NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cimetière militaire allemand de Vladslo

Le cimetière militaire allemand de Vladslo est situé à environ trois kilomètres au nord-est de Vladslo, près de Dixmude, en Belgique. Créé pendant la Première Guerre mondiale, il abrite 3 233 sépultures de guerre. En 1956 on y a concentré les sépultures de nombreux petits cimetières des environs, et on y trouve à présent les restes de 25 644 soldats. Chaque pierre porte les noms de vingt soldats, avec seulement leur grade et les dates de leur mort. L'artiste Willem Vermandere a évoqué ce cimetière dans son poème Vladslo. Le cimetière est administré par la Commission des sépultures de guerre allemande (Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge). Elle a également la charge des trois autres cimetières militaires allemands en Belgique : Langemark, Menin et Hooglede. Les parents en deuil Le cimetière contient aussi une statue – Les parents en deuil – œuvre de Käthe Kollwitz. Sculptrice allemande connue, elle a dédié cette statue à son plus jeune fils, Pieter, tombé à Esen, non loin de là, le 23 octobre 1914. Les yeux du père sont fixés sur la neuvième pierre à partir de lui, c'est là qu'est écrit le nom de son fils. Liens externes Ypres - Belgique. Site à proximité : Deutscher Soldatenfriedhof 1914–1918 (cimetière militaire allemand), Vladslo. (en) Ypres: Vladslo German Cemetery. (en) German military cemetery Vladslo (Cimetière militaire allemand de Vladslo : Détails du cimetière). (de) Vladslo, sur le site web du Volksbund (nl) Duitse militaire begraafplaats Vladslo (Cimetière militaire allemand de Vladslo), sur WO1.be Sources (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Vladslo German war cemetery » (voir la liste des auteurs). Liens internes Liste des 139 sites funéraires et mémoriaux de la Première Guerre mondiale inscrits sur la liste du Patrimoine mondial de l'Unesco Notes et références Portail de l’histoire militaire de la Belgique Portail de la mort Portail de la Première Guerre mondiale Portail de l'Empire allemand Portail de la Flandre-Occidentale
Cimitero militare tedesco di Vladslo

Il Cimitero militare tedesco di Vladslo si trova a circa tre chilometri a nord-est di Vladslo, vicino a Diksmuide, in Belgio. Istituito durante la Prima guerra mondiale, contiene 3.233 tombe di guerra. Nel 1956, i resti di molti cimiteri più piccoli nella zona circostante furono accorpati qui, e ora ospita i resti di 25.644 soldati. Ogni lapide riporta i nomi di venti soldati, insieme solo al loro grado e alla data di morte. L'artista Willem Vermandere ha evocato questo cimitero nella sua poesia Vladslo. Il cimitero è amministrato dalla Commissione delle sepolture di Guerra Tedesca (Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge). Questa commissione è responsabile anche degli altri tre cimiteri di guerra tedeschi in Belgio: Langemark, Menin e Hooglede. I genitori in lutto Il cimitero ospita anche una scultura: "I genitori in lutto", opera di Käthe Kollwitz. Nota scultrice tedesca, dedicò questa statua al figlio più giovane, Peter, caduto a Esen, non lontano da qui, il 23 ottobre 1914. Gli occhi del padre sono fissi sulla nona pietra, dove è inciso il nome del figlio. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Cimitero militare tedesco di Vladslo
Cmentarz wojenny we Vladslo

Cmentarz wojenny we Vladslo – cmentarz wojenny położony niedaleko belgijskiego miejscowości Vladslo. Cmentarz został założony w trakcie trwania I wojny światowej podczas walk wojsk niemieckich na terenie Belgii. Do 1918 roku pochowano tu ciała 3 233 żołnierzy. W 1956 roku do Vladslo przeniesiono kilka mniejszych okolicznych cmentarzy – współcześnie we Vladslo spoczywa 25 644 poległych. Cmentarz podzielony jest na dziesięć symetrycznie rozmieszczonych kwater z granitowymi kamieniami i sporadycznie bazaltowymi krzyżami znaczącymi groby. Każdy nagrobek symbolizuje do 20 poległych żołnierzy, a na tablicach nagrobnych znajdują się dane poległych: imię i nazwisko, ranga lub stopień wojskowy, a także data śmierci. Cmentarz podlega administracji Niemieckiej Komisji Cmentarzy Wojennych (niem. Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge), której celem jest nadzór oraz opieka nad niemieckimi cmentarzami wojennymi w Europie i Afryce Północnej. Na cmentarzu znajdują się rzeźby Opłakujących rodziców projektu niemieckiej rzeźbiarki Käthe Kollwitz, które upamiętniają jej 17-letniego syna Petera, który poległ podczas I bitwy pod Ypres w październiku 1914 roku i spoczywa na cmentarzu we Vladslo. Przypisy
Haus Bergstraße 64

Das Haus Bergstraße 64 ist ein Wohnhaus in der belgischen Stadt Eupen. Das einfache Haus im Berggässchen wurde im 18. Jahrhundert erbaut und ist seit dem 27. März 1986 als Kulturdenkmal geschützt. Am 19. Juli 2013 wurde der Erlass von 1986 dahingehend abgeändert, dass das Haus mit den umgebenden Gebäuden und Rückgebäuden, den Gebäuden am Beginn der Neustraße und Hausfassaden der Straße Am Berg in einen Denkmal-„Schutzbereich“ aufgenommen wurde. Das Bauwerk dient heute noch als Wohnhaus. Lage Das Haus liegt mit seiner denkmalgeschützten Ostfassade an einem sehr schmalen Teil des ehemaligen Verlaufs der Bergstraße, die heute als Berggässchen ausgeschildert ist. Bis 1860 war es der einzige Fahrweg zwischen Ober- und Unterstadt. Heute führt die Bergstraße an der Westfassade des Hauses vorbei. Das nördlich anschließende Haus von 1720 steht seit 2005 unter Denkmalschutz. Beschreibung Das zweigeschossige Haus wurde aus Blau- und Bruchstein errichtet. Die gestrichene Fassade hat drei symmetrisch und harmonisch angelegte Achsen. Die kleinen Rechteckfenster sind paarweise gekuppelt, ihre Läden sind entfernt worden. Die Maueranker aus fein gearbeitetem Schmiedeeisen sind in Farbe der Fassade gestrichen. Die Sohlbänke und Stürze aus Blaustein laufen als Bänder über die ganze Fassade. Der Eingang zeigt einen geraden Sturz über abgefasten Pfosten, die auf Sockeln ruhen. Der Türflügel stammt vom Anfang des 19. Jahrhunderts. Über dem Sturz befindet sich ein elegantes Ochsenauge unter einer Muschelnische mit schmiedeeiserner Verzierung. Die Heiligenfigur ist entfernt worden. Eine Jahreszahl ist verputzt und nicht lesbar. Die Kassettendecken im Innern des Hauses stammen aus dem 18. Jahrhundert und sind gut erhalten. Das ebenfalls denkmalgeschützte Satteldach ist mit Falzziegeln eingedeckt. Die zementierte Westfassade zur neuen, tiefer liegenden Bergstraße zeigt drei Geschosse mit einer weiteren Eingangstür. Ihre Gliederung und die Fensterdurchbrüche wurden im Stil des 20. Jahrhunderts neu angelegt. Literatur Verwaltung der Deutschsprachigen Gemeinschaft (Hrsg.): Eupen (= Denkmälerverzeichnis. Band 5a). Verwaltung der Deutschsprachigen Gemeinschaft, Eupen 1989 (online). Weblinks Eintrag in der Datenbank geschützter Objekte auf ostbelgienkulturerbe.be Einzelnachweise
Haus Bergstraße 62

Das Haus Bergstraße 62 ist ein Wohnhaus in der belgischen Stadt Eupen. Das einfache Arbeiterhaus im Berggässchen wurde 1720 erbaut und ist seit dem 26. Mai 2005 als Kulturdenkmal geschützt. Am 19. Juli 2013 wurde der Erlass von 2005 dahingehend abgeändert, dass das Haus mit den umgebenden Gebäuden und Rückgebäuden, den Gebäuden am Beginn der Neustraße und Hausfassaden der Straße Am Berg in einen Denkmal-„Schutzbereich“ aufgenommen wurde. Das Bauwerk dient heute noch als Wohnhaus. Lage Das Haus liegt mit seiner denkmalgeschützten Ostfassade an einem sehr schmalen und steilen Teil der alten Bergstraße, die heute als Berggässchen ausgeschildert ist. Bis 1860 war es der einzige Fahrweg zwischen Ober- und Unterstadt. Heute führt die Bergstraße an der Westfassade des Hauses vorbei. Das südlich anschließende Haus etwa gleichen Alters steht seit 1986 unter Denkmalschutz. Beschreibung Das zweigeschossige, „bescheidene Arbeiterhaus“ wurde aus Blau- und Bruchstein errichtet. Die gestrichene Fassade hat drei symmetrisch angelegte Achsen. Die Rechteckfenster haben eine dünne Gewandung, ihre ehemalige Teilung und die Läden sind nicht mehr vorhanden. Die Maueranker haben Voluten und sind schwarz gestrichen. Der Eingang zeigt einen geraden Sturz, dieser und die Pfosten sind abgefast. Im Sturz sind in einem Wappen im Flachrelief die Initialen und das Datum „IHCR 1720“ angebracht. Über dem Sturz befindet sich ein ovales Ochsenauge unter einer fein gearbeiteten Muschelnische mit der Inschrift in Kapitälchen: „O • Stella • Maris •/ Avxillare • nobis“. Material ist der ortsübliche Blaustein. Die Heiligenfigur ist entfernt worden. An der Grenze zum Nachbarhaus Nummer 64 befindet sich ein Christus am Kreuz unter einem Wetterdach. Der Sockel ist ein großformatiger, abgefaster Blausteinklotz. Die Fassade wurde später nach Norden um ein sehr schmales zweiachsiges Haus verlängert. Das Satteldach ist mit Ziegeln eingedeckt. Die Rückfassade in Sandbruch- und Blaustein zur neuen, tiefer liegenden Bergstraße zeigt drei Geschosse. Die Tür und eine Fensteröffnung im Kellergeschoss sind zugemauert. Die halbhohe Kellerluke ist der einzig übrig gebliebene Eingang. Im Mittelgeschoß befanden sich sechs paarweise gekuppelte Blausteinfenster. Ihre Gewände sind aus verschiedenen Teilen zusammengesetzt und abgefast. Nach Vergrößerung der Fenster wurden die Stürze und Sohlbänke mit Eisen geklammert. Die Maueranker haben S-Form. Die beiden Fenster im oberen Geschoss haben eine neuere Umrandung aus Blaustein. Ihre Läden sind ebenfalls nicht mehr vorhanden. Literatur Verwaltung der Deutschsprachigen Gemeinschaft (Hrsg.): Eupen (= Denkmälerverzeichnis. Band 5a). Verwaltung der Deutschsprachigen Gemeinschaft, Eupen 1989 (online). Weblinks Eintrag in der Datenbank geschützter Objekte auf ostbelgienkulturerbe.be Einzelnachweise
Slot Oberhausen

Slot Oberhausen is een kasteel in Oberhausen in de Belgische gemeente Burg-Reuland. Het kasteel ligt aan de noordkant aan de rand van het dorp op de berghelling. Aan de zuidzijde en oostzijde van het dorp stroomt de grensrivier de Our waarvan men vanuit het kasteel goed zicht heeft. Geschiedenis In de 18e eeuw werd dit mondane landhuis gebouwd zoals de inscriptie boven de toegangsdeur aangeeft met "ANNO DNI 1746". Het werd waarschijnlijk in twee fasen gebouwd. Sinds 21 december 1988 wordt het kasteel als monument beschermd. Gebouw Het bestaat uit een hoofdgebouw gelegen aan de westzijde van de binnenplaats met aan de andere zijden van deze binnenplaats andere gebouwen. Het hoofdgebouw heeft een schilddak en heeft een voorgevel die duidelijk verschilt met de achtergevel. De muren zijn bekleed met roze pleister. Zie ook Lijst van beschermd erfgoed in Burg-Reuland
Evangelische Kirche (Neu-Moresnet)

Die Evangelische Kirche (auch: St. Johannes) in Neu-Moresnet, einem Ortsteil von Kelmis in der Provinz Lüttich in Belgien, ist ein Kirchengebäude der evangelischen Kirchengemeinde Eupen/Neu-Moresnet, die zur Vereinigten Protestantischen Kirche von Belgien gehört. Die Kirche ist mit dem zugehörigen Pfarrhaus und Friedhof seit dem Jahr 2006 als Kulturdenkmal der Deutschsprachigen Gemeinschaft Ostbelgiens denkmalgeschützt. Geschichte Durch den Abbau von Galmei kam es in der Mitte des 19. Jahrhunderts zu einem Zuzug von Arbeitern evangelischen Glaubens in die katholisch geprägte Region. Im Jahr 1855 konnte ein evangelischer Geistlicher angestellt werden, der zunächst Gottesdienste in einem Saal abhielt. Bereits 1856 konnte mit dem Bau einer eigenen Kirche nach Plänen des Architekten Classen begonnen werden. 1857 erfolgte die Einweihung der Kirche, ein kleiner Saalbau aus Ziegelstein in schlichten neugotischen Formen mit einem Fassadenturm. Gleichzeitig wurde Neu-Moresnet eine selbstständige Kirchengemeinde. Sie gehörte bis 1920 zum Kirchenkreis Aachen in der evangelischen Kirche in der preußischen Rheinprovinz. 1858 wurde der Friedhof neben der Kirche angelegt und 1865 das Pfarrhaus fertiggestellt. Es enthielt auch ein Schulzimmer mit zugehöriger Lehrerwohnung. Orgel Die Orgel wurde 1914 durch die Orgelbauwerkstatt Walcker aus Ludwigsburg als Opus 1840 gebaut. Nachdem das Instrument 1975 unspielbar geworden war, wurde es 1993 durch den Orgelbauer Guide Schumacher restauriert. Das Instrument hat 10 Register mit Pedal (Hauptwerk: Prinzipal 8', Flöte 8', Oktave 4'; Positiv: Salizional 8', Vox Coelestis 8' (from c°), Lieblich Gedackt 8', Flöte 4'; Pedal: Subbass 16', Salicetbass 8'). Weblinks Einzelnachweise
Musée Vieille Montagne

Le musée Vieille Montagne de la province de Liège est établi dans l'ancien bâtiment administratif de la Société des mines et fonderies de zinc de la Vieille-Montagne, témoignage important de l'exploitation du minerai de zinc dans la municipalité de La Calamine et objet du territoire contesté de Moresnet. Le musée Vieille Montagne remplace en 2018 le Musée de la Vallée de la Gueule après une restauration à l’identique par les autorités communales. Le bâtiment construit en 1910 est en grande partie conservé dans son état d'origine. La conception de la façade et le remarquable escalier intérieur du bâtiment sont typiques de l'architecture du début du XXe siècle. Le bâtiment fait l'objet d'un classement au titre du patrimoine culturel en Belgique. Références Voir aussi Articles connexes Patrimoine immobilier classé de La Calamine Maison du site minier de Plombières Lien externe Site officiel Musée Vieille Montagne à La Calamine sur walloniebelgiquetourisme.be Portail de la Wallonie Portail des musées
Heverlee War Cemetery

Heverlee War Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission (CWGC) burial ground for the dead of the Second World War located in Heverlee, Belgium. The Heverlee War Cemetery was established in 1946 and contains 977 Commonwealth burials of the Second World War, twenty-nine First World War burials relocated to the cemetery, and twelve non-Commonwealth graves (including 11 Polish and 1 American airman). The cemetery is one of those designed by Commission architect Philip Hepworth. Notable graves Victoria Cross recipients: Donald Garland (1918–1940) Thomas Gray (1914–1940) Leslie Manser (1922–1942) Others: John Balmer, Group Captain, RAAF Lord Frederick Cambridge (1907–1940), Captain in the Coldstream Guards Gerald MacIntosh Johnston (1904–1944), Canadian stage and actor and later German POW Andrew McPherson (1918–1940), RAF officer who piloted the first English plane to go over enemy lines during the Second World War Alec Howie (1913–1940), cricketer References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission.
Ceulenaersmolen

De Ceulenaersmolen is een molenrestant in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Maldegem behorende plaats Kleit, gelegen aan Kleitkalseide 55. Deze ronde stenen molen van het type beltmolen fungeerde als korenmolen. Geschiedenis De Ceulenaersmolen werd gebouwd in 1865-1866 en de stenen werden gebakken van ter plaatse gewonnen klei. In 1924 werd een gasmotor geplaatst en werd voortaan zowel op de wind als met de motor gemalen. In 1939 werd het wiekenkruis en de kap verwijderd. Vervolgens werd de molenbelt afgegraven en in 1943 werd het bovenste deel van de stenen romp, de luizolder, eveneens afgebroken. Tot 1969 was in de afgeknotte romp nog een mechanische maalderij werkzaam. Het molenrestant is in slechte staat, en brokkelt deels af. Wel zijn er nog enkele onderdelen van het oorspronkelijke molenbedrijf aanwezig. In 2004 werd het molenerf, met romp en molenaarshuis, geklasseerd als monument.
Sint-Petrus en Pauluskerk (Middelburg)

De Sint-Petrus en Pauluskerk is een kerkgebouw in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Maldegem behorende plaats Middelburg, gelegen aan de Middelburgse Kerkstraat. Geschiedenis De kerk werd gebouwd in 1452-1458 in opdracht van Pieter Bladelin, die het patronaatsrecht verwierf. In 1470 werd een kapittel van zes kanunniken aan de kerk verbonden. De godsdienstoorlogen, eind 16e eeuw, leidden ook tot schade aan deze kerk, waarop herstelwerkzaamheden volgden. Eind 19e eeuw werd het gebouw gerestaureerd en van 1889-1895 werd een nieuwe westgevel in neogotische stijl toegevoegd, naar ontwerp van Frans van Wassenhove. De toren werd voorzien van een knopvormige bekroning van de spits. Omstreeks 1902 werd ook een groot deel van het kerkmeubilair vernieuwd. In de herfst van 1944 werd de kerk zwaar beschadigd door beschietingen, en nadien werd deze schade hersteld. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen kruiskerk met een achtkante vieringtoren. Het huidige koor, het transept en de toren hebben een 15e-eeuwse kern maar zijn later herhaaldelijk hersteld. Het schip is in wezen 19e-eeuws. Meubilair De kerk bevat diverse 17e-eeuwse kopieën van schilderijen, zoals van de Bladelintriptiek (Vlaamse Meesters in Situ en Vlaamse Meesters op hun plek) van Rogier van der Weyden, door Jan Rycx (1630-1631). Ook is er een kopie van de Aanbidding der herders door Peter Paul Rubens. Uit het atelier van Jacob I van Oost is een Onze-Lieve-Vrouw van de Carmel schenkt de rozenkrans aan Simon Stock (1671-1675). Uit het atelier van Pieter Brueghel de Jonge is een schilderij deat De Kruisdraging verbeeld (1e helft 17e eeuw). Aan Bernard Fricx wordt een Het martelaarschap van Sint-Sebastiaan toegeschreven (1775). Diverse 18e-eeuwse heiligenbeelden zijn aanwezig: Een Sint-Anna met Maria in gepolychromeerd hout, Onze-Lieve-Vrouw van Smarten, bustes van Petrus en Paulus en van de vier Evangelisten, Sint-Hubertus, een houten kruisbeeld (1761). Daarnaast zijn er ook beelden uit de 19e en 20e eeuw. Er is een eikenhouten communiebank in rococostijl door Pieter van Walleghem (1e kwart 18e eeuw), een preekstoel in Lodewijk XV-stijl, een biechtstoel in barokstijl (1676) en een biechtstoel van 1760-1761. De kerk bezit een graftombe van Pieter Bladelin, waarop diens wapenschild is aangebracht.
Kasteel Reesinghe

Kasteel Reesinghe is een landhuis in de Oost-Vlaamse plaats Maldegem, gelegen aan de Brugse Steenweg 181. Geschiedenis Op deze plaats bevond zich de zetel van de heerlijkheid Maldegem, die ook Adegem en Sint-Laureins omvatte. De heren waren telgen van de familie Van Maldegem, tot 1483, toen de heerlijkheid door koop aan de familie Van Halewijn kwam, en vervolgens aan de families van Claerhout, Vilain, Zuniga y Mendoza en De Fonseca y Ayala. Uiteindelijk kwam de heerlijkheid aan het Huis Croÿ. In Flandria Illustrata (1641) was sprake van een renaissancegebouw, en omstreeks 1700 sprak men van een schoon casteel, hoven, schuren, bosschen, meerschen, landen ende velderijen en pitterijen, ghenaemt de stede van reesyn. Tot eind 18e eeuw werd het kasteel herhaaldelijk verwoest en heropgebouwd, maar in de 19e eeuw verviel het tot een ruïne. Huidig gebouw In 1858 werd op het kasteeldomein, in opdracht van Charles-Honoré Pecsteen (1789-1873), een landhuis gebouwd naar ontwerp van Eugène Carpentier. Het betrof een bakstenen neogotisch bouwwerk in strenge symmetrie en met kasteelachtige elementen (kantelen, arkeltorentjes). Dit is het huidige bouwwerk. Er zijn enkele bijgebouwen, namelijk een koetshuis en paardenstallen. Ook werd op het terrein een neogotische kapel gebouwd, eveneens in opdracht van Charles Pecsteen. Ten oosten van het landhuis bevindt zich de site van het oorspronkelijke kasteel, waarvan een motte rest binnen een halfcirkelvormige omgrachting. Hier is ook een ijskelder, tegenwoordig een vleermuiskelder. Ten noorden daarvan vindt men een rechthoekige omgrachting van de plaats waar het latere kasteel heeft gestaan, en dat toegankelijk is via een neogotische brug. Het huidige kasteeldomein beslaat 6 hectare, en een aantal dreven lopen naar en door dit domein. Ook is er een warandebos, begin 19e eeuw werd ontbost maar einde 19e eeuw werd herbebost. In 2024 werd 18 hectare woonuitbreidingsgebied in en rond het bos van Reesinghe omgezet naar agrarisch gebied, waardoor dit in de toekomst niet bebouwd mag worden.
Sint-Annakasteel (Maldegem)

Het Sint-Annakasteel is een kasteeltje in de Oost-Vlaamse plaats Maldegem, gelegen aan de Westeindestraat 1. Geschiedenis De site is gelegen aan het riviertje de Ede, welke van zuid naar noord door Maldegem loopt. In 1273 werd op deze plaats door Arnulf van Maldegem een hospitaal gesticht. Midden 16e eeuw was het hospitaal al verpacht en in gebruik als hoeve. Einde 16e eeuw werden de gebouwen door beeldenstormers verwoest. In 1669 kwamen de gronden van de hoeve in bezit van ambachtsgriffier Pieter Goeman, daarna door huwelijk aan de familie Pecsteen. Vermoedelijk werd toen een woning op het domein gebouwd. Iets na 1860 werd dit huis vervangen door het huidige bouwwerk, dat verder naar het westen is gesitueerd. In 1880 werd de Ede rechtgetrokken en in 1888 werd een park langs de oevers van deze waterloop aangelegd. Bruggetjes verbonden beide oevers. In 1957, nadat de laatste kasteelheer, Fréderic Dhont, was overleden, werd het kasteel door de gemeente aangekocht. Het werd een tekenacademie en vanaf 1981 een politiebureau. Gebouw Het gebouw is in neoclassicistische stijl, gedekt door een schilddak en voorzien van een fraai dakruitertje. Hoewel het interieur aangepast is aan het huidige gebruik als kantoor, zijn er toch een aantal salons gebleven met decoratief stucwerk en schoorsteenmantels. Het park, tegenwoordig Sint-Annapark genaamd, in Engelse landschapsstijl, toont naast enkele vijvers onder meer ook een beeld van Diana, afgebeeld met hert. Het park is openbaar toegankelijk.
Torrebos

Het Torrebos of Kapellebos is een natuurgebied in het Meetjesland ten zuidwesten van het tot de Oost-Vlaamse gemeente Maldegem behorende dorp Kleit, gelegen nabij de Torredreef. Het bos ligt in een groter bosgebied (Burkel-Kapellebossen met onder andere het Kallekesbos) dat deel uitmaakt van het Natura 2000-gebied 'Bossen en heiden van Zandig Vlaanderen: oostelijk deel'. Het betreft een restant van het grote bosgebied (eiken-berkenbos) dat deels ontgonnen werd vanuit de Abdijhoeve van Papinglo. Dit restant van 3,3 ha werd in 1998 eigendom van Natuurreservaten vzw, dat opgegaan is in Natuurpunt. In 2019 werd 16 hectare bos bijgekocht door Natuurpunt; er worden ook nieuwe gronden herbebost rond het Torrebos. Het betreft gemengd bos met een rijke struiklaag en een goed ontwikkelde paddenstoelenflora. Het zuidelijk deel bevat veel berken, die vroeger werden gebruikt om bezems van te maken. Het Torrebos is gelegen op een heuvel en hier en daar dagzoomt de klei. Daardoor is de ondergrond er vrij nat. Er bloeit bosanemoon en slanke sleutelbloem, salomonszegel, kruipend zenegroen, valse salie, tormentil en ook stengelloze sleutelbloem, die in Vlaanderen vrijwel enkel voorkomt in het Houtland en in de bosjes tussen Gistel en Maldegem. In het bos leeft ree, specht, eekhoorn, wespendief. Het geheel ligt binnen een kleinschalig ontginningslandschap, gekenmerkt door landbouwgrond, hier en daar afgewisseld met bospercelen. De Splenterbeek stroomt door dit gebied. Het Torrebos vormt de verbinding tussen het Drongengoedbos en de bossen van Burkel (Kallekesbos). Er werd een wandelpad aangelegd.
Kattenbos-Zegbroek

Kattenbos-Zegbroek is een natuurgebied gelegen ten zuidwesten van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Knesselare behorende plaats Ursel, ten oosten van de Varenstraat. Het bos meet 4 ha en heeft een rijke voorjaarsflora, met bosanemoon, slanke sleutelbloem, muskuskruid en gele dovenetel. Ook grote keverorchis en breedbladige wespenorchis komen er voor. Het bos wordt omringd door natte weilanden waar in de winter veel weidevogels als wulp, regenwulp, watersnip en grutto komen foerageren. Het kattenbos werd reeds in 1550 vermeld, als Kattebusschelkyn. Het ten oosten daarvan gelegen Zegveld werd begin 15e eeuw vermeld als Seghbrouc. Door vergissingen is het bos lange tijd onbeschermd geweest, maar in 2014 werd het aangekocht door Natuurpunt, nadat reeds in 2000 een beheersovereenkomst van kracht was.