NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Reuselse Moeren

De Reuselse Moeren is een natuurgebied ten zuiden van het Nederlandse dorp Reusel, dat grenst aan België. Het gebied is 152 hectare groot en eigendom van Staatsbosbeheer. Ontstaan De Reuselse Moeren is het overblijfsel van een grotendeels afgegraven hoogveengebied aan weerszijden van de huidige rijksgrens. Dit is ontstaan door de ligging op een vlakke waterscheiding, waar het water moeilijk kon afstromen. Er zijn nog sporen van de betrekkelijk kleinschalig verlopen vervening terug te vinden. De Vaartloop, eens gegraven ter afwatering van het veen, is tegenwoordig voorzien van een aantal stuwen. Aldus wordt het water vastgehouden waardoor het grondwaterpeil niet te laag wordt. Naast verdroogde veenresten bevindt zich hier vochtige heide, droog naaldbos en spontaan berkenbos. Opvallend zijn de omvangrijke gagelstruwelen in dit gebied. In het hoogveen bevindt zich kleine veenbes, lavendelhei, beenbreek, klokjesgentiaan en veenmossen, alsmede kleine zonnedauw. De broedvogels omvatten blauwborst, sprinkhaanrietzanger, geoorde fuut, roodborsttapuit en grasmus. De gladde slang en de heikikker zijn er te vinden. Er bevinden zich onder meer de vlindersoorten gentiaanblauwtje, bont dikkopje, kommavlinder en groentje. Recreatie In het gebied is een wandelroute aangelegd en men vindt er een vogelhut. De Reuselse Moeren sluiten aan bij uitgestrekte bosgebieden op Belgisch gebied en maken deel uit van grenspark Taxandria.
Kluismolen

De Kluismolen (ook: Watermolen van Schoot, Molen van Mariëndaal of Joostenmolen) is een watermolen op de Abeek die zich bevindt aan de Schootstraat 64 te Beek. Deze molen is echter niet te bereiken via de Schootstraat omdat de toegang over privé eigendom gaat (slecht aangegeven).Ze is wel te bereiken komende van Reppel. De molen fungeerde aanvankelijk als korenmolen, later als oliemolen en volmolen, nog later als een combinatie van korenmolen en zaagmolen, welke laatste in 1860 werd stilgelegd. De eerste vermelding van de molen is uit 1126. Toen werd hij door het kapittel van de Sint-Bartolomeüskerk te Luik verkocht aan ene Richerus. Er zijn aanwijzingen dat de molen al in 1078 bestond. In 1741 werd de molen verkocht aan twee kluizenaars, en wel Jacobus Gradts en Wilhelmus Van den Bemden. Er werd nabij de molen een kluizenarij gebouwd. In 1798 werden beide door de Fransen aan een particulier verkocht. Op de Ferrariskaarten staat het geheel afgebeeld als Couvent ou Hermitage de Mariendael. De molen brandde in 1893 af, en de herbouw in steen geschiedde in 1894. De kluis werd in 1970 afgebroken, en in 1989 volgde de kapel. In 1986 werd het molenhuis als woonhuis ingericht. Rad en binnenwerk zijn verdwenen, alleen het betonnen sluiswerk herinnert nog aan de oorspronkelijke functie van het gebouw.
Museu Curtius

El Museu Curtius (Musée Curtius) és un museu d'arqueologia i arts decoratives, situat en la riba del riu Mosa a Lieja, classificat com a Patrimoni Major de la Valònia. Va ser construït en algun moment entre 1597 i 1610 com una mansió privada per a Jean Curtius, industrial i proveïdor de municions a l'exèrcit espanyol. Amb les seves capes alternants de maó vermell i pedra natural, i les seves finestres creuades, l'edifici tipifica l'estil regional conegut com el Renaixement de Mosan (o Meuse). Després d'una inversió de 50 milions d'euros, el museu es va reobrir com (Le Grand Curtius) el març de 2009, ara alberga les col·leccions fusionades de quatre antics museus: el museu d'arqueologia, el museu d'armament, el museu d'arts decoratives i el museu d'art religiós i art mosan. En les col·leccions destaquen tresors de l'art de Mosan com un tríptic daurat del segle XII, anteriorment a l'església de Sainte-Croix, l'Evangelari de Notger, escultures de Jean Del Cour, i un retrat de Napoleó Bonaparte pintat per Ingres en 1804: Bonaparte, primer cònsol. Referències
Curtius Museum

The Curtius Museum (French: Musée Curtius) is a museum of archaeology and decorative arts located on the bank of the river Meuse in Liège, Belgium. It is classified as a Major Heritage of Wallonia. It was built sometime between 1597 and 1610 as a private mansion for Jean Curtius, industrialist and munitions supplier to the Spanish army. With its alternating layers of red brick and natural stone and its cross-mullioned windows, it typifies the regional style known as Mosan Renaissance architecture. After a €50 million redevelopment, the museum reopened as the Grand Curtius (Le Grand Curtius) in March 2009, SND now houses the merged collections of four former museums: the Museum of Archeology, the Museum of Weaponry, the Museum of Decorative Arts, and the Arteum of Religious Art and Mosan art. Its highlights include treasures of Mosan art such as a 12th-century gilded reliquary triptych, formerly in the church of Sainte-Croix;the Evangelarium of Notger; sculptures by Jean Del Cour; and a portrait of Napoleon Bonaparte painted by Ingres in 1804: Bonaparte, First Consul. See also Liège–Aachen Baroque furniture Baroque in Prince-Bishopric of Liège Ansembourg Museum in Liège, Belgium Couven Museum in Aachen, Germany Museum aan het Vrijthof in Maastricht, Netherlands Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis (KMKG) in Brussels, Belgium References External links (in French, Dutch, English, and German) Official website of the Grand Curtius Museum
Museo Curtius

El Museo Curtius o la Casa Curtius (en francés : Le Musée Curtius) es un museo de arqueología situado en Lieja, en Bélgica. El palacio, de estilo renacentista flamenco, fue construido entre 1600 y 1610 por Jean De Corte, industrial adinerado liejano y también tesorero y abastecedor de los ejércitos del rey de España en los Países Bajos españoles, más conocido bajo el apellido latinizado de Curtius y a quien Lieja debió su industrialización en el siglo XVII. Curtius fue un comerciante de armamento que se enriqueció durante la Guerra de los Ochenta Años. Entre 1597 y 1605 construye en el muelle de Maestricht, en el lugar que ocupaba una antigua casa canónica, un palacio de ladrillo rojo que contrasta con la piedra de Namur. El edificio es a menudo considerado como el arquetipo del estilo renacentista mosano.​ Después de la muerte de Curtius el palacio es comprado por la casa de empeños. El resto del complejo, la residencia Curtius, permaneció en posesión de la familia hasta 1734. Fue restaurada entre 1904 y 1909, y a partir de entonces el palacio Curtius pasa a ser museo de arqueología y artes decorativas. En 2009 fue reformado como parte de un gran complejo museístico llamado Le Grand Curtius, el cual expone las colecciones combinadas de cuatro antiguos museos: el Museo de arqueología, el Museo de las armas, el Museo de artes decorativas y el Museo de arte religioso y arte mosano. Como resultado de la ampliación el edificio actualmente se utiliza principalmente para exposiciones temporales.​ Referencias
Sint-Pieterskerk (Jette)

De Sint-Pieterskerk (Frans: Église Saint-Pierre) is een kerkgebouw in de Belgische gemeente Jette in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De kerk staat aan de oostzijde van het Kardinaal Mercierplein waaraan ook Station Jette gelegen is. Ten oosten van de kerk ligt het kerkhof van Jette. Het kerkgebouw is opgedragen aan Sint-Pieter. Sinds 2004 wordt de eerste zondagsmis van het jaar in het Brussels gehouden. Geschiedenis Een eerdere kerk heeft vroeger op de plek van het Kardinaal Mercierplein gelegen. In 1878-1880 werd de huidige bakstenen kerk gebouwd in neogotische stijl naar het ontwerp van architect Charles Demaeght. Het meubilair van de vorige kerk werd overgebracht naar de nieuwe kerk. Begin jaren 2000 werd een lang renovatieproject aangevangen. In September 2025 werd na meer dan twintig jaar terug een kruis met windhaan op de torenspits geplaatst en was de renovatie bijna afgerond. Opbouw De kerk is een georiënteerde kruiskerk met een vierkante westtoren met drie geledingen en een torenspits, ingesnoerde torenspits, een driebeukig schip met vijf traveeën in basilicale opstand, een viering met dwarsbeuken met ieder twee traveeën en een koor met drie traveeën en een driezijdige koorsluiting. Interieur De stenen doopvont is het oudste stuk in de kerk en dateert van 1597. De twee biechtstoelen, met mooie medaillons van de H. Hiëronymus en H. Gregorius, dateren uit de vroege 18de eeuw. De schilderijen en enkele beelden dateren uit de 17de of 18de eeuw. Het Mariabeeld met het Kind Jezus is het pronkstuk van de kerk. Het orgel in Romantische stijl werd in 1898 gebouwd door de gebroeders Adrien en Salomon Van Bever. Er bevindt zich in de linkerzijbeuk ook een praalgraf van de familie de Villegas, de laatste heren van het Graafschap Sint-Pieters-Jette. Het is vervaardigd in zwart marmer met bovenaan in wit marmer het wapenschild van het geslacht.
Galerie du Centre

La galerie du Centre (en néerlandais : Centrumgalerij) est un passage couvert de Bruxelles, capitale de la Belgique. Histoire Le passage est l'œuvre de l'architecte Jean-Florian Collin, qui s'inspira des galeries royales Saint-Hubert. La première pierre fut posée le 3 avril 1951. Fin 2013, lors de travaux de restauration dans un bâtiment du syndicat VSOA à la galerie du Centre, des dessins de bande dessinée d'André Franquin, Peyo et Jean Roba ont été découverts. Description L'entrée principale de la galerie se situe rue des Fripiers. De l'autre côté, la galerie donne sur la rue de la Fourche. Un entrée secondaire se trouve dans l'impasse Saint-Nicolas. La galerie est construite en béton et en verre. Après environ 20 mètres, la galerie se divise en deux branches qui se rejoignent après environ 60 mètres à nouveau, pour continuer encore sur 20 mètres supplementaires. La galerie abrite des boutiques et le Cinema Aventure au rez-de-chaussée, ainsi que des bureaux et des appartements aux étages supérieurs. Les 27 salons de manucure de la galerie ont été temporairement fermés en 2023 après que des visiteurs du cinema aient été incommodés par des émanations chimiques. Notes et Références Voir aussi Passages couverts de Bruxelles Portail de Bruxelles
Centrumgalerij

De Centrumgalerij (Frans: Galerie du Centre) is een winkelgalerij in de Belgische stad Brussel. De hoofdingang van de galerij ligt aan de Kleerkopersstraat is bekleed met kwarts die afkomstig is uit Noorwegen. Aan de andere zijde komt de galerij uit op de Greepstraat. De galerij zelf is opgetrokken in beton en glas. De galerij splitst na ongeveer 20 meter in twee takken en komen na zo'n 60 meter weer bij elkaar, om samen nog krap 20 meter door te lopen naar de achteringang. In de galerij bevinden zich winkels en Cinema Aventure op de benedenverdieping en kantoren en woningen op de bovenverdiepingen. De 27 nagelsalons in de galerij zijn in 2023 tijdelijk gesloten nadat bioscoopbezoekers onwel waren geworden door chemische dampen. Geschiedenis Op 3 april 1951 werd de eerste steen gelegd van de Centrumgalerij naar het ontwerp van architect Jean-Florian Collin, die het ontworpen had naar het voorbeeld van de Koninklijke Sint-Hubertusgalerijen. Eind 2013 werden tijdens restauratiewerkzaamheden in een gebouw van de vakbond VSOA in de Centrumgalerij striptekeningen ontdekt van André Franquin, Peyo en Jean Roba. Zie ook Winkelgalerijen in Brussel
Sint-Monulphus en Gondulphuskerk (Kaulille)

De Sint-Monulphus en Gondulphuskerk is de parochiekerk van Kaulille aan Kaulillerdorp 44. Geschiedenis Vermoedelijk bestond hier in de 12e of 13e eeuw reeds een Romaanse kerk. Mogelijk is het in breuksteen uitgevoerde onderste gedeelte van de toren nog van deze kerk afkomstig. In de 15e of 16e eeuw werd deze kerk vervangen door een eenbeukige bakstenen gotische kerk met drie traveeën, voorzien van een koor van twee traveeën. Herstelwerk werd onder meer uitgevoerd van 1685-1691, terwijl in 1841 herstelwerk aan de toren werd verricht. In 1899 werd de kerk vergroot, waarbij een transept, een nieuw koor, en een sacristie werd gebouwd. In 1930 werd de kerk gesloopt, op de toren na. Een nieuwe kerk in neogotische stijl werd tegen de toren aan gebouwd, ontworpen door Mathieu Christiaens. Dit is een kruiskerk in baksteen met banden van mergelsteen. Sinds 1996 is het kerkgebouw een beschermd monument. Interieur Het kerkmeubilair is grotendeels neogotisch, zoals het altaar met retabel (1903), de preekstoel, en de biechtstoelen (1905). Dit alles is het werk van Thomas Watson. Ook is er een 12e-eeuws hardstenen wijwatervat en een eikenhouten communiebank in rococostijl uit omstreeks 1750. Bij een renovatie van het interieur in 2014 kreeg de bibliotheek van Kaulille een plaats in een zijbeuk van de kerk en een aparte ingang. Wegens afnemende belangstelling werden de boekenrekken vier jaar later al weer weggehaald. Externe bron Inventaris Onroerend Erfgoed: Parochiekerk Sint-Monulfus en Gondulfus
Sint-Blasiuskerk (Jabbeke)

De Sint-Blasiuskerk is de kerk van het Belgisch dorp Jabbeke. De parochiekerk staat op de hoek van de Kapellestraat en de Dorpsstraat en is gewijd aan Heilige Blasius. Hij leefde op het eind van de derde eeuw en was bisschop van Sebaste in Armenië. De kerk is typisch neogotisch. De driebeukige kerk is een kruiskerk met 5 traveeën, twee zijkapellen, een transept en een afgesloten koor. Zowel de midden- als de zijbeuken worden overspannen met spitsbooggewelven op bundelpijlers. De spitstoren met hoektorentjes is 61 meter hoog. De kerk is gebouwd in baksteen. Geschiedenis Al in 988 was er sprake van een kerkgebouw in Jabbeke. Het zou kunnen gaan om een stenen kapel. In 1128 werd deze vervangen door een romaanse kerk, waarvan de achtkante vieringtoren en het zuidkoor nog tot 1869 bewaard bleven. In 1390 werd een gotisch hoofdkoor gebouwd en de toren verhoogd. In 1595 werd de voorkerk door brand verwoest. In de 17e eeuw volgde herstel, maar de voorkerk werd niet meer opgebouwd, zodat de voormalige vieringtoren nu het kerkportaal omvatte en als westtoren fungeerde. De kerk bleef in slechte staat: In 1720 en ook in 1768 stortte een deel van het gebouw in. Door slecht onderhoud werd in 1836 de toren opnieuw beschadigd. In april 1869 werd besloten om de oude kerk af te breken. Op dezelfde plaats zou een nieuwe kerk worden gebouwd. In 1871 is men begonnen met de afbraak van de oude kerk. De tweede januari 1872 werden de fundamenten voor de nieuwe kerk gedolven. De toenmalige pastoor van Jabbeke, eerwaarde Slock, legde de eerste steen van de toren. De bouwwerken van de kerk gingen rap vooruit maar verliepen niet probleemloos. Zo stortte een deel van het koor in. In 1874 waren de werken voltooid. De kerk werd ingewijd door eerwaarde Faict, de toenmalige bisschop van Brugge. Tijdens de Eerste Wereldoorlog, in 1917, werd de kerk in beslag genomen door Duitse troepen. De kerk werd omgebouwd tot veldhospitaal. In de Tweede Wereldoorlog, vanaf 1943, werd de kerktoren gebruikt als uitkijktoren door het Duitse leger. In datzelfde jaar werden de kerkklokken opgeëist door de Duitse bezetters. Pas in 1954 werden nieuwe klokken geïnstalleerd. In de jaren ’70 werden allerlei verfraaiingen uitgevoerd. In 1998 heeft een hevige storm een stuk uit de kerktoren gerukt. De brokstukken vielen op de rechter zijbeuk. In 1999 werd de kerk gerenoveerd en gerestaureerd. Galerij Bronnen Packo, Luc, Kerkgeschiedenis van Jabbeke, Uitgeverij Neptunus groep nv, Sint-Andries, 1999 Packo, Luc, Jabbeke 1914-1918, Uitgeverij Emiel Decock, Aartrijke, 1990 Packo, Luc, Jabbeke 1940- 1947, Uitgeverij Emiel Decock, Aartrijke, 1995 Inventaris Onroerend Erfgoed
BR1

BR1 of Belgian Reactor 1 is een luchtgekoelde en grafietgemodereerde kernreactor met een vermogen van 4MWth. Deze eerste Belgische kernreactor, werd gebouwd als een proefreactor, met oog op het uitvoeren van wetenschappelijke experimenten. Hij bevindt zich in het SCK CEN (afkorting voor Studiecentrum voor kernenergie of Centre d'Étude de l'énergie Nucléaire). Dit is een Belgisch nucleair onderzoekscentrum. Het Studiecentrum voor kernenergie is de naam van de campus in Mol waar zich deze eerste in België gebouwde kernreactor bevindt. Geschiedenis Het Belgische Studiecentrum voor Kernenergie, SCK CEN, werd opgericht in 1952 onder de naam Studiecentrum voor de Toepassingen van de Kernenergie, kortweg STK. Van 1956 tot 1964 werden er vier nucleaire onderzoeksreactoren operationeel: BR1, BR2, BR3 en VENUS. Gebruik Hij wordt veelvuldig gebruikt als neutronenbron voor activeringsanalyses, dosimetrische ijking, neutronenradiografie en referentie-reactorexperimenten. Externe links Officiële website Informatiepakket (fr) verslag van ACEC over de opstart van BR1
St. Boniface Church, Antwerp

Saint Boniface Church is an Anglican church in Antwerp. It falls within the Archdeaconry of North-West Europe, which itself is part of the 44th diocese of the Church of England, the Diocese in Europe. The English Church in Antwerp has roots going back to the 16th century, deep into the history of both Antwerp and Anglicanism. The current church was consecrated on 22 April 1910. From 1821 to 1910, Anglican services in Antwerp were held at the Chapelle des Tanneurs, from the French name for the street it was located on, Huidevettersstraat (roughly Tanners Street), which connects with the west end of Meir in central Antwerp. It was extensively refurbished in 2010, with support from the Flanders government. References St Boniface website History of St Boniface Antwerp External links 360°-panorama van de St. Boniface Church
Motmolen (Tongeren)

De Motmolen is een watermolen op de Jeker in de Belgische gemeente Tongeren. De molen bevindt zich aan de Dijk. Net als de Moutmolen bij de Moerenpoort was de Motmolen een dwangmolen in het bezit van het Prinsbisdom Luik. Op 27 maart 1618 werd de molen door prins-bisschop Ferdinand van Beieren in erfpacht gegeven aan de stad Tongeren. In 1830 werd de Motmolen omgevormd tot een graanmolen. In 1903 kwam de Motmolen in het bezit van de gemeente en werd de molen omgebouwd om het bronwater van de Daalbron te Lauw in het Tongerse waterleidingsnet te pompen. Op 2 juli 1986 werd de molen beschermd als monument en in 2000 werd het molencomplex grondig gerestaureerd. Externe link Inventaris Onroerend Erfgoed: Watermolen Motmolen Motmolen in Molen echo's Belgisch Molenbestand
Abeele Aerodrome Military Commonwealth War Graves Commission Cemetery

Abeele Aerodrome Military Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission (CWGC) burial ground for the dead of the First World War located in the Ypres Salient on the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation The cemetery, at Abele in Belgium but metres from the border with France, was founded by French troops in April 1918, receiving Commonwealth and American burials between July and September 1918. After the Armistice, the French and American graves were concentrated at other cemeteries, leaving just Commonwealth burials. These were increased by concentrating 25 graves from the nearby Boeschepe churchyard in France. The cemetery is named for the wartime aerodrome established in nearby fields although the cemetery itself contains no Royal Air Force graves. The cemetery was designed by G. H. Goldsmith, who also designed Orient House in Manchester. Notable graves Reference works point to two unusual inscriptions on gravestones in this cemetery. One asks the poignant question "Old Pal, why don't you answer me", whilst another, less unusually, is in Welsh and reads "Arglwydd Dangos Ini Tad Digon Yw Ini". Casualties by Units This is a list of the 104 known casualties in the cemetery, Commonwealth and foreign casualties are given in bold. References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. wo1.be Abeele Aerodrome Military Cemetery at Find a Grave
Abeele Aerodrome Military Cemetery

Abeele Aerodrome Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Abele (Poperinge). De begraafplaats ligt aan de Dodemanstraat op 1 km ten zuidwesten van het dorpscentrum (kerk van Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangen). Het rechthoekige ommuurde terrein is 864 m² groot en is bereikbaar via een 100 m lang graspad. De begraafplaats werd ontworpen door George Goldsmith en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Ze ligt op nauwelijks 100 m van de Franse grens en lag tijdens de oorlog nabij het front rond Ieper. Geschiedenis De begraafplaats werd in april 1918 aangelegd door Franse troepen die deelnamen aan de slagen van de Leie. Er werden in juli en september van dat jaar ook Amerikanen en Britten begraven. Na de wapenstilstand werden de Franse en Amerikaanse gesneuvelden elders verzameld, zodat enkel de gesneuvelden van het Gemenebest overbleven. Hierbij werden nog 25 graven overgebracht van het nabijgelegen kerkhof van het Franse Boeschepe. Er liggen nu 104 geïdentificeerde Britse gesneuvelden. De begraafplaats werd genoemd naar het vliegveld dat tijdens de oorlog in de nabijgelegen velden lag. In 2009 werd de begraafplaats als monument beschermd. Onderscheiden militairen Kingsmill Williams Jones, kapitein bij het Royal Army Medical Corps werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO). Reginald Walter Barnett, majoor bij het King's Royal Rifle Corps werd tweemaal onderscheiden met het Military Cross (MC and Bar). G.H.E. Warburton, kapitein bij de The King's (Liverpool Regiment) en C.F.G. Hollis, luitenant bij de The Buffs (East Kent Regiment) ontvingen het Military Cross (MC). korporaal John Hayden Healey en pionier C.H. Walker ontvingen de Military Medal (MM). Externe links (en) Informatie over de begraafplaats op de website van de CWGC. Abeele Aerodrome Military Cemetery op de website van WO1
Red Star Line Museum

Das Red Star Line Museum in Antwerpen wurde 2013 in den ehemaligen Lagerhallen der belgischen Red-Star-Line-Reederei eröffnet. Es präsentiert hauptsächlich die europäische Migration nach Amerika. Die Red Star Line befuhr aus verschiedenen europäischen Häfen die Transatlantikrouten in die Vereinigten Staaten und nach Kanada und transportierte in Spitzenzeiten über 100.000 Menschen pro Jahr. Sie wurde 1939 aufgelöst. Zahlreiche Passagiere hatten sich und ihr Gepäck in den Lagerhallen in der Montevideostraat desinfizieren lassen müssen, waren medizinisch untersucht worden und dort war entschieden worden, wer die Reise nach den Vereinigten Staaten und Kanada antreten durfte. Das Museum zeigt in seiner ständigen Ausstellung die Emigration der Passagiere nach Nordamerika in Verbindung mit der Red Star Line angefangen bei einer Reiseagentur in Warschau über Bahnabteile, Schiffskabinen bis zur Ankunft auf Ellis Island und der Zukunft in den Vereinigten Staaten. Dabei wird der lokale Aspekt der Stadt Antwerpen und ihres Hafens ebenso aufgegriffen wie die belgische und europäische Begleitgeschichte und die Auswanderungsmotive (u. a. Antisemitismus, Armut, Nachreise zu Freunden und Familiennachzug). Dabei wird sowohl die historische als auch die derzeitige Migration thematisiert. Weblinks Offizielle Website des Museums Einzelnachweise