NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gevangenis van Vorst

De gevangenis van Vorst (Frans: Prison de Forest) is een voormalig penitentiaire inrichting, gelegen in de gemeente Vorst, in het Brussels Gewest. De instelling was een strafhuis voor veroordeelden, na meer dan een eeuw een arresthuis of huis van bewaring te zijn geweest. Het werd geopend in 1910 en heeft talrijke transformaties ondergaan. Lange tijd was het emblematisch voor de overbevolking in de Belgische gevangenissen. De infrastructuur was begin 21ste eeuw in zeer slechte staat. Na verhuis van de gevangenen naar de nieuwe gevangenis van Haren werd de verouderde gevangenis in november 2022 voorgoed gesloten. In afwachting van een heringebruikname van de site startte gesteund door de Liga voor Mensenrechten de organisatie 9m² in 2025 met het inrichten van geleide bezoeken in de voormalige gevangenis. Geschiedenis De gevangenis van Vorst is een bouwwerk in Vlaamse neorenaissancestijl dat in 1910 in gebruik werd genomen. Het bouwproject werd in 1873 opgesteld ter vervanging van de Miniemen-gevangenis in Brussel. De bouw stond onder leiding van L. Bouckaert, de ingenieur-architect die destijds verantwoordelijk was voor de gevangenisbouw. De gevangenis van Vorst was een uitbreiding van de gevangenis van Sint-Gillis uit 1885. De twee gevangenissen waren slechts gescheiden door de Verbindingslaan, en waren zelfs verbonden door een ondergrondse gang. De vrouwengevangenis, vroeger ondergebracht in 1 van de vleugels van het complex, verhuisde eind de jaren tachtig naar de nabijgelegen - en toen nieuwe - gevangenis van Berkendael. De verouderde instelling had de bijnaam "emmergevangenis", omdat gevangenen wegens gebrek aan stromend water hun behoefte in een emmer moesten doen. Na de definitieve sluiting in 2022 plant de beheerder Regie der Gebouwen, in samenspraak met de gemeente Vorst, een herbestemming voor het historisch gebouw. Enkele beruchte gedetineerden waren de moordenaar Freddy Horion en topcrimineel Patrick Hamers. Zie ook Gevangenis van Sint-Gillis Gevangenis van Berkendael Gevangenis van Haren Externe links Gevangenis van Vorst (FOD Justitie) Gevangenis van Vorst (onroerend erfgoed)
Province ecclésiastique de Malines-Bruxelles

La province ecclésiastique de Malines-Bruxelles est l'unique province ecclésiastique de l'Église catholique en Belgique. Elle regroupe les diocèses suivants : Archidiocèse de Malines-Bruxelles (métropolitain et primatie de Belgique) Diocèse d'Anvers Diocèse de Bruges Diocèse de Gand Diocèse de Hasselt Diocèse de Liège Diocèse de Namur Diocèse de Tournai Histoire Créé en 1559, lors de la réorganisation des structures ecclésiastiques dans les Pays-Bas, l'archidiocèse de Malines fut immédiatement archevêché et métropolitain étant donné l’importance politique qu’avait, à cette époque, la ville de Malines. Depuis 1962, l'Église catholique en Belgique est formée de huit diocèses et un diocèse spécifique aux forces armées belges. L'évêque de Malines-Bruxelles est l'archevêque métropolitain de la province et porte le titre de primat de Belgique. Voir aussi Conférence épiscopale de Belgique Liste des provinces ecclésiastiques catholiques dans le monde Portail du catholicisme Portail de la Belgique
Groeve Romontbos

De Groeve Romontbos of Groeve van Romont (Frans: Carrière du Romont) is een steengroeve ten westen van Eben-Emael in de Belgische provincie Luik in de gemeente Bitsingen. De steengroeve is in dagbouw ontgonnen in het Haspengouws Plateau in de westelijke helling van het dal van de Jeker en ligt tegen de provinciegrens met Limburg aan. Aan de overzijde van het Jekerdal ligt de Groeve Marnebel. Ten zuiden van de groeve ligt de in vuursteen opgetrokken Toren van Eben-Ezer. De groeve wordt uitgebaat door de Cimenteries et Briqueteries Réunies La Bonne Espérance (CBR). Het gaat om jaarlijks 2,3 miljoen ton kalksteen, waarbij er grijs krijt en turfkrijt wordt gewonnen. Via een ondergrondse transportband van 2100 meter lang door het Plateau van Caestert wordt de kalksteen vervoerd naar de cementfabriek CBR Lixhe te Lieze. Vroeger liep er vanuit Eben-Emael rechtstreeks een weg naar Zichen in de Vlaamse gemeente Riemst, maar deze werd vanwege de ontwikkeling van de groeve verlegd en maakt sindsdien een grote lus om de groeve heen. De Horizont van Romontbos is vernoemd naar deze plek. Op ongeveer twee kilometer naar het zuiden ligt een andere CBR-groeve, de De groeve van Loën. Geschiedenis Sinds 1976 wordt er in de groeve kalksteen gewonnen om te worden verwerkt tot cement. De dekgronden die bovenop het kalksteen lagen zijn op een stortheuvel opgeworpen in het zuidwesten van de groeve, de Romontheuvel. Tussen 1976 en 2004 werd de eerste fase van de groeve ontgonnen en bestreek toen het gebied tussen de nog doorlopende Visésteenweg en de Rue de Campine. Vanaf 2004 wordt de tweede fase van de groeve ontgonnen die zich uitstrekt van de Visésteenweg tot ongeveer aan de Emaelerweg. Volgens de planning uit 2020 wordt dit gedeelte tot 2026 ontgonnen. Vanaf 2026 wil de cementfabriek het gebied ten noorden van de Emaelerweg tot aan de provinciegrens in het noorden ontginnen. Het gedeelte waar de CBR al klaar is met afgraven wordt heringericht als akkerland. De herinrichting vindt plaats door op de kalkbodem een bed van vuursteen aan te brengen van een meter dik. Hier bovenop wordt restgesteente gestort tot op een diepte van ongeveer 180 tot 150 centimeter onder het toekomstige maaiveld. Daarop stort men een laag slib van zeker een meter dik. Daar bovenop komt een laag van 60 tot 80 centimeter dik die afkomstig is van de oude deklagen (bv van de Romontheuvel) of suikerfabrieksgronden. Tegen eind 2020 wordt reeds 58 hectare herontwikkeld, waarvan 7,5 hectare reeds door landbouwers in gebruik is genomen. De Romontheuvel wordt afgegraven en in 2020 verwacht men dat dit in 2025 afgerond is, waardoor er nog eens 23,4 hectare beschikbaar komt voor landbouwers. Geologie In de groeve wordt kalksteen gewonnen uit de Formatie van Maastricht en de Formatie van Gulpen. Bovenop het kalksteenpakket heeft de Westmaas tijdens het Pleistoceen een pakket aan Maasgrind en zand afgezet van het Laagpakket van St. Pietersberg. Externe link Foto's van de groeve
Cimetière de Woluwe-Saint-Lambert

Le cimetière de Woluwe-Saint-Lambert est le cimetière de la commune bruxelloise de Woluwe-Saint-Lambert situé dans la commune de Wezembeek-Oppem, en Brabant flamand, comme le cimetière d'Etterbeek qu'il jouxte. Il a pris le relais de l'ancien cimetière de Woluwe-Saint-Lambert, toujours accessible avenue du Dernier Repos à Woluwe-Saint-Lambert. Notes et références Liens externes Portail de la mort Portail de la Belgique
Sint-Martinuskapel (Westmalle)

De Sint-Martinuskapel is een kapel in de tot de Antwerpse gemeente Malle behorende plaats Westmalle, gelegen aan de Antwerpsesteenweg 245. Deze kapel, in neogotische stijl, werd gebouwd in 1905. Dit zou de plaats zijn waar tot in de 15e eeuw de oorspronkelijke kerk had gestaan. Het zeshoekige kapelletje is gebouwd in baksteen met banden van Euvillesteen. De kapel wordt gedekt door een hoog met leien bedekt tentdak, bekroond met een klokkentorentje en een peervormige spits. Het opvallende kapelletje heeft een viertal glas-in-loodramen.
Berg van Barmhartigheid (Gent)

De Berg van Barmhartigheid is een historisch gebouw aan de Abrahamsstraat in de Belgische stad Gent. Het gebouw diende als Berg van barmhartigheid (pandjeshuis) en werd opgericht door Wenceslas Cobergher. In de veertiende eeuw was het Dondersteen er gelegen, de voorloper van de Berg van Barmhartigheid. De hoogste Bourgondische en Habsburgse ambtenaren hadden in de buurt hun ambtswoning. Adriaen Triest, advocaat bij de Raad van Vlaanderen, verkocht in 1620 het Dondersteen aan Wenzel Cobergher. De Gentse Berg bestaat uit drie delen: de conciërgewoning, het witte natuurstenen huis van de intendant en het eigenlijke pandhuis, waarvan de gevel herinnert aan een Italiaans palazzo. In stilistisch opzicht is het de eerste barokke constructie in Gent. Tegen de gevel bevindt zich nog het wapenschild van bisschop Triest. Boven de toegangsdeur werden de inscriptie Mons Pietatis en de passiewerktuigen aangebracht. Binnen verwijzen de zware ijzeren deuren, de stevige rekken en de brandvrije gewelven naar de originele functie van het gebouw. In 1930 werd de Berg gesloten en werd het Stadsarchief in dit pand ondergebracht tot 2005. Bronnen Stad Gent Inventaris onroerend erfgoed Leen Charles, Guido Everaert, Marie Christine Laleman, Daniel Lievois, De Berg van Barmhartigheid in Gent, Snoeck Publishers, 2003.
Sint-Laurentiuskerk (Oostmalle)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Malle behorende plaats Oostmalle. Geschiedenis Oorspronkelijk was er een slotkapel en die was oorspronkelijk aan Sint-Nicolaas gewijd. Waarschijnlijk in de 14e eeuw werd Oostmalle een zelfstandige parochie. Uiteindelijk kwam er een laatgotische kerk met een toren van 1602. Deze toren werd in 1681 getroffen door brand en in 1683 herbouwd. In 1967 werd Oostmalle getroffen door een tornado, waarbij een 150-tal huizen en ook de kerk werden verwoest. De toren bleef staan, maar de kerk werd niet herbouwd. In plaats daarvan werd een modern kerkgebouw opgericht dat in 1973 in gebruik werd genomen. In 1976 werd de -nu losstaande- toren beschermd als monument en in 1980-1981 werd hij gerestaureerd. Toren Het betreft een vierkante bakstenen toren van vier geledingen en een met leien bedekte, peervormige spits.
Bovenpoort

De Bovenpoort is een stadspoort aan de Bovenrij in het Belgische Herentals. Ze dateert van 1361. De gevel is bekleed met Gobertangesteen. Binnenin is veel ijzersteen uit de streek gebruikt. De nokhoogte van de bovenpoort is 10,60 meter en de opening is 4,7 meter hoog. Net als de Zandpoort maakte de Bovenpoort deel uit van de omwalling van de stad. De poort is een aantal keren vervallen en heropgebouwd. De wethouders beslisten in 1754 wegens geldbrek en de gebrekkige staat om een groot deel van de poort te laten afbreken. De poorten hadden immers geen militair nut meer. In 1772 werd de poort opnieuw gerestaureerd, wat bepalend was voor het huidige uitzicht van de poort. De twee koperen vazen op het dak zijn er toen opgezet. De meest recente restauratie dateert van 2006. De Bovenpoort is een beschermd monument. Afbeeldingen Bronnen Bovenpoort in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed Stad Herentals
Sportcomplex Koude Keuken

Sportcomplex Koude Keuken is een sporthal aan de Zandstraat 284 in Koude Keuken, een wijk in Brugge. De sporthal beschikt onder meer over een boogschieterstoren, een café, een grote sportzaal, die kan gesplitst worden in 3 kleinere zalen en enkele buitenterreinen (3 tennisvelden, 1 basketbalveld, 8 petanquevelden, een beachvolleybalveld en een mini-pitch). In het complex kunnen enkele sporten beoefend worden, waaronder basketbal, tennis, handbal, handboogschieten, badminton, gymnastiek, minivoetbal en volleybal. De hal dateert uit 1970 en onderging in 2012 een renovatie. Ook in 2020 bestonden er plannen voor een opknapbeurt. Accommodatie In het complex is er 1 grote zaal die in 3 delen kan gedeeld worden. Op elk deel is er 1 minivoetbalveld, 1 basketbalveld, 1 volleybalveld, 4 badmintonvelden en 1 tennisveld. Over de gehele zaal zijn er 1 zaalvoetbalveld, 1 handbalveld, 3 minivoetbalvelden, 2 basketbalvelden, 3 volleybalvelden, 12 badmintonvelden en 3 tennisvelden. Binnen zijn er 10 kleedkamers met douches, 2 scheidsrechterlokalen en een WC. Buiten zijn er 2 kleedkamers en 1 scheidsrechterlokaal. Buiten is er ook nog het volgende: 1 kunstgrasveld, 3 buitentennisvelden, 8 petanquevelden, 1 buitenbasketveld, 1 minipitch, 1 fit-o-meter en 1 trapveld.
Brouwerij De Sleutel

Brouwerij De Sleutel is een voormalige brouwerij in de Antwerpse plaats Kontich, gelegen aan de Sleutelstraat 23. Geschiedenis Al in 1429 was er sprake van een hoeve De Sleutel. In 1502 was sprake van het huis De Roode Leeuw op de plaats van de latere brouwerij. In 1534 was er sprake van een afspanning met brouwerij, die in de 17e eeuw werd opgeheven. In 1739 werd het pand beschreven als een hoeve met brouwerij, genaamd De Sleutel. In 1866 werd op de plaats van De Roode Leeuw, ten noorden van de bestaande brouwerij, een nieuwe brouwrij gebouwd ten behoeve van Louis de Meulder, telg uit een brouwersfamilie die teruggaat tot 1550. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de inventaris weggehaald en daarna werd, tot 1933, seefbier gebrouwen in ijzeren ketels. Gebrouwen werd tot in de jaren '80 van de 20e eeuw, waarbij de brouwerij in bezit van de familie De Meulder bleef. In 1995 werd de brouwerij geklasseerd als beschermd monument.
Helsheaven

Helsheaven is een landschapskunstwerk van Frits Jeuris in het Haspengouwse heuvelland in het gehucht Helshoven, op de grens van Borgloon en Sint-Truiden. Het kunstwerk is opgebouwd uit kersenbomen van een nabijgelegen boomgaard. Deze moest gerooid worden omdat hij aangetast was door het little cherryvirus. De vorm van het werk verwijst naar de nabijgelegen kapel van Helshoven. "Met de rug naar de Galgenberg is het werk gericht op het oosten en gaat zo over de dood maar vooral over nieuw leven". Referenties
La Nouvelle Maison

La Nouvelle Maison of La Maison Moderne is een woning aan de Albertlaan 1 in het Belgische Tervuren. Deze vrijstaande woning liet architect Henry Van de Velde voor zichzelf optrekken in 1927. De architect woonde er tot in 1947. La Nouvelle Maison heeft een rechthoekig grondplan, bestaande uit baksteen metselwerk, met betonnen vloer- en dakconstructies. Het platte dak is voorzien van een brede betonnen kroonlijst. De vloerconstructie van de eerste verdieping loop uit in twee betonnen terrassen. La Nouvelle Maison is bij Ministerieel besluit van 09/11/1994 van de Vlaamse Regering beschermd als monument. In 2015 stond het gebouw te koop; het werd gerestaureerd. Bronnen Inventaris onroerend erfgoed De Standaard Erfgoedenergieloket
Sint-Quirinuskerk (Vlimmeren)

De Sint-Quirinuskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Beerse behorende plaats Vlimmeren, gelegen aan de Kerkstraat. Geschiedenis In de 14e eeuw stond hier een kapel die afhankelijk was van de Sint-Willibrordusparochie te Rijkevorsel. In 1678 werd Vlimmeren een zelfstandige parochie. Het transept, koor en schip hebben een 14e- of 15e-eeuwse kern, maar de kerk is in 1619 uitgebrand en ook in 1626 vernield. Vermoedelijk was de kerk kort na 1678 weer geheel hersteld. De westtoren werd in 1770-1771 gebouwd. In het derde kwart van de 18e eeuw werd het kerkmeubilair verfraaid. Ingrijpende werkzaamheden om de kerk te restaureren en te vergroten vonden plaats in 1938. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen basilicale kruiskerk met voorgebouwde toren. De kerk is voornamelijk in gotische stijl, en de toren is in classicistische stijl. Deze toren heeft vier geledingen en wordt gedekt met een ingesnoerde naaldspits. Interieur De kerk bezit een 15e-eeuwse calvariegroep in gepolychromeerd hout. Van hetzelfde materiaal is een Mariabeeld (eind 16e eeuw). Van 1753 is een Mariabeeld en een beeld van Sint-Balbina, die dochter was van Quirinus. Van 1757 is een witgeschilderd beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Smarten. Van 1758 zijn diverse gepolychromeerde en witgeschilderde heiligenbeelden. Van begin 18e eeuw zijn reliekhouders van Sint-Quirinus en Sint-Antimus. Het eikenhouten hoofdaltaar is van de eerste helft van de 17e eeuw, met het schilderij Marteldood van Sint-Quirinus van midden 17e eeuw. Het noordelijk zijkoor heeft een portiekaltaar met paneel: Onze-Lieve-Vrouw en Kind schenken een rozenkrans aan Sint-Franciscus van Assisi en Sint-Dominicus. Mogelijk uit 1629 is een arduinen doopvont. Het zuidelijk zijkoor heeft een portiekaltaar van 1773 met schilderij: Kruisafneming. De preekstoel is 17e-eeuws. Het doksaal is van 1767 en de orgelkast is van 1753. Er zijn een zevental arduinen grafstenen van de 17e en 18e eeuw.
Stadspark (Harelbeke)

Het Stadspark van Harelbeke is een klein openbaar park. Het is verbonden met de Ballingenweg, de Stationsstraat en de achterzijde van het stadhuis. Geschiedenis Vroeger lagen hier bleekweiden. Dat waren openbare weiden waar wevers van Harelbeke hun lakens kwamen bleken. Daarna was het lange tijd een tuin geweest van het huidig stadhuis, toen een herenwoning. De stad kocht de tuin in 1949 van de familie Gheysens en opende het park voor het publiek in 1961. Sommige oude muren werden gesloopt. In 2000 werd het park volledig heraangelegd door landschapsarchitect Laurens Van Elsander met een ronde vijver rond het standbeeld van Peter Benoit en een sobere beplanting van onder andere platanen en beukhagen. Kunstwerken Standbeeld Peter Benoit Een bronzen standbeeld van Peter Benoit staat aan de ingang, met fonteinen aan de voet. Het werd ontworpen door Alfred Courtens en werd ingehuldigd in 1951 ter ere van de vijftigste verjaardag van het overlijden van de componist. Het is 4,75 meter hoog. Het stelt Peter Benoit voor, gehuldigd door een vrouw (Glorie) en kind als symbool voor de overwinning. Hij houdt in de rechterhand een ganzenpen (symbool voor de werken die hij heeft gecomponeerd) en in de linkerhand een lier (symbool voor de muziek). Op 1 april 1976 toen de verkiezingsstrijd werd gevoerd, lag aan de voet van Peter Benoit een kiespamflet "Stem Peter Benoit nr. 75" met onder meer het programma: 1. Geen geleuter rond mijn persoon 2. Een Leie om in te zwemmen 3. Gavers waar ik rustig kan vrijen 4. Meer muziek, minder recepties 5. Geen stomme afbraken van historische gebouwen Het standbeeld droeg ook een jeneverfles in de hand. De grap werd waarschijnlijk door jongeren van het jeugdhuis van Harelbeke gemaakt. Magische lindencirkel Een magische lindencirkel of millenniumcirkel aangelegd in 1999, bij de toegang van de Ballingenweg, vertegenwoordigt zes mijlpalen voor de toekomst. Het ontving de VVOG-ereprijs voor openbaar groen. Activiteiten Tot 2023 werd het Parkfeest georganiseerd om de zomer af te sluiten.
Koortskapel (Waregem)

De Koortskapel of de Kutskapel is een kapel gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw Troost-der-Nood in Beveren in de Belgische provincie West-Vlaanderen. De kapel is gelegen aan de Hoonakkerdreef. Moeders kwamen er vaak met hun kroost bidden tegen de "kuts" (het West-Vlaams voor koorts). De huidige kapel werd gebouwd in 1971-1972 maar minstens al in 17e eeuw bestond er een eerdere Kutskapel. Volgens een legende werd de oorspronkelijke kapel opgericht door een schipper die op de Leie in moeilijkheden kwam. Hij aanriep Maria en beloofde haar een kapel te bouwen bij een behouden terugkeer. Deze kapel stond op de Grote Heerweg, mogelijk al in de 16e eeuw. Een eerste kapel zou toen vernield zijn tijdens de opstand tegen Spanje. Ten laatste in 1684 werd de kapel heropgebouwd. Het ging om een eenvoudige bakstenen kapel onder een zadeldak. In 1920 werd het interieur van de kapel vernieuwd maar tegen het midden van de 20e eeuw verkeerde de kapel in staat van verval. Bij verbredingswerken aan de Grote Heerweg in 1968, werd de kapel afgebroken. De kapel werd wel voorafgaandelijke opgemeten en gefotografeerd. In 1971-1972 werd een nieuwe Kutskapel opgericht naar plannen van architect Etienne Ducatteeuw door de Heemkundige Kring op een grond van de familie De Smet. Hierbij werd het ontwerp van de afgebroken kapel gevolgd en de ijzeren kruisbekroning en de ijzeren ramen werden hergebruikt. Het interieur van de kapel is wit geschilderd. Het bevat een altaar, een kruisweg en een Onze-Lieve-Vrouwebeeld in een schrijn. Dit is afkomstig uit de normaalschool van Torhout.
Лимбург (Белгия)

Лимбург (на нидерландски: Limburg) е провинция в Северна Белгия, част от Фламандския регион. Граничи с провинция Антверпен и провинция Фламандски Брабант на запад, провинция Лиеж на юг и Нидерландия на север и изток. Площта на провинцията е 2422 км², а населението – 870 880 души (по приблизителна оценка от януари 2018 г.). Административен център е град Хаселт. Провинция Лимбург се подразделя на три окръга: Хаселт, Маасейк и Тонгерен. Източници
Limburg (Bèlgica)

Limburg és una província de Bèlgica que forma part de la regió de Flandes. Història El 1795 els ocupants francesos van introduir els departaments per a trencar amb els territoris feudals de l'antic règim. Així van crear el departament del Mosa Inferior que cobreix més o menys els territoris de les actuals províncies del Limburg belga i del Limburg neerlandès amb Maastricht com a capital. Després del Congrés de Viena (1815), el sobirà del Regne Unit dels Països Baixos, Guillem I, va mantenir les subdivisions administratives franceses, però va preferir donar-los-hi noms històrics. Tot i que gairebé gens del territori formava part de l'antic ducat de Limburg, va anomenar la província Limburg, entre altres per a poder atorgar-se el títol de duc de Limburg. El 1830 tota la província va esdevenir belga, tret de Maastricht. Després del Tractat de Londres (1839) la província va escindir-se. Hasselt va esdevenir la capital de la part belga. El 1963, després de la fixació de la frontera lingüística belga, els sis nuclis del municipi de Bitsingen van passar a la província de Lieja i els sis nuclis de Voeren van esdevenir limburguesos. De la província actual, només els nuclis de Teuven i Remersdaal del municipi de Voeren formaven part de l'antic ducat del mateix nom. La resta de la província prové del principat de Lieja (Sint-Truiden, Tongeren i el comtat de Loon), d'enclavaments del ducat de Brabant (Lommel, Halen) i de terres de la Generalitat (Hoepertingen, Veulen, Rutten, Nerem i Mopertingen). Municipis de Limburg Referències
Limburk (belgická provincie)

Limburk (nizozemsky Limburg, francouzsky Limbourg) je jedna z deseti belgických provincií a nachází se na východě Vlámského regionu. Na severu a na východě sousedí s Nizozemskem, na jihu s valonskou provincií Lutych a na západě s vlámskými provinciemi Vlámský Brabant a Antverpy. Téměř celá provincie leží na západ od řeky Mázy, výjimkou je pouze obec Voeren, která leží mezi Nizozemskem a provincií Lutych a nesousedí s žádnou z dalších obcí provincie Limburk. Rozloha provincie činí 2422 km² a počet obyvatel činí přibližně 905 tisíc. Historický přehled Název provincie je odvozen od pevněného města Limbourgu ležícího v Ardenách na řece Vesdre, nyní náležejícího k valonské provincii Lutych. Toto město bylo metropolí středověkého vévodství Limburg, které se rozkládalo severně od města Lutychu. Nicméně z moderní belgické provincie Limburgu k tomuto vévodství náležela jen malá část území, zatímco většina náležela k hrabství Loon, další části náležely k lutyšskému biskupství, k brabantskému vévodství, jakož i k dalším menším celkům. Když Napoleon obsadil Spojené provincie nizozemské a Rakouské Nizozemí, začlenil území moderního belgického Limburgu do departementu Meuse-Inférieure. S koncem napoleonských válek velmoci (Spojené království, Prusko, Rakouské císařství, Ruské carství a Francie) připojily roku 1815 oblast k novému Spojenému království Nizozemskému. Předchozí departement se stal provincií s názvem „Maastricht“, pojmenovanou po svém správním středisku Maastrichtu. Tato provincie zahrnovala i území dnešního "nizozemského" Limburgu. První král Vilém I., který chtěl zachovat název Limburgu, trval na přejmenování provincie na Limburg, což bylo realizováno. Když vznikla roku 1830 Belgie, byla provincie Limburg zpočátku zcela pod belgickou kontrolou. Roku 1839 došlo k jejímu rozdělení na tzv. Nizozemský Limburg a Belgický Limburg. Roku 1963 byla k provincii z jazykových důvodů připojena obec Voeren, předtím náležející k provincii Lutychu. K výraznějšímu ekonomickému rozvoji provincie Limburk došlo na počátku 20. století díky těžbě uhlí. Dnes je z hlediska hospodářství důležitý automobilový a chemický průmysl a začíná se rozvíjet sektor služeb. Administrativní rozdělení Provincie Limburk se dělí na 3 okresy (nizozemsky arrondissementen), které zahrnují celkem 44 obcí. Hlavní a zároveň největší město je Hasselt. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Limburk na Wikimedia Commons Encyklopedické heslo Limbursko v Ottově slovníku naučném ve Wikizdrojích Oficiální stránka provincie Limburg v nizozemštině