NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kruiskensberg

De Kruiskensberg is een bedevaartplaats in de tot de Antwerpse gemeente Nijlen behorende plaats Bevel, gelegen aan de Kruiskensbaan. Geschiedenis Het bedevaartsoord zou ontstaan zijn toen omstreeks 1260 een herder dronk van het water van een bron op deze heuvel en aldus van koorts genas. Hij zou dan een kruis hebben geplaatst bij de bron. In 1691 werd de bron vervangen door vijf waterputten. Deze symboliseren de vijf wonden van Christus. De bedevaart, die op Goede Vrijdag plaats vond, werd vergezeld van een jaarmarkt. De huidige kapel werd in 1861 gebouwd, in 1864 volgde een ijzeren kruis en in 1895 werden een zevental kapelletjes bijgebouwd met elk twee kruiswegstaties. Locatie In het middelpunt staat een kapel in neoclassicistische stijl met een groot portiek op Dorische zuilen. Het interieur wordt overkluisd door een tongewelf. Vóór de kapel bevindt zich het kruis. Er om heen staan de kruiswegkapelletjes gerangschikt. In 1961 werd nog een natuurstenen piëta geplaatst, vervaardigd door Jos Jacobs. Het geheel ligt in een natuurgebied ten noorden van de Grote Nete met een steilrand aan de oever van een afgesneden meander van het riviertje.
Sint-Pieterskerk (Puurs)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Puurs-Sint-Amands behorende plaats Puurs, gelegen aan het Kerkplein 2. Geschiedenis Opgravingen toonden het bestaan aan van een houten Karolingisch kerkje met een halfronde zandstenen apsis, dat rond 900 moet zijn gebouwd. In 1139 was er al sprake van een eenbeukige natuurstenen romaanse kerk. In de 12e eeuw werd een romaanse toren gebouwd en midden 13e eeuw werd een transept opgericht. In de eerste helft van de 15e eeuw werd de kerk in gotische trant vergroot met een groter koor en een nieuwe westtoren. Zowel in de 17e, de 18e en de 19e eeuw werden wijzigingen aangebracht. Niettemin vormt het gebouw een harmonisch geheel. Gebouw Het betreft een georiënteerde driebeukige kerk, opgetrokken in zandsteen. De kerk heeft een vijfvoudig afgesloten koor. De westtoren is ingebouwd tussen de doopkapel en de winterkapel. In de oostelijke muur van het zuidelijke transept zijn nog resten van de 12e-eeuwse kerk te vinden in Doornikse steen. Het gotisch koor is uit het begin van de 15e eeuw. Het noordelijk transept, ook in gotische stijl, is van 1640-1642. De in barokstijl uitgevoerde toren is van 1665-1689, Van 1742-1755 werd de kerk vergroot waarbij het kerkschip en de zijbeuken in classicistische stijl werden uitgevoerd. Interieur Het schip en de zijbeuken zijn in classicistishe stijl uitgevoerd. De scheiwanden rusten op Toscaanse zuilen. De kerk bezit het schilderij kruisafneming door J.B. Sayve uit het begin van de 17e eeuw. Ook zijn er beelden uit de 17e, de 18e en de 19e eeuw. De preekstoel is 18e-eeuws. Het Delhaye-orgel is van 1723.
Onze-Lieve-Vrouw Koningin van de Vredekerk (Kessel)

De Onze-Lieve-Vrouw Koningin van de Vredekerk is de parochiekerk voor de woonkern Kessel Station van de tot de Antwerpse gemeente Nijlen behorende plaats Kessel, gelegen aan de Emblemsesteenweg. De parochie werd opgericht in 1943 en een kerk werd gebouwd in 1955-1956. Het is een naar het westen georiënteerde bakstenen basilicale kerk met een vlakopgaande zuidwesttoren en een vlak afgesloten koor. De vensters zijn rondbogig evenals het ingangsportaal dat geschraagd wordt door twee zware natuurstenen zuilen met teerlingkapitelen. Het interieur heeft een vlak houten plafond en de kerk bezit een eikenhouten orgelkast uit de 2e helft van de 18e eeuw.
Calvariebergkapel

De Calvariebergkapel is een kapel in de Vlaams-Brabantse plaats Londerzeel, gelegen aan de Bergkapelstraat 57. Geschiedenis Pastoor Mathijs van Steenberck zou in het Heilige Land de Kruisweg hebben opgemeten om deze, bij zijn terugkeer, in Londerzeel over dezelfde afstand aan te leggen met voor elke statie een kapelletje. Op het einde van de ommegang was dan de Calvariebergkapel waarin de 10e tot en met de 14e statie werden verbeeld. De kapelletjes werden in het 1e kwart van de 16e eeuw gebouwd. Veel statiekapelletjes zijn verdwenen maar de Calvariebergkapel is blijven bestaan. Gebouw Het betreft een rechthoekig bouwwerk met driezijdig afgesloten koor, opgetrokken in baksteen met zandstenen speklagen. De topgevel heeft een open torentje. Tegen de kapel is een bijgebouw aangebracht. De kelderverdieping van de kapel is ingericht als Heilig Graf (14e statie). Daarboven is de kapelruimte. Het interieur wordt overkluisd door een ingedrukt tongewelf. De kapel bevat beelden in barokstijl en door landelijke kunstenaars vervaardigd in de 17e en 18e eeuw, waaronder Onze-Lieve-Vrouw van Smarten, Sint-Helena, de Bewening van Christus en de Calvarieberg.
Sint-Lambertuskerk (Berlaar)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van het tot de Antwerpse gemeente Berlaar behorende dorp Gestel, gelegen aan de Lambertusplaats 2. Geschiedenis De toren en het middenschip werden in de 15e eeuw gebouwd, in de 16e eeuw kwam het koor tot stand. In 1778 werd de noordelijke en in 1785 de zuidelijke transeptarm gebouwd. Van 1797-1800 (beloken tijd) was de kerk gesloten. Van 1910-1915 werden neogotische zijbeuken toegevoegd naar ontwerp van Edward Careels. In 1940 werd de kerk zwaar beschadigd. De toren werd grotendeels verwoest maar snel daarna hersteld. Gebouw Het betreft een georiënteerde gotische kruiskerk met voorgebouwde westtoren. Het koor is hoger dan het schip. De kerk is grotendeels gebouwd in zandsteen maar het koor en de noordelijke transeptarm werden in baksteen uitgevoerd. De westtoren heeft drie geledingen en wordt gedekt door een tentdak. De neogotische zijbeuken zijn gebouwd als zijbeuken met puntgevels. Interieur Het middenschip wordt overkluisd door een tongewelf met 18e-eeuws stucwerk. De kerk bezit het schilderij Sint-Bruno in gebed, door Gillis Backereel (1650). Van dezelfde schilder een Maria Tenhemelopneming. Verder Aanbidding der wijzen (17e eeuw), Heilige Familie met kleine Johannes (18e eeuw) en op het hoofdaltaar de Marteldood van Sint-Lambertus (1780). Aan beelden: een gepolychromeerd houten beeld van Maria met Kind, door Nicolaas van der Veken (omstreeks 1680). Verder 17e-eeuwse heiligenbeelden in terracotta, kruisbeelden uit de 17e en 18e eeuw en houten heiligenbeelden uit de 19e en 20e eeuw. Het hoofdaltaar van gemarmerd hout is van omstreeks 1780. De noordelijke en zuidelijke zijaltaren zijn gewijd aan respectievelijk Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Bruno. Deze marmeren portiekaltaren zijn uit het midden van de 17e eeuw. Het koorgestoelte is van 1690. Een biechtstoel van 1688 is voorzien van twee hermen. Het doksaal is uit de 2e helft van de 18e eeuw. De kerk heeft 17e- en 18e-eeuwse grafstenen. Kerkhof De kerk ligt nabij de Grote Nete en wordt omringd door een kerkhof. Hier bevindt zich ook de neogotische grafkapel van de familie de Bieberstein Le Grelle.
Kasteel van Tieghem de ten Berghe

Het Kasteel van Tieghem de ten Berghe is een neogotisch kasteel in Mariakerke, Gent. Het werd ontworpen door Joseph Schadde en was in 1890 voltooid. Het kasteel werd door de familie Van Tieghem de ten Berghe bewoond tot 1917 waarna het door het Duitse leger werd bezet. Vervolgens werd het verhuurd aan verschillende families en instellingen. Na de Tweede Wereldoorlog raakte het kasteel verwaarloosd en onbewoond totdat het in 1963 door de gemeente werd aangekocht. In 1967 deed het dienst als het gemeentehuis van Mariakerke, en later na de fusie met Gent werd het als dienstencentrum van Mariakerke gebruikt. Het gebouw is sinds 25 maart 1997 beschermd als monument. Een groot deel van het vroegere kasteelpark werd verkaveld.
Sint-Christoffelkerk (Londerzeel)

De Sint-Christoffelkerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Londerzeel, gelegen aan Markt 33. Geschiedenis Deze kerk werd gesticht nabij de burcht van Londerzeel. Vanaf de 12e eeuw berustte het patronaatsrecht van deze kerk bij de Abdij van Affligem. De oudste delen van de huidige kerk stammen uit de 13e eeuw. Vooral in de 16e eeuw vonden ingrijpende wijzigingen plaats. In 1730 en 1855 werd de bovenbouw van de toren geteisterd door brand. De zeer hoge ingesnoerde naaldspits is van 1898. Gebouw Het betreft een in zandsteen gebouwde kruisbasiliek met ingebouwde westtoren en vijfzijdig afgesloten koor. Het westportaal is in laatgotische stijl. Interieur De kerk heeft een 18e-eeuws Sint-Christoffelbeeld. De preekstoel en een biechtstoel zijn in barokstijl (2e helft 17e eeuw). Ook zijn er enkele biechtstoelen in régencestijl (midden 18e eeuw). De lambrisering en het doksaal zijn in Lodewijk XVI-stijl (4e kwart 18e eeuw). Verder bevat de kerk vooral neogotisch meubilair.
Onbevlekt Hart van Mariakerk (Berlaar)

De Onbevlekt Hart van Mariakerk is een voormalig rooms-katholiek kerkgebouw in de Antwerpse plaats Berlaar, gelegen aan de Misstraat 66. Na onttrekking aan de eredienst in 2018 kwam ze in gebruik als turnzaal. Geschiedenis De kerk werd gebouwd in 1934 naar een ontwerp van Frans Vandendael dat echter in versoberde vorm werd uitgevoerd. Er kwam een kleiner gebouw en er werd geen toren bijgebouwd. Het pand is sinds 2009 erkend als bouwkundig erfgoed. Vanaf 2017 werden er in het gebouw geen erediensten meer gevierd. In 2018 werd de kerk ontwijd. Ze kwam vervolgens voor onderwijsdoeleinden in erfpacht aan de vrije basisschool. Gebouw Het betreft een naar het noordwesten georiënteerd sober bakstenen kerkgebouw onder zadeldaken. De eenbeukige kerk heeft een transept met op de viering een dakruiter. Omstreeks 1981 werd een voorportaal aangebouwd. De vensteropeningen zijn rechthoekig.
Gare de Huppaye

La gare de Huppaye est une ancienne gare ferroviaire belge de la ligne 142, de Namur à Tirlemont située à Huppaye, section de la commune de Ramillies, dans la province du Brabant wallon en Région wallonne. Situation ferroviaire La gare de Huppaye était établie au point kilométrique (PK) 27,9 de la ligne 142, de Namur à Tirlemont, via Éghezée et Jodoigne, entre les gares de Ramillies et de Hédenge. Histoire La gare de Huppaye entre en service le 6 juin 1867 lorsque la Compagnie du Chemin de Fer de Tamines à Landen ouvre à l'exploitation la section de Tirlemont à Ramillies. Les Chemins de fer de l'État belge rachètent la compagnie en 1871 et édifient un nouveau bâtiment de gare à la fin du XIXe siècle. La SNCB supprime les trains de voyageurs entre Tirlemont et Ramillies le 20 novembre 1960 ; des trains de marchandises continuant à arpenter cette section pour desservir la sucrerie de Hoegaarden, la cour aux marchandises de Jodoigne et la râperie de Longchamps. En 1973, la section Cognelée - Ramillies - Hoegaarden est déclassée ; les rails sont retirés en 1978. Patrimoine ferroviaire Le bâtiment des recettes appartient au plan type 1881 des Chemins de fer de l’État belge dont plusieurs ont été bâtis en remplacement de constructions plus anciennes sur les lignes 142 et 147. Il s'agit d'une version avec une aile courte, de trois travées, disposée à droite du corps de logis. Après avoir été utilisé pour d'autres fonctions, il apparaît vacant et muré en 2019. Notes et références Voir aussi Articles connexes Ligne 142 (Infrabel) Liste de gares en Belgique Liens externes (nl) « Huppaye », sur spoorweggeschiedenis.quartam.on-rev.com. (fr + nl) « 142 : Namur - Ramillies - Tienen », sur cheminsdurail.ligne54.be. Portail du chemin de fer Portail du Brabant wallon
Sint-Jan-Evangelistkerk (Koningshooikt)

De Sint-Jan-Evangelistkerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Lier behorende plaats Koningshooikt, gelegen aan het Koningsplein. Geschiedenis Lange tijd stond hier een aan Sint-Antonius gewijde kapel die toebehoorde aan de Abdij van Rozendaal en in werd vergroot in 1744, 1750 en 1756 waarbij onder meer zijkoren en een sacristie tot stand kwamen.In 1842 werd de kapel verheven tot hulpkerk. In 1852-1853 werd de kapel vervangen door een grotere kerk naar ontwerp van Ferdinand Berckmans. De kerk werd beschadigd tijdens de Tweede Wereldoorlog en hersteld in 1952-1954. Gebouw Het betreft een naar het zuidwesten georiënteerde bakstenen driebeukige kerk in neogotische stijl. Het hoofdkoor is driezijdig afgesloten. De voorgevel heeft een achtkante dakruiter. Interieur De kerk bezit een schilderij, voorstellende: Verrezen Christus verschijnt aan de rouwmoedige zondaars uit de school van Antoon van Dyck (17e eeuw) en een gepolychromeerde .calvariegroep van 1692, uitgevoerd door Marianus De Man. Het kerkmeubilair is neogotisch uit de 2e helft van de 19e eeuw.
Sint-Willibrorduskerk (Viersel)

De Sint-Willibrorduskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Zandhoven behorende plaats Viersel, gelegen aan de Beemdstraat. Geschiedenis Deze kerk bevindt zich op de plaats van het voormalige gehucht Voorschoten dat later een onderdeel van Viersel werd. De oudste delen van de kerk, namelijk het transept en het koor, zijn 15e-eeuws en gebouwd in Kempense gotiek. In 1730 werd de sacristie aangebouwd. Kerkschip en toren zijn neogotisch en werden gebouwd in 1888-1889 naar ontwerp van Eugeen Gife. Tijdens beide wereldoorlogen liep de kerk enige schade op, die daarna hersteld werd. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen basilicale kruiskerk met driezijdig afgesloten koor en voorgebouwde toren. Deze neogotische toren heeft vijf geledingen en een ingesnoerde naaldspits. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een houten spitstongewelf. Het meubilair is overwegend neogotisch. De preekstoel, in barokstijl, is van 1679.
Sint-Gummaruskapel (Emblem)

De Sint-Gummaruskapel is een kapel in de tot de Antwerpse gemeente Ranst behorende plaats Emblem, gelegen aan de Dorpstraat 117A. Geschiedenis Volgens een legende liet de heilige Gummarus hier een bron slaan. Deze bron kwam in handen van het Sint-Gummaruskapittel te Lier. De bron werd een bedevaartsoord en naar verluidt geschiedden er vele mirakelen. In 1477 werd daarom over de bron een kapel gebouwd. In 1609 werd de kapel hersteld en in 1691-1696 werd de kapel herbouwd naar ontwerp van Jacob Swysen. In 1740 werd een sacristie gebouwd en een altaar geplaatst. In 1767 werd ook een dakruiter aangebracht. Tijdens de Franse bezetting werd de kapel openbaar verkocht maar in 1812 kwam hij weer aan de Sint-Gummaruskerk. In 1985-1986 werd de kapel volledig hersteld. Gebouw Het betreft een kapel op rechthoekige plattegrond met een noordelijke voorgevel in barokke stijl, met in- en uitgezwenkte gevel. Boven het koor bevindt zich een zeskante dakruiter. Een doorgang onder de sacristie leidt naar de bron. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een tongewelf. De kapel bezit een altaar in rococostijl van 1767.
Schemelbertmolen

De Schemelbertmolen is een watermolen in de tot de Antwerpse gemeente Puurs-Sint-Amands behorende plaats Liezele, gelegen aan Wolfstraat 1. Deze watermolen op de Kleine Molenbeek is van het type turbinemolen en fungeert als korenmolen. Geschiedenis De molen werd genoemd naar het voormalige domein Schemelbert dat vroeger tegenover de molen lag. Dit domein omvatte ook een omgracht kasteeltje. In 1636 werd hier een watermolen gebouwd in opdracht van Ferdinand le Cocq, heer van Liezele. Hoewel de wateraanvoer gering was bleek de molen van nut daar Ferdinand in de directe omgeving ook een windmolen bezat, en als het niet woei kon dan met de watermolen, die water had opgeslagen in de molenvijver, gemalen worden. Ergens tijdens de Nederlandse tijd in België (1815-1830) werd de molen geteisterd door brand en weer herbouwd. Ook in 1834 woedde er een grote brand die wellicht zou zijn aangestoken. Het bezit van de molen was verbonden met het bezit van het domein, maar in 1904 werden deze bezittingen losgekoppeld. In 1914 werd de molen in brand gestoken door het Belgische leger om vrij schootsveld te hebben bij het Fort van Liezele. In 1922 werd de molen herbouwd waarbij het rad werd vervangen door een Girard-turbine. In 1998 overleed de laatste beroepsmolenaar. Het maalbedrijf werd met vrijwillige molenaars voortgezet. In 1994 werd de molen geklasseerd als monument en de molen met omgeving als beschermd landschap. Het sluiswerk werd hersteld en een vistrap werd gebouwd. Gebouw Het betreft een woonhuis met in het verlengde daarvan het molenhuis. Het interieur, gekenmerkt door gietijzeren zuilen, omvat onder meer een haverpletter, een dieselmotor en twee steenkoppels.
Sint-Theodarduskerk (Bogaarden)

De Sint-Theodarduskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Pepingen behorende plaats Bogaarden, gelegen aan de Ring. Gebouw De kerk heeft een voorgebouwde toren die ingeklemd is tussen enkele bijgebouwen. Deze romaanse toren stamt uit de 11e eeuw en is opgetrokken uit groenachtige breuksteen die in de streek gewonnen is. De bovenste geleding in baksteen werd begin 19e eeuw toegevoegd. Het westportaal is van 1750. Het driebeukig kerkschip en de bijgebouwen van 1838, uitgevoerd in baksteen, zijn in neoclassicistische stijl. De vensters zijn rondbogig. In 1927 werden het koor en de sacristieën gebouwd, eveneens in baksteen. Interieur Het middenschip wordt overkluisd door een bepleisterd tongewelf. De kerk bezit een preekstoel van 1762 in Lodewijk XV-stijl. Twee heiligenbeelden, van Sint-Eligius en van Sint-Theobaldus stammen uit begin 16e eeuw respectievelijk de 17e eeuw. Theobaldus is vermoedelijk een vergissing en bedoeld werd: Theodardus.
Gare de Saint-Jean-Geest

La gare de Saint-Jean-Geest est une ancienne halte ferroviaire belge de la ligne 142, de Namur à Tirlemont située sur l'ancienne commune de Saint-Jean-Geest rattachée à celle de Jodoigne, dans la province du Brabant wallon en Région wallonne. Situation ferroviaire La gare de Saint-Jean-Geest se trouvait au point kilométrique (PK) 33,4 de la ligne 142, de Namur à Tirlemont via Éghezée et Ramillies entre les gares de Jodoigne et Zétrud-Lumay. Histoire La ligne 142, mise en service en deux étapes en 1867 et 1869 est dotée d'une halte supplémentaire à proximité du village de Saint-Jean-Geest le 3 janvier 1888. Elle ferme aux voyageurs le 20 novembre 1960 et le service des marchandises y est supprimé le 1er décembre. La ligne est fermée et déferrée dans les années 1970. Patrimoine ferroviaire Reconverti en habitation, le bâtiment des recettes de Saint-Jean-Geest appartient au plan type 1893. Les portes et fenêtres des ailes latérales ont été modifiées lors d'une rénovation. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de gares en Belgique Ligne 142 (Infrabel) Liens externes (nl) « Saint-Jean-Geest », sur spoorweggeschiedenis.quartam.on-rev.com. (fr + nl) « 142 : Namur - Ramillies - Tienen », sur cheminsdurail.ligne54.be. Portail du chemin de fer Portail du Brabant wallon
Chapelle du Troleu

La chapelle Notre-Dame-de-Bon-Secours dite la chapelle du Troleu est une chapelle catholique située dans le village de Louveigné faisant partie de la commune de Sprimont dans la province de Liège en Belgique. La chapelle bâtie en 1708 est classée au patrimoine culturel immobilier de la Région wallonne. Localisation La chapelle se trouve au carrefour de deux parties de la rue Troleu dans le village de Louveigné, en face de l'immeuble situé au no 24. Description Bâtie en moellons de pierre calcaire de la région, la chapelle, de dimension modeste, se compose d'une seule nef et d'un chevet plat. L'originalité de cette chapelle vient de sa façade composée d'une porte centrale, de deux fenêtres latérales et d'un pignon de colombage et torchis peints percé de deux ouvertures et surmonté d'un crucifix en fonte. Une inscription est gravée sur l'entrait : DOM A L HONNEUR DE LA VIERGE MARIE ET DE SAINCT JOSEPH EVERARD DE LAICT A L FAIT BATIR CETTE CHAPELLE 1708 ET AUTRES BIENFAITEURS. La toiture est recouverte de tuiles rouges. La chapelle est entourée par deux tilleuls séculaires. Classement La chapelle ainsi que l'ensemble formé par ladite chapelle, le terrain avoisinant et les deux tilleuls qui l'ombragent est reprise depuis le 25 novembre 1963 sur la liste du patrimoine immobilier classé de Sprimont. Références Articles connexes Tour de la Dîme Liste du patrimoine immobilier classé de Sprimont Source et lien externe Liège Tourisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la province de Liège Portail du catholicisme
Église du Saint-Sacrement de Namur

L’église du Saint-Sacrement est un édifice religieux catholique sis à Bomel, un faubourg-nord de la ville de Namur (Belgique). Construite au début du XXe siècle pour un quartier en pleine expansion l’église est lieu de culte principal pour les catholiques du quartier de Bomel. Histoire Thomas-Louis Heylen OPraem est élu évêque de Namur en 1901. Fervent de la dévotion eucharistique il est bientôt nommé par le pape Léon XIII président du comité permanent des Congrès eucharistiques internationaux. Il s’empresse d’en organiser un dans son diocèse de Namur. Le 14e Congrès international eucharistique se tient à Namur en 1902. C’est dans la même ferveur eucharistique que, lorsque le projet d’une église à Bomel, un faubourg en pleine expansion à la sortie nord de la ville de Namur, se concrétise, Thomas-Louis Heylen décide d’en faire un hommage à l’Eucharistie. Le chantier de l’église est ouvert en 1906 et l’édifice est consacré et ouvert au culte deux ans plus tard. Durant de nombreuses années les services pastoraux furent assurés par une communauté de Chanoines du Latran, jusque vers 1991. L’église est lieu de culte de la communauté catholique de Bomel et des environs. Description Bâtiment en forme de croix latine au sol, l’église a son clocher dans l’angle formé par le transept droit avec le sanctuaire. L’ornementation générale de l’église, et surtout ses vitraux, est nettement eucharistique. Sur toute la façade les trois hautes fenêtres ogivales sont des vitraux illustrants, à gauche et droite des anges agenouillés en adoration devant un grand ostensoir eucharistique. Dans la fenêtre centrale : une gloire eucharistique. Sur des vitraux de murs latéraux de l’église des représentations de sainte Julienne de Cornillon (à qui l’on doit l’institution de la ‘Fête-Dieu’), saint Pierre-Julien Eymard (qui conçut l’adoration eucharistique perpétuelle) et saint Pascal Baylon (franciscain du XVIe siècle connu pour sa dévotion eucharistique), l’un portant un ostensoir et l’autre un calice avec le pain eucharistique. Notes Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la province de Namur
Sint-Petruskerk (Kerkem)

De Sint-Petruskerk in Kerkem (ook: Parochiekerk Sint-Pieter) in de Belgische gemeente Maarkedal heeft een bouwgeschiedenis die teruggaat tot de middeleeuwen. De kerk kreeg haar huidig aanzicht vooral door aanpassingen in de 18e eeuw en vergrotingen op het eind van de 19e eeuw. Het interieur telt diverse stukken uit de 17e eeuw, waaronder het orgel, een zeldzaamheid in de regio. De kerk en het omliggende landschap zijn als monument en landschap beschermd sinds 1976. Externe links Inventaris onroerend erfgoed Erfgoedobjecten
Wit Kasteel (Vinderhoute)

Het Wit Kasteel is een kasteel in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Lievegem behorende plaats Vinderhoute, gelegen aan Neerstraat 29-33. Het is een 18e-eeuws landhuis binnen een cirkelvormige gracht. Ten oosten van het kasteel bevindt zich een koetshuis en ten westen een 18e-eeuws gerestaureerd neerhof waarvoor zich een 19e-eeuwse duiventoren bevindt. Het domein omvat een langgerekt park. Het kasteel en de omgeving zijn sinds 19 november 1996 aangeduid als beschermd monument en dorpsgezicht.
Kasteel Schouwbroek

Het Kasteel Schouwbroek is een kasteel in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Lievegem behorende plaats Vinderhoute, gelegen aan Schouwbroekstraat 6-8 en Bosstraat 80. Eertijds lag hier een hof van plaisance (buitenhuis) dat in 1755 werd afgebeeld te midden van een park, dat zelfs een amfitheater bevatte. In 1894 werd het kasteel herbouwd naar ontwerp van Achille Marchand. Het park werd einde 19e eeuw aangelegd in Engelse landschapsstijl. Er is een vijver, een ijskelder met daarboven een paviljoen gebouwd. Verder zijn er brugjes, een botenhuis en een grot. Er staan drie monumentale kastanjebomen waaronder mogelijk de dikste kastanjeboom van België. Het kasteel is in eclectische stijl gebouwd en uitgevoerd in baksteen en hardsteen. De hal is versierd met sgraffito. Behalve het kasteel is er een dienstwoning met stallen en een koetshuis met paardenstallen. Deze gebouwen zijn eveneens van 1894.