NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Rochuskerk (Wortegem)

De Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Rochuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Wortegem-Petegem behorende plaats Wortegem, gelegen aan het Wortegemplein. Geschiedenis Wellicht in de 13e eeuw werd een romaanse kerk gebouwd. Het patronaatsrecht was in bezit van het Onze-Lieve-Vrouwekapittel van Doornik. Van deze kerk zijn de basis van de toren en de plint van het koor, uitgevoerd in breuksteen, nog aanwezig. In de15e eeuw werd de toren vernieuwd en in de 16e eeuw werd de kerk uitgebreid met een transept en zijbeuken. In 1827-1828 werd de kerk vergroot. In 1905-1909 werd de kerk verbouwd in neogotische trant, naar ontwerp van Auguste Van Assche. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk met vierkante vieringtoren. Hoofd- en zijkoren zijn elk vijfzijdig afgesloten. Het hoofdkoor, en de basis van koor en toren, zijn in breuksteen. Interieur De beuken worden alle overkluisd door houten tongewelven. De toren heeft een 13e-eeuws kruisribgewelf. De kerk bezit een gepolychromeerd beeld van Maria met Kind (17e eeuw) en een 18e-eeuws houten kruisbeeld. Het koorgestoelte is 18e-eeuws. Veel overig meubilair is van 1909. Er zijn drie 18e-eeuwse grafzerken en het Vereecken-orgel is van 1908.
Sint-Pieterskerk (Kaster)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Anzegem behorende plaats Kaster, gelegen aan de Juliaan Claerhoutstraat. Geschiedenis Het patronaatsrecht van de kerk was in bezit van de Abdij van Corbie. Vermoedelijk werd aanvankelijk een houten kerkje opgericht, dat in de 12e eeuw werd vervangen door een in Doornikse steen uitgevoerde eenbeukige kerk die een vierkante vieringtoren bezat met achtkante bovenbouw. Omstreeks 1600 werd een zuidbeuk toegevoegd. Deze kerk werd in 1818 vervangen door een neoclassicistisch kerkgebouw naar ontwerp van Lodewijk Vuylsteke. Een deel van de westgevel in Doornikse steen, en het 16e-eeuwse koor in witte steen, bleven behouden. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk beschadigd, om daarna weer hersteld te worden. Gebouw Het betreft een driebeukig, hoofdzakelijk bakstenen, kerkgebouw onder zadeldak met voorgebouwde westtoren welke vijf geledingen en een helmdak heeft. Het koor is vlak afgesloten in Doornikse steen. Interieur Het marmeren doopvont is van begin 18e eeuw. Ook is er een 18e-eeuws Mariabeeld. Het meeste overige kerkmeubilair is 19e-eeuws. Het orgel werd gebouwd door Charles Louis Van Houtte, van 1839.
Sint-Jan Baptistkerk (Anzegem)

De Sint-Jan Baptistkerk is de parochiekerk van de West-Vlaamse plaats Anzegem, gelegen aan het Dorpsplein. Geschiedenis Omstreeks 1300 werd een driebeukige romaanse kruiskerk met vieringtoren gebouwd, waarbij Doornikse steen werd toegepast. In 1684-1686 werd het koor vervangen. In 1828 werd het romaanse schip afgebroken en vervangen door een nieuw, groter, driebeukig schip. De vieringtoren, opgaand metselwerk van de transeptarmen en een deel van het koor van 1686 bleven bewaard. Architect was Louis Albert Vuylsteke. De kerk werd tijdens de Eerste Wereldoorlog zwaar beschadigd. De kerk werd hersteld in 1921 en 1926. Hierbij werden de beuken onder afzonderlijke daken gebracht. Op 17 oktober 2014 werd de kerk door brand verwoest . In 2020 werd de toren gerestaureerd . Het schip zal ook worden herbouwd, maar krijgt een andere functie. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met romaanse vieringtoren. Deze toren heeft drie geledingen. Situatie in 2025
Sint-Amelbergakapel

De Sint-Amelbergakapel is een kapel in de Vlaamse Ardennen in Mater, deelgemeente van de Belgische stad Oudenaarde. De neoromaanse kapel is gewijd aan Amelberga en werd grondig gerestaureerd begin 20ste eeuw. Ze werd opgetrokken in 1915-1916 naar de plannen van architect A. Van Ommeslaeghe. De bouw werd bekostigd door de familie van griffier Verheyden uit Oudenaarde. De nieuwe kapel verving een oudere Sint-Amelbergakapel op dezelfde plaats die minstens terugging tot de 16de eeuw. Volgens de overlevering werd Amelberga in de vroege 8e eeuw achternagezeten door Karel Martel, naar wie in Mater ook een straatnaam verwijst. Zij vond beschutting in Mater en schiep er op miraculeuze wijze de naar haar vernoemde bronnen door met een zeef water te scheppen uit de waterput van een plaatselijke gierige boer en het vervolgens op een akker te laten wegdruppelen. De Sint-Amelbergakapel zou zich op dezelfde plaats bevinden waar het hutje van Amelberga stond, al zijn er tot op heden geen archeologische werkzaamheden uitgevoerd om deze theorie te verifiëren. Elk jaar op 10 juli vindt de Amelberga-paardenprocessie plaats, een ommegang waarbij een dansende nar, trommelaar, fijfelaar (fluitist) en Sint-Amelbergaruiters door het dorp trekken om een goede oogst af te smeken . Galerij Bronnen Inventaris onroerend erfgoed
Sint-Theresiakerk (Anzegem)

De Sint-Theresiakerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Anzegem behorende plaats Heirweg, gelegen aan de Vichtesteenweg. Geschiedenis Al vanaf 1919 wilden de bewoners van Heirweg een parochie. In 1925 werd een noodkerk betrokken die in 1926 werd verheven tot hulpkerk. In 1936 werd een hulpparochie opgericht en in 1939 begon de bouw. De kerk werd in 1940 in gebruik genomen. Architect was Remi Delarue. Gebouw Het betreft een bakstenen zaalkerk onder zadeldak met naastgebouwde toren op vierkante plattegrond. De kerk heeft een transept met vlakke sluiting en een koor met halfronde apsis. De stijl toont art-deco-elementen. De westgevel heeft, boven het naar voren springend portaal, een roosvenster.
Sint-Jozefskapel (Deerlijk)

De Sint-Jozefskapel was een kapel in het Vlaamse gehucht Statiewijk (Deerlijk). Ze deed dienst als hulpkerk van de Sint-Columbaparochie te Deerlijk. Thans is het gebouw ontwijd en in gebruik als buurthuis. Het is gelegen in de Sint-Jozefsweg 15. Het voormalige bedehuis werd gebouwd rond 1960 naar een ontwerp van architect Jerôme Haerinck. Het is een eenvoudig bakstenen gebouw op rechthoekige plattegrond met aan de oostzijde twee vooruitspringende portalen en een technische ruimte. De oostgevel is grotendeels van ramen voorzien. Het kerkje had geen toren maar werd slechts gesierd door een eenvoudig kruis op het dak. Sinds 14 september 2009 is de vroegere kapel aangeduid als vastgesteld bouwkundig erfgoed. Externe link Sint-Jozefskapel in de Inventaris Onroerend Erfgoed
Sint-Jan Baptistkerk (Beveren-Leie)

De Sint-Jan Baptistkerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Waregem behorende plaats Beveren-Leie, gelegen aan het Kerkplein. Geschiedenis Na de kerstening, in de 7e eeuw, werd vermoedelijk vrij snel een primitief kerkje gebouwd op het domein Beverna. Het patronaatsrecht kwam omstreeks 950 aan de Sint-Pietersabdij te Gent. In de 12e eeuw kwam een parochie tot stand en tussen 1150 en 1200 werd een eerste stenen kerk gebouwd, gelegen aan de huidige Sint-Jansstraat. Opgravingen, uitgevoerd tussen 1978 en 1982, tonen een eenbeukige kerk zonder toren, opgetrokken in Doornikse steen. In 1235 werd voor het eerst een priester genoemd. In de 14e eeuw werd de kerk vergroot door de bouw van een vierkante vieringtoren toren met achthoekige klokkenverdieping en het koor daarachter. In 1590 werd de pastorie verwoest door de beeldenstormers. Begin 17e eeuw werd deze hersteld. In dezelfde eeuw werd aan de kerk een noordbeuk bijgebouwd. Onder meer in 1727 werd de toren hersteld en werd een nieuw portaal gebouwd. Midden 18e eeuw was de kerk in slechte staat. Van 1780-1784 werd de kerk herbouwd naar ontwerp van Jan-Baptist Meyer, mogelijk met behoud van de onderbouw van de toren. Het betreft een eenbeukige kerk met veelzijdig afgesloten koor en een achtkante klokkentoren. Op 23 mei 1940 werd de kerk, tijdens de Leieslag, opgeblazen door Belgische troepen om te verhinderen dat de Duitsers deze als uitkijkpost zouden gebruiken. In 1947 werd een noodkerk in gebruik genomen aan de Barmstraat, de tegenwoordige Kerkdreef. In 1967 werd de eerste steen gelegd voor een nieuw kerkgebouw en in 1970 kwam de nieuwe kerk gereed. Het ontwerp was van Paul van Maele en werd later nog gewijzigd. Het Kerkhof van Beveren ligt nog op de plaats waar eertijds de kerk stond. Gebouw Het betreft een zaalkerk in de stijl van het naoorlogs modernisme met plat dak en losstaande open klokkentoren. De kerk heeft een rechthoekige plattegrond en een schuin aflopend dak. Achter het altaar bevindt zich een groot glas-in-loodraam. In de kerk bevindt zich een grafsteen, afkomstig uit de oude kerk en daterend van 1452. Deze is van Geeraart en Alice de Walcourt, heren van Beveren.
Sint-Martinuskerk (Desselgem)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Waregem behorende plaats Desselgem, gelegen aan de Liebaardstraat. Geschiedenis In 964 zou er al een lemen kerkje zijn geweest. Ook in 1038 werd die kerk genoemd, waarvan het patronaatsrecht toebehoorde aan de Sint-Pietersabdij te Gent. In 1164 werd een grotere, romaanse zaalkerk gebouwd in Doornikse steen. Tijdens de 14e of 15e eeuw kwam er een gotisch koor met driezijdige sluiting. In 1463 was er al sprake van een gotische kruiskerk met vieringtoren. In de 16e eeuw werd het koor vergroot, maar in 1559 of 1560 werd de kerk verwoest door de Gentse calvinisten. In 1599 werd met het herstel begonnen. In de 17e eeuw werd de kruiskerk door een hallenkerk vervangen, waarbij het transept werd afgebroken. Tussen 1620 en 1641 kwam de noordelijke zijbeuk tot stand, waarmee een tweebeukige hallenkerk zonder toren ontstond. In 1694 werd de kerk door Franse troepen geplunderd. In 1736-1737 werd de westgevel gesloopt en werd een westtoren voorgebouwd. In 1829 werd het Onze-Lieve-Vrouwekoor vergroot. In 1841 werd de kerk afgebroken en een nieuwe kerk, in neoclassicistische stijl opgetrokken waarbij de 18e-eeuwse toren behouden bleef. In 1870 kwam een orgel van 1680, vervaardigd door Jan van Belle, dat afkomstig was van de Augustijnenabdij Zonnebeke. De kerk werd zowel tijdens de Eerste als tijdens de Tweede Wereldoorlog beschadigd, waarna steeds herstel volgde. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk in neoclassicistische stijl met voorgeplaatste, 18e-eeuwse, toren op vierkante plattegrond. Interieur Van belang is het Van Belle-orgel van 1680. Het werd in 1873 verbouwd door Pieter Loncke, en onderging daarna nog meerdere restauraties. In 1980 werd besloten om het 17e-eeuwse orgel te reconstrueren terwijl de toevoegingen door Pieter Loncke, ook waardevol, hun bestemming kregen in een nieuw orgel dat onderdelen bevat welke in overeenstemming zijn met andere orgels van deze orgelbouwer.
Sint-Margaretakerk (Waregem)

De Sint-Margaretakerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Waregem behorende plaats Nieuwenhove, gelegen in de Oblatenstraat. Geschiedenis In 1574 was er sprake van een kapel op het domein Goed Te Nieuwenhove, die in 1630 door de heer, Jehan van der Vichten, werd vernieuwd. Hier konden de gelovigen ter kerke gaan. Tijdens de Franse tijd raakte de kapel in verval en ze werd iets na 1815 gesloopt. De parochianen moesten voortaan in Waregem ter kerke. Vanaf 1897 werd een klooster, kerk en school gesticht. In 1901 werd daar de Mis opgedragen door de paters Oblaten uit Waregem. Dezen vestigden zich vanaf 1903 ook in Nieuwenhove. In 1904 werd de kerk afgebouwd. In 1905 stichtten de paters een noviciaat. In 1935 werd Nieuwenhove erkend als hulpparochie van Waregem. In 1937 verkochten de Oblaten hun school aan de parochie. In de jaren '50 van de 20e eeuw werd Nieuwenhove uitgebreid met woningen. De betreffende kerk werd in 1973 gesloopt nadat in 1971 een nieuw kerkgebouw in gebruik was genomen. Gebouw Het betreft een zaalkerk in de stijl van het naoorlogs modernisme. De kerk is gebouwd in beton en baksteen, terwijl ook breuksteen werd toegepast. Een bakstenen klokkentoren op vierkante plattegrond flankeert het gebouw.
Sint-Jozefkerk (Waregem)

De Sint-Jozefkerk was een parochiekerk van de tot de West-Vlaamse stad Waregem behorende wijk Biest, gelegen aan de Bieststraat. Geschiedenis De wijk Biest neemt in aantal inwoners toe vanaf de jaren '20 van de 20e eeuw, door de bouw van arbeiderswoningen, zodat omstreeks 1950 ook een school werd gesticht. Vanaf 1960 groeit de roep om een eigen parochie. In 1966 werd de parochie gesticht en op 1 mei van dat jaar (feestdag van Sint-Jozef) werd ook de eerste steen voor een kerkgebouw gelegd. De kerk, naar ontwerp van Paul Felix, werd eind 1966 in gebruik genomen. De kerk werd officieel ontwijd op 1 juli 2021, waarna eigenlijk geen officiële kerkdiensten meer plaats konden vinden. De Sint-Michielsbeweging, die er actief was, zou uiteindelijk verhuizen van de Biest naar de Karmel. De laatste eerste communieviering vond plaats op 19 september 2021 en de laatste plechtige communieviering op 25 september 2021. De allerlaatste viering vond plaats op 9 januari 2022. Plannen bestaan om het bouwwerk in gebruik te nemen als school en kinderopvang. Gebouw Het betreft een zaalkerk in de stijl van het naoorlogs modernisme, als een betonnen constructie met plat dak, en losstaande open klokkentoren van beton. Het interieur is sober, maar het bevat enkele schilderijen en beelden uit de jaren '80 van de 20e eeuw.
Église de la Conversion de Saint-Paul de Mouscron

L'Église de la Conversion de Saint-Paul aussi appelée église du Risquons-Tout est une église paroissiale de style néogothique du quartier Risquons-Tout de la ville de Mouscron. Histoire Édifiée à l'initiative du curé Pierre Stock, elle a été construite en deux étapes. La première phase, à partir de 1868-1869, se concentre sur le chœur à trois travées; tandis que la seconde, en 1875-1876, y ajoute deux travées ainsi que la tour de la façade. Description L'espace de l'église est couvert de voûtes d'arêtes dont les nervures sont rehaussées de couleur bleue et jaune. Le mobilier de l'église est principalement néo-gothique. En 1881, une très grande grotte artificielle est construite à proximité immédiate de l'église. L'ensemble est homogène dans son traitement et se caractérise par le rythme induit par les contreforts séparant les travées et par les hautes fenêtres en tiers-point à remplage trilobé et rosacé. L'intérieur, enduit et peint, est couvert de voûtes d'ogives dont les nervures et les supports sont rehaussés en couleur bleue et jaune. Le mobilier néo-gothique et une grotte artificielle dédiée à Notre-Dame de Lourdes contribuent à l'intérêt de l'ensemble. Grotte artificielle En 1881, une grotte artificielle dédiée à Notre-Dame de Lourdes est érigée à la demande de J.B. Bossut pour commémorer la guérison de son fils. Elle est de grandes dimensions et possède plusieurs niches dans la paroi. Notes et références Voir aussi Liens externes Portail de l’architecture chrétienne Portail du Hainaut
Sint-Paulusbekeringkerk (Moeskroen)

De Sint-Paulusbekeringkerk (Frans: Église de la Conversion de Saint-Paul) is een parochiekerk in de tot de stad Moeskroen behorende wijk Risquons-Tout, gelegen aan de Rijselsteenweg 190. Deze neogotische kerk werd gebouwd in twee fasen: van 1868-1869 werd het koor met drie traveeën gebouwd; 1875-1876 werden nog twee traveeën toegevoegd en werd ook de westtoren gebouwd, die half-ingebouwd is in de voorgevel. De kerkruimte wordt overkluisd door kruisgewelven. Het kerkmeubilair is voornamelijk neogotisch. Er is in 1881 een zeer grote Mariagrot nabij de kerk gebouwd, aan de Grotstraat 62.
Sint-Petrus en Urbanuskerk

De Sint-Petrus en Urbanuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Kruisem behorende plaats Huise, gelegen aan het Huiseplein. Geschiedenis Al in 877 zou, volgens een door de Abdij van Corbie vervaardigd 11e eeuws afschrift, een kerk te Huise zijn gesticht, nadat Adalardus, althans volgens overlevering, Huise en omgeving in bezit had verkregen. In de 13e eeuw werd een laatromaans kerkje gebouwd in Doornikse kalksteen, vermoedelijk een eenbeukig kruiskerkje. Hiervan bleven de vierkante vieringtoren en delen van het transept bewaard. Na diverse herstellingswerken in de loop der eeuwen was de situatie in 1889 als volgt: een driebeukige kruiskerk met vlak afgesloten hoofdkoor en zijkoren en een vierkante vieringtoren. Het geheel gebouwd in Doornikse kalksteen. De kerk had een 18e eeuws portaal. In dit jaar begon men met vergroten en verbouwen van de kerk naar ontwerp van Auguste Van Assche, waarbij het schip geheel werd gesloopt en groter werd herbouwd, het geheel in neoromaanse stijl. Ook het interieur onderging een vernieuwing. Gebouw Het betreft een neoromaanse kruisbasiliek, geheel uitgevoerd in Doornikse steen. Van de oorspronkelijke kerk bleven de toren en delen van koor en transept behouden. Interieur Het kerkmeubilair stamt voornamelijk uit het tijdvak omstreeks 1900. Enkele 18e-eeuwse grafstenen zijn nog aanwezig. Het symfonisch-romantisch orgel, vervaardigd door Pierre Schyven, is van 1889.
Sint-Hilariuskerk (Mullem)

De Sint-Hilariuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Oudenaarde behorende plaats Mullem, gelegen aan de Mullemstraat. Geschiedenis In de 12e eeuw werd een driebeukige romaanse kerk gebouwd die mogelijk een houten voorganger had. Het patronaatsrecht behoorde aan het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Doornik. Omstreeks 1615-1625 werd het koor en het schip van de oorspronkelijke kerk aangepast. Einde 18e eeuw werd veel kerkmeubilair aangeschaft dat afkomstig was uit de in 1783 opgeheven Abdij van Beaulieu. Omstreeks 1817 werd een laat 18e eeuws westportaal aangebouwd dat afkomstig was van het toen gesloopte Kasteel van Huise. Van 1858-1861 werd de kerk verbouwd en vergroot. In 1952 werd de toren afgebroken en herbouwd met de originele stenen, waarbij versterkende constructies werden aangebracht. Toen einde jaren '70 van de 20e eeuw de vloer werd uitgebroken werden opgravingen verricht waarbij fundamenten van de romaanse voorganger en fragmenten van een gotische vloer werden gevonden. Gebouw Het betreft een driebeukige transeptloze kerk met een romaanse kern, uitgevoerd in Doornikse breuksteen en voorzien van een middentoren op vierkante plattegrond die een achtkante spits heeft. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur Er is een mogelijk 16e-eeuws kruisbeeld. De preekstoel is 18e-eeuws en het orgel draagt het jaartal 1768. In de 20e eeuw werd dit uitgebreid. Het zwartmarmeren doopvont is van 1777. De kerk bezit enkele grafmonumenten waaronder een zeer oude grafzerk voorzien van een Grieks kruis, mogelijk van de 8e of 9e eeuw. Verder zijn er grafzerken van de 16e-18e eeuw. Het merendeel van het kerkmeubilair is echter neogotisch en stamt uit de 2e helft van de 19e eeuw.
Damiaankerk (Kortrijk)

De Damiaankerk is een voormalige parochiekerk in de West-Vlaamse stad Kortrijk, gelegen aan de Aalbeeksesteenweg 7, 11-13. Geschiedenis In 1906 werd hier een karmelietenklooster gevestigd met bijbehorende kerk, gewijd aan Sint-Jozef. In 1944 werden de gebouwen door een bombardement verwoest. Vanaf 1947 werd het complex weer opgebouwd in een gematigd historiserende stijl. De kerk, ingewijd in 1954, is een eenbeukige zaalkerk met in de voorgevel een betonnen rondvenster. Via een achtzijdige traptoren wordt toegang verleend tot het klooster. In 1995 vertrokken de karmelieten en werd de Sint-Jozefkerk overgenomen door de Heilig Hartparochie, welke voorheen in een zaal kerkten. De Sint-Jozefkerk ging nu Heilige Damiaankerk heten. In 2020 werd de kerk onttrokken aan de eredienst. Kerk en klooster werden verkocht aan de stichting Poverello, om er een sociaal restaurant van te maken.
Verrijzeniskerk (Kortrijk)

De Verrijzeniskerk is een parochiekerk in de Doorniksewijk van de West-Vlaamse stad Kortrijk, gelegen aan Burgemeester Pyckestraat. Klooster en school In 1913 werd aan de Beverlaai een klooster met kerk gebouwd ten behoeve van de Zusters Clarissen die uit Bergen afkomstig waren. Toen echter de Eerste Wereldoorlog uitbrak werden de gebouwen niet als klooster, maar ten behoeve van de Spoorwegen ingericht. Vervolgens zetelde de Rijkswacht in het gebouw. In 1923 werd het complex aangekocht door de Zusters van Onze-Lieve-Vrouw van Bijstand en ingericht als school, die later de naam: Lyceum Onze-Lieve-Vrouw van Vlaanderen kreeg. Het gebouwencomplex, dat in 1944 zwaar beschadigd was, werd hersteld. Kapel In 1963 werd de Verrijzeniskapel aangebouwd, gelegen aan de Burgemeester Pyckestraat. Deze kapel werd ontworpen door André De Smedt en heeft de vorm van een dubbele kroon met zestien steunpunten waar bovenop een toren staat, ook in kroonvorm. Toen in 2020 de Damiaankerk en de Sint-Rochuskerk werden onttrokken aan de eredienst, werd de Verrijzeniskapel verheven tot de nieuwe parochiekerk.
Église Saint-Amand-et-Saint-Blaise (Waregem)

L'église Saint-Amand-et-Saint-Blaise est un édifice religieux catholique sis au centre de la ville de Waregem, en Flandre occidentale (Belgique). Située au cœur même de la ville (‘Markt’) l’église actuelle (du XIXe siècle) a succédé avec agrandissement successifs, à une petite église romane du XIIe siècle. Elle est lieu de culte principal de la communauté catholique de la localité. Histoire Un document ancien (1119) mentionne déjà Waregem comme paroisse distincte. Des vestiges de sa petite église romane, furent découverts lors de fouilles faites en 1984. Elle était construite en ‘pierre de Tournai’ (calcaire bleu-gris) et ‘pierre des champs (en)’ (gris-vert). Les fondations révèlent qu’il s'agissait d'une église à croix basilicale à trois nefs : certaines parties sont encore visibles dans le bâtiment actuel de l'église. En 1189, le droit de patronage est cédé au chapitre de la cathédrale Notre-Dame de Tournai. En 1488, lors de la révolte contre Maximilien d'Autriche (5 février-16 mai), l'église fut endommagée, mais certains de ses trésors furent sauvés. Avant même 1500, une nouvelle tour fut construite et la nef sud (romane) fut démolie. Une nouvelle nef méridionale fut construite, aussi large que la nef centrale. Enfin, Entre 1797 et 1824, l’ancienne et étroite nef septentrionale fut démolie à son tour et remplacée par une large nef, créant ainsi une église-halle, aux trois nefs égales. Au XIXe siècle, la population de la ville augmentant substantiellement l'église fut étendue de 12 mètres vers l'ouest (entre 1839 et 1843). Sévèrement endommagée durant la Première Guerre mondiale l’église fut substantiellement reconstruite en 1923-1924 selon les plans de Maurice Allaert. Description Située au cœur même de la ville de Waregem et au centre du ‘Markt’ (‘place du marché') l’église est de proportions presque parfaitement symétriques. Il s'agit d'une église-halle à trois nefs égales en largeur, longueur et hauteur avec pseudo-transept et tour de croisée. Les trois façades, correspondant aux trois nefs, sont quasi identiques. Celle du centre est flanquée de deux tours d'escalier. L'église est en grès de Tournai et la tour carrée de la croisée - avec flèche octogonale - est en pierre de Balegem. Patrimoine Les orgues sont de la facture des Frères Van Bever (1905). Les vitraux du chevet Une pietà polychrome en bois Plusieurs tableaux de valeur : Une Crucifixion (Hendrik Herregouts, 1680), une Transfiguration de Jésus, Adoration des mages (1620), Descente de croix (Cornelis de Vos, 1650), Prédication de saint Amand (XVIIe siècle) Un tabernacle et des bas-reliefs de Karel Lateur (cuivre) . Galerie de photos Liens externes Site officiel Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Flandre-Occidentale