NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bolivarplaats

De Bolivarplaats is een plein in de Stad Antwerpen, gelegen aan de wijk Het Zuid. Het plein is genoemd naar de Zuid-Amerikaanse vrijheidsstrijder Simón Bolívar. Centraal aan het plein ligt het monumentale gerechtsgebouw van Antwerpen dat als ankerpunt fungeert voor de ruime omgeving. Samen met het plein vormt deze het eindpunt van de belangrijke stedelijke as de Leien. Vroeger was op de locatie van het gerechtsgebouw het monumentale Zuidstation gelegen, dat echter in 1965 gesloopt werd. Het plein vormt ook een belangrijk knooppunt voor verschillende vervoersvormen. Naast de Leien loopt ook de uitloper van de ringweg R10 (de Singel) over het plein. Onder het plein ligt de Bolivartunnel die als autosnelweg A112 de Leien aansluit op de Antwerpse Ring (R1) en de A12 naar Brussel. Daarnaast komen er twee tramlijnen samen op het plein, waarbij onder de toegangstrappen naar de hoofdingang van het gerechtsgebouw twee perrons gelegen zijn voor tramlijnen 1 en 4, die het Centraal Station respectievelijk stadscentrum verbinden met Station Zuid en verder richting Hoboken. Daarnaast is er ook een tramkeerlus aanwezig op het plein. Aan de rand van het plein zijn cafés en restaurants gelegen met beperkte terrassen. Twee grote campussen van de Karel de Grote-Hogeschool liggen vlak bij het plein. Toekomst In het kader van het project Ringpark Zuid zal de volledige omgeving van de autosnelwegknoop tussen de Bolivartunnel, A12 en R1 (de Spaghettiknoop) heringericht worden, waarbij ook de Singel verlegd zal worden naar de achterkant van het gerechtsgebouw. Daardoor kan de Bolivarplaats grotendeels autovrij heraangelegd worden, waarbij doorgaand verkeer geknipt wordt. Daarnaast werd in een haalbaarheidsstudie naar een nieuwe premetrotunnel onder het Antwerpse stadscentrum de bouw van een premetrostation Bolivar aan de zuidkant van het plein bestudeerd, maar er is nog geen zicht op een eventuele concrete realisatie.
Piața Bolivar (Antwerpen)

Piața Bolivar (în neerlandeză Bolivarplaats) este o piață cu trafic auto redus situată în cartierul Zuid-Museum din orașul belgian Antwerpen. Principalul edificiu care străjuiește piața este Palatul de Justiție, sub ale cărui trepte monumentale se află cele două peroane ale stației terminus pentru tramvaiele liniilor 4 și 12 în direcția Hoboken. Împrejurul pieței sunt poziționate mai multe cafenele cu terase, iar fost discotecă „Zillion” și un campus al liceului „Karel de Grote” se găsesc în apropiere de piață. Bulevardul Amerikalei traversează piața prin Tunelul Bolivar, construit chiar pe sub Palatul de Justiție, și se descarcă în autostrada A112, în inelul de ocolire a orașului, în autostrada A12 (spre Bruxelles) și E17 (spre Gent). Piața este uneori folosită pentru spectacole în aer liber, spre exemplu în timpul festivalului anual „Zuiderzinnen”, și este denumită în onoarea eroului sud-american pentru independență Simón Bolívar. Planuri de perspectivă Pentru ca rolul de piață cu trafic auto restricționat și important punct de transfer în cadrul transportului public din sudul orașului să fie mai bine pus în lumină, în viitor este plănuit un număr de lucrări de transformare și modernizare: Bulevardul De Singel, care trece acum de-a lungul pieței, va fi mutat prin spatele Palatului de Justiție; Bucla de întoarcere a tramvaielor din piață va fi conectată cu Gara Antwerpen-Zuid prin intermediul unei secțiuni de 470 m de linie de tramvai care va fi construită pe Brusselstraat în cadrul proiectului Brabo II; Suprafața liberă dintre Piața Bolivar și Gara Antwerpen-Zuid va fi transformată într-un parc numit Konijnenwei, în timp ce în zona cuprinsă între de Kaaien și Tunelul Kennedy se va construi un nou cartier de locuințe, intitulat het Nieuw Zuid (în română Noul Sud). De la Piața Bolivar este prevăzută a se construi o linie nouă de tramvai către het Nieuw Zuid și mai departe, către zona industrială Petroleum-Zuid și cheiurile Scheldei; Note Vezi și Legături externe nl Pagina oficială a orașului Antwerpen Arhivat în 3 februarie 2011, la Wayback Machine.
Pastorie van Kozen

De Pastorie van Kozen is een pastoorswoning te Kozen, gelegen aan Dorpsstraat 1 aldaar. De pastorie werd gebouwd in opdracht van de Abdij van Averbode, die sinds 1230 het patronaatsrecht van de parochie bezat. Het huidige gebouw is grotendeels 18e-eeuws, getuige ook het jaartal 1718 in muurankers. De merktekens S V op de smeedijzeren slotplaat van de achterdeur zijn de initialen van Stefanus Vander Steghen, de eigenlijke opdrachtgever tot de bouw. Kenmerkend is het met hardsteen omlijste poortje met daarboven een oculus. Het interieur is goed bewaard gebleven, zo zijn er nog de originele schouwen en plafondversieringen. Het gebouw verkreeg in 1979 de monumentenstatus en het werd in 1991 geheel gerestaureerd.
Sint-Laurentiuskerk (Kozen)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochiekerk van Kozen, gelegen aan de Opcosenstraat 1 aldaar. Geschiedenis Reeds in 1230 was er sprake van een parochiekerk, waarvan het patronaatsrecht toen geschonken werd aan de Abdij van Averbode. De oude kerk raakte vervallen en werd in 1763 afgebroken. In 1772 kwam er een nieuwe kerk, naast de pastorie. Van 1914-1920 werd de huidige kerk gebouwd, een bakstenen bouwwerk in neoromaanse stijl. Opvallend is de voorstaande, massieve vierkante westtoren met vijf geledingen, versierd met dwarsbanden in natuursteen en gedekt door een tentdak. De poort wordt geflankeerd door een ronde traptoren. Ze bezit het ingangsportaal, waarboven zich een Sint-Laurentiusbeeld en een roosvenster bevindt. De kerk zelf is een driebeukige kruisbasiliek. Interieur De kerk bezit een aantal voorwerpen die uit de oudere kerk(en) afkomstig zijn, en wel een triptiek uit de 2e helft van de 17e eeuw, voorstellende Jezus aan het Kruis, Onze-Lieve-Vrouw van Smarten en Opdracht in de Tempel; een schilderij uit de 1e helft van de 17e eeuw, toegeschreven aan Gaspar de Crayer; een houten Sint-Larentiusbeeld (16e eeuw) en een ander Sint-Laurentiusbeeld van omstreeks 1700; een Onze-Lieve-Vrouw met Kind uit 1670; een calvarie uit 1766, door Pieter-Jozef Verhaghen. De biechtstoelen zijn midden-18e-eeuws; het hardstenen doopvont is 18e-eeuws, evenals de voormalige communiebank, die nu in het altaar is verwerkt. Nabij de kerk vindt men een monument voor J.A. Senden (1875-1906) die tot missionaris was te Kasaï in het toenmalige Belgisch-Congo.
Sint-Antoniuskapel (Kozen)

De Sint-Antoniuskapel is een betreedbaar kapelletje aan de Opcosenstraat 14 te Kozen. Het is een zeshoekig bakstenen gebouwtje dat voorzien is van een eveneens zeshoekige, licht ingesnoerde, spits. De kapel bestond zeker al in 1685 en was gewijd aan Sint-Antonius Abt. Mogelijk werd het kapelletje gebouwd na een pestepidemie. Het gebouwtje raakte sterk in verval maar werd omstreeks 1990 door de buurtbewoners gerestaureerd en van nieuw pleisterwerk voorzien. Van belang is de omlijsting van de toegangsdeur en de vensters, in barokke stijl.
Don Boscocollege Zwijnaarde

Het Don Boscocollege Zwijnaarde of DBZ is een katholieke school, gelegen in Zwijnaarde, een deelgemeente van de Belgische stad Gent. De school biedt algemeen secundair onderwijs (ASO) aan. De school werd in 1962 gesticht, als een afsplitsing van Don Bosco Sint-Denijs-Westrem, waar nu nog steeds de school voor wetenschap en techniek en het internaat gehuisvest zijn. Ze telt ongeveer 1750 leerlingen. De Salesianen van Don Bosco, meer bepaald het Onderwijscentrum Don Bosco in Oud-Heverlee, zijn de inrichtende macht van deze Don Bosco-school. Sinds 2006 wonen er geen Salesianen meer op DBZ. Tot 1993 was deze school uitsluitend voor jongens. Ten noorden van de campus bevinden zich Don Bosco Sint-Denijs-Westrem en het internaat van beide scholen. Bouwgeschiedenis De scholencampus van 4,8 ha ligt aan de rand van het stadscentrum, aan de N60, net ten zuiden van de snelweg A10/E40 en de Gentse Ringvaart. De gebouwen werden ontworpen door architect Adrien Bressers en opgetrokken in een functioneel modernistische stijl, zonder veel decoratie. De eerste 2 gebouwen werden vergund op 7 juni 1961 en bestonden uit een langwerpig volume van drie bouwlagen met haaks daarop een volume met twee bouwlagen. De eerstesteenlegging vond plaats op 18 juni 1961. Op 3 december 1963 werd de bouwvergunning afgeleverd voor een derde vleugel bestaande uit een twee bouwlagen hoge vleugel met sportzaal en aansluitend klaslokalen. Deze vleugel werd vanaf 2000 uitgebreid met enkele klaslokalen in een overeenkomstige stijl. In 2003-2004 werd een nieuwe sporthal gebouwd. Sinds 2023 zijn de gebouwen van het college opgenomen in de inventaris “Vlaams onroerend erfgoed”. Bekende alumni Bekende oud-leraren Karel Verleyen (Nederlands en geschiedenis) Frank Leys (Latijn en Grieks) Martin Van Peteghem (economie) Pat van Beirs (Engels) Marc Keppens (wiskunde) Externe links Schoolwebsite Website oud-leerlingenvereniging
Fort Boncelles

Fort Boncelles is een van de twaalf forten rond Luik opgericht voor de verdediging van de Belgische stad Luik in de late negentiende eeuw op initiatief van Belgische generaal Henri Alexis Brialmont. Het ligt ten zuiden van Luik in het noordelijk deel van Boncelles. Het fort is driehoekig van vorm en stamt uit 1888. Kaart Externe link Foto's van het fort
Elsbroekmolen

De Elsbroekmolen (ook: Binderveldmolen of Melstermolen) is een watermolen op de Melsterbeek, gelegen aan Molenstraat 81 te Binderveld. De molen werd reeds in 1379 schriftelijk vermeld. Ze behoorde toen tot het Kasteel van Binderveld. De molen, die fungeerde als korenmolen, werd meermaals verbouwd en het huidige molengebouw, uitgevoerd in baksteen, dateert van 1910. In 1937 vond nog een verbouwing plaats. Het sluiswerk, het metalen onderslagrad en het maalwerk zijn nog steeds aanwezig. In 1993 werd de molen beschermd als monument en de omgeving als beschermd dorpsgezicht. Nabij de molen bevond zich, van 1880 tot 1980, café "'t Moleken".
Sint-Jan Baptistkerk (Binderveld)

De Sint-Jan Baptistkerk (ook: Sint-Jan de Doperkerk) is de parochiekerk van Binderveld, gelegen aan de Molenstraat 1 aldaar. Geschiedenis Aanvankelijk was er een kapel bij het Kasteel van Binderveld, die afhankelijk was van de parochie van Wilderen. Deze kapel raakte, mede door oorlogshandelingen, in verval. In 1842 werd Binderveld een zelfstandige parochie. Uit dat jaar stamt ook het huidige kerkgebouw. Gebouw Het betreft een bakstenen, eenbeukige, neoclassicistische kerk met ingebouwde, vlakopgaande westtoren. Deze is gedekt door een ingesnoerde naaldspits. Aan de voorzijde bevindt zich het portaal. Dit heeft een hardstenen omlijsting met een fronton daarboven. Daar weer boven bevindt zich een nis met heiligenbeeld, een torenuurwerk en galmgaten. Het koor heeft een halfronde apsis. Interieur Uit de eerste helft van de 18e eeuw stamt een bustereliekhouder van Sint-Apollonia; uit dezelfde tijd stamt een beeld van Sint-Sebastiaan in gepolychromeerd hout, en een beeld van Sint-Jan de Doper. Altaren, biechtstoel en dergelijke zijn 19e-eeuws.
Bourlaschouwburg

Die Bourlaschouwburg ist ein Theater in der Stadt Antwerpen in Belgien. Der Entschluss zum Bau des Theaters erfolgte in der Stadt im Jahr 1827. Man beauftragte den Architekten Pierre Bourla mit dem Architekturentwurf. Der Bau wurde 1829 begonnen, jedoch von der belgischen Revolution verzögert. Schließlich wurde das Theater im Jahre 1834 fertiggestellt und unter dem Namen Grand Théâtre des Théâtre Royal Français von jener Truppe eröffnet, die dort spielte. Es beherbergt derzeit das Bourlastraat Toneelhuis, das einen Zusammenschluss der Theatergesellschaften des Königlich Flämischen Theaters mit der Blauwe Maandag Compagnie darstellt. Das Gebäude hat heute rund 900 Plätze. Gefährdetes Kulturdenkmal Seit Mai 2014 steht die Bourlaschouwburg wegen der projektierten Erneuerung der Technik auf der Liste der gefährdeten Kulturdenkmäler Europas, da sich in dem Haus noch die überwiegend originale Bühnentechnik von 1834 befindet. Als um 1993 im Laufe der Vorbereitungen zur Kulturhauptstadt Mittel frei wurden für eine Renovierung, entwickelte sich ein Konflikt zwischen der Ballett-Truppe und dem belgischen Theatertechniker-Verband BASTT: Das Ballett wollte eine moderne Bühnenmaschinerie, die Theatertechniker hingegen die barocke Bühnenmaschinerie erhalten. Im Original findet man solche alten Maschinerien sonst nur noch in den Schlosstheatern von Drottningholm und Český Krumlov. Einzelnachweise Weblinks Website der Bourlaschouwburg
Bourla Theatre

Bourla Theatre (also known as Bourlaschouwburg) is a theatre located in Antwerp that seats around 900. The building is designed in a neoclassical style on the site of the former Tapissierspand tapestry market. The theatre was designed on request from the city in 1827 by the city architect Pierre Bourla. Construction began in 1829, but was delayed due to the Belgian Revolution. The theatre was finally finished in 1834 and opened under the name, Grand Théâtre or Théâtre Royal Français, on account of its ownership by a French company. Presently, the Bourla houses the theatre company Het Toneelhuis, which is a merger of the companies, Koninklijke Nederlandse Schouwburg and Blauwe Maandag Compagnie. The Bourla is the last remaining municipal theatre in Europe with original stage machinery, which fill five levels above and below the stage. The building has been named a protected building since 1938, and therefore is regarded among the most important historic buildings in Belgium. References External links Website van de Bourlaschouwburg
Teatro Bourla

El Bourlaschouwburg es un teatro en el Theaterbuurt en el centro de Amberes con aproximadamente 900 asientos de ocupación. Fue construido en estilo neoclásico en el sitio del antiguo Tapissierspand. Historia Fue encargado por la ciudad y diseñado en 1827 por el arquitecto municipal Pierre Bruno Bourla. Su construcción se inició en 1829, pero se retrasó por la Revolución belga. El estudio parisino de Humanité René Philastre y Charles-Antoine Cambon recibieron el encargo de decorar el interior y construir la maquinaria del teatro.​ Se completó finalmente en 1834 y se inauguró el 1 de septiembre de ese año con el nombre de Grand Théâtre o Théâtre Royal Français, en honor a la compañía francófona que actuó en él. En 1865 el interior sufrió por primera vez una importante reforma, aumentando la capacidad de 1300 a 2000 plazas. Renovaciones posteriores tuvieron lugar en 1904 y 1913. En 1933 el nombre del teatro cambió de Théâtre Royal Français a Koninklijke Nederlandse Schouwburg, en honor a la compañía de teatro de la ciudad del mismo nombre que vivía allí.​ En 1980 cerró sus puertas. En 1991 se inició una renovación tanto del interior como de las fachadas, conservando la maquinaria teatral de valor histórico. Fue reinaugurado en 1993, cuando Amberes era Capital Europea de la Cultura. Desde 1994 alberga Toneelhuis, que es una fusión entre las empresas de Amberes Koninklijke Nederlandse Schouwburg y Blauwe Zondag Compagnie. Simuló ser una ópera en la temporada 2 de la serie La casa de Anubis, realizándose las grabaciones en 2007 aquí y en sus alrededores. Maquinaria La torre del escenario contiene la maquinaria teatral de madera original de 1834. El hecho de que esta maquinaria aún pueda funcionar completamente es único en Bélgica y raro en Europa.​ Fue incluida entre los 7 sitios patrimoniales más amenazados de Europa por Europa Nostra en 2014.​ Se hizo imperativa la búsqueda de un compromiso entre las posibilidades que ofrecía la auténtica maquinaria teatral y las necesidades técnicas de una compañía de teatro contemporánea. Con este fin, se realizó un estudio de factibilidad y se llevó a cabo una investigación más profunda.​ En 2017, dos estudios de arquitectura de Londres (DRDH Architects y Julian Harrap Architects) desarrollaron un plan maestro para una restauración y renovación que combina las necesidades de un teatro contemporáneo con un enfoque respetuoso del pasado. Ese plan fue propuesto el 16 de marzo de 2018. El plan propone que la maquinaria del teatro histórico en su totalidad se conserve y se pueda utilizar para representaciones históricas, mientras que la nueva maquinaria controlada por computadora todavía se puede instalar en el escenario con solo modificaciones mínimas al mecanismo histórico. En su plan, los arquitectos también quieren aplanar y bajar el escenario inclinado y brindar una mayor comodidad para más espectadores. La implementación de los planes está prevista entre 2019 y 2024.​ Referencias Enlaces externos Web oficial Web de van Toneelhuis Vlaamse Inventaris Onroerend Erfgoed
Théâtre Bourla

Le théâtre Bourla (également connu sous le nom de Bourlaschouwburg) est un théâtre situé à Anvers qui peut accueillir environ 900 personnes. Le bâtiment est conçu dans un style néoclassique sur le site de l'ancien marché de la tapisserie Tapissierspand. Histoire Le théâtre a été conçu à la demande de la ville en 1827 par l'architecte municipal Pierre Bourla. La construction a commencé en 1829, mais a été retardée en raison de la révolution belge. Le théâtre fut finalement achevé en 1834 et ouvert sous le nom de Grand Théâtre ou Théâtre Royal Français, en raison de sa propriété par une compagnie française. Actuellement, la Bourla abrite la compagnie de théâtre Het Toneelhuis. La Bourla est le dernier théâtre municipal d'Europe avec une machinerie scénique originale, qui occupe cinq niveaux au-dessus et au-dessous de la scène. Le bâtiment est classé bâtiment protégé depuis 1938 et est donc considéré comme l'un des bâtiments historiques les plus importants de Belgique. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Bourla Theatre » (voir la liste des auteurs). Liens externes Site web van de Bourlaschouwburg Portail du théâtre Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail d'Anvers et de sa province
Teatro Bourla

Il Teatro Bourla (noto anche come Bourlaschouwburg) è un teatro situato ad Anversa che può ospitare intorno al 900 spettatori. L'edificio è progettato in stile neoclassico sul sito dell'ex mercato degli arazzi Tapissierspand. Storia Il teatro fu progettato su richiesta della città nel 1827 dall'architetto cittadino Pierre Bruno Bourla. La costruzione iniziò nel 1829, ma fu ritardata a causa della rivoluzione belga. Il teatro fu finalmente terminato nel 1834 e aperto sotto il nome di Grand Théâtre o Théâtre Royal Français, per il fatto di appartenere ad una compagnia francese. Attualmente il Bourla ospita la compagnia teatrale Het Toneelhuis, che è una fusione delle compagnie Koninklijke Nederlandse Schouwburg e Blauwe Maandag Compagnie. Il Bourla è l'ultimo teatro municipale rimasto in Europa con macchinari scenici originali, che riempiono cinque livelli sopra e sotto il palco. L'edificio è stato nominato edificio protetto dal 1938 ed è quindi considerato uno degli edifici storici più importanti del Belgio. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Teatro Bourla Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su bourlaschouwburg.nu. (EN) Sito web del Bourlaschouwburg, su web.archive.org, 6 settembre 2007. URL consultato il 13 febbraio 2022. (DE) Carthalia - Theatres on Postcards, su andreas-praefcke.de. URL consultato il 13 febbraio 2022. (EN) Theatre Database / Theatre Architecture - Ddatabase, progetti, su theatre-architecture.eu. URL consultato il 13 febbraio 2022. (EN) KSP - Ruimtes - Bourlaschouwburg, su data.kunsten.be. URL consultato il 13 febbraio 2022. (NL) Bourlaschouwburg, su inventaris.onroerenderfgoed.be. URL consultato il 13 febbraio 2022.
Grand-Place v Bruselu

Náměstí Grand-Place v Bruselu (též Grand Place či Grand'Place, nizozemsky Grote Markt, či Nedermerckt, v bruselském dialektu Gruute Met) je veřejné prostranství v historickém jádru hlavního belgického města. Rozměry náměstí jsou 68 × 110 metrů. Dominantním prvkem náměstí je gotická radnice z 15. století s 96 m vysokou věží, na které je umístěna socha svatého Michaela, patrona Bruselu. Další významnou budovou je Maison du Roi/Broodhuis. Historie 13. srpna roku 1695 během devítileté války byla většina zdejších domů, postavených ze dřeva, zničena střelbou z děl francouzského vojska pod vedením maršála vévody de Villeroy. Nepoškozena zůstala pouze věž radnice a několik kamenných zdí. V následujících letech byly cechovní domy na náměstí vybudovány znovu, tentokrát již z kamene. Přestože průčelí každého domu je jiné, tvoří spolu harmonický architektonicky celek. Roku 1998 bylo náměstí pro svou jedinečnost zapsáno na Seznamu světového dědictví UNESCO. Každé 2 roky se zde dělá nový květinový koberec. Tento koberec květů se nazývá „Tapis de Fleurs“. Fotogalerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Grand-Place v Bruselu na Wikimedia Commons 360stupňový otočný model náměstí (Java) Archivováno 3. 3. 2008 na Wayback Machine.
Grand-Place (Bruxelles)

Grand-Place (også kendt ved det oprindelige nederlandske navn Grote Markt) er en plads i den belgiske hovedstad, Bruxelles. Den er en af Belgiens største turistattraktioner. Den smukke og homogene plads er omgivet af private og offentlige bygninger, der hovedsageligt stammer fra slutningen af 1600-tallet, efter at et fransk bombardement i august 1695 havde ødelagt den oprindelige plads. Husene blev i løbet af fem år genopbygget med penge fra byens rige lav. Resultatet er en unik blanding af renæssance og barok og af syd- og nordeuropæisk byggetradition. Arkitekturen afspejler det rige sociale og kulturelle liv i perioden i dette vigtige politiske og kulturelle center. Det harmoniske billede og de mange dekorationer på husfacaderne bevirker desuden at pladsen oser af atmosfære, især om sommeren når de mange fortovscaféer er fyldt med mennesker. Pladsens vartegn er det sengotiske rådhus fra 1400-tallet. En kopi af rådhuset i miniformat findes i Legoland i Billund. Grand-Place/Grote Markt blev indskrevet på UNESCOs Verdensarvsliste i 1998. Eksterne henvisninger Grand Place : virtuel rundtur, webcam
Grand-Place de Bruxelas

A Grand-Place de Bruxelas (neerlandês: Grote Markt; português: Praça Grande) é a praça central de Bruxelas. Nela ficam a Câmara Municipal e a Casa do Rei. Alguns autores, entre os quais Victor Hugo, consideram-na a mais bela praça do mundo. Foi inscrita em 1998 na lista de Património Mundial da Organização das Nações Unidas para a Educação, a Ciência e a Cultura - UNESCO. Centro de Bruxelas A Grand Place é o centro geográfico, histórico e comercial de Bruxelas, e o primeiro local a ser visitado por quase todos os turistas. Esta movimentada praça empedrada mantém-se o centro cívico da cidade, passados séculos da sua criação, e o melhor exemplo da arquitetura belga do século XVII. No século XI realizavam-se mercados ao ar livre e no final do século XIV foi construída a Câmara Municipal de Bruxelas, o Hôtel de Ville (Town Hall), e os comerciantes acrescentaram sedes de guildas numa mistura de estilos. Em 1695, dois dias de intensos bombardeamentos franceses destruíram tudo exceto a Câmara Municipal e duas fachadas de guildas. Os comerciantes reconstruíram as suas salas em estilos aprovados pelo Conselho Municipal, originando a harmoniosa unidade de edifícios da Renascença flamenga que vemos hoje. Cronologia Século XII: a praça já existia; onde hoje é a Casa do Rei existia um edifício em madeira onde se vendia pão, daí o seu nome atual em neerlandês: Broodhuis 1402-1459: construção da Câmara Municipal. Em 1401 foi colocada a primeira pedra e apenas em 1459 se deu a construção por totalmente concluída, sendo considerado o mais belo edifício cívico da Bélgica, estatuto que goza ainda hoje. Jacques van Thienen foi encarregado de desenhar a ala oeste e o campanário do edifício, onde usou colunas decoradas, esculturas, torreões e arcadas. A torre e a flecha iniciadas em 1449 por Jan van Ruysbroeck ajudaram a firmar a sua reputação. 1523: os primeiros mártires protestantes, Henri Voes e Jean Van Eschen, são queimados pela Inquisição espanhola 1695: a maior parte das casas, construídas em madeira, foram destruídas a 13 de Agosto num bombardeamento pelas tropas francesas comandadas pelo Marechal de Villeroy 1873: construção da atual Casa do Rei em estilo neogótico Ligações externas Panorama 360° da "Grand-Place de Bruxelas" Grand Place : visita virtual, fotos e webcam