NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kamp Lagland

Het Kamp Lagland (Frans: Quartier Camp Lagland) is een uitgestrekt militair oefenterrein dat zich bevindt bij Toernich, voor 1977 een gemeente, sinds dat jaar een deelgemeente van Aarlen, hoofdstad van de provincie Luxemburg, in het uiterste zuidoosten van België. Het terrein aan de Route de Virton beslaat ongeveer 26 km2. Het kamp wordt vooral gebruikt door de Defensie van België als schietveld. Het kamp is genoemd naar het beekje dat door het gebied loopt, Lagland, genoemd naar het "laagland" van het bos van Aarlen waarin de vallei van het beekje ligt. Het gebied werd erkend als een Natura 2000-gebied. Geschiedenis Aarlen bood het terrein van het huidige kamp in 1881 aan het Belgisch leger als schietterrein voor het garnizoen gevestigd in Aarlen, het 3de Bataljon van het 11de Linieregiment. Dit bataljon gebruikte het terrein na de inrichting als schietterrein voor het eerst in 1883. In 1884 kwam ook een andere eenheid er schietoefeningen houden, de 6de Brigade, die er een maand bleef om te oefenen. Het terrein werd regelmatig gebruikt, maar de intensiteit van oefeningen in het kamp nam pas echt toe na de Tweede Wereldoorlog. Verspreid over het terrein zijn meerdere schietstanden opgesteld, omringd door terreinen voor tactische oefeningen. Teneinde ook te kunnen oefenen voor militaire operaties in bebouwde zones werd een artificieel dorp gebouwd bestaand uit veertig "huizen", Asperulange genaamd.
Tumuli du Soleil

Les tumulus du Soleil, ou tombes du Soleil, sont deux tertres funéraires gallo-romains situés dans la commune de Wasseiges, dans l'ouest de la province de Liège, en Belgique. Situation Les tumulus se trouvent sur le territoire de la section communale d'Ambresin, sur la chaussée Romaine, une ancienne voie romaine. En outre, ils sont près de la rue de Hannut, la N624 (nl), au nord d'Ambresin. Historique Sur la carte de Ferraris n° 134B de 1777, les deux tertres sont répertoriés sous le nom de Tombes du Soleil. Les tumulus ont été classés en 1974. Références Voir aussi Articles connexes Liste du patrimoine immobilier classé de Wasseiges Liste des tumuli de Belgique Liens externes Portail de la Région wallonne Portail de l’archéologie Portail de la Rome antique Portail de la province de Liège
Tumuli du Soleil

De Tumuli du Soleil of Tombes du Soleil zijn twee Gallo-Romeinse grafheuvels bij Ambresin in de Belgische provincie Luik in de gemeente Wasseiges. De heuvels liggen aan de straat Chaussée Romaine: de oude Romeinse weg Via Belgica tussen Tongeren en Bavay. Verder liggen ze nabij de Rue de Hannut, de N624, ten noorden van Ambresin. Zie ook Gallo-Romeinse tumuli in België
Bergkapel (Lendelede)

De Bergkapel in de Kuurnestraat te Lendelede in de Belgische provincie West-Vlaanderen is een kapel die toegewijd is aan O.L.Vrouw van de Zeven Smarten. Ze is gelegen op de Lendeleedse heuvelrug op een hoogte van 42,5 meter, dat was het hoogste punt van Lendelede totdat de ernaast gelegen Stevanstort het hoogste punt werd. De kapel heeft uitzicht op de Leie- en Scheldevallei en op heldere dagen ook op de Kluisberg. Het bouwwerk staat tussen door schapen begraasde weilanden en bossen. Geschiedenis Volgens de legende werd de kapel gebouwd in circa 1650 op de plaats waar houthakkers in een boomstam een marmeren Onze-Lieve-Vrouwebeeld aantroffen. Ze brachten het naar de kerk maar vonden het 's anderendaags opnieuw op de vindplaats in de boomstam. De plek werd daardoor een populair bedevaartsoord met kapel. Onze lieve vrouw werd er aanbeden tegen koortsen, en de kapel werd aangeduid als 'koortskapel'. Het marmerenbeeld zou nog in het Lendeleedse klooster van de Zusters van de Heilige Vincentius in de Heulsestraat staan. In 1885 was de kapel zwaar vervallen en werd door een anonieme weldoener afgebroken en opnieuw gebouwd. De gebruikte stenen kwamen uit de Izegemse steenbakkerij Vandeputte. In 2004 vond opnieuw een grondige verbetering plaats. Onder meer de beelden werden toen gerenoveerd door kunstenaar Germain Kesteloot. De kapel is overdag toegankelijk en een stopplaats voor voorbijkomende fietsers en wandelaars. Bij de Bergkapel is een kosteloos te gebruiken camperplaats, deze wordt beschikbaar gesteld door de familie Vandeputte. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Lendelede Bron Pieter Santy; Kristien Devooght (2008), Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen - Inventaris van het bouwkundig erfgoed. Provincie West-Vlaanderen, Gemeente Lendelede. Vlaamse Overheid, Agentschap R-O Vlaanderen Onroerend Erfgoed
Sint-Jobkerk (Puivelde)

De Sint-Jobkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Sint-Niklaas behorende plaats Puivelde, gelegen aan de Kemzekestraat 2. Geschiedenis Er werd in 1414 een kapel gebouwd als boetedoening door iemand die een moord had begaan. In 1577 werd de kapel tijdens de godsdiensttwisten verwoest en later provisorisch hersteld. In 1623 werd een nieuwe kapel gebouwd die in 1636 werd vergroot, maar in 1646 werd deze geplunderd door Staatse troepen. In de 18e eeuw werd de kapel opnieuw in gebruik genomen en werd in 1801 verheven tot hulpkerk van Belsele. In 1904-1905 werd de huidige kerk gebouwd op de plaats van de kapel, naar ontwerp van Hendrik Geirnaert. Gebouw Het gebouw is een driebeukige bakstenen kerk in neogotische stijl met driezijdig afgesloten koor en een rechts van de voorgevel geplaatste toren op vierkante plattegrond. De toren wordt geflankeerd door een veelhoekig traptorentje. Interieur De kerk bezit een schilderij Sint-Job naar Antoon van den Heuvel. Het orgel is van 1859 en werd vervaardigd door Frans Hooghuys; het is beschermd als monument.
Heilig Kruiskerk (Stekene)

De Heilig Kruiskerk is de parochiekerk van de Oost-Vlaamse plaats Stekene, gelegen aan de Kerkstraat. Geschiedenis Aanvankelijk stond hier een romaans kerkgebouw. Omstreeks 1200 werd dit vervangen door een vroeggotische kerk. Het betrof een driebeukige kerk met vieringtoren. In 1548 werd de kerk vergroot met een transept. Het oorspronkelijk vlak afgesloten koor werd uitgebreid en ook werden zijkoren gebouwd. In 1592 vond een kerkbrand plaats en in 1612, 1613 en 1629 werden herstellingen uitgevoerd. In 1651 werd de noordbeuk onder één dak met het kerkschip gebracht. In 1686 werd de zuidbeuk vervangen door een hoger exemplaar. In 1767-1769 werd de benedenkerk opnieuw overkluisd. In 1897 werd de kerk, die bouwvallig en te klein was geworden, vergroot en deels in de oorspronkelijke staat gebracht, onder leiding van Jules Goethals. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen basilicale kruiskerk met achtkante vroeggotische vieringtoren en drie zijkoren, elk met driezijdige afsluiting. Het kerkmeubilair is grotendeels neogotisch en stamt uit de 19e eeuw. Biechtstoelen zijn van 1742 en 1793. De communiebank is uit het eerste kwart van de 18e eeuw. De monumentale preekstoel werd in 1847 ontworpen door Franciscus-Joannes Bouwens en de bijhorende beelden werden in 1853 geplaatst door Jozef Jan Tuerlinckx.
Heldenplein Heist

Het Heldenplein in Heist-aan-zee is een rechthoekig plein waarvan de oorsprong teruggaat tot 1860. Het is gelegen tussen de Zeedijk en de Elisabetlaan, aan het noordelijke uiteinde van de Kursaalstraat. Geschiedenis Rond het begin van de 17de eeuw lagen aan de oostkant van Heist de moerassen en schorren van Windgaete en Scaerte, die nadien volledig onder het zand verdwenen. Daar ontwikkelde zich over het verloop van een paar tientallen jaren een uitgestrekt duinengebied dat de “Grote Panne” werd genoemd en dat liep van het Albertstrand tot ongeveer het huidige Heldenplein. In 1860 werden de duinen ten noorden van de toenmalige dorpskom tot aan het huidige Heldenplein verkaveld. In 1868 trok de Spoorwegmaatschappij Bruges-Blankenberghe de spoorweg voor de stoomtrein vanuit Blankenberge door tot aan de plaats van het huidige Heldenplein, dat van dan af Place de la Gare werd genoemd. Op 12 juli 1868 werd het eerste station van Heist ingehuldigd. De Place de la Gare werd het centrum van een explosieve groei. Bij de eerste hotels aan het station waren het Hôtel de la Marine en Hotel du Rivage. In 1867 verrees op de Place de la Gare, die nog altijd op de grens van de duinen lag, het Grand Hotel du Kursaal, eigendom van Pieter Demeester, een aannemer uit Heist die later ook de nieuwe kerk zou bouwen. Het gebouw wisselde een paar keer van eigenaar tot het in 1873 in handen kwam van de familie Waeyenburgh. Het hotel werd nadien uitgebreid en kreeg de naam Casino-Kursaal. Het plein achter het Casino-Kursaal kreeg in 1921 zijn huidige naam naar aanleiding van de oprichting van het Heldenmonument voor de militaire en burgerlijke slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog. Bij het einde van de Tweede Wereldoorlog, op maandag 4 september, begonnen de Duitsers aan de voorbereiding van hun aftocht. De bruggen aan het Sas van Heist en verschillende militaire installaties werden opgeblazen. In de namiddag brachten ze hun munitiedepot dat in in het Casino-Kursaal was ondergebracht tot ontploffing. Duitse soldaten waakten erover dat er "op doodstraffe" niet geblust kon worden. Het gebouw brandde tot de avond en er bleef enkel een volledig uitgebrande ruïne over. Na de oorlog werd het puin van het Casino-Kursaal geruimd. Bij gebrek aan middelen werd de put die achterbleef gelaten zoals hij was en geïntegreerd in het Heldenplein. Pas later werd er enig werk van gemaakt om “de Put”, zoals de locatie ondertussen algemeen werd genoemd, te verfraaien met bemuring, bloemperken en beplanting. In 1986 werd op het Heldenplein voor de eerste keer Kneistival, een gratis jaarlijks muziekfestival, georganiseerd. Plannen Sedert 2021 zijn rond het Heldenplein grote renovatieprojecten begonnen om de Elizabetlaan om te bouwen tot een esplanade of “groene wandelboulevard” die loopt van het Heldenplein tot aan het Vissershuldeplein. Binnen datzelfde project werd er beslist om de put aan het Heldenplein te dempen, waardoor het een open plein wordt waar een ondergrondse parkeergarage komt. Recht tegenover het plein is de Heldentoren voorzien, een flatgebouw met drie torens van 21 verdiepingen. Foto’s
Sint-Jacobuskerk (Kemzeke)

De Sint-Jacobuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Stekene behorende plaats Kemzeke, gelegen aan Molenstraat 2. Geschiedenis In 1117 splitste de parochie van Kemzeke zich af van die van Waasmunster. De nieuwe kerk functioneerde in deze periode korte tijd als kapittelkerk. In 1239 kwam het patronaatsrecht in bezit van de Sint-Pietersabdij te Gent. Van de oorspronkelijke romaanse kerk zijn geen onderdelen meer bewaard gebleven. Het gotisch koor is 15e-eeuws. Een nieuwe benedenkerk werd in 1847 gebouwd naar ontwerp van Jan De Somme-Servais in vroege neogotiek. Gebouw Het betreft een driebeukig bakstenen kerkgebouw met ingebouwde westtoren. Het zandstenen koor is driezijdig afgesloten. Het interieur en het kerkmeubilair zijn in neogotische stijl uitgevoerd.
Immeuble Au Blan Lévrié

L'immeuble Au Blan Lévrié appelé aussi maison ou hôtel Au Blanc Lévrier est un immeuble construit en 1530 et situé dans la ville de Mons en province de Hainaut (Belgique). L'immeuble est classé comme monument le 29 mai 1952 et repris sur la liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne depuis 2016. Localisation La maison est située dans la partie sud de la Grand-Place de Mons, au no 35, à proximité de la rue de la Chaussée et de la rue de la Coupe. Historique Cet hôtel particulier a été réalisé en 1530 pour Jean le Bouvier et la famille Malapert. Il s'adosse à l'ancienne muraille comtale du XIIe siècle. En 1975, les architectes A. Godart et O. Dupire ont été chargés de l'aménager pour une banque. Ils procédèrent au déshabillage intérieur complet des volumes et au levé précis de l'ensemble ainsi dégagé, avant de définir le projet de restauration. La façade a pu être entièrement restaurée telle qu'elle était, parfois (comme en bas) en prolongeant le dessin des moulures restées intactes dans le haut des colonnes. Ou également pour le fenestrage impossible, lui, à reconstituer tel qu'il était vu l'absence d'indices. Dès lors, « Le choix s'est orienté vers une solution contemporaine discrète, n'apparaissant qu'en seconde analyse: il s'agit de châssis en acier dont les profilés sont les plus minces. » Impression encore renforcée par la façon dont a été traitée la porte d'entrée. Description L'immeuble réalisé dans le style gothique compte quatre travées et trois niveaux (deux étages) et est entièrement bâti en pierre calcaire. Toutes les baies des deux niveaux inférieurs sont surmontées par des arrs de décharge brisés ornés et moulurés. L'inscription en lettres majuscules AV BLAN LEVRIE apparaît deux fois au-dessus des linteaux des travées centrales du rez-de-chaussée de la façade. Ces inscriptions sont surmontées par des sculptures de lévriers. Le lévrier de gauche est assis tandis que celui de droite est sur quatre pattes. Plusieurs blasons figurent aussi sur cette façade. Galerie Références Voir aussi Articles connexes Liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne Liste du patrimoine immobilier classé de Mons Bibliographie COLLECTIF, 2001. Mons, sauvegarde et avenir. Trente années de défense et de promotion du patrimoine urbain, Mons, p.52-53 COLLECTIF, 2006. Images de Mons en Hainaut du XVIe au XIXe siècle, La Renaissance du Livre, p.217 PIERARD Chr., 1974. L'architecture civile à Mons (XIVe-Xxe siècles), Gembloux, p.19 et 20. Portail du Hainaut Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la protection du patrimoine
Sint-Annakerk (Hamme)

De Sint-Annakerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Hamme behorende plaats Sint-Anna, gelegen aan de Sint-Annastraat 134. Geschiedenis In 1373 werd een Sint-Annakapel ingewijd. Deze werd beheerd door een kapelaan en er werden Missen opgedragen, maar doop en huwelijk geschiedde in de parochiekerk van Waasmunster. In 1640 werd de kapelanij verheven tot proosdij. In 1834 werd Sint-Anna een zelfstandige parochie. De kapel van 1373 werd in 1423 voorzien van een toren. In 1686 werd een zuidelijke zijbeuk toegevoegd en in 1698 werd een noordelijke zijbeuk en een sacristie gebouwd. Van 1875-1877 werd de oude kerk gesloopt en een nieuwe gebouwd, in neogotische stijl naar ontwerp van Beert-Campens. De oude toren werd hierbij behouden. In 1891 werd nieuw kerkmeubilair geplaatst. Gebouw Het betreft een driebeukig bakstenen kerkgebouw in neogotische stijl met ingebouwde 15e-eeuwse westtoren, welke in kalkzandsteen werd opgetrokken. Interieur Een 18e-eeuws, gepolychromeerd houten Sint-Jozefbeeld is afkomstig uit de Sint-Jozefkapel te Hamme. Het orgel werd in 1753 vervaardigd door Pieter Van Peteghem. De orgelkast is van 1726, werd vervaardigd door Jozef Baden en later aangepast door Van Peteghem.
Molen van Hondzocht

Molen van Hondzocht is een windmolen op de grens tussen Waals Brabant en Vlaams Brabant. Eind 2023 werd een grondige renovatie van de molen beëindigd. De restauratie van het metselwerk was in mei 2022 begonnen dankzij subsidies van het Waals Gewest, de provincie Waals Brabant en de gemeente Tubeke.
Onze-Lieve-Vrouw-van-Bijstandkerk (Stekene)

De Onze-Lieve-Vrouw van Bijstandkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Stekene behorende plaats Hellestraat, gelegen aan Hellestraat 188/a. Geschiedenis Aan Hellestraat 209 werd in 1851 een kapel opgericht waar ook godsdienstlessen werden gegeven. Tot 1936 was hier een schooltje, waarna het als woonhuis werd ingericht. In plaats van de oude kapel werd in 1912 een nieuw kerkje gebouwd. Het is een eenvoudig zaalkerkje onder zadeldak, getooid met een dakruiter welke voorzien is van een met leien bedekt dakje. In 1913 werd Hellestraat als afzonderlijke parochie erkend. Het kerkje werd beschouwd als voorlopige kerk, maar een definitieve kerk is er nooit gekomen. In 1957 werden een aantal glas-in-loodramen aan het kerkje geschonken. In 1985 werden in de kerk in de vorm van -door de parochianen vervaardigde- beeldjes en schilderijtjes allerlei bijbeltaferelen opgesteld en ontstond de bijbelkerk. Onder meer 1500 beeldjes van papier-maché zijn in de kerk aanwezig. In de kerk worden vanaf het 2e decennium van de 21e eeuw geen regelmatige diensten meer gehouden, maar liturgische plechtigheden als doop, huwelijk en begrafenis vinden er nog plaats.
Thier de Caster

Le thier de Caster est un zone historique protégée située sur le territoire de la commune belge de Visé. Ce site est situé dans la partie sud de la montagne Saint-Pierre, au sein du plateau de Caestert, sur le versant oriental escarpé du plateau surplombant la vallée de la Meuse, à l'ouest de Petit-Lanaye. Il se distingue par la présence de la falaise de la Meuse et de nombreuses carrières de marne creusées dans son flanc. Situation Le thier de Caster est délimité au nord par la frontière avec les Pays-Bas, à l'est par le bas de la pente, à l'arrière des jardins ou des maisons de Petit-Lanaye, au sud par les écluses de Lanaye près du canal Albert, au sud-ouest en remontant obliquement jusqu'à la lisière du bois au sommet du plateau, suivant en grande partie la lisière du bois, et à l'ouest par la rue de Caster/Luikerweg jusqu'à la frontière avec les Pays-Bas. Bâtiments Au sommet du plateau, dans le thier de Caster, se dresse la monumentale ferme de Caestert. Autrefois, derrière la ferme se trouvaient le château de Caestert et la chapelle de Caestert, mais tous deux ont été démolis en 1972 Au fil des siècles, de nombreuses carrières de marne ont été creusées sous terre dans le thier de Caster, parmi lesquelles la carrière de Caestert, le tombeau de Caestert, la carrière du château, la carrière de Lanaye Supérieur, la carrière de Lanaye Intermédiare et la carrière de Lanaye Inférieure. Une carrière à ciel ouvert, la Vallée Perdue, a également été exploitée pour l'extraction de marne. Notes et références Voir aussi Liste du patrimoine immobilier classé de Visé Portail de la province de Liège
Thier de Caster

De Thier de Caster is een beschermd historisch gebied in de Belgische gemeente Wezet. Het gebied ligt in het zuidelijk deel van de Sint-Pietersberg in het Plateau van Caestert op de steile oosthelling van het plateau naar het Maasdal, ten westen van Klein-Ternaaien. Het kenmerkt zich door de Maaswandhelling met daarin talrijke mergelgroeves. Het gebied wordt in het noorden begrensd door de grens met Nederland, in het oosten onderaan de helling aan de achterzijde van de tuinen of huizen van Klein-Ternaaien, in het zuiden tot aan de Sluizen van Ternaaien bij het Albertkanaal, in het zuidwesten schuin omhoog tot aan de bosrand bovenop het plateau, grotendeels bosrand volgend en in het westen de Rue de Caster/Luikerweg volgend tot aan de grens met Nederland. Bouwwerken In het gebied staat bovenop het plateau de monumentale Hoeve Caestert. Vroeger stond er achter de hoeve het Kasteel Caestert en de Kapel van Caestert, maar beide werden in 1972 gesloopt. Ondergronds zijn er door de eeuwen heen verschillende mergelgroeves uitgehouwen, waaronder de Caestertgroeve, Grafkelder van Caestert, Kasteelgroeve, Groeve Ternaaien-Boven, Groeve Ternaaien-Midden en Groeve Ternaaien-Beneden. Ook is er een dagbouwgroeve waar mergel werd gewonnen, de Verloren Vallei. Zie ook Lijst van beschermd erfgoed in Wezet
Sint-Annakapel (Lokeren)

De Sint-Annakapel is een kapel in de Oost-Vlaamse stad Lokeren, gelegen in de wijk Heirbrug, aan de Heirbrugstraat. Geschiedenis De kapel werd begin 16e eeuw opgericht, maar werd tijdens de godsdiensttwisten, in 1578, verwoest. In 1644 werd een nieuwe kapel gebouwd die in 1650 werd ingezegend. Deze kapel diende aanvankelijk als wijkkerk. Gebouw Het betreft een eenbeukige kapel met vlak afgesloten koor. Boven dit koor bevindt zich een zeskante dakruiter. Het geheel is in sobere barokstijl uitgevoerd.
Sint-Laurentiuskapel (Lokeren)

De Sint-Laurentiuskapel is een kapel in de Oost-Vlaamse stad Lokeren, gelegen aan de Luikstraat. De kapel werd gebouwd in 1633 en was toen een vrijstaand gebouwtje dat zich tegenover de uitgang van het domein van de adellijke familie Ryngaut bevond. In 1768-1769 werd het in de straatwand ingepast. In 1909 werd de voorgevel nog gewijzigd. De voorgevel is in barokstijl.
Sint-Andreas- en Ghislenuskerk

De Sint-Andreas- en Ghislenuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Sint-Niklaas behorende plaats Belsele, gelegen aan Belseledorp. Geschiedenis Al in de 10e eeuw zou hier een kerkgebouw hebben gestaan. Het zou een klein, romaans, driebeukig kerkje zijn geweest, gebouwd in Doornikse kalksteen. In het eerste kwart van de 13e eeuw werden de bovenlichtmuren verhoogd en van vroeggotische vensters voorzien. Later in de 13e eeuw werd een westtoren gebouwd en ook de zijbeuken werden in gotische zin aangepast. In 1432 werd het romaans koor gesloopt en een groter, gotisch, koor aangebracht. Omstreeks 1450 werden transeptarmen bijgebouwd en einde 15e eeuw werd de aan beide zijden naast de toren gelegen travee uitgebouwd tot twee zijkapellen. Omstreeks 1533 werden de zijbeuken verhoogd waardoor de basilicale kerk een pseudobasiliek werd. In 1578 werd de kerk, tijdens de godsdiensttwisten, zwaar beschadigd. Hierna vonden herstellingswerken plaats waarbij de kerk opnieuw gewijzigd werd. De laatste romaanse overblijfselen, zoals de pilaren, werden in (laat-)gotische zin vervangen. De overkluizing, bestaande uit tongewelven, werd vervangen door een kruisribgewelf. Middenschip en zijbeuken werden onder één zadeldak gebracht. Ook het koor werd, in 1644, door een kruisribgewelf overkluisd. Gebouw Het betreft een in Lediaanse zandsteen opgetrokken pseudobasiliek met ingebouwde westtoren. De toren heeft een vierkante plattegrond met een achtkante klokkenverdieping. Het koor heeft een driezijdige sluiting. Interieur De kerk bezit een aantal schilderijen, zoals de Bewening van Christus (1638) door Antoon van den Heuvel, Marteling van Sint-Sebastiaan (17e eeuws), Aanbidding der Koningen (naar Peter Paul Rubens), en Sint- Andreas en Gislenus. Het 15e eeuws doopvont is in hardsteen uitgevoerd; het doksaal is van 1632; de preekstoel van 1682; de biechtstoelen 1714-1717; de lambrisering van 1716; de communiebank en het koorgestoelte van 1740-1750. Het Peteghem-orgel is van 1784. Het hoofdaltaar, het Onze-Lieve-Vrouwealtaar en het Sint-Andreasaltaar zijn 19e-eeuws.
Stadsmuseum Vleeshuis

Het Stadsmuseum Vleeshuis is een oudheidkundig museum dat sinds 1895 huist in het Vleeshuis in de Belgische stad Dendermonde. Het museum telt drie verdiepingen: het gelijkvloers gaat over de geschiedenis van het Ros Beiaard en de schuttersgilden van Dendermonde, de eerste verdieping over middeleeuws Dendermonde en op de zolder staat het geraamte van de ca. 28.000 jaar oude mammoet van Appels die werd gevonden bij het ontginnen van zand in de Sint-Onolfspolder in 1968.