NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stadspark (Antwerpen)

Het Stadspark is een 14 ha groot park in het centrum van de Belgische stad Antwerpen. Het heeft de vorm van een driehoek waarvan de basis naar het zuiden en de top naar het noorden is gericht. Het park wordt omzoomd door de Quinten Matsijslei in het oosten, de Van Eycklei in het zuiden en de Rubenslei in het westen. Het Stadspark neemt de plaats in van de vroegere schans of lunet Herentals die een onderdeel vormde van de vesting Antwerpen. Opmerkelijk is de door architect Édouard Keilig tussen 1867 en 1869 gebouwde brug over de in het Stadspark gelegen vijver. Via de Plantin en Moretuslei bracht de Herentalse Vaart vers water van de Boven Schijn aan het terrein Ternesse in Wommelgem naar de parkvijver dat verder via een buis onder de Maria-Henriettalei en het Blauwetorenplein aan de Oude Vaartplaats in de Antwerpse ruien afwaterde. Een andere buis, de brouwersbuis, leidde water van de noordelijke arm van de parkvijver via de Maria-Theresialei, de Frankrijklei en de Italiëlei noordwaarts naar de houwer (aan de Rodepoort) en de brouwerskelder waaruit de brouwerijen aan de Brouwersvliet tot 1931 hun water bekwamen. Tegenwoordig is deze toevoer van Schijnwater afgesloten en is de vijver van het Stadspark een grondwatervijver. Tijdens en na de werken aan de Leien zakte door het wegpompen van water uit de nieuwe tunnels het grondwaterpeil, waardoor de vijver bijna helemaal droog kwam te staan. Ondertussen zijn pompen geïnstalleerd die het waterpeil weer kunstmatig hoog houden. Via de Maria-Theresialei, Louisa-Marialei en Maria-Henriettalei is het Stadspark westwaarts verbonden met de Frankrijklei, een onderdeel van De Leien.
Stadpark

Stadpark är en park i Belgien. Den ligger i provinsen Antwerpen och regionen Flandern, i den centrala delen av landet, 40 km norr om huvudstaden Bryssel. Stadpark ligger 9 meter över havet. Terrängen runt Stadpark är mycket platt. Runt Stadpark är det mycket tätbefolkat, med 1 632 invånare per kvadratkilometer.. Närmaste större samhälle är Antwerpen, 1,1 km nordväst om Stadpark. Runt Stadpark är det i huvudsak tätbebyggt. Kommentarer Källor
Dijlepark

Het Dijlepark is een stadspark in de Belgische stad Leuven. Situering Het Dijlepark is een klein park gelegen tussen de Schapenstraat, de Redingenstraat en de Zwartzustersstraat. Het park wordt omringd door twee armen van de rivier de Dijle. Het parkje heeft drie ingangen. Aan de ingang aan de Redingenstraat bevindt zich sinds 2003 een drinkwaterfontein in de vorm van een eend naar een idee van Leo Fabri en gemodelleerd door René Rosseel. Deze Dijle-eend zou geluk brengen indien men er over wrijft. In het park ligt een kleine vijver met een brug erover. Er bevindt zich ook een klein prieeltje. Geschiedenis Het gebied rond het Dijlepark kende eeuwenlang een dichte concentratie van watermolens. Op de linkerarm lagen de Voorste Begijnenmolen, de Graetmolen, de Schorsmolen, de Boemalemolen en de Redingenmolen, op de rechterarm lagen de Vliegmolen, de Corbekemolen en de Cropelmolen. In 1856 werd waar nu de ingang aan de Schapenstraat ligt het imposante herenhuis Huis Bethlehem opgetrokken. Eind 20e eeuw richtte Victor Vanderkelen er de industriële bakkerij Het Volksgeluk op, die in 1922 aan Lambert Meurrens werd verkocht, die er de BNB Biscuiterie Nationale Belge onderbracht. In 1972 kocht de Assurantie van de Belgische Boerenbond (ABB) het huis, nadat deze in 1965 reeds de tuin hadden aangekocht. De tuin werd opgevrolijkt met een paviljoen en een vijver. De Dijlemolens werden gerenoveerd en in 1987 sloten de stad Leuven en de eigenaar van het gebouw een overeenkomst om het overige deel van de tuin in te richten als openbaar plantsoen, het Dijlepark.
Dijlepark

Dijlepark är en park i Belgien. Den ligger i provinsen Flamländska Brabant och regionen Flandern, i den centrala delen av landet, 25 km öster om huvudstaden Bryssel. Dijlepark ligger 19 meter över havet. Terrängen runt Dijlepark är huvudsakligen platt. Dijlepark ligger nere i en dal. Runt Dijlepark är det tätbefolkat, med 266 invånare per kvadratkilometer.. Närmaste större samhälle är Leuven, 0,70 km norr om Dijlepark. Runt Dijlepark är det i huvudsak tätbebyggt. Kommentarer Källor
Campus de la Plaine

Le campus de la Plaine de l’ULB et de la VUB donne sur le boulevard Général Jacques au Nord, le boulevard du Triomphe à l’Est et le boulevard de la Plaine à l’Ouest. Il est partagé entre la commune d’Ixelles et d’Auderghem. C’est un complexe universitaire de 45 hectares qui se situe à l’emplacement d’une ancienne plaine des manœuvres dont il reprend le nom. Historique La plaine des manœuvres Cette plaine des manœuvres remonte à 1875 c’est-à-dire au moment de la création du « boulevard des casernes ». Cette étendue accueillait les diverses séances d’entraînement des gendarmes postés dans les casernes avoisinantes. À la suite de la construction du parc du Cinquantenaire, il avait fallu relocaliser la plaine des manœuvres qui s’y trouvait. Le choix s'est porté sur cette étendue rurale, naturellement assez plate, pour accueillir le projet de remodelage du terrain qui allait de pair avec la construction de casernes de l’autre côté du Boulevard Général Jacques et l’aménagement du lieu en une zone militarisée. Ainsi, de nombreuses structures éphémères ont été bâties sur la plaine en fonction des besoins, mais elles ont toutes été détruites quand l’ULB et la VUB ont pris possession des lieux. Pendant la Première Guerre mondiale, l'occupant allemand créa une base de zeppelins sur la plaine des manœuvres ; après le conflit, les bâtiments sont utilisées par les militaires et ceux à proximité des voies, sur le site de l’actuel hôpital Chirec, par la SNCB. Le campus universitaire Il ne reste aujourd’hui que le tracé en forme d’arc en plein cintre du champ de manœuvres, qui est délimité par les 3 grandes avenues qui l’entourent. Pendant les années 1950, on commence progressivement à délocaliser les activités militaires de la plaine, mais elle sera encore d’usage jusque dans les années 1970. À cette période, l’ULB se voit attribuer le terrain de la plaine par le gouvernement belge. On y construit plusieurs résidences étudiantes, un stade, un rectorat ainsi que plusieurs auditoires. La proximité avec la ligne de tram 23, qui deviendra la ligne 7 en 2011 sur le tronçon de Général Jacques a facilité le choix de ce lieu pour accueillir le campus. Notes et références Cet article est partiellement ou en totalité issu de l'article intitulé « Architecture de la Ligne 7 du tramway de Bruxelles » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Campus du Solbosch Campus Érasme Portail de Bruxelles Portail des universités
Campus de la Plaine

De Campus de la Plaine is een van de campussen van de Université libre de Bruxelles (ULB) in België. De campus ligt aan de Triomflaan in de Brusselse gemeente Elsene. Het campusterrein heeft een oppervlakte van 25 hectare. Het terrein wordt in het noordoosten en zuidoosten begrensd door de Triomflaan, in het zuidwesten door de Pleinlaan en in het noordwesten door de Campus Etterbeek. Ongeveer een kilometer naar het zuidwesten ligt de Campus Solbosch. De campus is bereikbaar met het openbaar vervoer via station Delta in het zuidoosten, metrostation Delta in het zuidoosten, het station Etterbeek in het noordwesten en de tram via halte VUB in het noordwesten. Geschiedenis In de 19e eeuw was het terrein van de campus onderdeel van de Koninklijke Jacht. In 1875 werd besloten om het oefenplein te verplaatsen van het plateau van Linthout (de latere locatie van het Jubelpark) naar de site van de Koninklijke Jacht, omdat op het plateau de feestelijkheden werden georganiseerd van de vijftigste verjaardag van België. Het terrein van de Koninklijke Jacht werd daarbij heringericht en werden er verschillende lanen aangelegd, waaronder de Boulevard Militaire die later Generaal Jacqueslaan ging heten. In 1969 werd de Université libre de Bruxelles (ULB) gesplitst en ontstond de Vrije Universiteit Brussel. Omdat de ULB ruimtegebrek had op de Campus Solbosch en de VUB ruimte nodig had, werd in 1968-1969 door de ULB het oefenplein van 45 hectare aangekocht, waarvan 25 hectare voor de ULB en 20 hectare voor de VUB. In 1971 kwam het eerste gebouw klaar naar het ontwerp van architect Henri Montois. In 1972 en 1973 volgden respectievelijk gebouwen van architecten Henri Montois en van Marcel Lambrichs. In 1979 werden er studentenkoten gebouwd en in 1985 kwam de feestzaal gereed.
Campus Solbosch

De Campus Solbosch of Campus Solbos is een van de campussen van de Université libre de Bruxelles (ULB) in België. De campus ligt aan de Franklin Rooseveltlaan 50 in de buurt Solbos. Het grootste deel van de campus ligt in de gemeente Brussel in het gebied van de zuidelijke uitbreiding, een kleiner deel aan de noordrand en noordoostrand in de gemeente Elsene. De campus heeft een oppervlakte van dertien hectare. Het terrein wordt in het oosten begrensd door de Adolphe Buyllaan, in het zuidoosten door de Antoine Depagelaan, in het zuidwesten door de Franklin Rooseveltlaan en in het noordwesten door de Johannalaan. Ongeveer een kilometer naar het noordoosten ligt de Campus de la Plaine van de ULB en de Campus Etterbeek van de VUB. Op ongeveer honderd meter naar het zuidwesten ligt het Ter Kamerenbos. Geschiedenis In 1802 werd het gebied van Solbos, tot dan toe onderdeel van het Zoniënwoud, ontbost en omgevormd tot landbouwgrond. In 1860 werd het Ter Kamerenbos aangelegd en voor de wandelaars werden er in Solbos cafés, restaurants en melkerijen geopend. Er werden toen enkele wegen aangelegd, waaronder de Victorialaan langs het bos, de Landhuizenlaan (die later de naam Zoomlaan kreeg) en rond 1900 de Solboschlaan (later hernoemd naar Adolphe Buyllaan), Waaglaan en Derbylaan. In 1906 richtte men de nv Compagnie de l'Exposition de Bruxelles op om de Wereldtentoonstelling van 1910 te organiseren. Men koos als locatie hiervoor Solbos. De wereldtentoonstelling was de aanzet voor stedenbouwkundige ontwikkelingen. Hierbij stond Elsene een stuk grond af van 62,6 hectare tussen het Ter Kamerenbos en de Adolphe Buyllaan, Waaglaan, Derbylaan en Woudlaan aan Brussel en legde zij de Émile Duraylaan aan. En de stad Brussel legde meerdere straten aan, waaronder de Émile De Motlaan en de Lloyd Georgelaan, en committeerde zich om in het gebied een woonwijk te bouwen met de Natiënlaan (later Franklin Rooseveltlaan genoemd) als hoofdweg door de wijk. De drie aangelegde wegen dienden als toegangswegen voor de wereldtentoonstelling. Met de aanleg van de Natiënlaan werd het laatste gedeelte van de ringlanen voltooid via Elsene, Watermaal-Bosvoorde en Oudergem. Eind 1910 sloot de wereldtentoonstelling en begon men met de aanleg van de nieuwe wijk. In 1921 vestigde de Université libre de Bruxelles zich in Solbosch toen de stad Brussel de universiteit een terrein aanbood. Eerst werd Gebouw U van de wetenschapsfaculteit in gebruik genomen, in 1928 gevolgd door het historiserende Gebouw A van Alexis Dumont. Vanaf de jaren 1950 werd de campus sterk uitgebreid wegens het stijgende aantal studenten. Door het ontbreken van een architecturaal totaalplan kreeg de campus een heterocliet karakter. Sinds 2002 wordt op de Campus Solbosch FOSDEM gehouden. Sinds 2022 zit ook vertaal- en tolkopleiding ISTI op Campus Solbosch. Beschrijving De campus wordt in twee delen gesplitst door de Paul Hégerlaan die dwars door de campus loopt. Ten zuiden van deze laan bevinden zich onder andere het Gebouw A met de klokkentoren.
Gevangenenpoort (Lier)

De Gevangenenpoort (of binnenste Eeckelpoort of Eikelpoort) is de laatst overgebleven stadspoort van de oorspronkelijke vijf binnenpoorten van de eerste omwalling van Lier, in de Belgische provincie Antwerpen. De poort werd opgericht in 1375 en van de 16de eeuw tot 1930 deed ze dienst als stadsgevangenis. De tralies wijzen nog op deze oude functie. Van de poort liep de stadswal richting "Corneliustoren" die eveneens deel uitmaakte van de stadsverdediging. Van stijl is de Gevangenenpoort oorspronkelijk gotisch. Rond 1728 werd ze aangepast met classicistische kenmerken. Aan beide zijden, boven de doorgang, hangt een heiligenbeeld (heilige Rochus aan de voorkant (binnenzijde) van de poort en heilige Margareta aan de achterkant). In de doorgang zelf hangt een afbeelding van de heilige Rochus met de bijhorende tekst "Reikt hier uwe weldadige handen om voor Rochus beeld licht te branden opdat gij in droeven tijd van pest en oolog moogt bevrijd". In het voorjaar van 2009 onderging de Gevangenenpoort een (nodige) grondige restauratie waarbij een oorspronkelijk deel van de stadswal werd blootgelegd. De poort telt drie ruimten. Sinds 2009 worden twee van de drie ruimten door de stad Lier verhuurd aan een hoteluitbater. Bescherming In 1980 werd het gebouw beschermd als monument en als stadsgezicht. Fotogalerij
Wijgmaal railway station

Wijgmaal railway station (Dutch: station Wijgmaal) is a Belgian railway station located on Line 53, located in Wijgmaal, a village located within the boundaries of the city of Leuven, in Flemish Brabant in the Flemish Region of the country. It was named "Herent" when it was put into service in 1864 by the Belgian State Railways administration, being given its current name in 1866. The station is a passenger stop for the National Railway Company of Belgium (SNCB) served by InterCity (IC), Omnibus (L) and Express trains (P). Location along the railway At an altitude of 17 meters above sea level, Wijgmaal station is located at kilometric point (PK) 59.428 of Line 53 (from Schellebelle to Leuven), between the currently operating stations at Hambos and Leuven. History "Herent railway station" was opened for service on 7 August 1864 by the Belgian State Railways (the spellings "Herent" or "Hérent" were also used before the station opened). It is located at the level crossing of the roadway leading from the Wygmael windmills to the canal. It was then served by four trains for bound for Mechelen and an equal number heading to Leuven. On 18 December 1866 it was renamed "Wygmael". An 1881-type station was built there with an enlarged second floor; this part would later be demolished. It was also common to see the spelling "Wygmaal" before the name being officially modified to "Wijgmaal" on 1 February 1938. The ticket office was closed on 23 May 1993. Since then, the station has operated as an unstaffed stop. After closure of the ticket office, the building was abandoned and the service wing was destroyed by fire. The station has since undergone restoration to be used as housing. Passenger service Amenities The site is now an unstaffed SNCB railway stop. Crossing the tracks and passage from one platform to another is done using the roadway level crossing. Trains serving the station Wijgmaal is served by InterCity (IC), Omnibus (L) and Rush hour (P) SNCB trains operating over the commercially-used Line 53 (Leuven - Mechelen). During the week, the service includes: IC-21 with frequent stops between Leuven and Gent-Sint-Pieters via Mechelen and Termonde; L trains between Leuven and Sint-Niklaas; two P trains from Leuven to Mechelen (mornings); two P trains from Termonde to Leuven and one from Leuven to Termonde (mornings); a single P train fromde Sint-Niklaas to Leuven (mornings) and another (in the same direction) afternoons; a single P train from Mechelen to Leuven (afternoons); two P trains from Leuven to Termonde and one train from Termonde to Leuven (afternoons). Weekends and holidays, only IC-21 trains from Leuven to Mechelen operate. Intermodal services A parking lot for bicycles and vehicles is available. Gallery See also List of Belgian railway services Rail transport in Belgium References
Station Wijgmaal

Station Wijgmaal is een spoorwegstation in Wijgmaal, een deelgemeente van de stad Leuven op spoorlijn 53 (Schellebelle - Leuven). Het is nu een stopplaats. Het vervallen stationsgebouw, al jaren een doorn in het oog van de plaatselijke bevolking, krijgt een nieuwe bestemming. De stad Leuven gaat de ruïne aan het spoor samen met Dialoog vzw verbouwen tot een ecohuis met kantoorruimte, een café en vergaderruimte voor verenigingen en buurtbewoners. Het café in het stationsgebouw zal overdag worden uitgebaat door vzw Begeleid Wonen en 's avonds en de weekends door een alliantie van geëngageerde buurtbewoners. Geschiedenis Het station werd op 7 augustus 1864 geopend door de Staatsspoorwegen. Bij de opening heette het station Herent naar de gemeente waarin het station lag. Op 1 januari 1867 werd de naam veranderd in Wygmael station, nadat er plannen gemaakt waren om in Herent een station te openen. Wanneer Wijgmaal zijn naam veranderde van Wygmael naar Wijgmaal is het station zijn naam mee veranderd naar Wijgmaal. Het stationsgebouw is van het type 1881 en staat er sinds 1888. In april 2010 geraakte bekend dat er instortingsgevaar dreigde. Een voorbijganger zag het dak naar beneden zakken en verwittigde de brandweer. Die zette het pand af en verwijderde preventief twee schoorstenen. Treindienst Parking Er is is een gratis parking voor zowel auto's als fietsen. Galerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Résidence Georges Simenon

Die Résidence Georges Simenon ist ein Wohnhochhaus in Lüttich (Liège), Belgien, das von den Architekten Henri Bonhomme und Jean Poskin 1963 gebaut wurde. Es ist nach dem in Lüttich geborenen und aufgewachsenen Schriftsteller Georges Simenon benannt. Das Gebäude ist mit 80 Metern Höhe (24 Stockwerke) eines der höchsten der Stadt. Es liegt am Dérivation-Arm der Maas, am Übergang vom Quai de l'Ourthe zum Quai de la Boverie. Die Besonderheit des Gebäudes liegt in einer Zweiteilung mit drei unteren Stockwerken, die durch ein Stelzen-Stockwerk ohne Wände von den oberen 20 Stockwerken getrennt sind. Unten befindet sich ein mehrgeschossiger öffentlicher und geschäftlicher Bereich (ehemalige Tankstelle, Büros etc.). Der Wohnbereich mit vielen identischen Etagen ist davon getrennt. Beide Bauvolumina sind klar voneinander abgrenzbar, ihre Funktionen sind von außen erkennbar. Das Gebäude ist in einem für die wirtschaftliche Blütezeit der Stadt in den 1950er und 1960er Jahren typischen modern-sachlichen Stil errichtet worden und bildet an seinem Standort ein städtebaulich sehr prägendes, von vielen aber als abstoßend empfundenes Element und ist ein Musterbeispiel für die spezielle, sehr unbekümmerte Art von Lütticher Architektur und Städtebau. Die Etagen weisen eine für die Wohnnutzung nur minimale Höhe auf, auch das einzige (Flucht-)Treppenhaus und die Aufzugsanlage sowie die Flure und das spartanische Foyer fallen durch extreme Enge und niedrige Deckenhöhe auf, was für neuere Hochhäuser eher ungewöhnlich ist. Ein Ausblick aus dem Gebäude, einem der höchsten der Stadt, ist so etwa nur aus den Wohnungen und an keiner anderen Stelle möglich, Flure und Erschließungsbereiche sind fensterlos. Eine Besichtigung des Gebäudes ist, obwohl es ein fachlich durchaus bedeutendes Beispiel früherer städtebaulicher Leitideen ist, nur schwer möglich, da kein öffentlicher Verkehr vorgesehen ist. Weblinks Daten der Résidence Georges Simenon (Memento vom 18. Oktober 2021 im Internet Archive)
Résidence Georges Simenon

La Résidence Georges Simenon est un gratte-ciel résidentiel à Liège en Belgique, construit par les architectes Henri Bonhomme et Jean Poskin en 1963. Description Le bâtiment haut de 78 mètres (24 étages) est un des plus élevés dans la ville. Il est situé sur la dérivation entre le bras de la Meuse, à la transition entre le quai de l'Ourthe et le quai de la Boverie. La particularité du bâtiment est qu'il comporte trois niveaux inférieurs, qui sont séparés par une échasse-de-chaussée sans murs des 20 étages supérieurs. Le rez-de-chaussée a accueilli une ancienne station-service BP. Les 3 premiers étages sont utilisés comme bureaux (principalement des professions libérales). Les deux volumes de la construction se distinguent nettement l'un de l'autre, leurs fonctions sont visibles de l'extérieur. Le bâtiment a été construit dans la période de prospérité des années 1950 et 1960. Le bâtiment offre l'un des plus hauts panoramas sur Liège, mais possible uniquement depuis les appartements ; les couloirs et zones de circulation sont sans fenêtre. Voir aussi Articles connexes Liste des plus hauts immeubles de Liège. Quai de l'Ourthe Rue Méan Liens externes Ressource relative à l'architecture : PSS Portail de Liège Portail des gratte-ciel Portail des années 1960
Residentie Georges Simenon

De Residentie Georges Simenon is een Belgische residentiële wolkenkrabber in Luik. De toren is een ontwerp van de associatie van de architecten Henri Bonhomme en Jean Poskin. Het in 1963 afgewerkte bouwwerk met 24 verdiepingen en 80 m hoogte is een van de hogere gebouwen in het stadscentrum van Luik. Het gebouw ligt in de wijk en op het eiland Outremeuse tussen de Maas en het afwateringskanaal van de Maas. Het ligt dicht tegen dit afwateringskanaal, daar waar de quai de l'Ourthe overgaat in de quai de la Boverie. Het gebouw is uniek in die zin dat de onderste drie verdiepingen een bouwvolume vormen, waarin kantoren gevestigd zijn, en dat een tweede bouwvolume met een lichte wijziging van oriëntatie bovenop dit eerste volume is geplaatst maar ervan gescheiden door een niveau met enkel steunpalen en geen wanden. Dit tweede volume met 20 verdiepingen bevat de appartementen van het flatgebouw. Het is in de wijk Outremeuse, enkele straten verwijderd van de residentie waar de schrijver Georges Simenon opgroeide. Naast de woontoren eert de wijk de schrijver ook met een straat op het eiland. Zie ook Lijst van hoogste gebouwen van België
Victor Dumonbrug

De Victor Dumonbrug is een ophaalbrug over het Zeekanaal Brussel-Schelde in Klein-Willebroek, een gehucht van de gemeente Willebroek. De brug bevindt zich sinds 1922 niet meer over het Zeekanaal, dat toen verlegd werd naar een route parallel met de Rupel naar Wintam. De brug ligt over een oude tak van de Willebroekse Vaart, dat rechtstreeks aansloot op de Rupel bij Klein-Willebroek. De brug wordt vooral gebruikt voor de ontsluiting van de containerterminals langs het Zeekanaal en moet enkel nog worden geopend voor de pleziervaart van en naar Klein-Willebroek, dat via de sluis aldaar ook de Rupel kan bereiken. De huidige brug werd gebouwd in 2000 en bestaat uit drie overspanningen: twee vaste zij-overspanningen in prefab-beton (22 en 17,5 m) en een beweegbare midden-overspanning (metalen ophaalbrug) van 20,6 m. De brug heeft een totale lengte van 60,1 m. De brug is kleurig geschilderd in rood, blauw en geel. Naamgeving De brug is genoemd naar Victor Dumon, een ondernemer die een belangrijke rol speelde in de expansie van het zeekanaal. De werkhuizen van Dumon-Van der Vin waren gelegen op de landtong tussen de Rupel en het Zeekanaal richting Wintam. Anno 2009 is er een horeca-zaak gevestigd.