NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouw Tenhemelopnemingskerk (Genendijk)

De Onze-Lieve-Vrouw Tenhemelopnemingskerk is de parochiekerk van Genendijk, een gehucht in de Belgische gemeente Ham. De kerk bevindt zich aan de Kerkstraat. Het is een bakstenen neoclassicistisch gebouw, dat dateert uit 1840. Versieringen zijn in kalksteen aangebracht. De ingang is een rondboogportaal. Het is een eenvoudige zaalkerk met ingebouwde westtoren. In de kerk bevindt zich een 16e-eeuws beeld van de Heilige Marculphus, een 17e-eeuwse processiemadonna, renaissance zijaltaren en een biechtstoel in Lodewijk XVI-stijl. Het overige kerkmeubilair is 19e-eeuws.
Rivieren Castle (Ganshoren)

Rivieren Castle (French: Château de Rivieren; Dutch: Kasteel ter Rivieren) is a 12th-century castle in Ganshoren, a municipality of Brussels, Belgium. The castle is surrounded by a pond (a vestige of the large medieval moat), in a park of 10 hectares (25 acres): Albert Park. History Originally a defence tower, the present-day castle was built in different phases from the 12th to the 19th centuries. Originally a possession of the Clutinck (Clutinc/Clutinckx) family, it later changed ownership several times until it finally was sold in 1973. Nowadays, it is the only surviving medieval-style castle in the Brussels-Capital Region and is used for conferences, receptions, expositions and similar kinds of events. See also List of castles and châteaux in Belgium History of Brussels Culture of Belgium Belgium in the long nineteenth century References External links Media related to Rivieren Castle (Ganshoren) at Wikimedia Commons Chateau Rivieren (in French) Kasteel ter Rivieren, at routeyou.com (in Dutch)
Park De Haan

Park De Haan is een vakantiepark in de Belgische badplaats De Haan, dat sinds 2020 in handen van de keten Center Parcs is. Geschiedenis Opening en eerste overname door Center Parcs Het park werd in 1989 geopend als tweede park van de vakantiepark-keten Sunparks als Sunparks De Haan. In 2007 kwam het in handen van de Pierre & Vacances Center Parcs Group en twee jaar later kreeg het de naam Sunparks De Haan aan zee. In 2008 kreeg het park een uitbreiding met de bouw van 62 zogenaamde Lake Side villa's. Omwille van de tweemerkenstrategie kreeg het park in 2011 als enige van de vier oorspronkelijke parken van Sunparks de merknaam Center Parcs. Op 4 januari 2013, amper twee jaar later, werd Center Parcs Park De Haan weer Sunparks De Haan aan zee. De directie verduidelijkte de naamswijziging met het gegeven dat de meeste mensen toch Sunparks bleven zeggen. Ook was het park minder sterk uitgebouwd dan andere Center Parcs-parken wat een verstoord verwachtingspatroon veroorzaakte. Tweede overname door Center Parcs Eind 2018 geraakte bekend dat het park na een renovatie opnieuw een Center Parcs-park zou worden. Zo werd onder andere de koepel van het subtropisch zwemparadijs vernieuwd en kreeg het park een wildwaterbaan. In totaal werd er 38 miljoen euro geïnvesteerd. Het park werd geopend als Park De Haan op 1 mei 2020. Door de coronapandemie die op dat moment heerste, werden de eerste gasten echter pas op 8 juni 2020 ontvangen. Faciliteiten Het park telt 519 bungalows, die voor de opening in 2020 zijn gerenoveerd. Er bestaan drie luxeniveaus: Comfort, Premium en VIP. Park De Haan heeft onder andere de volgende centrale faciliteiten: Market Dome: met supermarkt, winkeltjes, restaurants. Aqua Mundo: met een golfslagbad, wildwaterbaan, stroomversnelling, verschillende glijbanen, buitenbad, bubbelbaden en een kindergedeelte. Baluba: een indoor speelwereld In 2019 had De Haan aan zee een personeelsbestand van 560 personen. Dit zou worden uitgebreid naar 700 personen na de officiële opening als een Center Parcs-park Externe link Officiële website
Place Poelaert

The Place Poelaert (French, pronounced [plas pu.laʁt]) or Poelaertplein (Dutch, pronounced [ˈpulaːrtˌplɛin]) is the largest square in Brussels, Belgium, measuring 155 by 50 metres (509 by 164 ft). It is named in honour of Joseph Poelaert, the architect of the Palace of Justice. The square is located close to the Place Louise/Louizaplein and the Small Ring (Brussels' inner ring road). It is served by Louise/Louiza metro station (on lines 2 and 6 of the Brussels Metro), as well as the homonymous tram stop (on lines 8 and 92). From the lower part of town, it is also possible to take the public Poelaert Elevators up to the square. History and layout The Place Poelaert is the result of major filling and clearing works begun in 1867 for the Palace of Justice's construction. The initial development project, which provided for a large square in a semicircle (1862), could not be implemented due to Joseph Poelaert's sudden death. Consequently, this square does not have an architectural unity in the buildings that surrounds it, nor the belvedere coming from the original plan, and instead constitutes a vast transit space unsuitable for pedestrians, not functioning as an urban square but as a roundabout for cars preventing the appropriation of the place by walkers. In 1905, it was the scene of prestigious commemorations for the 75th anniversary of Belgian independence. Places of interest Next to the Palace of Justice, on the Place Poelaert, stand two war memorials: the Belgian Infantry Memorial by Edouard Vereycken (1935) and the Anglo-Belgian Memorial by Charles Sargeant Jagger (1923). In addition, the Poelaert Elevators, in popular language the Elevators of the Marolles, are a set of two public lifts that connects the upper and lower town between the Place Poelaert and the Square Breughel l'Ancien/Breughel de Oudeplein. They were executed by the AVA Architects office, under the coordination of the architect Patrice Neirinck, and were inaugurated in June 2002. Panoramic view and surroundings The Place Poelaert offers one of Brussels' finest views. From the elevated vantage point, the famous tower of Brussels' Town Hall on the Grand-Place/Grote Markt (main square) is clearly visible. On a sunny day, the Basilica of the Sacred Heart in Koekelberg and even the Atomium on the Heysel/Heizel Plateau in northern Brussels can be seen. See also History of Brussels Belgium in the long nineteenth century References Citations Bibliography Bournons, Éric (2009). Bruxelles d'Antan. Bruxelles à travers la carte postale ancienne (in French). Paris: HC Éditions. ISBN 978-2-357-20017-3. Gérard, Hervé (2023). Bruxelles et ses places (in French). Brussels: 180° éditions. ISBN 978-2-940721-32-0. External links Media related to Place Poelaert/Poelaertplein, Brussels at Wikimedia Commons
Place Poelaert

La place Poelaert (en néerlandais : Poelaertplein) est une place de Bruxelles, capitale de la Belgique. Situation et accès Cette voie de la région de Bruxelles-Capitale située sur le territoire du Pentagone de la ville de Bruxelles est située dans le quartier des Marolles, à l'extrémité de la rue de la Régence. Elle sert de parvis au palais de justice de Bruxelles. Origine du nom Elle porte le nom de Joseph Poelaert (1817-1879), architecte du palais de justice. Historique La place Poelaert est le résultat de grands travaux de remblaiement et de dégagement commencés en 1867. Elle est située sur l'ancien parc raviné et les jardins de l'hôtel de Mérode devenu le Cercle de Lorraine puis le club privé The Merode. Le projet initial d'aménagement de 1862, qui prévoyait une vaste place en demi-cercle, n'a pu être mis en œuvre en raison du décès soudain de Joseph Poelaert, son architecte. Par conséquent, elle n'a pas eu d'unité architecturale dans le bâti qui l'entoure, ni le belvédère provenant du plan original, et constitue à la place un vaste espace de transit inadapté aux piétons. Elle ne fonctionne pas comme une place urbaine mais comme un giratoire pour les automobiles et les tramways, empêchant l'appropriation du lieu par les promeneurs. Une table d'orientation de bronze d'après les dessins de l'architecte Alexandre Bouffiaux donnent aux visiteurs des repères sur cette perspective sur Bruxelles s'étendant vers les communes d'Anderlecht et de Molenbeek -Saint-Jean. Sur la place ont été dressés le Monument national à l'Infanterie Belge et le Monument aux soldats britanniques. Bâtiments remarquables et lieux de mémoire Monument aux Soldats Britanniques no 3 : ancien hôtel « La Régence » par l'architecte Ernest Jaspar y a été édifié en 1928-1929. Il est de style éclectique teinté de néo-Louis XIV. no 6 place Poelaert et no 23 rue aux Laines : Hôtel de Mérode-Westerloo, classé depuis le 17 avril 1997. Notes et références Voir aussi Sources et bibliographie Guillaume Des Marez et A. Rousseau, Guide illustré de Bruxelles, Bruxelles, 1979, p. 216 Poelaert et son temps : [exposition, Bruxelles, Palais de Justice, 29 novembre-27 décembre 1980] (Catalogue d'exposition), Bruxelles, Crédit Communal de Belgique, 1980, 319 p. Yvonne du Jacquier, Jolies places à Bruxelles, Bruxelles, s. d. (1984), p. 40. Odile De Bruyn, « La place Poelaert. Entre panorama, vues et perspectives monumentales », Bruxelles Patrimoines, no 36,‎ 2022, p. 40-57 (lire en ligne) Articles connexes Joseph Poelaert Cercle de Lorraine Fondation Poelaert Belvédère de la Place Poelaert Portail de Bruxelles
Poelaertplein

Het Poelaertplein (Frans: Place Poelaert) is een plein in het centrum van Brussel, België, dicht bij het Louizaplein en de Kleine Ring. Het meet 150 bij 50 meter — een oppervlakte van 0,75 ha — en is daarmee het grootste plein van de stad. Het wordt gedomineerd door het Justitiepaleis en werd vernoemd naar de architect ervan, Joseph Poelaert. Voor de aanleg van het plein werd een groot stuk van het voormalige park en de tuinen van het Hof van Merode afgesneden. De ligging op de Galgenberg, in de Brusselse bovenstad, biedt een breed panorama over de Brusselse benedenstad en gemeenten in het noordwesten als Koekelberg en Laken. Andreas Vesalius zou volgens sommige bronnen er lichamen van terechtgestelden zijn gaan ophalen voor zijn anatomisch onderzoek. Oorlogsmonumenten Op het plein bevinden zich twee oorlogsmonumenten: Belgisch Nationaal Infanteriemonument Brits oorlogsmonument Externe link Poelaertplein op eBru.be
Piața Poelaert din Bruxelles

Piața Poelaert (în franceză Place Poelaert, în neerlandeză Poelaertplein) este o piață publică din centrul Bruxelles, capitala Belgiei, situată în apropiere de Piața Louise și de centura mică (R20). Piața Poelaert măsoară 150 pe 50 de metri – o suprafață de 0,75 ha – și este din acest motiv cea mai întinsă din oraș. Piața este dominată de Palatul de Justiție și a fost denumită după arhitectul acestuia, Joseph Poelaert. Pentru construcția pieței a fost nevoie de sacrificarea unei mari părți a fostului parc și a grădinilor domeniului Merode. Poziția sa pe colina numită „Muntele Spânzurătorilor”, în zona de sus a Bruxelles-ului, oferă o largă panoramă asupra cartierelor din zona de jos a orașului și asupra municipalităților din nord-vest, precum Koekelberg și Laken / Laeken. O legendă spune că Andreas Vesalius și-a descoperit chemarea pentru studiul anatomiei umane datorită cadavrelor din perioada execuțiilor prin spânzurare de pe Muntele Spânzurătorilor, în locul în care se întinde astăzi Piața Poelaert. Note Legături externe
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Hever)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van het Belgische dorp Hever, een deelgemeente van Boortmeerbeek, gelegen aan Heverplein 4. De kerk werd reeds vermeld in 1473. Van het huidige gebouw dateren het koor en de noordelijke transeptarm nog van de 16de eeuw. Het koor is gebouwd in zandsteen. De kerk werd verscheidene malen vergroot. Na een brand werd de Onze-Lieve-Vrouwekerk in 1854 herbouwd in neoclassicistische stijl, met gebruik van baksteen. Het kerkorgel werd in 1981 beschermd als monument.
Veeartsenijschool Anderlecht

De Veeartsenijschool Anderlecht is een in de wijk Kuregem gelegen site die tussen 1903 en 1909 werd opgetrokken in Vlaamse neorenaissancestijl waar de opleiding diergeneeskunde, toen gekend als de École d'économie rurale et vétérinaire, werd gehuisvest. Het geheel is samengesteld uit 19 gebouwen, gescheiden door koertjes en tuinen. De school vormt in 1895-96 het uitgangspunt voor de bouw van twee nieuwe wijken in Anderlecht: de Luchtvaart- en de Veeartsenwijk. Vanaf 1969 wordt de opleiding opgenomen door de Universiteit van Luik en in 1991 werd de site door de Universiteit definitief verlaten waarna het 2400 m² complex leegstond. In 1990 kreeg de veeartsenijschool een beschermde status en in 1999 werd de gemeente eigenaar. In het begin van de 21e eeuw begon de herwaardering. Momenteel is een deel van het afgesloten complex gerenoveerd en huizen er appartementen en kleinschalige kantoren. Met Europese ontwikkelingssteun moet de site tegen 2013 volledig gerenoveerd zijn en een economisch centrum worden. Externe link Pottenkijken in de oude veeartsenijschool
Knokke railway station

Knokke railway station (Dutch: Station Knokke; French: Gare de Knokke) is a railway station serving Knokke-Heist and Knokke, in West Flanders, Belgium. The station was built in 1920. It is run by the National Railway Company of Belgium (NMBS/SNCB) as a terminal station located on the railway line 51B from Brugge and has services to Brussels-South and beyond to Tongeren. The Kusttram terminus is located outside the station with trams to Oostende and beyond. Train services The station is served by the following services: Intercity services (IC-03) Knokke - Bruges - Ghent - Brussels - Leuven - Genk Gallery See also List of railway stations in Belgium Rail transport in Belgium References Footnotes Citations
Station Knokke

Station Knokke is een kopstation aan het eind van spoorlijn 51B bij de deelgemeente Knokke in de gemeente Knokke-Heist. Tussen station Heist en Knokke rijdt ook de kusttram die tegenwoordig hier haar eindstation heeft evenwijdig met de spoorweg. De trambaan was vroeger de treinbaan. Sinds 1 maart 2024 zijn de loketten van dit station enkel in de week geopend tussen 7.30 en 10.45 uur. Geschiedenis Na meer dan 30 jaar strijden werd de spoorlijn Brugge - Heist verlengd vanaf Heist tot aan de weg/tramweg van Knokke naar Westkapelle (zie 1905 kaart. Tot dan toe was Knokke alleen bereikbaar per buurtspoorweg vanaf Brugge (geopend in 1890) of Heist. Bij de opening op 29 juni 1920 lag het station aan het eind van spoorlijn 51 (Brugge - Blankenberge - Zeebrugge - Heist - Knokke). In 1937 werd het gedeelte Blankenberge - Zeebrugge opgebroken en kwam het station Knokke te liggen aan het eind van spoorlijn 51A (Brugge - Zeebrugge - Heist - Duinbergen - Knokke). Na het opbreken van het gedeelte Zeebrugge - Heist in 1983, op het einde van spoorlijn 51B (Brugge - Heist - Duinbergen - Knokke). Het eerste station van Knokke bestond uit twee houten barakken die ongeveer 50 m westwaarts waren gelegen van het huidige station. Op 10 juli 1932 werd een nieuw station ingehuldigd, gelegen op de huidige plaats van het station. Dit stationsgebouw werd aan het einde van de Tweede Wereldoorlog door de Duitse bezetters gedeeltelijk opgeblazen, waardoor men ook tijdelijk niet meer naar Brugge kon sporen. Pas vanaf 1946 kon men vanuit Knokke terug naar Brugge sporen en pas op 21 juli 1956 werd het nieuwe huidige stationsgebouw ingehuldigd. Het gebouw werd ontworpen door architect F. Verbeemen en staat in het verlengde van de sporen. In de jaren 90 werd het stationsgebouw gerenoveerd. De lokethal werd volledig vernieuwd. Zo verdween het krantenstalletje en werden er nieuwe sanitaire voorzieningen geïnstalleerd. Tot de verbouwing in de jaren 2000 waren er, voor het reizigersvervoer, 7 sporen waarvan er slechts 4 aankwamen op een perron (spoor 2, 3, 5 en 6). Sindsdien waren er nog 4 sporen die allemaal op een perron aankomen. In 2016 werd ook spoor 1 opgebroken. Enkel de sporen 2, 3 en 4 blijven nog over. Tot 1987 was er ook goederenvervoer tot in Knokke op een aparte loskade. Ooit was er een stationsrestauratie in het station, maar die is gesloten. Momenteel is er een Fietspunt (fietsverhuurbedrijf) voorzien in het station. Het station is rolstoel toegankelijk en er is een mobiele inrijhelling om in / uit de trein te komen. Een aangepast toilet is ook aanwezig. Voorheen was er een bushalte bij de keerlus van de Kusttram, en voor de hoofdingang. Sinds het nieuwe busstation er is, zijn er alleen nog daar bushaltes. Buslijn 3 gaat naar Ramskapelle, 12 naar 't Zoute, 41 naar Brugge, 44 naar Westkapelle, en 45 naar Maldegem. Het beginpunt van de Kusttramlijn ligt op circa 250 meter van het stationsgebouw. De trams zijn rolstoel toegankelijk. Galerij Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Kasteel van Hemelrijk

Het Kasteel Hemelrijk (ook: Goed te Magheret en Kasteel Poulsen) is een kasteel in de tot de Oost-Vlaamse gemeente De Pinte behorende plaats Zevergem, gelegen aan Mieregoed 51. Geschiedenis Vanuit de Gentse Sint-Pietersabdij werd door het domein Scheldevelde in de 15e eeuw een ontginningsboerderij "Goed te Magereth" gebouwd. Na de Franse tijd kwam dit aan particulieren. De naam Hemelrijk kwam in 1840 in zwang. In 1850 werd, in opdracht van Frans de Rudder, op de plaats van de boerderij een landhuis in late empirestijl gebouwd. Ook werd een fraai park aangelegd. Omstreeks 1928 werd het kasteel nog verbouwd naar ontwerp van Eugène De Heem.
Koningin Astridpark (Kortrijk)

Het Koningin Astridpark is een park in het centrum van de Belgische stad Kortrijk. Dit stadspark van 3,85 hectare groot ligt in de wijk Overleie, tussen de Brugsestraat en de Izegemsestraat. De Graaf de Smet de Naeyerlaan loopt doorheen het park. Twee halfronde overkapte en lommerrijke loofgangen van Amerikaanse linden vormen de hoofdingang. Naamgeving Het park dankt zijn naam aan het bezoek dat koningin Astrid op 5 april 1935 aan Kortrijk bracht, slechts vier maanden voor ze op 29 augustus verongelukte. De stad richtte voor haar een monument op in een deel van het huidige park achter de Graaf de Smet de Naeyerlaan. Geschiedenis Burgemeester Auguste Reynaert liet vanaf 1904 saneringsplannen uitvoeren in de drukbevolkte wijk Overleie, en meer bepaald tussen de huidige Meensestraat en de Graaf de Smet de Naeyerlaan. Een 100-tal bouwvallige woningen werden aangekocht en gesloopt, en op de aldus ontstane ruimte werd het zogenaamde Volkspark aangelegd. Stadsarchitect Victor Moelart ontwierp er in 1906 al het eerste deel van. Het park werd opengesteld voor het publiek vanaf zondag 16 juni 1907 met een groots concert. Op 14 juni 1931 werd in de Franse tuin een monument onthuld ter ere van burgemeester Auguste Reynaert Trivia De stad Kortrijk liet het park in 2003 grondig restaureren. Het park werd ook recent uitgebreid met de terreinen van de voormalige stelplaats van de tramlijnen. Literatuur Tanghe, R.; Vancolen, P., Gedenkboek stad Kortrijk 1830-1976, Groeninghe drukkerij, Kortrijk, 1978, 373pp.
Kortrijk railway station

Kortrijk railway station (Dutch: Station Kortrijk; French: Gare de Courtrai) is the main railway station in Kortrijk, West Flanders, Belgium. The station was first inaugurated on 22 September 1839. With around 10,000 passengers per day, Kortrijk is the fifteenth-busiest railway station in Belgium, and the second in West Flanders. It is operated by the National Railway Company of Belgium (NMBS/SNCB). The following railway lines converge in this station: line 66 (Bruges–Kortrijk) and line 75 (Ghent–Mouscron). Railway lines 69 (Kortrijk–Ieper–Poperinge) and 89 (Denderleeuw–Kortrijk) begin just outside the station. Several national Intercity-trains, Interregio-trains and local trains also stop there, as do international trains like the Intercity-train to Lille-Flandres station in Lille, France. History The first railway line, connecting Kortrijk to Ghent, was inaugurated on 22 September 1838 by King Leopold I and Queen Louise-Marie. The first railway station on this site was inaugurated in 1839. The building itself was enlarged several times. The second building opened in 1857 and was enlarged in 1876. This monumental building originally included a glass and iron construction covering the platforms and rails. This construction and the original building were severely damaged during World War II. After the war, a brand new station was inaugurated on 7 July 1956. The structure covering the platforms and rails was demolished and replaced by awnings covering the platforms. Train services The station is served by the following services: Intercity services (IC-04) Lille/Poperinge - Kortrijk - Ghent - Sint-Niklaas - Antwerp Intercity services (IC-12) Kortrijk - Ghent - Brussels - Leuven - Liege - Welkenraedt (weekdays) Intercity services (IC-12) Kortrijk - Ghent (weekends) Intercity services (IC-23) Ostend - Bruges - Kortrijk - Zottegem - Brussels - Brussels Airport Intercity services (IC-26) Kortrijk - Tournai - Halle - Brussels - Dendermonde - Lokeren - Sint Niklaas (weekdays) Intercity services (IC-32) Bruges - Roeselare - Kortrijk Local services (L-05) Kortrijk - Oudenaarde - Ghent - Eeklo (weekdays) Railway stations in Kortrijk Other railway stations in Kortrijk are: Kortrijk-Vorming railway station (previously called Congostatie) Bissegem railway station Former railway stations in Kortrijk are: Aalbeke railway station Heule railway station Heule-Leiaarde railway station Kortrijk-Weide railway station Kortrijk-West railway station Marke railway station Sint-Katerine railway station See also List of railway stations in Belgium Rail transport in Belgium References Footnotes Citations External links Media related to Kortrijk train station at Wikimedia Commons
Stazione di Courtrai

La stazione di Courtrai (Station Kortrijk in olandese, Gare de Courtrai in francese) è la stazione ferroviaria della città blega di Courtrai, nella regione delle Fiandre. Situata lungo la linea 75 Gand-Mouscron, è capolinea della linea 66 per Bruges e 69 per Poperinge. Storia La stazione fu inaugurata il 22 settembre 1839. Fu rifatta nel 1857 ed ingrandita nel 1876. Gravemente danneggiata nella seconda guerra mondiale fu ricostruita e nuovamente inaugurata il 7 luglio 1956. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Stazione di Courtrai
Gare d'Oppuers

La gare d'Oppuers (en néerlandais : station Oppuurs) est une gare ferroviaire belge, fermée, de la ligne 52, de Termonde à Anvers. Elle est située à Oppuers, section de la commune de Puers-Saint-Amand, dans la Province d'Anvers en Région flamande. Situation ferroviaire Histoire Le bâtiment de la gare est de type 1893 L6 est construit en 1911. La gare est fermée en mai 1980, tout juste cent ans après son ouverture. Patrimoine ferroviaire Contrairement à de nombreuses autres stations, la gare a conservé son bâtiment. Elle fait maintenant partie, avec les gares de Baesrode-Nord, de Saint-Amand et de Puers, de la ligne touristique de chemin de fer à vapeur Termonde - Puers qui est exploité par l'association Amis belges de la locomotive à vapeur (BVS). Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Station Oppuurs » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Ligne 52 (Infrabel) Chemin de fer à vapeur Termonde - Puers Liens externes (nl) Ligne 52 (nl) HUGO DE BOT, Stationsarchitectuur in België, deel I (1835-1914), Brepols, Turnhout, 2002, (ISBN 90-562-2048-9) Portail du chemin de fer Portail d'Anvers et de sa province
Station Oppuurs

Het station Oppuurs is een spoorwegstation langs spoorlijn 52 (Dendermonde - Antwerpen) in de deelgemeente Oppuurs van de gemeente Puurs-Sint-Amands. Het stationsgebouw is van het type 1893 L6 en werd gebouwd in 1911. Het station werd vanaf mei 1980 bediend door een busverbinding, wegens de werken aan de brug in Boom. Op 3 juni 1984 werd het station officieel gesloten. In tegenstelling tot veel andere stations heeft het wel haar stationsgebouw behouden. Aan het station stopt sinds 1984 stoomtrein Dendermonde-Puurs. In 2020 stelde de NMBS het station te koop in een openbare verkoop. Aantal instappende reizigers De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.