NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Музей Орта

Музей Орта — музей у столиці Бельгії Брюсселі, експозиція якого присвячена життю і творчості архітектора Віктора Орта. Музей розташований в тому ж приміщенні, яке колись було домівкою і творчою майстернею самого Орта. У 2000 році будівля музею разом з трьома будинками, побудованими за проектами Орта (Отель-Тассель, Отель-Сольва, Отель-ван-Етвельде), була внесена в список Всесвітньої спадщини ЮНЕСКО. Історія Будівля була побудована за проектом та за замовленням самого Орта в 1898—1901 роках. Навіть після закінчення будівництва Орта продовжував вносити зміни у вигляд будинку, у 1906 році до будинку добудували сад. Орта орендував будинок після розлучення, але пізніше став власником і постійним жителем, вніс деякі зміни до інтер'єру. Орта збільшив студію, додав відкриту терасу і в зимовий сад. Вид простору перед будинком змінився після зведення гаража у 1911 році. Будинок був проданий майору Генрі Пінті в 1919, а в 1926 дві частини будівлі були відокремлені одна від одної. Комуна Святого Жиля придбала в 1961 році житлову частину будинку, аби створити там музей митця. В 1967 році була проведена реконструкція будинку під керівництвом Жана-Делі, після чого структура будівлі стала відповідати його музейному призначенням; у 1970-х і 1980-х роках також проводилися різні роботи по реконструкції. Опис Всередині музею знаходиться постійна експозиція, що включає колекцію меблів у стилі модерн, інструменти і предмети мистецтва, документи, пов'язані з життям Орти. Музей організовує тимчасові виставки на теми, пов'язані з його мистецтвом. Загальна ширина будівлі — 12,5 м, у тому числі 6,7 м житлової частини і 5,8 м студії. Будинок має три поверхи, його покрівля має два скати з обох сторін. Ґанок будинку з каменю і прикрашений металевими поручнями. Будівля відома скляною стелею безпосередньо над головними сходами. Див. також Список об'єктів Світової спадщини ЮНЕСКО в Бельгії Примітки Посилання Voormalige woning en atelier van Victor Horta. [Архівовано 29 січня 2016 у Wayback Machine.] Hortamuseum [Архівовано 29 січня 2016 у Wayback Machine.] Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed, van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Regentieplein

Het Regentieplein is een plein in de Belgische stad Sint-Niklaas. Het plein werd genoemd naar de regentieraad die België bestuurde net na de Belgische Revolutie. Ligging Het ronde plein ligt in het centrum van Sint-Niklaas ten noordoosten van de Grote Markt en is met de rest van de stad verbonden door vier straten. De Prins Albertstraat loopt in noordwestelijke richting naar het Stationsplein, de Vermorgenstraat gaat in noordelijke richting datzelfde plein, de Zamanstraat gaat naar het zuiden richting Houtbriel en de Regentiestraat kruist het plein van oost naar west. Geschiedenis Het plein werd halverwege de 19de eeuw aangelegd als centrum van de nieuwe Stationswijk. De bebouwing rond het plein bestond vooral uit herenhuizen waarvan een deel er nog steeds staat. Op het plein zelf zijn twee bomenrijen aangeplant in de vorm van twee concentrische cirkels. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat er acht straten op uit zouden komen. Het zijn er uiteindelijk vijf geworden. Rolliersmonument In het midden van het plein staat het zogeheten Rolliersmonument. Het is een aandenken aan de strijders van de revolutie van 1830 en in het bijzonder aan Sint-Niklazenaar majoor Benoît Rolliers (17 juli 1798 - 10 december 1877). Deze zou voorkomen hebben dat een regiment onder leiding van Ernest Grégoire op 2 februari 1831 de Prins van Oranje in Gent tot koning zou uitroepen, precies op de dag dat het Nationaal Congres een nieuw staatshoofd zou uitkiezen. Rolliers ging met een groep van de Gentse brandweer, waar hij toen werkzaam was, naar het gouvernementspaleis. Daar had het regiment zich opgesteld en hield de gouverneur Werner de Lamberts-Cortenbach gevangen om hem te dwingen partij voor de orangisten te kiezen. De groep brandweerlieden verjaagde het regiment, met verschillende doden tot gevolg. Het resultaat was dat Gent uit de handen van de Nederlanders bleef waardoor ook Brussel onder Belgische controle bleef en het Voorlopig Bewind gewoon kon voortwerken. Rolliers ontving voor zijn daad de rang van kapitein en meerdere onderscheidingen. Het bouwwerk bestaat uit een vergulde bronzen engel op een granieten zuil met ervoor een leeuw. In de zuil zit een bronzen medaillon verwerkt. Het ontwerp is van Jozef Horenbant. Op 24 juni 1906 werd het monument onthuld, een jaar later dan het 75-jarig jubileum van de Belgische Revolutie. Er waren nog twee oud-strijders aanwezig. Van 1998 tot 1999 werd het gerenoveerd. Galerij
Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkranskerk (Ransberg)

De Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkranskerk is een kerk in het Belgische Ransberg, deelgemeente van Kortenaken. Geschiedenis van de kerk In 1419 liet edelvrouwe Elisabeth Van Ransberghe, weduwe van ridder Geldolphus de Pere, op de berg een ruime kapel bouwen om er dagelijks een mis te laten opdragen voor zichzelf, voor haar overleden man en voor hun bloedverwanten. Zij bekwam van de bisschop van Luik en van de pastoor en de heer van Neerlinter, dat een kapelaan kon benoemd worden die verbonden bleef aan de kapel. De edelvrouwe schonk daartoe haar huis en voldoende goederen om deze priester te voorzien van alle levensnoodzakelijkheden. De kapel was toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw en ze kreeg veel bezoekers, zeker wanneer er verscheidene ‘uitstekende’ mirakels gebeurden zoals op 9 februari 1629 officieel bevestigd werd door de meier en de schepenen van het dorp. Op voorspraak van de Moeder Gods Maria kon een kreupele vrouw terug gaan, werd een dood geboren kind levend gemaakt en ook een overleden kind werd weer levend. De kapel werd in 1823 opgewaardeerd tot de parochiekerk Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans van Ransberg. Het huidige neogotische gebouw dateert van circa 1885 en werd opgericht nadat de oorspronkelijke kerk was afgebrand. Interieur De koorlambrisering met het mooie houtsnijwerk (1866) is van Felix Lambeets van Neerlinter. De zes beelden werden vervaardigd door beeldhouwer Dumont van Sint-Truiden in 1866 en 1867. De preekstoel met drie figuren die de drie goddelijke deugden verbeelden, zou uit het klooster van de Minderbroeders in Leuven komen. Het orgel, afkomstig uit de oude kerk, is vóór 1857 gebouwd door Pieter-Adam Van Dinter. Het werd in de jaren 1930 getransformeerd. Het is sinds 1981 beschermd als monument.
Kapel van Hilst

De Kapel van Hilst is een veldkapel, gelegen aan de Oude Truierbaan te Hasselt. Geschiedenis In de nabijheid vond in 1798 de laatste veldslag plaats in het kader van de Boerenkrijg. Hierbij werden de boerenstrijders verpletterend verslagen. In 1850 werd op deze plaats een massagraf gevonden. Hierin werden de stoffelijke resten van 60 mensen aangetroffen, en daarnaast ook knopen en medailles met de afbeelding van Christus en Onze-Lieve-Vrouw. De stoffelijke resten werden herbegraven op de begraafplaats van Sint-Lambrechts-Herk. Op de plaats van het massagraf werd, ook in 1850, een kleine kapel opgericht in hout en leem. Het is daarmee het oudste Boerenkrijgsmonument, het "officiële" monument te Hasselt werd pas in 1898 ingehuldigd. Sindsdien vindt een jaarlijkse herdenkingsplechtigheid plaats, waarin ook de kapel een rol speelde. Er werd namelijk een bedevaart naar de kapel gehouden en aldaar werd een mis opgedragen. Oprichtster was mevrouw Bamps-Lebon, die eigenares was van het domein Klein Hilst. In de loop der jaren raakte de kapel en haar omgeving in verval. Op initiatief van de Vlaamse Toeristenbond werd de kapel in 1938 een honderdtal meter verplaatst, waardoor ze aan de weg kwam te liggen. In 1943 kwam de kapel, met de grond eromheen, in bezit van de stad Hasselt, die sindsdien voor het onderhoud van de kapel zorg draagt. In 2010 werd de kapel, samen met de onmiddellijke omgeving, beschermd als monument. Gebouw Het huidige gebouw is een rechthoekige kapel onder een overstekend, met pannen bedekt, tentdak. Op het tentdak staat centraal een dakruiter. Het geheel is in vakwerkbouw, opgevuld met leem. Het gebint bestaat uit ruwe, ontschorste, boomstammen. Het interieur is gering van afmeting. Naast een marmeren plaat met inscriptie: à la mémoire des payans-patriotes tués ici le 6 décembre 1798 vindt men ook enkele beelden, waaronder een gipsen afgietsel van een 16e-eeuwse Christus op de koude steen. Voorts een gipsen Maria die de slang vertrapt, op een 18e-eeuwse sokkel in rococostijl. Het Gilde Ter Hilst organiseerde vanaf 1962 de Boerenkrijgsfeesten. Op 5 december vindt nog altijd een herdenking plaats, georganiseerd door het plaatselijk Boerenkrijgscomité.
Sint-Hubertuskerk (Kanne)

De Sint-Hubertuskerk is een kerkgebouw in Kanne in de Belgische gemeente Riemst in Limburg. Het gebouw is een zaalkerk en bestaat uit een tegen de westzijde van de zaal aanleunende toren, een noord-zuid georiënteerd schip (ten oosten van de toren) en een koor van één travee met vlakke sluiting. Aan weerszijden van het koor bevinden zich de twee sacristieën. De massieve toren is opgetrokken in Maasgotische stijl in mergelsteen en heeft twee geledingen die gescheiden wordt door een waterlijst. De toren heeft verder een geprofileerde kroonlijst, aan vier zijden van de bovenste geleding een galmgat in de vorm van een spitsboog met kwartholle profilering, een zuidelijke gevel die deels gecementeerd is en een ingesnoerde met leien gedekte naaldspits. De begane grond heeft een tongewelf in mergelsteen. Ze is van de kerk gescheiden door een scheiboog met spitsboogvorm en een gotisch profiel. Het schip wordt overwelfd door een spitstongewelf die direct rust op gordelbogen in spitsboogvorm van baksteen en wordt gedekt door een zadeldak. Het schip heeft verder een kalkstenen en breukstenen plint, steunberen van mergelsteen, gelede vensters en de voorgevel aan de zuidzijde heeft een rondboogdeur met een geprofileerde omlijsting. Tegen de westkant van de toren staat er een oude grafsteen waarvan de inscriptie niet meer te lezen is. Het gebouw is de parochiekerk van het dorp en gewijd aan Sint-Hubertus. Geschiedenis De huidige toren stamt uit de 15e of 16e eeuw en is opgetrokken in Maasgotische stijl. In 1787 werd er een schip gebouwd. In 1938 werd het schip vervangen door een zaalkerk naar het ontwerp van M. Klinkers.
Tumulus de Koninksem (Paardsweidestraat)

Le tumulus de Koninksem (Paardsweidestraat) appelé aussi tumulus aan het Binnenveldje ou La Petite Tombe est un tumulus classé situé à Koninksem dans la commune belge de Tongres au sud de la province de Limbourg. Il est repris sur la liste des monuments historiques de Tongres depuis 1979. Ce tumulus ne doit pas être confondu avec le tumulus de Koninksem (Romeinse Kassei) appelé La Grande Tombe. Localisation Ce tumulus se situe dans le village de Koninksem sur Paardsweidestraat, à une centaine de mètres au sud de cette rue, à l'arrière des immeubles situés du no 14 au no 20. Il doit sa présence à la proximité de la chaussée romaine de Metz à Tongres. Cette chaussée (actuellement route nationale 614a, Koninksemstraat) se trouve à une centaine de mètres à l'est du tumulus. Description Le tumulus, d'un diamètre d'environ 48 à 54 mètres et d'une hauteur d'une dizaine de mètres, reste bien visible dans le paysage. Afin de prévenir l'érosion et les dégradations, il est interdit d'y pénétrer ou d'y grimper. Il est inscrit à l'inventaire de l'Agence flamande du patrimoine comme exemple de tumulus romain préservé dans la région de Tongres. Références Voir aussi Articles connexes Liste des tumuli de Belgique Bibliographie (nl) R.H.J. Klok & F. Brenders, Reisboek voor Romeins Nederland en België, Haarlem-Antwerpen, 1981, p. 121. (nl) s.n., Gallo-Romeinse tumuli in de civitas Tungrorum, Hasselt, Publicaties van het Provinciaal Gallo-Romeins museum Tongeren; 40, 1989, p. 32. Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed (nl) inventaris.onroerenderfgoed.be Portail du Limbourg (Belgique) Portail de la Rome antique Portail de l’archéologie
Tumulus van Koninksem (Paardsweidestraat)

De tumulus van Koninksem aan de Paardsweidestraat of tumulus aan het Binnenveldje is een Gallo-Romeinse grafheuvel in Koninksem in de Belgische gemeente Tongeren. Ze ligt in de hoek van de Paardsweidestraat met de Koninksemstraat, niet ver van de Romeinse Kassei, een oude Romeinse heirbaan, de N69 geheten die van Tongeren richting Oerle voert. Bij de opgraving die in 1849 plaatsvond werd duidelijk dat de grafheuvel geplunderd was. De tumulus stamt uit de periode van de 1e tot 3e eeuw. De tumulus werd in 1979 beschermd als monument. Bescherming en toestand De tumulus is bedekt met gras en wordt niet actief geëxploiteerd, maar blijft goed zichtbaar in het landschap. Om erosie of schade te vermijden, is het betreden of beklimmen van de tumulus niet toegestaan. Hij is opgenomen in de inventaris van het Agentschap Onroerend Erfgoed als voorbeeld van een bewaarde Romeinse grafheuvel in de regio Tongeren. De grafheuvel heeft een diameter van ongeveer 48 tot 54 meter en is enkele meters hoog. De heuvel werd op 7 september 1979 beschermd als monument en behoort tot het erkend bouwkundig en archeologisch erfgoed van Vlaanderen. Zie ook Tumulus van Koninksem (Romeinse Kassei), de tumulus die er niet ver vandaan gelegen is Op ongeveer een kilometer ten noorden van de tumulus ligt de Beukenberg, een Romeins aquaduct. Gallo-Romeinse tumuli in België
Moorkensplein

Het Moorkensplein is een plein in Borgerhout waaraan het Districtshuis van Borgerhout is gelegen. Het werd aangelegd aan het einde van de 19e eeuw tijdens de ambtsperiode van burgemeester Lodewijk Moorkens. In 2016 wordt het plein heringericht. Hiervoor worden een oud politiegebouw en zes woningen gesloopt, zodat het plein kan worden vergroot en een buurtparkje kan worden aangelegd. De plannen zijn gemaakt door de Nederlandse architect Peter Lubbers.
Reuzenhuis (Borgerhout)

Het Reuzenhuis is een neoclassicistisch gebouw dat dienstdeed als eerste gemeentehuis van Borgerhout (van 1836 tot 1890). Het gebouw is gelegen een de Turnhoutsebaan en werd ontworpen door Jan Hoenagels. Het wordt gekenmerkt door de "Reuzenpoort" die een doorgang vormde naar de gronden achter het gebouw waar een servituut op lag. Het gebouw is sinds 2011 een beschermd monument. Na het verhuis van de gemeentediensten van het Reuzenhuis naar het huidige districtshuis aan het Moorkensplein deed het gebouw onder andere dienst als muziekschool en vanaf 1957 werd het gebruikt door de heemkundige kring van Borgerhout, en vanaf 1965 werd de collectie officieel het Borgerhouts Heemmuseum, dat bij gebrek aan vrijwilligers langzaam doodbloedde. Bij de renovatie van het gebouw in 2003 raakte de heemkundige collectie verspreid. In 2010 werd het Reuzenhuis door de stad Antwerpen verkocht aan een anonieme koper die het huis een culturele invulling heeft gegeven. De verkoop stuitte op protest van Vlaams Belang en Open Vld, deze laatste partij startte een petitie tegen de verkoop van het Reuzenhuis. In 2012 werd in het Reuzenhuis de tentoonstelling New Ways to Work georganiseerd, met het werk van jonge kunstenaars. Hetzelfde jaar speelde Marieke De Maré er een toneelvoorstelling gebaseerd op het boek De Roos en het Zwijn van Anne Provoost en speelde Vitalski er een Stand-upcomedy voorstelling. In 2013 vond het Relics Kunstenfestival plaats in het Reuzenhuis. In 2015 trok de nieuwssite Apache in het Reuzenhuis. Apache heeft een redactielokaal op de tweede verdieping van het gebouw.
Districtshuis van Borgerhout

Het Districtshuis van Borgerhout is het voormalig gemeentehuis van Borgerhout, gelegen aan het Moorkensplein. Sinds de fusie in 1983 van Borgerhout met Antwerpen zetelt er enkel nog de districtsraad. Architectuur Het gebouw werd tussen 1886 en 1889 door de gebroeders Leonard en Henri Blomme opgetrokken in Vlaamse neorenaissancestijl en werd in 1975 beschermd als monument. Het is uitgerust met een beiaard.Het beeldhouwwerk in het interieur werd onder meer gemaakt door de Nederlander Alfons Baggen. Functie Benevens de zittingen van het districtscollege en de werking van de administratieve diensten, vinden in het districtshuis ook culturele activiteiten plaats zoals optredens en tentoonstellingen.
Marie-Josépark

Het Marie-Josépark (Frans: Parc Marie-José) is een park gelegen in de Belgische gemeente Sint-Jans-Molenbeek. Het ligt in de driehoek gevormd door de Edmond Machtens-, De Roovere- en Joseph Baecklaan. Het park met grasvelden, dreven, bosjes en drie vijvers werd geopend in 1922. Geschiedenis Het Marie-Josépark en het aangrenzende Albertpark liggen in de vallei van de Maalbeek (of Molenbeek) die de gemeente zijn naam gaf. Deze oorspronkelijk moerassige vallei in Hoog-Molenbeek verbindt het Scheutbos waar de Maalbeek ontspringt met de monding van het beekje in de Zenne. Oorspronkelijk was het gebied onderdeel van het voormalige landgoed Oostendaal. In 1920 werd het gebied aangekocht door de gemeente, en deels als park ingericht. Het ontwerp komt van de architect en stedenbouwkundige Louis Van der Swaelmen. Het park kreeg de naam van Marie José van België, dochter van koning Albert I van België, en later - zeer kortstondig - koningin van Italië. Zij huldigde als zestienjarige prinses het park in 1922 feestelijk in. Het park werd in 2015 door Beliris gerestaureerd. Om de boszones in de toekomst beter te beschermen werden deze bij deze restauratie omgeven door kastanjehouten afsluitingen. Ook werd het parkmeubilair vernieuwd en werden bijkomende speeltuinen ingericht. Veel aandacht ging ook naar de vijvers en het verbeteren van de waterkwaliteit van deze. In 2016 droeg de gemeente het beheer over aan Leefmilieu Brussel. Beschrijving Het park bevat een aantal bomen die geregistreerd staan op de Inventaris van Natuurlijk Erfgoed van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Bijzonder zijn een groenblijvende sequoia, enkele libanonceders en gele treurwilgen. Maar het park kent ook enkele fraaie Indische wilde kastanjes, platanen, eiken, lijsterbessen, taxusbomen, populieren en lindebomen. In het park bevindt zich eveneens een standbeeld van Mahatma Gandhi. Het park is in de zomermaanden open voor het publiek van 8 tot 21 uur, in de winter van 9 tot 17 uur. Fotogalerij Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Muzenpark (Sint-Jans-Molenbeek)

Het Muzenpark (Frans: Parc des Muses) is een park gelegen in de Belgische gemeente Sint-Jans-Molenbeek. Het park bevat twaalf bomen die geregistreerd staan op de Inventaris van Natuurlijk Erfgoed van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Geschiedenis Het park, dat toen uit een boerderij, bijgebouwen en groen ruimte bestond, werd in 1922 door de gemeente Molenbeek aangekocht. In 1933 werd het voormalige eigendom Crabbe heringericht met tuinen en een groentheater, waar de lokale toneelgezelschappen gebruik van konden maken. In 1964 werd in het toen nog La Roseraie geheten Muzenpark een Nationaal Monument van de hand van Paul Boedts ter ere van de Brigade Piron opgericht. In 1998 werd er op initiatief van oud-strijders van deze brigade een plaat met een lijst van gesneuvelde brigadeleden aangebracht op dit monument. Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Musée national de la carte à jouer de Turnhout

Le Musée national de la carte à jouer de Turnhout, a été fondé en octobre 1965 et s'est installé en 1988 dans une ancienne fabrique à Turnhout, en Belgique. Ce musée traite de l'histoire, de l'utilisation et de la fabrication des cartes à jouer. Collection permanente Les collections permanentes se composent d'une importante collection de jeux de cartes fabriqués à Turnhout et aux Pays-bas. Les pièces les plus anciennes datent du début du XVIe siècle, mais l'accent est mis principalement sur la période industrielle. Le musée présente également des presses à imprimer et du matériel de conception graphique. Certaines machines sont encore fonctionnelles et des bénévoles proposent deux fois par mois des démonstrations d'impression et de fabrication de cartes à jouer. Le personnel fait aussi fonctionner la machine à vapeur du XIXe siècle, clou de la collection du musée. Au printemps 2017, le Musée a inauguré une nouvelle mise en scène de l'histoire de la carte à jouer. Tram 41 Le Musée National de la Carte à jouer appartient, tout comme la Begijnhofmuseum, le Taxandriamuseum et les Archives de la ville, à l'ensemble connu sous le nom de TRAM 41 et considéré comme le centre d'excellence culturelle de Turnhout et de la Campine anversoise. Liens externes (nl) Site officiel 51° 19′ 11,63″ N, 4° 57′ 06,59″ E Portail des musées Portail des jeux Portail d'Anvers et de sa province
Nationaal Museum van de Speelkaart

Het Nationaal Museum van de Speelkaart, ook kortweg het Speelkaartenmuseum, werd in oktober 1965 geopend en is sinds 1988 ondergebracht in een oud fabriekspand in Turnhout. Dit museum documenteert de geschiedenis, het gebruik en de fabricage van de speelkaart. Het museumgebouw Het museum is sinds 1988 ondergebracht in een oud fabriekspand. In feite bestaat het museum uit enkele gebouwen, gelegen tussen de Druiven- en de Mermansstraat. Het fabrieksgebouw dat tevens het hoofdgebouw is, dateert uit 1926. Het gebouw bestaat uit een skelet in gewapend beton en is opgevuld met baksteen. De firma Mesmaekers bouwde deze vleugel als annex om zijn activiteiten als drukker en speelkaartenmaker in onder te brengen. Het fabrieksgebouw is in de jaren 1999 tot en met 2003 grondig opgefrist en heringericht als museum onder leiding van architect Vittorio Simoni. Er werd toen ook een extra museumvleugel toegevoegd. De nieuwe glazen constructie fungeert als onderkomen voor de historische stoommachine van het museum. In 1955 bouwde de firma Keuppens-Leysen, die intussen eigenaar was van het fabrieksgebouw, een voorbouw bij om kantoren in onder te brengen. Het museum is tevens verbonden met een pand in de Mermansstraat. Dat pand, ontworpen door architect Jules Taeymans, werd gebouwd in de periode 1911-1913 in neo-renaissancestijl in opdracht van de Geschied- en Oudheidkundige Kring Taxandria. Het pand bleef tot in 1993 het onderkomen van het Taxandriamuseum. Vaste collectie De vaste collectie bestaat uit een grote verzameling aan speelkaarten uit Turnhout en de historische Nederlanden. De oudste originele stukken dateren van het begin van de 16de eeuw, maar de klemtoon ligt voornamelijk op de industriële periode. Naast de speelkaarten zijn er in dit museum ook grafische machines en drukpersen te vinden. Het topstuk van dit technisch luik is waarschijnlijk de 19de-eeuwse stoommachine. Op de historische drukpersen in het museum worden er ongeveer twee keer per maand drukdemonstraties gehouden door gepassioneerde drukkers. De medewerkers van het museum laten tevens regelmatig de stoommachine voor de bezoekers draaien. Drukpersen In het museum zijn nog een aantal historische persen te zien, waarmee kaarten werden gedrukt volgens diepdruk, steendruk en Offsetdruk. Sommige 19e-eeuwse machines werden aangedreven door een vliegwiel dat met hand werd aangezwengeld. De persen worden van tijd tot tijd tijdens demonstraties in werking gesteld. Tram 41 Het Nationaal Museum van de Speelkaart behoort, net zoals het het Begijnhofmuseum, het Taxandriamuseum en het Stadsarchief, tot de Turnhoutse Route Archief en Musea. De Turnhoutse Route Archief en Musea, beter bekend als TRAM 41, wordt gezien als het kenniscentrum van Turnhout en de Antwerpse Kempen. Externe link Website Nationaal Museum van de Speelkaart
Kerkhof van Slijpe

Het Kerkhof van Slijpe is een gemeentelijke begraafplaats gelegen in het Belgische dorp Slijpe, een deelgemeente van Middelkerke. Het kerkhof ligt in het centrum van het dorp rond de Sint-Niklaaskerk. Brits oorlogsgraf Op het kerkhof ligt het graf van een gesneuveld bemanningslid van een vliegtuig van de Royal Air Force uit de Tweede Wereldoorlog. Zijn identiteit is niet bekend en zijn graf wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het is daar geregistreerd als Slijpe Churchyard.