NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Schumantunnel

De Schumantunnel (Frans: Tunnel Schuman) is een spoortunnel in de stad Brussel, in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De tunnel heeft een lengte van 970 meter en loopt onder de Clovislaan, de Ambiorixsquare en de Karel de Grotelaan. De dubbelsporige spoorlijn 161 gaat door deze tunnel. De snelheid in de tunnel is beperkt tot 50 km/u. Het noordelijke tunnelportaal en het erboven gelegen voormalige station Leuvensesteenweg bevinden zich in de gemeente Sint-Joost-ten-Node (de Leuvensesteenweg zelf vormt de gemeentegrens). Aan het andere eind van de tunnel ligt het station Brussel-Schuman, dat zich deels ondergronds, deels bovengronds bevindt. De tunnel loopt onder andere onder het Berlaymontgebouw. De tunnel werd genoemd naar Robert Schuman.
Sint-Amanduskerk (Geel)

De Sint-Amanduskerk is de oudste parochiekerk van Geel. Ze bevindt zich nabij de Markt in het centrum van de stad. Het is een laatgotische kerk die gebouwd is van 1489-1532. De voorganger brandde in 1489 af. Deze was gebouwd in Brabantse witte zandsteen. De herbouw van de kerk vond vanaf 1490 plaats in baksteen. Van het zandstenen bouwwerk bleven nog enkele delen over. De toren heeft een onderbouw uit ongeveer 1400, is gedeeltelijk ook van 1489, en werd in het midden van de 16e eeuw verhoogd tot 59 meter. In 1567 werden de meeste kunstwerken in de kerk door de Beeldenstorm vernietigd. Slechts beelden van de Heiligen Dimpna en Gerebernus bleven gespaard, evenals twee schilderijen, onder meer een Aanbidding van de Drie Koningen. Het interieur van de kerk, zoals zich dat tegenwoordig openbaart, stamt uit de barok. Het betreft de lambrisering van de zijbeuken en de biechtstoelen, van de hand van Pieter Valckx. Daarnaast het koorgestoelte van eind 17e eeuw, een preekstoel uit ongeveer 1715 door Willem Kerrickx, het hoogaltaar uit 1748 door de Mechelse kunstenaar Theodoor Verhaegen. Voorts aan de pilaren de beelden van de Apostelen en de marmeren koorafsluiting uit 1693 door Pieter Scheemaeckers de Oude. In de zuidgevel zijn gebrandschilderde ramen van Jan Huet te zien.
Keizerpark

Het Keizerpark is een park in Oud-Gentbrugge, een wijk van de Belgische stad Gent. Het ligt op een eiland dat deel uitmaakte van de omwalling van de stad Gent. Het park is ongeveer 1,8 hectare groot en door twee fietsbruggen verbonden met de Visserij (Gentse binnenstad) enerzijds en de Scheldekaai (Gentbrugge) anderzijds. Aan de kant van de Brusselsesteenweg zijn er voorzieningen voor basketbal en skaten. In het midden van het park is een grasperk met trapjes naar het water. Op het houten ponton langs de Schelde kan gevist worden. Daarnaast is er een speeltuin en een picknickruimte. Geschiedenis Het park bevindt zich op een eilandje tussen twee waterlopen. In het noorden de historische Schelde (die loopt vanaf de samenvloeiing met de Leie in het stadscentrum, ten westen van het eilandje van de Visserij) met aansluitend in het westen de Scheldedoorsteek (Keizervest), en in het zuidoosten de Franse Vaart). Waar nu het eilandje is, stond sinds het laatste kwart van de 16e eeuw, ten tijde van het Calvinistische bestuur, een bastion dat deel uitmaakte van de tweede omwalling van Gent. Dat bastion lag vlak vóór de Keizerpoort, de naam Keizerpark is daarvan afgeleid. Deze poort stond in voor het verkeer van en naar Brussel. Omstreeks 1790, onder Jozef II, werd de omwalling afgebroken. Het gebied kreeg daarna een voornamelijk industriële invulling, met onder meer een ijzergieterij. Het Keizerpark werd aangelegd in de jaren 1949-1950 en lag aanvankelijk relatief geïsoleerd. Het was enkel toegankelijk vanaf de Brusselsesteenweg. Tussen 2004 en 2009 heeft het park ingrijpende veranderingen ondergaan, het wordt sindsdien veel bezocht en is een knooppunt voor fietsers en wandelaars. Heraanleg In 2004 begon men met de bouw van de Keizersparkbrug, een grote voetgangers- en fietsersbrug over de Schelde-doorsteek. Hij wordt gekenmerkt door twee pylonen. Er werd ook een onderdoorgang aangelegd onder de N9 Brusselsesteenweg, zacht verkeer kreeg daarmee een autoluwe route tussen de Gentse binnenstad en Ledeberg - Merelbeke. In 2008 werd een kleinere brug over de Franse Vaart gebouwd, voor een autoluwe aansluiting met Gentbrugge. De constructie van beide bruggen had als doel in een veiligere en betere verbinding te voorzien voor het fietsverkeer tussen de binnenstad enerzijds en Merelbeke en (Oud) Gentbrugge. Het maakte van het Keizerpark een knooppunt voor zachte weggebruikers. Er werd ook een aanlegsteiger aangelegd langsheen de Schelde. Doel daarvan was het park beter te laten aansluiten op het water en pleziervaarders de mogelijkheid te geven tijdelijk aan te meren voor een bezoek aan het park. Na de bouw van de fietsersbruggen en de aanlegsteiger werd het Keizerpark heraangelegd en ingedeeld in verschillende zones met een elk eigen functionele invulling. Zie ook Bolwerkplantsoen
Landen railway station

Landen is a railway station in the town of Landen, Flemish Brabant, Belgium. The station opened on 2 April 1838 and is located on lines 21 and 36. The train services are operated by National Railway Company of Belgium (NMBS). Landen used to be located on 127 (to Statte) and 147 (to Tamines). On 19 February 2016 a train ran away from a platform at Landen railway station after the driver left the cabin to inspect the train's mechanics. The train started moving in the direction of Tienen railway station and was stopped 30 minutes and 12 km later by a driver who jumped in the train's cab. No passengers were on the train during the incident. Train services The station is served by the following services: Intercity services (IC-03) Blankenberge - Bruges - Ghent - Brussels - Leuven - Hasselt - Genk Intercity services (IC-14) Quiévrain - Mons - Braine-le-Comte - Brussels - Leuven - Liege (weekdays) Intercity services (IC-29) De Panne - Ghent - Aalst - Brussels - Brussels Airport - Leuven - Landen Local services (L-21) Landen - Waremme - Liege (weekends) References External links Media related to Landen train station at Wikimedia Commons
Estación de Landen

La estación de Landen es una estación de tren belga situada en Landen, en la provincia del Brabante Flamenco, región Flamenca. Pertenece a la línea de S-Trein Lieja. Situación ferroviaria La estación se encuentra en la línea 36 (Bruselas-Lieja). Historia Intermodalidad Véase también S-Trein Lieja Referencias
Station Landen

Station Landen is een spoorwegstation op een knooppunt van spoorwegen in de stad Landen. Spoorlijn 36 (Brussel - Luik) is de belangrijkste spoorlijn door het station, verder is er de enkelsporige spoorlijn 21 naar Alken en Hasselt. Spoorlijn 127 naar Statte en spoorlijn 147 naar Tamines zijn opgebroken. Er zijn 5 perrons, 3 geëlektrificeerde wijksporen, een werkspoor en een doodlopend overslagspoor. In het stationsgebouw is een kantine. Sinds 1 maart 2024 zijn de loketten van dit station enkel in de week geopend tussen 7.15 en 14.30 uur. Treindienst Fotogalerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Hôtel Winssinger

L'Hôtel Winssinger est un hôtel de maître de style Art nouveau conçu par l'architecte Victor Horta et situé rue de l'Hôtel des Monnaies 66, à Saint-Gilles, une commune de Bruxelles en Belgique. Historique L'édifice a été conçu par l'architecte Victor Horta entre 1894 et 1897 pour l'ingénieur Camille Winssinger. En 1928-1929, la façade et l'intérieur ont été modifiés (par Horta lui-même) lors de la transformation, souhaitée par Winssinger, de l'hôtel en immeuble de rapport. Récemment rénové, le bâtiment est actuellement composé d'un bureau d'architectes et designers, d'une galerie d'art et de plusieurs appartements. Accès Voir aussi Articles connexes Liste des monuments classés de Saint-Gilles Liens externes Inventaire du patrimoine architectural de la région de Bruxelles-Capitale Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Art nouveau Portail de Bruxelles
Hôtel Winssinger

Het Hotel Winssinger is een bouwwerk van de hand van architect Victor Horta in de Belgische gemeente Sint-Gillis. Beschrijving Deze stadswoning in art-nouveaustijl ontwierp en bouwde Victor Horta tussen 1894 en 1897 in opdracht van ingenieur Camille Winssinger. De 10 meter brede rijwoning ligt aan de Munthofstraat 66 in Sint-Gillis. De gevel valt op door een erker over meerdere verdiepingen en het horizontale lijnenspel in blauwe hardsteen. Horta ontwierp de woning op het toppunt van zijn carrière toen de werven voor het Maison Autrique en het Hotel Tassel in uitvoering waren. Ingenieur Winssingers opdracht was complex: de woning moest tegelijkertijd extravert ogen en toch een intimiteit uitstralen. De opdrachtgever eiste een statig trappenhuis met vestibule, een receptieruimte en een biljartsalon. Daarbij moest er in de woning voldoende privacy zijn voor zijn zieke vrouw. Horta omschreef zijn opdrachtgever als precies als een chronometer, scherp als een lemmet van Toledo. Tussen 1928 en 1929 verbouwde de ontwerper op vraag van Emile, de zoon Winssinger, zowel de gevel als het interieur tot een opbrengsthuis met respect voor de oorspronkelijke stijl. Het gelijkvloers richtte men in als sociale zetel van de verzekeringsmaatschappij Le Lion belge. Een gedeelte van de tuin werd ingenomen als kantoor. De familie Winssinger is al verschillende generaties actief in het beheer van vermogens en vastgoed. In 2004, na jaren leegstand, kocht immobiliënmakelaar Michel Gilbert het geheel om de woning te restaureren. In 2007 volgde de klassering tot beschermd monument. Het Brussels Gewest kwam met 770 000 euro over de brug. Men schatte de totale kosten voor de restauratie op 2,5 miljoen euro. Na de studie van Horta's oorspronkelijke bouwplannen en foto's kon men de vroegere toestand achterhalen. Ondanks de vele verbouwingen probeert men toch tot een herstel van het vroegere geheel te komen. Het bouwperceel splitste men opnieuw op in een gevelwoning en een annex in de tuin. De indrukwekkende trappenpartij en bijhorende glasraam werden opnieuw gemaakt conform het origineel. Het originele behangpapier naar ontwerp van William Morris in de vroegere eetkamer van het gelijkvloers wordt eveneens gerestaureerd onder leiding van de Hortaspecialiste architecte Barbara van der Wee. Sinds 2012 is het geheel verhuurd als fotogalerie voor de groep Paris-Beijing Galerij. De galerie, met 800 m² expositieruimte, richt zich op de nieuwe lichting Aziatische kunstenaars met onder meer Ai Weiwei, Rong Rong en de Gao Brothers. Zie ook Art nouveau in Brussel Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Brussel Externe links Site huis Winssinger Hôtel Winssinger wordt fotogalerie Hotel Winssinger (geleid bezoek)
Dion (Beauraing)

Dion est une section de la ville belge de Beauraing située en Wallonie dans la province de Namur. C'était une commune à part entière avant la fusion des communes de 1977. Dion se divise en Dion-le-Mont et Dion-le-Val. Le village est bâti sur les hauteurs de Meuse, en bordure immédiate de la frontière française. Étymologie Dion viendrait du mot celtique « dionos » corruption de l'adjectif « devonos », divin, sacré. En latin, Devona, Divona sont des vocables attribués à des cours d'eau sacrés. Dion, en latin, « Diona, Diviniu » doit son nom et son origine à une source ou fontaine consacrée à une divinité. Le site de Dion remonte à l'époque gallo-romaine, il a livré d'importants amas de scories antiques parmi lesquelles on a trouvé une tête de soldat romain en fonte coulée, preuve de la présence d'artisans du métal de notre région durant les premiers siècles de notre ère. Géographie Dion est situé sur la grande bande calcaire de la Calestienne s'étendant localement de Givet à Beauraing. Cette zone de calcaire renferme une multitude de petits filons de minerai de fer exploités depuis les temps les plus reculés à Dion, y laissant des amas de scories. La richesse des gisements, l'excellente qualité du métal et l'éloignement d'autres centres de production avaient amené au IIe siècle de notre ère, un développement important de l'industrie du fer dans la Province de Namur. Évolution démographique Source: DGS, 1831 à 1970=recensements population, 1976= habitants au 31 décembre Histoire L'implantation humaine s'y est maintenue comme en témoigne le cimetière mérovingien à inhumation jouxtant le cimetière gallo-romain à incinération repéré le long de l'ancienne route menant de Givet (France) à Pondrôme. Les deux Dion (Dion-le-Mont et Dion-le-Val) subissent au XVIIe siècle, de nombreuses dévastations dues aux luttes endémiques entre la France et l'Espagne. Ces villages sont cédés à la France par le traité de Nimègue (1678), restitués ensuite aux Pays-Bas en 1699 par la Convention de Lille. Dion fut érigée en commune à la Révolution française. Liste des bourgmestres de 1830 à 1977 Patrimoine et culture Patrimoine architectural Le Tienne de Dion est un site de grand intérêt biologique. L'église Saint-Martin du village possède un confessionnal de style Renaissance. Une ferme du XVIIIe siècle, jadis occupée par des moines. Culture Enseignement Galerie Économie La vie économique est dominée par l'agriculture ; l'élevage s'intensifiant tout au long du XIXe siècle, axé sur les moutons puis les bovidés. Le secteur secondaire y est absent, hormis une briqueterie implantée en 1896 mais dont on perd la trace par la suite. Vie associative Portail de la province de Namur
Dion (Beauraing)

Dion – dzielnica (section) miasta Beauraing w Belgii, w Regionie Walońskim, w prowincji Namur, w okręgu Dinant. 1 stycznia 2020 roku liczyła 503 mieszkańców. Do 31 grudnia 1976 r. samodzielna gmina. Demografia Liczba mieszkańców, stan na 1 stycznia: Przypisy
Zilverpand

Het Zilverpand is een winkelcentrum in Brugge. Het is gelegen tussen de winkelstraten Noordzandstraat en Zuidzandstraat, met bijkomende in- en uitgangen langs Zilverstraat en Dweersstraat. Het Zilverpand is een geheel van panden en binnenplaatsen, waarin voorheen het Sint-Lodewijkscollege gehuisvest was. Na de verhuizing van het college naar Sint-Andries en de sloping van de gebouwen, met uitzondering van enkele gevels, werden in de jaren 1974-1979 op de begane grond winkels ontwikkeld. De overige etages werden sociale appartementen, gebouwd door de Intercommunale maatschappij voor sociale huisvesting 'Interbrugse'. In 2003-2004 werd het winkelcomplex grondig gerenoveerd. Het oorspronkelijke concept met passages en gangen werd herzien: van de gangen werd extra winkelruimte gemaakt en de binnenpleinen werden heraangelegd als winkel-wandelzones. De winkels (her)openden begin 2004 hun deuren. De leegstand waarmee het winkelcentrum voor de renovatie te kampen had, raakte opgelost en ook een aantal winkels die A-merken in hun assortiment voeren, kwam er zich vestigen. Kenmerkend voor het complex zijn de karakteristieke monumentale panden. Uitbundige gevelreclame wordt geweerd. Naast winkels zijn er ook horecagelegenheden met terrasjes. Onder het Zilverpand ligt een parkeergarage voor kortparkeerders met ruim 400 plaatsen.
Forêt de Soignes

Forêt de Soignes (nid. Zoniënwoud) – las bukowy w Belgii oddalony o 6 km na południowy wschód od centrum Brukseli. Powierzchnia lasu wynosi ponad 4400 hektarów. W 2017 roku las został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Historia Forêt de Soignes do czasów rzymskich był częścią wielkich obszarów leśnych Silva Carbonaria, które rozciągały się od Renu i Mozeli do Morza Północnego. Wraz ze wzrostem liczby ludności w Europie las był wycinany, aby mogły powstać wioski i miasta oraz obszary uprawne. Jego wycinkę ograniczył w XII wieku książę Brabancji, który wyznaczył tu tereny łowne. Mimo to na początku XVI wieku z lasu pozostało około 100 kilometrów kwadratowych. Gdy w 1795 roku teren obecnej Belgii został zajęty przez Francję, nastąpiła wycinka drzew na cele wojenne. Krótko po odzyskaniu przez Belgię niepodległości w 1830 roku las został wykupiony przez państwo. Od 1959 roku dzięki dekretowi królewskiemu Forêt de Soignes objęto ochroną. Stowarzyszenie La Ligue des Amis de la Forêt de Soignes („Towarzystwo przyjaciół Forêt de Soignes”) powstało w październiku 1909 roku. Członkami założycielami byli: były burmistrz Brukseli, Charles Buls, posłowie Emile Vandervelde, Henri Carton de Wiart, pisarze tacy jak Émile Verhaeren i inni artyści, w tym malarz René Stevens. Jest to obecnie najstarsze stowarzyszenie ochrony przyrody w Belgii. Lista światowego dziedzictwa UNESCO Las znajduje się na terenie trzech regionów: Flandrii, Brukseli i Walonii. Dlatego złożony w 2016 roku wniosek o wpisanie Forêt de Soignes na listę światowego dziedzictwa UNESCO musiał zostać przez nie uzgodniony. Wpis nastąpił podczas 41. sesji Komitetu Światowego Dziedzictwa w Krakowie 7 lipca 2017 roku poprzez rozszerzenie obszaru Pradawnych i pierwotnych lasów bukowych w Karpatach i innych regionach Europy. Zobacz też Pradawne i pierwotne lasy bukowe Karpat i innych regionów Europy – obiekt światowego dziedzictwa UNESCO Przypisy Bibliografia Herman Dierickx: Bruxelles, ville verte, ville nature. Á la découverte de la biodiversité urbaine. Bruxelles: Racine, 2010, s. 148-149. ISBN 978-2-87386-678-5. Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa
Суань

Суаньский лес, лес Суань (фр. Forêt de Soignes), лес Зониен (нид. Zoniënwoud) — крупный лесной массив в Бельгии, расположенный в южной части города Брюссель. В пределах Брюсселя представляет собой живописный лесопарк с озёрами. В древности лес был известен своими размерами и труднопроходимостью. Именно этот лес помешал продвижению на юг франкских племен в V—VII веках и сыграл важную роль в сохранении романского населения в Валлонии. К северу от него очаги романской культуры были изолированы и со временем подверглись германизации. В Средние века торговые контакты между фламандцами и валлонами усилились, равно как и вырубка самого леса. В XVI веке лес занимал площадь более 200 км². Эти земли также именуются Лес капуцинов, так как в конце XVIII века в Суаньском лесу начали селиться монахи. После образования королевства Бельгия в 1830 году столицей нового государства становится Брюссель, стремительный рост которого в XIX—XX веках привёл к значительному сокращению лесных массивов. Из-за близости Брюсселя, постоянного роста населения столичных пригородов, прокладки шоссейных и железных дорог площадь леса сократилась почти в 5 раз. Особую проблему представляет экологическая фрагментация леса. Положение осложняется и тем, что по территории леса в 1963 году пролегла бельгийская языковая граница. С 1963 года лес разделен между тремя регионами федеративной Бельгии. 56 % его территории относится к Фландрии, 38 % входит в Брюссельский столичный округ и 6 % находится на территории Валлонии. Кроме этого, 7,9 % его территории (3,47 км²) по разным сторонам границы входят в состав владений бельгийской королевской семьи. Попытки соединить франкоязычный Брюссель с Валлонией (коридор Брюссель — Валлония) так или иначе затрагивают проблемы перераспределения лесной территории и её дальнейшего освоения человеком.
Forêt de Soignes

Forêt de Soignes är en skog i Belgien. Den ligger i provinsen Hainaut och regionen Vallonien, i den centrala delen av landet, 9 km sydost om huvudstaden Bryssel. Arean är 4 383 hektar. I omgivningarna runt Forêt de Soignes växer i huvudsak blandskog. Runt Forêt de Soignes är det tätbefolkat, med 659 invånare per kvadratkilometer. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Forêt de Soignes.
Groentenmarkt (Gent)

De Groentenmarkt is een plein in het historisch stadscentrum van Gent. Aan het plein is sinds 1251 het Groot Vleeshuis gelegen. Het oorspronkelijk houten bouwwerk werd in het begin van de 15e eeuw door het huidige gebouw vervangen. Op het plein was vroeger veemarkt en later, van 1366 tot 1689 vismarkt, waar het Viskopershuis nog naar verwijst. Die vismarkt verhuisde later naar het Sint-Veerleplein en kreeg uiteindelijk onderdak in het gebouw op dat plein dat men nu de oude vismijn noemt. De vroegere naam van de Groentenmarkt was dan ook de Vismarkt. De Groentenmarkt als executieplaats Ooit bakenden vier houten geselpalen de markt af. Sire Gheleyn van Maldeghem, die privileges van de Gentenaren had geschonden, moest als straf de houten palen door stenen exemplaren vervangen. De zuil, in 1926 in het midden van het Sint-Veerleplein geplaatst, met bovenaan een gekroonde leeuw verwijst hier naar en wordt Sire van Maldegem genoemd. De zuil is een aandenken, aangeboden aan de organisatoren van de Wereldtentoonstelling van 1913. De Groentenmarkt als haven In 1812 plaatste men een 8 m hoge arduinen pomp in empirestijl in de vorm van een obelisk in het midden van het plein. De waterpomp in blauwe hardsteen werd gebouwd door Jean-Baptiste van de Cappelle naar een ontwerp van bouwmeester Pierre-Jean de Broe. Bij het graven van de pompput vond men een stuk kaaimuur, wat er op wijst dat vroeger boten aanlegden en het plein via een kanaaltje, dat onder het vleeshuis liep, in verbinding stond met de Leie achter het Vleeshuis. Tramlijn 1 doet ook dit plein aan als halte tussen de Korenmarkt en het Sint-Veerleplein. De eerste vestiging van de Belgische Europabank werd op 31 maart 1965 op dit plein geopend.
Stramprooierheide

De Stramprooierheide, ook wel Stramprooise Heide, is een natuurgebied ten westen van Stramproy. Het gebied bestaat uit een aantal verspreid liggende percelen die samen ongeveer 32 ha groot zijn en wordt beheerd door Vereniging Natuurmonumenten. Het grootste deel van het gebied is voormalig heide- en stuifzandgebied, dat begin twintigste eeuw met grove den werd beplant. Er zijn nog enkele heiderestantjes te vinden, waar kruipbrem en klokjesgentiaan groeien. Daarnaast is er gras- en bouwland. Op de akkers wordt graan verbouwd op biologischee wijze. Het bos wordt meer en meer naar afwisselend loofbos teruggebracht. In de poelen langs de Grensweg leven de alpenwatersalamander, de kamsalamander de kleine watersalamander en de moerassprinkhaan. Het gebied sluit in het zuiden aan op de natuurgebieden De Luysen en het Stramprooierbroek, die zich in België bevinden, en in het oosten op het Areven, dat ten westen van Stramproy is gelegen. Externe link Pagina bij Natuurmonumenten