NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Woning Haegens

De Woning Haegens is een woonhuis in Internationale Stijl in de gemeente Zele, gelegen aan de Stationsstraat nr. 11. Het huis is in 1933 gebouwd in opdracht van Gustave Haegens naar een ontwerp van architect Huib Hoste uit 1931. Het was de eerste betonnen bouwconstructie van Hoste. Sinds 1997 is het beschermd als monument. Exterieur De oorspronkelijke buitenmuren waren uit beton, zonder isolatie. Later begon het beton te barsten. Daarom werd dit vervangen door gezandstraalde stenen die daarna wit geverfd werden. De raampartijen bestonden uit ijzer. Doordat dit materiaal roestte werden de ramen vervangen door aluminium profielen. De oorspronkelijke glaspartijen in enkelglas werden vervangen door dubbele beglazing. Het huis rust op gewapende betonkolommen. Het hele huis werd gemaakt met ladders en emmers beton. Interieur Het huis met zeven slaapkamers bestaat uit verschillende ongelijke verdiepingen die in elkaar lopen. Het ruimtegevoel werd gecreëerd door hoge plafonds van 3,4 m hoog. Door de grote raampartijen ontstaat samengesmolten gevoel van binnen en buiten. Om dit gevoel te behouden heeft Huib Hoste gezorgd dat de muren die de leef-, eet-, en zitkamer scheiden, bovenaan afgewerkt zijn met glas zodat als je boven bent, je nog altijd zicht hebt op de tuin. Die muren bezitten schuifdeuren afgewerkt met glas in lood waar vroeger ook zigzagdeuren waren. Die hebben de huidige eigenaren uiteindelijk geschonken aan het Design Museum Gent. De vloer is origineel gebleven. De muren waren vroeger bekleed met hout maar is dan verwijderd om meer ruimte te krijgen. De keuken is vernieuwd. Vanuit de keuken loopt er een trap naar buiten waar zich ook een diensttoilet bevindt. Er staan geen meubelen van Huib Hoste zelf. In 1961 is er nog een groot balkon aangebouwd dat ook toegang biedt tot de tuin. Het huis werd vroeger verwarmd met kolen, maar tegenwoordig door stookolie. Om de warmte binnen te houden zijn alle ramen vervangen door dubbelglas, behalve de ramen in de eetplaats waar rondingen in het glas zitten. Zie ook Huib Hoste
Proximus Towers

Die Proximus Towers (französisch Tours Belgacom oder Tours Pléiades, niederländisch Proximus Torens: ehemals Belgacom Towers / Tours Belgacom / Tours Pléiades / Belgacom Torens) sind Zwillingstürme im Quartier Nord, dem zentralen Geschäftsviertel der belgischen Hauptstadt Brüssel. Die Gebäude haben ihren Namen von dem Telekommunikationsunternehmen Belgacom. Sie gehören zu den höchsten Gebäuden in Belgien. Die Türme sind jeweils 134 und 102 Meter hoch. An der Turmspitze des Tower 1 ist eine belgische Flagge montiert. Die beiden Türme sind durch einen 30 m lange, aus Glas bestehende Skybridge zwischen der 25. und 26. Etage der einzelnen Gebäude, miteinander verbunden. Die Türme wurden ursprünglich als Teil des Brüsseler World Trade Center Komplex konzipiert. Die Idee eines Komplexes aus acht Gebäuden wurde aber verworfen und die Belgacom Towers wurden als eigenständiges Projekt geplant, entworfen und gebaut. Der Bau der Türme begann 1994 und wurde 1996 abgeschlossen. Weblinks
Proximus Towers

The Proximus Towers (French: Tours Proximus; Dutch: Proximustorens) are twin skyscrapers on the Boulevard du Roi Albert II/Koning Albert II-laan in the Northern Quarter central business district of Brussels, Belgium. The buildings take their name from the telecommunications company Proximus. They were formerly known as the Belgacom Towers (French: Tours Belgacom; Dutch: Belgacomtorens) before the company's name change. The towers are both 102 metres (335 ft) tall to the roof, making them some of the tallest buildings in Belgium, and Tower 1 has a spire reaching 134 metres (440 ft) high with a Belgian flag mounted on top. The two towers are linked by a 30-metre-long (98 ft) glass skyway between the 25th and 26th floors of each building. The towers were originally conceived as part of an eight-building Brussels World Trade Center (WTC) complex, but were splintered off into a separate project. The construction of the towers began in 1991 and was completed in 1994. See also Astro Tower Finance Tower Madou Plaza Tower North Galaxy Towers Rogier Tower World Trade Center (Brussels) References Citations Bibliography Demey, Thierry (2008). Des gratte-ciel dans Bruxelles (in French). Brussels: Badeaux. ISBN 978-2-9600414-5-3. External links Media related to Proximus Towers at Wikimedia Commons
Torres Belgacom

La Torre Belgacom​ (en francés: Tours Belgacom; en neerlandés: Belgacom-torens) son dos rascacielos gemelos en la calle rey Alberto II en el barrio norte del distrito central de negocios de Bruselas, la capital de Bélgica. Los edificios toman su nombre de la empresa de telecomunicaciones Belgacom. Se encuentran entre los edificios más altos de Bélgica. Las torres tienes ambas 102 metros de altura hasta el techo, y la Torre 1 tiene un chapitel alcanzando los 134 metros de alto con una bandera de Bélgica montada en la parte superior. Las dos torres están unidas por una ruta aérea larga y de vidrio de 30 m entre las plantas 25 y 26 de cada edificio. Véase también Edificio Rascacielos Referencias
Tours Proximus

Les tours Proximus (en néerlandais : Proximus-torens) ou tours Pléiades, aussi connues sous le nom de tours Belgacom jusqu'en 2014, sont deux tours jumelles de style postmoderne de 28 étages situées à Schaerbeek, dans la région de Bruxelles-Capitale, en Belgique. Elle tiennent leurs noms de la société de télécommunication éponyme, autrefois appelée Belgacom. Elles se situent au cœur du quartier d'affaires appelé Quartier Nord et sont le 7e plus haut gratte-ciel de Bruxelles. La construction des tours a commencé en 1991 pour se terminer en 1994. Caractéristiques Les gabarits et la disposition des tours s'inscrivent, avec le World Trade Center 1, 2, 3, et les North Galaxy Towers, dans la continuité du projet initial "Plan Manhattan" élaboré dans les années 1960 pour le quartier Nord où huit tours devaient initialement être construites symétriquement. Contrairement aux premières tours WTC du quartier, les tours Proximus sont les premières à ne pas suivre le principe du "socle" élaboré a l'origine du masterplan, sur lequel devaient s’implanter respectivement deux tours de 28 étages Les deux tours sont reliées par une passerelle de 30 m de long (et non 19 m comme initialement spécifié par les plans du cabinet Dellangre-Dricott) et de 2 étages. Reconversion À la suite de la pandémie du COVID19, Proximus annonce en 2020 vouloir restructurer son parc de bureaux notamment en lien avec le développement du télétravail. En 2021, l'entreprise choisit de diminuer son occupation de bureaux et de se concentrer dans une seule des deux tours, avec également l’intention de revendre le complexe à la société Immobel. Le projet en cours de développement est confié au bureau d'architecture initial des tours Michel Jaspers and Partners en partenariat avec le bureau néerlandais Neutelings Riedijk Architects. Il vise une rénovation profonde (intérieur + extérieur) et la reconversion d'une des deux tours de bureaux en logements. La seconde tour conservera son affectation de bureaux et restera occupée par Proximus. Accès Ce site est desservi par la station de prémétro Gare du Nord. La tour avec l'antenne (l'entrée principale), dite tour U, est à Schaerbeek, tandis que l'autre tour, dite tour T, est à Saint-Josse-ten-Noode. Il y a également un troisième bâtiment de six étages entre les 2 tours, le Pavillon. L'adresse est située au numéro 27 du boulevard du Roi Albert II à 1030 Bruxelles (Schaerbeek). Voir aussi Articles connexes Proximus Quartier Nord (Bruxelles) Liste des plus hauts bâtiments de Bruxelles Liens externes Tours Pléiades sur IrisMonument Notes et références Portail de Bruxelles Portail des gratte-ciel
Proximus Towers

De Proximus Towers zijn twee kantoortorens in de Brusselse Noordruimte, het zakelijke district van Brussel. De torens zijn deel van het kantorencomplex op het bouwblok gelegen naast het Noord-station tussen de Vooruitgangsstraat, de Simon Bolivarlaan, de Koolbrandersstraat en de Koning Albert II-laan. Het complex ligt op de grens tussen de Brusselse gemeenten Schaarbeek en Sint-Joost-ten-Node, maar de hoofdingang, op de Koning Albert II-laan nr. 27, is gelegen op Schaarbeek (1030 Brussel). Geschiedenis De torens werden gebouwd in 1988, en werden toen de Pleiadetorens genoemd. Tot 2014 werden ze de Belgacomtorens genoemd, maar toen de telecomoperator, die eigenaar is van het gebouw, zijn naam wijzigde werd ook de naam van het gebouw veranderd. De torens dragen de naam U (une) en T (twee). Vooraan toren U ligt de VIP-ingang. Renovatiewerken aan de torens begonnen in 1994 en eindigden in 1996. Kenmerken De torens hebben een hoogte van 102 meter. Een van de torens heeft een antenne van 32 meter, waardoor zijn totale hoogte 134 meter is. Er zijn 28 verdiepingen met daarboven nog een technische ruimte (verwarming, airco). Er is een vloeroppervlakte van 101.200 m2. Op de 25ste en 26ste verdieping zijn de torens met elkaar verbonden door een luchtbrug om de liften te ontlasten en om dienstig te zijn bij een eventuele evacuatie. De passerelle werd pas achteraf aangebracht. Iedere toren heeft twaalf liften waarvan er zes uitsluitend het onderste en zes het bovenste deel van de torens bedienen. Er is een ondergrondse parking. Het gebouw wordt gebruikt als kantoorgebouw van het telecombedrijf Proximus. Er is nog een derde achterliggend vierkantig gebouw (het paviljoen) dat ook dienstig is als kantoorruimte met vijf verdiepingen en een centraal atrium. De twee torens zijn via het gelijkvloers verbonden met het atrium. Er is een permanente kunsttentoonstelling die op aanvraag te bezoeken is voor groepen. Galerij Zie ook World Trade Center (Brussel) Externe links Belgacomtorens op de website van de architect
Sint-Gilliskerk (Tongeren)

De Sint-Gilliskerk is een kerkgebouw in de Belgische stad Tongeren in de provincie Limburg. De kerk ligt aan de Hasseltsesteenweg, de N20. Het gebouw is een moderne zaalkerk met rechthoekig plattegrond en een vrijstaande vierkante toren. Ze is opgetrokken in breuksteen, met een voorgevel vrijwel helemaal in glas en verticale kolommen van beton die van het dak tot de grond reiken. Het gebouw heeft een zadeldak rustend op betonnen spanten op betonnen pilasters en de vrijstaande toren een tentdak. De kerk is de parochiekerk en is gewijd aan Sint-Gillis. Geschiedenis In 1967 werd de kerk gebouwd naar het ontwerp van P. Ulrix. Externe link Sint-Gilliskerk op Onroerend erfgoed
Fort 3

Fort 3 is een fort gelegen te Borsbeek aan de Zoomweg en onderdeel van de onder Henri Alexis Brialmont gebouwde Brialmontgordel. Dit fort van Borsbeek is ook als Fort Luitenant Naeyaert bekend. Er werd in 1859 begonnen met de bouw en het werd voltooid in 1864. Het was het eerste fort van de tweede zuidelijke gordel dat als voorbeeldfort werd gebouwd. Daarom wijkt het ontwerp af van de later volgens een goedkoper eenvoudiger plan gebouwde forten. Bijzonder is de escarpgalerij met schietgaten en kanonopeningen voor extra grachtverdediging. Het hoofdfrontgebouw en de toegangen tot de halve caponnières verschillen van de andere forten en er zijn meer kazernegebouwen aanwezig. Ook het ontwerp van de toegang naar het reduit, geflankeerd door torentjes maken het fort uniek. Tweede Wereldoorlog en Koude Oorlog Tijdens de Duitse bezetting werd het fort in de verdediging van de luchthaven Deurne opgenomen. Er werd voor vliegtuigen ook een kalibreerschijf geplaatst. Op de terreplein van het fort was een tijdelijke begraafplaats voor gevallen vijandige piloten ingericht. Ook tijdens de Koude Oorlog speelde het fort met het aanliggende in Mortsel op een zijspoor van spoorlijn 15 gelegen goederenstation Fort 3 een belangrijke rol. Huidige situatie In 2003 werden het hoofdfront met caponnière, de halve zijcaponnières, de gracht voor het hoofdfront en het buitenglacis beschermd als monument. Het grootste gedeelte is nu groengebied met o.a. wandelpaden, een speeltuin en een speelbos. Fort 3 is geselecteerd als Habitatrichtlijngebied. Dit fort is het belangrijkste Brialmontfort voor de overwintering van vleermuizen. Het fort ligt aan het verlengde van de startbaan van de luchthaven van Deurne. Het Mortselse gedeelte van het voormalige militair domein Fort 3 werd door Mortsel afgestaan en bij de gemeente Borsbeek gevoegd dat hierbij in oppervlakte groeide zodat de afsluiting van het militair domein aan de Zoomweg en de Fortstraat tussen de Fortloop en de Koudebeek nu de gemeentegrens vormt tussen beide gemeenten. Het aangrenzende station Fort 3 bleef wel bij Mortsel. De halve linkerzijcaponnière werd tussen 2020 en 2022 gerestaureerd en werd op dinsdag 6 september 2022 met de zaal Luitenant geopend. Ook de halve rechterzijcaponnière waarin zich nog een voormalige kapel bevindt, wil men nog restaureren. De dubbele caponnière en het binnenfort (reduit) werden door ontploffingen tijdens de militaire periode zwaarder beschadigd en staan niet op een lijst voor directe restauratie maar zijn wel voor de vleermuizen interessant. Zie ook Historische fortengordels van Antwerpen als vleermuizenhabitat Fotogalerij
Museu de Belles Arts de Gant

El Museu de Belles Arts de Gant (neerlandès:Museu voor Schone Kunsten, MSK) és un museu situat al costat est del Citadelpark, a prop del Museu d'Art Modern (SMAK: Stedelijk Museu voor Actuele Kunst), de Gant, Bèlgica. El museu conté una extensa col·lecció permanent d'art des de l'Edat Mitjana fins a mitjans del segle xx. La col·lecció està enfocada en l'art flamenc (del sud dels Països Baixos) però també té diverses pintures europees, especialment franceses, i una gran quantitat d'escultures. L'edifici va ser dissenyat per l'arquitecte municipal Charles van Rysselberghe al voltant de 1900. El 2007 el museu va reobrir després de quatre anys de restauració. Des d'aquesta data ha organitzat exposicions sobre Max Ernst (art britànic 1750-1950), Piranesi, Emile Claus, Fernand Léger/Max Beckmann, Gustave van de Woestyne, James Ensor, John Constable amb pintures a l'oli del Victoria and Albert Museum de Londres, Ford Madox Brown (prerafaelitisme) i sobre Modernisme. El museu és membre de la Col·lecció d'Art flamenca, societat que uneix els tres museus principals de belles arts a Flandes: Reial Museu de Belles Arts d'Anvers, el Groeningemuseum de Bruges i el Museu de Belles Arts de Gant. Les col·leccions dels museus estan desenvolupades d'una forma similar i es complementen entre elles. Ofereixen una representativa visió d'art flamenc des del segle xv fins al XX, incloent-hi obres que son patrimoni de la humanitat. Pintures St. Jerome at Prayer de Hieronymus Bosch Crist portant la creu de Hieronymus Bosch Man of Sorrows de Marten Jacobszoon Heemskerk van Veen Portrait of Giovanni Paolo Cornaro de Tintoretto The Flagellation of Christ de Peter Paul Rubens Jupiter and Antiope d'Anton van Dyck Portrait of a Kleptomaniac de Théodore Géricault Enllaços externs La Col·lecció d'Art flamenc
Muzeum výtvarných umění

Muzeum výtvarných umění v Gentu (nizozemsky Museum voor Schone Kunsten) leží při východním okraji Citadelparku nedaleko Muzea moderního umění. Stálá sbírka shromažďuje díla od pozdního středověku do poloviny 20. století s důrazem vlámské malířství, avšak obsahuje i obrazy evropských malířů, především francouzských. Budovu navrhl městský architekt Charles van Rysselberghe počátkem 20. století. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Museum of Fine Arts, Ghent na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Muzeum krásných umění na Wikimedia Commons
Museo de Bellas Artes de Gante

El museo de Bellas Artes de Gante (en neerlandés: Museum voor Schone Kunsten; abreviadamente, MSK) es un museo situado en Gante (Bélgica). Se encuentra situado en el lado oriental del Citadelpark, cerca del Museo de Arte Contemporáneo (Stedelijk Museum voor Actuele Kunst, SMAK). La institución se fundó en 1798, siendo por lo tanto el museo más antiguo de Bélgica, pero desde 1904 ocupa un edificio de nueva creación, diseñado por el arquitecto municipal Charles van Rysselberghe alrededor de 1900. En 2007 el museo reabrió después de cuatro años de restauración. Colección Entre los autores que tienen obras en este museo, destacan: Escuela flamenca: Escuela belga: Escuela holandesa: Marinus van Reymerswale Maarten van Heemskerck: Varón de dolores (1532) Frans Hals Willem Claeszoon Heda Escuela francesa: Escuela italiana: Tintoretto: Retrato de Giovanni Paolo Cornaro (1561) Alessandro Magnasco Pino della Selva Puccio di Simone: La Coronación de la Virgen (1350) Escuela alemana: Ernst Ludwig Kirchner Escuela inglesa: William Hogarth Escuela austriaca: Oskar Kokoschka Galería de imágenes Referencias Enlaces externos MSK - Página oficial
Museo di belle arti (Gand)

Il Museo di belle arti (in olandese: Museum voor Schone Kunsten; abbreviatamente, MSK) è un museo situato a Gand, in Belgio. Si trova nel lato orientale del Citadelpark, vicino allo SMAK, Stedelijk Museum voor Actuele Kunst, o Museo d'arte moderna. L'edificio fu disegnato dall'architetto municipale Charles van Rysselberghe intorno al 1900. Nel 2007 venne riaperto dopo quattro anni di restauri. Dipinti nel museo Puccio di Simone: Incoronazione della Vergine (1350). Hieronymus Bosch: San Girolamo in preghiera (c. 1482); Salita al Calvario (inizio del XVI secolo). Maarten van Heemskerck: Uomo dei dolori (1532). Tintoretto: Ritratto di Giovanni Paolo Cornaro (1561). François-Joseph Navez: La santa Veronica da Binasco (1816). Théodore Géricault: Ritratto di un cleptomane (1820). Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Museo di belle arti di Gand Collegamenti esterni MSK - Sito ufficiale
Museum voor Schone Kunsten

Museum voor Schone Kunsten är ett konstmuseum i Gent i Belgien. Museum voor Schone Kunsten har en stor samling konst från medeltiden och fram till mitten av 1900-talet, framför allt flamländsk konst. Det är ett av Belgiens äldsta museer och har sitt ursprung 1798, när Gent var huvudstad i det franska departementet Escaut. Den franska staten beslöt då att visa en konstsamling för allmänheten. Musée du Département de l'Escaut öppnade i kyrkan Saint-Pierre de Gand 1802. År 1809 flyttade museet in i en sal i det gamla augustinerkonventet. År 1898 beslöts att uppföra en ny byggnad för museet. Denna ritades av stadsarkitekten Charles van Rysselberghe och uppfördes omkring 1900 på östra sidan av Citadelpark. Bildgalleri Externa länkar Museum voor Schone Kunstens webbplats
Музей витончених мистецтв (Гент)

Музей витончених мистецтв у Генті (нід. Museum voor Schone Kunsten, скорочено MSK) — художній музей в Бельгії. Розташований у східній частині Гентського парку «Цитадель». Музей засновано в 1798 році і є одним з найстаріших музеїв Бельгії. Відомий насамперед своєю колекцією живопису, яка охоплює період від Середньовіччя до початку XX століття. В музеї працює конференц-зал, бібліотека, дитяча майстерня та кафе. Найвідоміші експонати музею: «Св. Ієронім за молитвою» Ієронімуса Босха «Несіння хреста» Ієронімуса Босха «Портрет Джованні Паоло Корнаро» Тінторетто (1561) «Портрет клептомана» Теодора Жеріко (1820) Галерея Література Three Centuries of Art in Flanders. The Collection of the Museum of Fine Arts, Ghent (tentoonstellingscat.), s.l. (White Public Retations C° Ltd.), 1998. M. Tahon-Vanroose, De Vrienden van Scribe. De Europese smaak van een Gents mecenas (tentoonstellingscatalogus), Gent-Antwerpen, 1998. Robert Hoozee, Museum voor Schone Kunsten Gent, Ludion, Gent, 2000. Посилання Офіційний сайт [Архівовано 21 лютого 2011 у Wayback Machine.] Історія музею
Elektriciteitscentrale van Ruien

De Elektriciteitscentrale van Ruien is een voormalige thermische kolencentrale. Ze bevond zich op de rechteroever van de Schelde, in de deelgemeente Ruien, Oost-Vlaanderen, België. Bouw De centrale werd gebouwd in 1958 en was lang de voornaamste en grootste elektrische en thermische centrale in België. Zij was eigendom van Electrabel, onderdeel van de Engie-groep. Steenkool was de voornaamste brandstof, maar ook aardgas, olijfpitten, houtschilfers en onbehandeld houtafval werden er verbrand voor het produceren van elektriciteit. Sluiting Op 16 mei 2012 gaf uitbater Electrabel te kennen de centrale tegen september 2013 volledig te willen sluiten omdat deze niet meer rendabel was. De effectieve stillegging gebeurde reeds eind maart 2013, maar ze bleef nog enige maanden stand-by voor het leveren van reservediensten. Met de sluiting verdween de elektriciteitscentrale met de hoogste CO2-uitstoot van het land. Herontwikkeling terrein In mei 2014 raakte bekend het ganse terrein werd verkocht aan privé-investeerders, waarvan één in handen is van de Kluisbergense burgemeester Philippe Willequet. De afbraak en sanering van het terrein zou 3 jaar duren. Nadien wordt de site heringericht als bedrijvenzone. Op 3 juni 2017 werden de schoorstenen en de koeltoren met explosieven naar beneden gehaald. Op de site komt een batterijpark. Foto's
De Notelaer

De Notelaer is een paviljoen aan de rivier de Schelde in de Belgische plaats Bornem. Het werd in opdracht van hertog Wolfgang-Willem d'Ursel en zijn vrouw Flore d'Arenberg gebouwd tussen 1792 en 1797 en dankt zijn naam aan een markante notenboom die in de zeventiende eeuw op de Scheldedijk stond. Eerder was er op die plaats een veerdienst. De start van de bouw was in juli 1792 onder de eerste Franse bezetting (november 1792 - maart 1793) en na de Slag bij Neerwinden (1793) werd de bouw verder gezet. In 1794 moest de hertog vluchten en werd aanvankelijk de bouw hervat in 1796 en voltooid in 1797 Het paviljoen raakte beschadigd bij de overstroming van 1953. De familie D'Ursel verkocht het weinig later. Louis Camu kocht de Notelaer in 1963 en liet het gebouw restaureren door Simon Brigode (1909-1978) één belangrijke persoon die Belgische monumenten na de oorlog restaureerde. Het werd daarop een trefpunt voor kunstenaars. Van 1970 tot 1983 woonde hier de kunstenaar Vic Gentils. In 1984 kwam het paviljoen in handen van de Vlaamse Gemeenschap. Toerisme Vlaanderen opende er een Scheldecentrum, uitgebaat door de vzw De Notelaer. Erfgoed Vlaanderen is sinds 1999 erfpachthouder, maar de vzw blijft er de werking verzekeren. In 2001 kreeg het paviljoen televisiebekendheid als locatie ("Villa Vorlat") voor de serie Stille Waters. Bouw van de Notelaer 1794 de 5 reliefs werden geplaatst en de buitenmuren werden geschilderd 1797 werd de parket vloer geplaatst 1797 smeedijzer op schoorsteen geplaatst Externe link Website De Notelaer