NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Королівська академія нідерландської мови та літератури

Королівська академія нідерландської мови та літератури (нід. Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde, або KANTL) — установа, задіяна вивченням та просуванням нідерландської мови у Фландрії. Це нідерландськомовний аналог «Академії королівської мови» та одна з багатьох академій Бельгії. Історія Королівська академія нідерландської мови та літератури (скорочено KANTL) — урядова організація, яка була створена 1886 року королівським указом як Koninklijke Vlaamse Academie voor Taal- en Letterkunde (Королівська фламандська академія мови та літератури). 1972 року назва Королівської фламандської академії для мови та літератури була змінена на Королівську академію нідерландської мови та літератури, а 1981 року існування Академії було підтверджено указом Ради з питань культури для голландців культурної спільноти (попередник фламандського парламенту) (указ від 13 лютого 1980 р.). Зараз KANTL є установою фламандського уряду. Академія була першою офіційною установою Бельгії, де нідерландську мову досліджували науково та стимулювали координацію між науковими галузями, що використовують нідерландську мову. 1938 року була створена Королівська фламандська академія науки та мистецтв Бельгії та Королівська академія медицини Бельгії. Відтоді компетенція Академії обмежувалась нідерландською мовою та її літературою. Водночас академія виконує дорадчу функцію для фламандського уряду. Фламандська академія відіграла важливу роль у емансипації фламандців й підняла фламандський рух у культурному та інтелектуальному середовищі на вищий рівень. Однак у політичному плані Академія зберігала нейтралітет. З 1939 року Академія складається з 30 членів та 25 іноземних почесних членів. Королівська академія нідерландської мови та літератури розміщується в Будинку Омбергена на Конінгштрааті в Генті. 2012 року будівлю було відреставровано. Премія Королівської академії голландської мови та літератури З часу заснування Королівська академія видавала щорічну премію за видатні досягнення у вивченні нідерландської мови. Проте з 2005 року мета премії стала ширшою, тепер нею відзначають визначних діячів, які мають стосунок до нідерландської мови та літератури. Таким чином, премію присуджували за есеїстику, за дослідження давньої нідерландської мови, за літературу, поезію, прозу та досягнення у сфері культури. Лауреати премії 2003—2012 2012 Том Ланой (письменник) 2011 Арнон Грюнберг (письменник) 2010 Лео Вроман (поет) 2009 Гельмут Тервоорен 2008 Стефан Гертманс (письменник) 2007 Девід Ван Рейбрук 2006 Стефан Брейс 2005 Герріт Кувенаар (поет) 2004 Пітер Луї Сейз 2003 Ян де Родер Див. також Спілка голландських мов Примітки Список літератури Вебсайт Королівської академії голландської мови та літератури. [Архівовано 17 листопада 2013 у Wayback Machine.]
Maubray Airfield

Maubray Airport (ICAO: EBTY) är ett privat flygfält i Belgien. Det ligger i provinsen Hainaut och regionen Vallonien, i den västra delen av landet, 70 km sydväst om huvudstaden Bryssel. Maubray Airport ligger 47 meter över havet. Terrängen runt Maubray Airport är platt. Närmaste större samhälle är Tournai, 11,2 km nordväst om Maubray Airport. Omgivningarna runt Maubray Airport är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Kommentarer Källor
Chapelle Saint-Corneille de Breisem

La chapelle Saint-Corneille (Sint-Corneliskapel en néerlandais) est une chapelle de style gothique située à Breisem, hameau de Kumtich, une section de la ville belge de Tirlemont (Tienen) en Brabant flamand. Localisation La chapelle Saint-Corneille de Breisem se dresse au carrefour de la Kerkomstraat et de la Kapellenblokstraat dans le hameau de Breisem, au nord de Kumtich, lui-même situé à l'ouest de Tirlemont, sur la route nationale RN3. Historique La nef et le premier étage de la tour, ainsi que les bâtiments annexes qui la flanquent datent de la première moitié du XIVe siècle tandis que les autres étages de la tour ont été érigés durant une deuxième campagne de construction, durant la seconde moitié du XIVe siècle. Le chœur, plus haut que la nef, a été érigé à la fin du XIVe siècle à l'emplacement de l'ancien. Le portail en plein cintre de style classique date quant à lui de 1754. Classement La chapelle fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 22 septembre 1981 sous la référence 1197 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 43102. Architecture Références Voir aussi Tirlemont Liste des monuments historiques de Tirlemont Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Belgique Portail du Brabant flamand
Sint-Corneliuskapel (Breisem)

De Sint-Corneliuskapel is een kapel, feitelijk een kerkje, in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Tienen behorende plaats Breisem, gelegen aan de Kapellenblokstraat. Deze kapel, gebouwd in kwartsiet en kalkzandsteen, stamt uit de eerste helft van de 14e eeuw en is in gotische stijl uitgevoerd. In de 2e helft van de 14e eeuw werd de toren verhoogd. Hij heeft een tentdak. De eenbeukige kerk heeft een voorgebouwde toren en een driezijdig afgesloten, verhoogd, koor. Omstreeks 1750 werd het schip nog gewijzigd in classicistische zin. In de kapel bevindt zich een Sint-Corneliusbeeld uit de vroege 16e eeuw. Uit de late 17e eeuw stamt het schilderij Calvarie.
Banda rugosa

Una banda rugosa o banda sonora (anglès: Rumble strip) és una mesura de moviment que consisteix en una banda amb crestes a la carretera. Les crestes poden tenir una funció per alentir el trànsit o servir com a advertència per als automobilistes. Bandes sonores com advertència. Les bandes sonores com a advertència al conductor es van aplicar per primera vegada el 1952 a Garden State Parkway en els Estats Units. S'han utilitzat ocasionalment en els Països Baixos des de la dècada de 1990. S'han aplicat de forma més estructural a la província de Flevoland des d'aproximadament 2010. Les bandes en la direcció de la marxa es poden utilitzar quan el conductor s'acosta a un punt perillós. A més de les franges sonores sòlides, també hi ha les anomenades "bandes Andreas" que s'utilitzen en els Països Baixos com l'última advertència d'una zona de fletxes en completar un tram de carretera. Les bandes sonores també es poden situar en la direcció del recorregut, als costats de la superfície de la carretera o a la línia central. Si un automobilista travessa una banda rugosa, causa vibracions o soroll, fet que alerta al conductor possiblement distret (per exemple, un conductor adormit) perquè torni al carril. Si s'incorpora una banda sonora en la senyalització viària, això es denomina senyalització viària perfilada. Història Les bandes sonores com a advertència al conductor es van aplicar per primera vegada el 1952 a Garden State Parkway en els Estats Units. S'han utilitzat ocasionalment en els Països Baixos des de la dècada de 1990. S'han aplicat de forma més estructural a la província de Flevoland des d'aproximadament 2010. Efecte Segons un estudi del govern dels EUA., Les carreteres d'un sol carril fora de les àrees urbanitzades van reduir els xocs per canvi de carril en un 15% i els xocs per canvi de carril causants de morts i lesions en un 29%. A Alemanya, el nombre d'accidents causats per vehicles que van sortir de la carretera es va reduir en un 43% després de la construcció de les bandes rugoses. Com fre de trànsit Les bandes sonores es poden utilitzar com a fre al trànsit amb un propòsit similar al d'un topall de velocitat. . A Bèlgica, a partir del 1998, les bandes vibratòries es van utilitzar com inhibidors de grans grups en els camins de sirga al llarg del Dender, Durme i Scheldt, per tal de mantenir a ratlla els ciclistes que passaven (ciclistes en grup) i, per tant, protegir als usuaris més febles dels camins de sirga. (vianants, corredors, ciclistes comuns)., gent gran, nens,. . .). L'altura de les crestes aplicades sol variar entre 1 cm i 5 cm En rotondes Les bandes sonores s'utilitzen sovint en rotondes (més petites). Aquesta franja ampla, sovint puja o inclinada a l'interior de la rotonda permet que els camions llargs passin la rotonda a baixa velocitat, però fa que sigui poc atractiu per als conductors de vehicles de passatgers tallar la rotonda a alta velocitat. Referències Enllaços externs US FHWA on Rumble Strips
Rumlestriber

Rumlestriber eller rumleriller er enten forhøjede striber på vejbanen eller fordybninger i vejbanen. Formålet med brugen af rumlestriber er at stimulere bilisternes opmærksomhed ved brug af lyd og vibrationer. Rumlestriber bruges både i selve køresporet, langs kørebanens kantlinjer og midtlinjer. Rumlestriber på tværs af selve køresporet anvendes typisk på steder, hvor bilisterne skal ned i hastighed. Det vil sige ved indkørsel til en by fra åbent land, op til stopsignaler ved kryds uden for byer og lignende. Forhøjede rumlestriber udføres enten som termoplast, der ved opvarmning påklistres kørebanen, eller i form af påsatte forhøjede elementer af anden art. Formtrykte rumlestriber laves i den varme asfalt under udlægning af slidlag før det køler ned. De formes ved brug af en tromle forsynet med en bjælke, der presses ned i den bløde overflade. Nedfræsede rumlestriber eller rumleriller skæres ned i den eksisterende vejbelægning ved brug af en roterende tromle forsynet med skærehoved. Udskæringerne placeres vinkelret på køreretningen.
Rüttelstreifen

Rüttelstreifen sind Teil der Straßenausstattung und dienen dazu, den Fahrzeugführer auf bestimmte Gefahren aufmerksam zu machen. Ihre Wirkungsweise beruht darauf, dass bei Überfahren mit dem Fahrzeugreifen Vibrationen und Geräusche an den Fahrzeugführer vermittelt werden. Rüttelstreifen werden zur Begrenzung von Fahrstreifen und Fahrbahnen verwendet und sollen verhindern, dass Fahrzeugführer (beispielsweise aufgrund von Übermüdung) das Überfahren der Fahrbahnbegrenzung nicht bemerken. Des Weiteren dienen sie als Geschwindigkeitsdämpfungsmaßnahme vor Hindernissen auf der Strecke, wie etwa Knotenpunkten oder engen Kurvenradien. Grundsätzlich bestehen zwei Möglichkeiten, Rüttelstreifen auf der Fahrbahn anzubringen: das Aufbringen einer Fahrbahnmarkierung, die eine entsprechende Schichtdicke und/oder Oberflächenstruktur besitzt, oder das Einfräsen von Vertiefungen in den Fahrbahnbelag. Anwendung Rüttelstreifen finden sich in vielen Ländern, so etwa in den Vereinigten Staaten, Mexiko, Dänemark, Österreich, Italien oder Frankreich. Niederlande In den Niederlanden werden seit den frühen 1990er Jahren Rüttelstreifen eingesetzt, was dort die Zahl der Verkehrstoten bis 2007 um rund ein Drittel senkte. Deutschland In Deutschland werden Rüttelstreifen momentan nur versuchsweise oder stark vereinzelt angewandt. Die bekanntesten Rüttelstreifen sind in Brandenburg auf der A24 nahe Fehrbellin und Herzsprung in den Belag gefräst. Dort sind laut Untersuchungen der Bundesanstalt für Straßenwesen die Unfälle bei Schlenkern im Testzeitraum um 43 Prozent zurückgegangen, die Zahl der schwer verletzten oder getöteten Autoinsassen sank um 15 Prozent. Rüttelstreifen werden auch auf Radverkehrsanlagen angewandt, um Radfahrer vor Gefahrenstellen wie etwa Kreuzungen zu warnen. Siehe auch Warnschwelle (Arbeitsstellensicherung) Bremsschwelle Weblinks Artikel zu den Rüttelstreifen bei focus.de Artikel zu den Rüttelstreifen bei SPIEGEL ONLINE Einzelnachweise
Banda rugosa

Una banda rugosa o banda sonora (en inglés: rumble strip) es una medida de seguridad que consiste en una banda con pequeños resaltes en la carretera que causan vibraciones al pisarlas los neumáticos de un coche en movimiento. Los resaltes pueden tener una función para ralentizar el tráfico o servir como advertencia para los automovilistas. Bandas sonoras como advertencia Las bandas sonoras dan un efecto claramente perceptible cuando las pisa el automovilista mientras circula. Esto da una señal de atención adicional en lugares peligrosos, además de las señales o marcas viales. Las bandas en la dirección de la marcha se pueden utilizar cuando el conductor se acerca a un punto peligroso. Además de las franjas sonoras sólidas, también están las llamadas "bandas Andreas" que se utilizan en los Países Bajos como la última advertencia de una zona de flechas al completar un tramo de carretera. Las bandas sonoras también se pueden ubicar en la dirección del recorrido, a los lados de la superficie de la carretera o en la línea central. Si un automovilista cruza una banda rugosa, causa vibraciones y / o ruido, lo que alerta al conductor posiblemente distraído (por ejemplo, un conductor dormido ) para que abandone el carril . Si se incorpora una banda sonora en la señalización vial, esto se denomina señalización vial perfilada .​ Historia Las bandas sonoras como advertencia al conductor se aplicaron por primera vez en 1952 en Garden State Parkway en los Estados Unidos . Se han utilizado ocasionalmente en los Países Bajos desde la década de 1990. Se han aplicado de forma más estructural en la provincia de Flevoland desde aproximadamente 2010.​ Efecto Según un estudio del gobierno de EE. UU., Las carreteras de un solo carril fuera de las áreas urbanizadas redujeron los choques por cambio de carril en un 15% y los choques por cambio de carril que resultaron en muertes y lesiones en un 29%.​ En Alemania, el número de accidentes causados por vehículos que se salieron de la carretera se redujo en un 43% después de la construcción de las bandas sonoras.​ Como freno de tráfico Las bandas sonoras se pueden utilizar como freno de tráfico con un propósito similar al del reductor de velocidad. En Bélgica, a partir de 1998, las bandas vibratorias se utilizaron como `` inhibidores de pelotón '' en los caminos de sirga a lo largo del Dender, Durme y Scheldt, con el fin de mantener a raya a los ciclistas que pasaban (`` ciclistas en pelotón'') y, por lo tanto, proteger a los usuarios más débiles de los caminos de sirga. (peatones, corredores, ciclistas comunes)., personas mayores, niños, ...). La altura de las crestas aplicadas suele variar entre 1 cm y 5 cm En rotondas Las bandas sonoras se utilizan a menudo en rotondas (más pequeñas). Esta franja ancha, a menudo elevada o inclinada en el interior de la rotonda permite que los camiones largos pasen la rotonda a baja velocidad, pero hace que sea poco atractivo para los conductores de vehículos de pasajeros cortar la rotonda a alta velocidad. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Banda rugosa. US FHWA on Rumble Strips (en inglés)
Bande rugueuse

Les bandes rugueuses sont un dispositif de signalisation routière horizontale destiné à attirer l'attention du conducteur d'un véhicule par un effet sonore et de vibration et à l'inciter à ralentir. Caractéristiques Ces bandes rugueuses sont situées transversalement sur les routes, à l'approche d'intersections, de carrefours ou zones dangereuses. Les zones d'approche de certaines barrières de péage sur autoroutes en sont généralement équipées. En France, le dispositif comprend onze bandes large de cinquante (50) centimètres, réparties en quatre groupes, respectivement dans le sens de circulation de 1, 2, 3 puis 5 bandes. Elles peuvent être complétées par des panneaux de danger de type A2a, A2b ou A14 accompagnés d'un panonceau M9 si leur visibilité est réduite et parfois complétées de limitations de vitesse. L'épaisseur de quelques millimètres de ces bandes provoque une légère secousse et le bruit émis par les gravillons alerte le conducteur qui, accentué par la répétition et la multiplication de ces stimuli, réduit sa vitesse. Ces dispositifs sont censés mettre le conducteur en alerte et l'avertir de l'imminence d'un danger. Ces bandes sont quelquefois simplement constituées de peinture suffisamment épaisse pour induire l'effet souhaité. Ces bandes ne doivent pas être confondues avec les bandes sonores disposées longitudinalement de la chaussée ayant but d'émettre également des vibrations et un bruit de roulement alertant le conducteur qui s'écarterait de sa voie de circulation. Notes et références Portail des routes
Bande sonore (infrastrutture)

Le bande sonore, o bande rumorose o rallentatori ad effetto acustico (in inglese rumble stripes), fanno parte della segnaletica stradale e servono a segnalare al conducente del veicolo la presenza di alcuni pericoli. La loro modalità di funzionamento si basa sul fatto che vibrazioni e rumori vengono trasmessi al conducente del veicolo quando lo pneumatico del veicolo ne entri in contatto. Le strisce vibranti sono utilizzate per segnalare la fine di una corsia e l'inizio di una banchina o per segnalare la fine di una corsia e l'inizio di un'altra; hanno lo scopo di impedire ai conducenti di veicoli di cambiare involontariamente la corsia che viene percorsa (ad esempio a causa della fatica). Servono anche come misura di riduzione della velocità davanti agli ostacoli sul percorso, come svincoli o raggi di curva stretti. Fondamentalmente ci sono due modi per posizionare le bande sonore sulla strada: - apposizione di segnaletica orizzontale tramite uno spessore di materiale elastoplastico bianco rifrangente; fresatura di una parte di asfalto nel manto stradale. Applicazione Le bande sonore possono essere trovate in diversi paesi, come l'Italia, Stati Uniti d'America, Messico, Danimarca, Austria o Francia. Paesi Bassi Le bande sonore sono state utilizzate nei Paesi Bassi dall'inizio degli anni '90, il che ha ridotto il numero di morti sulla strada di circa un terzo fino al 2007. Germania In Germania, le bande sonore vengono attualmente utilizzate solo su base di prova o molto raramente. Le bande sonore più conosciute sono fresate sulla pavimentazione a Brandeburgo sulla A24 vicino a Fehrbellin. Voci correlate Strada Traffico Sicurezza stradale Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su bande sonore Collegamenti esterni Fanclub sulla sicurezza stradale, su motociclisti-incolumi.com. URL consultato l'8 marzo 2011 (archiviato dall'url originale il 7 agosto 2011).
Rammelstrook

Een rammelstrook of ribbelstrook (Engels: rumble strip) is een verkeersmaatregel bestaande uit een strook met ribbels op de weg. De ribbels kunnen een verkeersremmende functie hebben, of dienen als waarschuwing voor automobilisten. Rammelstroken als waarschuwing Rammelstroken geven een duidelijk voelbaar effect wanneer de automobilist ze passeert. Dit geeft daarmee op gevaarlijke plekken een extra attentiesignaal, naast borden of wegmarkering. Rammelstroken dwars op de rijrichting kunnen worden gebruikt wanneer de bestuurder een gevaarlijk punt nadert. Naast vaste rammelstroken zijn er ook de zogeheten andreasstrips die in Nederland worden gebruikt als laatste waarschuwing voor een pijlwagen bij afsluiting van een wegvak. Rammelstroken kunnen zich ook in de rijrichting bevinden, aan de zijkanten van het wegdek of op de middenlijn. Als een automobilist een rammelstrook overschrijdt, veroorzaakt dat trillingen en/of geluid waardoor de mogelijk onoplettende bestuurder (bijvoorbeeld een slaaprijder) geattendeerd wordt op het verlaten van de rijbaan. Als een rammelstrook is verwerkt in de wegmarkering, spreekt men van een geprofileerde wegmarkering. Geschiedenis Rammelstroken als waarschuwing voor de automobilist werden voor het eerst toegepast in 1952 op de Garden State Parkway in de Verenigde Staten. In Nederland worden ze sinds de jaren negentig incidenteel toegepast. In de provincie Flevoland worden ze sinds circa 2010 structureler toegepast. Effect Volgens een onderzoek van de Amerikaanse overheid werd op eenbaanswegen buiten de bebouwde kom het aantal bermongevallen met 15% verminderd en het aantal bermongevallen met doden en gewonden met 29%. In Duitsland daalde het aantal ongevallen door voertuigen die van de weg raken met 43% na de aanleg van rammelstroken. Als verkeersremmer Rammelstroken kunnen worden ingezet als verkeersremmer met een vergelijkbaar doel als de verkeersdrempel. Vanaf 1998 werden in België rammelstroken toegepast als 'pelotonremmers' op de jaagpaden langs de Dender, Durme en Schelde, om de daar passerende wielrenners ('wielerterroristen') in toom te houden, en om aldus de zwakste jaagpadgebruikers ( voetgangers, joggers, gewone fietsers, senioren, kinderen,...) te beschermen. De hoogte van de aangebrachte ribbels varieert doorgaans tussen 1 cm en 5 cm. Bij rotondes Veel toegepast worden rammelstroken bij (kleinere) rotondes. Deze brede, vaak verhoogde of hellende strook aan de binnenkant van de rotonde stelt lange vrachtwagens in staat de rotonde op lage snelheid te passeren, maar maakt het onaantrekkelijk voor bestuurders van personenauto's om de rotonde op hoge snelheid af te snijden.
Bandă rezonatoare

Benzile rezonatoare sunt benzi de avertizare sonoră și fac parte din echipamentul rutier și folosesc pentru a-l face pe șoferul unui vehicul, conștient de anumite pericole. Modul lor de funcționare se bazează pe vibrațiile și zgomotele transmise șoferului vehiculului atunci când anvelopele vehiculului calcă pe banda rezonatoare. Benzile rezonatoare sunt folosite pentru a delimita benzile de circulație și au scopul de a atrage atenția șoferilor că trec limita benzii de rulare (de exemplu, din cauza oboselii). Ele servesc, de asemenea, ca măsură de reducere a vitezei în fața obstacolelor de pe traseu, cum ar fi intersecții sau razele de curbă strânse ale drumului. Amplasare Practic, există două modalități de amplasare a benzilor rezonatoare pe drum: aplicarea unui marcaj rutier care are o grosime a stratului și/sau structură de suprafață adecvată (zgrunțuroasă) sau frezarea de adâncituri în suprafața carosabilului. O bandă rezonatoare este aplicată în lungul direcției de deplasare, urmând linia de margine la limita din dreapta a părții carosabile sau o linie centrală, pentru a-i avertiza pe șoferi când ies din banda lor. Benzile rezonatoare pot fi, de asemenea, amplasate în serie, transversal pe direcția de mers, pentru a avertiza șoferii cu privire la o oprire sau încetinirea în față sau la apropierea unui loc periculos. Eficiență În circumstanțe favorabile, benzile rezonatoare sunt eficiente și rentabile, în reducerea accidentelor din cauza neatenției. Eficacitatea benzilor rezonatoare în lungul acostamentelor depinde în mare măsură de un acostament lat și stabil pentru o redresare reușită. Benzile de avertizare sonoră au fost folosite în Țările de Jos de la începutul anilor 1990, reducând numărul deceselor rutiere cauzate de neatenție cu aproximativ o treime până în 2007. În Germania cele mai cunoscute zone testate cu benzi rezonatoare au fost în Brandenburg pe A24, lângă Fehrbellin și Herzsprung. Potrivit investigațiilor Institutului Federal de Cercetare a Autostrăzilor, accidentele implicate prin ieșirea de pe banda de rulare au scăzut cu 43% în timpul perioadei de testare, iar numărul ocupanților mașinilor grav răniți sau uciși a scăzut cu 15%. Vezi și Prag limitator de viteză Referințe Legături externe Materiale media legate de bandă rezonatoare la Wikimedia Commons