NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Pieterskerk (Tielt)

De Sint-Pieterskerk is de oudste kerk van de West-Vlaamse stad Tielt, gelegen aan de Kerkstraat. Geschiedenis Vermoedelijk is pas in de 9e of 10e eeuw sprake van een bedehuis in Tielt. Het eerste document daaromtrent is van 1105. Hier wordt het tiendrecht van de kerk door Robrecht van Tielt afgestaan aan het Sint-Salvatorkapittel te Harelbeke. Er was sprake van een romaanse kruiskerk die in veldsteen was opgetrokken. In de loop van de 13e en 14e eeuw werd deze kerk vergroot tot een driebeukige gotische hallenkerk. Deze zou in 1381-1382 door de Gentse troepen zijn verwoest. Tot in de jaren '30 van de 15e eeuw werden herstelwerkzaamheden uitgevoerd. In 1452-1453 werd de kerk opnieuw vernield, nu door troepen van Filips de Goede en Gentse Groententers. Opnieuw werd de kerk herbouwd, in een traag tempo. Zo werden in 1544 de drie koren vergroot. In 1579 werd de kerk door de Malcontenten in brand gestoken. Vanaf 1594 vond opnieuw herstel plaats. De kerk werd de zetel van een aantal broederschappen, die elk een altaar hadden, zoals de Confrerie van de Heilige Drievuldigheid tot vrijkoping van de slaven. In 1645 werd de kerk, door Franse troepen ditmaal, opnieuw in brand gestoken. In de 2e helft van de 17e eeuw kwam er veel nieuw kerkmeubilair. In 1719-1720 werd een achtkante toren op de voet van de oude toren opgetrokken. In 1798 werden de kerkelijke goederen openbaar verkocht, maar een stroman van de parochie kocht ze terug. De kerk werd een temple de la loi, maar in 1802 kon hij weer als parochiekerk in gebruik worden genomen. In 1843 werd de toren nog door bliksem getroffen. Van 1883-1892 vond een ingrijpende verbouwing plaats in neogotische trant. Op 26 mei 1940 werd de kerk getroffen door een bombardement, waarbij toren, dak, sacristie en orgel vernield werden. Van 1949-1955 werden herstelwerkzaamheden uitgevoerd. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk die vooral neogotische elementen bevat. In 1935 werd een ommegang geplaatst, gewijd aan Sint-Nicolaas van Tolentijn, waarvan in 1730 relieken werden verworven. Deze omvat zes taferelen in reliëf, vervaardigd door Maurice Vander Meeren. Interieur Het kerkmeubilair is voornamelijk neogotisch. De kerk bezit enkele schilderijen van de 17e en begin 18e eeuw, zoals van Louis de Deyster. Ook van Jan van Windekens is er werk, afkomstig van de Onze-Lieve-Vrouwekerk te Gistel.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Tielt)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is een parochiekerk in de Vredestraat in de stad Tielt, in West-Vlaanderen, België. De kerk werd op 14 september 2009 vastgesteld als bouwkundig en bestaand erfgoed. Geschiedenis Plannen voor een tweede parochie in Tielt bestonden al sinds het eind van de 18e eeuw. Op verzoek van de baljuw (schepen en burgemeester) tekende de landmeter Philip Jan Lemaieur in 1786 een plan van de toekomstige nieuwe parochie. Het Minderbroedersklooster zou dienen als tweede parochiekerk. Dit plan kwam echter niet tot uitvoering, door de annexatie van de streken bij Frankrijk. Pas in 1913 kwamen de definitieve plannen voor de Onze-Lieve-Vrouweparochie tot stand. In 1914 werd een noodkerk betrokken, namelijk een patronagezaal in de Oude Stationstraat. De definitieve kerk werd in de periode van 1936 tot 1938 gebouwd naar ontwerp van architect Gerard Vande Weghe. De beeldhouwer Maurice Vander Meeren vervaardigde de beelden aan de voorgevel. Schade De kerk liep lichte schade op tijdens de Tweede Wereldoorlog, zowel bij de bezetting, als bij de bevrijding. Het dak en de toren raakten beschadigd. Van de drie weggevoerde klokken werd er één onbeschadigd in Hamburg teruggevonden en teruggeplaatst, de twee andere klokken werden later vervangen. Met uitzondering van enkele onderhouds- en kleine aanpassingswerken aan de daken, toren en het interieur, werden er geen grote wijzigingen meer aangebracht aan de kerk. Gebouw/bouwstijl Het betreft een driebeukig kerkgebouw met een aan de zuidwesthoek aangebouwde toren op vierkante plattegrond en gedekt met een zadeldak. Het gebouw is uitgevoerd in breuksteen, een onbewerkte natuursteen (zandsteen), en de stijl ervan is expressionistisch. De voorgevel is versierd met beelden van de vier evangelisten. Ook prijkt er boven het altaar een 11 meter hoog Christusbeeld en het gestileerde beeld van H. Theresia in de zijbeuk. Het interieur heeft een hoog spitstongewelf waarvan de ribben wijd uiteen staan en doorlopen tot de grond. Opvallend aan het exterieur van de kerk is de dominerende slanke en hoge toren. De toren van de Onze Lieve-Vrouwekerk is 52,42 meter hoog en samen met het parkeerterrein aan de zuidzijde telt het een oppervlakte van 4 226 m². Meubilair Het kerkmeubilair is grotendeels van 1937 en is in Art deco-stijl. Het groot triomfkruis is vervaardigd door Maurice Vander Meeren. De figuratieve glas-in-loodramen, met voorstelling van heiligen, vinden hun oorsprong in 1942 en zijn gemaakt door César Vanhevele uit Gent. De doopkapel met bijbelse taferelen is gemaakt in 1954 door de gebroeders Vande Weghe uit Beernem. Het orgel van 1952 werd vervaardigd door Jozef Loncke en hersteld door J. Lapon in 1996. De Onze-Lieve-Vrouwekerk nu In 2021 kreeg de Onze-Lieve- Vrouwekerk een nieuw podium vooraan in de kerk. Het podium zou behalve voor erediensten ook gedeeld gebruikt kunnen worden voor evenementen zoals deze van het Koninklijk koor en Orkest Zanglust.
Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Stefanuskerk

De Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Stefanuskerk is de parochiekerk van de West-Vlaamse plaats Dentergem, gelegen aan de Kerkstraat. Geschiedenis De oudste vermelding van een kerkgebouw in Dentergem is van 1206. Tijdens de godsdiensttwisten in de 2e helft van de 16e eeuw werd de kerk verwoest. Van 1612-1614 werd een gotische kerk gebouwd naar ontwerp van Robert Persijn. Het betrof een tweebeukige kerk met een noordbeuk die kleiner was dan de zuidbeuk. Een nieuwe kerk, in neogotische stijl, werd gebouwd in 1854-1856 naar ontwerp van Pierre Nicolas Croquison. Jean-Baptiste Bethune ontwierp de glas-in-loodramen. In 1877 werd een rouwkapel voor de overleden pastoors aangebouwd en in 1919 de Gravenkapel, waar Rogier de Kerckhove de Denterghem en zijn vrouw Cécile de Borchgrave d'Altena begraven liggen. Gebouw Het betreft een driebeukige basilicale kruiskerk. De westtoren is de toren van de oude kerk (1613). Het hoofdkoor is driezijdig afgesloten. De kerk is opgetrokken in baksteen, met elementen in zandsteen en kalkzandsteen. In de kerkmuur zijn enkele grafstenen van de 16e, 17e en 18e eeuw ingemets (1657).eld. Interieur Het meeste kerkmeubilair is van de 19e en 20e eeuw. Er is een biechtstoel van 1788, en er zijn enkele schilderijen, zoals De aanbidding van het Heilig Sacrament door Hendrik van Cleve (1615); De steniging van de Heilige Stefanus toegeschreven aan Gaspar de Crayer of Antonio van Huvele (1650) en De Heilige Maagd door engelen uit haar graf genomen door Jan Cossiers (1657).
Koepoort (Ninove)

De Koepoort is een stadspoort in de Koepoortstraat in het Belgische Ninove. De Koepoort werd al vermeld in de 14de eeuw en werd van 1397 tot einde 16de eeuw de Warmoespoort genoemd. Nadien kreeg de poort de naam Nederwijkpoort. Ze werd in 1462 totaal verwoest en nadien heropgebouwd. Rond 1600 werd de Koepoort verbouwd en vanaf 1629 werd ze gebruikt als Ninoofse stadsgevangenis. Eind negentiende eeuw werd de Koepoort gerestaureerd. De Koepoort is een rechthoekig gotisch poortgebouw -met spitsboogdoorgang, zadeldak en twee traptorens (aan de kant van het Dr. Behnplein). De Koepoort is sinds 1946 een beschermd monument. Bronnen Koepoort in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
Sint-Pieterskerk (Emelgem)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Izegem behorende plaats Emelgem, gelegen aan Emelgemseplein 2. Geschiedenis In de 12e eeuw was er sprake van een romaanse zaalkerk, maar in de 2e helft van de 13e eeuw ontstond er een driebeukige vroeggotische kruiskerk, welke in de 15e eeuw werd verbouwd tot een laatgotische driebeukige hallenkerk. Deze werd echter in 1566 vernield door de beeldenstormers. In de eerste helft van de 16e eeuw begon men met de herbouw, zo werd de noorderbeuk in 1620 hersteld en tussen 1630 en 1644 werd de rest van de kerk hersteld. Ook in de 18e eeuw werd er aan de kerk gewerkt, met name in de tweede helft van deze eeuw (1766, 1769). In 1895 werden veel verbouwingen in neogotische trant uitgevoerd. In 1954 werd de kerk getroffen door brand. Ook in 1981-1983 werden werkzaamheden uitgevoerd waarbij de neogotische elementen weer verwijderd werden. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk met vieringtoren op vierkante plattegrond. De westgevel van de middenbeuk is in natuursteen uitgevoerd en stamt uit de 2e helft van de 13e eeuw. Het interieur is in classicistische stijl vormgegeven. Meubilair Het tabernakel is van de 18e eeuw en komt uit het Grauwzustersklooster van Izegem. De preekstoel is van 1644. De communiebank is van 1780. De biechtstoelen en de lambrisering zijn van 1769.
Sint-Jozefskerk (Oostrozebeke)

De Sint-Jozefskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Oostrozebeke behorende plaats Ginste, gelegen aan de Grotstraat. Het ligt vlak naast Ginstegrot. Geschiedenis Al in 1786 bleek er behoefte te zijn aan een eigen parochie in Ginste, temeer omdat de kerk van Oostrozebeke door overstromingen van de Mandel 's-winters niet bereikbaar was. In 1942 werd een parochie gesticht. Een kapel naast de school werd als noodkerk gebruikt. Van 1965-1966 werd een definitieve kerk gebouwd naar ontwerp van Arthur Degeyter en P. Derieuw. Gebouw Het betreft een bakstenen gebouw dat van zuidwest naar noordoost is georiënteerd. Deze zaalkerk heeft een plat dak en is voorzien van een brede voorgebouwde klokkengevel. Interieur Deze kerk heeft een interieur dat spaarzaam verlicht wordt door een drietal glas-in-loodramen door Michiel Leenknegt, voorstellende de Verrijzenis (1974), de Schepping (1975) en Pinksteren (1981).
Kasteel Carpentier

Kasteel Carpentier (Villa 'St. Pierre') is een kasteel in de West-Vlaamse gemeente Wingene, gelegen in het uiterste oosten van de gemeente, ten noordwesten van Doomkerke nabij de De Gulke Putten, gelegen aan de Sint Pietersveldstraat 4. Geschiedenis Het kasteeltje werd in 1883 gebouwd in opdracht van burggraaf Carolus De Beughem, en na diens dood werd het verkocht aan Pierre Carpentier. In 1920 werd het domein onteigend om er een zendstation te bouwen dat in 1927 als Radiozendstation Belradio met uitzendingen begon. In het kasteel zelf werden twee appartementen voor de ingenieurs ingericht. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het kasteel gebruikt als platform voor Duits luchtafweergeschut. Vanaf 1997 werd het kasteel weer bewoond en in 2012 vond de geruchtmakende kasteelmoord plaats op de toenmalige bewoner Stijn Saelens. Gebouw Het kasteeltje heeft een onregelmatige plattegrond. De centrale gevel heeft een bordes en wordt door twee trapgevels geflankeerd. Aan de rechterzijde is er een torentje. Het geheel bevindt zich in een park met kenmerken van de laat-19e-eeuwse landschapsstijl.
Sint-Martinuskerk (Oeselgem)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Dentergem behorende plaats Oeselgem, gelegen aan het Kerkplein. Geschiedenis Vermoedelijk gaat de stichting van de parochie terug tot het einde van de Karolingische tijd, maar in 1362 werd hij voor het eerst terloops schriftelijk vermeld. In 1455 werd melding gemaakt van zowel het kerkgebouw als de pastoor. Er werd een driebeukige gotische kerk met vieringtoren gebouwd. In 1692 werd vermeld dat deze kerk in bouwvallige staat verkeren. In 1695 werd de kerk beroofd, waarbij al haar kerkschatten verloren gingen. In 1720 werd de kerk gedeeltelijk gesloopt met behoud van de vieringtoren, enkele muurfragmenten en pilaren. Er kwam een nieuwe kerk in classicistische stijl, waarbij de vieringtoren nu fungeerde als geveltoren. In 1810 werd een nieuw altaar geplaatst, in empirestijl. In 1847 werd de gotische toren afgebroken en vervangen door een neogotisch exemplaar. Opmerkelijk: slechts drie van de vier zijden van de toren hebben een wijzerplaat. Richting Zulte ontbreekt ze omdat de weg naar Zulte met brug over de Leie, tegenwoordig Vierfrontenbrug geheten, pas in 1913 gebouwd werd. Voordien was een wijzerplaat aan die zijde overbodig en ze werd nooit toegevoegd. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk, in 1918 zwaar beschadigd. Van 1920-1922 werd de kerk hersteld. In 1940 werd de kerk opnieuw beschadigd. Gebouw Het betreft een driebeukig bakstenen gebouw van 1720, met een neogotische westgevel en toren van 1847. Het koor is driezijdig afgesloten. De rococo-orgelkast droeg vroeger het chronogram: LooV goD gheeL WeL Met ‘t orgeLspeL, wat 1765 oplevert. Het orgel werd vervaardigd door Jan en Pieter De Rijckere. Interieur Het kerkmeubilair (zijaltaren en biechtstoelen) is voornamelijk in rococostijl. Het hoofdaltaar van 1810 is in empirestijl.
Belfort van Charleroi

Het belfort van Charleroi is het belfort aan het stadhuis van de Waalse stad Charleroi. Het dateert uit 1936 en werd ontworpen door Joseph André. De toren werd gebouwd in art-decostijl, telt 250 treden en is 70 meter hoog. De toren staat op de lijst van 56 belforten in België en Frankrijk die als werelderfgoed zijn erkend door UNESCO. Literatuur Pirlet, Lola, Wautelet, Marie (2016). Charleroi - Art déco - l'hôtel de ville - het Stadhuis. Archives d'architecture moderne. ISBN 978-2-87143-319-4.
Sint-Amandus en Sint-Luciakerk

De Sint-Amandus en Sint-Luciakerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Dentergem behorende plaats Markegem, gelegen aan de Kouterweg. Geschiedenis In 1103 werd voor het eerst melding gemaakt van een kerkgebouw, waarvan het patronaatsrecht in handen was van de Sint-Amandusabdij te Saint-Amand-les-Eaux. Het kerkje was vermoedelijk een zaalkerk, gebouwd in veldsteen. In het 2e kwart van de 13e eeuw werd dit vervangen door een eenbeukige bakstenen kerk met toren in de stijl van de vroege gotiek. Tijdens de 14e eeuw werd de kerk vergroot, de toren werd verhoogd en een zuidbeuk werd toegevoegd. In 1566 werd de kerk geteisterd door de Beeldenstorm en in de decennia daarna werd de kerk verder verwoest. Vanaf 1612 vond herstel plaats, in 1628 was ook het schip hersteld. Op het eind van de 17e eeuw waren er diverse krijgshandelingen en ook cde kerk werd geplunderd. In 1699 was de kerk weer hersteld. In 1763 werd de torenspits vernieuwd en in 1777 vond verbouwing van een deel van de noordbeuk plaats. In 1894 volgde een verbouwing naar ontwerp van Jules Soete. In 1975 werd het kerkhof geruimd, waarbij men fragmenten van Romeinse dakpannen aantrof. Gebouw Het is een tweebeukig bakstenen kerkgebouw waarvan de noordbeuk wat breder is en de 13e eeuwse vieringtoren draagt. Deze heeft een vierkante onderbouw en een achtkante bovenbouw, die in de 14e eeuw werd verhoogd. In de westgevel zijn twee grafstenen ingemetseld: een van de 16e eeuw en een van de 18e eeuw. Het kerkmeubilair is voornamelijk neogotisch.
Brussels Expo

Brussels Expo oder auch die Expositiehallen van Brussel bzw. Paleizen van de Heizel ist das Messegelände der belgischen Hauptstadt Brüssel. Es liegt auf dem Heysel-Plateau im nördlichen Stadtteil Laeken/Laken. Die Hallen (französisch Palais bzw. niederländisch Paleis genannt) werden für große nationale und internationale Ausstellungen genutzt. Die Brussels Expo umfasst zwölf große Palais sowie einzelne andere Ausstellungsräume. Zudem gibt es dort auch zwölf Konferenzräume. Der größte von ihnen, das Auditorium 2000, bietet nahezu 2000 Sitzplätze. Die Parkplätze bieten rund 12.000 Fahrzeugen Platz und sind über den Brüsseler Ring zu erreichen. Bekannte, regelmäßig dort stattfindende Veranstaltungen sind u. a. die Landwirtschaftsfachmesse Agribex, die European Motor Show Brussels und die Batibouw, die größte Fachmesse für Bauen und Renovieren in Belgien. 1987 fand der 32. Eurovision Song Contest im Eeuwfeestpaleis (Palais 5) statt. Geschichte Für die Weltausstellung von 1935 wurde mit dem Bau von fünf Palais begonnen. Das Prunkstück war Palais 5, auch als Grand Palais oder Eeuwfeestpaleis bekannt, und wird noch stets genutzt. Ein Jahr später begann man mit der Organisation von Ausstellungen, Handelsmessen, Kongressen und anderen Veranstaltungen. Am Ende der 1940er Jahre wurde der heutige Palais 4 hinzugefügt. Um 1957 entstanden die Palais 7, 8 und 9 sowie die Patio. 1958 wurden für die Weltausstellung Expo 58 verschiedene Gebäude hinzugefügt, zu dieser Zeit wurde auch das Atomium errichtet. 1977 wurde Palais 11 gebaut, 1989 folgte der Palais 12 (heute: ING Arena) und 1993 das Auditorium. Die ING Arena wurde in den 2010er Jahren in eine Konzert- und Veranstaltungsarena umgebaut und 2013 wiedereröffnet. 2019 war die Halle eine von neun Spielstätten der Volleyball-Europameisterschaft der Männer. Weblinks brussels-expo.com: Offizielle Website (französisch, niederländisch, englisch) ing.arena.brussels: Website der ING Arena (französisch, niederländisch, englisch) Einzelnachweise
Brussels Expo

Brussels Expo of de expositiehallen van Brussel of Paleizen van de Heizel vormen het belangrijkste evenementencomplex in het Brussels gewest. De hallen gelegen in de Brusselse deelgemeente Laken worden gebruikt voor de grootste nationale en internationale handelsbeurzen, exposities en andere evenementen in België. Met 115.000 m² aan faciliteitenruimte zijn de Brusselse hallen de grootste exporuimte in de Benelux. De Expo telt 12 grote hallen, en enkele andere tentoonstellingsruimtes, daarnaast telt de Expo ook 12 conferentiezalen. De grote conferentieruimte, Auditorium 2000, biedt bijna 2000 zitplaatsen, terwijl Paleis 12 over tot 15.000 zitplaatsen beschikt. De parkeerruimtes bieden plaats voor 12.000 auto's, en zijn makkelijk bereikbaar vanaf de Brusselse Ring. Enkele bekende grote evenementen die jaarlijks of om de paar jaar in de hallen worden georganiseerd zijn het landbouwsalon Agribex, het Autosalon, het Vakantiesalon, het Voedingssalon en Batibouw. Geschiedenis De bouw van de hallen begon in 1935, toen vijf zalen gebouwd werden voor de Wereldtentoonstelling van 1935 in Brussel. Het sierstuk was Paleis 5, bekend als "Grand Palais" of "Eeuwfeestpaleis", en is nog steeds in gebruik. Een jaar later begon men met het organiseren van tentoonstellingen, handelsbeurzen, congressen en andere evenementen. Op het eind van de jaren 40 werd Paleis 4 toegevoegd, tegen 1957 ook Paleizen 7, 8, 9 en de Patio. In 1958 werden voor de wereldtentoonstelling Expo 58 verschillende gebouwen toegevoegd, en vlakbij werd ook het Atomium gebouwd. In 1977 werd Paleis 11 gebouwd, in 1989 Paleis 12 en in 1993 het Auditorium. In 1987 vond de 32ste editie van het Eurovisiesongfestival in het Eeuwfeestpaleis plaats. Paleis 12 In juli 2013 werd de nieuwe concertzaal van Brussel geopend. De concertzaal kent een maximum capaciteit van 15.000 personen. Literatuur Coomans Th. (1991), "Het Groot Paleis van de Heizel, compromis tussen vakmanschap en techniciteit", De Woonstede door de eeuwen heen, 91, p. 2-17. Coomans Th. (1994), De Heizel en de wereldtentoonstellingen van 1935 en 1958 (Brussel, stad van kunst en geschiedenis, 5), Brussel. Coomans Th. (2002), "Brussel, Groot Paleis van de Heizel: symbolen van nationale bedrijfheid, eeuwfeest en wereldtentoonstelling", in: Marjan Buyle (red.), De beeldentaal van symbolen (M&L-Cahier, 7), Brussels, p. 144-149 [ISBN: 90-403-0159-X]. Externe link Officiële website
Kasteel Neufcour

Kasteel Neufcour is een kasteel in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Lennik behorende plaats Eizeringen, gelegen aan de Luitenant Jacopsstraat 27-29 en 25A. Geschiedenis In 1729 was voor het eerst sprake van een "belle maison de campagne" dat door de heer van Ter Rijst uit Heikruis als bruidsschat werd geschonken aan zijn dochter Marie Anne Charlotte Thérèse bij haar huwelijk met Sebastiaan Antoon Huysman. De Ferrariskaarten toonden een gesloten vierkantshoeve met daarnaast een huys van plaisantie. In 1818 was er al sprake van een château d'Iseringen. In 1818 kwam het goed aan één van Sebastiaan's kleinkinderen en wel Léonard François-de-Paule Ghislain Huysman de Neufcour. Zijn zoon Joseph was onder meer gemeenteraadslid en schepen in Brussel, en burgemeester van Herfelingen. Hij liet het kasteel verbouwen in neoclassicistische stijl. Er kwam een middenrisaliet dat bekroond werd door een driehoekig fronton waarin zich het wapen van de familie Huysman de Neufcour bevindt. Hierna kwam het kasteel in bezit van diverse adellijke Families : In 1868 kwam het aan Joseph van Pottelsberghe de la Potterie. In 1921 werd het verkocht aan de pastoor van Strijtem, Louis Van den Houte die er een rusthuis wilde beginnen maar in geldnood raakte. In 1922 werd het dus verkocht aan de Zusters Missionarissen van het Onbevlekte Hart van Maria die er een noviciaat in vestigden tot ze in 1928 naar Heverlee vertrokken. Het goed werd verkocht aan de Zusters van Sint-Jozef en deze beheerden er een kostschool voor jongens en meisjes. In 1945 kwam het kasteel leeg te staan, waarna het in verval raakte. Tot tweemaal toe vroegen de zusters een sloopvergunning aan, maar die werd geweigerd. Uiteindelijk werd het kasteel in 2005 verkocht. Na een restauratie is het sinds 2010 opnieuw bewoond.
Стрепи-Тийо

Стрепи-Тийо (на френски: Strépy-Thieu) е воден асансьор на Централния канал във Валония (Белгия). Строителството му е започнато през 1982 и завършено през 2002 г. Чрез него може да се преодолее денивелация от 73 метра. Това е най-големият асансьор за кораби в света. Съоръжението заменя предишните 4 асансьора и 2 шлюза. Той е окончателният завършек на програма, позволяваща на кораби с габарити от 1350 тона да преминат от водния басейн на р. Маас в този на Еско. Външни препратки В Общомедия има медийни файлове относно Стрепи-Тийо
Ascensor naval de Strépy-Thieu

L'ascensor naval de Strépy-Thieu (en francès l'ascenseur funiculaire de Strépy-Thieu) és un ascensor funicular electro-mecànic per a embarcacions al canal del Centre. Es troba a cavall del municipi Strépy-Bracquegnies i del poble de Thieu, ara integrat al municipi de Le Rœulx, a Bèlgica, raó que explica el nom doble. Supera un desnivell de 73,15m i accepta embarcacions de fins a 1.350 tones o conjunts de barcasses empesos de 2000 tones. És l'ascensor naval el més llarg del món. Història Des del 1954, la CEMT va decidir que calia modernitzar la xarxa de transport de navegació interior d'Europa i augmentar la capacitat de les vies principals a 1.350 tones. La majoria dels canals eren de classe I amb una màxima capacitat de 300 tones. La CEMT preveia una explosió del transport de mercaderies. El 9 de març 1957, l'aleshores parlament unitari de Bèlgica va votar una llei ("la llei de les 1.350 tones") que determinava la llista de vies navegables que havien d'eixamplar-se. El canal del Centre en formava part. Des de segles, aquesta malla important a l'enllaç del port de Duinkerke a França amb les conques de l'Escalda (port d'Anvers), del Mosa (ports de Namur i Lieja) i del Rin, causà maldecaps als enginyers hidràulics que no paraven mai de cercar solucions per a superar el desnivell de 88,15 metres. La modernització del canal va començar el 1963. Després de l'obertura de dues noves rescloses, la d'Havré (10 m) i la d'Obourg-Warton (5 m), encara romanien 73,15 metres per a superar. Van estudiar-se moltes solucions: pla inclinat, escala de rescloses, escala de dos ascensors o un canal inclinat que no eren gaire realitzables per la capacitat reduïda dels rius que haurien d'alimentar les instal·lacions. Finalment va optar-se per un ascensor funicular únic. L'obra va començar el 1982 i va acabar-se el 2002 quan el 2 de setembre l'ascensor es va obrir a la navegació. La primera barca que va utilitzar-lo fou la Fiat Lux. Des d'aleshores, el volum de mercaderies ha conegut una estirada exponencial de 850% en huit anys: de 1.531 barques i 282.000 tones el 2000 s'ha passat a 2.394.000 tones i 7706 barques l'any 2010. Referències i enllaços