NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Martinuskerk (Kontich)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in de Belgische gemeente Kontich. Geschiedenis De kerk werd gesticht omstreeks 1087-1149 door de familie Berthout en was aanvankelijk opgedragen aan Onze-Lieve-Vrouw. Nadat de naburige Sint-Martenskerk afbrandde werd de kapelrij overgeplaatst. In 1502 werd het koor vernieuwd en in de 16e eeuw werd een sacramentshuisje toegevoegd. In 1572 brandde de kerk af, waarna in 1604 werd gestart met de herstellingen. Deze zouden voortduren tot 1612. In 1826 werd gestart met de vergroting van de kerk en werden aanpassingen in classicistische stijl uitgevoerd naar ontwerp van A. De Wolf. In 1924 werd het kerkhof ontgraven en in 1928 werd de kerk een tweede maal vergroot naar ontwerp van Edward Careels. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de kerk licht beschadigd, deze werden na de oorlog hersteld. In 1988 werden tijdens opgravingen door de AVRA twee preromaanse graven ontdekt aan de buitenkant van de kerktoren. Bij een noodopgraving in 1998 werd de aanwezigheid van een voormalige romaanse kerk daterend rond ca. 1150 bevestigd. In januari 2017 werd gestart met de renovatie van de kerk.
Begraafplaats van Ciply

De Begraafplaats van Ciply is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Ciply, een deelgemeente van Bergen. De begraafplaats ligt aan de Rue Brunehaut op 630 m ten zuiden van het dorpscentrum (Église Saint-Amand). Ze heeft een rechthoekig grondplan en bestaat uit twee delen, gescheiden door een muur met elk een dubbel metalen hek als toegang. Het geheel wordt omgeven door een bakstenen muur. Brits oorlogsgraf Achteraan op de begraafplaats ligt het graf van de Britse soldaat John Levi Wright. Hij sneuvelde op 24 augustus 1914 en diende bij het South Lancashire Regiment. Zijn graf wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staat er geregistreerd onder Ciply Communal Cemetery.
Begraafplaats van Cuesmes

De Begraafplaats van Cuesmes is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Cuesmes, een deelgemeente van Bergen. De begraafplaats ligt aan de Rue de Frameries op 250 m ten zuidwesten van het dorpscentrum (Église Saint-Remy). Ze heeft een onregelmatig grondplan en wordt omsloten door een draadafsluiting en groene heesters of een haag, behalve aan de straatzijde waar een bakstenen muur is opgetrokken. De toegang bestaat uit een tweedelig metalen hek tussen natuurstenen zuilen. Vanaf de toegang loopt een stenen pad naar een open kapel onder een zadeldak met driehoekig fronton steunend op twee ronde zuilen. Aan de noordelijke rand van de begraafplaats ligt een militair ereperk met graven van Belgische en Britse slachtoffers uit beide wereldoorlogen. Er staat ook een monument voor de omgekomen inwoners van Cuesmes. Belgische oorlogsgraven In het militaire ereperk liggen meer dan 240 graven met burgerlijke en militaire slachtoffers van zowel de Eerste- als de Tweede Wereldoorlog. Het zijn gesneuvelden, weggevoerden, gefusilleerden, weerstanders en gewone burgers die omkwamen bij bombardementen. Britse oorlogsgraven Op de begraafplaats ligt een Britse militair perk met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. De graven liggen in een lange rij naast elkaar tussen het Cross of Sacrifice en een stenen zitbank met het registerkastje. Er liggen 47 doden waarvan slecht 9 konden geïdentificeerd worden. Onder de naamloze zerken liggen soms 1 tot 9 lichamen geborgen. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan er geregistreerd onder Cuesmes Communal Cemetery. Graven P. Quinn, sergeant bij de Canadian Div. Cyclist Company werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). Delbert Bean, korporaal bij de Canadian Div. Cyclist Company werd onderscheiden met de Military Medal (MM). James Price, soldaat bij het South Lancashire Regiment was slechts 16 jaar toen hij sneuvelde op 24 augustus 1914.
Cimetière de Pervyse

Le cimetière de Pervyse est un cimetière communal du village belge de Pervyse, une section de la commune de Dixmude. Le cimetière est situé au centre du village autour de l'église Saint-Nicolas et Sainte-Catherine. Dans le cimetière se trouve un mémorial aux victimes militaires et civiles des deux guerres mondiales. Tombe de guerre britannique Le cimetière contient la tombe de James Albert Robertson, un officier de l' Aviation royale du Canada. Il est tué au combat le 29 novembre 1943. Sa tombe est entretenue par la Commonwealth War Graves Commission et y est enregistrée sous le nom de Pervijze Churchyard. Tombe de guerre belge On y trouve la tombe de Joseph Sohier, sergent au 12ème régiment de Ligne, mort pour la Belgique. Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Kerkhof van Pervijze » (voir la liste des auteurs). 51° 04′ 24″ N, 2° 47′ 41″ E Portail de la Flandre-Occidentale
Kerkhof van Pervijze

Het Kerkhof van Pervijze is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Pervijze, een deelgemeente van Diksmuide. De begraafplaats ligt in het dorpscentrum rond de Sint-Niklaaskerk. Op het kerkhof staat een gedenkteken voor de militaire en burgerlijke slachtoffers uit de beide wereldoorlogen. Brits oorlogsgraf Op het kerkhof ligt het graf van James Albert Robertson, officier bij de Royal Canadian Air Force. Hij sneuvelde op 29 november 1943. Zijn graf wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en is daar geregistreerd onder Pervijze Churchyard.
Maison des Mesureurs de grains

La Maison des Mesureurs de grains (Cooremetershuys en néerlandais) est une maison classée de style Renaissance située au centre de la ville de Gand, dans la province de Flandre-Orientale en Belgique. Localisation La Maison des Mesureurs de grains est située au n° 12 du quai aux Herbes (Graslei), un quai situé le long de la Lys (affluent de l'Escaut) qui constitue « un des plus beaux ensembles de Belgique, bordé des anciennes maisons des corporations », parmi lesquelles la maison romane de Gand, la Maison De Beerie, la Maison Den Enghel et la Maison des Francs-Bateliers. Historique Le port Tusschen Brugghen À la fin du XIIe siècle, la ville de Gand, qui était déjà un centre lainier et avait le droit d'entreposer les céréales, reçoit une charte communale du comte Philippe d'Alsace. Ceci favorise le développement du port de commerce sur la Lys appelé Tusschen Brugghen (Entre Ponts), à hauteur des quais aux Herbes (Graslei) et aux Grains (Korenlei) actuels. Le port devient encore plus important au XIIIe siècle grâce au percement en 1251-1269 du canal de la Lieve qui relie Gand à la mer du Nord. La plupart des maisons qui se dressent le long du quai aux Herbes (Graslei) avaient un rapport avec les activités portuaires. La Maison des Mesureurs de grains Un bâtiment est déjà cité à cet endroit en 1374, mais sans que l'on en connaisse le nom. La corporation des Mesureurs de grains, qui possédait déjà une maison au n° 9 du quai aux Herbes acquiert le n° 12 au XVIIe siècle et en fait sa deuxième maison de corporation. La façade actuelle date de 1698. Elle fut restaurée en 1907 par J. De Waele in 1906-1907 dans son état de 1698. Pour le site des monuments historiques de Flandre, « La reconstruction est archéologiquement correcte et constitue un exemple parfait de la préservation reconstructive des monuments au début du XXe siècle ». La maison est classée comme monument historique depuis le 1er avril 1952 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 24760. Architecture La Maison des Mesureurs de grains présente une façade de six travées en briques et en pierre blanche. Elle compte cinq niveaux de fenêtres, séparés par des cordons de pierre blanche. Le niveau le plus bas est un sous-sol percé de fenêtres à meneau de pierre auquel on accède par deux petites portes rectangulaires. Précédée d'un petit escalier de trois marches, une grande porte à encadrement et entablement de pierre bleue donne accès au rez-de-chaussée, placé en position surélevée. Notes et références Articles connexes Gand Liste des monuments historiques de Gand Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Flandre-Orientale
Royal Academy of Fine Arts of Ghent

The Royal Academy of Fine Arts of Ghent (Dutch: Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Gent, KASK) was founded in 1748, making it one of the oldest art schools in Belgium. It is a part of the Hogeschool Gent, a Belgian University college. History The Academy was founded in 1748 as a school for drawing by the painter, Philippe Karel Marissal, at his home. During his studies in Paris, Marissal had become impressed by the Académie royale de peinture et de sculpture, and was inspired to create a similar establishment in his home city. The Academy was granted a royal charter in 1771 by the empress Maria Theresa of Austria. In 1995, the Academy was one of the sixteen educational institutions that were merged into the Hogeschool Gent. Staff Alumni References External links Official website
Academia Real de Bellas Artes de Gante (KASK)

La Academia Real de Bellas Artes de Gante ( en neerlandés: Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Gent , KASK ) es una de las escuelas de arte más antiguas de Bélgica. Desde 1995 es parte de la Universidad de Ciencias Aplicadas y Artes de Gante (Hogeschool Gent). Historia La Academia Real fue fundada en 1748 como Escuela de Dibujo por el pintor Philippe Karel Marissal en su propia casa.​ Durante sus estudios en París, Marissal quedó impresionado al conocer la Academia Real de Pintura y de Escultura, y se propuso crear un establecimiento similar en su ciudad natal.​ La Academia recibió una carta real en 1771 de la emperatriz María Teresa I de Austria . En 1995, la institución fue una de las dieciséis instituciones educativas que se fusionaron en la Hogeschool Gent .​ Dirección y profesorado Pieter-Frans De Noter (1779–1842)​ Félix De Vigne (1806–1862)​ Jean-François Portaels (1818–1895)​ Raoul Servais​ Frits Van den Berghe (1883–1939)​ Roger Wittevrongel​ Carl de Keyzer (1982-1989)​ Antiguos alumnos Dirk Braeckman​ Joseph-Pierre Braemt (1796–1864)​​ Omer Coppens (1864–1926), impressionist​ Walter De Buck (1934–2014)​ Jan De Cock[cita requerida] Valerius De Saedeleer (1867–1941)​ Gustave De Smet (1877–1943)​ Anna De Weert (1867–1950)​ Gerda Dendooven​ Lukas Dhont​ Nick Ervinck[cita requerida] Mous Lamrabat (born 1983) Moroccan-born Belgian photographer Frans Masereel (1889–1972)​ George Minne (1866–1941)​ Constant Montald (1862–1944)​ Joseph Paelinck (1781–1839)​ Constant Permeke (1886–1952)[cita requerida] Max Pinckers​ Raoul Servais​ Gustave Van de Woestyne (1881–1947)​ Frits van den Berghe (1883–1939)​ Felix van Groeningen​ Jan van Imschoot[cita requerida] Geo Verbanck (1881–1961)[cita requerida] Roger Wittevrongel​ Referencias Enlaces externos Página web oficial
Accademia reale di belle arti di Gand

L'Accademia reale di belle arti di Gand (in olandese: Koninklijke Academie per Schone Kunsten van Gent - KASK Gent) è una scuola d'arte situata a Gand in Belgio, una delle più antiche di questa regione. Dal 1995 fa parte della Hogeschool Gent. Storia L'Accademia fu originariamente fondata tra il 1748 e il 1751 come scuola privata nella casa del pittore Philips Karel Marissal (1698-1770), che, di ritorno da Parigi, era stato colpito dall'Académie royale de peinture et de sculpture. La scuola riceve nel 1771, dopo la morte del suo fondatore e l'approvazione dell'autorità, la carta reale dell'imperatrice Maria Teresa d'Austria. Questa omologazione consente allo stabilimento di mantenere il suo prestigio e di ottenere il titolo di "accademia reale". Uno dei primi direttori fu il pittore fiammingo Petrus Norbertus van Reysschoot (1738-1795). Nel XIX secolo, l'Accademia si è aperta all'insegnamento della litografia e delle arti grafiche, oltre a pittura, scultura, architettura e incisione. Dagli anni 1870-1880, i giovani pittori di Gand, che avevano frequentato la scuola, si radunarono a Laethem-Saint-Martin e formarono una comunità duratura. Victor Horta, che ha rivoluzionato l'architettura moderna, proveniva da questa scuola. Dopo il 1945, la scuola si aprì alla fotografia e alle arti video e lavorò in associazione con Amsterdam, Bruxelles e Londra. Nel 1995, l'Accademia fu una delle sedici istituzioni culturali fuse nella Hogeschool Gent, incluso il Conservatorium fondato nel 1835 da Joseph-Martin Mengal, con il quale ora costituisce la School of Arts: quasi mille sono gli studenti che frequentano questi due istituti in cui l'istruzione è impartita in diverse lingue europee. Staff e alunni Tra gli insegnanti e i direttori, sono inclusi Félix De Vigne, Joseph Paelinck, Pieter-Frans De Noter e Jean-François Portaels. Gli alunni dell'Accademia includono: Note Bibliografia Paul Haesaerts, Le village élu de l'art flamand, in Laethem-Saint-Martin, Anvers, Fonds Mercator, 1982, p. 523. André De Ridder, Laethem-Saint-Martin, colonie d'artistes, Bruxelles, Lumière, 1945, p. 381. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Accademia reale di belle arti di Gand Collegamenti esterni (NL, EN) Sito ufficiale, su kask.be.
Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Gent

De Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Gent (kortweg: KASK) vormt samen met het Koninklijk Conservatorium Gent de School of Arts van Hogeschool Gent. Het is een van de oudste academies in de Lage Landen. Geschiedenis In 1748 stichtte Philippe-Carel Marissal een 'vrije particuliere school voor tekenkunst' naar Parijs model. In 1751 krijgt het initiatief erkenning en bescherming van het stedelijk bestuur. Twintig jaar later benoemde keizerin Maria-Theresia van Oostenrijk de academie tot een koninklijke instelling. In de 18e eeuw was de gerenommeerde kunstenaarsfamilie Van Reyschoot grotendeels de referentie voor de academie. In de 19e eeuw genoten heel wat later relatief belangrijke kunstenaars hun opleiding aan de 'Gentse Koninklijke'. Na 1945 werd de rij bekende kunstenaars uit de beeldende en audiovisuele kunst verder gezet. In 1995 werd de (stedelijke) academie opgenomen in de nieuwe Hogeschool Gent, een bundeling van 13 instituten voor hoger onderwijs, met mogelijkheid tot kruisbestuiving. Binnen de hogeschoolgroep werd de academie een middelgroot departement met ongeveer 1000 studenten in de basisopleidingen (studiegebied architectuur, audiovisuele en beeldende kunsten) en een 120-tal cursisten in de aanvullende opleidingen. School of Arts In september 2011 fuseerde het KASK met Koninklijk Conservatorium Gent tot één School of Arts. Beide instellingen hadden samen ongeveer 2200 studenten verspreid over basisopleidingen beeldende kunsten, audiovisuele kunsten, drama, muziek, interieurvormgeving, landschaps- en tuinarchitectuur en voortgezette opleidingen waaronder de bachelor-na-bachelor landschapsontwikkeling of de postgraduaten Curatorial Studies en Digital Storytelling. Aanbod Bachelor in de Landschaps- en tuinarchitectuur Bachelor in de Interieurvormgeving Bachelor in digital design en development (Devine) Bachelor en master in de audiovisuele kunsten Animatiefilm Film Bachelor en master in het Drama Bachelor en master in de muziek Uitvoerende muziek Klassieke muziek Jazz/pop Scheppende muziek Compositie Muziekproductie Instrumentenbouw Muziektheorie/schriftuur (enkel master) Bachelor en master in de beeldende kunsten Vrije kunsten Performance Beeldhouwkunst Installatie Mediakunst Schilderkunst Tekenkunst Fotografie Autonome vormgeving Grafisch ontwerp Grafiek Illustratie Grafische vormgeving Textielontwerp Mode English master International Master in Composition for Screen (InMICS) Specifieke lerarenopleiding in de kunsten Bachelor na bachelor in de Landschapsontwikkeling Master na Master Hedendaagse muziek Postgraduaat Soloist Classical Music Postgraduaat Musical Performance Practice Postgraduaat Digital Storytelling European Postgraduate in Arts in Sound (EPAS) Postgraduaat Curatorial Studies Doctoraat in de kunsten Alumni
Królewska Akademia Sztuk Pięknych w Gandawie

Królewska Akademia Sztuk Pięknych w Gandawie (nl. Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Gent, w skrócie KASK) – jedna z najstarszych uczelni artystycznych w Belgii znajdująca się w Gandawie. Akademia została założona w 1741 roku jako prywatna szkoła w domu Philippe Karel Marissala jako bezpłatna prywatna szkoła rysowania. W 1751 roku inicjatywa zyskała uznanie i ochronę ze strony władz miasta. Status królewski został nadany jej w 1771 roku przez cesarzową Marię Teresę z Austrii. Do XVIII wieku z historią Akademii najczęściej kojarzono renomowaną rodzinę artystów Van Reyschoot. W XIX i XX wieku uczelnia kontynuowała działalność, utrzymując swój prestiż i kształcąc wielu ważnych artystów w sztukach wizualnych i audiowizualnych. W 1995 roku Akademia była jedną z trzynastu instytucji kulturalnych połączonych w Hogeschool Gent. Obecnie w Akademii kształci się około 1000 studentów w podstawowych programach studiów (architektura, sztuki audiowizualne i wizualne) i 120 studentów na różnych kierunkach podyplomowych. Akademia razem z wydziałem słowno-muzycznym (Conservatorium), ponownie (częściowo) oddzieliła się od Hogeschool Gent jako "School of Arts". Znani absolwenci Georges Minne Victor Horta Wim Delvoye Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Akademii
Sciensano

Sciensano es un centro de investigación perteneciente al Instituto nacional de salud pública de Bélgica. A este título, es una institución científica que opera bajo la doble autoridad del Ministerio federal de la Salud pública y del Ministerio de Agricultura. Historia Sciensano se creó en 2018 por la fusión del Centro de Estudios e Investigaciones Veterinarias y Agroquímicas (CERVA) y del antiguo Instituto científico de Salud pública (ISP), dentro de una concepción de la investigación como un ente integrador, gracias a las aportaciones del movimiento One Health.​,.​ Desde enero de 2020, Sciensano está dirigido por Christian Léonard y cuenta más 700 colaboradores.​​ Áreas de investigación La actividad científica de Sciensano se desarrolla en torno a seis ejes : Salud y medio ambiente ; Consumo y seguridad alimentaria ; Vigilancia de la salud y de las enfermedades ; Metodología y calidad de las prácticas de salud ; Salud animal ; Calidad de los laboratorios médicos, eficacia y seguridad de las vacunas, medicamentos y otros productos de salud. Referencias
Sciensano

Sciensano est un centre de recherche qui est l'institut national de santé publique en Belgique. À ce titre, c'est une institution scientifique qui travaille sous l'autorité du Ministre fédéral de la Santé publique et du ministre de l'Agriculture. Histoire Sciensano est né en 2018 à la suite de la fusion du Centre d’Étude et de Recherches Vétérinaires et Agrochimiques (CERVA) et de l'ancien Institut scientifique de santé publique (ISP) dans une visée orientée par l'initiative intégrative du mouvement One Health. Organisation Depuis janvier 2020, Sciensano est dirigé par Christian Léonard et compte plus de 700 salariés. Activité L'activité scientifique de Sciensano se développe autour de six domaines d'actions : la Santé et l'environnement ; la consommation et la sécurité alimentaire ; La surveillance de la santé et des maladies ; La qualité des soins de santé ; La santé animale ; La qualité des laboratoires médicaux, l'efficacité et la sécurité des vaccins, médicaments et autres produits de santé. Articles connexes Steven Van Gucht, chef du service maladies virales de Sciensano. Références Portail de la Belgique Portail de la médecine
Square des Héros (Uccle)

Le square des Héros est une voie d'Uccle dans la région de Bruxelles-Capitale en Belgique. Situation et accès Cette rue de la commune bruxelloise d'Uccle se situe au croisement de l'avenue De Fré, de l'avenue Brugmann et de la rue du doyenné. Le square est desservi par les lignes 4 et 92 du tramway de Bruxelles et par les lignes 37, 38, 41, 43 et 75 des autobus de Bruxelles. Origine du nom Le square rend hommage aux Ucclois morts pour la Patrie. Historique La place porte son nom actuel depuis le 4 décembre 1937. Bâtiments remarquables et lieux de mémoire Le square est surtout connu pour son monument aux morts, œuvre du sculpteur Léandre Grandmoulin (1873-1957). Voir aussi Articles connexes Liste des rues d'Uccle Parc de Wolvendael Chemin du Crabbegat Le Vieux Cornet René Gobert Notes et références Portail de Bruxelles Portail des routes
Kerkhof van Wulpen

Het Kerkhof van Wulpen is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Wulpen, een deelgemeente van Koksijde. Het kerkhof ligt aan de Dorpplaats rond de Sint-Willibrorduskerk. Het heeft een min of meer rechthoekige vorm en wordt aan de westelijke zijde en gedeeltelijk aan de noordelijke kant begrensd door een lage bakstenen muur en aan de andere zijden door een haag. Een dubbel metalen hek tussen bakstenen zuilen vormt de toegang. Britse oorlogsgraven In de noordoostelijke hoek van het kerkhof ligt een perk met 20 Britse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog. Zij kwamen op 29, 30 of 31 mei 1940 om het leven tijdens de gevechten tegen het oprukkende Duitse leger om de aftocht van het Britse Expeditieleger naar Duinkerke te dekken. Zes van hen konden niet meer geïdentificeerd worden. De Britse graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd onder Wulpen Churchyard.
Begraafplaats van Sint-Jan-ter-Biezen

De Begraafplaats van Sint-Jan-ter-Biezen is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Sint-Jan-ter-Biezen, een deelgemeente van Poperinge. De begraafplaats ligt aan de Kapellestraat op 100 m ten zuiden van het dorpscentrum (Sint-Janskerk). De begraafplaats heeft een min of meer vierkantig grondplan en wordt omgeven door een haag. Vanaf de straat loopt een onverharde weg van 50 m naar de toegang. Brits oorlogsgraf In het midden van de begraafplaats ligt het graf van de Britse soldaat Alfred Smith. Hij diende bij het Gloucestershire Regiment en stierf op 30 april 1918. Zijn graf wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staat er geregistreerd onder St. Jan-ter-Biezen Communal Cemetery.
Begraafplaats van Flénu

De Begraafplaats van Flénu is een gemeentelijke begraafplaats in het dorp Flénu, een deelgemeente van Bergen in de Belgische provincie Henegouwen. De begraafplaats ligt aan de Rue de Quaregnon op 320 m ten noorden van het dorpscentrum (Église Sainte-Barbe) en bestaat uit twee delen die van elkaar gescheiden zijn door een haag. Het oostelijke oudere deel heeft een eenvoudig dubbel metalen hek als toegang en het westelijke deel heeft een toegangsgebouw in natuur- en baksteen onder een tentdak en met een dubbel metalen hek geflankeerd door twee getraliede deuren. Centraal op het oostelijke deel staat een herdenkingsmonument voor de slachtoffers uit de Eerste Wereldoorlog. Britse oorlogsgraven Tegen de oostelijke muur van het oude gedeelte van de begraafplaats ligt een perk met 13 Britse militaire graven uit de Eerste Wereldoorlog. Slechts 5 konden geïdentificeerd worden. Zij kwamen om tussen 23 en 28 augustus 1914 bij de gevechten tegen het oprukkende Duitse leger. Tussen de burgerlijke graven liggen nog 4 niet geïdentificeerde militairen begraven. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission waar ze geregistreerd staan onder Flenu Communal Cemetery. Thomas Allen Rose, kapitein bij de Royal Scots Fusiliers werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO).