NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bortiergalerij

De Bortiergalerij (Frans: Galerie Bortier) in Brussel is een winkelgalerij ontworpen door Félix Pauwels. Ze werd gebouwd in 1847 en het jaar erna geopend. Ze is gelegen in het centrum van Brussel tussen de Sint-Jansstraat en de Magdalenasteenweg. Geschiedenis De aanleg van de Bortiergalerij was een vastgoedproject van P.L.A. Bortier op de plaats waar zich het transportbedrijf Messageries J.B. Van Gend bevond. Oorspronkelijk was de winkelgalerij een deel van het Magdalenamarktcomplex, een overdekte markt die in opdracht van Bortier door Jean-Pierre Cluysenaar werd gebouwd. De architect maakte optimaal gebruik van het onregelmatige en hellende terrein. Als toegang aan de Magdalenasteenweg werd de laatbarokke voorgevel van een 18e-eeuws woonhuis bewaard. De galerij opende in 1848. Een van de handelaars uit de vroege periode was Jean-Baptiste Moens, vader van de filatelie. Na de Tweede Wereldoorlog raakte de Bortiergalerij onderkomen en in 1957 werd ze gesloten. Vijftien jaar lang was ze blootgesteld aan de elementen, maar in 1974-1977 volgde een restauratie door de architecten M. en P. Mignot. Daarbij werd de zuidelijke arm gesloopt en in gewijzigde vorm heropgebouwd. Ook de glazen bedaking werd vernieuwd. Lange tijd waren de meeste winkels in de galerij boekhandels en kunstgalerijen. Willem Frederik Hermans, E. du Perron en veel Belgische schrijvers kwamen er regelmatig langs. In 2024 besloot de stad Brussel het contract van de meeste ervan niet te verlengen en in hun plaats voedings- en horecazaken aan te trekken. De transformatie, die nog drie boekwinkels liet voorbestaan, werd toevertrouwd aan de ondernemer Thierry Goor, bekend van Wolf in het centrum en Fox in Watermaal-Bosvoorde. De keuze van de stad Brussel werd bekritiseerd omdat het unieke plek voor boekenliefhebbers inwisselde voor een "modieuze kant-en-klare formule [...]: de foodcourt" en de culturele identiteit van de plek "te grabbel" gooide. Zie ook Winkelgalerijen in Brussel Referenties Bortiergalerij (Inventaris Bouwkundig Erfgoed) Bortiergalerij (eBru) Bortiergalerij (Eurobru) Fotogalerij
Ateliers Mommen

De Établissements Mommen waren een merkwaardige combinatie van fabriek, groot- en kleinhandel van kunstenaarsmaterialen, tentoonstellingsruimten en kunstenaarsateliers in het Brussel van de 19de eeuw. Ook bekend als “Cité Mommen” of “Ateliers Mommen”. Aan de grondslag lag Félix Mommen, een Limburgse ebenist (fijnmeubelmaker) die zich specialiseerde in de productie en de verkoop van materialen voor beeldende kunstenaars. Het huis werd gesticht in 1853. De activiteiten van het Huis Mommen waren van zeer uiteenlopende aard: het bespannen van doekramen, maroufleren, inlijsten en fijnwrijven van verf. Naast de fabricatie van het traditionele kunstenaarsmateriaal, was het huis ook gespecialiseerd in de vervaardiging en voorbereiding van doeken voor panoramaschilderijen. Zo leverde het bv. materiaal voor het Bourbakipanorama van Edouard Castres, het Caïropanorama van Émile Wauters, het Congopanorama (1903) van Paul Mathieu en Alfred Bastien en het Panorama van de Slag aan de IJzer (1922) door A. Bastien. Het huis was in 1873 gevestigd in de Batterijstraat 32 en in 1875 verhuisde het naar de Liefdadigheidstraat 37. Vanaf 1874 liet Félix Mommen – in diverse fasen – daar een complex optrekken waar materiaal gefabriceerd en verkocht werd en waar kunstenaars zonder atelier konden werken en wonen. Vele Belgische kunstenaars uit de 19de eeuw zoals de schilders Fernand Allard l'Olivier, Léon Frédéric, Xavier Mellery, Constantin Meunier, Pierre Paulus, Jean Portaels, Eugène Verboeckhoven, Alfred Verwee, E.Wauters, Jean Colin, Rik Wouters, Félicien Rops, Henri Evenepoel, Theo Van Rysselberghe kwamen hier. De schrijver Emile Verhaeren heeft er ook verbleven. Félix Mommen zorgde er ook voor tentoonstellingsfaciliteiten en zo werden de Etablissements Mommen een ware ontmoetingsplaats van kunstenaars. Andere serviceformules van het huis waren: bewaaropslagplaatsen voor kunstwerken, professioneel inpakken aan huis en transporteren van kunstwerken naar tentoonstellingen. Na de dood van Félix Mommen in 1914 werden de activiteiten van de firma verder gezet. Rond 1950 veranderde de firmanaam in "Etablissements De Wandel"; de productie van doeken en verfkleuren werd volledig stilgelegd en men ging zich toeleggen op het vervaardigen van projectieschermen voor bioscopen. De firma bleef actief tot de jaren 1980, maar door de beperkte activiteiten werden bepaalde gebouwen verkocht. De ateliers daarentegen bleven veelal gebruikt worden door kunstenaars zoals M. Dutrieux, M. Vosch en P. Cordier. Het geheel werd beschermd als monument vanwege de historische en artistieke waarde. Na de eeuwwisseling was er sprake van een renovatie en de daaruit voortvloeiende hogere huurprijzen dreigde de kunstenaars te verjagen (beeldende kunstenaars, cineasten en dansers). In 2010 sloot de gemeente, eigenaar van de gebouwen sinds 2004, een samenwerkingsovereenkomst met de vzw Ateliers Mommen. De archieven van de Etablissements Mommen berusten in het Charlier Museum in Brussel. Externe links Voormalige "Etablissements Mommen" (Inventaris Bouwkundig Erfgoed) Brusselnieuws - renovatie
Kromme Brug

De Kromme Brug is een betonnen liggerbrug over het Schipdonkkanaal in Deinze. De brug ligt in de N466b, die samen met de N466a een omleiding is voor de N466 (verbinding Deinze - Gent) na de aanleg van het Schipdonkkanaal. De brug bestaat uit drie overspanningen: twee zij-overspanningen van 35 m en een middenoverspanning over het kanaal van 51 m. De totale lengte bedraagt 121 m, de breedte is 14 m. De brug werd genoemd naar zijn vorm. De beide aanloophellingen vertrekken parallel met het kanaal, terwijl die bij een klassieke brug haaks op het kanaal staan. Dit is een elegante oplossing indien er weinig plaats is in de omgeving van het kanaal. De straal van de kromming van de brug bedraagt 62 m. Door deze specifieke vorm krijgt de brug in de volksmond de bijnaam Bananenbrug. Geschiedenis De brug werd gebouwd in 1977 In 2024 wordt een afgescheiden dubbelrichtingsfietspad aangelegd, ter vervanging van twee aanliggende fietsstrookjes.
Unilin

Unilin er en belgisk producent af spånplader- og laminat, som har hovedkvarter i Wielsbeke. De har ca. 2.300 ansatte og en omsætning på over 2 mia. euro. Virksomheden er opdelt i Unilin Decor og Unilin Flooring. Siden 1990 har Unilin markedsført laminatgulvmærket Quick-Step. Referencer
Unilin

Unilin is een Belgisch bedrijf gespecialiseerd in vloerbedekking, MDF- en HDF-platen en dakisolatie. Het bedrijf werd opgericht op 5 maart 1960 door een veertigtal vlasboeren, waarbij de Franse woorden Union de Lin (letterlijk: Unie van vlas) werden afgekort tot Unilin. Hun eerste product was een vlasspaanplaat. Het hoofdkantoor van het bedrijf is gevestigd in Wielsbeke. Unilin is onder andere bekend van de verkoop van laminaat en parket onder de merknaam Quick-Step, dat sinds 1990 op de markt is. Unilin werd in 2005 voor 2,2 miljard euro overgenomen door Mohawk Industries, een Amerikaanse groep. De omzet van Unilin in 2022 was 3,1 miljard euro, met een bedrijfsresultaat van 365 miljoen euro. Het bedrijf had in 2023 ruim 8600 medewerkers. Externe link Website van Unilin
Burggraaf Frimoutpark

Het Burggraaf Frimoutpark is een park in de West-Vlaamse stad Poperinge. Het park is vernoemd naar Dirk Frimout, de eerste Belgische astronaut en ereburger van de stad Poperinge. Hij opende het park plechtig op 1 september 2002. Het langgerekte park meet ruim 3 ha en is gelegen langs de Poperingevaart. Het omvat drie delen: Een demonstratiedeel, waarin zich modeltuinen bevinden, Een ecologische zone Een recreatiezone', waarin ook optredens plaatsvinden. In het park staat een beeld, STS-45 genaamd, dat verwijst naar de ruimtevlucht van Frimout en dat werd vervaardigd door Cyr Frimout, de broer van Dirk Frimout.
Watertoren (Blankenberge)

De watertoren in Blankenberge, in de volksmond beter bekend als "chaterdo" of "waterkasteel" werd voltooid in 1898. Geschiedenis In de jaren 1860 begint in Blankenberge, onder meer door een uitbreiding van de stad met een wijk voor rijkere badgasten, de noodzaak zich aan te dringen tot de aanleg van een waterbedelingsnetwerk. In 1884 keurt de toenmalige gemeenteraad plannen hieromtrent goed. De uitvoering hiervan vat echter pas in 1893 aan met de bouw van een waterzuiveringsstation, pompinstallaties en een watertoren. Het water werd aangevoerd via een kanaal en na zuivering middels zandfilters omhoog gepompt naar het reservoir van de watertoren. Sinds 1923 voorziet de tussengemeentelijke maatschappij in de watervoorziening. Beschrijving De toren bevatte oorspronkelijk een ijzeren intzekuip. Door uitbreiding van de stad raakte deze ontoereikend en in 1947 werd ze vervangen door een betonnen intzekuip (capaciteit 450 kubieke meter) met een bakstenen ommanteling. Onder de kuip bevindt zich een opengewerkte betonnen rondgang. De 28 meter hoge toren, gebouwd in een neorenaissancistische stijl, is afgewerkt met siermetselwerk en arduin en spaarzaam voorzien van rechthoekige muuropeningen. Langs de binnenwand van de schacht bevindt zich een geklonken ijzeren wenteltrap. Sinds 2004 heeft het geheel de status van beschermd monument.
Godshuis Hertsberge

Godshuis Hertsberge is een godshuis in de Katelijnestraat in de Belgische stad Brugge. Geschiedenis Het godshuis werd in 1335 als convent gesticht door Griete en Marzoete van Hertsberghe als huisvesting voor arme begijnen, net zoals het Rooms Convent en een paar andere Brugse stichtingen. De meester van het tegenovergelegen Bogardenklooster kreeg er de geestelijke zorg over. Op het einde van de veertiende eeuw evolueerde de stichting van convent naar godshuis. In 1683 werd het beluik heropgebouwd in opdracht van Frans Keignaert (†1699), die er op zijn kosten een kleine kapel aan toevoegde. Het beluik bestaat uit zeven huisjes, gelegen rond een binnentuin, bestemd voor weduwen. Het is door een barokpoortje aan de straatkant bereikbaar. In 1834 werd door de Commissie voor Burgerlijke Godshuizen een naastgelegen zestiende-eeuws huis aan het beluik toegevoegd. In 1974 werd Godshuis Hertsberge beschermd als monument. Literatuur Luc DEVLIEGHER, De huizen te Brugge, Tielt, 1968 en 1975. P. QUACKELBEEN, De godshuizen te Brugge. Kunsthistorische studie van een aantal aspecten van de thans nog bestaande godshuizen te Brugge, licentiaatsverhandeling (onuitgegeven), RUG, 1975. Hilde DE BRUYNE, De godshuizen in Brugge, Roeselare, 1994. Livia SNAUWAERT, Gids voor architectuur in Brugge, Tielt, 2002. S. GILTÉ, A. VAN WALLEGHEM & P. VAN VLAENDEREN, Inventaris van het cultuurbezit in België, Architectuur, Stad Brugge, Middeleeuwse stadsuitbreiding, Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen 18NB Noord, Brussel-Turnhout, 2004. Externe link Het godshuis Hertsberge op de Inventaris van het onroerend erfgoed
Goderickx Convent

Het Goderickx Convent is een godshuis in de Moerstraat in de Belgische stad Brugge. Geschiedenis In 1383 fundeerde Margaretha Rym, weduwe van Everaart Goderickx, in de Geerwijnstraat een godshuis voor zeven arme weduwen. Zo wordt over de stichting meegedeeld in het oudste overgebleven document, dat dateert uit 1473. In 1587 werd het vervallen convent verkocht en met de opbrengst werd in 1589 een eigendom aangekocht op de hoek van de Moerstraat en de Geerwynstraat, die werd verbouwd ten behoeve van de weduwen die in het vroegere godshuis woonden. Ridder Floris van den Eeckhoudt, echtgenoot van Adriana Rym, schout van Brugge en voogd van het godshuis, liet in de jaren 1630 opnieuw werken uitvoeren. Het einde ervan werd in 1634 herdacht met een gedenksteen in de kleine kapel. Zijn echtgenote schonk een schilderij voor deze kapel, de 'Aanbidding van de herders', dat nog steeds tot de kunstverzameling van het OCMW behoort. Na in de Franse tijd eigendom te zijn geworden van de Commissie van Burgerlijke Godshuizen, werd in 1808 de verkoop van het beluik vooropgesteld, maar dit ging uiteindelijk niet door. In het begin van de twintigste eeuw, in 1949, in 1970 en in het begin van de eenentwintigste eeuw werden herstellings-, restauratie- en moderniseringswerken uitgevoerd. Het monument is tot heden niet wettelijk beschermd. Literatuur Luc DEVLIEGHER, De huizen te Brugge, Tielt, 1975. P. QUACKELBEEN, De godshuizen te Brugge. Kunsthistorische studie van een aantal aspecten van de thans nog bestaande godshuizen te Brugge, licentiaatsverhandeling (onuitgegeven), RUG, 1975. Hilde DE BRUYNE, De godshuizen in Brugge, Roeselare, 1994. S. GILTÉ, A. VAN WALLEGHEM & P. VAN VLAENDEREN, Inventaris van het cultuurbezit in België, Architectuur, Stad Brugge, Middeleeuwse stadsuitbreiding, Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen 18NB Noord, Brussel-Turnhout, 2004. Brigitte BEERNAERT, Open Monumentendag Brugge. Zorg, Brugge, 2009. Externe link Het Goderickx Convent op de inventaris van het bouwkundig erfgoed
Godshuis De Muelenaere

De Muelenaere, ook soms De Meulenaere, is een groep godshuizen in de Nieuwe Gentweg in Brugge Geschiedenis Johanna de Muelenaere, de weduwe van Jacobus Reyphins, schonk in 1613 drie hoeven met hun landerijen in het Camerlyncksambacht (Leffinge). Met de opbrengst ervan wenste zij een of meer huizen op te richten voor bejaarde behoeftige vrouwen, bij voorkeur in de Sint-Salvatorsparochie. Korte tijd nadat ze haar schenking had gerealiseerd, overleed ze, op 20 april 1616. Nadat haar erfgenamen eerst vooruitzicht hadden tot bouwen in de Dweersstraat en in het Hoogste van Brugge, kozen ze uiteindelijk voor de Nieuwe Gentweg op de Onze-Lieve-Vrouweparochie. Vanaf 1625 waren de huisjes er bewoond. De gemeenschappelijke tuin kreeg in zijn midden een waterput. Op de zuidkant werd een kapel gebouwd, waar de bewoners dagelijks een gebed gingen zeggen voor de stichteres. De erfgenamen bleven tot op het einde van het ancien régime het beheer van de godshuizen behartigen. De laatste voogd was Jean-Baptiste Lauwereyns de Roosendaele de Diepenheede, zoon van Charles Lauwereyns de Roosendaele de Diepenheede. Vervolgens werd de eigendom verplicht overgedragen aan de Commissie van Burgerlijke Godshuizen. De stichting de Muelenaere met zijn oorspronkelijk vierentwintig godshuizen is een van de meest bezochte beluiken van Brugge. In 1980 werden grondige aanpassingen uitgevoerd en werd telkens een huis van drie huisjes gemaakt, wat het aantal bewoners reduceerde tot acht echtparen. De godshuizen de Muelenaere werden in 1974 bij koninklijk besluit als monument beschermd. Literatuur Adolphe DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Brugge, 1910. Luc DEVLIEGHER, De huizen te Brugge, Brugge, 1975. Jozef PENNINCK, Brugse godshuizen II, Brugge, 1982. Brigitte BEERNAERT, Open Monumentendag. 17de-eeuwse architectuur in de binnenstad, Brugge, 1993. Hilde DE BRUYNE, De godshuizen in Brugge, Roeselare, 1994. Brigitte BEERNAERT & P. CARDINAEL, Open Monumentendagen. Een tuin is meer dan er staat, Brugge, 2002. S. GILTÉ, A. VANWALLEGHEM & P. VAN VLAENDEREN Inventaris van het cultuurbezit in België, Architectuur, Stad Brugge, Middeleeuwse stadsuitbreiding, Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen 18NB Noord, Brussel-Turnhout, 2004. Externe link De godshuizen de Muelenaere op de inventaris van het bouwkundig erfgoed
Godshuis De Moor

De Moor is een godshuizenreeks in de Boeveriestraat in Brugge. Geschiedenis In 1480 werden in de Boeveriestraat dertien godshuizen gebouwd. De stichters waren Donaas De Moor (†1483) en zijn echtgenote Adriana de Vos. De Moor was lid van de Brugse stadsmagistraat: raadslid in 1466, thesaurier in 1468 en 1471, schepen in 1477 en 1481. Hij was een weldoener van de dis van de Sint-Jakobsparochie en van het Sint-Juliaansgasthuis, waar hij van 1465 tot 1481 voogd van was. In 1510 legateerde zijn weduwe nog grond achter de huizen, die tot aan de vesting strekte en als tuin werd aangelegd. De Moor werd in 1482 tot verbanning uit het graafschap Vlaanderen veroordeeld, vanwege zijn sympathieën voor Maximiliaan van Oostenrijk en diens politiek. Op 13 mei 1483 verliet hij Brugge en nog hetzelfde jaar overleed hij in Middelburg (Zeeland). Op 14 oktober 1487, om zeven uur in de morgen, terwijl de kerkklokken luidden, werd in de Brugse Sint-Jakobskerk bij de translatie van het stoffelijk overschot van De Moor, voor het eerst de door Jacob Obrecht gecomponeerde Missa de Sancto Donatiano uitgevoerd, werk dat vijf eeuwen later nog steeds als een meesterwerk wordt beschouwd en uitgevoerd. De huisjes werden voor wat het beheer betreft verdeeld onder Sint-Juliaan (vier woningen), de ambachten van de timmerlieden (3 woningen), metselaars (drie woningen) en kuipers (drie woningen). Na de dood van de stichters werden de hen toegewezen huizen ook hun eigendom. De huisjes toebehorend aan Sint-Juliaan werden versierd met het embleem van de heilige Juliaan, de overige met het wapen van de desbetreffende ambachten. Zoals alle godshuizen werden ze in de Franse tijd eigendom van de Commissie van Burgerlijke Godshuizen. Oorspronkelijk bestemd voor dertien personen of echtparen, werden naar aanleiding van latere verbouwingen huizen bij elkaar gevoegd en het geheel gereduceerd tot zes woningen. De godshuizen De Moor zijn sinds 1974 beschermd als monument. Literatuur Jozef GELDHOF, Pelgrims, dulle lieden en vondelingen te Brugge, 1275-1975, Brugge, 1975. Luc DE VLIEGHER, De Huizen te Brugge, Tielt, 1975. Valentin VERMEERSCH, Grafmonumenten te Brugge voor 1578, Brugge, Raaklijn, 1976. Hilde DE BRUYNE, De godshuizen te Brugge, Roeselare, 1994. Livia SNAUWAERT, Gids voor architectuur in Brugge, Tielt, 2002. Brigitte BEERNAERT, Open Monumentendag Brugge. Monument en Steen, Brugge, 2003. S. GILTÉ, A. VANWALLEGHEM & P. VAN VLAENDEREN Inventaris van het cultuurbezit in België, Architectuur, Stad Brugge, Middeleeuwse stadsuitbreiding, Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen 18NB Noord, Brussel-Turnhout, 2004. Externe link Godshuizen De Moor op de inventaris van het bouwkundig erfgoed
Godshuis Onze-Lieve-Vrouw van de zeven Weeën

Onze-Lieve-Vrouw van de Zeven Weeën, ook genoemd Dischhuys van der Straeten, is een godshuis in de Oude Gentweg en Driekroezenstraat in Brugge. Geschiedenis De stichter van deze godshuisgroep was Joost van der Straeten (†13 maart 1675). Hij was een zoon van Justus van der Straeten, burgemeester van Sluis, en van Cornelia de Schemere. In het stadsbestuur van Brugge was hij schepen (1612) en thesaurier (1629). Hij was voogd van de Potterie en lid van de Edele Confrérie van het Heilig Bloed. Hij trouwde viermaal, met Katarina Kelderman (†1623), Anna van den Bogaerde (†1641), Maria de Damhouder (†1660), Cornelia de Ruysschere. Samen met Maria de Damhouder kocht Judocus van der Straeten in 1653 een perceel grond op de hoek van de Oude Gentweg en de Driekroezenstraat. Gelet op de naam die Van der Straeten aan zijn stichting gaf, bouwde hij symbolisch zeven huizen, en metselde een steen in met het jaartal 1654. In 1939 kregen de huizen aansluiting op de elektriciteit, in 1951 werden grotere vensters geplaatst en in 1979 werden de huizen verbouwd tot vier wooneenheden. In de tuin staat een kapel met tudorboogdeur en rechts twee korfboogvensters. Literatuur Luc DEVLIEGHER, De huizen van Brugge, Tielt, 1975. Jozef PENNINCK, De godshuizen Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeën, in: Brugs Ommeland, 1981. Hilde DE BRUYNE, De godshuizen in Brugge, Roeselare, 1994. S. GILTÉ, A. VANWALLEGHEM & P. VAN VLAENDEREN, Inventaris van het cultuurbezit in België, Architectuur, Stad Brugge, Middeleeuwse stadsuitbreiding,Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen 18NB Noord, Brussel-Turnhout, 2004. Externe link Het godshuis van Onze-Lieve-Vrouw van de Zeven Weeën op de inventaris van het bouwkundig erfgoed
Kasteel Sipernau

Het Kasteel Sipernau is een kasteel in het dorp Elen in de Belgische provincie Limburg. Sipernau was een zeer oud leengoed, teruggaande op een domein uit de Merovingische tijd (8e eeuw) en is een van de belangrijkste goederen in het Belgisch-Limburgse Maasland. Het kasteel wordt reeds vermeld in 1179. De naam Sipernau komt al in 1259 voor. Het kasteel, waarin een laathof, was in de 12e eeuw in bezit van de Abdij van Heylissem en vervolgens, als Loons leen, in bezit van de families del Wege (in de 13e eeuw), van Mopertingen (ook: van Syppernauw) in de 14e eeuw, de Rhoe in 1510, van der Heyden (1710), van der Marck van Leur (1729) en de Lilien (1789). Het kasteel werd in de 15e en 16e eeuw onder meer bewoond door de roemruchte ridder Adam van Mopertingen. Door haar huwelijk met Jan II Rode van Opsinnich kwam het erfgoed van Maria van Mopertingen aan hun nageslacht. In zijn huidige vorm werd het kasteel gebouwd door baron Thomas Cornelius van der Marck (1705-1744). Het is in deze 18e-eeuwse vorm een vroeg voorbeeld van neogotiek in Engelse stijl, met als bijzonderheid onder meer dat de voor- en achterkant er hetzelfde uitzien. Ridder Théodore Olislagers de Sipernau (1787-1861) liet een verdieping en ook de toren bijbouwen. Sinds 2005 wordt het kasteel met dienstgebouwen en hoeve als monument beschermd. Literatuur COENEN, J., Het kasteel Sipernau te Eelen, in: Limburg 27, 1947-1948, 81-99 COENEN, J., Nog over Ommerstein, Sipernau en Kessenich, in: Limburg 28, 1948-1949, 200-202 VAN DE WEERD, H., De norbertijnen op Sipernau (Eelen), in: Limburg 11, 1929-1930, 136-139 Zie ook Kasteel Jansgeleen Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Limburg (België)
Basilika Unserer Lieben Frau von Lourdes (Gent)

Die Basilika Unserer Lieben Frau von Lourdes (niederländisch Onze-Lieve-Vrouw van Lourdesbasiliek) ist eine römisch-katholische Kirche in der Ortschaft Oostacker der Stadt Gent in der belgischen Provinz Ostflandern. Die Wallfahrtskirche des Bistums Gent trägt den Titel einer Basilica minor. Die Lourdeskirche wurde Ende des 19. Jahrhunderts im neugotischen Stil gebaut. Geschichte Der Wallfahrtsort geht auf eine Lourdesgrotte im Garten des Schloss Slotendries zurück, die Marquess de Courtebourne-de Nédonchel 1873 errichteten ließ. Nach der Einweihung der Statue in der Höhle am 29. Juni 1873 baten Anwohner und Einwohner von Gent, diese besuchen und dort beten zu dürfen. Ein Jahr später wurde Pieter De Rudder auf wundersame Weise dort mit einem offenen Bruch geheilt. Aufgrund dieser Heilung gab es einen großen Zustrom von Gläubigen. Um die Pilger zu empfangen, wurde 1876 eine Kirche erbaut. Sie wurde 1877 vom Bischof von Gent, Hendrik Frans Bracq, mit der Anrufung der Unbefleckten Empfängnis geweiht und anlässlich des 50. Jubiläums des Wallfahrtsortes im Jahr 1924 durch Papst Pius XI. zur Basilica minor erhoben. Architektur Die dreischiffige Basilika wurde im neugotischen Stil nach den Plänen des Architekten E. Van Hoecke-Peeters mit einer leichten Anpassung durch den Architekten Jean-Baptiste Bethune erbaut. Die Seitenschiffe wurden dabei in Kapellen unterteilt. Der Eingangsbereich wurde als Zweiturmfassade gestaltet, der Chor ohne Apsis gerade abgeschlossen. Auch die neugotische Kirchenausstattung wurde durch Bethune entworfen. Über dem Hauptaltar zeigt ein Retabel drei Höhlen: die Grotte der Geburt Jesu in Bethlehem, die Grotte der Auferstehung Jesu und die von Lourdes. Der hl. Alfons von Liguori ist auf einem der Glasfenster über der hohen Halle abgebildet. In einem der beiden Türme befindet sich ein Carillon mit 49 Glocken, das 1954 von der Glockengießerei Michiels gegossen wurde. Die Tastatur wurde jedoch 1978 bei einer Restaurierung vorübergehend entfernt und ist bis heute noch nicht ersetzt worden. Weblinks Website der Gemeinde (niederländisch) Einzelnachweise