NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Fange aux Mochettes

La Fange aux Mochettes est un site naturel ardennais constitué de landes et de tourbières faisant partie du plateau des Tailles et situé sur le territoire de la commune de La Roche-en-Ardenne (section de Samrée) en province de Luxembourg (Belgique). Elle est reprise comme Patrimoine immobilier exceptionnel de la Wallonie. Situation La Fange aux Mochettes se situe le long et au sud de la route nationale 89 entre la Baraque de Fraiture et le village de Samrée qui se trouve à environ 2 kilomètres. Elle est considérée comme la partie la plus occidentale du plateau des Tailles, un des sommets du massif ardennais. Le ruisseau de la Belle-Meuse y prend sa source. Description D'une superficie de 71,33 ha pour une longueur ouest-est approximative de 1,7 km sur une largeur nord-sud d'environ 700 m, la Fange aux Mochettes est un espace naturel sauvage assez plat culminant à l'altitude d'environ 600 m. Il s'agit d'un des derniers exemples de tourbière haute non exploitée de la région. Toutefois, cette tourbière a tendance à s'assécher. Flore De nombreuses espèces végétales rares et/ou menacées y croissent comme l'andromède (Andromeda polifolia), la canneberge (Vaccinium oxycoccos), l'airelle rouge (Vaccinium vitis-idaea), la linaigrette vaginée (Eriophorum vaginatum) et la bruyère quaternée (Erica tetralix). Classement Le site est classé comme monument le 1er février 1977 et repris sur la liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne depuis 2016. Il est aussi repris comme site de grand intérêt biologique. Patrimoine classé (1977, no 83031-CLT-0005-01) Patrimoine exceptionnel (2009, no 83031-PEX-0001-03) Accès L'intérieur du site ne comprend pas de chemins et n'est donc pas accessible au public. Toutefois, la route nationale 89 et des chemins forestiers ceinturent une partie de ce domaine mais sans pouvoir le pénétrer. Voir aussi Plateau des Tailles Baraque de Fraiture Fange du Grand Passage Source Site de la biodiversité en Wallonie Bibliographie Eugène Leloup et Serge Jacquemart, Écologie d'une tourbière bombée (Haute-Ardenne, la Fange aux Mochettes), Institut des Sciences naturelles de Belgique - Mémoires, 1963 . Notes et références Portail de la géographie Portail de la province de Luxembourg Portail de la protection du patrimoine
Sint-Martinuskerk (Ardooie)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de West-Vlaamse plaats Ardooie, gelegen aan Marktplein 28. Geschiedenis De rechten van het gebied waar Ardooie in ligt werden in 821 geschonken aan de Sint-Amandsabdij te Saint-Amand-les-Eaux en later (17e eeuw) kwamen ze aan de Proosdij van Sint-Amands te Kortrijk. De monniken stichtten een eenvoudig kerkje, gebouwd in veldsteen en de eerst bekende pastoor werd in 1218 vermeld. In de 2e helft van de 16e eeuw had de kerk sterk te lijden onder de godsdienstoorlogen, zodat in 1571 het altaar opnieuw gewijd moest worden. Ook in 1572 moest een groep beeldenstormers worden verjaagd, maar omstreeks 1580 bleek de kerk zwaar beschadigd te zijn. Vanaf 1600 vond heropbouw en herstel plaats, maar in 1638 werd de kerk weer door blikseminslag getroffen. Er volgden jaren van herstelwerkzaamheden. In 1889 werd de kerk, vanwege bevolkingstoename, vergroot naar plannen van Antonius Verbeke. Aan de noordzijde werden twee beuken bijgebouwd. De oorspronkelijke vieringtoren kwam daardoor asymmetrisch ten opzichte van het schip te liggen. De toren werd echter in 1918 door de terugtrekkende Duitse troepen opgeblazen en dit richtte ook grote schade aan de rest van de kerk aan, vooral aan het hoofdkoor. In 1922-1923 werd de kerk hersteld onder leiding van Jos Viérin. Het zuidkoor werd afgebroken en in plaats daarvan kwam de sacristie. De toren werd iets zuidelijker heropgebouwd naar het oorspronkelijke model. In 1940 brandde de kerk, door Duitse bombardementen, opnieuw uit, maar de toren bleef gespaard. Van 1947-1949 werd een nieuw schip gebouwd onder groot zadeldak, naar ontwerp van Albert Impe. Gebouw Het betreft een georiënteerde, in gele bakstenen uitgevoerde, zaalkerk uit het midden van de 20e eeuw op rechthoekige plattegrond. De toren is van 1923 en heeft een vierkante basis in baksteen en een achtkante bovenbouw in natuursteen. Interieur Veel van het interieur is neogotisch uit het laatste kwart van de 19e eeuw, en ook uit het midden van de 20e eeuw zijn een aantal voorwerpen te vinden. Ook zijn er enkele 17e-eeuwse schilderijen, namelijk Onze-Lieve-Vrouw schenkt mantel aan Dominicus Guzman, Calvarie en Sint-Maarten te paard.
Sint-Gangulfuskerk (Ronsele)

De Sint-Gangulfuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Lievegem behorende plaats Ronsele, gelegen aan het Kerkplein. Geschiedenis Een eerste vermelding van een kerkgebouw is van 1105, toen het patronaatsrecht van de kerk werd geschonken aan de Sint-Baafsabdij te Gent. In 1568 werd de kerk door de beeldenstormers vernield, in 1613 werd hij provisorisch hersteld. In 1665 werd een geheel nieuwe kerk gebouwd. In 1900 werden, onder leiding van architect Hendrik Geirnaert, herstelwerkzaamheden uitgevoerd. In 1918 werd de kerk door oorlogshandelingen zwaar beschadigd, zodat een volledige herbouw noodzakelijk was. Deze werd uitgevoerd in 1922-1923 onder leiding van Valentin Vaerwyck, naar het voorbeeld van de vroegere kerk. In 1975 werd de kerk nog gerestaureerd. Gebouw Het betreft een eenvoudig zaalkerkje in barokstijl, met vijfzijdig afgesloten koor en voorzien van een dakruiter. De kerk is uitgevoerd in baksteen met zandstenen ornamenten en omlijstingen. In de voorgevel bevindt zich een nis met daarin een Sint-Gangulfusbeeld, daarboven het wapenschild van de heren van Ronsele, de familie Adornes, en diens adagium: Animum Virtute Adorna. De kerk wordt omringd door een kerkhof, waarop in 1935 de zeven staties van Onze-Lieve-Vrouw van Smarten werden geplaatst. Interieur Van belang is de eikenhouten preekstoel van 1669, door N. Coaigne, waarvan het voetstuk vroeger als biechtstoel werd gebruikt. Ook is er een biechtstoel in renaissancestijl. Voorts zijn er enkele oude grafzerken, waaronder die van Anselme Frans Adornes, van 1679.
Charlemagne-Gebäude

Das Charlemagne-Gebäude ist ein Hochhaus im Europäischen Viertel in Brüssel. Es ist Sitz der Generaldirektion der Europäischen Kommission für Handel und der Generaldirektion der Europäischen Kommission für Erweiterung. Das Gebäude besitzt drei Flügel und 15 Stockwerke, darin drei Konferenzräume. Es wurde nach Karl dem Großen (französisch und englisch Charlemagne) benannt und befindet sich in der Wetstraat/Rue de la Loi in der Stadt Brüssel, einer der 19 Gemeinden der Region Brüssel-Hauptstadt. Während die Postleitzahl der Gemeinde die 1000 ist, besitzt die Europäische Kommission mit der Postleitzahl 1049 eine für sie eigens reservierte. Geschichte Das Gebäude wurde von Jacques Cuisinier entworfen und im Jahr 1967 zur gleichen Zeit erbaut wie das Berlaymont-Gebäude, um die etwas verstreuten Abteilungen der Kommission zusammenzuführen. 1971 wurde das Charlemagne – nachdem man sich weigerte, das Berlaymont mit dem Rat der Europäischen Union zu teilen – dem Sekretariat des Rates übergeben. Dies war zuvor im Zentrum der Stadt gelegen. Der Rat der Europäischen Union zog 1995 in das Justus-Lipsius-Gebäude um. Dies ermöglichte die Renovierung des Charlemagne, welche dann 1998 abgeschlossen werden konnte. Helmut Jahn ersetzte dabei die äußeren Betonfassadenelemente mit modernen Glasflächen. Nach der Restauration bezog wieder die Kommission das Gebäude. Weitere Büros der Europäischen Union gruppierten sich um den Schumann Kreisverkehr herum. Eine gewisse Zeit wurde es auch als zukünftiges Hauptquartier für den Europäischen Auswärtigen Dienst ins Gespräch gebracht, der 2010 gegründet wurde. Die Idee wurde aber aus Imagegründen wieder fallen gelassen. Man wollte den neuen Europäischen Auswärtigen Dienst als eigenständige Körperschaft außerhalb der Kommission wahrgenommen wissen und nicht als ein Anhängsel an die Firma Lex 2000, die das gegenüberliegende, architektonisch jetzt ähnliche Lex-Gebäude baute und besitzt. Weitere Gebäude im europäischen Viertel Berlaymont-Gebäude Justus-Lipsius-Gebäude Lex-Gebäude Europa-Gebäude Triangle Building Weblinks Emporis Gebäudeinformation Dow Corning construction CVCE Archiv Einzelnachweise
Charlemagne building

The Charlemagne building is a high-rise in the European Quarter of Brussels, Belgium, which houses the Directorate-General for Economic and Financial Affairs, the Directorate-General for Trade, and since 2015, the Internal Audit Service of the Commission. It is named after Holy Roman Emperor Charlemagne. The building has 3 wings and 15 floors. It is located at 170, rue de la Loi/Wetstraat, in the City of Brussels, one of the 19 municipalities forming the Brussels-Capital Region. The postal code for the municipality is 1000, but the postal code for the European Commission is 1049. History The building was designed by Jacques Cuisinier and constructed in 1967 at the same time as the Berlaymont building to group together more scattered departments of the European Commission. However, with the Commission refusing to share the Berlaymont with the Council of the European Union, Charlemagne was given to the Council's Secretariat in 1971. This had previously been located in the city centre. The Council moved out to the Justus Lipsius building in 1995 allowing it to be renovated. The renovation was completed in 1998 by the German-American architect Helmut Jahn, replacing the largely concrete exterior with a glass one. After the restoration, it was occupied by the Commission, further grouping the Union's offices around the Robert Schuman Roundabout. The building was briefly considered as the future headquarters of the European External Action Service, established in 2010, but was discounted on image grounds; as it houses RELEX, people would see the EEAS as a RELEX-plus rather than a unique body outside of the Commission. See also Breydel building Europa building Lex building Madou Plaza Tower Brussels and the European Union Institutional seats of the European Union References External links Media related to Charlemagne building at Wikimedia Commons
Bâtiment Charlemagne

Le Charlemagne est un ensemble de bureaux situé à Bruxelles abritant des organes de la Commission européenne dont ceux chargés de l'élargissement, de l'interprétariat, du commerce ainsi que des Conseillers. Il comporte 3 ailes et 15 étages. Il est situé au 170 rue de la Loi. Histoire Le bâtiment a été conçu par Jacques Cuisinier et a été construit en 1967, sur des plans de Jacques Cuisinier, en même temps que le Berlaymont pour regrouper l'ensemble des départements de la Commission européenne. Cependant, à la suite du refus de la Commission de partager le Berlaymont avec le Conseil de l'Union européenne, le Charlemagne a été mis à disposition du secrétariat du Conseil en 1971. En 1995, le Conseil a déménagé au Juste Lipse, permettant une rénovation du bâtiment. Cette rénovation a duré jusqu'en 1998 et a vu Helmut Jahn remplacer la façade extérieure par une surface vitrée. Depuis la restructuration, le Charlemagne est occupé par la Commission. Notes et références Liens externes Portail de l’Union européenne Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Bruxelles
Palača Charlemagne

Palača Charlemagne poslovna je zgrada u Europskoj četvrti Bruxellesa, u kojoj su smještene Glavna uprava za ekonomska i financijska pitanja, Glavna uprava za trgovinu, a od 2015. i Služba unutarnje revizije Europske komisije. Zgrada u tlocrtu ima 3 krila i visoka je 17 katova. Smještena je na adresi Rue de la Loi/Wetstraat 170 u gradu Bruxellesu, jednoj od 19 općina koje čine regiju Glavni grad Bruxelles. Poštanski broj općine je 1000, ali poštanski broj za Europsku komisiju je 1049. Povijest Zgradu je projektirao arhitekt Jacques Cuisinier, a gradnja je dovršena 1967. u isto vrijeme kad i palača Berlaymont s ciljem da se razni odjeli Europske komisije raspršeni u mnogim zgradama Bruxellesa okupe jednoj ili dvije susjedne zgrade. Nakon što je Komisija odbila podijeliti Berlaymont s Vijećem Europske unije, tajništvo Vijeća se 1971. seli u palaču Charlemagne. Godine 1995. Vijeće Europske unije se ponovo seli, ovaj put u palaču Justusa Lipsiusa, oslobodivši tako prostorije palače Charlemagne za temeljitu obnovu koju je 1998. godine dovršio Helmut Jahn, zamijenivši uglavnom betonski vanjski dio staklenim. Po završetku obnove u palaču se sele državni službenici Euroske komisije, grupirajući tako svoje urede u ojektima oko kružnog toka Schuman. Palača Charlemagne se razmatrala kao buduće sjedište Europske službe za vanjsko djelovanje (EEAS) osnovane 2010. godine, ali prijedlog je odbijen zbog negativne percepcije. Pošto se u njemu nalazi Generalna uprava za vanjske odnose (RELEX), ljudi bi EEAS doživljavali produljenje RELEX-a, a ne kao jedinstveno tijelo neovisno od Komisije. Vidi također Europska komisija Palača Berlaymont Palača Breydel Samostan Van Maerlant Madou Plaza Bruxelles i Europska unija Institucionalna sjedišta Europske unije Izvori Vanjske poveznice Informacije o zgradi Emporisa Dow Corningova konstrukcija Europski navigator
Karel de Grotegebouw

Het Karel de Grotegebouw (Charlemagne in het Engels en Frans) is een gebouw in de Europese Wijk van Brussel, en huisvest de diensten aangaande uitbreiding, vertaling en handel van de Europese Commissie. Het gebouw bestaat uit drie vleugels en telt dertien verdiepingen. Het ligt aan de Wetstraat 170 en werd vernoemd naar Karel de Grote, de middeleeuwse keizer die ook wel de vader van Europa wordt genoemd. Geschiedenis Het werd ontworpen door Jacques Cuisinier. De bouw startte in 1967 samen met de bouw van het Berlaymont. Omdat de Europese Commissie niet wenste het Berlaymont met de Raad van de Europese Unie te delen, schonk ze het Karel de Grote-gebouw aan het secretariaat van de Raad in 1971, die voordien in het stadscentrum gevestigd was. De Raad verliet het gebouw in 1995 bij de start van de renovatie, en verhuisde naar het net afgewerkte Justus Lipsiusgebouw. De renovatie werd afgewerkt in 1998 door Helmut Jahn, die de grotendeels betonnen gevel verving door een in glas. Sinds de restauratie wordt het gebruikt door de Commissie, die al sterk vertegenwoordigd was rond het Schumanplein. Zie ook Brussel en de Europese Unie Berlaymontgebouw, hoofdkantoor van de Europese Commissie Referenties Publicatie van de Europese Commissie: Europe in Brussels, 2007. Emporis' gebouwinformatie Dow Corning construction Voormalig gebouw (Charlemagne) van de Raad van de Europese Gemeenschappen in Brussel CVCE
Будівля Карла Великого

Будівля Карла Великого — це висотка в Європейському кварталі Брюсселя, Бельгія, у якій розміщуються Генеральний директорат з економічних та фінансових питань, Генеральний директорат з питань торгівлі, а з 2015 року — Служба внутрішнього аудиту Комісії. Будівля названа на честь імператора Священної Римської імперії Карла Великого. У будівлі 3 крила та 15 поверхів. Вона розташована за адресою: вулиця Лой/Ветстраат, 170, у місті Брюссель, одному з 19 муніципалітетів, що утворюють Брюссельський столичний регіон. Поштовий індекс муніципалітету — 1000, а поштовий індекс Європейської Комісії — 1049. Історія Будівлю було спроектовано Жаком Кюзіньє та збудовано в 1967 році одночасно з будівлею Берлемон, щоб об'єднати більш розрізнені департаменти Європейської комісії. Однак, оскільки Комісія відмовилася ділити Берлемон з Радою Європейського Союзу, Шарлемань був переданий Секретаріату Ради в 1971 році. Раніше він розташовувався в центрі міста. У 1995 році Рада переїхала до будівлі Юстуса Ліпсіуса, що дозволило її відремонтувати. Реконструкцію було завершено у 1998 році німецько-американським архітектором Гельмутом Яном, який замінив переважно бетонну зовнішню частину скляною. Після реставрації її зайняла Комісія, що ще більше зосередило офіси Спілки навколо кільцевої розв'язки Роберта Шумана. Будівлю недовго розглядали як майбутню штаб-квартиру Європейської служби зовнішніх справ, створеної у 2010 році, але її не враховували з міркувань іміджу; оскільки в ній розміщується RELEX, люди сприймали б EEAS як RELEX-плюс, а не як окремий орган поза Комісією. Див. також Будівля Брейделя Будівля Європа Будівля Лекса Madou Plaza Tower Брюссель та Європейський Союз Інституційні місця Європейського Союзу Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Будівля Карла Великого
Kasteel Ter Laar

Het Kasteel Ter Laar is een kasteel in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Lievegem behorende plaats Lovendegem, gelegen aan Appensvoordestraat 92-94. Geschiedenis Het goed was oorspronkelijk een leen van de heerlijkheid Ter Straeten, genaamd Goed Ten Velde. In 1659 was hier een omgrachte motte met kasteel, in 1726 Vossensgoedt genaamd en aangeduid als vervallen casteel. Het tegenwoordige kasteel werd gebouwd in het eerste decennium van de 19e eeuw. In 1863 werd een derde verdieping toegevoegd, die in 1938 weer werd verwijderd. Gebouw Het betreft een kasteel in neoclassicistische stijl. Er is een salon die uitziet op het park en de vijver, en die voorzien is van stucwerk met jachttrofeeën, putti, en een cassetteplafond. In het park vindt men een ijskelder, de voormalige stallen en de hovenierswoning.
Kasteel van Lovendegem

Het Kasteel van Lovendegem is een kasteel in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Lievegem behorende plaats Lovendegem, gelegen aan Kasteeldreef 124-130. Geschiedenis Oorspronkelijk was dit de zetel van de heren van Lovendegem, aanvankelijk de familie Van Lovendegem, bekend van de 13e of 14e eeuw. In 1462 kwam de heerlijkheid aan Filips de Goede die ook graaf van Vlaanderen was. De inboedel van het kasteel werd van 1550-1552 verkocht door Keizer Karel V en uiteindelijk werd de heerlijkheid verkocht aan ridder Joos Triest. In 1700 kwam deze aan Gillis Dons, welke in 1716 verheven werd tot baron en de familienaam veranderde in Dons de Lovendeghem. Daarna bleef het kasteel eeuwenlang in bezit van deze familie. In 1918 werd baron Idesbald Dons de Lovendeghem hier vermoord. Op de plaats werd een gedachteniskapelletje opgericht. Het eigenlijke kasteel was oorspronkelijk waarschijnlijk een donjon met een klein huis. In de 17e eeuw werd door Joos Triest een noordelijke vleugel met kapel bijgebouwd. In 1721 werd dan in opdracht van Gillis Dons de rechtervleugel en een nieuwe voorgevel gebouwd. In 1858 en 1888 werd het kasteel nog gewijzigd, in 1888 naar ontwerp van Pieter Van Kerkhove. Gebouw Het betreft een groot, indrukwekkend omgracht kasteel dat toegankelijk is via een stenen brug en een door twee torens geflankeerd poortgebouw van 1888. Het eigenlijke kasteel heeft een 17e en 18e eeuwse kern en verder in eclectische stijl gewijzigd in 1888. Haaks hierop, en evenals het kasteel uitkijkend op de binnenplaats, zijn dienstgebouwen, herbouwd in neogotische stijl in 1858. Er zijn diverse torentjes en trapgevels aan het gebouw te onderscheiden. Een achteruitgang leidt naar de tuin. Op het voorplein vindt men enkele bijgebouwen en de voormalige kasteelhoeve.
Castell d'Elderen

El castell d'Elderen és un castell de Bèlgica a Genoelselderen, un nucli del municipi de Riemst. Era en aquest lloc que es trobava la residència de la casa noble d'Elderen, de la qual els més coneguts són el canonge Guillem d'Elderen, president del consell del príncep bisbe de Lieja al segle xvi, i el seu renebot Joan Lluís d'Elderen, príncep bisbe al segle xvii. El senyor Godenoel (mort el 1305) hauria construït el primer castell al segle xiii i hauria donat el seu nom com a prefix al poble de Genoelselderen. La família d'Elderen va estar-s'hi fins al 1718; després, el domini va passar a les van Oyenbrugghe i a les de Borchgrave. Els revolucionaris francesos van destruir-lo a la fi del segle xviii; només les caves van conservar-se'n. El 1859, un comte de Borchgrave va construir el castell actual en estil neoclàssic. Al parc privat al darrere, es troba un túmul gal·loromà del segle i. Al costat, es troba la masia castral en estil de renaixement mosà més vella del castell. El 1990, Jaap van Rennes va adquirir-lo i restaurar-lo. Amb èxit, va crear-hi una vinya nova que produeix una denominació d'origen controlada Haspengouw. Va utilitzar les antigues caves, però va haver d'eixamplar-les quan la producció de vi va augmentar. Visites El castell és privat, però el jardí de roses, l'hivernacle per a tarongers i les caves poden visitar-se després de fixar una cita. Referències Enllaços externs Web del castell (en neerlandès i anglès)
Wijnkasteel Genoels-Elderen

Het Wijnkasteel Genoels-Elderen in Genoelselderen, een deelgemeente van de Belgische gemeente Riemst, is een wijnkasteel in België. Het kasteel ligt aan de oude heerweg die Tongeren met Keulen verbond. In het Kiezelingenbos achter het kasteel bevindt zich een Gallo-Romeinse tumulus, de Tumulus van Genoelselderen. Geschiedenis Een eerste vermelding van het kasteel dateert van 1265, toen het gebouwd werd door Godenoel van Elderen. In 1407 werd dit door troepen uit Tongeren platgebrand. Een nieuw kasteel werd gesticht door Godenoel IV van Elderen. Tot 1718 behoorde het kasteel tot de adellijke familie van Elderen, een roemrijk geslacht waarvan de bekendste telg, Johan Lodewijk van Elderen, in de zeventiende eeuw prins-bisschop van Luik was. Na de familie Van Elderen kwamen de families d'Oyembrugge en, vanaf 1754, De Borchgrave. Graaf Michel-Walrame de Borchgrave restaureerde het kasteel eind 18e eeuw. Ook werd toen een Franse tuin aangelegd. In 1859 werd het, toen zwaar vervallen, kasteel door graaf Guillaume de Borchgrave, ingrijpend verbouwd in neoklassicistische stijl en Louis-Philippestijl. In 1869 kwam het kasteel aan Gillain de Tirlemont. Later woonden hier de Franse Paters van het Heilig Hart en in 1906 werd het kasteel verkocht aan de familie Beauduin. In 1991 kwam het aan Jaap van Rennes die een nieuwe wijngaard heeft aangelegd, die met zijn 22 hectare een van de grootste van België geworden is. Een deel daarvan ligt op het 'Wijngaardveld', een oud toponiem dat erop wijst dat er ook vroeger aan wijnbouw gedaan werd. Gebouw Het betreft een U-vormig gebouw met twee vooruitspringende vleugels. De middenpartij wordt aan beide zijden gesierd door een fronton. De kern van het gebouw stamt uit de 1e helft van de 18e eeuw, gerestaureerd in de 2e helft van de 18e eeuw en in 1859 ingrijpend verbouwd, waarbij het huidige aanzicht ontstond. In het verlengde van de vleugels liggen de dienstgebouwen: knechtenverblijf, schuur en stallen, en een koetshuis. Tussen deze gebouwen ligt een park in Franse stijl. Twee fonteinen, één met Apollo en één met Artemis, zijn aan de flanken van deze tuin opgesteld. Het kasteelcomplex wordt omgeven door een landschapspark in Engelse stijl. In het zuidelijk deel van het park is er een 18e-eeuwse belvedère in de vorm van een antiek tempeltje. Het is uitgevoerd in Lodewijk XVI-stijl. Ten noorden van het kasteel ligt de kasteelhoeve. Het kasteel is privébezit, maar bezoekers kunnen na afspraak de wijngaarden, de rozentuin, de stokerij, het pershuis en 13e-eeuwse wijnkelders bezichtigen. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Limburg (België) Grootbos Galerij Externe links Onroerend erfgoed Officiële website