NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Freethiel Stadion

Il Freethiel Stadion, noto anche come Freethiel, è un impianto calcistico situato nella città di Beveren, provincia delle Fiandre Orientali, in Belgio. Il nome (Freethiel) è una contrazione del nome di Frederik Thielemans, il primo proprietario dello stadio. Frederik possedeva una pista da ciclismo nella Klapperstraat, ma a metà degli anni '30 decise di trasformare l'impianto in uno stadio di calcio che rese disponibile come sede alla neonata squadra KSK Beveren. Il 31 luglio 1938 il nuovo campo fu inaugurato con una partita amichevole contro il Ronse. Lo stadio, con una capacità iniziale di circa 13 500 posti, ha subito nel corso degli anni varie ristrutturazioni e ampliamenti. Nel 1967 l'intero stadio è stato ricostruito con una nuova sala stampa, nuovi spogliatoi e tribune più confortevoli per i tifosi che portarono la capacità a 16 350 posti. Nel 1972 venne realizzato un nuovo ampliamento e la capacità passò a 18 000 posti. Due anni più tardi, nel 1974, fu installato l'impianto di illuminazione e raggiunse la sua massima capacità di 22 000 posti. Nel 2008 è stata eseguita l'ultima ristrutturazione e la capacità dello stadio fu ridotta agli attuali 8 190 posti. È usato principalmente per il calcio ed è stato la sede storica del club KSK Beveren dal 1938 fino alla sua scomparsa nel 2010, anno in cui la sezione maschile si è fusa con il KV Red Star Waasland per fondare il club Waasland-Beveren che milita nella massima divisione del campionato belga di calcio dalla stagione 2012-2013 e disputa le proprie partite casalinghe al Freethiel Stadion dal 2010. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Freethiel Stadion Collegamenti esterni Freethiel Stadion - Soccerway, su it.soccerway.com. URL consultato il 5 settembre 2018. (EN) Freethiel Stadion - StadiumDB, su stadiumdb.com. URL consultato il 5 settembre 2018.
Freethiel Stadion

Freethiel Stadion – stadion piłkarski, położony w mieście Beveren, Belgia. Swoje mecze na tym obiekcie rozgrywa zespół Waasland-Beveren. Jego pojemność wynosi 12 930 miejsc, w tym 9 300 miejsc stojących. Linki zewnętrzne The Stadium Guide. stadiumguide.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-06-16)].
Фрітхель (стадіон)

«Фрітхель» або «Фрітхельстадіон»(нід. «Freethielstadion») — футбольний стадіон у місті Беверен, Бельгія, домашня арена ФК «Васланд-Беверен». Стадіон побудований та відкритий 1938 року на місці велотреку, який був особливо популярний у ті роки серед мешканців міста. Спочатку стадіон використовувався як домашня арена ФК «Беверен». Стадіону присвоєно ім'я Фрідеріка Тілеманса (з нідерландської FREderik THIELemans), який був першим власником арени. У 1949 році арена була реконструйована. Було встановлено новий газон, побудовано дерев'яну конструкцію трибуни, роздягальні та підтрибунні приміщення. 1967 року місткість стадіону збільшено до 16 350 місць. У 1972 році арену розширено до 18 000 місць, а за два роки, у 1972 році, «Фрітхель» вже вміщував 22 000 глядачів. Тоді ж було встановлено штучне освітлення арени. Стадіон був приведений до загальноєвропейських стандартів. Але після 1990 року, коли УЄФА вирішив підвищити вимоги до арен, які проводять матчі під його егідою, «Фрітхель» виявився застарілим у плані безпеки та комфорту. Зокрема недоліки були виявлені у конструкції трибун. Тому з цього часу стадіон був закритий для матчів під егідою УЄФА. У 2005 році було запропоновано проект капітальної реконструкції арени для приведення її до стандартів УЄФА. 2008 року арена була відкрита після реконструкції, в результаті якої стала сучасним футбольним стадіоном зі всією інфраструктурою та обладнанням і встановленою місткістю 8 190 сидячих місць. Після запланованого розширення у 2011 році місткість стадіону планувалося збільшити до 13 290 місць, однак цей проект так і не було реалізовано. Після розформування 2010 року «Беверена» стадіон є домашньою ареною «Васланд-Беверена», який до цього тут також проводив домашні матчі. Посилання FREETHIEL-STADION [Архівовано 6 березня 2016 у Wayback Machine.] (англ.) Stadiums in Belgium (англ.)
Église Saint-Amand de Wezeren

L'église Saint-Amand (Sint-Amanduskerk en néerlandais) est une église de style roman et de style de transition roman-gothique située à Wezeren sur le territoire de la commune belge de Landen, dans la province du Brabant flamand. L'église est réputée pour le remarquable autel qu'elle abrite. Historique L'église de Wezeren (Vesdrin) fut édifiée vers 1200 contre un des trois donjons qui avaient été précédemment édifiés par la principauté de Liège en guise de protection contre le duché de Brabant. En 1925, l'église a fait l'objet d'une restauration par l'architecte Dehaies : à cette occasion, les bas-côtés (qui sont de très petite taille à Vesdrin) ont été reconstruits sur les fondations des bas-côtés antérieurs, qui étaient en ruines depuis la fin du XVIIIe siècle. L'église est classée monument historique depuis le 25 septembre 1947 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 43469. En 1981, la tour a été restaurée avec de la pierre calcaire de la Meuse au lieu du tuffeau de Lincent utilisé à l'origine. Architecture Architecture extérieure Articles connexes Landen Église Saint-Jean-Baptiste de Walsbets Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand
Sint-Amanduskerk (Wezeren)

De Sint-Amanduskerk in Wezeren is een zeldzaam voorbeeld van de romaans-gotische overgangsstijl. Geschiedenis De kerk zou in het begin van de 13e eeuw zijn gebouwd. Ze werd opgetrokken tegen een verdedigingstoren (nu de toren van de kerk) die in opdracht van hertog Hendrik I van Brabant was gebouwd. Wezeren lag op de grens tussen het hertogdom Brabant en het prinsbisdom Luik. In hun onderlinge strijd leverden de hertog en de prins-bisschop in 1213 een gevecht op ongeveer 2 km afstand van de kerk dat we nu kennen als de Slag van Steps. De toren was vanaf het gelijkvloers niet bereikbaar. Bij oorlogsgevaar bereikten de verdedigers de eerste verdieping via een ladder en een deurtje dat nu toegang geeft tot het doksaal (oksaal). Dan leidde een stenen trap (61 cm breed) naar boven, in de muur uitgespaard zodat er slechts één persoon tegelijk door kan. Het doksaal werd in 1759 gebouwd; de kerkbanken zijn van 1774. In 1981 werd de toren grondig hersteld, niet met de originele stenen uit Lijsem maar met maaskalksteen. De laatste restauratie van de kerk gebeurde in 1994-1995. Ze werd op 5 november 1995 heropend en ingezegend door kardinaal Godfried Danneels. Bezienswaardigheden een altaar, volgens de experten uit de tijd van de Merovingen (7e eeuw) of zuiver romaans. Het is een monoliet met elf nissen met rozetten in de bovenste laag. Deze rozetten zouden afkomstig zijn uit het praalgraf van Pepijn van Landen (zie lager). Experten vermoeden dat ze bij de restauratie van het altaar in 1551 van de kerk van het Gitterdal in Landen naar hier werden overgebracht. Bij de herinwijding van het altaar werd dit immers opgedragen aan Amandus en Gertrudis. De rozetten zijn symbolen van het goddelijke, het koninklijke en het heilige en kwamen voor op grafmonumenten van de eerste eeuwen. een doopvont uit blauwe steen van Hoei een koperen lezenaar en paaskaarshouder uit de 17e eeuw een piëta van een anoniem kunstenaar, uit de 16e eeuw een bronzen schrijn uit 2005 met relikwieën van Amandus, Gertrudis, Begga, Bavo, Aldegondis en het heilig kruis. Op het schrijn zijn Pepijn van Landen en zijn echtgenote Ida van Nijvel afgebeeld. Het zijn de ouders van Gertrudis, Bavo en Begga. Amandus was de raadsman van Ida van Nijvel. Galerij
Beverbos

Het Beverbos is een natuurgebied in de provincie Vlaams-Brabant in België, dat gelegen is langs de Maalbeek tussen Wemmel en Strombeek-Bever. De naam Beverbos verwijst naar het gehucht Bever en het Hof te Bever die langs de Maalbeekvallei gelegen zijn. De Lees(t)beek mondt uit in de Maalbeek aan de zuidwestelijke rand van het bos. Het Beverbos bestaat grotendeels uit elzenbroekbos, moerasgebied met rietkragen en moerassige weilanden. De drassige gronden worden nat gehouden door bronnen met helder, kalkrijk water, waardoor het gebied in het verleden weinig geschikt werd bevonden voor akkerbouw. Hierdoor heeft het gebied een vegetatie met onder meer aronskelk, dotterbloem, gele lis, waterweegbree, egelskop en salomonszegel, weten te behouden. In de moerassige gedeelten komen verschillende soorten amfibieën voor zoals bruine kikker, gewone pad, alpenwatersalamander en gewone watersalamander. De rietkragen bieden beschutting voor de sprinkhaanrietzanger en de bosrietzanger. De hoger gelegen beboste gedeelten herbergen onder meer spechten, roofvogels zoals buizerd en boomvalk en verschillende soorten kleine zangvogels. Een relatieve nieuwkomer is de halsbandparkiet, een exoot die concurreert om nestholtes met de inheemse broedvogels zoals boomklevers en spechten. Het bos wordt sinds 2003 door Natuurpunt beheerd en maakt deel uit van het project "Groene Corridor" waarmee de provincie Vlaams-Brabant in het Noordwesten van de provincie aan natuurherstel en natuurverbinding wil werken. Externe link Beverbos, www.natuurpunt.be
Sint-Franciscus Xaveriusziekenhuis

Het Sint-Franciscus Xaveriusziekenhuis is een - van oorsprong katholiek - ziekenhuis in het centrum van de Belgische stad Brugge. Het is gevestigd aan de Spaanse Loskaai en het Oosterlingenplein. Sinds 2000 is het Sint-Franciscus Xaveriusziekenhuis gefusioneerd met het AZ Sint-Jan. Zwartzusters Vanaf 1361 deden de Zwartzusters aan thuisverzorging voor zieke en hulpbehoevende mensen. Tijdens de Franse bezetting werden de Zwartzusters gedwongen hun vroegere klooster in Groeninge te verlaten; de gebouwen werden er gesloopt. In 1807 keerden ze echter terug naar Brugge en kochten een pand aan de Woensdagmarkt. Door aankoop van aanpalende huizen werd hun eigendom uitgebreid tot de Spanjaardstraat, Spaanse Loskaai en het Oosterlingenplein. Het was de algemene overste Constance Foulon die in 1926 besliste om een gedeelte van het bestaande klooster om te bouwen tot een ziekenhuis, onder de bescherming van de Heilige Franciscus Xaverius. In periode 1980-1985 werden verbouwingswerken uitgevoerd waarbij rekening werd gehouden met de bestaande historische gebouwen. Op die manier konden het Huis de la Torre en andere waardevolle elementen bewaard blijven en kon men achter de gevels toch overgaan tot de modernisering, wat vanaf 1994 nogmaals gebeurde. Externe links AZ Sint-Jan AV Geschiedenis van het St.-F.-Xaverius Ziekenhuis, Zwartzusters van Bethel o.s.a.
Tumulus d'Emael

Le tumulus d'Emael ou tumulus d'Émael est un tumulus situé à Eben-Emael dans la commune belge de Bassenge au nord de la province de Liège. Il est repris sur la liste du patrimoine immobilier classé de Bassenge. Localisation Ce tumulus se situe au lieu-dit Thier à la Tombe, le long de la rue du Garage menant de la vallée du Geer et du village d'Eben-Emael situés à l'ouest à la Montagne Saint-Pierre et au canal Albert. Il avoisine les carrières Marnebel. Ce tumulus est relativement isolé. Il doit sa présence à la proximité de la chaussée romaine de Bavay à Cologne qui franchissait la Meuse à hauteur de Trajectum ad Mosam (actuellement Maastricht) Description La butte est surmontée d'une croix de bois plantée par le curé Bauwens, abbé de la paroisse d'Emael. Le tumulus a été fouillé sans succès au début du XXe siècle. Références Voir aussi Articles connexes Liste des tumuli de Belgique Thier à la Tombe Liens externes « Bassenge », sur bassenge.be (consulté le 1er mars 2017). Portail de la province de Liège Portail de la Rome antique Portail de l’archéologie
Tumulus van Emael

De Tumulus van Emael (lokaal aangeduid met Tumulus d'Emael) is een Gallo-Romeinse grafheuvel bij Emael in de Belgische provincie Luik in de gemeente Bitsingen. Hij ligt in het gebied Thier à la Tombe aan de weg Rue du Garage aan de oostkant van de groeve Marnebel. Het Waalse woord Thier verwijst naar de helling van een heuvel of van een steile weg en tombe verwijst naar een Romeinse grafheuvel. Boven op de tumulus staat een houten kruis. Aan de andere kant van de weg ligt groeve Marnebel. Zie ook Gallo-Romeinse tumuli in België
Aeroplane katonai temető

Az Aeroplane katonai temető (Aeroplane Cemetery) egy első világháborús nemzetközösségi sírkert a belgiumi Ypres-től 3,5 kilométerre északkeletre, Zonnebeke közelében. Sir Reginald Blomfield és Noel Ackroyd Rew tervezte. Története A temető területe a két védvonal közötti senki földjéhez tartozott 1917. július 31-éig, amikor a 15. (skót) Hadosztály és az 55. (nyugat-lancashire-i) Hadosztály bevette a közeli Verlorenhoek és Frezenberg településeket. A területen egy hónappal később kezdtek temetni a 16. (ír) Hadosztály alakulatai. A sírkertet egy ideig frezenbergi új temetőnek (New Cemetery, Frezenberg) nevezték, majd októbertől a mai nevére keresztelték egy repülőroncs után. 1918 márciusáig a harcoló alakulatok használták. Egy ideig német kézen volt, majd 1918. szeptembertől ismét a britek temetője lett. A fegyvernyugvás után sok katona földi maradványait helyezték át az Aeroplane-be más temetőkből és a csataterekről. A sírkertben 1105 nemzetközösségi katona nyugszik, közülük 636-ot nem sikerült azonosítani. Az ismertek közül 318 brit, 119 ausztrál, 17 kanadai, 15 új-zélandi, egy pedig dél-afrikai volt. Jegyzetek Források ↑ WW1 Cemeteries: Aeroplane Cemetery. WW1 Cemeteries.com. Hozzáférés: 2021. december 5..
Burg Salm (Ardennen)

Die Burg Salm (französisch Château des comtes de Salm) ist eine mittelalterliche Höhenburg bei Salmchâteau und Vielsalm in den Ardennen (heute Bezirk Bastogne, Provinz Luxemburg, Wallonische Region, Belgien). Außer Ruinenresten der Hauptburg ist von ihr heute nur noch ein Torhaus erhalten. Der Ort gilt als Stammsitz des Adelsgeschlechts Salm und bildete den Mittelpunkt der Grafschaft Salm (Niedersalm). Geschichte Nach dem Historiker und Genealogen Anton Fahne wurde die Burg von Heinrich III. von Salm um das Jahr 1204 erbaut, vermutlich auf Resten eines Vorgängerbaus aus dem 9. Jahrhundert. Im Jahr 1163 gelangte der Besitz durch Erbteilung Heinrichs I. von (Ober-)Salm, des Sohns Hermanns II. von Salm, an dessen Schwiegersohn Friedrich II. von Vianden aus dem Geschlecht der Spanheimer. Dessen Erbfolger nannten sich ebenfalls Grafen von Salm (Niedersalm, Altsalm). Heinrich III. von Salm huldigte am 15. Mai 1240 dem Grafen Heinrich V. von Luxemburg und erklärte, Burg und Grafschaft Salm nur als luxemburgisches Lehen zu besitzen. Nach dem Tod Heinrichs VII. von Niedersalm kam das Lehen an das Haus Reifferscheid, dessen örtlicher Zweig sich ab 1460 Salm-Reifferscheidt nennt. Unter diesem Geschlecht nahm die Bedeutung der Burg ab, ehe sie im 16. Jahrhundert verfiel. Siehe auch Liste von Burgen, Schlössern und Festungen in Belgien Literatur Martin Zeiller: Salm. In: Matthäus Merian (Hrsg.): Topographia Circuli Burgundici (= Topographia Germaniae. Band 16). 1. Auflage. Matthaeus Merians Erben, Frankfurt am Main 1654, S. 243–244 (Volltext [Wikisource]). Weblinks Einzelnachweise
Kasteel van de Graven van Salm

Het Kasteel van de graven van Salm (Château des Comtes de Salm) was een kasteel in Salmchâteau in de Belgische gemeente Vielsalm in de provincie Luxemburg. Het kasteel lag aan de noordzijde van het dorp en was een hoogteburcht gelegen op een uitstekende rotspunt. Tegenwoordig is het kasteel slechts nog een ruïne. Het poortgebouw is nog aanwezig, maar op de plaats van het eigenlijke kasteel staat een nieuwer huis. Het kasteel was gebouwd in opdracht van de graven van Salm. De ruïne is niet vrij toegankelijk. Geschiedenis De eerste burcht van de graven van Salm lag in Vielsalm. Later verhuisden ze naar Salmchâteau. In de 9e eeuw werd hier een kasteel gebouwd. In de 13e eeuw verbleven de graven maar kort in het kasteel. Ze lieten het lokale beheer over aan ambtenaren. In de 14e eeuw werd het kasteel gebouwd op de oude fundamenten en werd het gebouw uitgebreid bewoond. In de 15e eeuw daalde het politieke en militaire belang van het kasteel. In de 16e eeuw verviel het tot een ruïne. Legende Volgens de legende plaatsen de graven van Salm hun goud in de grond, dat werd bewaakt door een gouden geit. In de 20e eeuw zijn er bij Salmchâteau opgravingen gedaan waarbij er vele gouden munten zijn gevonden. Men heeft echter nooit een gouden geit weten te vinden. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Luxemburg (provincie)
Lemmensmolen (Kinrooi)

De Lemmensmolen (ook: Molen Verbeek) is een windmolen te Kinrooi, gelegen aan Breeërsteenweg 230. Het betreft een ronde stenen molen van het type beltmolen die fungeerde als korenmolen, en in het verleden ook als oliemolen heeft gewerkt. Geschiedenis De molen werd gebouwd in 1856. Tot 1906 fungeerde de molen -naast haar taak als korenmolen- ook als oliemolen. In 1907 werd een benzinemotor geplaatst en in 1934 kwamen er gestroomlijnde wieken van het systeem-Dekker. In 1952 werden deze vervangen door wieken volgens het systeem-Van Bussel. Tot 1964 werd op de wind gemalen, daarna slechts met een benzinemotor. De molen raakte in verval en de toenmalige eigenaar besloot in 1979 tot sloop, maar -mede door buurtinitiatief- werd de molen hersteld en is sinds 1981 beschermd. De molen bleef maalvaardig maar de windvang werd belemmerd door een rij populieren. De laatste molenaar, Hubert Lemmens, ging in 2010 met pensioen.
Museum geboortehuis René De Clercq

Het geboortehuis van dichter René De Clercq is een voormalige herberg genaamd Het Damberd, gelegen in de Belgische gemeente Deerlijk. Geschiedenis Het gebouw dateert uit 1790 en is wettelijk beschermd als monument en eigendom van de gemeente. Na een grondige restauratie onder leiding van Monumenten en Landschappen, is er sinds 1991 het museum René De Clercq gevestigd, beheerd door het René De Clercqgenootschap. Externe link renedeclercq.be - Geboortehuis en Museum René De Clercq
Brug van Hermalle

De Brug van Hermalle is een boogbrug bij Hermalle-sous-Argenteau in de Belgische gemeente Oupeye. De brug werd gebouwd in de periode van 1981 tot 1985 en heeft een spanwijdte van 138 meter en een totale lengte van 183 meter. De stalen bogen hebben een hoogte van 24 meter. In 1987 ontving het ingenieursbureau Greisch de Europese prijs voor de staalconstructie voor het ontwerp van de brug. Een halve kilometer oostelijker ligt de Maasbrug over de rivier de Maas.
AVS (televisiezender)

AVS (afkorting van Audio Video Studio) is de eerste regionale televisiezender in Vlaanderen. Aanvankelijk zond AVS uit vanuit Eeklo voor de regio's Eeklo en Gent, en later ook Oudenaarde. Die vertraging kwam doordat een andere kabelmaatschappij de regio Oudenaarde bediende. Sinds 2001 zendt men uit vanuit Gent. Geschiedenis In 1981 valt voor het eerst de naam AVS (afkorting van Audio Video Studio). Toen was het nog een verzameling van een zestal radioamateurs, videomonteurs en plaatselijke pers, onder leiding van Bertram De Coninck. Ze werden aanvankelijk AVS Meetjeslandse Televisie genoemd en ze zonden ook enkel in het Meetjesland uit. Toch droomden de eerste medewerkers ervan om toch de hele regio (ook Eeklo, Aalter, Deinze en Groot-Gent) te bereiken. De jaren daarop werkten ze hard aan het uitbreiden van het technisch materiaal en de opleiding van persmensen. In 1983 neemt AVS een vzw-vorm aan. Het duurt echter tot 1987 vooraleer er een decreet tot stand komt "houdende de erkenning en organisatie van regionale televisiestations in Vlaanderen". In 1988 is het zover : AVS krijgt de langverwachte vergunning, samen met 3 andere inmiddels ontstane initiatieven in Waregem (ETV), Leuven (RTVL) en Antwerpen (ATV). Maar AVS moet nog jaren wachten eer ze echt volwaardig kan uitzenden, want er is groot gebrek aan subsidies en reclamegelden. Aanvankelijk wordt gestart met 1 uur uitzending per maand, later werd dit 1 uur per week. De eerste uitzending vindt plaats op 29 oktober 1988. Inmiddels is het uitzendgebied vergroot tot en met de agglomeratie Gent. Met de steun van het Provinciebestuur Oost-Vlaanderen, een vijftal gemeentebesturen, de kabelmaatschappij Tévéoost en een enkele sponsor die in het medium gelooft, houdt AVS dit 5 jaar lang vol. In 1993 tekent AVS Oost-Vlaamse Televisie (de naam is inmiddels gewijzigd) een samenwerkingscontract met Roularta Mediagroup. Ze worden vanaf dan commerciële partners. Hiermee verkoopt AVS de zendtijd rond het nieuws – bestemd voor reclame – tot 2001. 2001 betekende een omschakeling voor AVS. Ze verhuisden van Eeklo naar Gent (op de Adolphe Pégoudlaan 20) en richten zelf een reclameregie op: de ORR (Oost-Vlaamse reclameregie voor Televisie en Radio). Oprichter Bertram De Coninck overleed in 2021, zijn dochter Ilse De Coninck had de leiding over het bedrijf. In 2022 vroeg het bedrijf bescherming aan tegen schuldeisers. In juni 2023 redde serie-ondernemer en huidig eigenaar Sam Baro de Oost-Vlaamse zender van het faillissement. Externe link Officiële website
Briekenmolen

De Briekenmolen, ook wel Stenen Molen genoemd, is een windmolen in de Belgische stad Wervik. De Briekenmolen staat in de Koestraat, straat die vroeger Briquemolenstraat werd genoemd naar de molen. Het aanleggen van de verbindingsweg tussen Komen en Wervik lag aan de basis van de naamvorming van de molen. Na vele verschillende eigenaars te hebben gekend, is de molen sinds 1979 eigendom van stad Wervik. Naast de Briekenmolen staat in Wervik ook nog de Kruisekemolen. Geschiedenis Door een gebrek aan overleveringen valt de geschiedenis van de Briekenmolen moeilijk te reconstrueren. De molen zou in 1783 door de familie Van Elslande gebouwd zijn, hoewel er pas in 1805 sprake was van de molen. In 1800 stond de molen nog niet op een Franse militaire kaart. In 1805 leverde de molen de eerste olie aan de Sint-Medarduskerk. In 1844 werd de oliemolen omgevormd naar een olie- en graanmolen. De molen heeft twee koppels pletstenen, drie koppels maalstenen en een haverpletter. De molen is in zijn geschiedenis gebruikt voor verschillende functies, zoals voor het aandrijven van vlasbrekers, zaagmachine of slijpstenen. De molen bleef in gebruik tot de Tweede Wereldoorlog. In 1946 vertrok de laatste molenaar. De molen werd het jaar erop, op 10 december 1947, beschermd als monument. De bijgebouwen zijn niet beschermd; zij dateren dan ook van een recentere datum. De brouwerij van Stasegem kocht alles in 1965 op om er een restaurant-dancing in te vestigen. In 1979 werd het geheel opgekocht door de stad Wervik. Er werd een ondergrondse stelling gemaakt. Dit zorgt ervoor dat de bezoekers ook onder de molen door kunnen lopen. Door de verloedering van de gebouwen waren er restauratiewerken nodig. Het duurde tot januari 1987 voordat de restauratie kon beginnen. De molen is thans functioneel gerestaureerd. In de bijgebouwen ervan is het Tabaksmuseum ondergebracht. Deze gebouwen werden pas opgetrokken in 1864.
Mechelseplein

Het Mechelseplein is een plein in het centrum van de stad Antwerpen. Het plein staat bekend om de verschillende cafés die er gesitueerd zijn: de Boer Van Tienen, Kapitein Zeppos, Korsakov, Hypotalamus en de Pallieter. Het Mechelseplein staat bekend als een plein met een hoog cultureel gehalte. Zo is de theaterschool Studio Herman Teirlinck aan dit plein gelegen. Op het plein staat een standbeeld van auteur Willem Elsschot. Op de zijmuur van de Antwerp Management School in de Lange Gasthuisstraat staat het gedicht 'Een Minimum' geschilderd. Dit gedicht is geschreven door Ramsey Nasr, de tweede stadsdichter van Antwerpen. Tram 4 en Tram 7 passeren langs het Mechelseplein. Op het plein is ook een toegangspoort naar het congrescentrum Elzenveld. Via deze doorgang kan men ook snel de Leopoldstraat bereiken.