NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pont de la chaussée d'Etterbeek

La construction de ce pont-rail qui supporte les voies de la ligne 161 à la sortie du tunnel Berlaymont (Station Schuman) pour franchir la Chaussée d’Etterbeek nécessitait une hauteur de tablier minimum. Pour la portée envisagée (33m), ceci dicte l’utilisation de poutres préfléchies. Pont-rail composé de 3 tabliers indépendants supportant chacun une voie. Chaque tablier est composé de 3 poutres préfléchies. Chaque poutre préfléchie est constituée d’un profilé HEM 1000, sérieusement renforcé par des plats soudés sur les semelles. Galerie Notes et références Liens internes Ingénierie de la construction à Bruxelles Liste des ponts de Bruxelles Pont de la place de la Justice Portail des ponts Portail de Bruxelles Portail du bâtiment et des travaux publics
Pont de la chaussée de Helmet

L’aménagement du boulevard Lambermont est évoqué dès l’année 1900 au conseil communal de Schaerbeek. Ce n’est toutefois qu’en janvier 1903 qu’une convention entre la commune et le ministère des Travaux publics est passée en vue de prolonger l’axe grande ceinture qui reliait à ce moment-là les casernes d’Etterbeek à la chaussée de Louvain (actuelle place Meiser). Tous les travaux furent pris en charge par la commune sauf au niveau des croisements des chaussées de Haecht et de Helmet dont la construction fut assurée par le ministère des Travaux publics. Les derniers aménagements furent achevés en 1912. Le pont de la chaussée de Helmet, quasiment identique au pont de la chaussée de Haecht, possède une portée de 16m, une largeur de 43m et une hauteur sous clef de 6,42m. Il s’agit en réalité de deux ponts de 21,4m de large séparés par un lanterneau de 3,2m de large (celui-ci se situe au niveau de la berme centrale séparant les voies de circulation du boulevard Lambermont). La structure primaire des deux ponts est un arc en maçonnerie dont l’épaisseur varie de 1,05 m, à la clef, à 2,03 m, au niveau des butées. Les poussées de l’arc sont reprises par d’imposantes butées en maçonnerie. Une couche de béton a été coulée sur l’arc de manière à renforcer l’aspect et le comportement monolithique de l’arc. Une couche d’asphalte étanche a ensuite été placée sur l’arc. Le tout est couvert de remblais jusqu’au niveau de la chaussée. Au niveau du lanterneau, la structure métallique qui soutient la verrière est supportée par les deux arcs en maçonnerie qui l’encadrent. Notes et références Voir aussi Liste des ponts de Bruxelles Ingénierie de la construction à Bruxelles Pont Gray-Couronne Pont de la chaussée de Haecht Lien externe Portail de Bruxelles Portail des ponts Portail du bâtiment et des travaux publics Portail des routes
Helmetsesteenwegbrug

De Helmetsesteenwegbrug is een monumentale brug in Schaarbeek waarmee de Lambermontlaan, een deel van de Brusselse Middenring of R21, de Helmetsesteenweg oversteekt. Geschiedenis De aanleg van de Lambermontlaan wordt al in het jaar 1900 overwogen in de gemeenteraad van Schaarbeek. Het is pas in januari 1903 dat een convenant tussen de gemeente en het ministerie wordt gesloten met het oog op de verlenging van de Grote Ring (R21) die toen de kazernes van Etterbeek met de Leuvensesteenweg, vandaag het Meiserplein, verbond. Alle werken werden door de gemeente bekostigd, behalve de kruisingen met de Haachtse- en Helmetsesteenweg, waarvan de aanleg door het ministerie van Openbare Werken werd voorzien. De laatste afwerkingen werden in 1912 beëindigd. De Helmetsesteenweg was toen al een oude weg die Schaarbeek met de Everse, later Schaarbeekse, wijk Helmet verbond. De brug De Helmetsesteenwegbrug is nagenoeg identiek aan de brug over de Haachtsesteenweg en heeft een overspanning van 16 meter, een breedte van 43 meter en een hoogte in het midden van 6,42 meter. In werkelijkheid gaat het om twee bruggen van 21,4 meter breed gescheiden door een lichtkoepel van 3,2 meter breed. De lichtkoepel situeert zich ter hoogte van de middenberm die de beide rijrichtingen op de Lambertmontlaan scheidt. De basisstructuur van de twee bruggen bestaat uit een gemetselde boog waarvan de dikte varieert van 1,05 meter, in het midden van de boog, tot 2,03 meter bij de steunmuren. De grote spatkrachten van de zachte boog worden tegengehouden door imposante steunmuren in metselwerk. Een betonlaag werd op de boog gegoten om het monolithische aspect van het geheel te versterken. Een asfaltlaag werd daarna op de boog aangebracht ter afsluiting, waarna het geheel werd gedekt met aanaarding tot op het niveau van de Lambermontlaan. De brug, net als de brug van de Lambertmontlaan over de Haachtsesteenweg, werd ontworpen door ingenieur Paul Christophe voor het bestuur Bruggen en Wegen.
Pont de la place de la Justice

Le pont de la place de la Justice est un pont de Bruxelles constitué d’un platelage de 68 poutres préfléchies placées tous les 50 cm. Les poutres préfléchies sont suspendues à des porte-à-faux et mesurent de 24 à 27 m. Pour des raisons très strictes de gabarit, une hauteur minimum de tablier devait être obtenue. Une épaisseur de 65 cm seulement ne pouvait être atteinte qu’avec des poutrelles métalliques enrobées et plus spécifiquement des poutres préfléchies. La préfélexion de poutrelle ultérieurement enrobées de béton donne une plus grande raideur à la poutre et permet de plus petites épaisseurs de tablier. Par ailleurs, l’emplacement des appuis et le type structural adopté (cantilever) résultent de la nécessité de tenir compte du fait que les fondations de ce pont s’appuient en partie sur le tunnel de la jonction Nord-Midi. Articles connexes Ingénierie de la construction à Bruxelles Liste des ponts de Bruxelles Pont de la chaussée d'Etterbeek Liens externes Notes et références Portail des ponts Portail de Bruxelles
Pont de la rue du Charroi

Le pont de la rue du Charroi, dans la commune bruxelloise de Forest, est un pont à poutres métallique ferroviaire à trois travées respectivement de 7,5 m, 9 m, 7,5 m. L’infrastructure cet ouvrage d’art est constituée de deux rangées de 21 colonnes (appuis fixes) et de deux culées à ses extrémités (appuis mobiles). Ces colonnes en fonte sont hautes de 4,85 m et possèdent un diamètre variable de 20 cm (à la base) à 32 cm (au niveau du tablier). Chaque colonne est ancrée dans un massif en béton armé qui s’appuie sur 6 pieux battus en béton armé. Les appuis sur culée sont matérialisés par des rouleaux métalliques. Chaque culée est constituée d’un mur d’enceinte en maçonnerie remplie par du béton. Ces culées sont fondées sur un ensemble de pieux battus en béton armé verticaux et inclinés. La structure principale du tablier est constituée de 21 poutres maîtresses longitudinales (chaque colonne s’appuie directement sur deux colonnes et les culées) et d’entretoises transversales. Des poutres transversales secondaires s’appuyant sur les poutres « maîtresses » longitudinales tous les 1,5 m. Ces poutres supportent des voussettes en maçonnerie sur lesquelles est posé le ballaste. Le contreventement est assuré par des plats diagonaux reliant les deux premières poutres maîtresses. Liens internes Ingénierie de la construction à Bruxelles Liste des ponts de Bruxelles Lien externe Arrêté du gouvernement de la région de Bruxelles-Capitale portant classement comme monument du pont ferroviaire à décor egyptisant situé rue du Charroi à Anderlecht Notes et références Portail des ponts Portail de Bruxelles Portail du bâtiment et des travaux publics
Pont des Grands Malades

Le pont des Grands-Malades est un pont enjambant la Meuse à Namur. Il permet de relier Beez à Jambes. Barrage Une centrale hydroélectrique y a été installée en 1988, elle a une capacité de production de 5,0 MW. Liens externes Pont des Grands-Malades sur Structurae. Notes et références Portail des routes Portail des ponts Portail de la province de Namur
Pont des Trous

Pont des Trous er en bro over floden Schelde i byen Tournai i Belgien. Broen består af tre buer, hvoraf den midterste var den største, og et tårn på hver side af floden. Broen er opført i første halvdel af 1300-tallet i gotisk stil. Det er den ældste eksisterede bro af sin art i Europa, og broen blev fredet i 1991 fredet. Den 2. august 2019 begyndte en dekonstruktion af broen for at hæve den 2,4 m for at lette skibstrafikken Referencer Eksterne henvisninger
Pont des Vennes

Le pont des Vennes est un des ponts de la ville de Liège franchissant la Dérivation et reliant le parc de la Boverie au quartier des Vennes. Historique Dans les années 1850, les travaux de construction de la Dérivation rendirent nécessaire la conception d'un pont destiné à assurer la communication entre le hameau des Vennes et le parc de la Boverie. La nouvelle Dérivation allait, en effet, séparer ces deux lieux. En 1852, on procéda donc à l'adjudication de l'ouvrage. Elle fut remportée par la société Tilkin-Mention qui réalisa un pont métallique suspendu. Il présentait l'avantage de ne pas entraver la circulation fluviale. Par contre, des précautions durent être prises quant au trafic terrestre. On autorisa le passage d'un seul véhicule à la fois. L'approche de l'Exposition internationale de 1905 fit prendre conscience aux autorités communales de l'insuffisance de ce pont. À cette occasion, on prévoyait, en effet, une augmentation notable du trafic. Aussi, en 1903, sur la base d'un plan de l'ingénieur Émile Jacquemin, procéda-t-on à une adjudication pour la construction d'un nouveau pont des Vennes, quelques mètres en aval du pont suspendu. Le pont construit en 1903 fut à son tour remplacé, en 1976, par un pont du type Cantilever en béton armé et en béton précontraint. Il développe une longueur de 93,147 mètres et une largeur de 21,20 mètres. Voir aussi Bibliographie Robert Ruwet, Liège, la ville aux 88 ponts, Liège, Noir Dessin Production, 2016, 168 p. (ISBN 978-2-87351-321-4), p. 72-73 Article connexe Liste des ponts de Liège Tunnel sous la Dérivation Portail de Liège Portail des routes Portail des ponts
Pont des Vennes

De Pont des Vennes is een brug over het Afwateringskanaal Luik die de wijk Vennes met het Parc de la Boverie verbindt. Geschiedenis Toen in de jaren '50 van de 19e eeuw het Afwateringskanaal werd gegraven, betekende dat tevens een scheiding der wijken. In 1852 kwam er een metalen hangbrug. Deze hinderde niet zozeer het scheepvaartverkeer, maar voertuigen werden maar een voor een toegelaten. De Wereldtentoonstelling van 1905 bracht hier verandering in. Men voorzag een aanzienlijke toename van het verkeer en daarom werd er in 1903 een nieuwe brug gebouwd. Deze werd in 1976 vervangen door een brug in gewapend beton.
Ninoofsepoort

De Ninoofsepoort (Frans: Porte de Ninove) is een verkeersplein en een voormalige octrooipoort in Brussel. Octrooipoort Na de beslissing tot afbraak van de tweede stadsmuur werd naast het Klein Spui op de Ransvoortzenne een octrooipoort voorzien die een nieuwe toegang tot de stad zou vormen. Om dit plan van Jean-Baptiste Vifquain te realiseren, werd in 1820 de Porte Napoléon van Auguste Payen senior gedemonteerd en goeddeels heropgebouwd als de Ninoofsepoort, aan de westkant van het in 1816 aangelegde Ninoofseplein. Bij het graven van het kanaal Brussel-Charleroi in 1827-1832 werd een brug gelegd om de poort te verbinden met de Ninoofsesteenweg. Ook werden twee grotere octrooipaviljoenen geplaatst naar een ontwerp van Auguste Payen junior. De werken duurden van november 1833 tot september 1834. Het noordpaviljoen diende voor de octrooibeambten en het zuidpaviljoen voor de brugwachter. Het ontwerp van Payen werd vrij getrouw uitgevoerd, behalve dat de witte steen vervangen werd door blauwe hardsteen. Het stadsbestuur nam na afschaffing van het octrooi in 1860 de hekken weg maar liet de octrooipaviljoenen staan omdat ze het verkeer niet hinderden (ze stonden op uitsprongen in het kanaal) en later misschien nog nuttig konden zijn. 20e eeuw De wijk van de Ninoofsepoort kende in 1948-1949 belangrijke transformaties: het kanaal werd rechtgetrokken en langs de oude bedding werd de Zenne ondergronds omgeleid (tweede overwelving). Hierdoor stonden de paviljoenen niet langer aan het water. Bij een nieuwe heraanleg in 1985 werd het grondniveau opgetild ten koste van de trappen en verluchtingsroosters. De ongebruikte gebouwtjes hadden veel te lijden. Het noordpaviljoen werd in brand gestoken en in het zuidpaviljoen richtten krakers schade aan. 21e eeuw In het kader van Beliris werd in 2001 een opwaardering van de verrommelde wijk overeengekomen tussen de verschillende overheden. Terwijl de algemene heraanleg in het slop raakte, werden de paviljoenen in 2004 betrokken door de monumentenvereniging CIDEP (Centre d'Information, de Documentation et d'Etude du Patrimoine). Twee jaar later bekwam de vereniging een erfpacht voor 55 jaar. Ze restaureerde de paviljoenen in hun oorspronkelijke staat. In het noordpaviljoen bracht het CIDEP zijn eigenlijke werking onder (bibliotheek, studieruimtes) en het zuidpaviljoen werd bestemd voor de toekomstige parkbeheerders van Leefmilieu Brussel. De vergunningen voor de heraanleg van de Ninoofsepoort werden in 2014-2015 dan toch uitgereikt. De Kleine Ring werd er in 2018 geherorganiseerd ten voordele van voetgangers en fietsers, er werd begonnen met de aanleg van een 2,5 hectare groot parkje (een ronde kom aangelegd in terrassen) en met de bouw van drie woontorens. Sluitstuk zou de nieuwe brug over het kanaal worden. Literatuur Christian Spapens, L'octroi de Bruxelles, en particulier Porte de Ninove, in: Brusselse Cahiers, 2017, nr. 1, p. 415-436 Voetnoten
Burcht van Loon

De burcht van Loon, die intussen is verdwenen, was de eerste verblijfplaats van de graven van Loon. De burcht stond in het centrum van het huidige Borgloon (burcht van Loon). De graven namen geen genoegen met de 30 m boven de vlakte verheven heuvel voor de bouw van hun vesting. De heuvel werd kunstmatig verhoogd om er in de loop van de 10e en 11e eeuw een voor die tijd typische motteburcht op te bouwen. Boven stond waarschijnlijk een weertoren die als uitkijktoren en ultieme verdediging bij belegering diende. Aan die kant werd de helling verscherpt en met houten palen ontoegankelijk gemaakt. Aan de vlakkere noord- en oostzijde sloot een brede diepe gracht de vesting af. Op het voorliggend neerhof werd een grote zaal, die als residentie dienstdeed, opgegraven. De sala was 33 m lang en 10 m breed en had waarschijnlijk twee verdiepingen. De muren waren 2 tot 2,5 m dik. Binnenin vond men een met silex en mortel gemetselde waterput, een vitaal onderdeel van iedere vesting. In het voorhof bevond zich een burchtkapel waar rond het kapittelhof en de pre-stedelijke nederzetting groeide. De kapel werd later vervangen door de huidige Sint-Odulfuskerk. De burcht werd tweemaal verwoest: de eerste keer in 1179 tijdens een oorlog tussen Gerard van Loon en Rudolf van Zähringen, prins-bisschop van Luik en een tweede maal rond 1232. Graaf Arnold I van Loon had al in 1095 besloten zijn hof naar het centraal gelegen Kuringen te verhuizen. Pas na 1232 werd dit plan definitief uitgevoerd. De burcht werd sindsdien beheerd door een burggraaf. Dit ambt groeide uit tot een erfelijk leen van de Graven van Loon, en belangrijke burggraven waren de families Van Herk (13e eeuw), Van Sassenbroek (1e helft 14e eeuw), dan de Heren van Veulen. Toen de burcht vervallen was, werd de titel van burggraaf een eretitel. De laatste burggraaf was François-Joseph-Charles-Marie d'Argenteau. In 1823 protesteerde deze nog toen de burchtgracht werd verkocht. In de 18e eeuw was de burcht al niet meer dan een vage ruïne. Tussen 1870 en 1877 werd de kunstmatige heuvel afgegraven om de holle wegen in de omgeving op te vullen. Van op de heuvel heeft men nu uitzicht op het zuidelijke Haspengouw. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Limburg (België)
Refugie van Tongerlo

De refugie van Tongerlo is een 15e-eeuws gebouw in de Belgische stad Mechelen dat toebehoorde aan de norbertijnerabdij van Tongerlo en tegenwoordig wordt ingenomen door de Koninklijke Manufactuur van Wandtapijten De Wit. Het ligt op de hoek van de Schoutetstraat en de Kanunnik De Deckerstraat. Geschiedenis De norbertijnen bezaten refuges in 's-Hertogenbosch, Baast, Leuven, Breda, Lier, Tienen, Diest, Herentals en Duffel. De Mechelse vestiging gaat terug tot 1482. In dat jaar kocht abt Werner van Halleer een drietal panden aan om er een nieuwe huis te laten oprichten, mogelijk door Antoon I Keldermans (1483-84). In de periode 1637-40 vonden de monniken er een veilig heenkomen toen hun abdij belaagd werd vanuit het noorden. In de Franse tijd werd vermoedelijk de kapel afgebroken en werd de refugie, bij de opheffing van de abdij in 1797, tot nationaal goed verklaard. Tijdens de regering van Napoleon werd het gebouw omgevormd tot een rijkswachtkazerne. Die functie behield het tot 1904. Men achtte het onderkomen gebouw toen rijp voor de sloop, maar de provincie bracht redding en liet het restaureren. Van 1933 tot 1961 deed de refugie dienst als aartsbisschoppelijk museum. Sinds 1985 heeft de Koninklijke Manufactuur van Wandtapijten De Wit er haar intrek genomen. Beschrijving Het bakstenen gebouw is doorspekt met de traditionele zandsteenlagen. De noordgevel heeft een achthoekige traptoren en een kleinere, vierkante toren onder tentdak. Kenmerkend zijn verder de kruisvensters en de zijtrapgevels. Binnen bevinden zich de technische ruimten van manufactuur De Wit en een vijftal toonzalen. Externe link Refugie van Tongerlo in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
Onze-Lieve-Vrouwpreventorium Ter Dennen

Het Onze-Lieve-Vrouwpreventorium Ter Dennen is een voormalig preventorium voor kinderen met tuberculose aan de Molenbergstraat 103 in Rekem in de Belgische gemeente Lanaken. Het werd in 1955 opgericht door de vzw Openluchtwerken Limburg. Het complex werd voltooid en in gebruik genomen in 1957. Het diende om kinderen in de omgeving van de dennenbossen op het Kempens Plateau te genezen van tuberculose. De tuberculose was in de naoorlogse jaren echter vrij snel praktisch verdwenen, en in 1962 werd daarom een Kliniek voor Allergie opgericht, waar kinderen met ademhalingsmoeilijkheden werden opgevangen. In 1979 werd het preventorium gesloten en kwam het complex in het bezit van de gemeente Lanaken waarna deze het weer doorverkocht. Sinds 1993 gebruikt het Rode Kruis het complex als opvangcentrum voor asielzoekers. Omschrijving Hoofdcomplex Het witgeschilderde bakstenen complex bestaat uit twee grote zuidoostelijk georiënteerde vleugels die worden verbonden door een haakse lagere vleugel. Een administratievleugel sluit zowel aan op de beide hoofdvleugels als op de lagere vleugel. Tegen de hoofdvleugels zijn verschillende vleugels aangebouwd. Aan de oostzijde van de zuidelijke hoofdvleugel bevindt zich een kapel. De gebouwen bestaan uit één tot vier bouwlagen onder een plat dak. De zuidelijke vleugel eindigt in opgewerkte, zuidelijk gerichte terrassen. Het in 1957 voltooide complex bood plaats aan 170 bedden. In 1970 werd een zwembad gebouwd tegen de noordzijde van de zuidelijke vleugel. Kapel In een bijgebouw van de zuidelijke hoofdvleugel bevindt zich op de eerste verdieping de kapel. De inrichting daarvan is sober, het altaar is bewaard gebleven. Het is het enige gebouw met een schilddak op het terrein. Gedenksteen Op het terrein bevindt zich een gedenksteen met daarop de tekst: "Ontstaan uit liefde voor onze kinderen gegroeid in de geest van de Christelijke Caritas en het lekenapostolaat werd dit preventorium onder de bescherming van de Maagd der Armen door zijne Hoogwaardige excellentie Monseigneur Kerkhofs gesteld die deze steen plaatste op donderdag 29 september 1955 / A.M.D.G."
Rideau de Bruxelles

Le Rideau de Bruxelles est une compagnie théâtrale fondée en 1943 par Claude Étienne au sein du Palais des beaux-arts de Bruxelles. Il se trouve aujourd'hui sur la commune d'Ixelles. De 1992 à 2008, il est dirigé par Martine Renders et Jules-Henri Marchant. De 2008 à 2020, la direction artistique est assurée par Michael Delaunoy. Depuis septembre 2020, Cathy Min Jung en est la directrice artistique et générale. Démarche artistique Le Rideau de Bruxelles est un théâtre de création qui privilégie les auteurs contemporains belges et étrangers ainsi que les nouvelles pratiques scéniques. Animé par la curiosité littéraire, il développe de multiples projets éducatifs et associatifs en lien avec les spectacles qu’il propose. Le Rideau de Bruxelles dispose d'un comité de lecture, La Liseuse, chargé d'éplucher les manuscrits qui lui sont envoyés et d'explorer le répertoire théâtral actuel tant belge qu'international. Aujourd'hui et demain Installé depuis sa création dans différentes salles du Palais des beaux-arts de Bruxelles, le Rideau de Bruxelles devient nomade à partir de la saison 2010-2011. Ses spectacles ont été joués en coproduction aussi bien à l’Atelier 210 qu’à Bozar, au Marni, au Théâtre des Martyrs, à Wolubilis, à Carthago Delenda Est, à l'XL Théâtre et au Petit Varia. En janvier 2013, le Rideau de Bruxelles signe avec la Commune d'Ixelles une convention pour l'occupation des locaux de l'XL Théâtre que le Théâtre du Grand Midi quitte en décembre 2013. Le nouveau bâtiment du Rideau de Bruxelles ouvre ses portes en septembre 2014. De janvier 2017 à septembre 2019, Le Rideau traverse une nouvelle période "hors les murs", sa Maison de théâtre subissant d'importants travaux de rénovation doublés d'un vaste projet d'architecture. Le Rideau de Bruxelles représente alors ses spectacles au sein de théâtres partenaires et amis comme le Théâtre de Poche, le Théâtre des Martyrs, le Marni, l'Atelier 210 et le KVS. En septembre 2020, il ouvre les portes de sa nouvelle maison après rénovation. Adresse bureaux Rue Goffart, 7A 1050 Bruxelles Sources Voir aussi Liste de théâtres et salles de spectacle à Bruxelles Lien externe Site officiel Ressource relative au spectacle : Archives suisses des arts de la scène Portail des arts du spectacle Portail de Bruxelles Portail du théâtre
Bevrijdingsdok

Het Bevrijdingsdok (voorheen: Delwaidedok) is een dok in het noorden van de Antwerpse haven, aan het Kanaaldok B2, dat met de Schelde verbonden is via de Berendrecht- en de Zandvlietsluis. Technische gegevens Het dok werd gebouwd tussen 1974 en 1981 en werd aanvankelijk genoemd naar Leo Delwaide (1897-1978) die onder meer oorlogsburgemeester van Antwerpen en nadien havenschepen was. Het dok is 2200 m lang en 300 m breed aan de landzijde en 350 aan de kanaalzijde. Ze is 12,50 meter diep. De kaailengte van het Bevrijdingsdok bedraagt aan beide zijden circa 2 kilometer (4,7 km kaailengte in totaal). Het laden en lossen gebeurt met walkranen en straddlecarriers. Deze "straddlers" rijden op en aan, en rijden door hun hoge constructie over de container heen, pikken hem op, en rijden ermee naar de plaats voor laden of naar de opslagplaatsen. Aan de noordelijke kaai, eigenlijk aan het Kanaaldok B2 al, zijn de laadplaatsen van Antwerp Bulk Terminal voor steenkool en erts. Meerdere 1000 tonners-binnenschepen hebben een vast contract en laden er aan kaai 750 steenkool voor de kolencentrales van Roux of Charleroi. Daarna komen ze leeg terug naar kaai 750 voor de volgende lading en reis. Het Bevrijdingsdok is het grootste getijdevrije dok van de haven van Antwerpen. Naamsverandering Op 15 februari 2019 besliste het Antwerpse schepencollege om de oorspronkelijke naam Delwaidedok te schrappen en het om te dopen naar Bevrijdingsdok omwille van onthullingen van historicus en UA-rector Herman Van Goethem. Hierbij zou Leo Delwaide een actievere rol bij de Jodenvervolging tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben gespeeld dan werd aangenomen. Naar aanleiding van de bevrijdingsfeesten van september 2019 werd het dok officieel hernoemd tot Bevrijdingsdok.