NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Валлонія

Валлонія (фр. Wallonie, (нід.)Wallonië, нім. Wallonien) — одна з трьох земель Бельгії (дві інші землі — Брюссель і Фландрія). Валлонія складається з таких провінцій: Ено, Валлонський Брабант, Намюр, Льєж, Люксембург. Головне місто — Намюр. Великі міста: Льєж, Шарлеруа, Монс, Турне, Верв'є. Офіційна мова — французька. На самому сході, на землях німецькомовної громади навколо міст Санкт-Вита й Ойпена як офіційну вживають ще й німецьку мову. Населення — 3.395.942 (2005), площа — 16.844 км². Адміністративний поділ Валлонія поділяється на п'ять провінцій: Примітки Посилання Офіційна сторінка Валлонського регіону [Архівовано 31 травня 2012 у Wayback Machine.] (фр.) Офіційна сторінка Валлонського уряду [Архівовано 10 грудня 2009 у Wayback Machine.] (фр.) Офіційна сторінка Валлонського парламенту [Архівовано 18 серпня 2015 у Wayback Machine.] (фр.)
Geeraard de Duivelsteen

Geeraard de Duivelsteen ist eine aus mehreren Gebäudekomplexen unterschiedlicher Zeitepochen bestehende Burganlage, deren älteste Teile aus dem 13. Jahrhundert stammen. Das Gebäudeensemble befindet sich in der belgischen Stadt Gent; benannt wurde die Burg Geeraard de Duivelsteen (Geeraard der Teufelsstein) nach dem Ritter, Grafen und Burgherren Geeraard Vilain (auch unter dem Vornamen Geraad bekannt), der wegen seiner dunklen Hautfarbe Geeraard de Duivel (Geeraard der Teufel) genannt wurde. Das Gebäude beherbergt heute das Reichsarchiv von Gent. Galerie Weblinks http://www.duivelsteen.be/nieuws/Geraard%20De%20Duivel%20bronzen%20plaat.pdf http://www.duivelsteen.be/ http://www.gent.be/eCache/THE/1/464.cmVjPTQ0MTEy.html http://www.duivelsteen.be/historiek.html
Geeraard de Duivelsteen

The Geeraard de Duivelsteen ("Geeraard the Devil Castle") is a 13th-century gothic architecture building in Ghent, Belgium. It served as defense of the Portus Ganda, the city's port. History The building was built in the 13th century and was named after the knight Geeraard Vilain (1210-1270), second son of the fifteenth viscount of Ghent, Zeger III of Ghent. Vilain's nickname was "Geeraard de Duivel" ("Geerard the Devil"), which was based on his dark complexion and hair color. In the 14th century, the building became city property. Over the course of centuries, it was used for various functions; gatherings of knights, as an armory, a monastery, a school, the seminary for the diocese of Ghent, an insane asylum and a prison. In 1775, the Rasphuis near the Coupure channel became the new prison. In 1830, the Geeraard de Duivelsteen became a fire station. Near the end of the 19th century, it was bought by the Belgian state to serve as a national archive. For this purpose, a new wing was built. Due to the numerous restorations, the building has changed a lot since the Middle Ages. Since 2010, it has been for sale, because of its unsuitability for the storing of archives. In popular culture In the Belgian comics series The Adventures of Nero the building is the personal home of Geeraard de Duivel, one of Nero's major antagonists. It is depicted in three stories: "De Hoed van Geeraard de Duivel" ("Geeraard the Devil's hat") (1950), "De Terugkeer van Geeraard de Duivel" ("The Return of Geeraard the Devil") (1983) and "De Kolbak van How" ("The Busby of How") (1993-1994). It's a central location in Jan Bucquoy's comic book album Gerard de Duivel, written by Bucquoy and drawn by Tito (Tiburcio de la Llave). It was one of the locations used in the BBC drama series The White Queen. Sources External links Media related to Geeraard de Duivelsteen at Wikimedia Commons Official website 51°03′07″N 3°43′42″E
Château de Gérard le Diable

Le château de Gérard le Diable, ancien château fort du XIIIe siècle, de style gothique scaldien, situé à Gand en Belgique, doit son nom au chevalier Gérard de Gand, surnommé « le Diable », qui habita l’édifice dans la deuxième moitié du XIIIe siècle. Histoire Jusqu’au premier du XIVe siècle, le château resta la propriété des descendants de Gérard de Gand. Du château-fort d’origine il ne subsiste que l’aile orientale, bordant un canal qui est l'ancien cours du fleuve Escaut dans le centre-ville de Gand. Il est devenu ensuite la propriété de la municipalité de Gand, et fit office, tour à tour, de dépôt d’armes, d’école des Hiéronymites et de séminaire. En 1807, la forteresse était utilisée comme orphelinat pour garçons puis dès 1815 pour y placer les malades mentaux. Ces institutions furent placées sous la responsabilité de la congrégation des Frères de la charité de Gand, fondée par le prêtre Triest : celui-ci s’attacha à modifier les conditions de vie des malades mentaux, qui étaient maintenus menottés à même la paille, tels des criminels, dénonçant une situation « indigne de l’homme ». Les menottes ont été conservées au Musée en témoignage. Il abrita ensuite la caserne des pompiers de Gand. À ce titre, il fut attaqué par les insurgés d'Ernest Grégoire lors du coup d'état orangiste de 1831 à Gand. Enfin, après qu’il fut acquis par l’État à la fin du XIXe siècle puis restauré, le château servit à héberger les Archives de l'État jusqu'en 2015. Particularités architecturales Datant du XIIIe siècle, ce château de l’époque féodale comporte treize grandes fenêtres en ogive qui marquent une volonté d’organiser des réceptions. Par ailleurs, ce château avait également un rôle de forteresse pour se protéger en cas d’attaque comme en témoignent des murs très épais, l’existence de tourelles et d’un donjon pour pouvoir surveiller et se défendre en cas d’attaque. Le bâtiment principal du château, qui est composé de deux étages, est fait d’une crypte et de colonnes. Au-dessus ont été construites deux halles. La seule partie subsistante du XIIIe siècle est le rez-de-chaussée, qui a été restauré en 1891. Il se compose de quatre nefs enjambées par des voûtes en croisées d’ogives en pierre de Tournai. Il subsiste aussi des colonnes rondes disposées en rangées qui séparent les différentes parties. Au cours du temps, une aile de style néogothique a été construite pour agrandir le château. Voir aussi Adresse du château Geraard de Duivelstraat 1, 9000 Gent. Bibliographie Marjan Buyle, Architecture gothique en Belgique, Racine, 1997. Articles connexes Archives de l'État à Gand Liens externes Geeraard de Duivelsteen : site du quartier. Notes et références Portail de la Flandre-Orientale Portail des châteaux
Castello di Gerardo il Diavolo

Il castello di Gerardo il Diavolo (in olandese Geeraard de Duivelsteen) è un'antica residenza medievale fortificata della città fiamminga di Gand, in Belgio. Oggi è sede degli archivi di Stato. Storia e descrizione Sorge sulla Schelda Inferiore, un ramo del fiume Schelda che attraversa il centro della città e poco più avanti confluisce nel fiume Leie. Alla confluenza sorse Portus Ganda, il primo insediamento di Gand. Il castello venne costruito in pietra di Tournai fra il 1216 e il 1245 come difesa di Portus Ganda e al tempo stesso residenza dei burgravi di Gand. Questo doppio ruolo si identifica nella sua composizione. Lo scopo difensivo si rileva dalle spesse murature e la presenza di un mastio con torrette; quello residenziale, dal corpo principale con la bella sequenza delle tredici bifore d'epoca feudale che testimonia la volontà di dar ricevimenti. La parte principale dell'edificio si compone di due piani. Una cripta su colonne nel seminterrato, e due grandi sale divise in quattro navate e coperte da volte a crociera. Nel 1227, alla morte del burgravio Zeger III di Gand, l'edificio passa di proprietà al suo secondo genito Geeraard Vilain, detto Geeraard de Duivel, Gerardo il Diavolo appunto, a causa del colore scuro della sua pelle e dei suoi capelli neri. Da quel momento l'edificio porterà il suo nome. Verso il 1330 il castello venne venduto alla Consiglio municipale che nel corso dei secoli lo destinerà alle funzioni più diverse: pensionato di cavalieri, armeria, convento, scuola, seminario vescovile. Nel 1623 divenne manicomio e orfanotrofio maschile; nel 1773 Maria Teresa d'Austria vi istituì una prigione e nel 1830 divenne caserma dei pompieri. Alla fine del XIX secolo fu, infine, acquistato dallo Stato che lo destinò ad Archivio di Stato. Nel 1891 l'edificio venne completamente restaurato e adattato alla nuova funzione. Il mastio angolare perse le merlature ed assunse le forme odierne, vennero ricostruite le bifore dentro le arcate ogivali originali e nella parte posteriore venne aggiunta l'ala neogotica. La parte originale, dunque, resta quella che si affaccia sul Reep. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su castello di Gerardo il Diavolo Collegamenti esterni (NL, FR, EN) Il palazzo sul suo sito ufficiale, su duivelsteen.be. URL consultato l'11 settembre 2016 (archiviato dall'url originale il 12 agosto 2015).
Geeraard de Duivelsteen

Het Geeraard de Duivelsteen is een gebouw in de Belgische stad Gent. Het steen speelde een belangrijke rol bij de verdediging van de Portus aan de Reep, een handelsnederzetting die aan de wieg stond van het ontstaan van Gent. Het is een voormalig gotisch steen (stenen huis van een edelman) gebouwd 1225, genoemd naar ridder Geeraard van Gent, bijgenaamd de Geeraard de Duivel. Hij was de derde zoon van een burggraaf van Gent, Zeger III. Het gebouw werd in de 14e eeuw eigendom van de stad. Het vervulde in de loop van de eeuwen diverse functies: ridderverblijf, wapenarsenaal, klooster, school, bisschoppelijk seminarie, krankzinnigengesticht en gevangenis tot het Rasphuis aan de Coupure die taak in 1775 overnam. In de 15e eeuw bracht de religieuze orde van de Hiëronymieten er een kerk in onder om het nabijgelegen klooster er uit te breiden. Een eeuw later verliet de verarmde orde het gebouw, na een brand. In 2025 werden bij renovatie in de vloer mummies en beenderen gevonden wat erop wees dat ook hier mensen in de kerk begraven werden, zelfs al was er nog een kelderverdieping onder. In 1830 werd er een brandweerkazerne ingericht. Op het einde van de 19e eeuw werd het Geraard de Duivelsteen aangekocht door het rijk om er het Rijksarchief van Gent in onder te brengen. Onder leiding van Arthur Verhaegen werd het gebouw tussen 1891 en 1908 gerestaureerd en uitgebreid met een nieuwe vleugel, waarin onder meer de leeszaal en de kantoren van het archiefpersoneel werden ondergebracht. Tot in 2015 bleef het gebouw in gebruik als archief. In 2016 werd het voor 2.205.000 euro gekocht door de Gentse holding NV Koiba. Het gebouw wordt omgebouwd tot een jongerencentrum. Daarnaast komen er nog enkele woonunits; de vroegere kaaimuur wordt hersteld. Het gebouw onderging sedert de middeleeuwen zoveel veranderingen dat het door de laatste restauratie in de 19e eeuw te veel verlaagd vierkanten donjon (links op de foto) nog nauwelijks te herkennen is. Toch kan deze donjon wijzen op een functie die verwijst naar een ouder verleden. De donjon, gelegen langs de gedeeltelijk gedempte Schelde en binnen de halfcirkelvormige gracht uit de 9e eeuw die het toenmalige Gent omsloot, kan toen een verdedigende functie hebben gehad. In 2025 werd het gebouw gerenoveerd en omgebouwd tot kantoorruimte. In populaire cultuur Het Geeraard de Duivelsteen komt in drie stripalbums van Nero voor, telkens als het huis van de demon Geeraard de Duivel: De Hoed van Geeraard de Duivel (1950), De Terugkeer van Geeraard de Duivel (1983) en De Kolbak van How (1993-1994). Het gebouw speelt ook een belangrijke rol in het stripalbum Gerard de Duivel van Jan Bucquoy (scenario) en Tito (tekeningen). Galerij Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Oost-Vlaanderen Het Rijksarchief te Gent
Capitole (theater)

De Capitole is een theater- en evenementenzaal in de Belgische stad Gent. Het gebouw met 1.600 zitplaatsen bevindt zich aan het Graaf van Vlaanderenplein. Geschiedenis Nadat in 1837 het station Gent-Zuid was opgetrokken, werd in de jaren 1840 ten oosten van het station het Graaf van Vlaanderenplein aangelegd. Het plein kreeg rond 1850 aan de oostelijke zijde een neoclassicistische gevelwand. Achter een van die gevels werd een bioscoopzaal ingericht door Geo Henderick. Door de ontwikkeling van nieuwe technieken was er nood aan een cinema nodig die dit technisch mogelijk maakte. 'Le Capitole' werd als filmzaal geopend in 1932. De zaal werd voor zijn tijd modernistisch ingericht en werd een van de grootste cinemazalen in België. Een grote scène, verlichting, toneeltoren en orkestbak lieten meerdere opstellingen toe. Onder anderen Leo Martin, Jan Kiepura, Josephine Baker, Luis Mariano maar ook Tino Rossi en Martha Eggerth traden hier op. Later volgden nog Johnny Hallyday, Claude François, Richard Anthony, The Platters en Dalida. In 1986 doofde het cinemalicht en bleef de zaal 14 jaar leeg staan. De gevels en bedaking werden, net als de oostelijke gevels van het plein, in 1988 als monument beschermd. Na een lange leegstand werd de zaal uiteindelijk gerenoveerd en gemoderniseerd door Music Hall Group en opende op 28 oktober 2001 de deuren met de première van Camelot. Vanaf dan werd de zaal een trefcentrum voor cultuur in Gent met een zaal waar optredens konden plaatsvinden. Aanvankelijk was het de bedoeling van de Music Hall Group er zijn musicals te kunnen brengen, maar ook andere theater- en muziekgroepen kwamen er over de vloer. Er werden ook vele evenementen georganiseerd. Zo onder meer de "Lord of the Dance", Eva de Roovere, Boudewijn de Groot, Art Garfunkel, Helmut Lotti en vele anderen. In de jaren die volgden gebeurden er meer renovaties en werd er een groter podium geplaatst en een backstage onder het podium. Daarnaast kwamen er vipruimtes, bars en extra repetitielokalen bij. De Capitole beschikt elk jaar over een gevuld programma, gaande van klassiek tot pop en rock, van theater, comedy tot dans. Op 6 januari 2014 nam de Sportpaleis Group de dagelijkse leiding van Capitole Gent over van Music Hall Group. Dat de Capitole grote namen kan aantrekken is mede te danken aan het feit dat de Sportpaleis Group ook het beheer waarneemt van Vorst Nationaal in Brussel en de Stadsschouwburg in Antwerpen. Zie ook Bioscopen in Gent Externe links Website Capitole Geschiedenis Capitole
Kasteel van Aaishove

Het Kasteel van Aaishove ofwel Kasteel Piers de Raveschoot is een kasteel aan de Kasteelstraat in Kruishoutem. De ingang bevindt zich in het noorden van het dorp, tussen de splitsing van de Kasteelstraat en de Colijnstraat. Naam Het Kasteel Aaishove heeft zijn naam te danken aan de heerlijkheid Aïshof waarvan de zetel in het kasteel gevestigd was. De heerlijkheid Aïshof strekte zich in de 11e eeuw uit tussen de Schelde- en Leiebekken. Geschiedenis Het kasteel werd in de 11e eeuw gebouwd vlak bij de bron van de Molenbeek, strategisch gelegen tussen de Schelde- en de Leiebekken. In de 13de eeuw stond er een waterburcht met een slotkapel naast. Deze gebouwen werden echter volledig vernield gedurende de godsdienstonlusten tijdens de 16e eeuw. De familie de Mastaing liet het kasteel tussen 1629 en 1634 herbouwen tot de huidige toestand. Het kasteel werd verbouwd rond de jaren 1930, onder de hoede van architect Valentin Vaerwyck (Gent °1882-1959). Het kasteel en de kasteeldomeinen werden op 10 december 1973 als monument en als landschap beschermd. Eigendom Het kasteel was achtereenvolgens eigendom van de volgende families: van Gavere van Looz de Rochefort van Steenhuize van Gavere de Jauche de Mastaing van der Meere Desmanet de Biesme Piers de Raveschoot (bewoonden het als huurder van Desmanet de Biesme vanaf 1903 tot 1913, vanaf dan tot 1976 als eigenaar) Van Marcke Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Oost-Vlaanderen
Château Mariahove

Le château Mariahove est un château situé dans la commune belge d'Aalter. Histoire Les origines du château remontent au milieu du XVIe siècle. Par Maria-Anna Rhyme (1707-1739), fille unique et héritière, le domaine devient la propriété de son mari, le prince Louis-François de Montmorency, en 1736. En 1808, la princesse Louise de Montmorency vend le domaine de Bellem au baron Jacob Lieven van Caneghem (nl) (1764-1847). Le château actuel a été construit en 1815 selon les plans de l'architecte Bruno Renard (1781-1861). Sa fille, Jeanne van Caeneghem (1789-1867), a été mariée à Eugène Joseph de Naeyer (1786-1843), et leur fille Elise de Naeyer était l'épouse de Frédéric de Kerchove et la mère d'Alice Marie de Kerchove (nl), elle-même grand-mère de la reine Mathilde de Belgique. Autour de 1860, le château a obtenu son aspect actuel et néoclassique. La famille de Kerchove et par la suite Crombrugghe de Picquendale ont donné des bourgmestres de Bellem de 1878 à 1921 et de 1939 à 1970. La famille de Kerchove a continué à y vivre jusqu'en 1965, lorsqu'il a été transféré à la Fédération des Sœurs de Couvent du diocèse de Gand. Le château a en 2017 été revendu à un membre de la famille, le Baron Amaury de Crombrugghe de Picquendaele, petit-fils de feu la baronne Anne de Kerchove. Le château Voir aussi Articles connexes Liste des châteaux belges par région Liste des monuments historiques d'Aalter Liens externes "Mariahove", kasteel van Bellem, De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed Notes et références Portail de la Flandre-Orientale Portail des châteaux Portail de la protection du patrimoine
Kasteel Mariahove

Kasteel Mariahove is een kasteel in het Belgische dorp Bellem. Het kasteel staat ten zuidoosten van het dorpscentrum langs de Mariahovelaan, de weg naar Hansbeke. Geschiedenis De oorsprong van het domein gaat terug tot het midden van de 16e eeuw toen de Gentse familie Rijm eigenaar was van de heerlijkheid Bellem. Via Maria-Anna Rijm (1707-1739,) de enige dochter en de erfgename en laatste naamdraagster van de familie Rijm, kwam het domein in bezit van haar echtgenoot Lodewijk-Frans, prins de Montmorency (+1736). In 1808 verkocht prinses Louisa de Montmorency het kasteeldomein van Bellem aan de Gentse textielbaron Jacob Lieven van Caneghem (1764-1847). Het huidige kasteel werd gebouwd in 1815 naar de plannen van architect Bruno Renard (1781-1861). Jacob Lieven van Caneghem is trouwens in Bellem begraven. Buiten Bellem, heeft hij in Gent een kliniek voor blinden gebouwd; vandaag is dit het kantoorgebouw van de firma Arch&Teco. Dochter Jeanne van Caeneghem (1789-1867) was gehuwd met Eugène Joseph de Naeyer (1786-1843), hun dochter Elise de Naeyer was de moeder van Alice Marie de Kerchove. Zij was de betovergrootmoeder van prinses Mathilde van België. Rond 1860 kreeg het kasteel zijn neoclassicistisch en huidig uitzicht. De familie de Kerchove en nadien Crombrugghe de Picquendale leverden de burgemeester van Bellem van 1878 tot 1921 en van 1939 tot 1970. Jeanne had nog 2 andere dochters, de ene trouwde met de graaf t'Kint (kasteel Ooidonck) en de andere met Baron van der Bruggen (Blauw Huis te Wingene). De familie de Kerchove bleef er wonen tot in 1965, toen het overgedragen werd aan het Verbond der Kloosterzusters van het bisdom Gent. Pas dan kreeg het de naam Mariahove, om gebruikt te worden als bezinnings- en studieruimte. De laatste residerende familie bouwde binnen het domein een nieuwe villa en ging er zelf wonen. In 1996 werd het kasteelpark en de vijver beschermd als monument en de hele omgeving met het kasteel en de kerk van Bellem als dorpsgezicht. In de villa "Le Pavillon" - die gebouwd werd in de jaren 60 wat verder in het Bellemse domein - overleed op 17 mei 2006 barones Anne-Marie de Kerchove d'Exaerde; geboren in 1902 werd ze 104 jaar oud. Ze was de kleindochter van gouverneur Baron Raymond de Kerchove d'Exaerde en Valentine de Kerchove, deze laatste was de zus van Alice de Kerchove. De eeuwelinge was in 1924 getrouwd met baron Guy de Crombrugghe de Picqendaele (1901-1997), burgemeester van Bellem, met wie ze vijf kinderen had en een talrijk nageslacht. Met haar stierf deze familietak van de familie de Kerchove d'Exaerde uit. Vanaf 2011 wacht het domein Mariahove een grondige restauratiebeurt. De kosten worden gedragen door de vzw Mariahove, de gemeente Aalter, de provincie Oost-Vlaanderen en de Vlaamse Overheid. In 2017 werd het domein verkocht aan een kleinzoon van Baron Guy de Crombrugghe de Picqendaele (Baron Amaury de Crombrugghe de Picqendaele). In oktober 2017 hebben de laatste twee zusters het klooster verlaten en zijn teruggekeerd naar het moederklooster in Opbrakel. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Oost-Vlaanderen
Derde Havendok

Het Derde Havendok ligt in noordelijk Antwerpen ter hoogte van het oostelijk gelegen Luchtbal en het meest noordoostelijk gelegen oudere dok. Het werd in 1914, nog net voor de Eerste Wereldoorlog gegraven en ligt in een oost-west as, net als het Tweede Havendok. Het Derde Havendok is 780 meter, dus 80 meter langer en eveneens 200 meter breed zoals het Tweede Havendok, maar 7,40 meter diep en 1,92 ha groot. Deze dokken komen in het Albertdok uit. Vanaf de nummering 154, 158 tot 162 ligt de Potass d'Alsace-compagnie vestiging. Nog aan de zuidkantkade vanaf nummer 164 tot 166 is de Belgian Bunkering. Aan nummer 168 ligt de noordelijke Reanimatie Centrum van het Ziekenhuis netwerk Antwerpen (ZNA) die van nummer 142 doorloopt tot daar. Aan nº 170 (oostkade) ligt de concessie van Northern Manuport. Vanaf de nummering aan de Noordkantkade 172 tot 174 is de United Stevedoring gevestigd. Op nummer 176 ligt de Vlaainatie. En vanaf nummer 178 tot 186 (hoek Derde Havendok en Albertdok) zijn de Nitraatmagazijnen gevestigd.
Hôtel de ville de Léau

L’hôtel de ville de Léau (Stadhuis van Zoutleeuw en néerlandais) est un édifice de style gothique situé sur le territoire de la commune belge de Léau (Zoutleeuw), en Brabant flamand. Histoire Construction Un premier hôtel de ville gothique fut édifié en cet endroit en 1359. En 1526, les autorités de la Ville décident de procéder à l'édification d'un nouvel hôtel de ville et envoient une délégation à Malines pour prendre contact avec Rombaut II Keldermans. L'édifice fut conçu par ce dernier et Laureys Keldermans. Classement et protection L'édifice fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 1er février 1937. Références Articles connexes Léau (Zoutleeuw) Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du Brabant flamand
Stadhuis van Zoutleeuw

Het Stadhuis van Zoutleeuw (1530-1538) werd in een stijl gebouwd die het midden houdt tussen de laatgotiek en de vroegrenaissance. Hoogstwaarschijnlijk was Rombout II Keldermans de architect ervan. Het stadhuis werd feestelijk ingehuldigd op Pinksterdag van het jaar 1538, de bordestrap, gehouwen door Jan Casseloy kwam een jaar later klaar. Oorspronkelijk had het stadhuis een toren die in 1796 werd afgebroken. Een twaalf jaar durende restauratie (1846-1858) was nodig om het stadhuis, dat erg vervallen was, te herstellen. Het huis dat aan de linkerzijde tegen het stadhuis aan was gebouwd, werd in 1879 afgebroken. Het gedeeltelijk vrijgekomen trappenhuis kreeg onderdak in een trappentoren. De nieuw opgetrokken toren uit baksteen met speklagen (1895) staat boven op restanten van de stadsmuur uit de 12e eeuw. Aan het stadhuis hangt het Vleeshuis, dat vaak (verkeerdelijk) de "lakenhalle" wordt genoemd. Sinds 2026 wordt het gebouw beheerd door Erfgoedstichting ERF. In 2026 opent de expo 'Vestingstad' er. Afbeeldingen