NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rondenbos

Le château Rondenbos, également connu comme château Bosquet, est un château de style éclectique situé à Alsemberg, une section de la commune belge de Beersel, en Région flamande dans la province du Brabant flamand. Le château est construit par Frans Bosquet de 1903 à 1909. Depuis 1974 il sert d'hôtel de ville de la commune de Beersel. L'édifice est situé dans un parc spacieux de conception paysagère typique du début du XXe siècle. Histoire Le château Bosquet est construit de 1903 à 1909 par le marchand de bois anversois Frans Bosquet. En 1912, le site est agrandi en achetant le terrain situé au coin de la chaussée d'Alsemberg et de la Beukenbosstraat où se trouvait l'auberge 'De Keizer', qui existait au moins depuis 1749. En 1914, l'auberge est remplacée par la maison du gardien avec des écuries et une porte d'entrée. Après la Première Guerre mondiale, la propriété change plusieurs fois de propriétaire pour devenir la propriété de la famille Eloy de Bruxelles en 1933. La propriété est habitée jusqu'en 1939. Elle est ensuite utilisée par les soldats allemands puis par les Britanniques pendant la Seconde Guerre mondiale. En 1946, elle est utilisée par la Jeunesse ouvrière chrétienne (en néerlandais : KAJ). La commune d'Alsemberg rachète le domaine en 1973 et l'année suivante, il est transformé en maison communale. Il a été agrandi en 1993-1994 pour offrir plus d'espace aux services communaux et une deuxième extension est réalisée en 2002 avec notamment un amphithéâtre construit sur le toit du nouveau bâtiment. Les agrandissements ont été en grande partie réalisés sous terre dans les caves et autour des fondations du château, les murs extérieurs et les voûtes en creux étant intégrés dans les nouveaux bureaux. Le domaine a une superficie actuelle de près de sept hectares. Sources « Kasteel Rondenbos », Joeri Mertens, 2017, site inventaris.onroerenderfgoed.be Bibliographie Eva Pieters, Buitenverblijven in de rand rond Brussel (16de-20ste eeuw), in: Ucclensia 182, 2000, pp. 27-29 (ou Ucclensia 187, 2001, pp. 27–28) S.n., Geschiedenis van het domein Rodenbos te Alsemberg, En het dorp zal duren, s.d. Constant Theys, Geschiedenis van Alsemberg, Brussel, 1960 Notes et références Liens externes Portail des châteaux Portail du Brabant flamand
Kasteel Rondenbos

Het Kasteel Rondenbos (ook: Kasteel Bousquet) is een kasteel in de Vlaams-Brabantse plaats Beersel, gelegen aan de Alsembergsteenweg 1046. Geschiedenis Het kasteel werd van 1903-1909 gebouwd in opdracht van houthandelaar Frans Bousquet. In 1912 werd het domein vergroot tot 7 ha door aankoop van het perseel van herberg De Keizer. In 1914 kwam op de plaats van deze herberg een portierswoning met stallen. In 1933 kwam het goed aan de familie Eloy en na 1939 was het onbewoond, maar namen Duitse en later Engelse soldaten er hun intrek. In 1946 werd het kasteel gebruikt door de KAJ. In 1973 werd het domein door de gemeente aangekocht en in 1974 werd het in gebruik genomen als gemeentehuis voor de gemeente Alsemberg. In 1993-1994 werd het pand vergroot en in 2002 werd nog een raadszaal toegevoegd. Gebouw Het betreft een dubbelhuis in eclectische stijl waarbij het middenrisaliet uitgebouwd is als een torentje. Het geheel is gebouwd in baksteen met natuursteen toegepast voor speklagen, omlijstingen en hoekbanden. Het interieur is uitgevoerd in neo-Lodewijkstijlen. Vooral de trappenhal en enkele salons zijn rijk gedecoreerd. Domein Aansluitend aan het kasteel is een wintertuin met daarin een marmeren fontein. De portierswoning met stallen toont twee haaks op elkaar staande barokke klokgevels met daartussen een poort. De stallen zijn later als kantoren in gebruik genomen maar de voederbakken bleven bewaard.
Sint-Jozefskerk (Hille)

De Sint-Jozefskerk was de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Wingene behorende dorp Hille, gelegen aan de Wingenesteenweg. Sinds 2021 is de openbare bibliotheek van de gemeente in het gebouw gevestigd. Geschiedenis Hoewel De Hille in de 19e eeuw ontstaan is en er in 1867 al een school werd gesticht duurde het nog tot 1953 voordat de wijk als kapelanie werd erkend. In 1956 werd deze verheven tot parochie. Men kerkte aanvankelijk in een noodkerk, maar in 1964 kon de definitieve kerk in gebruik worden genomen. Gebouw Het betreft een zaalkerk met twee smalle en lage zijbeuken. Als materiaal werd baksteen gebruikt, maar de vensteromlijstingen zijn in beton uitgevoerd. De feitelijke kerkzaal wordt gedekt door een vrij hoog zadeldak en de lage zijbeuken hebben een plat dak. Het portaal wordt overdekt door betonnen schalen. De losstaande bakstenen toren heeft een zeer ranke spits. Hij is door een gang met de kerk verbonden. De kerkzaal wordt overwelfd door een gedrukt tongewelf.
Kasteel Munkegoed

Het Kasteel Munkengoed (ook: Kasteel De Munken) is een kasteel in de Belgische plaats Wingene (provincie West-Vlaanderen), gelegen aan Munkelostraat 35. Geschiedenis In 1274 werd een landgoed op woeste grond door Maria van Hertsberge geschonken aan de Abdij Ten Duinen. Dit goed werd tijdens de godsdienstoorlogen in de 2e helft van de 16e eeuw geplunderd en verlaten. Begin 17e eeuw werd het goed weer in gebruik genomen en er verschenen enkele boerderijen met bijgebouwen. In 1796 werd het domein als publiek goed verkocht. Het Oud Munke Casteel werd gesplitst in twee woonhuizen. In 1852 gaf de toenmalige eigenaar, Constantinus Ophoven-Suys, opdracht tot een ingrijpende verbouwing, waarbij de twee woonhuizen weer samengevoegd werden tot een enkel kasteel. De grachten werden gedempt. De bossen en landbouwgebieden werden omgevormd tot park, ofwel, grond van vermaak. Ook werd een nieuwe hoeve gebouwd. Gebouw Het betreft een sober neogotisch kasteel, omringd door een park in laat 19e-eeuwse landschapsstijl. Hierin bevindt zich een vijver. Het kasteel en het domein zijn niet toegankelijk.
Sint-Jan Baptistkerk (Wingene)

De Sint-Jan Baptistkerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Wingene behorende plaats Sint-Jan, gelegen aan de Keukelstraat. Geschiedenis De parochie van Sint-Jan werd als hulpparochie van die van Wingene gesticht in 1913. De kerkdiensten werden in de kloosterkapel van Sint-Jan gehouden. die echter door de Duitse bezetter tijdens de Eerste Wereldoorlog moest worden verlaten. Men kerkte sindsdien in de kapel van de jongensschool, die nog werd uitgebreid. In 1937 kwam de definitieve kerk gereed, ontworpen door Verstraete uit Izegem. Gebouw Het betreft een driebeukig bakstenen kerkgebouw onder zadeldak met een half ingebouwde toren aan de noordwestzijde. Het kerkmeubilair is 20e-eeuws. Bovenop de kerk staat geen haan als windwijzer, zoals gebruikelijk is, maar een lam. De patroonheilige van de kerk, Sint-Johannes-de-Doper, wordt bijna steeds afgebeeld met een lam in zijn nabijheid. Dit ongebruikelijk item maakte het voorwerp uit van "Radio2 mysteries" in de week van 26 juli 2021, waarbij de (West-Vlaamse) luisteraars naar hun medewerking werd gevraagd om dit "mysterie" op te lossen.
Onze-Lieve-Vrouwkapel ter Nood en Dood

De Onze-Lieve-Vrouwkapel ter Nood en Dood is een kapel in de Belgische plaats Vlezenbeek, deelgemeente van Sint-Pieters-Leeuw. De kapel ligt op de hoek van de Postweg en Kapellestraat en werd gebouwd ter ere van Onze-Lieve-Vrouw. Boven de deur leest de tekst ‘Onze Lieve Vrouw ter Nood en Dood – langs deze weg zet genen voet – snel voorbij met haast en spoed – onze Maria wees gegroet’. De kapel werd waarschijnlijk rond 1597 opgetrokken door een kanunnik uit Anderlecht. De muren zijn van witte zandsteen en hebben een cementlaag waarin schijnvoegen zijn aangebracht. Het dak is voorzien van leisteen. Het oorspronkelijke Mechelse beeldje van Onze-Lieve-Vrouw met Kind is naar de kerk verplaatst. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Sint-Pieters-Leeuw
Kasteel Wildenburg

Kasteel Wildenburg is een voormalig kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Wingene behorende plaats Wildenburg, gelegen aan Beernemsteenweg 106. Geschiedenis In 1860 werd een kasteel gebouwd in opdracht van (sinds 1871: baron) Frédéric van der Bruggen (1804-1872). Het betrof een neogotisch kasteel met oranjerie. Dit kasteel werd in 1985 gesloopt. Het koetshuis werd gerestaureerd en omgebouwd tot woning. Kasteeldomein Het oorspronkelijke koetshuis met conciërgewoning en stallen werd in 1985 omgebouwd tot woning. Het gebouw wordt geflankeerd door een ronde toren. Het geheel staat in een kasteelpark dat kenmerken vertoont van laat-19e eeuwse landschapsstijl, maar verscheidene malen gewijzigd is. Er zijn vijvers, een ijskelder, een ommuurde moestuin en een bochtige toegangsdreef.
Stadsmuseum Gent

Das Stadsmuseum Gent (dt.: Stadtmuseum Gent), kurz STAM oder auch Bijlokemuseum genannt, ist das stadtgeschichtliche Museum der flämischen Stadt Gent. Es wurde am 9. Oktober 2010 eröffnet. Mit der Bijlokesammlung als Basis und den Gebäuden der Bijlokeabtei bewahrt das STAM als modernes Forum das kulturelle Erbe der Stadt und macht es zugänglich. Die Wurzeln des Museums reichen bis in das Jahr 1833, als die Sammlung des Oudheidkundig Museum van de Bijloke in Gent entstand. 1928 wurde dieses Museum in der Bijlokeabtei untergebracht, daher auch der Name Bijlokemuseum. Die Bijlokesammlung wurde mit Stücken anderer Sammlungen erweitert. Anschließend wurde ein neues Eingangsgebäude gebaut, entworfen vom Genter Stadtarchitekten Koen Van Nieuwenhuyse. Die Dauerausstellung des STAM bietet eine museale und multimediale Einführung für einen Besuch der Stadt Gent und präsentiert ihre Geschichte, Gegenwart und Zukunft. Die Wechselausstellungen des STAM drehen sich in der Regel um das Phänomen der Urbanität anhand aktueller Themen. Das Stadtmuseum Gent war Preisträger des flämischen Museumspreises 2012. Blickfänger Eine Luftaufnahme der Stadt ist 300 m² groß und von den Besuchern begehbar; eine interaktive Karte macht Gent im Detail in vier Jahrhunderten anschaulich. Zichten op Gent (dt. Ansichten von Gent) ist eine multimediale Einrichtung, die einen Vergleich der Stadtpläne der Jahre 1534, 1614, 1912 mit der Luftaufnahme von 2008 ermöglicht. Weblinks https://www.stamgent.be/
Ghent City Museum

The Ghent City Museum (in Dutch "Stadsmuseum Gent", "STAM" in short) is a museum in the Belgian city of Ghent. The museum exposes the city history and opened its doors on 9 October 2010. With respect to the collection that is shown, the history of this museum goes back to 1833, the year in which the Oudheidkundig Museum van de Bijloke in Ghent was founded. In 1928 the museum was situated in the Bijloke abbey - this led to the name Bijlokemuseum. With the Bijloke collection as base and the Bijloke abbey and Bijloke monastery as buildings, the STAM functions as a modern-day heritage forum. Parts from other collections were added to the Bijloke collection. In connection to the historical buildings, a new entrance building was constructed, designed by Ghent's city architect Koen Van Nieuwenhuyse. The main circuit of the Ghent City Museum serves as a museal and multimedial introduction to a visit to the city of Ghent. The past of the town is illustrated, but also today's life and the future are discussed. The temporary STAM collections describe the phenomenon of "urbanity" by means of contemporary issues. STAM refers the visitor to the city itself and to Ghent's cultural heritage. Chronologically structured rooms invite the visitors to explore various thematics. There is also a section dedicated to the Ghent Altarpiece. The Ghent City Museum was the winner of the 2012 Flemish Museum Prize. Eyecatchers Eyecatching parts of the museum are the sky picture of Ghent (300 m2 large) on which the visitors can walk around, and software with which Ghent can be viewed in detail and over the course of four centuries. In the Bijloke abbey that can be accessed through a passerelle in glass, the history of the city is told by means of three hundred objects. Views on Ghent is another multimedial application: a screen shows a city view from the year 1534, floor-plans from 1614 and 1912 and a sky picture from the present. There is also a room for temporary exhibitions. Issue of Nazi-looted art In 2022, an investigative article in De Standaard pointed out that Belgian museums still held art that had been looted during the Nazi occupation from Jews in Belgium. A painting by Gaspar de Crayer which had been seized from the collector Samuel Hartveld, was purchased by the Bijloke museum. The Bijloke Museum later transferred the painting to the Museum of Fine Arts, Ghent, where it remains today. References External links http://www.stamgent.be
Stadsmuseum Gent

Het Stadsmuseum Gent (STAM) is een museum in de Belgische stad Gent. Toelichting Het museum dat eind 2010 zijn deuren opende, brengt de geschiedenis van de stad Gent in beeld. De oorsprong van dit museum gaat wat de collectie betreft terug tot 1833, toen een Musée historique belge werd opgericht. In 1928 werd het museum in de voormalige Bijlokeabdij ondergebracht. Dat leidde tot de naam Bijlokemuseum. Met de Bijlokecollectie als basis en de Bijlokeabdij en het Bijlokeklooster als gebouwen, bouwt STAM een werking als hedendaags erfgoedforum uit. De Bijlokecollectie werd aangevuld met stukken uit andere collecties. Aansluitend op de historische gebouwen construeerde men een nieuw inkomgebouw, ontworpen door de Gentse stadsarchitect Koen Van Nieuwenhuyse. Het vaste circuit van het STAM vormt een museale en multimediale introductie op een bezoek aan de stad Gent. Het verleden van de stad brengt men in aparte ruimtes via enkele grote thema's chronologisch in beeld. De huidige situatie en de toekomstige ontwikkelingen komen aan bod. De tijdelijke tentoonstellingen van het STAM lichten het fenomeen "stedelijkheid" uit aan de hand van actuele thema's. STAM verwijst de bezoeker door naar de stad zelf en naar het Gentse cultureel erfgoed. In 2020 werd de scenografie van het STAM vernieuwd; er wordt sindsdien een kwart meer objecten gepresenteerd en er wordt meer met multimedia gewerkt . Blikvanger De blikvanger van het museum is de gigantische, haarfijne luchtfoto van Gent waarop de bezoekers kunnen rondlopen. In de Bijlokeabdij die men bereikt via een glazen passerelle wordt het verhaal van de stad verteld aan de hand van driehonderd voorwerpen. Men bewaart hier ook het Biese getijdenboek. Onderscheiding Het Stadsmuseum Gent was de winnaar van de Vlaamse MuseumPrijs 2012. In 2024 kreeg het Stadsmuseum Gent de European Heritage Awards / Europa Nostra Awards voor het erfgoedproject 'De Vierkante Kilometer'
Openbaar Psychiatrisch Zorgcentrum Geel

Het Openbaar Psychiatrisch Zorgcentrum (OPZ) Geel is een psychiatrisch ziekenhuis in de Belgisch stad Geel. De Infirmerie van de Rijkskolonie voor Gezinsverpleging werd in 1861 als instelling voor de geesteszieken gebouwd in de straat "Pas" ten zuiden van Geel naar plannen van de Gentse hoogleraar en architect Adolphe Pauli. Oorspronkelijk diende dit als een tijdelijke verblijfplaats voor de zieken voor deze bij gezinnen werden geplaatst in de typische gezinsverpleging van Geel. Ze was een onderdeel van de psychiatrische zorg die in Geel al sinds 1838 gemeentelijk, en sinds 1850 met steun van de Belgische Staat werd georganiseerd. Pauli bouwde het gebouw in lijn met de morele opvattingen die toen gangbaar waren over de verzorging van geesteszieken, veelal conform de richtlijnen van dokter Jozef Guislain. Het gebouw is symmetrisch gebouwd met veel binnenplaatsen en tuinen. Hij streefde naar het bouwen van een rustige omgeving voor de patiënten. Geel werd opgedeeld in verschillende secties, met aan het hoofd van elke sectie een dokter. Samen met de wachters hield de dokter een oogje in het zeil. Ze zorgden voor vervoer van zieke patiënten en de opsporing van ontsnapte patiënten. De patiënten die bij kostgevers verbleven konden medische en therapeutische begeleiding krijgen vanuit de instelling. De instelling groeide en werd begin jaren 80 van de 20e eeuw omgevormd tot Sanokliniek ter ere van de voormalige hoofdarts dr. Sano, nog steeds in samenwerking met de Gezinsverpleging. In 2002 kwam er kinder- en jeugdverpleging bij en in 2007 werd de instelling omgevormd tot het huidige OPZ en betrekt het nu naast de oude gebouwen aan het Pas een verzorgingscampus gelegen aan de zuidelijke zijde van de Dr.-Sanodreef, ten zuiden van stadscentrum en de oude infirmerie aan de Pas en omgord door de Westelijke Ring rond de stad. Het OPZ heeft 316 bedden op de campus, naast de 431 plaatsen in familieverpleging.
Heilig Hartkerk (Izegem)

De Heilig Hartkerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de West-Vlaamse plaats Izegem, gelegen aan Roeselaarsestraat 55. Geschiedenis Het betrof een neogotische private kerk die in 1895 werd gebouwd in de tuin van mevrouw Eugénie Angillis naar het ontwerp van Izegemse architect Jules Vercoutere. Toen in 1907 de Heilig Hartparochie werd opgericht werd het gebouw, dat enige tijd leeg had gestaan, geschonken aan deze parochie. In 1908 werd de kerk opgeknapt, maar in 1917 werd de kerk opgeëist door de Duitse bezetters en als schouwburg in gebruik genomen. In 1930 werden een toren en een sacristie bijgebouwd naar ontwerp van Carlos Beyaert. Gebouw Het is een naar het noorden georiënteerd, driebeukig basilicaal bakstenen kerkgebouw met aangebouwde zuidwesttoren. Het geheel is in neogotische stijl uitgevoerd.
Balsmolen

De Balsmolen (ook: Waalbosmolen of Kapellemolen) is een windmolenrestant in de tot de West-Vlaamse gemeente Tielt behorende plaats Schuiferskapelle, gelegen aan Waalbosstraat 3. Deze ronde stenen molen van het type grondzeiler fungeerde als korenmolen en oliemolen. Geschiedenis In 1632 werd voor het eerst melding gemaakt van een molen, en wel een standerdmolen, op deze plaats. Deze molen was eigendom van de heren van Hulswalle. In 1804 werd de molen verkocht aan een particuliere molenaar. In 1847 waaide de standerdmolen om, waarbij molenaarsknecht Charles Dauw om het leven kwam. In 1850 werd de huidige stenen molen gebouwd. Ook deze molen werd, in 1931, tijdens een storm zwaar beschadigd. De wieken waren afgebroken en de kap werd daarop verwijderd. Het maalwerk werd, nu aangedreven door een elektromotor, nog af en toe gebruikt. In de molenromp zijn nog allerlei balken aanwezig die deels afkomstig zijn van de verdwenen standerdmolen. Het mechanisch maalwerk, waaronder een haverpletter, is nog goeddeels aanwezig.
Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk (Schuiferskapelle)

De Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Tielt behorende plaats Schuiferskapelle, gelegen aan Schuiferskapelle-dorp. Geschiedenis Kort voor 1242 werd vermoedelijk een aan Onze-Lieve-Vrouw gewijde kapel opgericht in wat toen nog Tielt-Buiten heette, in de heerlijkheid Hulswalle. Het tiendrecht kwam aan de kerk van Tielt, het patronaatsrecht aan het kapittel van Harelbeke. Zowel het onderhoud als de bediening van de kapel lieten te wensen over, pas na aandringen werd, in 1338, een kapelaan aangesteld. Pas in 1470 werd de kapel voor het eerst als Scuvers-capelle aangeduid, naar de familie De Scuvere, die actief was in de parochie van Tielt. In 1530 was er al een bakstenen kapel, die in dat jaar werd uitgebreid. Tussen 1570 en 1590 echter, tijdens de godsdienstoorlogen, werd de kapel verwoest. Pas in 1625 was er sprake van herstellingen, en in 1640 was er een eenbeukige kapel onder zadeldak, met een dakruiter. In 1642 werd deze uitgebreid. In 1651 kwam er een kerkhof. In 1705 werd de kapel door storm vernield en daarna herbouwd. Van 1786-1788 werd de kapel uitgebreid tot een kerk, waartoe een middenschip met halfronde apsis en twee zijbeuken werd gebouwd, die aansloot aan de oostzijde van de bestaande, eenbeukige, kapel. In 1831 werd deze kerk tot parochiekerk verheven. In 1838 werd de kerk vergroot naar ontwerp van Van Caneghem. Wat nog resteerde van de aan de westzijde gelegen kapel werd afgebroken, en hier werd de kerk verlengd met drie traveeën. In 1840 werd een torenspits en een doopkapel toegevoegd. In 1901-1903 kwam er een nieuwe torenspits. Gebouw Een groot deel van de bouw is van 1838-1840 in neoclassicistische stijl, aansluitend op het classicistisch koorgedeelte van 1786-1788. Het is een driebeukige pseudobasiliek met voorgebouwde westtoren. Het koor heeft een halfronde afsluiting. In de zijgevels bevindt zich een ommegang van 1958, uitgevoerd in geglazuurde keramiek. Deze is gewijd aan Antonius Abt en aan Nicolaas van Tolentijn. Interieur Veel van het interieur is 20e-eeuws. Er is een 18e-eeuwse communiebank in rococostijl. Ook de preekstoel, van 1743, is in rococostijl. Deze werd in 1886 aangekocht van de kerk van Dadizele. Het orgel is van 1832.
Sint-Antonius van Paduakerk (Meulebeke)

De Sint-Antonius van Paduakerk is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeenten Meulebeke en Ardooie behorende dorp 't Veld, gelegen aan de Sint-Antoniusstraat 3A. Geschiedenis Al in 1867-1868 wilde gravin Zoé de Jonghe d'Ardoye een kerk op 't Veld laten bouwen, maar zij stierf voortijdig. Verdere pogingen om een parochie te stichten stuitten op tegenstand van pastoorsuit de omgeving, zodat pas in 1936 een parochie kon worden opgericht. Deze parochie omvatte delen van de omringende parochies van Meulebeke, Ardooie, en Pittem. In 1937 werd een voorlopige kerk in gebruik genomen, en de bouw van de definitieve kerk, naar ontwerp van Willem Nolf, startte in 1940. De Tweede Wereldoorlog noopte tot stillegging van de bouw van 1942-1951. Uiteindelijk kon de kerk in 1951 in gebruik worden genomen en in 1953 werd de kerk ingewijd. Gebouw Het betreft een zaalkerk met hoog zadeldak en naastgebouwde toren, in art decostijl. Het gebouw werd uitgevoerd in zandsteen. Boven het ingangsportaal is een groot rond venster in de gevel aangebracht. Het interieur kenmerkt zich door houtsnij- en beeldhouwwerk van Antoon van Parijs en Luc van Parijs.
Sint-Martinuskerk (Koolskamp)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Ardooie behorende plaats Koolskamp, gelegen aan het Dorpsplein 27. Geschiedenis Samen met de parochie van Ardooie zou Koolskamp een zeer oude parochie zijn, waarvan de rechten in 821 door Lodewijk de Vrome werden geschonken aan de Sint-Amandsabdij te Saint-Amand-les-Eaux. In 847 werd dit bekrachtigd door Karel de Kale, welke de naam Coloscampum voor Koolskamp noteerde. Het oudste kerkje zal 9e-eeuws geweest zijn. Van een veldstenen romaans kerkje werd 1891 het fundament opgemeten. In 1360 respectievelijk 1420 werden respectievelijk de kapelanij van Onze-Lieve-Vrouw en de kapelanij van Sint-Jacob opgericht door de heren van Koolskamp, Jacob van Lichtervelde respectievelijk Lodewijk van Lichtervelde. In 1526 werd het kerkje vermoedelijk vervangen door een driebeukige hallenkerk, waarbij de romaanse achtkante vieringtoren werd behouden. Tijdens de godsdienstoorlogen (2e helft 16e eeuw) raakte ook de kerk in verval, maar in 1572 werden de calvinisten verdreven. Omstreeks 1600 begon men met het herstel van de kerk, die in 1618 opnieuw werd ingewijd. Op 16 oktober 1918 werd de kerk door de zich terugtrekkende Duitsers opgeblazen. De graftombes van Jacob en Lodewijk van Lichtervelde bleven betrekkelijk ongeschonden en werden, na de herbouw van de kerk, in een afzonderlijke grafkapel ondergebracht. De herbouwde kerk, naar ontwerp van Louis Verstraete, werd in 1924 in gebruik genomen. Dit ontwerp was gebaseerd op de vroegere kerk: een gotische hallenkerk met romaanse vieringtoren. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk in (neo-)gotische stijl. De achthoekige (neo-)romaanse toren is gebouwd op vierzijdige basis. Hoewel oorspronkelijk een vieringtoren was het sinds de bouw van de oorspronkelijke hallenkerk een centrale toren, van een transept was immers geen sprake meer. Interieur Van belang is het praalgraf van Jacob van Lichtervelde (†1431), dat door Leopold Blanchaert werd gereconstrueerd. Ook zijn er de grafstenen van Lodewijk van Lichtervelde (†1376) en diens echtgenote Béatrice Tollenaere (†1374). Een groot deel van het kerkmeubilair is neogotisch, maar er is ook ouder meubilair zoals de bank van de armendis, 16e-eeuws in Vlaamse renaissancestijl. Dan is er een 17e-eeuwse communiebank in barokstijl. Van het oude orgel (1669) afkomstig is een Sint-Ceciliabeeld.