NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ено (покрајина)

Провинција Ено (фр. Province de Hainaut) је једна од пет провинција белгијског региона Валоније. Налази се на југозападу земље. Године 2008. провинција је имала 1.300.097 житеља. Становништво говори француски језик. Главни град провинције је Монс, док је највећи Шарлроа. На овој територији је у Средњем веку постојало војводство Ено (1071–1794). Неки делови овог војводства данас припадају француском департману Север.
Hainaut

Hainaut (nederländska: Henegouwen) är en provins i Vallonien i sydvästra Belgien. Provinsen har 1 335 471 miljoner invånare (1 januari 2016) och en area på 3 800 km². Provinsens huvudstad är Mons. Historia Hainaut, som efter frankiska rikets delning tillhörde Lotharingia, lydde sedan som grevskap under kejsaren och var under 1000-1200-talet delvis förenat i personalunion med grevskapet Flandern. 1299-1433 lydde Hainaut tillsammans med grevskapet Holland under furstar av husen Avesnes och Bayern, den senare ätten stammade från Ludvig Bayraren. Den sista regenten av den bayerska ätten överlät sina områden till det bland de nederländska småstaterna dominerande furstehuset, det burgundiska. Under Filip den gode och Karl den djärve hörde Hainaut till det burgundiska väldet och övergick sedan efter 1477 tillsammans med de flesta av de övriga Burgund till huset Habsburg. I de burgundiska arvländerna utgjorde Hainaut som handels- och industriområde en viktig del, med staden Valenciennes vid Schelde som huvudort för vävnadsindustrin. Med de övriga sydliga provinserna i Nederländerna tillhörde Hainaut senare Spanien. 1678 avträddes genom freden i Nijmegen en del av Hainaut 1678 till Frankrike. Distrikt och kommuner Hainaut består av sju distrikt (fr: arrondissements) och 69 kommuner. Athdistriktet: Ath Belœil Bernissart Brugelette Chièvres Ellezelles Flobecq Frasnes-lez-Anvaing Charleroidistriktet: Aiseau-Presles Chapelle-lez-Herlaimont Charleroi Châtelet Courcelles Farciennes Fleurus Fontaine-l'Évêque Gerpinnes Les Bons Villers Manage Montigny-le-Tilleul Pont-à-Celles Seneffe Monsdistriktet: Boussu Colfontaine Dour Frameries Hensies Honnelles Jurbise Lens Mons Quaregnon Quévy Quiévrain Saint-Ghislain Mouscrondistriktet: Comines-Warneton Mouscron Soigniesdistriktet: Braine-le-Comte Ecaussinnes Enghien La Louvière Le Roeulx Lessines Silly Soignies Thuindistriktet: Anderlues Beaumont Binche Chimay Erquelinnes Estinnes Froidchapelle Ham-sur-Heure-Nalinnes Lobbes Merbes-le-Château Momignies Morlanwelz Sivry-Rance Thuin Tournaidistriktet: Antoing Brunehaut Celles Estaimpuis Leuze-en-Hainaut Mont-de-l'Enclus Pecq Péruwelz Rumes Tournai Referenser
Ено

Ено́ (фр. Hainaut фр.: [ɛno] нід. Henegouwen [ˈɦeːnəɣʌu.ə(n)] ( прослухати); валлон. Hinnot; пік. Hénau) — одна з десяти провінцій Бельгії і одна з п'яти валлонських провінцій. Межує з Західною Фландрією, Східною Фландрією, Фламандським Брабантом, Валлонським Брабантом, провінцією Намюр та Францією. Столиця — Монс. Складається з 69-ти муніципалітетів. Нідерландська назва Геннегау часто зустрічається в історичній літературі. Основні дані Площа: 3787 км² Найбільші річки: Шельда, Дандр, Самбра Населення: 1.286.275 (станом на 1 січня 2005) Найбільші міста Міста з населенням понад 30 тисяч осіб: Примітки
Museu d'instruments musicals de Brussel·les

El Museu d'instruments musicals (MIM) és un museu de Brussel·les, Bèlgica. Forma part dels Museus Reials d'Art i Història. La col·lecció es començava el 1877. L'edifici actual s'obria el 2000 i té més de 1.500 instruments en exhibició. La col·lecció inclou instruments mecànics, instruments de segle xx, un grup de campanes, instruments populars belgues i europeus, i instruments no europeus, així com una visita històrica des de l'antiguitat fins al segle xx, i una presentació que mostra el desenvolupament d'instruments de teclats i de corda. Hi ha també una biblioteca. Ocasionalment, el museu també organitza exposicions temporals i concerts d'influents inventors contemporanis com els Baschet Brothers, Pierre Bastien, Yuri Landman, Fundació Logos i uns altres. El museu està situat en un edifici d'estil Art Nouveau que allotjava els antics magatzems Old England. Es construïa d'acer forjat i vidre el 1899 per Paul Saintenoy. Hi ha un ascensor de ferro forjat. El sisè pis és un cafè amb vidrieres grans i bones vistes de Brussel·les. Referències
Muzeum hudebních nástrojů v Bruselu

Muzeum hudebních nástrojů v Bruselu (nizozemsky Muziekinstrumentenmuseum, francouzsky Musée des Instruments de musique, zkráceně mim) je hudební muzeum, které je jedním z oddělení Královského muzea umění a historie v belgickém Bruselu. Vzniklo v roce 1877 v rámci Královské konzervatoře v Bruselu a jeho sídlo se nachází náměstí Kunstberg/Mont des Arts nedaleka královského paláce. Budovy muzea Muzeum sídlí ve dvou historických budovách v ulici Koningsplein/Hofberg. Neoklasicistní budovu na Koningsplein navrhl Barnabé Guimard v roce 1774. Druhá budova byla postavena v roce 1899 v secesním stylu Paulem Saintenoyem a původně sloužila jako luxusní obchodní dům pod názvem Old England. Třetí budova byla nově postavena a slouží jako depozitář muzea. Historie Základem sbírky hudebních nástrojů bruselského muzea jsou dvě kolekce, které se dostaly do majetku belgického státu. Sbírku historických nástrojů zakoupil muzikolog François-Joseph Fétis. Další sbírka indických nástrojů pocházela od bengálského muzikologa Rajah Sourindro Mohun Tagore. Po roce 1877 byla sbírka umístěna v prostorách Královské konzervatoři v Bruselu, kde sloužila k didaktickým účelům. Neustále se rozšiřující sbírku však bylo nutné postupně přemístit do několika budov. Současné budovy byly získány a adaptovány pro potřeby instituce teprve v roce 1978. Od roku 1992 je sbírka součástí Královského muzea umění a historie. Muzeum hudebních nástrojů na jeho současném místě bylo otevřeno v roce 2000. Sbírka a muzeum Muzeum ukazuje následující témata na 4 podlažích: Mechanické a elektronické přístroje Nástroje evropské lidové hudby a mimoevropské hudby Evropské nástroje v jejich vývoji od středověku do 19. století Vývoj klávesových nástrojů Celkem sbírka čítá kolem 8000 nástrojů, z nichž vystaveno je asi 1200. Součástí muzea je knihovna, koncertní sál, restaurace v nejvyšším patře a muzejní obchod. Zvukové vzorky mnoha nástrojů lze slyšet přes sluchátkový systém. Ročně muzeum navštíví kolem 125 000 návštěvníků. Instituce příležitostně pořádá dočasné výstavy a koncerty vlivných současných vynálezců, jako jsou François a Bernard Baschet, Pierre Bastien, Yuri Landman, Logos Foundation a další. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Muzeum hudebních nástrojů v Bruselu na Wikimedia Commons Webové stránky muzea (anglicky) Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Musikinstrumentenmuseum (Brüssel) na německé Wikipedii.
Musikinstrumentenmuseum (Brüssel)

Das Musikinstrumentenmuseum (niederländisch Muziekinstrumentenmuseum, französisch Musée des instruments de musique; abgekürzt mim) ist eine Abteilung der Königlichen Museen für Kunst und Geschichte in Brüssel. Es ging 1877 aus dem Königlichen Konservatorium Brüssel hervor und liegt am Kunstberg in der Nähe des Königlichen Palasts. Gebäude Das Museum ist in zwei historischen Gebäuden in den Straßen Koningsplein/Hofberg untergebracht. Der neoklassizistische Bau an der Koningsplein wurde 1774 von Barnabé Guimard entworfen. Das andere Gebäude wurde 1899 im Stil der Art Nouveau von Paul Saintenoy errichtet und diente ursprünglich unter dem Namen Old England als luxuriöses Kaufhaus. Ein drittes Gebäude wurde neu errichtet und dient als Magazin. Geschichte Die Anfänge der Instrumentensammlung liegen in zwei Sammlungen, die in den Besitz des belgischen Staates gelangten. Eine Sammlung von historischen Instrumenten wurde von dem Musikwissenschaftler François-Joseph Fétis angekauft. Eine weitere Sammlung indischer Instrumente stammte von dem bengalischen Musikwissenschaftler Rajah Sourindro Mohun Tagore. Seit 1877 befand sich die Sammlung im Königlichen Konservatorium Brüssel, wo sie didaktischen Zwecken diente. Die ständig erweiterte Sammlung wurde in verschiedenen Gebäuden untergebracht, bis 1978 die jetzigen Gebäude erworben und umgebaut wurden. Seit 1992 war die Sammlung Teil des Königlichen Museums für Kunst und Geschichte. 2000 wurde das Musikinstrumentenmuseum in seinem heutigen Standort eröffnet. Sammlung und Museum Das Museum zeigt auf 4 Etagen folgende Themen: Mechanische und Elektronische Instrumente Instrumente der europäischen Volksmusik und der außereuropäischen Musik europäische Instrumente in ihrer Entwicklung vom Mittelalter bis zum 19. Jahrhundert, sowie die Entwicklung der Tasteninstrumente. Insgesamt umfasst die Sammlung etwa 8.000 Instrumente, von denen 1200 ausgestellt sind. Zum Museum gehören eine Bibliothek, ein Konzertsaal, ein Restaurant im obersten Stockwerk und ein Museumsshop. Über ein Kopfhörersystem können zu vielen der Instrumente Klangbeispiele gehört werden. Das Museum hat jährlich etwa 125.000 Besucher. Gelegentlich organisiert es auch temporäre Ausstellungen und Konzerte von einflussreichen zeitgenössischen Erfindern wie François und Bernard Baschet, Pierre Bastien, Yuri Landman, Logos Foundation und anderen. Weblinks Webseite des Museums (englisch) Einzelnachweise
Museo de Instrumentos Musicales de Bruselas

El Museo de instrumentos musicales (MIM) (en francés: Musée des instruments de musique; en neerlandés: Muziekinstrumentenmuseum) es un museo de Bruselas, Bélgica situado cerca del Palacio Real, que forma parte de los Museos Reales de Arte e Historia. La colección se comenzaba en 1877, y el edificio actual se abría en el año 2000. Tiene más 8000 instrumentos de los que unos 1500 están expuestos. La colección incluye instrumentos mecánicos, instrumentos del siglo 20 XX, un grupo de campanas, instrumentos populares belgas, europeos y de fuera de Europa, así como una visita histórica desde la antigüedad hasta el siglo 20 xx, y una presentación que muestra el desarrollo de instrumentos de teclados y cuerda. También hay una biblioteca. El edificio de estilo modernista alojaba antes de convertirse en museo, los antiguos almacenes Old England, es obra del arquitecto Paul Saintenoy quien lo construyó de acero forjado y vidrio y con un ascensor de hierro forjado. El edificio tiene un café donde se puede disfrutar de unas hermosas vistas de Bruselas. Horario y precio De lunes a viernes: 9:30 - 16:45. Sábados y domingos: 10:00 - 16:45 Precio: 8 €; 2€ para los menores de 26 y mayores de 60; gratuito para los menores de 13. Enlaces externos Muziekinstrumentenmuseum Archivado el 3 de julio de 2009 en Wayback Machine. Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Museo de Instrumentos Musicales de Bruselas. 50°50′34″N 4°21′32″O
Museo degli strumenti musicali (Bruxelles)

Il Museo degli strumenti musicali (in francese Musée des instruments de musique, in olandese Muziekinstrumentenmuseum) di Bruxelles è uno dei più antichi e più ricchi musei sugli strumenti musicali del mondo. Fondato nel 1877 a partire dalla collezione riunita da Victor-Charles Mahillon (1841-1924), che ne fu da allora il primo custode, il museo dipendeva inizialmente dal Conservatorio Reale di Bruxelles. Dopo essere stato ospitato in diversi locali di fortuna, soprattutto al Conservatoire, dal giugno 2000 si è stabilito all'interno dell'antico magazzino Old England, l'edificio Art Nouveau del 1899 il cui architetto era stato Paul Saintenoy, permettendo una buona esposizione delle ricche collezioni sia di strumenti occidentali che di altri continenti. Delle cuffie agli infrarossi permettono di ascoltare il gran numero di suoni degli strumenti registrati. Occasionalmente il museo organizza anche mostre temporanee e concerti di influenza inventori contemporanei come François e Bernard Baschet, Pierre Bastien, Yuri Landman, Logos Foundation e altri. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Museo degli strumenti musicali di Bruxelles Collegamenti esterni Site officiel du MIM, su mim.be. Site des Musées royaux d'Art et d'Histoire, su kmkg-mrah.be (archiviato dall'url originale il 16 marzo 2007).
Музей музыкальных инструментов (Брюссель)

Музей музыкальных инструментов в Брюсселе (нид. Muziekinstrumentenmuseum, принятое сокращение MIM) — государственный музей в Бельгии, один из крупнейших в мире музеев музыкальных инструментов. Содержит более 8000 академических, традиционных и народных инструментов. Является частью государственного музейного комплекса Королевские музеи искусства и истории (нид. Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis). Образован в 1877 г. Основу коллекции составили подаренные королю Леопольду II индийские народные инструменты и коллекция инструментов знаменитого бельгийского музыковеда Ф. Ж. Фетиса. В 1879—1924 бессменным куратором музея был инструментальный мастер и органолог В.-Ш. Маийон, передавший свою коллекцию инструментов музею и составивший пятитомный каталог MIM. Большой вклад в развитие музея внесли выдающийся музыковед Ф.-О.Геварт (среди прочего организовал серию концертов старинной музыки на «исторических» инструментах MIM), после Второй мировой войны — медиевист Роже Брагар (куратор в 1957-68) и музыковед Николя Меюс (куратор в 1989-94). Первоначально MIM располагался в стенах Брюссельской консерватории. С 2000 г. постоянная экспозиция музея демонстрируется в историческом здании (построенном в стилистике ар-нуво, 1899) на улице Montagne de la Cour (Hofberg). Иногда музей также организует временные выставки и концерты современных изобретателей музыкальных инструментов, среди них Франсуа и Бернар Баше, Pierre Bastien, Yuri Landman, Logos Foundation и другие. Примечания Литература Mahillon V.-Ch. Catalogue descriptif et analytique du Musée instrumental du Conservatoire royal de Musique de Bruxelles. 5 vls. Gand (vv.1-4), Bruxelles (v.5), 1893—1922 (1893; 1909; 1900; 1912; 1922) Ссылки Сайт музея
Музей музичних інструментів (Брюссель)

Музей музичних інструментів (нід. Muziekinstrumentenmuseum) в Брюсселі (прийняте скорочення MIM) — один з найбільших у світі музеїв музичних інструментів. Містить більше 8000 академічних, традиційних та народних інструментів. Є частиною державного музейного комплексу «Королівські музеї мистецтва та історії» (нід. Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis). Іноді музей організовує тимчасові виставки та концерти впливових сучасних винахідників, таких як Франсуа і Бернар Башет, П'єр Бастіен, Юрій Ландман, Логос Фонд та інші. Історія Утворений у 1877 році. Основу колекції склали подаровані королю Леопольду II індійські народні інструменти, колекція інструментів знаменитого бельгійського музикознавця Ж. Ф. Фетіса. У 1879—1924 незмінним куратором музею був інструментальний майстер і органолог В.-Ш. Маійон, він передав свою колекцію інструментів музею і склав п'ятитомний каталог MIM. Великий внесок у розвиток музею внесли видатний музикознавець Ф.-О.Геварт (організував серію концертів старовинної музики на «історичних» інструментах MIM), після Другої світової війни — медієвіст Роже Брагар (куратор 1957-68) та музикознавець Ніколя Меюс (куратор 1989-94). Спочатку MIM розташовувався в стінах Брюссельської консерваторії. З 2000 постійна експозиція музею демонструється в історичній будівлі (в стилі ар-нуво, 1899) на вулиці Montagne de la Cour (Hofberg). Примітки Література Mahillon V.-Ch. Catalogue descriptif et analytique du Musée instrumental du Conservatoire royal de Musique de Bruxelles. 5 vls. Gand (vv.1-4), Bruxelles (v.5), 1893—1922 (1893; 1909; 1900; 1912; 1922) Посилання www.mim.be — офіційний сайт музею MIM
Kasteel Vilain XIIII (Wetteren)

Het Kasteel Vilain XIIII is een kasteel in de Oost-Vlaamse plaats Wetteren, gelegen aan de Wegvoeringstraat 63. Geschiedenis Dit kasteel werd gebouwd in 1822 in opdracht van Charles Hippolyte Vilain XIIII. Het kasteel en de aanpalende tuin werden ontworpen door Adriaan Maenhout. In 1849 volgde een uitbreiding van het kasteel naar ontwerp van Louis Minard. Hierbij werden onder meer zijvleugels en een derde bouwlaag toegevoegd. Het geheel werd uitgevoerd in neoclassicistische stijl. In 1873 overleed de burggraaf en zijn weduwe, Leontine De Wal, bewoonde het kasteel nog tot 1901 waarna het werd bewoond door Les Dames du Sacré Coeur, een Franse congregatie die ten gevolge van de seculariseringspolitiek Frankrijk moest verlaten. Deze congregatie liet omstreeks 1919 een vleugel bijbouwen waarin een pensionaat voor meisjes werd gevestigd. Ook kwam er een huishoudschool. In 1927 werd het kasteeldomein aangekocht door de Zusters Apostolinnen van de Heilige Jozef, die al vanaf 1853 het terrein ernaast bezaten. Van 1935-1938 werden er veel gebouwen bijgebouwd. In 1948 werd een begraafplaats voor de zusters aangelegd en omstreeks 1950 werd de ijskelder van 1898 omgebouwd tot Lourdesgrot. Gebouw Op een domein van ongeveer 10 ha bevindt zich het kasteel waarvan de voorgevel de oorspronkelijke achtergevel was. De oorspronkelijke voorgevel -de tuingevel- keek namelijk uit op het park. Het betreft een groot, symmetrisch, gebouw. Voorgevel en tuingevel zijn vrijwel identiek. Het kasteel bevat op de benedenverdieping een witte, een rode, een groene en een zwarte salon.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Zele)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk (voluit: Onze-Lieve-Vrouw Koningin van de Wereldkerk) is een kerkgebouw in het tot de Oost-Vlaamse gemeente Zele behorende gehucht Avermaat. Het betreft een hulpkerk die in 1955-1956 werd gebouwd naar ontwerp van Maurice Vermeiren. In 2008 werd het kerkje gerestaureerd. Gebouw Het betreft een eenvoudige witgeschilderde zaalkerk onder zadeldak, in de stijl van moderne gotiek. Het kerkje heeft een vlak afgesloten koor, een vooruitspringend portaal en een klokkentorentje op het dak. De kerk heeft kruiswegstaties van 1956 en een glas-in-loodraam voorstellende Maria met Kind.
Park Nieuwe Koers

Het Park Nieuwe Koers of De Nieuwe Koers is een buurtpark en evenementensite in de wijk Mariakerke-Nieuwe Koers. in het westen van de Belgische badstad Oostende. Er bevinden zich volkstuinen en sterrenwacht Astropolis. Het park opende in 2019 en vormt een ecologische verbinding tussen het natuurgebied rondom het Duinenkerkje en het landbouwgebied de Tuinen van Stene. Door het park is een fietspad aangelegd, deel van de Vlaamse langeafstandsfietsroute LF Kunststedenroute (Oostende-Brugge-Gent...) en het Groene Lint, het fiets- en wandeltraject rond Oostende. Verderop gaat dit fiets- en wandelpad via een centraal atrium doorheen het woonzorgcentrum. Het park ligt tegenover de luchthaven van Oostende, en is vernoemd naar de naam van de wijk en naar de nabije Nieuwe Oefenrenbaan, die beide in de jaren 1920 werden aangelegd. Deze paardenrenbaan was verbonden aan de even verder gelegen Wellingtonrenbaan. Gebouwen Astropolis In het park bevindt zich een sterrenwacht, Astropolis Space Science Center, met een auditorium met documentaires en educatieve en interactieve tentoonstellingsruimtes over zowel sterrenkunde als ruimtevaart. Woonzorgcentrum De Drie Platanen Tegelijk met de aanleg van het park is in de noordelijke hoek het woonzorgcentrum De Drie Platanen gebouwd. Het park dient als tuin van het woonzorgcentrum, en tegelijk is de doorgang door het woonzorgcentrum een van de toegangen tot het park. Evenementenweide In het park is een permanent ingerichte evenementenweide van ongeveer 9 hectare. Op 3 en 4 augustus 2022 vindt hier de eerste concerten plaats, de Duitse metalband Rammstein met hun Europe Stadium Tour. Omwille van de coronapandemie was het twee jaar uitgesteld. Om de massa ter plaatse te krijgen worden speciale concertbussen, shuttlebussen van/naar het station en voor de terugrit 's nachts 5 treinen met verschillende trajecten ingelegd. Een groot parkeerterrein voor evenementen is er niet. Capaciteit voor concerten liggen tussen 40.000 tot 50.000 mensen. Referenties
Heilig Hartkerk (Zele)

De Heilig Hartkerk is de parochiekerk van het gehucht Durmen in de Oost-Vlaamse gemeente Zele. De kerk ligt aan de gelijknamige straat Durmen. Geschiedenis In 1888 werd hier een kerk gebouwd in neogotische stijl, naar ontwerp van Jan Haché, terwijl Durmen in 1896 werd verheven tot zelfstandige parochie. De kerk werd in 1975 gesloopt en in hetzelfde jaar begon men met de bouw van een nieuwe kerk, die in 1976 werd ingewijd. In 2006 werd nog een torenuurwerk en een kleine beiaard toegevoegd. Gebouw Het betreft een lage bakstenen zaalkerk in de stijl van het naoorlogs modernisme. De kerk heeft een half aangebouwde bakstenen klokkentoren. In het interieur zijn enkele objecten uit de oude kerk hergebruikt, zoals de glas-in-loodramen die in 1908-1909 door Joseph Osterrath werden vervaardigd. Ook het altaar van 1900 en de eerste steen van de oude kerk uit 1888 werden in de nieuwe kerk gebruikt.
Agència Europea de Defensa

L'Agència Europea de Defensa (EDA) és una agència de la Unió Europea (UE) encarregada de vetllar per la seguretat dels Estats membres de la Unió. Història Fou creada el juny de 2004 pel Consell de la Unió Europea i el Parlament Europeu a partir de les funcions de la Unió Europea Occidental (UEO), sent operativa el 12 de juliol del mateix any. Té la seu a la ciutat belga de Brussel·les. Funcions L'Agència Europea de Defensa dona suport als Estats membres de la Unió (exceptuant el cas de Dinamarca, el qual es desvinculà del projecte de defensa) en qüestions de defensa, millorant la capacitat en aquesta matèria i gestionar la Política Exterior i de Seguretat Comuna. Dins de la seva missió es troben quatre funcions principals: Desenvolupar les capacitats de defensa. Promocionar la recerca i desenvolupament tecnològic en matèria de defensa. Promocionar la cooperació en armament. Crear un mercat competitiu d'equipament militar europeu i enfortir les bases tecnològiques i industrials d'Europa. Estructura Aquest cos posseïx personalitat jurídica i la seva direcció recau en tres elements. Direcció: Responsable de l'organització i funcionament general, assegurant la implementació de les directrius i decisions. Des de la seva fundació ocupa aquest càrrec Javier Solana, també Alt representant de la Unió Europea per a Afers exteriors i Política de Seguretat Direcció administrativa: el cos de l'agència per a la presa de decisions, compost pels ministres de defensa dels estats membres amb un representant de la Comissió Europea i liderat pel cap de l'Agència. Conseller executiu: Cap del personal i responsable de la supervisió i coordinació de les unitats. Actualment ocupa aquest càrrec Claude-France Arnould. Referències Enllaços externs (anglès) Portal de l'Agència Europea de Defensa
Europees Defensieagentschap

Het Europees Defensieagentschap (EDA) is een agentschap van de Europese Unie, dat onder gezag van de Raad van de Europese Unie ressorteert in Brussel. Het agentschap is opgericht op 12 juli 2004 om de defensiesamenwerking in Europa te ondersteunen en te faciliteren tussen de 27 lidstaten binnen het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid (GVDB) van de Europese Unie. Het heeft bovendien administratieve regelingen met Noorwegen (2006), Zwitserland (2012), Servië (2013), Oekraïne (2015) en de Verenigde Staten van Amerika (2023) waardoor ook zij kunnen deelnemen aan EDA projecten en programma’s. Expertise De expertise en activiteiten van het Europees Defensieagentschap bestrijken het hele spectrum van defensiesamenwerking: van het harmoniseren van behoeften tot het leveren van operationele capaciteiten; van onderzoek & technologie en innovatie tot het ontwikkelen van technologische demonstratiemodellen; van opleiding en oefeningen tot ondersteuning van GVDB-operaties. De rol en de impact van het agentschap zijn voortdurend in groei, in het bijzonder door de uitvoering van de Integrale EU-strategie voor buitenlands- en veiligheidsbeleid (2016), die er ook toe heeft geleid dat de lidstaten de opdrachten van het agentschap in 2017 hebben aangescherpt. Taken Het agentschap: identificeert de operationele behoeften van de 27 EU lidstaten bevordert maatregelen om in die behoeften te voorzien draagt bij tot de vaststelling en, in voorkomend geval, tot de uitvoering van alle nuttige maatregelen om de industriële en technologische basis van de defensiesector te versterken neemt deel aan het bepalen van een Europees beleid inzake vermogens en bewapening staat de Raad bij om de verbetering van de militaire vermogens te evalueren Externe links Officiële website EDA