NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Grote Markt (Anversa)

Il Grote Markt, o letteralmente in italiano Mercato Grande, è la piazza principale della città fiamminga di Anversa, in Belgio. Architettura e descrizione Presenta una forma quadrangolare e vi si affacciano i principali monumenti cittadini, in uno scenario costituito da un susseguirsi di architetture ora gotiche e ora rinascimentali. Al centro della piazza è la celebre Fontana di Silvio Brabone, del 1887, dedicata al leggendario fondatore della città. Tutto il lato occidentale è occupato dal Municipio di Anversa, splendido esempio dell'architettura rinascimentale nelle Fiandre. Il lato sud è dominato dall'alto campanile della Cattedrale di Nostra Signora, il quale fungeva anche da beffroi. Le case delle Corporazioni I lati settentrionale, orientale e meridionale, sono chiusi dalle antiche case delle corporazioni, di cui le più mirabili sono disposte sul lato nord: n° 3 Witten Engel (l'Angelo buono), del 1579 n° 5 De Mouwe (La Manica), Casa della Corporazione dei Bottai, del 1579. Il timpano, aggiunto nel 1628, reca la statua dorata di San Mattia. n° 7 Het Pand van Spanje (Il Pegno della Spagna), Casa della Corporazione degli Arcieri. È la casa maggiore della piazza, eretta fra il 1580 e il 1582. In alto, sul frontone si erge la statua equestre dorata di San Giorgio che uccide il Drago, opera ottocentesca di Jef Lambeaux. n° 9 "'De Spieghel"', Casa della Corporazione dei Tiratori d'Arco, del 1500, alla sommità del frontone è la statua dorata di San Sebastiano, di J. Gerrits. n° 21 Den Beer (L'Orso), in stile rococò, del 1750. n° 38 De Balans (La Bilancia), Casa della Corporazione dei Tessitori, antico tribunale, venne ricostruita dopo l'incendio del 1541. n° 40 Rodenborch, Casa della Corporazione dei Conciatori, del 1644. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Grote Markt di Anversa
Grote Markt (Antwerpen)

De Grote Markt van Antwerpen is een plein in de stad Antwerpen, gelegen in de oude stad. Op wandelafstand (via de Suikerrui) bevindt zich de Schelde. Het is een plein met veel gildehuizen. De Grote Markt was een forum of plein net buiten de vroeg-middeleeuwse woonkern. Hertog Hendrik I van Brabant (1165-1235) schonk deze gemeenschapsgrond in 1220 aan de stad. De naam Merct kwam voor de eerste keer voor in 1310. In die tijd vonden hier de eerste jaarmarkten of foren plaats, kooplieden deden hier zaken. In de 16de eeuw werd de naam in Grote Markt gewijzigd. Hier zijn onder meer te vinden: Blikvanger is het Stadhuis, gebouwd in Renaissancestijl, op de grondvesten van het oudere afgebrande stadhuis. Het staat sinds 1999 op de werelderfgoedlijst van UNESCO De gildehuizen Spaengien op de Grote Markt 7, de Spiegel op Grote Markt 9 en de Valk op Grote Markt 11 De Brabofontein, standbeeld gemaakt door Jef Lambeaux Naar aanleiding van de vijftigste verjaardag van de bevrijding van Antwerpen werd in 1994 een linde als vredesboom geplant. Er liggen veel restaurants en cafés met terrassen aan de markt. In de winter is er een kerstmarkt en wordt het plein gedecoreerd en verlicht. Sinds 2017 gaat de Ronde van Vlaanderen hier van start. Op deze locatie worden verschillende evenementen georganiseerd: de intrede van Sinterklaas, Winter in Antwerpen, de viering van de Vlaamse Feestdag op 11 juli, het Bollekesfeest, een brocantemarkt en de Rubensmarkt. Voor de start van Tomorrowland wordt er een internationaal publiek ontvangen met DJ's. Galerij Zie ook Vogelenmarkt Externe links Grote Markt Gildehuizen
Rynek w Antwerpii

Rynek w Antwerpii (nid. Grote Markt) – rynek w centrum Antwerpii, w Belgii. Na rynku znajduje się wiele cennych zabytków, m.in. ratusz miejski, kamienice cechowe oraz fontanna Brabo. W pobliżu stoi również katedra Najświętszej Marii Panny, której wieża góruje nad placem. Przypisy
Grote Markt

Grote Markt ("Grande Praça do Mercado") da Antuérpia, na Bélgica, é uma praça situada no coração do bairro antigo da cidade. Enche-se de uma extravagante prefeitura, vários salões elaborados do século XVI, muitos restaurantes e cafés. A uma curta distância a pé do rio Scheldt, abriga um mercado de Natal e pista de gelo no inverno. Referências
Fortaleza Eben-Emael

A Fortaleza Eben-Emael (em francês: Fort d'Ében-Émael) é uma fortaleza belga actualmente desactivada, localizada entre as cidades de Liège e Maastricht, próxima entre a fronteira da Bélgica com a Holanda, numa das margens do Canal Alberto. Foi construída para defender a Bélgica de um possível ataque alemão. Construída entre 1931 e 1935, tinha a reputação de ser impenetrável e, na época, a maior do seu género no mundo. Quando se deu o ataque alemão contra a fortaleza, através de tropas paraquedistas, no dia 10 de Maio de 1940, a até então "fortaleza impenetrável" resistiu durante pouco mais de 24 horas, tendo-se rendido e os seus militares feitos prisioneiros. As suas peças de artilharia, aliás, foram capturadas ou neutralizadas em apenas 15 minutos. Este acontecimento abriu caminho para as forças alemãs continuarem o seu caminho pela Bélgica, Holanda, e consequentemente até ao norte de França. Apesar de a fortaleza ainda ser propriedade do Exército da Bélgica, não tem qualquer tipo de função militar, servindo apenas como museu e ponto turístico. Referências
Kloster Cambron

Kloster Cambron (Camberona) ist eine ehemalige Zisterziensermönchsabtei in Belgien. Es liegt in Cambron-Casteau in der Gemeinde Brugelette in der Provinz Hennegau am Flüsschen Blanche, einem Nebengewässer der Dender (Dendre), rund 9 km südöstlich von Ath. Geschichte Das Kloster wurde 1148 von Anselme de Trazegines, einem Kanoniker aus Soignies, gestiftet. Die Gründung soll durch Bernhard von Clairvaux erfolgt sein. Es war damit wohl ein Tochterkloster der Primarabtei Clairvaux und eines der wohlhabendsten Klöster im Hennegau. Dem Kloster Cambron wurde nach seinem Anschluss an den Zisterzienserorden das Kloster Boudelo unterstellt. Am Ende des 14. Jahrhunderts zählte die Abtei Cambron 70 Mönche. Im 18. Jahrhundert wurde sie nach Zerstörung neu aufgebaut. Die Auflösung erfolgte im Jahr 1789, wohl unter Joseph II., wurde durch die Kriegsereignisse aber erst 1797 wirksam. Das Kloster wurde anschließend an die Grafen von Val de Beaulieu verkauft, in deren Eigentum es bis 1993 verblieb, als es an die jetzigen Eigentümer des Parks Pairi Daiza verkauft wurde. 1982 wurde es unter Denkmalschutz gestellt. Anlage und Bauten Erhalten sind der Turm der Klosterkirche aus dem Jahr 1774, eine monumentale Treppe aus dem Jahr 1776, die vollständig erhaltene mittelalterliche Klostermauer und ein Keller aus dem 13. Jahrhundert unter dem ehemaligen Konversenbau im Ausmaß von 12 × 18 m mit zwölf spitzbogigen Gewölben sowie die Klosterpforte aus dem Jahr 1722 und das Klostergut mit einer Wagenremise aus dem 18. Jahrhundert. Das Gelände wird heute als ein Themenbereich des Zoos Pairi Daiza genutzt. Reste der alten Abteikirche werden im Schloss von Attre aufbewahrt. In Bermeries bei Bavay in Frankreich ist eine Grangie von Cambron erhalten. Weitere Klosterhöfe stehen noch bei Diksmuide, Rosière, Thiennes, Horrues, Wodecq, Rebais, Lombise und Stoppeldijk. Literatur Bernard Peugniez: Routier cistercien, Editions Gaud, Moisenay, 2. Aufl., S. 471–472, ISBN 2-84080-044-6. Weblinks Website des heutigen Tierparks Website der Certosa di Firenze mit zahlreichen Fotos
Jos Brabantstunnel

De Jos Brabantstunnel is een wegtunnel op de Frankrijklei, gelegen onder het Operaplein in de stad Antwerpen in België. De tunnel werd vernoemd naar Jos Brabants (1925-2018), zus van Jeanne Brabants. De tunnel loopt parallel met de Jeanne Brabantstunnel. De tunnel verbindt het zuiden van de stad met het noorden. Het bouwwerk is 550 m lang, inclusief hellingen. De maximumhoogte bedraagt 2,90 m. In de tunnel geldt een maximumsnelheid van 30 km/h, die met trajectcontrole wordt gecontroleerd. De restanten van de Kipdorpbrug, onderdeel van de historische Spaanse omwalling rond Antwerpen, werden in het bouwwerk opgenomen. De werkzaamheden werden aangevat in juni 2017. Het einde van de werken werd voorzien voor januari 2019, maar de oplevering liep vertraging op. De tunnel werd uiteindelijk op woensdag 20 mei 2020 plechtig geopend door Antwerps burgemeester Bart De Wever en schepen van Mobiliteit Koen Kennis. Het eerste ongeval in deze tunnel vond plaats op 20 mei 2020, louter enkele minuten na de opening. Sindsdien moest de tunnel al een zestigtal keren worden afgesloten door incidenten met te hoge voertuigen.
Jeanne Brabantstunnel

De Jeanne Brabantstunnel is een wegtunnel op de Frankrijklei, gelegen onder het Operaplein in de stad Antwerpen in België. De tunnel werd vernoemd naar Jeanne Brabants (1920-2014). De tunnel loopt parallel met de Jos Brabantstunnel. De tunnel verbindt het noorden van de stad met het zuiden. Het bouwwerk is 550 m lang, inclusief hellingen. De maximumhoogte bedraagt 2,90 m. In de tunnel geldt een maximumsnelheid van 30 km/h, die met trajectcontrole wordt gecontroleerd. De restanten van de Kipdorpbrug, onderdeel van de historische Spaanse omwalling rond Antwerpen, werden in het bouwwerk opgenomen. De werkzaamheden werden aangevat in juni 2017. Het einde van de werken werd voorzien voor januari 2019, maar de oplevering liep vertraging op. De tunnel werd uiteindelijk op woensdag 20 mei 2020 plechtig geopend door Antwerps burgemeester Bart De Wever en schepen van Mobiliteit Koen Kennis.
Château Succa

Le château Succa est un château située dans la commune belge de Destelbergen. Histoire Le domaine est anciennement appelé "Goet Ter Saelen". Les plus anciens documents historiques du château remontent au XVIe siècle. Il est très probable que ce site avec un fossé ait été construit depuis la fin du Moyen Âge. Le château prend le nom de ses propriétaires, les Succa, une famille noble piémontaise. Willem de Succa, officier, épouse Jeanne de Voorde de Destelbergen et a probablement fait construire le château représenté par Sanderus dans la seconde moitié du XVIe siècle. La famille de Succa possédait le château "Ter Saelen" avec la seigneurie, qui était un fief de l'abbaye Saint-Pierre de Gand. Le château Voir aussi Bibliographie M. Imschoot, "Heynderycx en de Volder, twee verdwenen adellijke families te Destelbergen", in De Oost-Oudburg, Jaarboek XXV, 1988, p. 108-134. R. Ramon, "Wandeltocht langs de kastelen van Destelbergen", in De Oost-Oudburg, Jaarboek XIII, 1976, p. 106-130. "Le château de "Succa" et le domaine "Ter Saelen" au pays de Destelbergen", in Palmares, Gent, 1970. Liens internes Liste des châteaux belges par région Liste des monuments historiques de Destelbergen Antoine de Succa Lien externe Kasteeldomein Succa in De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed Portail des châteaux Portail de la Flandre-Orientale
Kasteel Succa

Kasteel Succa (ook: Goet Ter Saelen) is een kasteel in de Oost-Vlaamse plaats Destelbergen, gelegen aan de Succalaan en de Volderrede 52-58. Geschiedenis Mogelijk was op deze plaats al bebouwing vanaf de late middeleeuwen. Ene Willem de Succa liet in de 2e helft van de 16e eeuw een nieuw kasteel bouwen. Dit werd verwoest door de troepen van Lodewijk XIV en in 1700 werd het vervallen kasteel verkocht aan de familie d'Oignies en deze liet het deels herbouwen. Ook in de 2e helft van de 18e eeuw en in de 19e eeuw volgden aanpassingen. In 1925 werd het kasteel gerestaureerd en licht gewijzigd onder leiding van Valentin Vaerwyck. Gebouw Het betreft een waterkasteel op U-vormige plattegrond en omringd door een ruime, trapeziumvormige omgrachting. Een 16e-eeuwse traptoren, uitgevoerd in baksteen en zandsteen, is ingebouwd in de noordoosthoek van het gebouw. De noordelijke vleugel lijkt het meest op de afbeelding van 1641, door Antonius Sanderus vervaardigd. Het interieur is voornamelijk in Lodewijk XV-stijl en Lodewijk XVI-stijl. Domein Het domein meet 17 ha en bevat een park met vijver, bossen en dreven. Er zijn enkele dienstgebouwen zoals een 19e-eeuws koetshuis en een voormalige personeelswoning met een kern die ongeveer van het jaar 1700 stamt.
Cimetière d'Etterbeek

Le cimetière d'Etterbeek est le cimetière de la commune bruxelloise d'Etterbeek situé dans la commune de Wezembeek-Oppem, en Brabant flamand, comme le cimetière de Woluwe-Saint-Lambert qu'il jouxte. Il a succédé à l'ancien cimetière etterbeekois de 1897, désaffecté en 1966, sur l'emplacement duquel a été bâti le Parc Georges Henri, à Woluwe-Saint-Lambert. Dessiné par l'architecte L. Steinier, la première inhumation y a eu lieu le 3 novembre 1958. Personnalités enterrées au cimetière d'Etterbeek La liste ci-dessous est triée par ordre croissant de date de décès Omer Lepreux (1856-1927) : homme politique et banquier. Jules Carlier (1851-1930) : homme politique et industriel. Paul Kenis (1885-1934) : écrivain. Paul Otlet (1868-1944) : bibliographe. Moïse Tshombé (1919-1969) : homme d'État congolais, président de l'État du Katanga, premier ministre du Congo. Jean Van Houtte (1907-1991) : homme politique, premier ministre de Belgique. Notes et références Portail de la mort Portail de la Belgique
Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskapel (Sint-Maria-Lierde)

De Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskapel is een kapel in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Lierde behorende plaats Sint-Maria-Lierde, gelegen aan de Kapellestraat. Geschiedenis Deze kapel werd, uit dankbaarheid voor een verkregen gunst, gebouwd in 1863 in opdracht van Remi De Vulder, die toen burgemeester was, en wordt daarom ook wel Vulderskapelleke genoemd. Spoedig werd de kapel het doel van processies. De kapel stond aanvankelijk op een flink stuk grond waarop zich ook bidbanken en een ommegang bevonden. Later werd de kapel niet meer onderhouden en raakte in verval. De grond met de bidbanken en de ommegang werd verkaveld. Gebouw Het betreft een bakstenen neogotische kapel die twee verdiepingen telt. De bovenste verdieping is de eigenlijke kapel. De benedenste verdieping wordt betreden via een opening in een kunstmatige grot en is een lage gebedsruimte die betegeld is. De kapel is gebouwd in baksteen en heeft een driezijdig afgesloten koor. Op het dak bevindt zich een open dakruiter met achtzijdige spits. Het hoofdaltaar en de lambrisering werden uit de kapel verwijderd. Wel staat er een Mariabeeld op de plaats van het voormalige altaar.
Jabekekapel

De Jabekekapel, Kapel voor Maria, Hulp der Christenen of Kapel Onze-Lieve-Vrouw-ter-zeven-Weeën is een Mariakapel in de wijk Jabeke in de Belgische gemeente Wetteren. De kapel in moderne neogotische stijl naar ontwerp van Prosper De Vuyst werd in 1939 gebouwd. Het is een eenbeukige kapel met smaller en lager voorportaal, schip van twee traveeën en smaller koor met vlakke sluiting onder steile verspringende zadeldaken met zijdelings achteraan een aangebouwde klokkentoren met luiklok. Achteraan, deels onder het koor en deels ingegraven in een talud, ligt de grafkapel van de familie Bracke–Van Geert, oprichters van de kapel.
Villa Bloemenwerf

The Villa Bloemenwerf (Dutch: [ˈblumə(ɱ)ʋɛr(ə)f]) is the former residence of the Belgian painter, architect and interior designer Henry van de Velde, built in 1895. It is located at 102, avenue Vanderaey/Vanderaeylaan in the Uccle municipality of Brussels, Belgium. Van de Velde designed the house and its interior, as well as the furnishings, partially drawing inspiration from William Morris' Red House in Bexleyheath, London. Maria Sèthe, his wife, designed the garden surrounding the house. History The Villa Bloemenwerf, built in 1895, was Henry van de Velde's first creation as an architect. The exterior of the house was inspired by the Red House in Bexleyheath, south-east London, the residence of the British writer and artist William Morris, the founder of the Arts and Crafts movement. Trained as a painter, Van de Velde turned to illustration, then to furniture design, and finally to architecture. For the Villa Bloemenwerf, he created the textiles, wallpaper, silverware, jewellery, and even clothing, that matched the style of the residence. The Villa Bloemenwerf was Van de Velde's private residence (with his wife Maria Sèthe and their child) and served as a workshop for him and his collaborators, as well as a centre for meetings with the European intellectual and artistic elite of the time. Van de Velde left the Bloemenwerf and Brussels for Weimar, Germany, in 1900. See also Art Nouveau in Brussels History of Brussels Culture of Belgium Belgium in the long nineteenth century References Further reading Hollis, Richard (2019). Henry van de Velde : The Artist as Designer : From Art Nouveau to Modernism. London: Occasional papers. ISBN 978-0-9954730-5-8. Ogata, Amy (2001). "Artisans and Art Nouveau in Fin-de-siècle Belgium". In Lynda Jessup (ed.). Antimodernism and Artistic Experience. Toronto: University of Toronto Press. pp. 173–174. ISBN 978-0-8020-8354-8. Ogata, Amy Fumiko (2001). Art Nouveau and the Social Vision of Modern Living : Belgian Artists in a European Context. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-64328-3. Sembach, Klaus-Jürgen (1989). Henry van de Velde. New York: Rizzoli. ISBN 978-0-8478-0858-8. Van de Velde, Henry. "Remarks on a Synthesis of Art (1895)" in Tucker, Elizabeth, et al. Henry van de Velde: Selected Essays, 1889–1914. Getty Publications, 2022, Chapter 6. External links Media related to Villa Bloemenwerf at Wikimedia Commons UNESCO website
Bloemenwerf

Bloemenwerf is een landhuis in de Belgische gemeente Ukkel in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het ontwerp van de architect Henry Van de Velde, met inbreng van zijn vrouw Maria Sèthe, deed enkele jaren dienst als hun atelierwoning. Situering Voor Van de Velde, die zich tot dan toe vooral bezig had gehouden met schilderkunst, was het zijn eerste gebouw. Hij ontwierp het huis in 1895 voor zichzelf en zou er met zijn echtgenote Maria Sèthe wonen tot hun emigratie naar Duitsland in 1900. De voor die tijd ongewone vormentaal baarde opzien. De architectuur en decoratie van de villa Bloemenwerf is beïnvloed door de arts-and-craftsbeweging. De voorgevel heeft drie puntgevels die bekleed zijn met houten planken. Van de Velde ontwierp ook het interieur en de meubels, enkele gebruiksvoorwerpen en het behang. Alle vertrekken van de woning komen uit op een centrale hal, met trappenhuis en een galerij op de eerste verdieping. Het huis werd in 1983 beschermd als monument en staat ook, als onderdeel van het architecturale oeuvre van Henry Van de Velde, op de voorlopige lijst van Werelderfgoed in België. Ook de omliggende tuin van 27 are werd in 1983 beschermd. Medio juni 2013 raakte bekend dat de eigenaar de villa Bloemenwerf te koop aanbood met een vraagprijs van 2,45 miljoen euro. Zie ook Art nouveau in Brussel Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Brussel Externe link Vermelding op de voorlopige lijst van Werelderfgoed
Блуменверф

Блюменверф (фр. maison Bloemenwerf, нид. Bloemenwerf Huis) — резиденция бельгийского художника, архитектора и дизайнера интерьеров Анри ван де Велде, построенная в 1895 году, в бельгийском городе Уккеле. Отчасти ван де Велде был вдохновлён на создание своего особняка подходом к проектированию прерафаэлита Уильяма Морриса, который для достижения целостности в своём Красном доме самостоятельно работал как над зданием, так и над отдельными деталями интерьера. Велде, начав планировать особняк с внутренних помещений, перешёл к созданию внешнего облика здания. Он не хотел приобретать купленные вещи, поэтому спроектировал для Блуменверфа мебель, дверные ручки, столовые приборы и одежду. Кроме того, он занимался цветовой композицией подаваемых блюд. Примечания Ссылки Блюменверф на сайте unesco
Блюменверф

Вілла Блюменверф — колишня резиденція бельгійського художника, архітектора та дизайнера інтер'єрів Анрі ван де Вельде, побудована в 1895 році. Він розташований за адресою: avenue Vanderaey, 102/Vanderaeylaan в муніципалітеті Уккел у Брюсселі, Бельгія. Ван де Вельде спроектував будинок і його інтер'єр, а також меблі, частково черпаючи натхнення з Червоного будинку Вільяма Морріса в Бексліхіті, Лондон. Марія Сет, його майбутня дружина, спроектувала сад навколо будинку Історія Вілла Блюменверф, побудована в 1895 році, була першим твором Анрі Ван де Вельде як архітектора. Зовнішній вигляд будинку був натхненний Червоним будинком у Бексліхіті, на південному сході Лондона, резиденцією британського письменника і теоретика Вільяма Морріса, засновника руху мистецтв і ремесел. За освітою художник, Ван де Вельде звернувся до ілюстрації, потім до дизайну меблів і, нарешті, до архітектури. Для вілли Блюменверф він створив текстиль, шпалери, столове срібло, ювелірні вироби та навіть одяг, які відповідали стилю резиденції. Вілла Блюменверф була приватною резиденцією Ван де Вельде (із дружиною Марією Сете та їхньою дитиною) і слугувала майстернею для нього та його співробітників, а також центром для зустрічей з європейською інтелектуальною та мистецькою елітою того часу. Ван де Вельде залишив Блюменверф і Брюссель заради Веймара, Німеччина, у 1900 році. Див. також Модерн у Брюсселі Історія Брюсселя Культура Бельгії Бельгія в «довгому дев'ятнадцятому столітті» Список літератури Подальше читання Amy Ogata (2001). Artisans and Art Nouveau in Fin-de-siècle Belgium. У Lynda Jessup (ред.). Antimodernism and Artistic Experience. University of Toronto Press. с. 173—174. ISBN 0-8020-8354-4. ISBN 9780802083548. Посилання сайт ЮНЕСКО
Pont de l'Europe din Huy

Pont de l'Europe (în română Podul Europei) este un pod rutier pe arce în orașul valon Huy din Belgia. Podul traversează fluviul Meuse la km 77+850 și conectează Bulevardul Godin-Parnajon de pe malul drept cu Chaussée de Liège de pe malul stâng. Istoric Lucrările de construcție a podului au început pe 2 noiembrie 1976, după un proiect al biroului de arhitectură Delvaux et Bonhomme, și au fost finalizate în 1980. Podul a fost inaugurat pe 24 aprilie 1980 (după alte surse, 30 aprilie), în prezența ministrului Lucrărilor Publice de la acea vreme, Guy Mathot. Pe 9 iulie 2020, la inițiativa ministrului Climatului, Energiei și Mobilității, Philippe Henry, guvernul valon a aprobat Planul pentru Infrastructură 2020-2026, în cadrul căruia a fost prevăzută suma de 180.000 € pentru realizarea de piste de biciclete pe Pont de l'Europe. Podul a fost vandalizat cu graffiti în noaptea de 7-8 octombrie 2020, fapt ce a atras criticile primarului Eric Dosogne. Descriere Pont de l'Europe este un pod pe arce cu trei deschideri peste fluviul Meuse: 33,60 m + 57,00 m + 33.60 m. Suplimentar, podul mai are două deschideri pe malul stâng, peste strada Quai de Compiègne ( N617 ), și o deschidere pe malul drept, peste Quai d'Arona ( N90 ). Cele două căi de circulație sunt conectate și ele la pod prin intermediul unor rampe pe arce și bolți având un aspect constructiv similar celui ai podului propriu-zis. Lungimea totală a Pont de l'Europe este de 177 m, iar lățimea tablierului de 22,80 m. Podul este traversat de o șosea scurtă, care poartă indicativul N617e și are 4 benzi de circulație, fiecare cu lățimea de 3,50m. Pont de l'Europe este întreținut în comun de SPW Direction générale opérationnelle de la Mobilité et des Voies hydrauliques și de SPW Mobilité et Infrastructures, diviziile pentru căi navigabile, respectiv mobilitate și infrastructură ale Service Public de Wallonie, administrația Regiunii Valone. Referințe Legături externe Materiale media legate de Pont de l'Europe din Huy la Wikimedia Commons