NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Fort Knokke

Fort Knokke (Frans: Fort de Knocke - 17de eeuw : Fort de la Knocque) was een fort in de Belgische provincie West-Vlaanderen. Het lag aan de monding van de Ieperlee in de IJzer, in het noorden van Reninge en Merkem, tegen de grens met Nieuwkapelle. Geschiedenis Toen op het eind van de 16de eeuw de Vlaamse steden Veurne en Ieper na de verovering door Alexander Farnese in Spaanse handen kwamen, werden langs de IJzer en de Ieperlee een aantal forten aangelegd als verdediging tegen plunderingen van hervormingsgezinden uit de stad Oostende. Ten noorden van de samenvloeiing van de Ieperlee en de IJzer werd een klein sperfort opgetrokken. Toen Oostende in 1604 toch werd veroverd, verloren deze forten hun functie. Halverwege de 17de eeuw werd bij de Spaans-Franse oorlogen in het zuiden van de samenvloeiing een nieuw fort opgetrokken door de Spanjaarden. Door de Vrede van Aken kwam de kasselrij Veurne-Ambacht in 1668 in Franse handen. Het fort lag nu aan de noordgrens van het Franse rijk en Lodewijk XIV liet deze grens door Vauban versterken. Het fort werd in 1678 verder uitgebouwd op een driehoekig eiland tussen beide waterlopen, ten zuiden van de samenvloeiing. Begin jaren 1690 werd het verder uitgebreid met extra bastions, ravelijnen en lunettes. De volgende decennia werd ten oosten en ten westen een brede gracht gegraven. Bij de Vrede van Utrecht in 1713 ging Veurne-Ambacht naar de Oostenrijkse Nederlanden. Het fort was nu een versterking tegen het Franse rijk, maar verloor later die eeuw zijn functie. Op de Cassinikaart uit de 18de eeuw staat het fort nog aangeduid als "Fort de la Kenoque", op de Ferrariskaart uit de jaren 1770 staat het in detail getekend als "Het Fort de Cnocke". Onder keizer Jozef II werd vanaf 1781 het fort gesloopt. De meeste vestingwerken werden afgebroken en de grachten gedempt. Op de Atlas der Buurtwegen uit de helft van de 19de eeuw is het fort al verdwenen. Deze kaart vermeldt nog "ancien fort de knocke" en toont een gehucht "De Knock", enkele resterende grachten en de perceelsgrenzen tonen nog de oude bastions. De hele site met landschappelijke restanten is in 1995 als monument en in 2009 als bouwkundig erfgoed beschermd. Restanten Ten oosten van de samenvloeiing van de Ieperlee en IJzer kan men in het patroon van de grachten de resten zien van een lunet en een bastion. Ook in het landschap aan de andere kanten kan in de lichte terreingolvingen, perceelindelingen en grondgebruik (hooiland-weiland) de contouren van het fort gereconstrueerd worden. Over de IJzer ligt de Knokkebrug, waarvan de naam verwijst naar het voormalig fort. Externe link Foto van een maquette van het fort(Deze maquette wordt bewaard in de reserve van het Musee des Plans-Reliefs)
Station Wevelgem

Station Wevelgem is een spoorwegstation langs spoorlijn 69 (Kortrijk-Poperinge) in de gemeente Wevelgem. In 1988 is het station gesloten voor goederenvervoer. Reizigersverkeer is wel nog mogelijk. Geschiedenis Het station werd geopend op 14 januari 1853 door de Société des chemins de fer de la Flandre-Occidentale als onderdeel van spoorlijn 69. Het stationsgebouw is van het type 1895 en is gebouwd in 1912 door de Staatsspoorwegen, ter vervanging van een ouder stationsgebouw uit 1855. Het station was de aanzet voor de uitbreiding van de dorpskern van Wevelgem en kende een grote regionale economische betekenis door het vervoer van kolen en vlas. Het sanitairhuisje en de goederenloods dateren uit 1924. In 2001 werd het stationsgebouw met het sanitairhuisje, de goederenloods en de betonnen afsluiting beschermd. Sinds 28 juni 2013 zijn de loketten van dit station gesloten en is het een stopplaats geworden. Vervoerbewijzen worden nog verkocht bij de biljettenautomaat. In 2016 werd in het gebouw een fietskluis gevestigd. In 2020 werd het pand verkocht en sindsdien is het in gebruik als commerciële ruimte. Galerij Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Château de Grand-Bigard

Le château de Grand-Bigard est situé à Grand-Bigard dans le Brabant flamand à 7 km à l'ouest de Bruxelles. Histoire Almaric de Bigard qui fut le premier seigneur de Bigard, y vivait vers 1110. En 1422, Guillaume Rongman, seigneur de Bigard, est fait capitaine de la ville de Bruxelles, par Philippe le Bon. Guillaume Estor, est nommé panetier de Brabant par lettres patentes de Charles le Téméraire, puis devient échevin de Bruxelles en 1475. Jean Estor et sa mère ont été jugés hérétiques (pour protestantisme) et exécutés le 6 janvier 1548, leurs biens, confisqués et la Seigneurie de Bigard vendue à Gaspard Schetz, Seigneur de Grobbendonck, le 14 février 1549, pour 17 800 livres. La seigneurie fut érigée en marquisat sous le nom de Boisschot, quand Hélène de Boisschot, épousa Charles Ferdinand, comte de Königsegg-Rothenfels, régent intérimaire des Pays-Bas. Le comte Ferdinand de Boisschot au milieu du XVIIe siècle fit faire de nombreux travaux, et fit construire de nouveaux bâtiments. En 1902, l'ensemble était très délabré et Raymond Pelgrims de Bigard (en) mit trente ans à le réhabiliter . Architecture Sa construction a débuté au début du XIIe siècle. Le château est entouré d’un large fossé enjambé par un pont à cinq arches, menant au pont-levis. La partie centrale du châtelet d’entrée date du XIVe siècle. Le donjon de quatre étages, haut de trente mètres, est à gauche du châtelet d’entrée. Le château, bâtiment Renaissance flamande, est formé d’un corps de logis à un étage de brique rose, aux fenêtres à meneaux entourées d'entablements de pierre blanche et à la toiture d’ardoises. En 1640, la chapelle fut adossée à l'aile droite du château. On y trouve deux obits : celui de Ferdinand de Boisschot daté 1649 et celui de Charles Ferdinand de Königsegg-Rothenfels, marqué Vienne, 19 décembre 1759. Parc et jardins Le parc de 14 hectares est ouvert au public, tout spécialement au printemps. Les floralies du parc du château de Grand-Bigard sont dédiées aux tulipes avec plus de 300 variétés (hâtives, moyennes ou tardives mais également en classiques triomphes, botaniques, fleurs-de-lis, viridiflora, perroquets et multi-flora) ainsi qu'aux autres variétés de fleurs de printemps à bulbes. Plus d’un million d’oignons sont plantés. Les nouvelles variétés, développées sous un numéro, attendent de recevoir un nom et ces créations sont une exclusivité. Notes et références Voir aussi Liste de châteaux belges Liste des châteaux belges par région Baron Henri de Trannoy Articles connexes Tulipe Floralies Liens externes site du château Photos & Infos sur le Château de Grand Bigard via Châteaux de Belgique Portail des châteaux Portail du Brabant flamand
Meylandtmolen

De Meylandtmolen (ook: Molen van Meylandt) is een watermolen op de Mangelbeek in de Belgische provincie Limburg, gelegen aan de Graaf de Theuxlaan 55 te Heusden. Geschiedenis De watermolen is verbonden aan het landgoed van Kasteel Meylandt. Ze werd voor het eerst vermeld in 1415 en ook in 1432. De huidige molen werd in 1742 gebouwd met behulp van lokaal gewonnen ijzerzandsteen. De molen fungeerde als korenmolen en werd 1775 tevens vermeld als bockwey molen (boekweitmolen). Voor het malen van boekweit was een ander type molensteen vereist. In 1829 werd stroomafwaarts, nabij Ubbersel, de Stabroekmolen, een zogeheten bookmolen, in werking gesteld (beuken, het kneuzen van hennep om de vezel te winnen die voor touw en visnetten werd gebruikt). In 1893 werd deze hennepmolen omgebouwd tot oliemolen, waar de familie de Theux de Meylandt bezwaar tegen maakte, daar het peil stroomafwaarts van de Meylandtmolen, die adellijk bezit was, hierdoor te veel zou stijgen. Onder meer ten behoeve van de watermolen en het kasteel werd de loop van de Mangelbeek in het begin van de 19e eeuw verlegd. Omstreeks 1948 kwam een einde aan het bedrijf van de Meylandtmolen. Investeringen werden te duur geacht en de nabijgelegen Steenkoolmijn van Zolder gebruikte veel water uit de Mangelbeek voor haar kolenwasserij. De mijn bood weliswaar ter compensatie elektrische aandrijving aan, maar de Meylandtmolen maakte hier geen gebruik van en werd in 1951 in gebruik genomen als woonhuis. In 1959 werden kasteel en park, inclusief de molen, verkocht aan de toenmalige gemeente Heusden. Het rad werd verwijderd, maar het binnenwerk en de molenstenen bleven behouden tot 1965. Daarna werd het binnenwerk gesloopt en werd het molengebouw tot woning ingericht. In 1996 werd het molenhuis geklasseerd als monument en wellicht wordt een nieuw molenrad aangebracht.
Spletterenbrug

De Spletterenbrug is een spoorbrug in Eksaarde, een deelgemeente van de Belgische stad Lokeren. De brug maakte deel uit van de inmiddels afgebroken spoorlijn 77A over de Moervaart. Toponymie De naam Spletteren verwijst naar de oude benaming van de omliggende velden. Geschiedenis Oorspronkelijk moest de lijn 77A tweesporig zijn, waardoor de oostelijke kant van de brugpijlers dubbel zo breed zijn dan de brug zelf. De brug werd tweemaal opgeblazen: in 1918 door het Duitse leger en in 1940 door het Belgische leger. De huidige metalen constructie is door de Duitse bezetters gebouwd, en ook bij de afbraak van de spoorlijn in 1973 blijven bestaan.
Sint-Petrus en Pauluskerk (Halmaal)

De Sint-Petrus en Pauluskerk is de parochiekerk van Halmaal, gelegen aan Halmaal-Dorp, in de Belgische gemeente Sint-Truiden. Dit is van oorsprong een laatgotische zaalkerk uit 1603. In 1842 werd het kerkje enigszins verbouwd, maar in 1893 vond een ingrijpende verbouwing plaats onder leiding van Edmund Serrure jr.. Daarbij werd het kerkje met een travee uitgebreid, voorzien van een transept en aangepast in neoromaanse trant. Het is een eenvoudig zaalkerkje met ingebouwde westtoren, gedekt door een tentdak. Het interieur wordt overwelfd door een houten tongewelf. De kerk is omgeven door een ommuurd kerkhof, waarop zich nog een grafkruis uit 1678 bevindt.
Onze-Lieve-Vrouw-Bezoekingkerk (Wilderen)

De Onze-Lieve-Vrouw-Bezoekingkerk is de kerk van de parochie Duras-Wilderen, gelegen aan de Wilderenlaan te Wilderen, in de Belgische gemeente Sint-Truiden. Tot aan de Franse tijd (eind 18e eeuw) was de kerk gewijd aan Maria Hemelvaart. Het patronaatsrecht was in bezit van de abdij van Herkenrode. Gebouw De toren van de kerk is romaans en stamt uit de 12e eeuw. Het is een rechthoekige toren met drie geledingen. Het materiaal bestaat uit kwartsietblokken (uit de omgeving van Tienen) en gobertangesteen, terwijl de westgevel uit gobertangesteen met speklagen van baksteen bestaat. Het rondboogportaal is neoclassicistisch en stamt uit de 19e eeuw. De toren wordt gedekt door een schilddak. De kerk zelf is een neoclassicistische zaalkerk uit 1858. De glas-in-loodramen zijn van 1909. De gerestaureerde toren uit ca. 1150 bezit een bezoekerscentrum en is in zomerweekenden open voor het publiek. Interieur De kerk bezit een Madonna met Kind in gepolychromeerd hout, uit de 1e helft van de 17e eeuw. Ook is er een Sint-Sebastiaan uit de 17e eeuw en een Sint-Rochus uit de 2e helft van de 17e eeuw, in gepolychromeerd hout. De zijaltaren zijn uit de 1e helft van de 18e eeuw. Ook de koorlezenaar, een bidstoel en de credenstafel zijn 18e-eeuws. Op het kerkhof vindt men twee 16e-eeuwse grafkruisen, en verder een grafkruis uit de 17e eeuw en enkele uit de 18e eeuw. Heden De toren werd reeds in 1936 geklasseerd als monument, terwijl in 1996 ook de kerk, de pastorie en de omgeving ervan als monument, respectievelijk als beschermd dorpsgezicht, werd aangewezen. In de toren bevindt zich een bezoekerscentrum, waarin facetten uit het dorpsleven en de band met het Kasteel Duras worden toegelicht.
Schaliewinning (Gorsem)

De Schaliewinning is een hoeve in Gorsem, gelegen aan Gorsem-Dorp 2, in de Belgische gemeente Sint-Truiden. De oudste delen van de huidige gesloten vierkantshoeve zijn uit 1654. Het betreft in de eerste plaats het hooghuis, een bakstenen gebouw in Maaslandse stijl met mergelstenen vensteromlijstingen. Dit hooghuis heeft ook een duiventil en een trapgevel met mergelstenen speklagen. In de 19e en 20e eeuw werden aanpassingen verricht en gebouwen bijgebouwd. De schuur heeft een 17e-eeuwse kern en werd in 1842 gewijzigd. In 1943 werd nog een aanbouw opgericht.
Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopnemingskerk (Gorsem)

De Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopnemingskerk is de parochiekerk van Gorsem, gelegen aan Gorsem-Dorp, in de Belgische gemeente Sint-Truiden. Het is een eenvoudig zaalkerkje, uit het einde der 18e eeuw. Het heeft een vlakopgaande, ingebouwde westtoren, gedekt door een ingesnoerde naaldspits. De stijl is classicistisch, de vensters hebben rondbogen, maar uiterlijke ornamenten ontbreken goeddeels. Het reliëfbeeld van Maria boven het ingangsportaal is modern. Interieur De kerk bezit een Sedes Sapientiae uit de 12e eeuw, later deels gerestaureerd, en in recente tijd opnieuw gepolychromeerd. Ook zijn er gepolychromeerde beelden van Sint-Augustinus en Sint-Lambertus uit ongeveer 1500, en houten Kruisbeeld dat mogelijk uit de 17e eeuw stamt. Een Onze-Lieve-Vrouw met Kind en een Sint-Sebastiaan zijn eveneens 17e-eeuws. Het doopvont is uit de 13e eeuw, in Romaanse stijl. Een wijwatervat is uit 1619. Op het omringende kerkhof vindt men grafstenen uit 1356, 1632 en 1667. Sinds 1996 zijn kerk en kerkhof geklasseerd als monument.
Sint-Martinuskerk (Velm)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Velm, gelegen aan Sint-Martinusstraat 10. Gebouw Het is een classicistische zaalkerk uit 1783, omringd door een kerkhof en gelegen op een heuvelrug. In 1912 werd de kerk vergroot met een transept en een rechthoekig koor. Vincent Lenertz en Hyacinth Martens waren toen de architecten. Het betreft een bakstenen gebouw met halfingebouwde toren, die voorzien is van een ingesnoerde naaldspits. De kerk werd in 2006 geklasseerd als monument. Interieur Het interieur wordt overwelfd door een afgevlakt tongewelf. De kerk bezit enkele schilderijen: Sint-Benedictus en Sint-Placidus (1677); de Geseling van Christus (ongeveer 1700). Beelden van Sint-Barbara (geschilderd hout, eind 16e eeuw); Sint-Trudo (gepolychromeerd hout, begin 18e eeuw). De eiken preekstoel is uit het 3e kwart van de 18e eeuw, de biechtstoelen zijn uit het 3e kwart van de 18e eeuw, en het doksaal in classicistische stijl is uit het eind van de 18e eeuw.
Jozefietenklooster (Velm)

Het Jozefietenklooster is een voormalig klooster der jozefieten, gelegen aan Halleweg 32 te Velm, in de Belgische gemeente Sint-Truiden. Bezitsgeschiedenis Oorspronkelijk was dit een kasteel, "Kasteel van Schoor" of Kasteel van Velm genaamd. Het kasteel was eigenaar van diverse particulieren. Tot 1902 woonde er ene Gillis Cajot, die toen echter overleed. Hij had het vruchtgebruik van het bezit van zijn, eerder overleden, vrouw Fulvie Rigo. Eigenaar van het kasteel was -na Fulvie's dood- echter Fulvie's broer, Alexis Rigo. Deze woonde er niet zelf, maar maakte het kasteel weer over aan zijn minnares, Jeanne Gijzelinck, die weduwe was van Isidoor Parijs en zich madame Parijs liet noemen. In 1930 werd het door haar erfgenamen verkocht aan Clement Peten jr., die het in 1931 doorverkocht aan de Jozefieten. In 1962 werd het door de paters verkocht aan een particulier, die het ging verhuren aan het Centrum voor Talenleer, een private talenschool. Gebouw Het U-vormige gebouw stamt uit de tweede helft van de 18e eeuw, terwijl er in het eerste kwart van de 20e eeuw delen werden bijgebouwd. Het oorspronkelijke gebouw is in classicistische stijl en wordt gedekt door een mansardedak. Het 20e-eeuwse deel betreft de noordvleugel, die echter eveneens in classicistische stijl werd gebouwd.
Vagevuurbossen

De Vagevuurbossen (of het Vagevuurbos) is een 220 hectare groot bos- en natuurgebied bij Wingene in het 'Landschapspark Bulskampveld'. Het bos sluit aan bij Lippensgoed-Bulskampveld (domeinbos 90 hectare en 230 hectare provinciedomein); samen vormen ze het grootste complex van openbaar bos (540 hectare) in West-Vlaanderen. Het Vagevuurbos ligt niet ver van de De Gulke Putten. De Vagevuurbossen wordt beheerd door het Agentschap voor Natuur en Bos. Het bosgebied strekt zich uit ten zuiden van de E40 op het grondgebied van de gemeenten Beernem, Hertsberge en Wingene. De naam Vagevuurbos(sen) verwijst naar de Vagevuurkapel die langs de Blauwhuisstraat gebouwd werd. De Vagevuurbossen zijn Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-habitatrichtlijngebied 'Bossen, heiden en valleigebieden van Zandig Vlaanderen: westelijk deel'. Fauna en flora Grote delen van het Vagevuurbos bestonden bij aankoop uit naaldhout (grove den, Corsicaanse den, lork en douglasspar). Van nature kwam hier echter vooral eiken- en zomereiken-, berken- of beukenbos voor. Het bosbeheer van het Agentschap voor Natuur en Bos streeft naar geleidelijke toename van het aandeel inheems loofbos. Tegen het kappen van het naaldbos ontstond in 2019 protest. Op open plekken kiemen zomereik, ruwe berk, vuilboom en wilde lijsterbes. In de bosdreven en aan de bosrand bloeien ruige veldbies of het bleeksporig bosviooltje. Er groeien paddenstoelen waaronder vliegenzwam, eekhoorntjesbrood, heksenboleet en kastanjeboleet. In de Vagevuurbossen leven levendbarende hagedissen, reeën (sinds 2000), buizerds, haviken, toren- en boomvalken, sperwers, bos- en ransuilen, zwarte spechten, boomklevers en matkoppen. Afbeeldingen Bronnen Agentschap voor Natuur en Bos Folder Vagevuurbos Westtoer[dode link]
Vagevuurbos

Vagevuurbos är en skog i Belgien. Den ligger i provinsen Västflandern och regionen Flandern, i den västra delen av landet, 80 km väster om huvudstaden Bryssel. Omgivningarna runt Vagevuurbos är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Runt Vagevuurbos är det ganska tätbefolkat, med 179 invånare per kvadratkilometer. Källor
Sint-Amanduskerk (Ingelmunster)

Op het marktplein te Ingelmunster, een gemeente in West-Vlaanderen, staat de Sint-Amanduskerk. Dit is een neoclassicistische katholieke kerk met laatbarokke toren die in de vroege middeleeuwen werd opgericht als onderdeel van het klooster. De huidige pastoor E.H. Ludwig Dubaere verzorgt de diensten sinds 2015. E.H. Christophe Petit volgde de in 2005 overleden E.H.Wilfried Lebbe op. Deze kerk is een beschermd monument. Geschiedenis De kerk werd gebouwd in opdracht van de Heilige Amandus naast het klooster. De kerk is meerdere keren herbouwd. In 1566 trokken de beeldenstormers door de kerk en verwoestten ongeveer alles wat er te vinden was. De kerk werd heropgebouwd met de toren in het midden. Die toren werd echter in 1739 om nog onbekende redenen afgebroken. Men bouwde een nieuwe vooraan de kerk. Dit is de huidige toren. Het jaartal van de bouw van de toren is nog altijd te zien. Verder staat ook een wapenschild en een klok op de toren. De grote deuren van de kerk werden gemaakt in 1678. Deze datum is nog altijd te zien in de deuren. Grondplan De kerk bestaat uit een middenschip met aan beide zijden een zijbeuk. Die zijbeuken lopen niet verder door tot in het koor. Onder de toren heb je de inkomhal. Bezienswaardigheden In de kerk hangen twee kunstschatten: een schilderij van de patroonheilige Sint-Amandus rechts vooraan, en links vooraan een schilderij van O.L. Vrouw van de Zeven Weeën. Externe links Inventaris Onroerend Erfgoed
Bois de Silly

Bois de Silly (vrij vertaald in het Nederlands Opzullikbos of Bos van Opzullik) is een bos- en natuurgebied in de gemeente Opzullik (Frans:Silly) in de provincie Henegouwen in Wallonië. Het domeinbos is erkend als 'Site de Grand Intérêt Biologique' (SGIB3207) door het Waals Gewest en sluit via privébos Bois de Ligne aan op het Edingenbos. Het bosgebied is Europees beschermd als deel van het Natura 2000-gebied 'Bois d'Enghien et de Silly' (BE32006). Tijdens de Tweede Wereldoorlog voerde het verzet acties vanuit de omgeving van het bos van Silly; het museum MaquiStory vertelt dit verhaal. Fauna en flora Het bos is een Atlantisch beuken- en eikenbos met tapijten van voorjaarsbloeiers als bosanemoon, wilde hyacint, daslook, slanke sleutelbloem, kleine maagdenpalm, paarbladig goudveil, verspreidbladig goudveil en ondergroei van hulst. Rond de bronbeekjes van de Zulle (Frans: Sille) komt de schedegeelster voor. In het Bois de Silly leeft onder andere buizerd, wespendief, ree, middelste bonte specht en vuursalamander. Afbeeldingen Bronnen Waals ministerie van Milieu Bois de Silly fiche Europees Milieuagentschap EEA[dode link] gedetailleerde Natura 2000-fiche Europees Milieuagentschap EEA beschrijving Natura 2000-site[dode link] Natura 2000-fiche Waals Ministerie van Milieu Aanwijzingsbesluit Natura 2000-gebied Waalse overheid
Bois de Silly

Bois de Silly är en skog i Belgien. Den ligger i provinsen Hainaut och regionen Vallonien, i den centrala delen av landet, 40 km sydväst om huvudstaden Bryssel. Trakten runt Bois de Silly består till största delen av jordbruksmark. Runt Bois de Silly är det ganska tätbefolkat, med 222 invånare per kvadratkilometer. Källor
Terril de l'Héribus

Le terril de l'Héribus est un terril belge située à Cuesmes dans la commune de Mons dans le Hainaut. Description Il s’élève a une altitude de 137 m et possède un volume de 6.000.000 m³ et s’étend sur une superficie de 18,24 ha. Il a été utilisé de 1919 à 1968 et est principalement recouvert d'arbustes de mousses et de pelouses Notes et références Portail de la Belgique Portail de la mine
Heulebos

Het Heulebos is een bosgebied in de tot de West-Vlaamse stad Kortrijk behorende deelgemeente Heule. Het gebied meet 22 ha en is een van de weinige bossen in deze streek. Het bos is particulier eigendom van de familie Goethals, en gewoonlijk niet voor het publiek toegankelijk. Wel wordt het op een natuurlijke wijze beheerd.
Arduinbos

Het Arduinbos is een natuurgebied aan de rand van de Vlaamse Ardennen in Zuid-Oost-Vlaanderen. Het natuurgebied ligt op het grondgebied van de stad Geraardsbergen in deelgemeente Overboelare. Het natuurgebied ligt dicht bij het Boelarebos, de Hoge Buizemont en natuurreservaat de Rietbeemd op de grens met de provincie Henegouwen (Twee-Akren). Het bos is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-habitatrichtlijngebied 'Bossen van de Vlaamse Ardennen en andere Zuid-Vlaamse bossen'. Landschap Het Arduinbos is een loofbos met voornamelijk beuk. Natuurbeleving Het Arduinbos is vrij toegankelijk op de wandelpaden. Het wandelroutenetwerk 'Vlaamse Ardennen Bronbossen' en de Natuurpunt-wandelroutes van de Rietbeemd lopen door het bos. Afbeeldingen Externe link Website vzw 'Arduinbos'
Arduinbos

Arduinbos är en skog i Belgien. Den ligger i provinsen Östflandern och regionen Flandern, i den centrala delen av landet, 30 kilometer väster om huvudstaden Bryssel. Omgivningarna runt Arduinbos är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Runt Arduinbos är det ganska tätbefolkat, med 230 invånare per kvadratkilometer. Källor
Chartreuzenbos

Het Chartreuzenbos is een bos in de Belgische gemeente Holsbeek en is onderdeel van een van de belangrijkste natuurgebieden van het Hageland. Het bos is ongeveer 70 hectare groot. Het Chartreuzenbos is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Valleien van de Winge en de Motte met valleihellingen' (BE2400012). De naam verwijst naar de vroegere eigenaars, het klooster van de Kartuizers van Leuven.
Chartreuzenbos

Chartreuzenbos är en skog i Belgien. Den ligger i provinsen Flamländska Brabant och regionen Flandern, i den centrala delen av landet, 30 km öster om huvudstaden Bryssel. Trakten runt Chartreuzenbos består till största delen av jordbruksmark. Runt Chartreuzenbos är det tätbefolkat, med 257 invånare per kvadratkilometer. Källor