NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Brasserie de la Senne

De Brasserie de la Senne is een Belgische brouwerij in Brussel. Historiek De brouwerij is het initiatief van Bernard Leboucq en Yvan De Baets. Leboucq begon in 2003 de Sint-Pietersbrouwerij in de voormalige geuzestekerij Moriau in Sint-Pieters-Leeuw. Hier ging hij verder met het kleinschalige brouwen van Zinnebir, gecreëerd naar aanleiding van de Zinneke Parade. De Baets werkte bij Brouwerij De Ranke in Dottenijs. De twee besloten in 2006 samen een brouwerij te beginnen, de Zennebrouwerij. Aangezien het gebouw in Sint-Pieters-Leeuw niet langer beschikbaar was, werd als voorlopige oplossing voor de productie uitgeweken naar Brouwerij De Ranke, waar ze de installaties afhuurden en zelf brouwden. De brouwers vonden in Brussel een geschikte locatie: een gewezen industriële bakkerij in Sint-Jans-Molenbeek. Eind 2010 werd een eerste testbrouwsel op de nieuwe locatie gemaakt. Tijdens de eerste Brussels Beer Challenge in 2012 behaalde de brouwerij een gouden medaille. Door de stijgende productie werd de brouwlocatie te klein en in 2016 werd besloten een nieuwe brouwerij te bouwen nabij de Havenlaan te Brussel. Werkwijze Leboucq en De Baets doen alles zelf, op ambachtelijke wijze. De bieren worden gefilterd noch gepasteuriseerd en er worden geen additieven aan toegevoegd. Volgens de filosofie van de brouwers maken ze niet noodzakelijk sterke, maar wel karaktervolle bieren. Bieren Vast aanbod: Zinnebir, blond, 5,8% Stouterik, stout, 4,5% Taras Boulba, blond, 4,5% Jambe-de-bois, tripel, 8% Zenne Pils, 4,9% Petit Boulba, Hoppy Light Ale, 2,5% Brusseleir zwet IPA, 8% Bruxellensis, Brett Pale Ale, 6,5% Witz Bio, Witbier, 4,0% Brussels Calling, bitterblond, 5% Seizoensbieren: Saison du Meyboom, 5,5% Winter Mess, winterbier, 8,5% Deze bieren worden niet meer gebrouwen: Zwarte Piet, 8,2% Crianza, 7% Equinox, winterbier, 8% Saison de la Senne, 4,3% Zie ook Lijst van Belgische bieren Lijst van Belgische brouwerijen Lijst van Belgische bierfirma's Belgische biercultuur Externe link Officiële website
Kalmthout railway station

Kalmthout is a railway station in the town of Kalmthout, Antwerp, Belgium. The station opened on 26 June 1854 on the Antwerp–Lage Zwaluwe railway, known in Belgium as Line 12. Train services The station is served by the following services: Intercity services (IC-22) Essen - Antwerp - Mechelen - Brussels (weekdays) Local services (L-22) Roosendaal - Essen - Antwerp - Puurs (weekdays) Local services (L-22) Roosendaal - Essen - Antwerp (weekends) External links Belgian Railways website
Estación de Kalmthout

La estación de Kalmthout es una estación de tren belga situada en Kalmthout, en la provincia de Amberes, región Flamenca. Pertenece a la línea de S-Trein Antwerpen. Situación ferroviaria La estación se encuentra en la línea 12 (Amberes-Essen-frontera) Historia Intermodalidad Véase también Referencias
Station Kalmthout

Station Kalmthout is een spoorwegstation langs spoorlijn 12 in de Belgische gemeente Kalmthout. Op 26 juni 1854 stopte de trein er voor de eerste keer. Een hooggeplaatst gezelschap uit Brussel en Antwerpen werd er verwelkomd door burgemeester Cornelius Cas en de bevolking. Op zaterdag 26 juni 2004 werd deze rit, ter gelegenheid van het 150-jarig bestaan van het station, opnieuw gereden. Door de aanleg van de spoorlijn en het station werd Kalmthout uit jarenlange afzondering gerukt. Sinds 28 juni 2013 zijn de loketten van dit station gesloten en is het een stopplaats geworden. Galerij Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Kalmthout (stacja kolejowa)

Kalmthout (niderl. Station Kalmthout) – przystanek kolejowy w Kalmthout, w prowincji Antwerpia, w Belgii. Znajduje się na linii Antwerpia – Rotterdam. Od 28 czerwca 2013 kasy w budynku dworcowym są zamknięte, a sama stacja została zdegradowana do roli przystanku kolejowego. Linie kolejowe Linia 12 Antwerpia – Lage Zwaluwe Połączenia W tygodniu Weekendowe Przypisy Linki zewnętrzne Strona stacji
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Beigem)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van Beigem. De huidige kerk werd in natuursteen in 1924-1925 heropgebouwd nadat de oorspronkelijke eenbeukige kerk in 1914 afbrandde. Bij deze brand bleef enkel de westertoren uit 1653 gespaard. De kerk bij de wederopbouw gebouwd als een driebeukig bedehuis met transept, koor en de oude westertoren. De moderne glasramen van 1948 zijn creaties van Lou Asperslag. Aan de koorzijde vindt men arduinen grafstenen terug uit de 17e tot 19e eeuw. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden er vier schilderen (De Geseling, Ecce Homo, de Kruisiging en de Verrijzenis) gestolen die toegeschreven worden aan een onbekende Vlaamse Primitief (de 'Meester van het Beigemse Altaarstuk'). De vier werken maken deel uit van een reeks van zes schilderijen, waarvan er een in een museum in Philadelphia en een in het museum van Dijon hangt. In 2014 loofde het gemeentebestuur 400.000 euro uit aan diegene die de vier schilderijen in goede staat kan terugbezorgen. Externe links Onze-Lieve-Vrouwparochie te Beigem Parochiekerk Onze-Lieve-Vrouw, Inventaris van het Onroerend Erfgoed
Stenenbrug (Antwerpen)

De Stenenbrug is een liggerbrug in de N116 over de Ring van Antwerpen in het district Borgerhout van de stad Antwerpen. De brug bestaat uit vier overspanningen met een totale lengte van 87,8 m. De brug is 40,5 m breed. Vlakbij naast de brug ligt het onafgewerkte premetrostation Collegelaan als onderdeel van de Reuzenpijp waar tramlijn 8 langs rijdt. Tramlijn 24 rijdt eveneens over de brug. Enige honderd meter verder op de grens van de districten Borgerhout en Deurne lag over de Herentalse Vaart de historische Stenenbrug als naamgever van de omgeving. Hier ligt het eveneens onafgewerkte premetrostation Morckhoven, dat ook deel uitmaakt van de Reuzenpijp waar tramlijn 8 langs rijdt en waar Tramlijn 24 over rijdt. De straat in Borgerhout tussen beide bruggen heet eveneens Stenenbrug.
Kapel van de Bruine-Lieve-Vrouw

De Kapel van de Bruine-Lieve-Vrouw is een voor publiek toegankelijke kapel gelegen aan de Bruine-Lieve-Vrouwstraat te Kerkom-bij-Sint-Truiden, waar deze de oude veldweg van Bevingen naar Gingelom kruist. Legende Een vrouw uit Velm had een kindje. Dit was gestorven zonder het doopsel te hebben ontvangen. De moeder bad tot Onze-Lieve-Vrouw, die het kind weer leeftig maakte. Toen echter in het naburige Montenaken een tyfus-epidemie heerste, brachten de inwoners het Mariabeeld daarheen. Toen de epidemie voorbij was, wilden ze het niet terugbrengen. Maar het Mariabeeld ging op eigen gelegenheid terug naar Kerkom. Nog steeds is er op Maria-Tenhemelopneming (15 augustus) een bedevaart naar deze kapel. Gebouw Het huidige gebouwtje is een achthoekig kapelletje uit de eerste helft van de 18e eeuw, in barokstijl. Het is uitgevoerd in baksteen, met kalkstenen venster- en deuromlijstingen en hoekbanden. Het wordt gedekt door een achtkantig, naar het midden toelopend mansardedak. Het gebouw is fraai gerestaureerd. Het wordt omgeven door lindebomen en het is, samen met zijn omgeving, in 1980 geklasseerd als beschermd monument respectievelijk dorpsgezicht. Interieur De glas-in-loodramen zijn van M. Sacré (1974). Er is een barokaltaar uit 1716 en er is een schildering: "De Aanbidding der Wijzen" uit 1716, een aangeklede Madonna met Kind in gepolychromeerd eikenhout, vermoedelijk 16e-eeuws.
Lisperpoortbrug

De Lisperpoortbrug is een boogbrug over de Afleidingsvaart van de Nete in de stad Lier, in de Belgische provincie Antwerpen. De brug is een deel van de N14 tussen Mechelen en Hoogstraten. De brug ligt aan de vroegere Lisperpoort, waar de baan uit Lier richting Hoogstraten vertrekt.
Zoo d'Anvers

El Zoo d'Anvers (en neerlandès: ZOO Antwerpen) és un zoològic que es troba al centre de la ciutat d'Anvers a Bèlgica. Es troba al costat de l'estació d'Anvers-Central. És el zoo més antic del país, i un dels més antics del món, en funcionament des del 21 de juliol de 1843. Des de la seva fundació el parc ha estat controlat per De Koninklijke Maatschappij voor Dierkunde van Antwerpen, una societat anomenada inicialment Société Royale de Zoologie d'Anvers. L'objectiu inicial del zoo era fomentar les ciències zoològiques i botàniques. El seu primer director va ser el zoòleg i botànic Jacques Kets (10 de novembre de 1785 - 1 de febrer de 1865). El zoo s'ha anat engrandint amb els anys, passant de les 1,59 hectàrees inicials fins a més de 10,5 hectàrees que compta en l'actualitat. Dels primers anys de zoo destaquen el temple egipci (1856) i l'edifici antílop (1861) d'estil oriental, que acull els okapis. L'espai va acollir les proves de boxa i lluita lliure dels Jocs Olímpics de 1920. Després de la Segona Guerra Mundial el zoo es va transformar, aplicant amb nous i moderns estàndards científics, educatius, culturals i estètics. Es van construir nous edificis, com el de primats (1958) o el nocturama (1968), on hi ha els animals nocturns. El 1973 es va construir un nou espai pels rèptils, i el 1978 un nou edifici per a les espècies de micos petites. L'edifici de primats més antic es va renovar el 1989. Per donar suport a la seva missió educativa, el zoològic va començar amb viatges en grup i programes educatius especials anomenats classes zoològiques el 1969. L'1 de gener de 1983 fou classificat com a monument. Referències Enllaços externs Zoo d'Anvers - Lloc web oficial (neerlandès) Website of domain Planckendael (neerlandès) (francès) Centre de Recerca i Conservació
Zoológico de Amberes

El Zoológico de Amberes (en neerlandés: ZOO Antwerpen)​ es un parque zoológico en el centro de Amberes, Bélgica,​ situado justo al lado de la estación de tren Antwerpen-Centraal. Es el parque más antiguo de animales en el país, y uno de los más antiguos del mundo, fundado el 21 de julio de 1843. Desde su fundación, el parque fue controlado por la De Koninklijke Maatschappij voor Dierkunde van Antwerpen, una sociedad originalmente llamada Société Royale de Zoologie d'Anvers (Real Sociedad de Zoología de Amberes). El objetivo inicial era fomentar las ciencias zoológicas y botánicas. El primer director fue el famoso zoólogo y botánico Jacques Kets (desde el 10 de noviembre de 1785 hasta el 1 de febrero de 1865). Él aceptó esta posición con una condición: un museo tuvo que ser construido para albergar sus colecciones históricas de la naturaleza. Véase también Jardín zoológico Anexo:Jardines zoológicos Referencias
Zoo di Anversa

Lo zoo di Anversa (ZOO Antwerpen in olandese, zoo d’Anvers in francese e Zoo Antwerpen in tedesco) è uno zoo nel centro della città belga di Anversa situato vicino alla stazione centrale della città. È il più antico parco faunistico del Belgio, istituito il 21 luglio 1843. Sin dalla sua fondazione è controllato da De Koninklijke Maatschappij voor Dierkunde van Antwerpen, una società originariamente chiamata Société Royale de Zoologie d'Anvers (Società Reale dello Zoo di Anversa). Negli anni ha assunto il nomignolo "De Zoologie". L'obiettivo alla base della fondazione dello zoo era di incrementare gli studi di zoologia e botanica. Primo direttore fu Jacques Kets (10 novembre 1785 - 1º febbraio 1865). Egli accettò l'incarico solo ad una condizione: di creare accanto allo zoo un museo dedicato agli studi naturali. L'edificio fu inaugurato nel 1844 dal re del Belgio Leopoldo I. Uno degli obiettivi dello zoo è da sempre quello di conservazione della vita selvatica con attività ricreative, di educazione a livello culturale e scientifico. Citazioni letterarie Lo zoo di Anversa viene citato dallo scrittore, regista ed esploratore italiano Giorgio Moser, in uno dei suoi più noti racconti-documento, "Passaggio a sud-est". Moser riferisce, in particolare: "L'idea di creare ad Anversa un giardino zoologico risale al 1841 e la sua inaugurazione al 1844. La prima e la seconda guerra mondiale lo danneggiarono molto. All'inizio occupava una piccolissima parte di terreno...oggi si estende per oltre dieci ettari di terreno" (Milano, Mursia, 1972, p.103). Voci correlate Rembrandt Bugatti Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sullo zoo di Anversa Collegamenti esterni (NL, FR, EN) Sito ufficiale, su zooantwerpen.be. ZOO Antwerpen (canale), su YouTube. (EN) Antwerp Zoo, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Антверпенский зоопарк

Антверпенский зоопарк (нид. Zoo van Antwerpen) — зоопарк в центре Антверпена, расположенный рядом с железнодорожным вокзалом «Антверпен-Центральный». Один из старейших зоопарков в Европе. На 17 июня 2011 года насчитывал около 770 различных видов животных. Общая численность животных составляет более 5 000 особей. История Oткрыт 21 июля 1843 года. Основные экспозиции В зоопарке можно увидеть: «Гиппотопия»: репликация болота, в котором содержатся бегемоты, кудрявые пеликаны и малайские тапиры «Хати Махал»: помещения для слонов, жирафов и аноа. В 2009 году здесь родился слонёнок Kai-Mook. «Страна мороза»: помещения для разных видов пингвинов, каланов и других видов животных, которые живут в холодных районах Акваруим Здание для рептилий и земноводных: помещения для комодских варанов, нильских крокодилов и уникальной коллекции древолазов «Берлога»: здесь находятся носухи и очковые медведи «Ноктурама»: помещения для ночных животных. Здесь можно увидеть трубкозуба, двупалого ленивца и мокроносых приматов. «Аквафорум»: в этом месте проводятся представления с участием морских львов «Храм Мавров»: здесь живут окапи «Саванна»: помещения, где находятся африканские буйволы и зебры Вольер для сов и хищных птиц Помещения для кошачьего рода, в том числе амурских тигров, львов, ягуаров и леопардов «Дом приматов»: здесь живут гориллы, шимпанзе, мандрилы, гиббоны и капуцины Вольер для разных видов певчих птиц «Зимний Сад»: большой ботанический сад, где находятся беспозвоночные Помещения для коз Помещения для других видов животных В зоопарке можно также увидеть фламинго, настоящих тюленей, оленей, нутрий, сурикатов, малую панду и много других видов животных. Архитектура В Антверпенском зоопарке находятся исторические здания. В некоторых из них до сих пор размещаются животные. Вход зоопарка (1843 год) Египетский Храм (1856 год): слоны, жирафы и аноа Храм Мавров (1885 год): раньше страусы, сейчас окапи Здание для птиц (1948 год) Дом приматов (1958 год): был отреставрирован в 1989 году Ноктурама (1968 год): здание было отреставрировано в 2006 году Здание для рептилий (1973 год): было отреставрировано в 2006—2007 годах Зимний Сад (1897 год) Зоологический музей (1843 год) Международные программы для сохранения генетического многообразия животных Антверпенский зоопарк всемирно известен как продолжатель рода восьми видов животных — окапи, львиных игрунок, конголезских павлинов, бонобо, горных пак, бурых грифов, мексиканских малых солдатских ара и гвинейских турако. Зоопарк работает над совместными программами сохранения с другими зоопарками мира. Примечания Ссылки Официальный сайт . Дата обращения: 20 августа 2017. Antwerp Zoo (англ.). Britannica. Дата обращения: 20 августа 2017.
Kasteel van Elverdinge

Het kasteel van Elverdinge is gelegen aan de Vlamertingsestraat in Elverdinge. Het kasteel werd gebouwd in rococo-stijl. Geschiedenis Het eerste kasteel in Elverdinge werd gebouwd rond de 12de eeuw. Het behoorde oorspronkelijk toe aan de bastaards van de graven van Vlaanderen. Adrianus Vander Borcht kreeg de heerlijkheid in 1629. Hij liet een kasteel in Vlaamse renaissancestijl bouwen. Het werd omringd door water. Dit kasteel stond op de plaats waar nu het oude klooster staat. Na de familie Vander Borcht kwam de heerlijkheid in handen van verschillende families. In chronologische volgorde de families: de Bever, de Lichtervelde, de Steenhuyse, de Bethune Hesdigneul, d’Ennetières d'Hust en de Laubespin. Markies Victor d’Ennetières d'Hust (1826-1908) vestigde zich te Elverdinge in 1870. Hij vergrootte zijn domein door gronden aan te kopen. Dankzij hem werd Elverdinge een aanzienlijke gemeente. Hij maakte van het park een van de mooiste waranden. In 1870 liet hij een nieuw kasteel in Franse renaissancestijl en een familiegrafkelder bouwen. Hij liet op zijn kosten al de straten (14 km) in macadam leggen. Door zijn mildheid werd hij de "vader van de armen" genoemd. Zijn enige dochter huwde in 1872 de Fransman Alfred Mouchet Battefort de Laubespin. Tijdens de Eerste Wereldoorlog brandde het kasteel uit, maar in 1925 begon de heropbouw van beide kastelen (naar het ontwerp van Jules Coomans). Het "nieuwe" kasteel was herbouwd vanaf de bestaande muren. De enige opmerkelijke verandering is de afwezigheid van een torelleke en een gesimplificeerd dak. Het "oude " kasteel was herbouwd in lokale gele bakstenen met een Franse Mansardedak, in de Lodewijk XV-stijl. Tijdens de Tweede Wereldoorlog namen Duitse stafofficieren hun intrek in het kasteel, zodat het na 1945 nog eens opgeknapt moest worden. Het kasteel was tot 2021 eigendom van de nakomelingen van de familie de Laubespin: Graaf Eric du Cauzé de Nazelle en zijn echtgenote Isabelle de Rochechouart de Mortemart. In 2021 kocht de West-Vlaamse agro-industrieel Jan Clarebout, die aan het hoofd staat van het aardappelbedrijf Clarebout Potatoes, het kasteel van Elverdinge en de daarbij horende landerijen over. Informatie Het bomenrijke park is sinds 1957 een vrij vogelreservaat en staat onder toezicht van de Belgische natuur en vogelreservaten. Het kasteel is niet te bezoeken, maar het is vanop een afstand te zien. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in West-Vlaanderen
Parlament de la Comunitat germanòfona de Bèlgica

Parlament de la Comunitat germanófona de Bèlgica (alemany Parlament der Deutschsprachigen Gemeinschaft, PDG) és l'assemblea legislativa de la Comunitat Germanòfona de Bèlgica amb seu a Eupen. El parlament està compost per 25 diputats escollits cada cinc anys. Història Des d'octubre de 1973, la comunitat de parla alemanya gaudeix del seu propi Parlament, aleshores conegut com el Consell de Cultura de la Comunitat Alemanya (Rat der deutschen Kulturgemeinschaft). El 1973, els membres no eren escollis directament, però la distribució d'escons va ser determinada pels resultats de les eleccions legislatives belgues. No obstant això, el març de 1974, es van celebrar les primeres eleccions directes per al Consell Alemany de Cultura de la Comunitat. El nom del parlament es va canviar a Consell de la Comunitat Germanòfona (Rat der Deutschsprachigen Gemeinschaft), en 1984, i després novament pel de Parlament de la Comunitat Germanòfona el 2004. El seu president actual és Ludwig Siquet. Competències Les tasques més importants d'aquest Parlament inclouen l'elecció i la supervisió del Govern de la Comunitat de parla alemanya, l'aprovació dels decrets per a la comunitat de parla alemanya i la preparació i aprovació del pressupost anual. Composició Referències Enllaços externs (alemany) Web oficial
Parlamento de la Comunidad germanófona de Bélgica

El Parlamento de la Comunidad germanófona de Bélgica (en alemán Parlament der Deutschsprachigen Gemeinschaft or PDG) es la asamblea legislativa de la Comunidad germanófona de Bélgica con sede en Eupen. El parlamento está compuesto por 25 diputados elegidos cada cinco años.​ Historia Desde octubre de 1973, la comunidad de lengua alemana tiene su propio parlamento, que en ese momento era conocido como el Consejo Alemán de Cultura de la Comunidad (en alemán: Rat der deutschen Kulturgemeinschaft). En 1973, no se eligió a los miembros directamente sino que la distribución de Asientos fue determinada por los resultados de las elecciones para el Parlamento nacional. Sin embargo, en marzo de 1974, se realizaron las primeras elecciones directas para el Consejo Alemán de Cultura de la Comunidad. El nombre del parlamento se cambió a Consejo de la Comunidad germanófona (en alemán: Rat der Deutschsprachigen Gemeinschaft), en 1984, y luego nuevamente por el de Parlamento de la Comunidad germanófona en 2004. Competencias Las tareas más importantes de este Parlamento incluyen la elección y la supervisión del Gobierno de la Comunidad de habla alemana, la aprobación de los decretos para la comunidad de habla alemana y la preparación y aprobación del presupuesto anual. Referencias Enlaces externos Sitio oficial
Парламент німецькомовної спільноти Бельгії

Парламент німецькомовної спільноти Бельгії (нім. Parlament der Deutschsprachigen Gemeinschaft; абревіатура PDG) — законодавчі збори німецькомовної громади Бельгії, що розташований на сході країни, у Валлонії в місті Ейпен. Парламент складається з 25 членів, що обираються строком на 5 років. Посилання Офіційний вебсайт [Архівовано 20 листопада 2015 у Wayback Machine.]
Sint-Martinuskerk (Groot-Gelmen)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Groot-Gelmen, gelegen aan Groot-Gelmen. De parochie omvat, naast het gebied van Groot-Gelmen, ook de buurtschap Helshoven, die behoort tot de Borgloonse deelgemeente Hoepertingen. Hier staat de beschermde kapel van Helshoven. Gebouw Deze neoromaanse kruisbasiliek, gebouwd omstreeks 1880, werd ontworpen door Joseph Gérard. Het bakstenen gebouw heeft een ingebouwde zuidwesttoren met een ingesnoerde, zeskante spits. Tal van versieringen werden aangebracht met behulp van arduin: Boogfriezen, vensteromlijstingen en dergelijke. De kerk ligt op een hoogte, en wordt omringd door een ommuurd kerkhof. Een hoge trap geeft toegang tot de kerk. Meubilair De kerk bezit een Verrezen Christus in gepolychromeerd hout (17e eeuw), een Sint-Sebastiaan in gepolychromeerd hout (2e helft 17e eeuw). In het transept bevinden zich twee marmeren grafstenen, uit 1619 en 1765. Het kerkhof heeft drie grafkruisen uit de17e en 18e eeuw.
Église Saint-Laurent de Brustem

L’église Saint-Laurent est l’église paroissiale de Brustem, section de la ville de Saint-Trond, située dans la province belge de Limbourg, le long du Burggracht. Historique À l’origine se trouvait à cet emplacement une chapelle castrale romane datant de 1171. La tour occidentale, construite en 1649, conserve des vestiges de la base romane. Cette église-halle en briques a été partiellement reconstruite : les deux travées occidentales datent de 1769 et présentent un style classique, tandis que les deux travées orientales ainsi que le chœur ont été ajoutés en 1850. En 1937, des chapelles latérales sont construites, suivies en 1938 par l’ajout de sacristies au nord et au sud de l’édifice. En 1965, l’église est en grande partie détruite par un incendie, entraînant la perte d’une grande partie de son mobilier. Elle est toutefois rapidement restaurée. L’intérieur est renouvelé, notamment avec l’ajout de peintures murales réalisées par R. van den Eycken. Parmi le mobilier subsistant figurent une statue en bois de la Vierge à l’Enfant du XVIe siècle ainsi qu’un crucifix en bois du XVIIIe siècle. Plusieurs croix funéraires datant du XVIIe siècle ont été encastrées dans le mur du cimetière. Notes et références Voir aussi Article connexe Brustem Liens externe Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Portail du Limbourg (Belgique) Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la protection du patrimoine
Sint-Laurentiuskerk (Brustem)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochiekerk van Brustem, een deelgemeente van Sint-Truiden in de Belgische provincie Limburg, gelegen aan de Burggracht. Geschiedenis Hier lag oorspronkelijk een romaanse burchtkapel uit 1171. De westtoren is van 1649 en bevatt nog resten van de romaanse onderbouw. Van deze bakstenen zaalkerk werden de twee westelijke traveeën uit 1769 in classicistische stijl gebouwd. De twee oostelijke traveeën en het koor zijn van 1850. In 1938 werden zowel ten noorden als ten zuiden van de kerk sacristieën gebouwd en in 1937 ook zijkapellen. In 1965 werd de kerk grotendeels verwoest, waarbij een groot deel van de inventaris verloren ging. Wel werd het gebouw direct na de brand weer hersteld. Het interieur werd vernieuwd, waarbij onder meer muurschilderingen van R. van de Eycken werden aangebracht. Van de kunstvoorwerpen resten nog een houten Onze-Lieve-Vrouw met Kind uit de 16e eeuw, en een houten Kruisbeeld uit de 18e eeuw. Enkele 17e-eeuwse grafkruisen werden in de kerkhofmuur ingemetseld.