general militar das Operações do Comando Aliado (ACO) da Organização do Tratado do Atlântico Norte (OTAN) que comanda todas as operações da OTAN em todo o mundo. O SHAPE está situado na aldeia de Casteau, perto de Mons, Bélgica. O comandante da ACO e da SHAPE é intitulado Supreme Allied Commander Europe (SACEUR), e é sempre um oficial general de quatro estrelas ou oficial de bandeira dos EUA que também serve como Comandante do Comando Europeu dos EUA. De 1951 a 2003, o SHAPE foi o quartel-general do Comando Aliado da Europa (ACE). Desde 2003, o SHAPE é o quartel-general da ACO, controlando a OTAN também fora da Europa. Embora o âmbito geográfico das suas atividades tenha sido alargado, o SHAPE manteve o seu nome tradicional com referência à Europa. Papel nas missões da União Europeia Nos termos do Berlin Plus agreement, de 2002, o SHAPE pode também participar na estrutura de comando e controle da União Europeia (UE) como quartel-general operacional (QO) para as missões da UE. Nesse caso, o Vice-Comandante Supremo Aliado da Europa (DSACEUR), que é sempre um europeu, serviria como Comandante da Operação (OpCdr). Esta utilização do SHAPE pela UE está, no entanto, sujeita a um "direito de preferência", ou seja, a OTAN deve primeiro recusar-se a intervir numa dada crise e depende da aprovação unânime entre os Estados da OTAN, incluindo os que não pertencem à UE. ==Referências== Ligações externas «Página oficial» How SHAPE took SHAPE (from NATO's website) Allied Command Operation SitRep The New NATO Force Structure Arquivado em 2013-06-06 no Wayback Machine EUobserver – Nato's new headquarters to cost €1 billion History of SHAPE «Senior officials in the NATO military structure, from 1949 to 2001» (PDF) (32 KB) NATO Flickr photostream
Sediul Central al Forțelor Aliate din Europa

Sediul Central al Forțelor Aliate din Europa (SHAPE) este centrul Operațiunilor Aliaților Organizației Tratatului Atlanticului de Nord. Din 1967 a fost localizat la Casteau, la nord de orașul belgian Mons, dar a fost localizat anterior, din 1953, la Rocquencourt, lângă Versailles, Franța. Din 1951 până în 2003, SHAPE era sediul Cercului de Operațiuni Aliate (ACE). Din 2003 a fost sediul Operațiunilor Comandamentului Aliat, controlând toate operațiunile NATO din întreaga lume. SHAPE și-a păstrat denumirea tradițională cu referire la Europa din motive juridice, deși domeniul geografic al activităților sale a fost extins în 2003. În acel moment, comanda NATO din Lisabona, parte istorică a Comandamentului Aliat Atlantic, a fost transferată la ACO. Comandantul centrului de comandă al operațiunilor aliate a păstrat și titlul de „Comandant Suprem al Europei” (SACEUR) și continuă să fie un general cu patru stele din Statele Unite sau un ofițer de pavilion, care de asemenea ocupă funcția de comandant al Comandamentului European al SUA. Referințe Legături externe Site web oficial How SHAPE took SHAPE (from NATO's website) Arhivat în 28 martie 2019, la Wayback Machine. Allied Command Operation SitRep The New NATO Force Structure Arhivat în 6 iunie 2013, la Wayback Machine. EUobserver – Nato's new headquarters to cost €1 billion History of SHAPE „Senior officials in the NATO military structure, from 1949 to 2001” (PDF). (32 KB) NATO Flickr photostream
Supreme Headquarters Allied Powers Europe

Supreme Headquarters Allied Powers Europe (förkortning: SHAPE) är ett av Natos militärstrategiska högkvarter som är beläget i Casteau, norr om Mons i provinsen Hainaut i den federala regionen Vallonien i Belgien. SHAPE låg ursprungligen vid grundandet i Frankrike i Parisförorten Rocquencourt, men flyttade 1967 till Belgien som en följd av beslutet av Frankrikes president Charles de Gaulle att dra sitt land ut ur Natos militära kommandostruktur. SHAPE är säte för Supreme Allied Commander Europe (SACEUR) som leder Allied Commad Operations (förkortning: ACO). Befattningen som SACEUR innehas alltid av en amerikansk general eller amiral som samtidigt har en parallell befälsroll utanför Nato över samtliga amerikanska trupper i Europa i egenskap av befälhavare över United States European Command. Allied Command Operations Referenser Noter Externa länkar shape.nato.int Wikimedia Commons har media som rör Supreme Headquarters Allied Powers Europe.﻿
Sint-Andrieskerk (Balen)

De Sint-Andrieskerk is de parochiekerk van Balen-Dorp. Geschiedenis Vermoedelijk stond op deze plaats een 13e-eeuwse kapel, maar archiefmateriaal hieromtrent is niet voorhanden. De huidige kerk in Brabantse gotiek werd gebouwd tussen 1444 en 1508. Pas in 1526 was de bouw voltooid, maar in 1578 en 1684 werd de kerk beschadigd door brand, om in 1686 te worden hersteld. In 1717 werden nieuwe gewelven aangebracht. Midden 18e eeuw werd een schooltje tegen de kerk aan gebouwd dat later dienstdeed als gemeentehuis om in 1910 te worden afgebroken en vervangen door een neogotische doopkapel, ontworpen door M. Christiaens. In de loop van de 19e en 20e eeuw vonden diverse restauraties plaats. Gebouw De Sint-Andrieskerk is een driebeukige kruisbasiliek, waarvan de laat-15e-eeuwse toren opgetrokken is uit baksteen en ijzerzandsteen, afkomstig uit de omgeving van Diest. De toren heeft een laag tentdak, dat werd aangebracht nadat de spits door de brand van 1684 werd verwoest. Interieur De kerk bezit een aantal 16e-eeuwse houten beelden, waaronder een heilige Anna en een Johannes de Doper; voorts 17e-eeuwse beelden, zoals een piëta, en een Madonna met kind door Pieter Verbruggen. Uit 1725 stamt een beeld van Cosmas en Damianus, door Jan van Elewyt. Ook 19e-eeuwse beelden zijn aanwezig. Er zijn ook diverse schilderijen, waaronder een Aanbidding der Herders, toegeschreven aan Gaspar de Crayer. Er is een reliekschrijn van de heilige Odrada uit de 2e helft van de 18e eeuw. Het betreffende reliek werd in 1654 naar Balen gebracht. Het geelkoperen doopvont uit 1549 werd vervaardigd door Nicolaas Coopman. Twee biechtstelen dateren uit de eerste helft van de 17e eeuw. De zijaltaren zijn uit begin 18e eeuw. Het orgel, uit 1723, werd vervaardigd door Christiaan Penceler en de orgelkast door Jan van Elewyt. In 1893 werden in het koor glas-in-loodramen geplaatst, vervaardigd door Arthur-Théodore Verhaegen. Externe link Onroerend erfgoed
Église Sainte-Anne (Auderghem)

L’église Sainte-Anne (en néerlandais : Sint-Annakerk) d’Auderghem est un édifice religieux catholique construit au XIXe siècle sur la chaussée de Tervuren à Auderghem, aujourd’hui commune de Bruxelles (Belgique). En 1843 elle devient paroisse catholique. Elle a donné son nom au quartier Sainte-Anne d’Auderghem. Éléments d’histoire Sise entre les anciennes abbayes de Val Duchesse et de Rouge-Cloître, et à l’est du centre de l’ancien village la nouvelle église, construite par l’architecte Louis Spaak, remplace en 1843 la chapelle Sainte-Anne devenue trop exigüe, comme lieu de culte pour la communauté catholique du village (pierre de fondation de l'église, dans le mur de façade: Anno 1843). La paroisse Sainte-Anne est ainsi fondée en 1843 à la demande des habitants qui dépendaient jusque-là de la paroisse Saint-Clément à Watermael-Boitsfort. Elle devient ainsi la première paroisse d'Auderghem. Il ne faut pas la confondre avec la chapelle Sainte-Anne, plus ancienne et située plus au nord, qui faisait partie du domaine de Val-Duchesse. Patrimoine Un marbre et un autel baroque en bois (XVIIIe siècle) ornent les bas-côtés. Ceux-ci, achetés en 1875, proviennent de l'église Notre-Dame du Sablon à Bruxelles. L'église possède deux orgues. Le plus notable d'entre eux, installé en 1871 dans la tribune est de style néo-classique, Le facteur en est Henri Vermeersch. Hors d'usage depuis 1985, il n'en est pas moins classé au patrimoine national en 2005 en raison de sa valeur historique. Une restauration de fond en comble a été achevée en mai 2024 par Schoemaeker sous la direction de François Houtart. L'orgue est désormais a nouveau utilisé pour le culte, en alternance avec l'orgue se trouvant dans le transept droit, datant de 1983, œuvre de Jan Boon. Une série de cinq céramiques, œuvres de l'artiste Pierre Liefooghe, illustre des scènes de la vie de sainte Anne. Notes et références Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org Voir aussi Articles connexes Liste des monuments classés d’Auderghem Portail de l’architecture chrétienne Portail de Bruxelles
Sint-Annakerk (Oudergem)

De Sint-Annakerk (Frans: Église Sainte-Anne) is een kerkgebouw in de Belgische gemeente Oudergem in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De kerk staat op de Tervuurse Steenweg 91, is een parochiekerk in het dekenaat Brussel-Zuid. In 1843 vervangt de kerk de Romaanse Sint-Annakapel, die in de buurt ligt, als parochiekerk. Een marmeren en een houten 18e-eeuws barokaltaar versieren de zijkanten. Deze werden in 1875 overgekocht van de Onze-Lieve-Vrouw-ter-Zavelkerk in Brussel. Orgel Het opmerkelijkste aan deze anders sobere kerk zijn de twee orgels: Een neoklassiek galerijorgel uit 1871 van Henri Vermeersch. Het orgel raakte rond 1985 buiten gebruik en diende hersteld te worden. In december 2005 werd het beschermd: Bij besluit van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering, van 22 december 2005, wordt beschermd als monument, de totaliteit van het orgel op oksaal van de Sint-Annakerk gelegen Tervuursesteenweg 91, te Oudergem, bekend ten kadaster te Oudergem, 2e afdeling, sectie B, 2e blad, perceel nr. 110b, vanwege haar historische en artistieke waarde. Een neobarok orgel in de rechterbeuk uit 1983 van Jan Boon
Sint-Catharinakerk (Tongeren)

De Sint-Catharinakerk, ook bekend als Begijnhofkerk of Paterskerk, is een voormalig kerkgebouw in de Belgische stad Tongeren in de provincie Limburg. De kerk wordt omgeven door de Brouwersstraat, de Sint-Catharinastraat en de Sint-Rosastraat. De Sint-Catharinakerk staat centraal in het begijnhof van Tongeren. Het basilicale gebouw bestaat uit een driebeukig schip met zes traveeën, een koor van één travee onder een zadeldak bedekt met leien en een peerspits op de kruising. Zowel aan de noordzijde als aan de zuidzijde van de kerk bevindt zich een sacristie. De middenbeuk en het koor vormen de oudste gedeelten van de kerk, deze vroeggotische onderdelen zijn opgetrokken in vuursteen. De zijbeuken in mergelsteen en met afzaat van hardsteen zijn toegevoegd in het midden van de 14e eeuw. Zowel in de 15e, in de 18e als in de 20e eeuw werden uitbreidingen en renovaties doorgevoerd. Het rechthoekig portaal is gesitueerd aan de westzijde, boven het portaal bevindt zich een latei. Voorts bestaat de westgevel uit twee lange, smalle vensters met drielobboog centraal boven het portaal, een oculus en twee vensters met drielobboog aan weerszijden van het portaal. Links van het portaal hangt eveneens een Christusbeeld onder een houten nis. Het venster aan de oostzijde van de kerk werd gedicht, bovenaan zijn echter nog twee oculi zichtbaar. De sacristie aan de zuidzijde is gelegen aan de Sint-Rosastraat, dit kleine gebouw is opgetrokken in neogotische stijl. De sacristie aan de noordzijde is vlak tegen het koor aan gebouwd. Van de sacristie is nog slechts een klein gedeelte zichtbaar vanop straat aangezien het Minderbroedersklooster tegen de sacristie is gebouwd. Als onderdeel van het Sint-Catharinabegijnhof staat het gebouw sinds 1998 op de werelderfgoedlijst van de UNESCO.
Sint-Cordulakerk (Schoten)

De Sint-Cordulakerk is een rooms-katholieke kerk gelegen in het centrum van de Antwerpse gemeente Schoten. Van een parochie zou al in de 8ste eeuw sprake zijn geweest. De parochie van Merksem splitste zich omstreeks het jaar 1200 af, en die van Sint-Job-in-'t-Goor in 1535. De kerk stamt oorspronkelijk uit de 12e eeuw. Eind 16e eeuw werd zij vrijwel geheel vernield en tussen 1611 en 1618 herbouwd in laatgotische stijl. In de 19e eeuw werd de kerk uitgebreid met twee zijbeuken en werd de originele toren van 28 meter vervangen door een 48 meter hoge toren in neogotische stijl. De glasramen zijn van de hand van Marc de Groot en Jan Wouters. Naast de kerk ligt de gemeentelijke begraafplaats en een pastorij. Sinds 1991 is de kerk beschermd als monument. Zie ook Lijst van parochies van het bisdom Antwerpen Bronnen Sint-Cordulakerk in Inventaris Bouwkundig Erfgoed
Sint-Dionysiuskerk (Opoeteren)

De Sint-Dionysiuskerk van Opoeteren, toegewijd aan Dionysius van Parijs kreeg zijn huidige neo-gotische vorm in 1905. De fundamenten van het oorspronkelijke 9e-eeuwse gebouw werden in september 1973 blootgelegd. De doopkapel en de toren in mergel op een sokkel van arduin, werden in 1571 toegevoegd. In 1905 werd bij de verbouwing de toren met 6 m verhoogd. De kerkklokken werden door de Duitse bezetter op 16 juni 1944 uit de toren gehaald, stukgeslagen en meegenomen. Ze werden in 1954 vervangen. Kerkschatten een doopvont uit de 14e eeuw, uit arduin, met 4 gebeitelde koppen. Het geelkoperen deksel is 19e-eeuws. een romaans hardstenen wijwatervat uit de 13e eeuw met twee maskers een beeld van O.L.Vrouw uit de 15e eeuw, uit gepolychromeerd hout, hoogstwaarschijnlijk van Albrecht Dürer. Foto's
Sint-Donatuskerk (Dorne)

De Sint-Donatuskerk is de parochiekerk van het bij Opoeteren gelegen gehucht Dorne, gelegen aan de Weg naar As. Sinds de 17e eeuw bestond er, aan de Nielerstraat, reeds een Sint-Donatuskapel, welke nog steeds aanwezig is. Het is een witgekalkt bakstenen zaalkerkje van drie traveeën met een driezijdige koorsluiting. Het koor en de twee aansluitende traveeën zijn 17e-eeuws, de westtravee is 19e-eeuws. Het dak en het dakruitertje zijn bedekt met leien. De glas-in-loodramen zijn in 2000 aangebracht. In 1923 werd er, door Karel Gessler, een bakstenen zaalkerkje gebouwd ter vervanging van deze kapel. In 1936 werd het zaalkerkje vergroot met één travee, en hierop kwam een klein, vooruitspringend, torentje. In 1947 werd ze verheven tot parochiekerk. Tot het interieur behoorde een kruisbeeld in Maaslandse stijl uit omstreeks 1540, een 18e-eeuwse communiebank en een hardstenen doopvont in Romaanse stijl uit de 13e eeuw. Er is een grafsteen uit 1623 voor Dionysius van Oeteren, die burgemeester van Luik is geweest. Eind 20e eeuw werd een nieuwe parochiekerk gebouwd in moderne stijl, ook aan de Weg naar As. Het is een kerk met een vierkante plattegrond die gedekt is door een tentdak. Aldus zijn er vier puntgevels. Centraal bevindt zich een klokkentorentje. De oude Sint-Donaaskerk, die nog een tijdje als openbare bibliotheek in gebruik is geweest, werd in 2008 openbaar verkocht. Externe links Sint-Donatuskapel Oude Sint-Donatuskerk Nieuwe Sint-Donatuskerk
Sint-Elisabethkerk (Stokkem)

De Sint-Elisabethkerk is de parochiekerk van Stokkem, gelegen aan de Steenkuilstraat 48. Geschiedenis Aanvankelijk was de parochiekerk gewijd aan Sint-Lambertus en was ze ondergeschikt aan de parochie van Dilsen. In 1320 werd Stokkem een zelfstandige parochie. Zeker in 1003 moet er al een stenen kerkje zijn geweest, gezien de inscriptie van een jaartal in een steen die bij de afbraak van de kerk werd gevonden. Hier werd in de loop van de geschiedenis aan bijgebouwd; zo had de kerk een gotisch koor. In 1605 brandde de kerk grotendeels af, maar werd hersteld. In 1641 werd de kerk gewijd aan de Heilige Elisabeth. Van 1846-1848 werd de huidige, neoclassicistische, kerk gebouwd, onder architectuur van Joseph Jonas Dumont. In tegenstelling tot de voorganger was deze kerk niet georiënteerd, maar werd met de voorgevel naar de straatzijde geplaatst. Het betreft een bakstenen pseudobasiliek met ingebouwde toren, voorzien van hardstenen versieringen zoals hoekbanden en omlijstingen van de vensters en het ingangsportaal. De toren is 45 meter hoog en heeft twee geledingen. Meubilair Het kerkmeubilair omvat een hoogaltaar uit 1668, van geschilderd hout. In de doopkapel bevindt zich nog een portiekaltaar uit 1775. Er zijn eiken biechtstoelen uit de 17e en 18e eeuw en een communiebank uit de 2e helft van de 18e eeuw. Het orgel stamt uit ongeveer 1805 en werd gebouwd door Joseph Binvignat. Er is een beeld van Onze-Lieve-Vrouw met Kind uit ongeveer 1600, en een kruisbeeld uit mogelijk het begin van de 18e eeuw. Verder is er een 18e-eeuws schilderij van Sint-Augustinus van Hippo, en een schilderij voorstellende de kroning van Maria, uit dezelfde tijd. Daarnaast zijn er tal van voorwerpen en kunstwerken uit de tijd van de bouw van de huidige kerk, waaronder meubilair uitgevoerd door Jan Dieterich. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Gertrudiskerk (Heppeneert)

De Sint-Gertrudiskerk is de parochiekerk van Heppeneert, gelegen aan Heppeneert en is toegewijd aan Gertrudis van Nijvel. Het zijaltaar aan de rechterkant is versierd met een beeld uit de 16e eeuw van Gertrudis. Geschiedenis Reeds vóór 1202 moet Heppeneert een kerk hebben gehad, die ondergeschikt was aan de parochie van Neeroeteren. Vanaf 1567 kwam het patronaatsrecht aan de Kruisheren van Maaseik. In 1807 werd Heppeneert ondergeschikt aan de parochie van Maaseik, en in 1842 werd Heppeneert weer een zelfstandige parochie. In 1871 werd begonnen met de bouw van een nieuwe kerk in neoromaanse stijl, door Herman Jaminé. Deze kwam in 1886 gereed. In 1892 en 1898 werd de kerk nog vergroot. Het miraculeuze beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Rust, dat volgens het volksgeloof eeuwen geleden aanspoelde te Elen, werd aldaar vereerd en trok vele bedevaartgangers. De kerk daar werd bediend door de Kruisheren, maar tijdens de Franse tijd werden de goederen van deze orde verbeurd verklaard. De pastoor van Heppeneert, die zelf ook een Kruisheer was, redde het beeldje en bracht het naar de toenmalige Sint-Gertrudiskerk te Heppeneert, waar het in 1801 in de kerk werd geplaatst. De bedevaartgangers gingen echter nog jarenlang naar Elen, maar de Heppeneertse pastoor Froyen wist in 1883 de bedevaart naar Heppeneert op gang te krijgen. In 1893 werd de Aartsbroederschap van Onze-Lieve-Vrouw van Rust opgericht. Gebouw Het gebouw heeft een schip van drie traveeën, met daaraan een koor van één travee, voorzien van een apsis. De westtoren is tegen het kerkje aan gebouwd. Ze heeft een ingesnoerde naaldspits. Het meubilair is grotendeels neogotisch en stamt uit eind 19e en begin 20e eeuw. Het miraculeuze beeld is aanwezig, evenals een fragment van een 15e-eeuws retabel en een Sint-Gertrudisbeeld uit de 16e eeuw. Buiten de kerk bevindt zich een grafsteen zonder opschrift, voorzien van vijf ruiten en drie harten en, naar verluidt, de grafsteen van de legendarische Kaartridder. Bij de kerk bevindt zich een bedevaartspark. Galerij Externe links De miraculeuze beeldengroep Kerken in Vlaanderen
Sint-Gilliskapel (Mulken)

De Sint-Gilliskapel, soms ook aangeduid als kerk, is een klein kerkgebouw in Mulken in de Belgische gemeente Tongeren-Borgloon in de provincie Limburg. De kapel ligt aan de Mulkerstraat aan de oostkant van de plaats. Bij de verbreding van de straat in 1871 werd het ommuurde kerkhof dat de kapel omringd ingekort. Het gebouw is een kleine zaalkerk in classicistische barokstijl en bestaat uit een vroeg-gotische voorstaande westtoren in Maasgotiek, een eenbeukig schip met twee traveeën en een koor met een rechte travee en een driezijdige koorsluiting. Aan de zuidkant is de sacristie aangebouwd. De gesloten vierkante toren is opgetrokken in mergelsteen en heeft een plint van mergelsteen, silex en baksteen, drie geledingen, een ingesnoerde naaldspits, de bovenste geleding aan iedere zijde voorzien van een spitsboogvormig galmgat met een vierpas in het maaswerk, en onder de kroonlijst een rondboogfries met driepasmotief. Het schip is opgetrokken in baksteen met reminiscenties in de Maasstijl in de mergelstenen kroonlijst op ojiefvormige consoles, en heeft verder mergelstenen banden en hoekblokken, rondboogvensters in een omlijsting van kalksteen waarbij de negblokken op regelmatige afstanden geplaatst zijn, en een voorstaand noordportaal met een recentere rechthoekige deur. Het gebouw heeft kruisribgewelven met brede ribben die worden gedragen door zware gordelbogen met rondboogvorm die uitlopen op pilasters. Boven het koor bevindt zich een straalgewelf. De kapel is gewijd aan Sint-Gillis en was een belangrijk bedevaartsoord. De eerste 9 dagen van september worden er nog steeds bedevaarten naar de kapel georganiseerd. Geschiedenis In de 11e eeuw werd er melding gemaakt van een hier gelegen kwartkapel die door een rector wordt bediend. Deze is mogelijk opgericht door de heren van Mulken. Mogelijk rond 1200 werd het gebouw vervangen door een kapel in overgangsstijl. Van deze kapel resteert nog de spitsboog tussen het schip en de toren. Aan het eind van de 13e eeuw werd de huidige toren gebouwd. In 1690 werd er begonnen aan de bouw van een nieuwe kapel (het koor) door Pierre de Simonis, heer van Betho. In 1727 werd het gebouw verder afgewerkt door François de Hinnisdael, de erfgenaam van voornoemde heer.