NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Antwerp Tower

Antwerp Tower – modernistyczny wieżowiec, znajdujący się w Antwerpii, przy ulicy De Keyserlei, obok Opery Flamandzkiej (niderl. Vlaamse Opera). Został oddany do użytku w 1974 roku i miał wówczas całkowitą wysokość wynoszącą 87 m. W trakcie renowacji z lat 2017–2021 jego wysokość zwiększyła się do 100,70 m, dzięki czemu stał się drugim najwyższym obiektem budowlanym w Antwerpii. Jest ponadto 20. pod względem wysokości wieżowcem w Belgii (stan na 2022 rok). Historia Budynek został zbudowany w stylu modernistycznym w 1974 roku według projektu architektów Guya Peetersa i Jozefa Fuyena na miejscu zniszczonego w czasie II wojny światowej, powstałego w latach 1900–1901 Grand Hotelu Weber, bogatego w detale architektoniczne budynku z okresu belle époque. W momencie otwarcia, które nastąpiło 9 maja 1974 roku, przeznaczony do celów biurowych budynek miał 87 m całkowitej wysokości. Jego powstanie od samego początku budziło kontrowersje z powodu lokalizacji w pobliżu historycznego centrum Antwerpii, tuż obok ikonicznej Opery Flamandzkiej (niderl. Vlaamse Opera). Później wieżowiec trafiał także na różne listy „najbrzydszych budynków w Europie”. W latach 90. XX wieku wśród najemców pomieszczeń w budynku znajdowały się kontrolowane przez przestępców pochodzących z Izraela i krajów byłego ZSRR podmioty, którymi po latach zajmowały się antwerpskie organy ścigania oraz sądownictwo. W 2012 roku firma Wilma Project Development, będąca częścią Matexi Group, wykupiła udziały w różnych przedsiębiorstwach, które były właścicielami poszczególnych części wieżowca. Nowy właściciel budynku zapowiedział wówczas podjęcie „szeregu działań” mających na celu „zwiększenie jego atrakcyjności”. W latach 2017–2021 budynek poddano renowacji, za której projekt odpowiadały biura architektoniczne ELD Architects i Wiel Arets Architect & Associates. W jej trakcie, w 2019 roku zyskał nową całkowitą wysokość wynoszącą 100,70 m, za sprawą której przejął po Boerentoren miano drugiego pod względem wysokości obiektu budowlanego w mieście, za katedrą Najświętszej Marii Panny. Podczas prac renowacyjnych budynek dostał ponadto zupełnie nową elewację z balkonami, nieobecnymi w oryginale. Zmianie uległa również jego funkcja – stał się obiektem mieszkalno-handlowo-biurowym. Część mieszkalna rozciąga się na 26. kondygnacjach i składa się z 241 apartamentów oraz penthouse’ów. Taki stan rzeczy w połączeniu z wysokością czyni z Antwerp Tower najwyższy budynek mieszkalny w Antwerpii. Na parterze znalazło się natomiast 4000 m² powierzchni handlowej i 4600 m² powierzchni biurowej. Na dachu obiektu ulokowano panele słoneczne i ogród, z kolei w jego podziemiach urządzono parking na 250 samochodów oraz 700 rowerów. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Budynek na stronie Structurae.net (ang.)
Zwartzusters Löwen

Die Kongregation der Soeurs Noires de Louvain war ein Teil der in der Krankenpflege beheimateten katholischen Schwesterngemeinschaft der Zwartzusters. Die Klostergemeinschaft wurde 1438 durch Elisabeth Ymbrecht, welche vom jüdischen zum katholischen Glauben konvertiert war und aus dem Hochstift Lüttich stammte, begründet. Bereits 1462 durch den Lütticher Bischof Louis de Bourbon approbiert, nahmen sie nun die Regel des heiligen Augustinus an und legten noch im selben Jahr erstmals die Gelübde ab. Das Kloster, welches unter die Aufsicht des Löwener Alexianerklosters gestellt wurde, befand sich bereits damals an der heutigen Zwartzustersstraat und erlebte 1478 die Einweihung seiner Kapelle durch den Lütticher Weihbischof Libert, jedoch auch die Beschränkung seiner Mitglieder auf maximal 27. Nachdem vier Jahre später die Gründerin verstorben war, unterstellte der Bischof das Kloster, welches auch Godtshuys van Nazareth genannt wurde, 1513 dem Prior der Windesheimer Chorherren von Sint-Maartensdal. Nachdem man im 17. Jahrhundert eine rege Bautätigkeit entwickelt hatte, wuchs die Gemeinschaft, welche 1597/98 noch 16 Schwestern zählte und sich auch in der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts stets um die 20 Mitglieder bewegte, bis 1796 auf 30 Religiosen an. In den Zeiten der Französischen Revolution wurde das Kloster nicht aufgehoben, sondern bekam ab 1798 die Betreuung psychisch kranker Frauen übertragen. Gleichzeitig der Commissie voor Burgerlijke Godshuizen unterstellt, erhielten sie 1820 die königliche Approbation als religiöser Orden. Dreizehn Jahre später sandten sie auf die Bitte des Bischofs von Tournai zwei Schwestern in dessen Bischofsstadt, wo sie eine neue Kongregation gründeten. In der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts konnten sie ihr Kloster vergrößern und so ihre Pflegetätigkeit ausweiten. Nachdem sich die Kongregation bischöflichen Rechtes am 26. Dezember 1927 dem Augustinerorden aggregiert hatte, kam sie in eine Berufungskrise. 1964 noch 16 Schwestern zählend, waren bis auf eine, welche in den 40ern stand, alle übrigen alt. So vereinigten sie sich mit den Zusters Norbertinen in Duffel und legten am 17. Dezember gleichen Jahres in die Hände der Generaloberin auf die neue Gemeinschaft ihre Profess ab. Vier Jahre später kaufte man ein Haus in Korbeek-Lo, wo man ein Altenheim mit dem Namen Emmaus einrichtete und die Zwartzusters am 1. Februar 1969 hin versetzte. Das Institut des Zwartzusterklosters aber wurde, nachdem erst noch einige Zusters Norbertinen darin tätig waren, aufgegeben. Offensichtlich wurden die Schwestern nach der Fusion der Kongregationen beisammengehalten, jedoch 1993 nach Sint-Antonius-Zoersel, wo 1997 noch drei von ihnen lebten, versetzt. In den ehemaligen Klostergebäuden ist heute ein Studentenwohnheim untergebracht. Weblinks Klooster van de zwartzusters (ID: 206830) Inventaris Onroerend Erfgoed (Inventar belgischer Baudenkmäler, niederländisch) Zwartzusters Residence (Studentenwohnheim) KU Leuven (englisch) Congregatie van de Zwartzusters-Augustinessen, Leuven (1438–1964)
Zwartzustersklooster (Leuven)

Het Zwartzustersklooster (1438-1969) in de Zwartzustersstraat in Leuven, België, was eeuwenlang in handen van de Zwarte Zusters van de H. Augustinus. Zij deden aan ziekenzorg. Sinds 1969 is het een studentenhuis van de Katholieke Universiteit Leuven. Geschiedenis In 1438 kocht Elisabeth Ymbrecht uit Luik een huisje met strooien dak aan de Molenweg (vandaag: Zwartzustersklooster) in Leuven, in het hertogdom Brabant. Zij stichtte er een klooster van de Zwarte Zusters die de regel van Augustinus volgden. Op vraag van de prins-bisschop van Luik, Lodewijk van Bourbon, hielden de Zwartzusters zich bezig met ziekenzorg. Zij waren de vrouwelijke tegenhanger van de Alexianen in Leuven. Ze bouwden enkele huizen en een kapel (1462) op verschillende percelen grond, naast de Dijle. Het klooster bevond zich tussen de eerste ringmuur en de tweede ringmuur van de stad Leuven, in een landelijk gebied. Het klooster lag in een weinig bewoond deel van de stad, naast de domeinen van de Kartuizers en het Groot Begijnhof. Het klooster had in het verleden ook de naam Godshuis van Nazareth. Vanaf 1513 lag de geestelijke leiding van het Zwartzusterklooster bij de kanunniken van de Priorij van Sint-Maartensdal, ook in Leuven. Zij bouwden een ziekenverblijf waar zieke vrouwen terecht konden; ze gingen ook dagelijks op ziekenbezoek in de stad in ruil voor eten en geld. In 1680 werden de middeleeuwse gebouwen afgebroken. De U-vorm van het klooster werd in 3 tijden opgebouwd. In 1680 kwam de zuidvleugel aan de Zwartzustersstraat; een tekst in de muur herinnert hieraan. In 1687-1693 werd de kapel gebouwd, langsheen de Begijnenstraat (vandaag: Schapenstraat); dit werd de oostvleugel van het klooster. In 1757-1763 werd de westvleugel langs de Dijle opgetrokken. Eeuwenlang stond het klooster in dit landelijk deel van de stad. Het klooster overleefde de Franse Revolutie niet, de ziekenzorg wel. Het Frans bestuur in Leuven verplichtte de zusters als lekenorganisatie verder in te staan voor geesteszieke vrouwen. Nadien werd de kloosterorde terug toegelaten. De ziekenzorg werd uitgebouwd na de Belgische onafhankelijkheid (1830). In 1857 kwam er een nieuw ziekenhuis in de westvleugel en werd de oostvleugel aan de Schapenstraat uitgebouwd. De Commissie voor Openbare Onderstand van Leuven baatte het psychiatrisch ziekenhuis uit, en in de 20e eeuw deed het Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn dit. In 1969 werd het Zwartzustersklooster opgeheven en verliet de laatste Zwarte Zuster het pand. De KU Leuven is eigenaar sinds eind 20e eeuw. Zij bracht er de Residentie Zwartzusters met 39 studentenkamers in onder. De kloostertuin is nu een grote binnentuin met picknick-banken. Daarnaast werd ook het KU Leuven Green Office er ondergebracht. Zowel het pand als het stadsgezicht zijn beschermd sinds 1986. Literatuur Leo VAN BUYTEN, De bouwgeschiedenis van het Leuvense zwartzustersklooster Nazareth (begin 17de-midden 19de eeuw), Katholieke Universiteit Leuven, 1983.
Hôtel de ville de Tirlemont

L'hôtel de ville de Tirlemont est un édifice de style néo-classique situé sur la Grand-Place de la ville belge de Tirlemont (Tienen) dans la province du Brabant flamand. Localisation L'hôtel de ville se dresse sur la Grand-Place, appelée Grote Markt en néerlandais (le grand marché), à droite de l'église Notre-Dame-au-Lac et en face du musée du sucre. Historique Le premier hôtel de ville de Tirlemont est érigé vers 1380 sur le Veemarkt (marché au bétail), qui était alors le centre de la ville. Ce bâtiment est entièrement détruit lors de la campagne des Français et des Hollandais dans les provinces belges en 1635 (voir Prise de Tirlemont). Un deuxième hôtel de ville est construit juste à côté, qui entre en service en 1647 mais se révèle déjà trop exigu 50 ans plus tard. Le centre de la ville s'étant entretemps déplacé du Veemarkt vers la Grand-Place (Grote Markt), il est décidé de déplacer l'hôtel de ville à cet endroit. L'administration loue donc à partir de 1711 une maison bourgeoise de style Renaissance qu'elle se résout à acheter en 1717. En 1835, la Ville décide de détruire la façade de la maison et confie à l'architecte de la Ville Frans Drossaert (1793-1863) la mission de concevoir une nouvelle façade : il dote alors l'édifice d'une façade de style néo-classique en 1836. L'hôtel de ville fera ultérieurement l'objet de plusieurs agrandissements mineurs, en 1861, 1897, 1916 et 1918. Classement L'édifice est classé monument historique depuis le 5 septembre 1973. Architecture D'une largeur de cinq travées, l'hôtel de ville forme saillie sur la voie publique et présente au rez-de-chaussée une galerie dont le fond est orné de bossages plats à refends et dont l'avant est soutenu par six puissants piliers carrés sommés de chapiteaux toscans. L'étage est orné de six hautes colonnes cannelées d'ordre corinthien qui soutiennent un puissant entablement à frise de denticules dont l'architrave porte le millésime 1836 (MDCCCXXXVI). Toute la largeur de l'étage est occupée par un balcon à balustrade sur lequel s'ouvrent cinq hautes portes-fenêtres dont l'encadrement de pierre est sommé d'un fronton triangulaire et d'un médaillon orné d'un buste. Chacune des façades latérales de cet avant-corps est pareillement ornée d'une balustrade, d'une porte-fenêtre, d'un fronton et d'un médaillon. Les façades sont édifiées en pierre calcaire gréseuse blanche (du type de la pierre de Gobertange) tandis que les éléments décoratifs, comme les colonnes, les encadrements de fenêtres, les médaillons et l'entablement sont réalisés en pierre bleue, ce qui confère à l'ensemble une agréable bichromie. Articles connexes Tirlemont Église Notre-Dame-au-Lac de Tirlemont Liste des monuments historiques de Tirlemont Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du néo-classicisme Portail du Brabant flamand
Stadhuis van Tienen

Het stadhuis van Tienen staat op de Grote Markt, in het centrum van de stad. De oorsprong Over de exacte datum waarop het eerste stadhuis gebouwd is, bestaat geen duidelijkheid. Het huidige stadhuis is zeker niet het eerste. Dit gebouw staat op de Grote Markt, sinds de verwoesting van de stad in 1635 het nieuwe centrum van Tienen. Het was oorspronkelijk opgericht in Vlaamse renaissancestijl. In de 16e eeuw was het eigendom van de familie Immens. In 1712 kocht de stad het gebouw aan. De verbouwing De voorgevel werd in 1836-37 afgebroken volgens de plannen van K.L. Drossart. In plaats hiervan kwam een voorgevel, rustend op zes Korynthische zuilen en een kroonlijst. In de nieuwe gevel werden nissen aangebracht waarin de borstbeelden prijken van de schilders Van Dyck, Rubens en Coebergher, naast keizer Karel V, Vesalius, Grétry en Justus Lipsius. De uitbreiding Op 15 juni 1979 werd het stadhuis, vergroot met het huis van Delacroix op de hoek van de Peperstraat, plechtig geopend.
Brug bij Eindhout

De brug bij Eindhout is een brug over het Albertkanaal nabij Eindhout in de Belgische gemeente Laakdal. De brug maakt deel uit van de gewestweg N174. In 2018 is de bestaande liggerbrug met een doorvaarthoogte van 7,68 meter vervangen door een boogbrug met een doorvaarthoogte van 9,10 meter. Het kanaal werd verbreed van 48,70 meter naar 86 meter.
Валония

Валония (на френски: Wallonie) или Валонски регион (на френски: Région Wallonne) е един от трите региона на Белгия с център Намюр. Валония заема южната част на Белгия и се състои от следните провинции: Ено Лиеж Люксембург Намюр Валонски Брабант Площта на Валония е 16 844 km2, а населението – 3 624 377 души (по приблизителна оценка от януари 2018 г.). Източници
Valonija

Valonija (franc. Wallonie, njem. Wallonien, valonski: Walonreye, nizozemski: Wallonië) ili Valonska regija je južna, frankofona regija Belgije i federalna jedinica čiji je glavni grad Namur. Službeni jezici su francuski i njemački. Regija ima oko 3,360.000 stanovnika, a površinski, s 16.844 km², zauzima 55,18% države. Valonija se sastoji od sljedećih pokrajina: Hainaut Liège Luksemburg Namur Valonski Brabant Najveći gradovi su Liège, Namur, Charleroi, Mons, Tournai, Arlon, Bastogne, Wavre, Verviers, Dinant i Eupen. Demografija i jezik U većini općina službeni jezik je francuski dok njemački ima takav status u devet istočnih općina koje su pripadale Njemačkoj do poslijeratnog razgraničenja 1918. U nekim frankofonim općinama postoje posebna pravila po kojima se stanovnici kojima je materinski jezik njemački ili nizozemski mogu koristiti njime u administraciji. Valonci su često izloženi kritikama zbog slabog poznavanja nizozemskog, drugog nacionalnog jezika; po istraživanjima iz 2006. govori ga samo 19 % stanovnika, dok 59% Flamanaca govori francuski. Uz francuski, odnosno njegovu belgijsku varijantu, kao regionalni jezici priznati su i lokalni dijalekti koji su unatoč tome u izumiranju. Njemačka nacionalna manjina ima oko 70.000 ljudi, a garantirana su joj posebna prva, posebno u jezičnim i kulturološkim pitanjima. Među Nijemcima je sve jača želja za ekonomskom samostalnošću i uzdizanjem na razinu autonomne regije. Ekonomija Belgija je bila jedna od prvih zemalja u kojima dogodila industrijska revolucija, a Valonija je tijekom 19. stoljeća doživjela jak razvoj posebno zahvaljujući industriji baziranoj na ugljenu i željezu. Tijekom dvadesetog stoljeća ove industrijske grane su postala manje profitabilne, a kriza u čeličnoj industriji i restrukturiranje rezultirali su slabljenjem gospodarstva i pomicanjem centra industrijske djelatnosti na sjever Belgije. I danas je Valonija znatno siromašnija od Flandrije: 2004. godine BDP je u flamanskom dijelu bio 27.356 eura, a u valonskom 19.858 eura. U nekim dijelovima nezaposlenost dostiže i 20 %. Vidi još Bruxelles Flandrija Vanjske poveznice U kojoj državi mi živimo ? Arhivirana inačica izvorne stranice od 16. ožujka 2007. (Wayback Machine) (pdf), Službena brošura o asimilaciji. Službena stranica Valonije Arhivirana inačica izvorne stranice od 31. svibnja 2012. (Wayback Machine) Gospodarska stranica Valonije Arhivirana inačica izvorne stranice od 30. prosinca 2013. (Wayback Machine) Službena stranica valonske vlade Gospodarsko i socijalno vijeće Valonije Arhivirana inačica izvorne stranice od 22. prosinca 2007. (Wayback Machine) Zajednica gradova i općina Valonije Arhivirana inačica izvorne stranice od 21. siječnja 2021. (Wayback Machine) Enciklopedija o valonskom pokretu Osnivanje Valonije, povijest i sl. Mouvement du Manifeste wallon Arhivirana inačica izvorne stranice od 11. listopada 2011. (Wayback Machine)
Region Waloński

Region Waloński, Walonia (fr. Région wallonne, nld. Waals Gewest, niem. Wallonische Region, wa. Waloneye, lb. Wallounien) – francusko-niemieckojęzyczny region w południowej części Belgii, stanowiący jeden z trzech regionów federalnych tego kraju. Jego stolicą jest Namur. Nazwa Walonii, podobnie jak nazwa Walii, pochodzi od starogermańskiego słowa Walh (pol. obcy). Obydwa regiony mają „obce” (niegermańskie) języki i kulturę. Podział administracyjny Walonia jest podzielona na pięć prowincji (Provincie / Province / Provinz): Brabancja Walońska (Brabant wallon / Waals-Brabant / Wallonisch-Brabant), stanowi jeden okręg, w skład których wchodzi 27 gmin Hainaut (Henegouwen / Hennegau), dzieli się na siedem okręgów, w skład których wchodzi 69 gmin Liège (Luik / Lüttich), dzieli się na cztery okręgi, w skład których wchodzą 84 gminy Luksemburg (Luxembourg / Luxemburg), dzieli się na pięć okręgów, w skład których wchodzą 44 gminy Namur (Namen), dzieli się na trzy okręgi, w skład których wchodzi 38 gmin Do regionu należy łącznie 20 okręgów oraz 262 gminy. Ważniejsze miasta, poza stolicą regionu, to Liège (Luik / Lüttich), Charleroi, Mons (Bergen), Tournai (Doornik), Arlon (Aarlen / Arel), Bastogne (Bastenaken / Bastnach), Wavre (Waver), Verviers i Dinant. Języki lokalne Właściwie mieszkańcy Walonii posługują się kilkoma różnymi językami i dialektami. Za języki regionalne zostały uznane: szampański, gaumais, pikardyjski oraz waloński. Ponadto na całym obszarze regionu występuje dialekt belgijski języka francuskiego. Natomiast w kilku gminach we wschodniej Walonii zamieszkuje mniejszość niemieckojęzyczna. Historia W wyniku działalności autonomicznego ruchu flamandzkiego w 1962 ustalono granicę językową francusko-niderlandzką, tworząc w ten sposób region francuskojęzyczny. W 1970 utworzono Francuską Wspólnotę Belgii, obejmującą instytucje i osoby w Walonii oraz instytucje francuskojęzyczne w Brukseli, a także Niemieckojęzyczną Wspólnotę Belgii dla wschodniej Walonii. W 1980 określono obszar regionu autonomicznego Walonii, który początkowo nie pokrywał się z podziałem administracyjnym Belgii na prowincje. Dlatego po utworzeniu w 1989 Regionu Stołecznego Brukseli, w 1995 wydzielono z Brabancji francuskojęzyczną Brabancję Walońską. Od 1993 Walonia jest regionem federalnym. Premierzy Walonii 1981–1982: Jean-Maurice Dehousse (PS) 1982–1982: André Damseaux (PRL) 1982–1985: Jean-Maurice Dehousse (PS) 1985–1988: Melchior Wathelet (PS) 1988–1988: Guy Coëme (PS) 1988–1992: Bernard Anselme (PS) 1992–1994: Guy Spitaels (PS) 1994–1999: Robert Collignon (PS) 1999–2000: Elio Di Rupo (PS) 2000–2005: Jean-Claude Van Cauwenberghe (PS) 2005–2005: André Antoine (cdH, p.o.) 2005–2007: Elio Di Rupo (PS) 2007–2014: Rudy Demotte (PS) 2014–2017: Paul Magnette (PS) 2017–2019: Willy Borsus (MR) 2019–2024: Elio Di Rupo (PS) od 2024: Adrien Dolimont (MR) Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Regionu (fr.)
Valônia

A Valónia (português europeu) ou Valônia (português brasileiro) (em francês: Wallonie; em valão: Walonreye / Walonîye / Walonèye) é uma das 3 regiões e uma das entidades federadas da Bélgica. A Valónia está situada no sul do país e agrega as zonas francófonas e germanófonas deste Estado europeu. A região foi administrativamente criada em 1980 simultaneamente com a Região de Flandres. A capital é a cidade de Namur, enquanto que a capital econômica é Liège, a cultural é Mons, Charleroi é a capital social e Verviers para a água. As línguas faladas nesta região são o francês e alemão. A região opôs-se ao CETA, um acordo de comércio livre entre a União Europeia e o Canadá. Geografia O território da Região valónica é definido pela Constituição belga da seguinte forma: Artigo 5: "A Região valónica inclui as províncias: Brabante Valão, Hainaut, Liège, Luxemburgo, Namur. [...] ". Artesanato Cristais Val-Saint-Lambert Dinanderia (trabalho do cobre) Renda Grés de La Roche-en-Ardenne cerâmica de Bouffioulx Porcelana de Tournai Tradições e folclore local O Carnaval de Binche com os "Gilles"ː Património Cultural Imaterial da Humanidade pela UNESCO, Os Carnavais de Eupen, Malmedy, La Calamine, A "Cavalcade" de Herve (Cavalcade : procissão a cavalo), As Marchas d'Entre-Sambre-et-Meuse (região entre o Rio Sambre e o Rio Meuse), A Ducasse de Ath(Ducasse: festa popular de um santo), A Ducasse de Mons ou "doudou de Mons", O desfile dos Gigantes do Norte (personagens gigantes de Santos, fictícios ou históricos), O 15 de Agosto em Outremeuse (Bairro da Cidade de Liège), Os concursos de lutas sobre pernas de pau em Namur, As Macralles / Macrâles (Bruxas) de Vielsalm (Luxemburgo), Tilff (Liège), Hélécine (Brabante Valão), Évelette (Namur), Ellezelles (Hainaut), O Lætare de Fosses-la-Ville com a tradição dos "Chinels", de Stavelot com a tradição dos "Blancs Moussis", de Tilff com a tradição dos "Porais" e de Andenne com os "Ursos". Gastronomia da Valónia A Valónia é uma região antiga e rural, a presença humana remonta ininterruptamente desde o período Neolítico. A Valónia é rica em tradições culinárias antigas até hoje. Cervejas Cervejas trapistas Chimay Orval Rochefort Cervejas de abadia não trapistas Abbaye d'Aulne Floreffe St Feuillien Val-Dieu Cervejas especiais Barbãr Bush Chouffe Elfique La Gauloise La Rulles Lupulus Moinette ... As cervejas de Leffe, Maredsous e Ciney são na origem da região da Valónia, mas são hoje produzidas na região de Flandres. Referências
Валонија

Валонија (вал. Waloneye, фр. Wallonie, нем. Wallonien, хол. Wallonië), званично Валонски регион (фр. Région wallonne, нем. Wallonische Region, хол. Waals Gewest), један је од три региона Белгије, поред Фландрије и Брисела. Становништво говори француски језик, док на крајњем истоку региона живе говорници немачког. Главни град је Намир, док је културно и привредно средиште Лијеж. Географски, Валонија обухвата јужни део Белгије. Пре оснивања Белгије 1830, Валонија није постојала као ентитет. У региону се, поред доминантног француског и немачког језика (оба имају званичан статус), користи валонски и пикардијски језик из групе романских језика. Ови језици имају статус регионалних језика. Административна подела Валонија обухвата 5 провинција: Валонија има парламент који се бира на директним изборима (Parlement wallon) са 75 посланика. Парламенту је за свој рад одговорна регионална влада. Култура, образовање и језик су питања за која су у Белгији одговорне језичке заједнице, а не регионалне владе. Највећи део Валоније припада франкофонској заједници, а мали део на истоку припада германофонској заједници. Поред провицијских главних градова, остали важнији градови Валоније су: Шарлроа, Турне, Бастоњ, Динан и Малмеди. Привреда Раније се привреда Валоније заснивала на угљу и челику. Ова регија је једна од првих у Европи које су индустријализоване у 19. веку. После Другог светског рата, и опадања значаја тешке индустрије, Валонија је заостајала у развоју за Фландријом. Види још Валонска заједница Валонска култура Белгијски француски Спољашње везе Званични веб-сајт
Vallonien

Vallonien (franska: Wallonie, tyska: Wallonien, nederländska: Wallonië), även Valloniet, är en av Belgiens tre federala regioner. Invånarna kallas valloner och den övervägande delen av befolkningen är franskspråkig. Mindre delar av befolkningen talar vallonska eller tyska. Regionen har en yta på 16 000 km² och 3 624 377 invånare (2018). Huvudstad i regionen är Namur. Under den franskspråkiga benämningen Région Wallonne är Vallonien sedan 1993 en av Belgiens tre federala regioner. Det politiska styret i Vallonien delas även med två federala gemenskaper, Franska gemenskapen och Tyskspråkiga gemenskapen som har sina egna regeringar och parlament. Valloner kom till Sverige framför allt under 1600-talet för att arbeta vid järnbruken. Provinser Vallonien är indelat i fem provinser: Referenser