NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Clinique Saint-Jean

The Clinique Saint-Jean (French) or Kliniek Sint-Jan (Dutch), meaning "St. John's Clinic", and historically known as the Saint-Jean-op-de-Poel Hospital, is a private non-profit general hospital in central Brussels, Belgium. Founded in 1195, it is Brussels' oldest hospital. Its medical facility was started in 1838 and completed in 1843, across from the Botanical Garden of Brussels on the Boulevard du Jardin botanique/Kruidtuinlaan. Through the eight centuries of its existence, the Clinique Saint-Jean has been the founder of other major hospitals in the Brussels-Capital Region and of two nursing schools. It is currently part of the Réseau Santé Louvain network of the Université catholique de Louvain (UCLouvain). See also List of hospitals in Belgium Healthcare in Belgium References External links Media related to Clinique Saint-Jean/Sint-Janskliniek (Brussels) at Wikimedia Commons Official website
Kliniek Sint-Jan

De Kliniek Sint-Jan (Frans: Clinique Saint-Jean), historisch bekend als het Sint-Jan-op-de-Poel ziekenhuis, is een privé ziekenhuis in het centrum van Brussel, België. Gesticht in 1195 is het het oudste ziekenhuis van Brussel. De Kliniek Sint-Jan is stichter van het Sint-Pietersziekenhuis, en van twee verpleegkundescholen. Ze maakt deel uit van het Réseau Santé Louvain, netwerk van de UCLouvain. Zie ook Lijst van Belgische ziekenhuizen Jean-Baptiste Uytterhoeven, hoofdchirurg Kliniek Sint-Jan 1817-1836
Gent ICC

Gent ICC, voorheen ICC Gent of ICC Ghent genoemd, waarbij ICC staat voor Internationaal Conventiecentrum of International Convention Center, is een congrescentrum in de Vlaamse stad Gent. Het brutalistische gebouw werd in 1972 ontworpen door Geo Bontinck en in september 1975 ingehuldigd door premier Tindemans. Het project werd opgezet als 'Centrum voor Manifestatie en Congres' met een polyvalente zaal met 1000 zitplaatsen voor concerten en congressen. Het gebouw moest eveneens het Flanders Trade Centrum en Cultuur Centrum huisvesten, en bood daarnaast permanente expositieruimten voor de internationale jaarbeurs der Vlaanderen en de Gentse Floraliën. Het convention center, gelegen in het Citadelpark heeft een bruikbare oppervlakte van circa 12.363m². Het centrum wordt onder andere gebruikt door de Universiteit Gent maar ook voor fuiven, shows, meetings, congressen en beurzen. Een van de publiekstrekkers is bijvoorbeeld de Sjacherbeurs, die tweemaal per jaar georganiseerd wordt en duizenden bezoekers lokt. Externe links Website van het ICC Ghent Webpagina van de beheerder van het ICC Ghent
Chapelle Notre-Dame d'Oudenberg

La chapelle Notre-Dame d'Oudenberg est une petite chapelle de pèlerinage au sommet de l'Oudenberg, une colline témoin dans la ville belge de Grammont, dans les Ardennes flamandes. La chapelle actuelle qui date de 1906 a été conçue dans le style néo-baroque par l'architecte Vandamme. Elle remplace une petite chapelle au XVIIe siècle. Dès 1294, c'était l'emplacement d'une maison d'ermite. La chapelle en brique est un heptagone irrégulier, avec trois chapelles latérales et un portail orienté à l'ouest. Dans la chapelle se trouve une statue de Marie de chêne de la première moitié du 17e siècle. Il s'agit d'un vestige de la chapelle précédente. La chapelle reçoit l'attention des médias à chaque passage d'une course cycliste le long du mur de Grammont. Notes et références Voir aussi Bibliographie Aug. de Portemont, Recherches historique sur la ville de Grammont en Flandre, Camille Vyt, 1870, p. 195-197 Laurent Galinon et Robert Poitrenaud, Classiques : Lieux de culte et champions mythiques, Hugo Sport, 2022, 269 p. (ISBN 978-2-755-69392-8) Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Portail du catholicisme Portail de la Belgique
Kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Oudenberg

De Kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Oudenberg is een kleine bedevaartkapel op de top van de Oudenberg, een getuigenheuvel in de Belgische stad Geraardsbergen, in de Vlaamse Ardennen. De huidige kapel dateert van 1906 en werd ontworpen in neobarokke stijl door architect Vandamme. Ze verving een kleinere 17e-eeuwse kapel. Reeds in 1294 was dit de locatie van een kluizenaarswoning. De bakstenen kapel is een ongelijkzijdige zevenhoek, met drie zijkapellen en een portaal op het westen. In de kapel bevindt zich een Mariabeeldje van eikenhout uit de eerste helft van de 17e eeuw. Het is een overblijfsel van de vorige kapel. De kapel krijgt media-aandacht bij elke passage van een wielerwedstrijd langs de Muur van Geraardsbergen.
Galgebossen

De Galgebossen zijn een bos op de grens tussen Poperinge, Elverdinge en Vlamertinge. Het is een natuur- en recreatiegebied en heeft een oppervlakte van 111 hectare. Het wordt beheerd door het Agentschap voor Natuur en Bos en is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-habitatrichtlijngebied 'West-Vlaams Heuvelland'. Geschiedenis Het natuurgebied is een overblijfsel van een veel uitgestrekter bos dat in de periode van de 9e tot de 11e eeuw vrijwel geheel ontgonnen is. Tot in de 18e eeuw fungeerde het bos ook als galgenveld. Tijdens de Eerste Wereldoorlog bleven de bossen, in tegenstelling tot andere bosgebieden, gespaard omdat ze een rustgebied vormden voor Britse soldaten. Er was een barak waar Anglicaanse erediensten werden gehouden, en er was een bioscoopzaaltje. Een nabijgelegen hoeve, die sindsdien Hospitaalhoeve wordt genoemd, deed dienst als hospitaal. De 'Plank Road' leidde naar het centrum van Vlamertinge, hierlangs trokken de soldaten naar het front. Aan de rand van het bos ligt de Hagle Dump Cemetery. Natuur Tot de flora behoren gulden sleutelbloem, slanke sleutelbloem, grote muur, kruipend zenegroen, gewone salomonszegel, kleine maagdenpalm, echt duizendguldenkruid, dubbelloof, fraai hertshooi en liggend hertshooi. Er zijn 24 soorten dagvlinders waargenomen, waaronder eikenpage, kleine ijsvogelvlinder en hooibeestje. Verder zijn er vele vogels en diverse soorten zoogdieren. Er leven amfibieën zoals de gewone pad, alpenwatersalamander, kleine watersalamander, kamsalamander, bruine kikker en groene kikker. Externe links Galgebossen op de website van Agentschap Natuur & Bos Folder Galgebossen
Westvlaams Heuvelland

Westvlaams Heuvelland este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI, arie de protecție specială avifaunistică — SPA) din Belgia întinsă pe o suprafață de 1.878 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Westvlaams Heuvelland este situat la coordonatele 50.775°N 2.7667°E﻿ ()50.775; 2.7667. Înființare Situl Westvlaams Heuvelland a fost declarat arie de protecție specială avifaunistică în ianuarie 1900 pentru a proteja 2 specii de animale. Alte tipuri de protecție: sit de importanță comunitară (în mai 2002) arie specială de conservare (în aprilie 2014) Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 10 habitate naturale: Lacuri eutrofice naturale cu vegetație de tip Magnopotamion sau Hydrocharition, Pajiști umede nord-atlantice cu Erica tetralix, Pajiști uscate europene, Formațiuni ierboase bogate în specii de Nardus, dezvoltate pe substraturi silicioase în zone montane (și în zone submontane, în Europa continentală), Pajiști cu Molinia pe soluri calcaroase, turboase sau argilos-nămoloase (Molinion caeruleae), Liziere de ierburi înalte hidrofile de câmpie și de nivel montan până la alpin, Fânețe de joasă altitudine (Alopecurus pratensis, Sanguisorba officinalis), Păduri de fag acidofile atlantice, cu subarboret de Ilex și, uneori, de asemenea, Taxus, la nivelul arbuștilor (Quercion robori-petraeae sau Ilici-Fagenion), Păduri de fag Asperulo-Fagetum, Păduri aluvionare cu Alnus glutinosa și Fraxinus excelsior (Alno-Padion, Alnion incanae, Salicion albae). La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate: amfibieni (1): triton cu creastă (Triturus cristatus) pești (1): boarță (Rhodeus amarus) Pe lângă speciile protejate, pe teritoriul sitului au mai fost identificate 3 specii de păsări, 9 specii de mamifere. Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Belgia
Château de Crèvecœur (Battice)

Le château de Crèvecœur, construit en 1642-1643, est situé sur le territoire actuel de Battice de la commune belge de Herve à quelques centaines de mètres au sud de la ville de Herve, de l'autre côté de l'autoroute et de la ligne TGV. Historique Au XVIIe siècle, le château de Crèvecœur était le siège de la seigneurie locale. Entouré de douves et doté de deux tours d'angle carrées, le château reflétait la puissance et le prestige de ses occupants. Le corps de logis, qui abritait les appartements résidentiels, a malheureusement été presque entièrement démoli entre 1947 et 1948. Seuls subsistent aujourd'hui un porche d'entrée, une petite tour et une aile du corps de logis. C'est là que se trouvait le siège du manoir du XVIIe siècle, autrefois entouré de douves et doté de deux tours d'angle carrées. La partie habitable fut presque entièrement démolie en 1947-1948. Il ne reste qu'une guérite, une tourelle et une seule aile de la zone d'habitation. Sur le côté gauche du portail d'entrée, dans la cour intérieure du château, se trouve un grand bassin en pierre calcaire. Sous ce bassin, une dalle funéraire porte les armoiries des familles Caldenborch et Barbieus, accompagnées de la devise "Beny soit Dieu". Voir aussi Articles connexes Battice Liste des châteaux belges par région Lien externe Site officiel « ARVIA Archives Herve - Thème:Château de Crêvecoeur », sur arvia.be (consulté le 2 mai 2024) Wallonie: Inventaire du patrimoine immobilier culturel IPIC Inventaire no 63035-INV-0039-01 Château-terme de Crèvecoeur Portail de la province de Liège Portail des châteaux
Kasteel van Crèvecœur (Battice)

Het Kasteel van Crèvecœur is gebouwd in 1642-1643 in de tot de Belgische gemeente Herve behorende plaats Battice, gelegen ongeveer 400 meter ten zuiden van de stad Herve aan de overzijde van de autosnelweg en de TGV-lijn. Hier stond de 17e-eeuwse zetel van de heerlijkheid, die vroeger omgracht was en voorzien van twee vierkante hoektorens. Het kasteel raakte langzaam in verval. Het woongedeelte werd in 1947-1948 vrijwel geheel gesloopt. Slechts het poortgebouw, een onthoofde toren en en een enkele vleugel van het woongedeelte zijn overgebleven. Het vroegere kasteel wordt gebruikt als woonruimte en voor landbouwactiviteiten. Links van het ingangsportaal, aan de kant van de binnenplaats, bevindt zich een groot kalkstenen bassin, waaronder een zerk die de wapenschilden van de families Caldenborch en Barbieus toont, met de wapenspreuk: Beny soit Dieu.
Kraanplein (Brugge)

Het Kraanplein is een plein in Brugge. Beschrijving Al van vóór 1292 stond op deze plek een kraan voor het laden en lossen van schepen. Men is over deze kraan goed gedocumenteerd omdat zowel Hans Memling als Pieter Pourbus, evenals een paar onbekende meesters, het ingenieuze toestel op hun schilderijen afbeeldden. Ook op de plattegrond van de stad door Marcus Gerards is de kraan te zien. Een kenmerkende afbeelding is die van Simon Bening, op een miniatuur die zich in de Beierse Staatsbibliotheek in München bevindt. Bening woonde in de Vlamingstraat, op enkele tientallen meter van het plein met de kraan. Het deel van de Reie dat stadinwaarts liep van de Spiegelrei en de verdwenen Sint-Jans- of Nieuwjaarbrug (nu Jan van Eyckplein) naar de Markt, werd de Kraanrei genoemd, en ter hoogte van het Kraanplein werd de Kraanbrug gebouwd. In latere eeuwen werd de Kraanrei overwelfd en werd de straat die er ontstond ook Kraanrei genoemd. Van eeuwen ver werd het kleine plein Kraneplaats genoemd, hetgeen nog steeds de gebruikte benaming is. Om sommige taalpuristen voldoening te geven werd in 1972 'plaats' in 'plein' gewijzigd. Het Kraanplein loopt van de Vlamingstraat via een eerste deel van de Sint-Jansstraat naar het Sint-Jansplein. Negentiende en twintigste eeuw In de negentiende eeuw en tot na de Tweede Wereldoorlog werd op het Kraanplein een wekelijkse markt voor pluimvee gehouden. In de volksmond heette het plein dan ook de Kiekenmarkt. In een herenhuis op het plein werd door de van oorsprong Amsterdamse onderwijzer Jan Brans begin negentiende eeuw een lagere school gehouden, waar onder meer Guido Gezelle les volgde. In Sint-Jansstraat 2 (eigenlijk Kraanplein 2) woonde gedurende verschillende decennia de notabele familie Van de Walle. Dit herenhuis was gedurende de tweede helft van de twintigste eeuw in gebruik als Defensiehuis. In de jaren 1960 tot 1995 was het Kraanplein bekend vanwege de daar gevestigde succesvolle theater- en tentoonstellingsruimte Korrekelder. In de jaren 1980-2015 oefende het café De Vuurmolen op het Kraanplein een grote aantrekkingskracht uit op de jongere, maar ook minder jonge generaties van nachtbrakers. Voorts bevonden er zich nog enkele jongerencafeetjes alsook een fuifkelder in een door de stad Brugge aangekocht herenhuis. In de jaren 2015-2017 werd een belangrijke restauratie uitgevoerd aan het huis Kraanplaats 4, genaamd De Cluuse, dat een geschiedenis heeft die opklimt tot in 1270. Literatuur Adolphe DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Brugge, 1910. Albert SCHOUTEET, De straatnamen van Brugge. Oorsprong en betekenis, Brugge, 1977, blz. 120. Thomas WETS, Ondergrondse bruggen in de Brugse binnenstad, in: Brugs Ommeland, 2002. Chris WEYMEIS, Brugge, van Academiestraat tot Zwijnstraat. Deel 3: J-K, Brugge, 2016, ISBN 978-90-76297-637 Sofie BAERT, Kraanplein 4, Huis de Cluuse, in: Christophe Deschaumes e.a., Brugge neoklassiek, Open Monumentendagen 2017, Brugge, 2017.
Castle of Thy-le-Château

The Castle of Thy-le-Chateau (French: Château de Thy-le-Château) is a medieval castle located in Thy-le-Château, Walcourt in the Province of Namur in Belgium. Originally built in the 12th century, it served as the military fortress for several noble clans until the French Revolution, when it fell into disrepair. The castle was successfully restored in 1939. See also List of castles in Belgium External links Contact data to visit castle of Thy-le-chateau, Belgium Tourist Office website Wallonia and Brussels Description and photos of castle of Thy-le-chateau, www.castles.nl References
Château de Thy-le-Château

Le château de Thy-le-Château est un château médiéval situé en Wallonie à Thy-le-Château (Walcourt), dans la province de Namur, en Belgique. Il trouve son origine au XIIe siècle, où il sert de forteresse militaire pour plusieurs familles nobles. À la Révolution française, il se retrouve dans un état de délabrement avancé. Le château a été restauré en 1939. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Castle of Thy-le-Château » (voir la liste des auteurs). Articles connexes Liste des châteaux belges par région Liens externes Informations sur les visites du château Description et photos du château de Thy-le-Château, www.castles.nl Portail des châteaux Portail de la province de Namur Portail du Moyen Âge
Castle of l'Estriverie

Castle of l'Estriverie (French: Château de l'Estriverie) is a castle in Bois-de-Lessines, a village in Lessines, Hainaut, Wallonia, Belgium. History In 1324 the castle estate was declared a fief by the Counts of Hainaut and granted to Gérard de Lestruve. The estate was passed on to Hoste d'Ecaussinnes and in 1440 to the Despretz de Quievrain family who kept it until 1483. One of this family, Watier de Quivrains, erected a castle here in 1454. It is on the foundations of this old castle that the current building stands. In 1483 the estate passed by marriage to the Cottrel family, who kept the castle for seven generations. This family did most of the restoring and rebuilding in the 16th and 17th century, and turned the fortified medieval dwelling into a graceful château. In 1727, the estate became the property of Marie Spinola, the last niece of the Cottrel family. She gave it to her son, who sold the estate in 1756 to Joseph Antoine de Wautier. The court of Hainault however overturned the sale and transferred the castle to Jean Philippe d'Yve, Viscount of Bavay. See also List of castles in Belgium References
Château de l'Estriverie

Château de l'Estriverie ou Lestriverie est un château du Bois-de-Lessines, un village de Lessines, province de Hainaut, Wallonie, Belgique. Toponymie Le château de Lestriverie est situé en pleine " Terre des débats" (en néerlandais Debattenland), au milieu des conflits entre le comte de Flandre et le comte de Hainaut. Le nom Lestriverie trouve son origine dans l'idée de "combat, lutte", avec le mot picard "estriver" ou encore le mot "streven" en néerlandais. On situe donc la fondation de la toponymie au début du XIVe siècle. Histoire En 1324, le domaine du château fut déclaré fief par les comtes de Hainaut et octroyé à Gérard de Lestruve. Il passa ensuite à Hoste d'Ecaussinnes, puis en 1440 à la famille Despretz de Quiévrain, qui le conserva jusqu'en 1483. L'un de ses membres, Watier de Quivrains, y fit construire un château en 1454. C'est sur les fondations de cet ancien château que repose l'édifice actuel. En 1483, le domaine passa par mariage à la famille Cottrel, qui conserva le château pendant sept générations. Cette famille entreprit la majeure partie des travaux de restauration et de reconstruction aux XVIe et XVIIe siècles, transformant la demeure médiévale fortifiée en un élégant château. En 1727, le domaine devint la propriété de Marie Spinola, dernière nièce de la famille Cottrel. Elle le légua à son fils, qui le vendit en 1756 à Joseph Antoine de Wautier. La cour du Hainaut annula cependant la vente et transféra le château à Jean Philippe d'Yve, vicomte de Bavay . A proximité subsistent également plusieurs très belles fermes dont la ferme de Buse déjà attestée sur la carte de Ferraris (1778) . Région remarquable A la frontière du Parc naturel du Pays des Collines et des Ardennes flamandes, Lessines, ville natale du peintre surréaliste René Magritte, offre sentiers en forêt et chemins au bord de l'eau. La Maison du Tourisme de la Wallonie picarde offre trois circuits de promenade pour découvrir la région de Bois-de-Lessines . Voir aussi Liste des châteaux en Belgique Références Portail du Hainaut Portail des châteaux
Kasteel van Lestriverie

Het Kasteel van Lestriverie (of l'Estriverie) is een kasteel in het Henegouwse Lessenbos, deelgemeente van Lessen in België. Het kasteel ligt vlak bij het Akrenbos. Het kasteel werd gebouwd om het Debattenland (twistgebied tussen graafschap Vlaanderen en graafschap Henegouwen) te verdedigen; in 1324 schonken de graven van Henegouwen het leen aan Gerard van Lestruve, die zijn naam schonk aan het kasteel. Het kwam later in handen van de familie Hoste d'Ecaussinnes en (vanaf 1440) de familie Despretz de Quiévrain. Zij bouwden het versterkte huis (vermeld in 1454) op de plek van het huidige kasteel. Vanaf 1483 kwam het gebouw zeven generaties lang in bezit van de familie de Cottrel. Zij lieten het kasteel verbouwen in de 16de en de 17de eeuw. In de 19e eeuw werd het kasteel nog eens aangepast in classicistische stijl. Het bouwwerk is omgracht, heeft een vaste stenen toegangsbrug en twee ronde torens. Het kasteel wordt vandaag bewoond door de familie van markies d'Yve de Bavay en is niet te bezoeken. Het kasteel is beschermd als monument. Afbeeldingen Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Henegouwen
Estación de Niel

La estación de Niel es una estación de tren belga situada en Niel, en la provincia de Amberes, región Flamenca. Pertenece a la línea de S-Trein Antwerpen. Situación ferroviaria La estación se encuentra en la línea línea 52 (Amberes-Dendermonde). Historia Intermodalidad Véase también Referencias
Gare de Niel

La gare de Niel est une gare ferroviaire belge de la ligne 52, de Termonde à Anvers-Sud, située sur la commune de Niel, en Région flamande dans la province d'Anvers. Mise en service en 1879 par les Chemins de fer de l'État belge, c’est une halte ferroviaire de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB), desservie par des trains Suburbains (S32). Situation ferroviaire Histoire La gare de Niel est mise en service le 20 juillet 1879 par l’Administration des chemins de fer de l’État belge le jour de la mise en service de la section de Hoboken à Boom de la ligne 52. Le premier bâtiment des recettes construit par l’État belge, appartient à la famille des gares de plan type 1873. En 1981, la SNCB le remplaça par un second bâtiment, sans toutefois démolir l'ancien. L'ancien bâtiment est devenu un café-restaurant "D’ a Statie" tandis que le nouveau a été réaffecté en crèche après la fermeture des guichets le 23 mai 1993. En 1980, la SNCB ferme la section de ligne de Boom à Puurs et Termonde mais électrifie la section Anvers-Boom. Toutefois, la gare de Niel, comme toutes les gares intermédiaires situées entre Anvers-Sud et Boom ferme déjà en 1984. Les trains vers Boom sont sans arrêt et des bus les remplacent pour la desserte des petites gares. En 1988, la SNCB rouvre la gare de Niel et, en 1998, les trains peuvent à nouveau rouler jusque Puurs. Toutefois, la SNCB supprime les guichets de la gare de Niel à partir du 23 mai 1993. En 2010, les quais sont surhaussés et leur équipement est renouvelé. À partir du premier trimestre de l’année 2018, la desserte de la gare, qui n'était que d'un train L par heure renforcé par quelques trains P, passe à deux trains L par heure et à partir du second trimestre de 2018, les trains L sont rebaptisés (S32). Service des voyageurs Accueil Halte SNCB, c'est un point d'arrêt non géré (PANG) à accès libre. Elle est équipée d'un automate pour l'achat de titres de transport. Le passage d'un quai à l'autre et la traversée des voies s'effectuent par le passage à niveau routier situé à proximité. Desserte Niel est desservie par des trains Suburbains (S32) circulant sur la ligne commerciale 52 (voir brochure SNCB). En semaine, la desserte est de deux trains S32 par heure : les premiers reliant Puurs à Essen, via Anvers-Central ; les seconds étant prolongés entre Essen et Roosendael aux Pays-Bas. Les week-ends et jours fériés, Niel est uniquement desservie une fois par heure par des trains S32 de Puurs à Roosendael. Intermodalité Un abri à vélos ainsi que plusieurs places de parking sont aménagées le long des bâtiments de gare. Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Galerie de photographies Notes et références Voir aussi Articles connexes Ligne 52, de Termonde à Anvers (Sud) Liste de gares en Belgique Liens externes Informations sur la Gare de Niel, sur le site de la SNCB Brochures de ligne (fiches horaires) sur le site de la SNCB Documentaire RTBF par Jean-Claude Defossé dans la série Grands travaux inutiles de 1986 Portail du chemin de fer Portail d'Anvers et de sa province
Station Niel

Station Niel is een spoorwegstation langs spoorlijn 52 in de gemeente Niel. Vroeger was het station uitgerust met een zijspoor, een laadhelling en een weegbrug. Het huidige stationsgebouw werd in 1981 gebouwd naar plannen van architect Philip Tibax. De loketten zijn definitief gesloten. Het gebouw wordt momenteel gebruikt als kindercrèche. Naast dit gebouw staat het oude stationsgebouw waar in een horecazaak was gevestigd. Modernisering Eind 2009, begin 2010 werd het station ingrijpend gerenoveerd. De perrons werden op de nieuwe (hogere) standaardhoogte gebracht wat instappen moet vergemakkelijken. Ook de verlichting en de wachthuisjes zijn grondig vernieuwd. Het perron richting Boom is gedurende de loop van de werken tijdelijk verplaatst naar de overkant van de straat. Wegens plaatsgebrek kon men hetzelfde niet doen met het perron richting Antwerpen, om die reden gebeurden de werken aan dit perron in kleinere fases. Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.