NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Королівський театр Ла Монне

Королівський театр Ла Монне/Де Мунт (фр. Théâtre Royal de la Monnaie вимовляється: [teɑtʁ ʁwajal də la mɔnɛ], нід. Koninklijke Muntschouwburg нід. вимова: [ˈkoːnɪŋkləkə ˈmʏntsxʌuˌbʏr(ə)x]; обидва перекладаються як "Королівський театр Монетного двору") — оперний театр в Брюсселі, провідний культурний центр Бельгії, підтримуваний державою. Перша будівля опери в Брюсселі була збудована біля 1700 венеційськими архітекторами Паоло й П'єтро Бецці на запрошення італійського фінансиста та музиканта Джіо Паоло Бомбарда на місці старого монетного двору. Театр зазнав реконструкції в 1818 та 1855, остання під орудою Полларта. По останній реконструкції, здійсненій у 1986, зал театр вміщує 1700 глядачів і є одним з найбільших в Європі. Театр Ла-Монне зіграв особливу роль й у політичній історії Бельгії. 25 серпня 1830 на день народження короля Нідерландів Вільгельма І, під час дії опери Обера «Німа з Портічі», при виконанні арії Назарелло пролунало гасло Aux armes! (До зброї!), що каталізувало Бельгійську революцію, що закінчилася проголошенням незалежності Бельгії. Луі Олександр Деше (псевдонім — Жанневаль), автор Гімну Бельгії, був актором Королівського театру Ла Монне. Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 2 липня 2016 у Wayback Machine.]
Sint-Niklaaskerk (Brugge)

De Sint-Niklaaskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse stad Brugge behorende deelgemeente Koolkerke, gelegen aan Smallestraat 11. Geschiedenis In 1252 was voor het eerst sprake van een kapel, die afhankelijk was van de Onze-Lieve-Vrouwekerk te Brugge. In de loop van de 14e eeuw werd een bakstenen kerk gebouwd. Van deze kerk zijn nog enkele delen in het huidige kerkgebouw aanwezig, en wel de koorafsluiting, enkele pilaren en muurresten. Tijdens de godsdiensttwisten in de 16e eeuw werd deze kerk vernield. Hierna werd de noordbeuk afgebroken en bleven het kerkschip en de zijbeuk bestaan. In 1853 werd de toren gebouwd. Dan werd de noordbeuk herbouwd, Vervolgens werd de zuidbeuk afgebroken en herbouwd naar model van de noordbeuk. Van 1867-1871 vonden werkzaamheden plaats onder leiding van Pierre Buyck en in 1980-1985 werden restauraties uitgevoerd onder leiding van Piet Viérin. Gebouw Het huidige gebouw is een driebeukige bakstenen hallenkerk. De voorgevel toont drie puntgevels, doch de middenbeuk heeft een ingebouwde toren. Het koor is gotisch. De kerk heeft een voornamelijk neogotisch meubilair. In een nis bevindt zich een 17e-eeuws Mariabeeld (Onze-Lieve-Vrouw Gezondheid der Zieken). Een neogotisch reliekschrijn heeft een 18e-eeuws borstbeeld van Sint-Nicolaas. Diverse grafzerken van de 17e t/m de 20e eeuw. Voorts is er een beeld van Johannes Nepomucenus door P. Pepers (1765).
Blauwe Hoek

De Blauwe Hoek is een plein in de Vlaams-Brabantse stad Leuven in België. Het is gelegen op het kruispunt van de Brusselsestraat, Goudsbloemstraat en Riddersstraat. Het plein bestaat sinds de Middeleeuwen. In de Middeleeuwen had de Brusselsestraat twee namen aan het plein: de weg naar het centrum was de Bieststraat en de weg naar de ringmuur was de Wijngaardstraat. De naam Blauwe Hoek is een verbastering van Blijde Hoek, wat te maken had met de talrijke brouwerijen in de Brusselsestraat. Het plein huisvestte in de Middeleeuwen de wolmarkt. Gasthuis Op het plein bevond zich eeuwenlang het Sint-Laurentiusgasthuis, met name van 1290 tot 1800. Het gasthuis was tot 1700 eigendom van de kerkelijke overheid en gelegen aan de hoek Brusselsestraat/Goudsbloemstraat. Op haar hoogtepunt kende het gasthuis een kapel en slaapplaats voor tien bedden. In het jaar 1700 schonk aartsbisschop de Precipiano het gasthuis aan de parochie van Sint-Jacob; het was op dat ogenblik een nachtasiel. De Precipiano vond dat het gasthuis dronkaards, bedelaars en mensen van slechte zeden huisvestte. In 1806 stortten de kapel en een deel van het gasthuis in. Tot het einde van de 19e eeuw waren er nog resten van de slaapzaal te vinden aan de Blauwe Hoek.
Sint-Vincentius a Paulokerk (Kleit)

De Sint-Vincentius a Paulokerk is de parochiekerk van het tot de Oost-Vlaamse gemeente Maldegem behorende dorp Kleit, gelegen aan de Kleitkalseide 103. Geschiedenis De bewoning van Kleit gaat terug op een 12e-eeuwse nederzetting bij de Proosdij van Papinglo, waarbij de bevolking de kapel van deze proosdij benutte voor het bijwonen van de Mis. Eind 16e eeuw werd de abdij tijdens de godsdiensttwisten vernield en het duurde tot in de 19e eeuw voor er weer een bedehuis kwam waaraan, mede door de toegenomen bevolking, behoefte ontstond. In 1857 werd een parochie gesticht en Edmond de Perre-Montigny ontwierp een kerkgebouw dat van 1859-1863 werd gebouwd, terwijl in 1857 ook een kerkhof werd ingezegend. Gebouw Het betreft een bakstenen pseudobasilicale kerk in neoclassicistische stijl. De kerk heeft een voorgebouwde toren met ingangsportaal en een eenbeukig koor met driezijdige sluiting. Interieur De kleurige neogotische binnenbeschildering werd in 1977 vervangen door een egale kleurstelling. Het interieur is voornamelijk neogotisch, maar enkele oudere voorwerpen, afkomstig van andere kerken, zijn eveneens aanwezig. Zo is het hoofdaltaar in barokstijl met een tabernakel van 1736. De preekstoel is van 1666 in renaissancestijl, en afkomstig uit de voormalige Heilige Kruisverheffingkerk van Sint-Kruis. Ook heeft de kerk een bijzonder orgel, mogelijk 17e-eeuws en vervaardigd door Jan Van Loo, wat afkomstig zou zijn van de decanale kerk van Dendermonde. Het werd in 1767 gerestaureerd door Van Peteghem. Omgeving Aan de buitenzijde van de kerk is een ommegang met kapelletjes van 1899. Het betreft een kruisbeeld, drie kapelletjes gewijd aan Sint-Cornelius, drie kapelletjes gewijd aan Sint-Antonius Abt, en beelden van de Heilige Apollonia en van Antonius Abt. Om de kerk bevindt zich een kerkhof van 1858.
Sint-Godelievekerk (Moerbrugge)

De Sint-Godelievekerk is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Oostkamp behorende dorp Moerbrugge, gelegen aan de Sint-Godelievestraat. Geschiedenis De parochie werd opgericht in 1930, daar Moerbrugge enkele kilometers van de moederparochie te Oostkamp verwijderd was. Kort daarna werd begonnen met de bouw van een kerk naar ontwerp van Alphonse De Pauw. De kerk werd in 1933 in gebruik genomen. Tijdens de Slag om Moerbrugge (8-12 september 1944) werd de kerk zwaar beschadigd en moest de toren worden afgebroken. In 1951 werd de toren herbouwd, 3 meter hoger dan de oorspronkelijke. Gebouw Het betreft een bakstenen eenbeukige kerk met voorgebouwde toren, een transept en een recht afgesloten koor. De toren wordt gedekt door een tentdak.
Sint-Blasiuskerk (Waardamme)

De Sint-Blasiuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Oostkamp behorende plaats Waardamme, gelegen aan Kerkstraat 1. De kerk is toegewijd aan Blasius van Sebaste. Geschiedenis Hoewel in 961 in een oorkonde al sprake zou zijn van een kapel te Waardamme, is de echtheid van deze oorkonde twijfelachtig. In 1089 was er sprake van een kerk, waarvan het patronaatsrecht later terecht kwam bij het kapittel van Sint-Omaars. In 1400 werd melding gemaakt van een parochie met kerk en in 1463 werd vermeld dat de parochie niet meer afhankelijk was van die van Ruddervoorde. Begin 17e eeuw was de kerk vervallen. In 1774 werden restauratiewerken in classicistische stijl voltooid. In 1861 werd begonnen met een verruiming van het koor en de bouw van een transept. In 1876 sloeg de bliksem in de toren waarna, onder leiding van René Buyck, in 1878 het beschadigde deel van de toren werd herbouwd. In 1918 werd de toren door de Duitsers opgeblazen en uiteindelijk weer herbouwd. In 1938 werd een Sint-Blasiusommegang om de kerk gerealiseerd. Gebouw Het betreft een bakstenen kruiskerk met ingebouwde vierkante westtoren. De westgevel is in classicistische stijl maar werd in 1878 deels herbouwd. Boven het classicistisch portaal bevindt zich een nis met een Sint-Blasiusbeeld. Interieur Uit de 18e eeuw zijn het koorgestoelte, de preekstoel in rococostijl en de kerkmeesterbanken in classicistische stijl. Er zijn enkele 18e en 19e eeuwse schilderijen en glas-in-loodramen van 1910. Opvallend in de kerk zijn een aantal trompe l'oeils boven de altaren. Galerij
Sint-Quintinuskerk (Oostkerke)

Die Sint-Quintinuskerk (auch niederländisch Sint-Kwintenskerk) ist eine römisch-katholische Kirche in Oostkerke, einem Ortsteil von Damme in der belgischen Provinz Westflandern. Die Kirche ist als Kulturdenkmal eingestuft. Geschichte Die Pfarrei Oostkerke geht auf das 11. Jahrhundert zurück und der heutigen im Kern gotischen Kirche ging ein romanischer Vorgängerbau voraus. 1159 wurden die Gebeine des heiligen Guthago durch den Bischof von Tournai in der Kirche in einem Reliquienschrein beigesetzt. Die Kirche wurde seinem Patrozinium unterstellt und es entwickelte sich eine Wallfahrt zu den als wundertätig verehrten Gebeinen des Heiligen. Später wechselte das Patrozinium zum heiligen Quintinus, als die Kirche der Abtei Mont-Saint-Quentin unterstellt wurde. In der ersten Hälfte des 12. Jahrhunderts mussten der Chor und das Querschiff der Kirche nach einem Deichbruch wieder aufgebaut und verstärkt werden. Im 13. Jahrhundert wurde das romanische Langhaus durch ein frühgotisches dreischiffiges Langhaus mit dem heutigen monumentalen Westturm ersetzt. Im 14./15. Jahrhundert wurde der romanische Chor durch eine für Westflandern typische dreischiffige Choranlage ersetzt. Zwischen den beiden gotischen Teilen wurde das romanische Querhaus beibehalten. 1530/31 wurde das Nordschiff teilweise erneuert. Nachdem an der Kirche zwischen den Jahren 1579 und 1586 zeitweise die Reformation eingeführt war, kam es in den Kämpfen um die Rekatholisierung mehrfach zu Beschädigungen des Gotteshauses. In den Jahren 1612/13 erfolgte eine Restaurierung der Kirche durch die Brügger Maurer Jacques de Wyntere und Pieter Aernoudts, in den Jahren 1639 bis 1641 wurde die Kirche umgebaut, wobei die Kirche fast vollständig neu aufgebaut wurde. 1875 beschloss die Gemeinde den Turm wegen Baufälligkeit abreißen lassen, jedoch wurde auf Anweisung der Provinzregierung und der Königlichen Denkmalkommission der Turm 1891 von Medard De Clerck aus Roeselare restauriert und gesichert. In der Spätphase des Zweiten Weltkrieges wurde der Turm nach wiederholtem Beschuss der Alliierten durch deutsche Truppen am 22. Oktober 1944 gesprengt, der bei seinem Einsturz den größten Teil der Kirche zerstörte. Zwischen 1952 und 1954 erfolgten die Rekonstruktion und Wiederaufbau. Weblinks Einzelnachweise
Sint-Quintinuskerk (Oostkerke)

De Sint-Quintinuskerk (ook: Sint-Kwintenskerk) is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Damme behorende dorp Oostkerke, gelegen aan de Sint-Kwintensstraat. De kerk is toegewijd aan de heilige Quintinus. Geschiedenis Volgens een legende zou een kapel zijn gebouwd -nadat bij dit graf wonderen zouden zijn gebeurd- op het graf van Guthago (811-870), een Schotse prins die als geloofsverkondiger in deze streken werkzaam zou zijn geweest. Omstreeks 1100 werd op deze plaats een romaanse kruiskerk gebouwd. In 1159 werd Guthago heilig verklaard en werd de kerk aan hem gewijd. Later werd de kerk gewijd aan Sint-Quintinus, aangezien de parochie onderhorig was aan de Abdij van Mont Saint-Quentin. In de eerste helft van de 12e eeuw werden koor en transept opnieuw gebouwd, nadat ze vermoedelijk door een overstroming beschadigd waren geraakt. In de 13e eeuw werd het romaanse schip door een vroeggotisch driebeukig schip vervangen en werd de zware westtoren gebouwd, die toen nog een spits had. In de 14e en 15e eeuw werd ook het romaanse koor vervangen door drie gotische koren. Het romaans transept bleef bewaard. De kerk had veel te lijden van de godsdiensttwisten, en van 1579-1586, ten tijde van de Calvinistische republiek van Brugge, was de kerk protestants, waarbij de kunstschatten verloren gingen. Ook oorlogshandelingen tijdens de Tachtigjarige Oorlog leidden tot aanzienlijke schade. Van 1639-1641 werd de bouwvallige kerk vrijwel helemaal nieuw gebouwd. Van 1650-1651 werd een klokkenverdieping op de toren gebouwd, maar een spits kwam nooit tot stand. In 1771 werd een nieuw gewelf in de middenbeuk aangebracht. De kerk werd in 1937 geklasseerd als monument, maar op 22 oktober 1944 werd de kerktoren opgeblazen door de zich terugtrekkende bezetter, waarbij ook de kerk werd verwoest. Ook het Van Peteghemorgel uit 1819 ging hierbij verloren. In 1952-1954 werd de kerk in oorspronkelijke stijl herbouwd, onder leiding van Luc Viérin. De kerk is, op enkele muurresten na, vrijwel geheel nieuw opgetrokken. Vrijwel het gehele kerkmeubilair moest eveneens opnieuw worden aangemaakt. In 1985-1986 werd nog een schilderij, voorstellende de heiligen Guthago, Blasius en Quintinus, gerestaureerd. Opgravingen in 1956-1957 legden de fundamenten van de voormalige romaanse kerk bloot. Deze werden in 1989 zichtbaar gemaakt. Gebouw De stompe, vroeggotische, toren heeft zware steunberen en is tekenend in het landschap. De driebeukige kerk is gedekt door een zadeldak en telt zeven traveeën. Het meubilair is grotendeels van omstreeks 1980, maar enkele stukken hebben de verwoesting overleefd, zoals een gepolychromeerd houten kruisbeeld van 1748.
Christus-Koningkerk (Brugge)

De Christus-Koningkerk of Kristus-Koningkerk is een parochiekerk voor de Brugse stadswijken Kristus-Koning en Stübbenkwartier. Geschiedenis Begin twintigste eeuw werd het deel van de in 1899 bij Brugge aangehechte gemeente Sint-Pieters-op-de-Dijk dat zich bevond tussen de stadsomwalling en de Oostendsevaart, geürbaniseerd volgens een ontwerp van de Duitse stedenbouwkundige Hermann-Josef Stübben. Langs weerszijden van de Scheepsdalelaan werden twee wijken aangelegd: een residentiële villawijk, genaamd Kristus-Koning en een wijk voor industrie en meer bescheiden woningen, genaamd Stübbenkwartier. Bij Koninklijk Besluit van 10 november 1927 werd voor beide wijken samen de parochie Christus-Koning opgericht. De familie de Brouwer schonk grond gelegen in de huidige Gerard Davidstraat en er werd in 1928 een noodkerk gebouwd, ontworpen door architect Antoine Dugardyn. Ze werd op 21 maart 1930 ingewijd. In 1930 werd 4.450 m² grond aangekocht, ten noorden van de Gouden Boomstraat, teneinde er een definitieve kerk te bouwen. Het ontwerp werd toevertrouwd aan dezelfde Antoine Dugardyn, bijgestaan door Luc Vierin. Voor de kerk in neoromaanse stijl werd de koepel ongunstig geadviseerd door het Brugse stadsbestuur, maar in januari 1931 goedgekeurd door het provinciebestuur en door de Koninklijke Commissie voor Monumenten en Landschappen. Uiteindelijk werd de kerk niet op die aangekochte grond gebouwd, maar op grond naast de noodkerk. Op 25 oktober 1931 werd de eerste steen gelegd en op 18 juli 1932 werd de kerk plechtig ingewijd door bisschop Henricus Lamiroy. Naast de kerk werd een zusterklooster, een jongens- en meisjesschool en een parochiezaal gebouwd. De pastorie werd gebouwd in de Leopold I-laan, tegenover de kerk. Meubilair en kunstwerken Meubilair ontworpen door Jules Fonteyne: het hoofdaltaar met tabernakel en de twee zijaltaren de biechtstoelen de credenstafel het groot mahoniehouten verguld kruisbeeld de marmeren communiebank de wandschilderingen, uitgevoerd door Poupaert de klok Gabriël (335 kg) verguld Mariabeeld in lindenhout door Alfons De Wispelaere grote koperen kandelaar door Julien Vanden Abeele H. Hartbeeld door Alfons De Wispelaere het orgel door het huis Anneessens-Tanghe doopvont ontworpen door Jan-Robert Calloigne. Literatuur A. VUYLSTEKE, De parochie van Christus-Koning te Schipstalle Brugge, Brugge, 1929. A. MUNIER, Un projet d'église au vingtième siècle, 1932. J. A. RAU & J. D'HONDT, De Brugse Parochies. 3. Het leven in Onze-Lieve-Vrouw, Sint-Walburga, Kristus Koning, Brugge, 1989. Marc RYCKAERT, Brugge, historische stedenatlas van België, Brugge, 1991. Brigitte BEERNAERT, De Christus-Koningkerk, in: Open Monumentendag 2008. Christophe DESCHAUMES, De gerestaureerde Christus-Koningkerk, in: Open Monumentendag 2016. Externe link Foto's van de Christus-Koningkerk De kerk van Christus-Koning op de Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed De Christus-Koningkerk op ODIS
Église collégiale Saint-Ursmer de Binche

L'église Saint-Ursmer ou collégiale Saint-Ursmer ou église Moustier Sainte-Marie est un édifice religieux collégial situé à Binche dans la province belge du Hainaut. C'est un lieu de culte catholique dédié à Saint Ursmaer de Lobbes. Le bâtiment en grande partie gothique est un monument protégé depuis 1936. Histoire La collégiale de Binche est l'un des plus anciens édifices de la ville. Le premier édifice religieux, construit en style roman, remonte au xiie siècle. Il fait partie d'un monastère dédié à la Vierge Marie qui s'appelle alors « Moustier Sainte-Marie ». Les vestiges de cette première église sont observables dans la partie inférieure de la tour, le mur nord du chœur et la face occidentale de la nef. En 1409, le chapitre séculier de l'abbaye de Lobbes s'installe à Binche. Les chanoines emportent également avec eux les reliques du saint patron et premier abbé de Lobbes. La nouvelle collégiale prend le nom de Saint Ursmer. Au fil des siècles, diverses rénovations et agrandissements ont lieu. Au xvie siècle, une importante campagne de construction a lieu, au cours de laquelle le chœur et les chapelles latérales en particulier sont rénovés dans le style gothique tardif. En 1552, la tour complètement rénovée. Un incendie ravage l'église et le palais en 1554. En 1622, la nef est rénovée et en 1682 la tour reçoit une flèche baroque. Une importante restauration de l'édifice débute en 1850, notamment par l'installation de nouveaux vitraux. En 1898, Pierre Langerock rajoute une chapelle et une sacristie au nord. Description Extérieur Le bas du clocher et le côté ouest de la nef sont encore largement romans. Le premier étage est constitué de briques datées de 1583. La tour est couronnée d'un lanternon d'ardoises conçu en 1621 et d'un bulbe remplacé vers 1950, ainsi que d'une girouette. Le reste de l'église est gothique ou baroque. On retrouve notamment des fenêtres gothiques de la deuxième moitié du xvie siècle. Intérieur Dans l'église en grande partie gothique, la voûte baroque de la nef et des bas-côtés est frappante, mais elle est restée sans enduit. Le bas-côté nord possède trois chapelles sous comble datant de la première moitié du xvie siècle. Elles sont complétées d'une sacristie en 1898 par Pierre Langerock. Les chapelles du bas-côté sud sont identiques mais mieux préservées, épargnées par l'incendie de 1554. La chapelle du Saint Sacrement se trouve sur le flanc opposé et date également du xvie siècle. Trésor Malgré des pertes importantes durant la période française, le trésor paroissial de l'église Saint-Ursmer reste important. Les pièces principales sont le reliquaire de bras en argent de Jacques de Zébédée (attribué à Godfroy de Huy, vers 1150-60), le reliquaire de bras en argent de l'apôtre Pierre (Hugo d'Oignies, vers 1230) et le buste reliquaire de saint Ursmer. Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du Hainaut Portail de la protection du patrimoine
Sint-Ursmaruskerk (Binche)

De Sint-Ursmaruskerk (Frans: église collégiale Saint-Ursmer of collégiale de Binche) is een kerkgebouw in Binche in de Belgische provincie Henegouwen. Het is een rooms-katholiek gebedshuis gewijd aan de Heilige Ursmarus van Lobbes. Het grotendeels gotische gebouw is sinds 1936 een beschermd monument. Geschiedenis De kapittelkerk van Binche is een van de oudste gebouwen van de stad. Het oudste, nog bestaande gedeelte is romaans en dateert uit de 12e eeuw. In die tijd was het gebouw onderdeel van een klooster, Moustier-Sainte-Marie genaamd, en gewijd aan de maagd Maria. In 1409 verhuisde het seculier kapittel van de abdij van Lobbes naar Binche. De kanunniken namen ook de relikwieën van de patroonheilige en eerste abt van Lobbes mee. De nieuwe kapittelkerk werd daarna aangeduid als Sint-Ursmaruskerk. In de loop der eeuwen vonden diverse verbouwingen en uitbreidingen plaats. In de 16e eeuw vond een grote bouwcampagne plaats, waarbij met name het koor en de zijkapellen in laatgotische stijl werden vernieuwd. In 1552 werd ook de toren grotendeels vernieuwd. In 1622 werd het schip vernieuwd en in 1682 kreeg de toren een barokke torenspits. Omstreeks 1850 werd het gebouw gerestaureerd, waarbij onder andere nieuwe gebrandschilderde ramen weren geplaatst. Architecteur en kunstvoorwerpen Exterieur De onderkant van de kerktoren en de westzijde van het kerkschip zijn nog grotendeels romaans. De rest van de kerk is gotisch of barok. Opvallend is de typisch Henegouwse stijl van het laatgotische koor en de zijkapellen. Interieur Opvallend in de grotendeels gotische kerk is het barokke gewelf van het middenschip en de zijbeuken, dat echter ongepleisterd is gebleven. Schatkamer De kerkschat van de Sint-Ursmaruskerk is ondanks grote verliezen in de Franse tijd nog steeds rijk. Topstukken zijn de zilveren armreliekhouder van Jakobus de Meerdere (toegeschreven aan Godfried van Hoei, ca. 1150-60), de zilveren armreliekhouder van de apostel Petrus (Hugo van Oignies, ca. 1230) en de reliekbuste van Sint-Ursmarus.
Колегіата святого Урсмара

Колегіальна церква Святого Урсмара в Бенші, колегіата Святого Урсмара або церква Мустьє-Сен-Марі, — колегіальна церква в місті Бенші в бельгійській провінції Ено. Це католицький храм, присвячений святому Урсмару де Лоббесу. Значною мірою готична будівля є пам'яткою архітектури, що охороняється з 1936 року. Історія Колегіальна церква в Бенші є однією з найстаріших будівель у місті. Перша культова споруда, побудована в романському стилі, датується XII століттям. Це частина монастиря, присвяченого Діві Марії, який тоді називався «Мустьє Сен-Марі». Залишки цієї першої церкви можна побачити в нижній частині вежі, північній стіні хору та західній стороні нави. 1409 року світська капітула абатства Лобб переїхала до Бенша. Каноніки також взяли з собою мощі святого покровителя і першого абата Лоббса. Нова колегіальна церква названа ім'ям Святого Урсмара. Протягом століть відбувалися різні реконструкції та розширення. У XVI столітті відбулася масштабна будівельна кампанія, під час якої хор і бічні каплиці, зокрема, були відремонтовані в стилі пізньої готики. 1552 року вежу було повністю реконструйовано. 1554 року костел і палац спустошила пожежа. 1622 року відреставровано наву, а 1682 року вежа отримала бароковий шпиль. Основна реставрація будівлі почалася 1850 року, зокрема з встановленням нових вітражів. 1898 року П'єр Ланжерок добудував каплицю та ризницю з півночі. Примітки Посилання La collégiale St-Ursmer. (фр.)
Sint-Niklaaskerk (Leest)

De Sint-Niklaaskerk in de Belgische deelgemeente Leest is een kerkgebouw, toegewijd aan Nicolaas van Myra. Historiek Al in de 12e eeuw bestond de parochie met uiteraard een gebedshuis. Het onderste deel van de kerktoren en van het priesterkoor in grijze zandsteen zijn resten van het gebouw in romaanse architectuur waarvan het bouwjaar niet is achterhaald. Zoals zovele andere kerken kent ze een geschiedenis waarbij brandstichting (einde 16e eeuw), vernieling, uitbreiding en heropbouw plaatsvonden. In 1599, na herstelling, zegende bisschop Matthias Hovius ze opnieuw in. Het venster boven het portaal is later toegevoegd terwijl de toren in 1782 werd hersteld met baksteen en witgekalkt.
Roger Raveelmuseum

Het Roger Raveel Museum is een museum in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Zulte behorende plaats Machelen, gelegen aan Gildestraat 2-8. Het museum is gewijd aan het leven en werk van kunstenaar Roger Raveel, dat zich bevindt in een strak wit modern gebouw, ontworpen door Stéphane Beel. De collectie bestaat uit ruim 300 schilderijen, waaronder een aantal waarop zijn vrouw Zulma De Nijs staat afgebeeld, 550 tekeningen en een aantal sculpturen. Ook zijn er drie kleurige palen, de palen van het onbeperkte, die sinds 2011 op steeds een andere plaats in Machelen te vinden zijn. In 2025 werd bekend dat het museum deel wordt van de cluster 'Moderne Kunst en Belgische Meesters' rond het Mu.ZEE. Externe links Officiële website Informatiepagina