NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Jozefskerk (Oostende)

De Sint-Jozefskerk is een neogotische parochiekerk in de Belgische stad Oostende. De kerk staat aan de Gentstraat en de Antwerpenstraat. Het voorplein reikt tot aan de Alfons Pieterslaan. Geschiedenis De westelijke uitbreiding van Oostende tijdens de tweede helft van de 19de eeuw, na het slopen van de omwallingen, schiep nood aan een nieuwe parochiekerk. Deze kwam in 1889 in een voorlopig gebouw aan de Sint-Petersburgstraat (de latere Leon Spillaertstraat). Op die gronden werd later het Koninklijk Atheneum 1 Centrum Oostende gebouwd. Vanaf 1897 werd de definitieve kerk gebouwd naar plannen van de stadsarchitect Auguste Verraert. Ze werd in 1901 ingewijd. Het is een driebeukige kerk met transept en westertoren in neogotische stijl. De bouwmaterialen zijn arduin en baksteen. Speciaal is dat de torenspits ook in baksteen is opgetrokken. De timpanen van het hoofdportaal en van de twee zijportalen zijn versierd met basreliëfs van Pieter Braecke. Het betreft episodes uit het leven van de heilige Jozef. De kerk ligt op een vanuit urbanistisch standpunt strategische plaats: ze is van ver te zien vanuit de voorliggende Rogierlaan, en de achterliggende Edith Cavellstraat. Interieur De altaren zijn neogotisch, alsook de muurschilderingen. Nogal uniek is de aanwezigheid van tribunes boven de sacristiedeuren in het hoofdkoor. Deze waren bedoeld als koninklijke tribunes. Koning Leopold II en zijn gezelschap konden van daar uit de mis volgen. De Sint-Jozefskerk was immers de parochiekerk die de koninklijke villa aan de Zeedijk bediende. Orgel en organisten De kerk beschikt over een drieklaviers-orgel met romantisch klankbeeld. Het werd in 1936 gebouwd in de orgelateliers van Jules Anneessens in Menen. Het is in feite een ombouw van het vroegere orgel uit 1901, gebouwd door J.E. Kerckhoff uit Brussel. De kerk kende enkele gekende organisten: Maxime Vanneste (tot 1928) en Joseph Berden (van 1928 tot 1981). Galerij
Sint-Jozefskerk (Sledderlo)

De Sint-Jozefskerk is de parochiekerk van de Genkse wijk Sledderlo. Ze is gelegen aan de Trichterweg 6. De kerk werd gebouwd in 1954. Het is een sobere bakstenen kerk onder zadeldak, met een vlakopgaande gevel en een aangebouwde, vrij plompe, vierkante toren, gedekt door een stomp tentdak. In het koor werd in 1958 de schildering De Aanbidding aangebracht, vervaardigd door Paule Nolens. Externe link Kerken in Vlaanderen
Sint-Kwintenskerk (Sint-Kwintens-Lennik)

De Sint-Kwintenskerk in de Belgische deelgemeente Sint-Kwintens-Lennik is een kerkgebouw in Brabantse gotiek. De kerk is toegewijd aan de heilige Quintinus. Bouwgeschiedenis Dit zandstenen kerkgebouw kende een aantal verbouwingen. Het schip met drie beuken bevat romaans metselwerk (11e-eeuws?). Het bouw van het priesterkoor van vier traveeën startte omstreeks 1250. Tijdens de eerste helft van de 17e eeuw werd het schip in Brabant-gotische stijl verbouwd en heropgebouwd in 1863 door architect Félix Laureys na de brand die het oostelijk deel van de kerk in 1858 trof en vergroot van vijf tot zes traveeën. Ook de vieringtoren uit het midden van de 14e eeuw moest na de brand worden heropgebouwd. Het transept van vijf traveeën, dateert uit de eerste helft van de 14e eeuw. Galmgaten in spitsboogvorm en een 44 m hoge torennaald uit 1867 zorgen voor een prominent aanwezig silhouet. Het kerkhof en de omringende muur zijn bewaard gebleven. Kerkschatten Schilderijen van Caspar de Crayer, met onder meer de Marteling van Kwintinus, een bas-reliëf met een Calvariegroep en beelden van Onze-Lieve-Vrouw, Quintinus, de heilige Gertrudis (14e-eeuw) en een volkse Sint-Rochus (17e eeuw?) versieren het interieur van de kerk. Tegen de linkermuur van het koor hangt het schilderij "Zelfgave" van Felix De Boeck. De kunstkapel bevat waardevolle kunstvoorwerpen waaronder drie beelden: Onze-Lieve-Vrouw, Sint-Geertrui en Sint-Kwinten, een romaans beeldhouwwerk van rond 1230 dat de gekruisigde Christus voorstelt, en een Christus op de koude steen, een houten beeld uit de 16e eeuw. Op het oud-kerkhof, met beschermde kerkhofmuur, aan de sacristie, staan drie identieke kruisen van Franciscus-Josephus De Gronckel, de uitvinder van het Pajottenland, zijn broer Vital Jean De Gronckel, kunstschilder en diens vrouw Eva Eisele. Afbeeldingen
Sint-Lambertuskerk (Alt-Hoeselt)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van Alt-Hoeselt, gelegen aan de Sint-Lambertusstraat 14. Ongeveer 70 meter ten zuiden van deze kerk stond vroeger een oudere kerk, die echter gesloopt werd toen het nieuwe kerkgebouw tot stand kwam. Het is een neoromaanse pseudobasiliek die van 1862-1863 werd gebouwd. Het koor heeft een halfronde apsis. Aan de noordzijde bevindt zich een bescheiden ingebouwde toren. Deze heeft puntgevels aan elke zijde en wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits. De kerk bezit een 17e-eeuwse schilderij, waarop de Heilige Lambertus, de Calvarieberg en de opdrachtgever staan afgebeeld. Uit de 18e eeuw stamt een schilderij waarop de Calvarieberg en Maria Magdalena zijn weergegeven. Een beeld van Sint-Rochus met engel, in gepolychromeerd hout, dateert van eind 16e eeuw. Biechtstoelen, altaar en preekstoel zijn uit de 19e of begin 20e eeuw. Het orgel uit 1904 werd vervaardigd door Jean-Baptist d'Hondt. Op het kerkhof zijn enkele 17e- en 18e-eeuwse grafkruisen te vinden. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Lambertuskerk (Grote-Spouwen)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van de Belgische plaats Grote-Spouwen, gelegen aan Pastorijstraat 13. Het patronaatsrecht en het tiendrecht van deze parochie was oorspronkelijk in handen van de Abdij van Hocht. Op deze plaats stond ooit een gotische kerk, waarvan slechts de 15e-eeuwse toren nog aanwezig is. Het gotische gebouw werd in 1772 vervangen door een classicistisch bouwwerk. In 1840 kwam een neoclassicistische kerk tot stand, die in 1926 nog werd vergroot met een sacristie en zijkoren. Het betreft een driebeukige zaalkerk met ingebouwde vlakopgaande 15e-eeuwse westtoren, uitgevoerd in mergelsteen en gedekt door een ingesnoerde naaldspits. De toren heeft een neoclassicistisch portaal, waarvoor 18e-eeuwse kalkstenen fragmenten werden hergebruikt. Boven het portaal bevindt zich een oculus. In de plint van de toren werd een fragment van een vroeg-gotische grafsteen uit 1280 ingemetseld met opschrift lig.Godefri..., wellicht betrekking hebbend op een plaatselijke heer. Meubilair De kerk bezit enkele beelden in gepolychromeerd hout, zoals een Christus aan het Kruis (16e eeuw), Sint-Job (16e eeuw) en Sint-Lambertus (17e eeuw). Het meubilair, met name de biechtstoelen en het doksaal, is voornamelijk 18e-eeuws en de orgelkast stamt uit 1875. Het neoromaans altaar stamt uit het begin van de 20e eeuw. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Lambertuskerk (Opglabbeek)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van Opglabbeek, gelegen aan Kapelstraat 8. Geschiedenis De parochie is al oud. Het patronaatsrecht werd in 1219 door Lodewijk II van Loon aan de Abdij van Averbode geschonken en het was tot 1824 dat een Norbertijn er pastoor werd. De parochie van Neerglabbeek was ondergeschikt aan die van Opglabbeek. Het oudste deel van de huidige kerk is het mergelstenen gedeelte. Met name de vierkante, vier geledingen tellende westtoren behoort daartoe. Deze toren is gedekt door een tentdak. Het schip en het koor zijn 16e-eeuws en uitgevoerd in Maaslandse gotiek. In 1928 werd de kerk vergroot. Er werd een nieuw koor, een nieuwe middenbeuk en een nieuwe noordbeuk gebouwd in neogotische stijl. De oude noordbeuk werd afgebroken, het oude schip en de oude zuidbeuk vormen tezamen de nieuwe zijbeuk, en het oude koor is in gebruik als zijkapel. Doordat het nieuwe schip langer werd dan het oude, bevindt de westtoren zich tegenwoordig aan de zuidzijde van het schip. De 20e-eeuwse uitbreiding werd in breuksteen uitgevoerd. Meubilair De kerk bezit een eikenhouten laatgotische Madonna uit de 16e eeuw, en twee witgeschilderde lindenhouten beelden van respectievelijk Sint-Ambrosius en Sint-Norbertus uit omstreeks 1750. Er is een klein, 12e-eeuws, kruisbeeld en een laatgotisch houten kruisbeeld uit de 16e eeuw dat oorspronkelijk gepolychromeerd was. De biechtstoel is in classicistische stijl en het marmeren doopvont van 1772. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Lambertuskerk (Veldwezelt)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van Veldwezelt, gelegen aan Berenhofstraat 2 en toegewijd aan Lambertus van Maastricht. Geschiedenis De parochie van Veldwezelt is al oud. Mogelijk heeft er al sinds de 6e eeuw een primitieve kerk gestaan. In elk geval werd er vlak voor 1777 een nieuwe kerk gebouwd, die oogde als een classicistisch bouwwerk. De kerk werd echter na verloop van tijd te klein bevonden. Tot 1935 werd de kerk gebruikt, waarna de nieuwe, huidige kerk in gebruik werd genomen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de kerk beschadigd, omdat er in de onmiddellijke nabijheid twee bommen vielen. In 1945 werd het gebouw weer hersteld. Gebouw Het betreft een neoromaanse kruisbasiliek, gebouwd van 1933-1936. De kerk werd opgetrokken in breuksteen en afgewerkt met hardsteen. De vier geledingen tellende, vierkante toren heeft een ingesnoerde overhoekse spits, gedekt met leien. De preekstoel uit 1935 is vervaardigd uit witte steen. In 1960 werd het huidige doopvont geplaatst. Het hoogaltaar is uit marmer en brons gemaakt. Het orgel is een Séverin-Pereboom & Leyser-orgel. Andries Séverin was een beroemd 17e-eeuws orgelbouwer, van wie slechts drie orgels bewaard zijn gebleven. Galerij
Sint-Laurentiuskerk (Gellik)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochiekerk van Gellik, gelegen aan de Kerkstraat en is toegewijd aan Laurentius. Geschiedenis De Sint-Laurentiusparochie is al oud, en ze werd vermoedelijk gesticht door de Abdij van Munsterbilzen. De oorspronkelijke kerk had een mergelstenen toren van drie geledingen, die een vermoedelijk romaanse onderbouw had, en waarvan de overige delen uit de 13e en 14e eeuw stamden. In 1456 was sprake van herstelwerkzaamheden. In 1791 stortte het oude schip in, waarna een bakstenen zaalkerk werd gebouwd. De kerk werd tijdens de Eerste Wereldoorlog verwoest, waarna van 1913-1915 een nieuwe kerk op dezelfde plaats werd gebouwd. Architecten waren Hyacinth Martens en Vincent Lenerz. Aldus ontstond een neogotische bakstenen basiliek geflankeerd door een forse toren en een bescheidener, rond traptorentje. De toren heeft vier geledingen, waarvan de onderste vierkant en de bovenste achthoekig zijn. Meubilair Het meubilair omvat, naast diverse 19e-eeuwse kunstwerken, een eiken preekstoel uit 1682, een gepolychromeerd triomfkruis, waarschijnlijk uit de 17e eeuw. Ook is er een 17e-eeuws schilderij van Sint-Servatius, oorspronkelijk een altaarstuk in de oude kerk. Dan is er een schilderij dat Johannes de Evangelist voorstelt, eveneens uit de 17e eeuw. Galerij Externe link Kerken in Vlaanderen
Sint-Martinuskerk (Everberg)

De Sint-Martinuskerk is een kerk in de Vlaams-Brabantse gemeente Kortenberg in het centrum van België. De kerk is een heterogeen geheel met romaanse, gotische en neogotische elementen. De kerk ligt in de deelgemeente Everberg aan het dorpsplein, en dateert uit de 16de en 17de eeuw met gedeelten uit de 13de eeuw en gedeelten uit de 19de eeuw. De kerk van Everberg is oorspronkelijk een romaanse kerk, de basis van de toren heeft nog deze kenmerken. In de kerk vindt men een reliekschrijn van Sint-Martinus. In de 14de eeuw kwamen er het koor bij in laatgotiek met de Brabantse steunberen en de noordelijke kruisbeuk met de Onze-Lieve-Vrouwekapel. In de 17de eeuw werd het bovenste gedeelte van de toren herbouwd. In 1773 waren er plannen van J.B. De Ronde voor de vergroting van de kerk, maar van uitvoering was er geen sprake. De kerk was in de 19de eeuw in een rampzalige toestand. Gravin Louis de Merode, de schoonzuster van Graaf Amaury de Merode, stelde in 1881 71.000 BEF ter beschikking om de kerkrestauratie mogelijk te maken. In 1893 was de nieuwe kerk klaar. De werken werden uitgevoerd onder leiding van architect Hendrik Beyaert en architect Paul Hankar. Het geheel werd in 1994 erkend als monument van onroerend erfgoed en behoort tot het cultureel erfgoed in België.
Sint-Martinuskerk (Genk)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Genk-Centrum, die zich bevindt aan het Crypteplein. Geschiedenis Op deze plaats zou omstreeks 800 al een houten kapel hebben gestaan, omstreeks 900 was dat een klein stenen zaalkerkje, terwijl in ongeveer 1000 er al sprake was van een stenen kerkje met een koor, een schip een voorportaal. Rond 1150 werd hier, met behulp van veldkeien, een toren tegenaan gebouwd. Omstreeks 1175 werd het gebouw uitgebreid tot een driebeukig romaans kerkje. Deze werd in de daaropvolgende eeuwen geleidelijk uitgebreid in gotische stijl. In 1850 was deze kerk in verval geraakt, en ze werd ook te klein bevonden. Tegen de oude toren werd een nieuwe, driebeukige, kerk gebouwd in neogotische stijl. Op 2 oktober 1944 werd, twee weken na de bevrijding, Genk bij vergissing gebombardeerd. Naast een groot deel van het centrum werd ook de kerk verwoest. Hoewel de oude toren nog overeind stond, werd hij in 1945 alsnog opgeblazen. Het bleek toen dat de constructie van de toren veel sterker was dan gedacht. Huidige gebouw Veertig meter verwijderd van de plaats waar men de overblijfselen van de vroegere kerken heeft opgegraven, heeft men toen een nieuwe kerk gebouwd, gelegen op een kegel van het puin dat voortkwam uit de bombardementen. Deze kerk, ontworpen door architect Maurice De Paepe, is een bakstenen gebouw in modern-gotische stijl. Ze heeft een aangebouwde, hoge, vierkante toren onder tentdak. De kerk zelf is een kruisbasiliek onder een spits zadeldak, met een lengte van 60 meter en een breedte van 25 meter. De bouw werd toevertrouwd aan Bouwwerken Steyfkens Wouters uit Genk en duurde van Maart 1950 tot Juni 1953. De toren is 64 meter hoog en in 1960 werd er een beiaard van 52 klokken in geplaatst. Meubilair Naast vele 20e-eeuwse beelden, vervaardigd door Raf Mailleux, is er ook een 16e-eeuws beeld van Onze-Lieve-Vrouw met Kind, dat uit de voormalige kerk afkomstig is. Opmerking Op het plein vóór de kerk bevindt zich het André Dumont monument. Galerij Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Martinuskerk (Martenslinde)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Martenslinde, gelegen aan de Martenslindestraat. Geschiedenis Vanouds had Martenslinde een aan de Heilige Martinus gewijde kapel, die gesticht werd door de Abdij van Munsterbilzen en die ondergeschikt was aan de parochie van Bilzen. Deze werd in 1803 verheven tot parochiekerk. In 1892 werd deze kerk gesloopt, waarbij het koor behouden bleef. Een nieuwe, neogotische, kerk werd gebouwd die ontworpen werd door Mathieu Christiaens. Van 1935-1941 werd het schip hersteld en werden, op de grond van het oude kerkhof, de zijbeuken aangebouwd. Gebouw De kerk heeft een driebeukig schip in baksteen op een breukstenen plint. Aan de zuidzijde van de voorgevel bevindt zich een ingebouwde toren van drie geledingen, met een ingesnoerde naaldspits. Het 14e-eeuws gotisch koor met driezijdige sluiting is uitgevoerd in mergelsteen. Meubilair Het orgel, geplaatst in 1892, werd gebouwd door Pereboom & Leijser uit Maastricht. De meeste neogotische schilderingen zijn verdwenen, op een Verrijzenistafereel boven de scheiboog na. Er is een stenen Onze-Lieve-Vrouw met Kind, uit de 15e eeuw, een gepolychromeerd houten Sint-Martinusbeeld (17e eeuw), een als altaar hergebruikte communiebank in Lodwijk XVI-stijl uit het 4e kwart van de 18e eeuw en een zeldzame Kruisweg, geschilderd achter glas, in het begin van de 19e eeuw. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Martinuskerk (Meeuwen)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Meeuwen, gelegen aan het Kerkplein. Geschiedenis De kerk, die mogelijk gesticht werd door de graven van Loon, werd voor het eerst vermeld in 1367. Toen was het patronaatsrecht en het tiendrecht reeds in bezit van het Antonietenklooster te Maastricht. Omstreeks 1700 ontving de commandeur-overste van het Antonietenklooster de grote tiende; de pastoor kreeg de kleine tiende plus een deel van de novaaltiende. Deze regeling hield in dat de antonieten verantwoordelijk waren voor het onderhoud van het schip en transept, de pastoor voor het koor, en de parochie voor de toren en zijbeuken. In de negentiende en twintigste eeuw werd de kerk diverse malen verbouwd en uitgebreid. Slechts de kern is nog middeleeuws. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden twee luidklokken geroofd door de Duitse bezetters, waarbij de kerktoren beschadigd raakte. In de jaren 1980 werd de toren gerestaureerd. Architectuur Exterieur De kern van het huidige gebouw is een gotische kruisbasiliek uit eind vijftiende eeuw. Deze omvat de middenbeuk, het transept en de toren, welke laatste in Kempense gotiek werd uitgevoerd. De zijbeuken werden in de negentiende eeuw verbreed en in 1910 werd de toren, na een brand, met twee geledingen verhoogd. Hyacinth Martens en Vincent Lenertz leverden het ontwerp hiervoor. In 1934 werd het transept, naar ontwerp van Karel Gessler met twee traveeën uitgebreid, die evenals het oorspronkelijke transept haaks op het koor staan. Ook werd er toen een nieuw koor, een zijkoor en een sacristie bijgebouwd, dit alles in neogotische stijl. Interieur Een deel van het interieur is neogotisch, zoals de communiebank en de preekstoel (1935), die voorzien is van bustes van westerse kerkvaders. Uit hetzelfde jaar zijn de kruiswegstaties, vervaardigd door Suzanna Theunissen. Er is een laat-vijftiende-eeuws beeld van Sint-Anna-te-Drieën. Vroeg-zestiende-eeuws is een Jezus aan het kruis. Eveneens uit de eerste helft van de zestiende eeuw dateren beelden van Sint-Barbara en Sint-Maarten. Uit de zeventiende eeuw zijn een Sint-Sebastiaan en een Sint-Antonius-Abt. Het doksaal is uit de eerste helft van de achttiende eeuw. Het hardstenen doopvont is van omstreeks 1705. Afbeeldingen
Sint-Michielskerk (Kesselt)

De Sint-Michielskerk is de parochiekerk van Kesselt, gelegen aan de Sint-Michielsstraat. De kerk werd in 1849 gebouwd in neoclassicistische stijl, nadat Kesselt langere tijd kerkelijk ondergeschikt was aan de parochie van Veldwezelt. Het is een bakstenen zaalkerk met een ingebouwde westtoren. Versieringen, zoals pilasters, zijn uitgevoerd in mergelsteen. Het ranke torentje heeft een ingesnoerde naaldspits. Het koor werd herbouwd in 1953. De kerk, die iets hoger ligt dan het straatniveau, is omringd door een ommuurd kerkhof. De kerk bezit twee gepolychromeerd houten beelden uit begin 18e eeuw: een Sint-Anna en een Sint-Jozef. De overige voorwerpen zijn uit de tijd van de bouw van de kerk, of iets later. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Pieterskerk (Kwerps)

De Sint-Pieterskerk is een gotische en neogotische kerk in de Vlaams-Brabantse gemeente Kortenberg in het centrum van België. De Sint-Pieterskerk ligt in de deelgemeente Erps-Kwerps aan het dorpsplein van Kwerps, en dateert uit verschillende periodes: de oostertoren is in oorsprong 12de of 13de-eeuws, vernield in 1572 bij de godsdienstoorlogen en in 1586 in zijn huidige vorm heropgebouwd, dus 16de-eeuws, het vijfzijdige koor met steunberen in Brabantse gotiek is 17de-eeuws, de uitbreiding en verbouwing van het neogotische middenschip met zijbeuken van 1897 onder architect Florent Van Roelen en sgariffiti van Gabriel Van Dievoet. De kerk zelf is geen monument van onroerend erfgoed, het orgel van de kerk behoort wel tot het cultureel erfgoed in België. Het orgel werd in 1791 door toenmalig pastoor Delvaux aangekocht van de kerk van Diegem. De doopvont in arduin is uit 1590. Achter het koor ligt de grafzerk van architect Claude Fisco, overleden in 1825. Hij is de architect van onder meer het Brusselse Martelarenplein.
Sint-Pieterskerk (Rosmeer)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van Rosmeer, gelegen aan de Kerkstraat, toegewijd aan apostel Petrus. Geschiedenis De Sint-Pietersparochie is zeer oud. Van de kerk is de 14e-eeuwse toren overgebleven. Deze is uitgevoerd in mergelsteen en heeft drie geledingen en een ingesnoerde naaldspits. De stijl ervan vormt een overgang tussen romaans en gotisch. De muren waren oorspronkelijk vrijwel blind, maar in later tijd werd een oculus boven de ingangsdeur aangebracht. In 1858 werd de oude kerk vervangen door een bakstenen neogotisch driebeukig bouwwerk, dat in 1934 nog werd vergroot met twee extra zijbeuken. Meubilair Er zijn twee 18e-eeuwse schilderijen, een Sint-Petrus Apostel uit de 1e helft van de 18e eeuw, en een Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans uit de 2e helft van die eeuw. Tot de beelden behoren een Onze-Lieve-Vrouw met Kind in gepolychromeerd hout (14e eeuw), en van eenzelfde materiaal een Heilige Nicolaas met de drie kinderen (15e eeuw), een Heilige Barbara (16e eeuw), een buste van de Heilige Bertilia (16e eeuw) en een Sint-Petrus Paus (16e eeuw), een Heilige Rochus met engel (eind 17e eeuw) en een Calvariekruis (1e helft 19e eeuw). De hardstenen doopvont met maskers is uit het begin van de 16e eeuw. Het is geplaatst op een 12e-eeuws romaans voetstuk. Ook het hardstenen wijwatervat is gotisch. De communiebank (nu altaar), het doksaal en de sacristiekasten zijn uit het midden van de 18e eeuw en uitgevoerd in eikenhout. Op de begraafplaats vindt men enkele 17e-eeuwse grafkruisen. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Quintinuskerk (Hees)

De Sint-Quintinuskerk was de parochiekerk van Hees, toegewijd aan de heilige Quintinus. Oude Sint-Quintinuskerk De voormalige kerk is gelegen aan de Torenstraat. Oorspronkelijk was er een kapel, maar deze werd in 1842 gesloopt en vervangen door een neogotisch kerkgebouw, waarbij de oude toren behouden bleef. In hetzelfde jaar werd Hees verheven tot parochie. De kerk lag op een hoogte en was bereikbaar met een trap. Het neogotisch bouwwerk had echter te lijden van een slechte fundering, waardoor verval intrad en de kerk moest worden gesloten. Bij de sluiting in 1966 werd de toren opnieuw gespaard en een nieuwe, modernistische kerk werd gebouwd, de Nieuwe Sint-Quintinuskerk. De overgebleven muurdelen tegen de toren zijn beschermd sinds 1996. Op de ruïnes werd een ontmoetingscentrum gebouwd samen met twee fietskluizen met overnachtingsmogelijkheden voor fietstoeristen. De 14e-eeuwse toren van deze kerk is een mergelstenen toren met drie geledingen, gedekt door een ingesnoerde naaldspits. De toren toont in stijl een overgang tussen romaans en gotisch. In de toren bevindt zich een classicistisch ingangsportaal uit 1787. Sinds 1975 is de toren een beschermd monument. Nieuwe Sint-Quintinuskerk De Nieuwe Sint-Quintinuskerk bevindt zich in de Heesstraat. Het is een doosvormig bakstenen kerkgebouw met vrijstaande betonnen open klokkentoren. Deze kerk werd gebouwd in 1966 en architect was Adolf Nivelle. De kunstschatten uit de oude kerk werden naar de nieuwe kerk overgebracht. Dit betrof een Sint-Norbertusbeeld (16e eeuw) en een Sint-Quintinusbeeld (17e eeuw). Ook een 18e-eeuwse preekstoel werd overgebracht. Galerij Coördinaten De coördinaten van de gebouwen zijn: Oude Sint-Quintinuskerk: Nieuwe Sint-Quintinuskerk: Externe links Onroerend erfgoed: Oude kerk Onroerend erfgoed: Nieuwe kerk Kerken in Vlaanderen