NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Annakapel (Oudergem)

De Sint-Annakapel (Frans: Chapelle Sainte-Anne) is een romaanse kapel op een heuvel in de Woluwevallei, in de Brusselse gemeente Oudergem. De eenvoudige kapel is een van de weinige Romaanse bouwwerken in België die hun oorspronkelijke aanzicht hebben bewaard. Geschiedenis De Sinte Anna Capelle was oorspronkelijk privé-eigendom van de hertogen van Brabant. Een stenen hoofdje boven de ingang getuigt hier nog van. Ze werd gebouwd in de 11de eeuw ter vervanging van een houten gebedshuis. Rond 1250 werd een klokkentoren aangebouwd, fors genoeg om in geval van nood bescherming te bieden. In 1262 besliste hertogin Aleidis om een dominicanessenpriorij te stichten. Ze deed dit in de onmiddellijke omgeving van de kapel. Enige tijd later stond hertog Jan II van Brabant de kapel af aan de Predikherenzusters van de priorij (1307). De kapel deed dienst als parochiekerk van Oudergem. Het was ook een populair bedevaartsoord. Men riep er de heilige Anna aan om onvruchtbaarheid en huidziekten te genezen. Door de godsdiensttroebelen werd ze enige tijd verlaten. Na de oprichting van het aartsbisdom Mechelen werd het weer een kapel, afhankelijk van de Sint-Clemenskerk in Watermaal. Het gemeentebestuur besliste een nieuwe dorpskerk te bouwen en de kapel werd in 1843 ontwijd. In de daaropvolgende jaren werd ze gebruikt als boerderij. Daar kwam door toedoen van de familie Madoux een einde aan: zij kocht de kapel op in 1902. De aanbouwsels van de deelpachter werden verwijderd. Baron Charles Dietrich privatiseerde de toegangsweg en voegde het gebied bij het domein van Hertoginnedal (1908). Na een restauratie onder leiding van kanunnik Raymond Lemaire werd ze door kardinaal Mercier weer ingewijd (1917). In 1930 ging de kapel behoren tot de Koninklijke Schenking als onderdeel van het domein Hertoginnedal. Pastoor Adolphe Mignot droeg er nog vele decennia lang de mis op. Beschrijving Binnen de kapel staan houten standbeelden van Sint-Anna en Sint-Rochus. Onder pastoor Mignot werd het interieur verrijkt met talrijke kerkschatten. Vroeger stond er een prachtig gepolychromeerd retabel, dat zich nu in het Koninklijk Museum voor Kunst en Geschiedenis bevindt. Het vertelt over het leven van Anna, die wordt voorgesteld met haar zoon Jezus en haar dochter. Toegankelijkheid De kapel en de tuinen van Hertoginnedal zijn beperkt toegankelijk voor het publiek. Op aandringen van de gemeente laat de Dienst Protocol van Buitenlandse Zaken bezoek toe op zaterdagen en tijdens de zomermaanden (behalve bij evenementen). Zie ook Kasteel Hertoginnedal Priorij Hertoginnedal Literatuur Jan Verbesselt, Het Parochiewezen in Brabant tot het einde van de 13de eeuw, deel XVII, 1984 R. Lemaire, La chapelle Sainte-Anne au château de Val-Duchesse, Brussel, Vromant, 1918 Voetnoten
Chapel of Saint Brigid

The Chapel of Saint Brigid (French: Chapelle Sainte-Brigide de Fosses-la-Ville) is an 11th-century chapel overlooking the town of Fosses-la-Ville, province of Namur, Belgium. This large and ancient chapel is placed under the protection of Saint Brigid, an Irish nun. References Sources RTBF.be: Fosses la ville: la restauration de Sainte-Brigide assure la transmission du savoir-faire des tailleurs de pierre, 18 May 2022 Diocese of Namur: A Fosses-la-Ville, la statue de sainte Brigide passe de ferme en ferme, 5 May 2020 LeSoir.be: Fosses-la-Ville; Un folklore celtique remontant au VII esiècle. Les pèlerins apprêtent leurs baguettes, Luc Scharès, 5 May 2001 Atelier-arc.eu: Chapelle Sainte-Brigide (Namur) LaNouvelleGazette-sambre-meuse.sudinfo.be: 360.000 euros pour la restauration globale de la chapelle Sainte-Brigide à Fosses, 7 December 2021
Capilla de Santa Brígida

La Capilla de Santa Brígida ​ (en francés: Chapelle Sainte-Brigide) se asienta sobre una colina con vistas a la ciudad a 30 metros de Fosses-la-Ville, en la provincia de Namur (Región Valona de Bélgica). Esta antigua y amplia capilla está bajo la protección de Santa Brígida, una monja irlandesa. Los Monjes irlandeses de San Feuillien construyeron una pequeña capilla de madera con una pequeña ermita en el siglo séptimo u octavo. Las reliquias de Santa Brígida son protegidas y veneradas acá. Brigída era una monja irlandesa y fundadora del monasterio mixto de Kildare (Irlanda), murió en el 525, y su veneración es muy popular en el país de San Feuillien. Referencias
Chapelle Sainte-Brigide de Fosses-la-Ville

La chapelle Sainte-Brigide est un édifice religieux catholique sis sur une colline dominant de 30 mètres la ville de Fosses-la-Ville, dans la province de Namur (Région wallonne de Belgique). Succédant à un ancien ermitage du VIIIe siècle, cette large chapelle est placée sous la protection de sainte Brigide, moniale irlandaise. Histoire Les moines irlandais de l’abbaye de Saint-Feuillen construisent un petit sanctuaire en bois avec petit ermitage au cours du VIIe ou VIIIe siècle. Des reliques de sainte Brigide y sont déposées et vénérées. Brigide était une moniale irlandaise et fondatrice du monastère mixte de Kildare (Irlande), décédée en 525, dont le culte est très populaire dans le pays de saint Feuillen. Ce premier édifice en bois est remplacé par une chapelle en pierre au tournant du millénaire. Elle est pillée et détruite par les Huguenots en 1568 et restaurée un siècle plus tard (en 1659), par les chanoines de la collégiale de Fosses. On y adjoint alors une pièce ou deux qui permettent à un ermite d’y résider. On ne sait s’il y eut jamais un ermite à Sainte-Brigide. Patrimoine Un tabernacle, monolithe du XVe siècle, provenant sans doute de l’ancienne abbaye de Saint-Feuillien, à Fosses-la-Ville. Deux statues polychromes de sainte Brigide, l’une du XVIIe siècle et l’autre du XVIIIe siècle. Un jubé de bois. À une courte distance de la chapelle, un petit ermitage a été reconstruit à la manière irlandaise du VIIIe siècle. Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la province de Namur
Capilla de Santa Verona de Leefdaal

La Capilla de Santa Verona de Leefdaal ​ (en neerlandés: Sint-Veronakapel, francés: Chapelle Sainte-Vérone de Leefdaal) es una capilla prerrománica y románica situada en la localidad de Leefdaal, cerca de la ciudad de Bertem, en la provincia del Brabante flamenco en Bélgica. La Capilla de Verona era originalmente una ermita prerrománica construida en el siglo XI, y luego fue cambiada dramáticamente en la época románica, entre los siglos 11 y 13. Es objeto de protección por la clasificación como monumento histórico desde el 25 de marzo de 1938. Véase también Capilla de Santa Helena Capilla de Santa Juana de Arco Capilla de Santa Rosa de Lima (Palacio Municipal de Caracas) Capilla de Santa Teresita de Kavanayen Referencias
Chapelle Sainte-Vérone de Leefdael

Cette chapelle Sainte-Vérone (en néerlandais : Sint-Veronakapel) est une chapelle préromane et romane située à Leefdael, section de la commune belge de Bertem, en province du Brabant flamand. Historique La chapelle Sainte-Vérone est à l'origine une chapelle préromane bâtie au XIe siècle ; elle a ensuite été profondément modifiée à l'époque romane, du XIe au XIIIe siècle. Elle est classée comme monument historique depuis le 25 mars 1938 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 41512. Architecture La tour À l'ouest, la chapelle Sainte-Vérone présente une forte tour carrée édifiée en moellon et couverte d'ardoises comme le reste de l'édifice. Cette tour, dépourvue de baies campanaires, est percée de meurtrières sur chaque face. Sa façade ouest est percée d'un portail surmonté d'un arc en anse de panier composé de moellons posés sur champ. Au-dessus de cet arc, la maçonnerie est percée d'une petite meurtrière précédée d'une étrange ancre de façade en forme de moustache. La tour est surmontée d'une toiture pyramidale en ardoises sommée d'un petit clocheton carré percé d'abat-sons et surmonté d'une minuscule flèche en ardoises portant une croix en fer forgé et une girouette. La nef et les collatéraux La nef, presque aussi haute que la tour occidentale, est édifiée elle aussi en moellons. La nef est percée de quatre baies cintrées sur chaque façade et est flanquée de collatéraux nettement plus bas, percés eux aussi de baies cintrées. Le chevet Enfin, à l'est, la chapelle se termine par un chevet rectangulaire percé d'une fenêtre axiale cintrée et de fenêtres latérales rectangulaires. Ce chevet est soutenu par de courts mais puissants contreforts. Références Articles connexes Bertem Leefdael Sint-Verona Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Veronakapel

De Sint-Veronakapel is een kapel in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Bertem behorende plaats Sint-Verona, gelegen aan de Kapellestraat. Geschiedenis Deze kapel, oorspronkelijk gewijd aan het Heilig Kruis, heeft een zeer oude oorsprong. In 1951 werd een Karolingisch of Merovingisch grafveld gevonden waarbij materialen uit een oud Romeins gebouw werden hergebruikt. In de kapel bevindt zich ook een monolithische stenen sarcofaag die eveneens in 1951 werd opgegraven. De oudste delen van de kapel, de toren en de oostmuur, zijn van omstreeks 900. De kapel was het eerste kerkgebouw in de vallei van de Voer. Pas iets later werd de westtoren gebouwd die echter niet van buitenaf toegankelijk was. Niet lang na de bouw was er brand in de toren en werd het koor vervangen. In de 12e eeuw werd het koor vernieuwd en verlengd. In de 13e eeuw werden de zijmuren weggebroken en kwamen er zijbeuken. Inde loop der eeuwen werd de kapel meer in verband gebracht met Sint-Verona. In de 17e en 18e eeuw raakte de kapel in verval en in 1773 werden de zijbeuken gesloopt. De toren kreeg nu een ingang maar men voordien door de zuidgevel de kerk betrad. In 1951 werd de kapel gerestaureerd waarbij onder meer de zijbeuken weer werden aangebracht. Gebouw Het is een bouwwerk uit de preromaanse en romaanse tijd (10e-13e eeuw), bestaande uit een voorgebouwde westtoren, een driebeukig kerkschip en een rechthoekig koor. De toren is voorzien van dikke muren met schietgaten en hij was alleen van binnen de kapel uit, met behulp van een ladder, te betreden. In het koor bevindt zich een laatgotische muurtabernakel. Ook zijn er 18e-eeuwse beelden in barokstijl.
Chapelle d'Hastimoulin

La chapelle d'Hastimoulin est un ancien édifice religieux du XIIIe siècle situé à Saint-Servais, aujourd’hui faubourg de Namur (Belgique). Classée et rénovée à la fin du XXe siècle, elle n'est plus utilisée pour le culte. Origine et histoire Le Houyoux, rivière qui traverse Saint-Servais pour se jeter dans la Meuse à Namur, fut au cours des siècles la source de prospérité économique grâce aux nombreux moulins qui utilisaient sa force hydro-motrice. De tout cela il ne reste pas grand-chose sauf la chapelle d’Hastimoulin (parfois orthographiée Asty-Moulin) construite vers 1260. Elle faisait partie d’un vaste domaine rural comprenant ferme, moulin (sur une île du Houyoux) et leurs dépendances. Seule la chapelle a survécu. Le moulin disparut vers 1970 lorsque la ‘cité Germinal’ de Saint-Servais fut construite, là où se trouvait le domaine d’Hastimoulin. Le Houyoux fut voûté, et seule la gracieuse chapelle aux fenêtres ogivales échappa à la démolition. Abandonnée pendant une trentaine d’années la chapelle fut restaurée dans les années 1990 grâce aux soins patients et constants de deux instituteurs de l'Athénée Royal de Saint-Servais, André Renier et Claude Jugnot, et ses abords aménagés. Mais elle semble toute menue et écrasée par les hauts bâtiments de la cité Germinal qui l’entourent... Liens externes Histoires à vau-l'eay - Le houyoux et ses moulins (ville.namur.be) Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la province de Namur
Chapelle de Marie-la-Misérable à Woluwe-Saint-Lambert

La chapelle de Marie-la-Misérable (en néerlandais : Lenneke Marekapel) est un édifice religieux catholique de style gothique brabançon du XIVe siècle sis à la rue Van der Velde, à Woluwe-Saint-Lambert, commune de Bruxelles. Les services pastoraux y sont assurés par les pères Assomptionnistes. La légende de Marie la Misérable Au début du XIVe siècle sous le règne du duc Jean II de Brabant vivait la belle Marie, au village de Woluwe-Saint-Pierre non loin de la ville de Bruxelles. Elle avait décidé de renoncer au monde et de vivre recluse. Un jour qu'elle traversait le bois de Lindthout, un riche seigneur de Bruxelles la trouvant jolie, l'accosta et tenta de la séduire, mais Marie le repoussa avec indignation. Celui-ci revint peu après et, profitant de son absence, il cacha dans sa cellule une coupe de valeur, la fit alors accuser de vol pour la contraindre à céder à ses avances, ce qu’elle refusa. Fou de rage, il l’a fit alors juger pour vol, vagabondage et sorcellerie. Marie fut condamnée, malgré ses dénégations, à être enterrée vivante. On enfonça à coups de maillet un pieu aiguisé dans son corps. Des miracles s'étant produits sur le lieu de son exécution, un pèlerinage se développa nécessitant l’édification de la chapelle. Historique La chapelle est mentionnée dans un document du pape Urbain V datant de 1363. Elle aurait été édifiée à l'emplacement de l'exécution d'une recluse injustement condamnée. Elle a sans doute appartenu à la même seigneurie que le Slot, moulin de Lindekemale et le château Kieffelt. Elle fut ensuite longtemps la propriété des seigneurs de Stockel, Georges III Kieffelt s'y fit inhumer au XVIIe siècle. Au XXe siècle, en 1922, le marquis de la Boïssière-Thiennes en fit don aux Assomptionnistes qui la desservent encore aujourd'hui. La chapelle et le petit ermitage voisin ont été classés en 1959 et restaurés en 1972. Description L’arcade séparant le chœur de la nef retombe sur des chapiteaux dont l’un est encore orné de feuilles de choux frisés. Le sanctuaire, la balustrade et la chaire de vérité forment un ensemble baroque du XVIIe siècle. Au fond du sanctuaire, surplombant ll'ancien autel, se trouve un triptyque datant de 1609 illustrant six épisodes de la vie de Marie la Misérable (Lenneke Mare). D'après l'historien d'art Hans Vlieghe, ce tableau serait de David Teniers le vieux. Dans la chapelle latérale se trouve un très ancien tronc en bois, sur pied: il date de 1473. Dans la littérature Le dramaturge belge Michel de Ghelderode s’inspira de l’histoire de Marie-la-Misérable pour son mystère médiéval créé en 1952. Marie la Misérable fut la dernière de ses pièces. Accessibilité Notes Voir aussi Articles connexes Liste des monuments classés de Woluwe-Saint-Lambert Portail de l’architecture chrétienne Portail de Bruxelles
Lenneke Marekapel

De Lenneke Marekapel (Frans: Chapelle de Marie-la-Misérable) is een kapel in de Belgische gemeente Sint-Lambrechts-Woluwe in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Smarten en aan Lenneke Mare. Geschiedenis De kapel is in het midden van de 14e eeuw gebouwd in de stijl van de gotiek. Ze verving een eerder heiligdom. Een pauselijke bul van Urbanus V kende aan de bezoekers van de kapel aflaten toe (1363). Volgens het document was de kapel opgericht op de plek waar een kluizenares onjuist terecht was gesteld. De volksdevotie bracht veel verkeer op de been leidde tot het nodige getouwtrek tussen de plaatselijke notabelen, die allen aanspraak maakten op jurisdictie over het bedevaartsoord. In de volgende eeuwen werden een apsis, torenspits en woonhuis toegevoegd. In 1922 schonk de markies van Boïssière-Thiennes de kapel aan de Assumptionisten, die haar vandaag nog bedienen. Elk jaar op de tweede zaterdag na Pasen is de kapel het eindpunt van een bedevaartstocht. De kapel is sinds 1959 beschermd als onroerend erfgoed en werd in 1972 gerestaureerd. Beschrijving Bij het betreden van de eenbeukige kapel passeert men onder het beeld van Lenneke Mare in een 15e-eeuwse nis boven de deur. Binnen is de blikvanger een triptiek aan het hoofdaltaar. Het dateert van 1601-1609. Centraal is Onze-Lieve-Vrouw afgebeeld, met rond haar zeven medaillons die haar Smarten tonen. Op de zijpanelen is het verhaal van Lenneke Mare geschilderd, toegeschreven aan David Teniers de Oude. Ook de glasramen uit 1939 vertellen haar leven. In het koor is een cyclus van muurschilderingen aangebracht waarvan de oudste delen teruggaan tot de 15e eeuw. Er is ook een allegorie van de dood te zien, gemaakt naar een ets van Hieronymus Wierix. Het offerblok in de vorm van een heipaal verwijst naar de manier waarop Lenneke Mare terecht is gesteld. Het draagt het jaartal 1574. Ander meubilair is vroegbarok: koorafsluiting, koorgestoelte, kansel en doksaal. Zie ook Maria Dolorosa van Brabant Literatuur R. Mertens, "De Kapel van Lenneke Mare te Sint-Lambrechts-Woluwe", in: Eigen Schoon en de Brabander, XXII, nr. 1, 1939, blz. 289-306 Voetnoten
Onze-Lieve-Vrouw-ter-Noodkapel (Stalle)

De Onze-Lieve-Vrouw ter Noodkapel of Kapel van Stalle (Frans: Chapelle de Stalle) is een gotische kapel in Stalle in de Belgische gemeente Ukkel in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Ze is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouwe ter Nood. Geschiedenis De kapel lag centraal in de heerlijkheid Stalle, een van de drie entiteiten die in 1795 samengevoegd werden tot de gemeente Ukkel. Ze was wellicht in de 12e eeuw al een bedevaartsoord en werd begunstigd door de heren van Stalle, die in 1369 gronden schonken. Het huidige gebouw dateert waarschijnlijk uit het einde van de 15e eeuw. Aan het einde van de 17e eeuw onderging het een aantal transformaties, zoals het wegnemen van het grote koorraam, het aanbrengen van een stucplafond (1693) en van een nieuwe koorbetegeling (1697). De kosterswoning stamt volgens een datumsteen uit 1712. Bij besluit van 8 maart 1938 is de kapel als monument beschermd. Ze werd volledig gerestaureerd in 1930-32 en opgefrist in 1990-1991. Beschrijving De kapel bestaat uit natuursteen in onregelmatig verband. Tegen het schip zijn twee lage zijbeuken aangebouwd. Licht komt binnen langs oculi op twee niveaus. In de rechtermuur van het schip zit een spleet waarlangs melaatsen naar verluidt de mis volgden. In de westgevel is een spitsraam aangebracht en een beeld van Maria met kind uit de vroege 18e eeuw (inscriptie: O.L. Vrouw der Nood). Boven het leistenen dak steekt een zeshoekige dakruiter uit. Binnen is het vroeg-17e-eeuwse altaar versierd met een beeld van Kind Jezus Zaligmaker. Beelden van Onze-Lieve-Vrouw met kind en van de heilige Rochus stammen uit dezelfde periode. De communiebank is in rococo. Drie rouwblazoenen dragen de data 1700, 1788 en 1834. Ten zuiden van de kapel liggen twee bijgebouwen: de sacristie en de kosterswoning. Ze zijn opgetrokken in oude Brabantse stijl, grotendeels uit rode baksteen. Bronnen Serge Jaumain e.a. (red.), Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest (coll. Erfgoedbibliotheek van de Belgische gemeenten), 2008, OCLC 505891827
Chapelle romane de Vieuxville

La chapelle romane de Vieuxville appelée aussi chapelle Saints-Pierre-et-Paul ou chapelle Saint-Pierre de Vieuxville est un édifice classé du XIe ou XIIe siècle situé à Vieuxville dans la commune belge de Ferrières en province de Liège. Cette chapelle est le chœur de l'ancienne église de Vieuxville détruite en 1893. Historique L'église romane de Vieuxville comptait avec les églises des localités voisines de Tohogne et de Xhignesse parmi les constructions romanes les plus remarquables de la région. Malheureusement, une bonne partie de cette église datant des environs de l'an 1100 fut démolie en 1893. Seul le chœur en meilleur état fut épargné. Il se trouve dans l'enceinte du cimetière de Vieuxville à une centaine de mètres de la nouvelle église et remplit désormais la fonction de chapelle du cimetière. Description Depuis 1893, il ne subsiste plus de l'édifice initial que le chœur composé d’un presbyterium carré voûté d’arêtes et d’une abside semi-circulaire voûtée en cul-de-four. Ces deux parties sont décorées par des arcatures lombardes. On remarque la réutilisation d'un tympan d'origine comme linteau de la porte d'entrée actuelle. L'intérieur du chœur est décoré par de superbes peintures murales datant approximativement de l'an 1500. La chapelle est reprise depuis le 27 mai 2009 sur la liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne. Articles connexes Ferme de la Bouverie Liste du patrimoine immobilier classé de Ferrières Source et lien externe Description détaillée de la Chapelle romane Saint-Pierre de Vieuxville Portail de l’architecture chrétienne Portail de la province de Liège Portail du catholicisme Portail de la protection du patrimoine
Sint-Guibertuskerk (Itegem)

De Sint-Guibertuskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Heist-op-den-Berg behorende plaats Itegem, gelegen aan het Sint-Guibertusplein 21. De kerk is gewijd aan de heilige Guibertus van Gembloers. Geschiedenis Vermoedelijk was er midden 11e eeuw voor het eerst sprake van een kerkgebouw. Tijdens de godsdiensttwisten (eind 16e eeuw) werd deze kerk verwoest om begin 17e eeuw hersteld te worden. In 1653-1661 werd een nieuwe toren gebouwd naar een ontwerp van Jan Veris. In 1789-1791 werd een grotere kerk gebouwd waarbij de 17e-eeuwse toren behouden bleef. In 1885 werden de zijbeuken in oostelijke richting verlengd naar ontwerp van F.H. Cox. Vanaf 1750 werd de kerk omring door een kerkhof, dat in gebruik was tot 1911. In 1916 werd de kerkhofmuur afgebroken, en de resterende graven ontruimd. Na de Eerste Wereldoorlog werd een oorlogsmonument met gedenksteen opgericht tegen de Westelijke gevel van de kerk, ter nagedachtenis van de gesneuvelde Itegemse soldaten. In 2009 werd onder grote belangstelling de nieuwe kerkklok ingewijd door kardinaal Danneels, die de oude klok uit 1840 verving. In 2025 zal de torenspits van de kerk gerestaureerd worden, aangezien deze sinds een slecht uitgevoerde restauratie scheef staat. Ook de oorspronkelijke kerkhofpoort met Heilig Hartbeeld zal hersteld worden. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen pseudobasiliek in classicistische stijl. De ingebouwde 17e-eeuwse westtoren is in zandsteen uitgevoerd en heeft een bijzondere lantaarn. Deze toren is in barokstijl. Interieur De kerk bezit twee 17e-eeuwse schilderijen en enkele gepolychromeerde houten beelden uit de 18e eeuw. Het hoofdaltaar is in rococostijl (vierde kwart van de 18e eeuw). De lambrisering in classicistische stijl bevat medaillons die van de 18e-eeuwse preekstoel afkomstig zijn. De communiebank is van omstreeks 1700. Er zijn biechtstoelen van 1741 en 1780. Het doopvont is van omstreeks 1700.
Sint-Pieterskerk (Berlaar)

De Sint-Pieterskerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Antwerpse plaats Berlaar, gelegen aan Markt 42. Geschiedenis In 1227 kwam het tiendrecht aan de Abdij van Rozendaal te Walem. Omstreeks 1230 werd een vroeggotisch kerkgebouw opgericht waarvan de toren nog aanwezig is. Omstreeks 1353 werd de kerk door een nieuwe vervangen en deze is waarschijnlijk later door brand verwoest. Een nieuwe kerk werd gebouwd met laatgotisch koor uit het midden van de 17e eeuw en een 18e-eeuws schip en transept. In 1873-1876 werd een nieuwe, neoromaanse kerk gebouwd naar ontwerp van Leonard Blomme. Op 14 mei 1940 werd de toren door het Belgische leger opgeblazen. In 1940-1943 werd de toren herbouwd met zoveel mogelijk gebruik van het materiaal van de verwoeste toren. Hierbij is een skelet van gewapend beton als drager gebruikt. Gebouw Het betreft een driebeukige georiënteerde kruisbasiliek met voorgebouwde toren. Deze toren is gebouwd in Ledische steen en heeft vier geledingen onder tentdak. Het kerkgebouw is uitgevoerd in bakstenen en heeft een halfcirkelvormig afgesloten koor. Interieur Uit het 3e kwart van de 17e eeuw is een schilderij: Marteldood van Sint-Petrus, door Pieter Thys. Voorts het Mystiek huwelijk van Sint-Catharina door Theodoor Boeyermans (3e kwart 17e eeuw). De kerk bezit een gepolychromeerd beeld: Ecce Homo (omstreeks 1700) en een 18e-eeuws kruisbeeld. Het merendeel van het kerkmeubilair is neogotisch uit de 2e helft van de 19e eeuw. De preekstiel is uit de 1e helft van de 18e eeuw. Het orgel is van 1954-1955 en werd gebouwd door de firma Jos Stevens.