NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Jozefskerk (Harelbeke)

De Sint-Jozefskerk is een rooms-katholieke parochiekerk in de wijk 't Eiland in Harelbeke. Zij is gewijd aan Sint-Jozef, patroonheilige van de arbeiders en werd opgericht in 1963 in opdracht van de stad in een nieuwe wijk waar veel arbeiders kwamen wonen. Ontstaan van de parochie In 1952 ontstond de parochie Sint-Jozef nadat de deken van Kortrijk en burgemeester Gerard-Joseph Lanneau van Harelbeke het idee hadden om de snelgroeiende wijk Eiland een zelfstandige parochie te geven. Kapelaan Vyncke kreeg de opdracht van het bisdom om de nieuwe parochie op te richten. De eerste mis in de parochie werd verzorgd op 14 september 1952. Op dat ogenblik was er nog geen kerk, waardoor de missen in de turnzaal van de jongensschool doorgingen. In 1954 werd de parochie "Sint-Jozef-Arbeider" officieel opgenomen in het bisdom Brugge. De bisschop stelde Vandeberghe aan als eerste pastoor en op 17 januari 1954 werd hij vreugdevol ontvangen. Kapelaan Vyncke werd geen pastoor omdat hij te jong was volgens het bisdom. Bouw van de kerk Na verloop van tijd werd de turnzaal van de school te klein om missen te geven. De sportzaal werd bovendien gedeeld met de school voor sportactiviteiten Er werd eerst aan gedacht om de houten afbraakkerk van Olsene op het pleintje van de wijk 't Eiland te plaatsen. Maar de burgemeester was niet overtuigd en vertelde dat die kerk slechts een jaar zou standhouden. Daarom besloten het stadbestuur en de parochie om een nieuwe kerk te bouwen. Dankzij veel giften van de parochianen, steun van de organisatie Domus Dei en hulp van de stad werd geld voorzien. Architect Vandenweghe, die ook veel woningen in Harelbeke bouwde, werd benoemd om met een ontwerp te komen. Het dossier voor de bouw bleef aanvankelijk lang aanslepen. In het voorjaar van 1963 kwam er schot in de zaak en op 18 mei werd de eerste steen gelegd. Op 5 september 1964 werd de kerk ingewijd en in gebruik genomen. Eerder, op 25 maart 1952, was men begonnen met de bouw van de onderpastorij. Tijdens de werken stootte men echter op een waterbuis en werden de werken tijdelijk stilgelegd. Het gevolg was dat de pastorij helemaal opnieuw gebouwd moest worden. Uiteindelijk werd de pastorij samen met de kerk opgeleverd in 1963. Exterieur De kerk werd opgetrokken in baksteen afkomstig uit de streek. Veel elementen als deur- en vensterdorpels zijn gemaakt van blauwe hardsteen. De dakconstructie, redelijk uniek, is gemaakt uit houten gordingen en kepers bedekt met zwarte dakpannen. Het plafond bestaat uit een stalen net en beton. Tussen de ruimtes van het dak en plafond zit een stalen constructie met spanten en kabels die het gewicht opvangen. Interieur Het interieur is afgewerkt in scheldesteen. Met gebruik van glas is er een maximale lichtinval dat zorgt voor een atmosfeer van rust en bezinning. De belangrijkste beelden in de kerk zijn Maria met het kind Jezus, gesitueerd links van het altaar, en Jozef-Arbeider, gesitueerd rechts van het altaar. De beelden zijn gehouwen uit witsteen tegen een achtergrond van grijze veldsteen.
Onze-Lieve-Vrouw-Bezoekingkerk (Larum)

De Onze-Lieve-Vrouw-Bezoekingkerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Geel behorende plaats Larum, gelegen aan Larum 27. Geschiedenis Reeds in 1472 werd in Larum een kapel gesticht die aan Onze-Lieve-Vrouw was gewijd. Deze kapel werd in 1855 verheven tot parochiekerk maar ze werd vervangen door een neogotische kerk, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw Bezoeking en ontworpen door Johan van Gastel en ingewijd in 1860. In 1897 kwamen zijbeuken gereed, ontworpen door Pieter Jozef Taeymans. In 1985-1987 werd de kerk gerestaureerd. Gebouw Het betreft een bakstenen georiënteerde neogotische kruisbasiliek met ingebouwde westtoren. Deze toren heeft vier geledingen en een ingesnoerde naaldspits. Het koor is driezijdig afgesloten. De kerk bezit een gotisch Mariabeeld. Hij heeft een neogotisch meubilair en kruiswegstaties uit 1921. Ook is er een kerkraam uit 1962 dat de roeping der eerste apostelen aan het Meer van Genezareth voorstelt. Nabij de kerk staat een Heilig-Hartbeeld uit 1931.
Athénée royal Léonardo da Vinci

L'Athénée royal Léonardo Da Vinci est une école secondaire publique francophone établie à Anderlecht, une commune de la Région de Bruxelles-Capitale en Belgique. Il est organisé par Wallonie-Bruxelles Enseignement. Histoire L'école est issue de la fusion par absorption en 2002 de l'Athénée royal Jules Bordet de la ville de Bruxelles, qui comptait trop peu d'élèves, par l'Institut technique Chomé-Wyns situé à Anderlecht. Elle occupe les bâtiments de l'ancienne École technique supérieure de l'État dans le quartier de Cureghem. Références Liens externes Site officiel Athénée Royal Leonardo Da Vinci Portail des écoles Portail de Bruxelles Portail de l’éducation
Sint-Laurentiuskerk (Zammel)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochekerk van de tot de Antwerpse gemeente Geel behorende plaats Zammel, gelegen aan de Zammelseweg. Geschiedenis In 1412 zou te Zammel al een Sint-Laurentiuskapel hebben gestaan. Deze was afhankelijk van de Sint-Amandusparochie te Geel. Vanwege de grote afstand werd Zammel in 1523 verheven tot zelfstandige parochie. In 1669 werd de kapel ingrijpend verbouwd. Deze kapel was uiteindelijk bouwvallig en bovendien te klein. Van 1794-1795 werd de kapel onttakeld met de bedoeling een nieuw kerkgebouw te stichten. De Franse overheersing maakte dit echter onmogelijk. In 1801 mochten er weer erediensten worden gehouden. Dit geschiedde nu in een schoolgebouw. Behoefte aan een definitieve kerk bleef bestaan en in 1846-1847 werd deze kerk gebouwd naar ontwerp van Eugeen Gife. De kerk kwam niet op dezelfde plaats te staan van de kapel. De toren werd van 1863-1865 gebouwd naar ontwerp van Johan Van Gastel. Voordien was er een dakruiter. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen georiënteerde kruiskerk in vroege neogotische stijl. De kerk heeft een driezijdig afgesloten koor en een voorgebouwde westtoren, welke vier geledingen en een ingesnoerde naaldspits heeft. Interieur Het kerkmeubilair is overwegend neogotisch en stamt uit de 19e eeuw. De kuip van de preekstoel is van 1630-1631, gebruikt in een preekstoel van 1847. Het orgel werd gebouwd door Henri De Volder (1849).
Arentshaus

Das Arentshaus (niederländisch Arentshuis) ist ein Museum und denkmalgeschütztes Gebäude in Brügge in Belgien. Im Museum werden insbesondere Werke des Malers Frank Brangwyn und im Erdgeschoss wechselnde Ausstellung mit bildender Kunst gezeigt. Lage Es befindet sich im südlichen Teil der Brügger Altstadt auf der Südseite der Straße Dijver, an der Adresse Dijver 16. Der westliche Gebäudeteil überbrückt den Kanal Bakkersrei. Südlich grenzt der Arentshof, der historische Garten des Hauses an. Geschichte Das ehemalige Herrenhaus gehörte ursprünglich zum westlich des Kanals gelegenen Gruuthuse, bis es 1662 davon abgetrennt und von A. Vander Zijpe erworben wurde. Seit Umbauten in der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts präsentiert sich das Haus weitgehend in seiner heutigen Erscheinung. 1785 wurde in die Westfassade ein Ochsenauge eingefügt. Im 19. Jahrhundert wurden Ausstattungselemente im ägyptischen Stil hinzugefügt, so insbesondere vier Säulen des Portals. Im letzten Viertel des 19. Jahrhunderts wurde Aquilin Arents de Beerteghem Eigentümer des Anwesens. Er verändert die ursprüngliche klassizistische Ausstattung des Gebäudes hin zu einem romantisch-klassischen Stil. In den Jahren 1906 bis 1908 enteignete die Stadt Brügge das Anwesen, um das Gruuthuse-Museum zu errichten. Die bisherige Holzbrücke über den Kanal wurde durch eine steinerne Brücke ersetzt. Ab dem Jahr 1910 wurde das Haus zu einem Museum umgewandelt. Es wurde mit Drucken und Zeichnungen ausgestattet. John Steinmetz (1795–1883) hatte der Stadt 1864 17.000 Stücke gestiftet. 1911/12 wurde der Garten des Hauses abgetrennt und zu einer öffentlichen Anlage umgestaltet. 1936 stiftete der in Brügge geborene Maler Frank Brangwyn (1867–1956) einen Teil seines Werks, das dann in das Museum integriert wurde. Von 1954 bis 1968 befand sich im Haus auch die Verwaltung der städtischen Museen Brügges. Von 2004 bis 2014 war Till-Holger Borchert Kurator am Museum. Das Gebäude ist seit dem 5. Dezember 1962 als Denkmal ausgewiesen. Darüber hinaus wird es seit dem 14. September 2009 als architektonisches Erbe geführt. Architektur Das Gebäude ist zweigeschossig im Stil des Klassizismus errichtet und besteht aus zwei parallel zueinander und traufständig zur Straße stehenden Flügeln. Das Dach ist mit flämischen Ziegeln eingedeckt. Auf der Süd- und Ostseite bestehen Dachgauben. Im Inneren des Gebäudes besteht ein bereits aus der Zeit vor 1663 stammender zweischiffiger Keller. Es besteht ein ovales Treppenhaus mit Wendeltreppe. Die Salons des Hauses sind auf der Südseite im Stil des Spätklassizismus und auf der Nordseite im Stil des Neoklassizismus gestaltet. Die Dachkonstruktion stammt noch aus dem 17. Jahrhundert. Weblinks Herenhuis Arentshuis (niederländisch) auf Onroerend Ervgoed Herenhuis Arentshuis en Arentshof (niederländisch) auf Onroerend Ervgoed Arentshuis auf www.visitbruges.be Arentshuis auf www.museabrugge.be
Arentshuis

Het Arentshuis is een voormalig museum in Brugge. Samen met het Groeningemuseum werden hier de Schone Kunsten van de 15e tot de 21e eeuw ondergebracht. Het Arentshuis is gevestigd aan de Dijver. Het maakte onderdeel uit van Musea Brugge. Op de bovenverdieping van het 18e-eeuwse gebouw was het oeuvre van de Brits-Brugse kunstenaar Frank Brangwyn (1867-1956) te bezichtigen. Hij schilderde levendige, realistische taferelen waarin hij het industriële leven in dokken en fabrieken en het harde labeur van arbeiders weergaf. Daarnaast legde hij ook vele reisimpressies kleurrijk vast op doeken, aquarellen en in etsen. Verder ontwierp hij onder andere meubelen en tapijten. Op de benedenverdieping vonden afwisselende exposities van beeldende kunst plaats, aansluitend bij de Groeningecollectie. In 2023 werd het museum gesloten. De museumshop bevindt zich in het voormalig koetshuis van het Arentshof.
Sint-Antoniuskerk (Herentals)

De Sint-Antoniuskerk is een parochiekerk in de Antwerpse stad Herentals, gelegen aan de Kapucijnenstraat 7. Deze aan Sint-Antonius van Padua gewijde kerk werd gebouwd in 1896-1897 naar ontwerp van J. van den Plas. Het is een sober gebouw dat eertijds diende als kapel voor het aanpalende Kapucijnenklooster en in 1965 ook een parochiekerk werd. De kerk heeft een voorgebouwd portaal en daarboven, in een nis, een Antoniusbeeld. De kerk en de bijbehorende grotten waren eens het doel van bedevaarten, met name de grote bedevaart uit Antwerpen, voor Sint Antonius De eenbeukige bakstenen kerk is gebouwd in neogotische stijl en het heeft ook neogotisch meubilair. Het interieur wordt overkluisd door een kruisribgewelf. Het bijbehorende klooster werd door brand getroffen en in 1934-1935 herbouwd naar ontwerp van Joseph Goeyvaerts, Van de kloostervleugels bleef er één bewaard, de andere werden in 1994 gesloopt. Er werd op die plaats een tuin aangelegd ten behoeve van het aanpalende, in 1991-1993 gebouwde, verzorgingstehuis.
Sint-Apolloniakerk (Stelen)

De Sint-Apolloniakerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Geel behorende plaats Stelen, gelegen aan Stelen 19. Geschiedenis Aanvankelijk kerkte men in een kapel te Liessel. In 1871 werd de parochie Liessel-Stelen opgericht. Liessel verdween in de 2e helft van de 20e eeuw door de aanleg van bedrijventerreinen. De kerk werd gebouwd in 1871 naar ontwerp van Pieter Jozef Taeymans. De toren werd bijgebouwd in 1929 naar ontwerp van Jules Taeymans. Op het kerkhof zijn ook Britse oorlogsgraven. Het betreft gesneuvelden bij de Slag om Geel (1944) waarbij een doortocht over het Albertkanaal moest worden geforceerd. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen kruisbasiliek met een toren links aangebouwd aan de voorgevel. Deze toren heeft vier geledingen en een tentdak. Het koor heeft een halfronde apsis. Het gebouw is in neoromaanse stijl. Het interieur is in neogotische en neoromaanse stijl.
Sint-Hubertuskerk (Ten Aard)

De Sint-Hubertuskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Geel behorende plaats Ten Aard, gelegen aan Vaartstraat 67. Geschiedenis In 1718 werd te Ten Aard een kapel gebouwd, de zogenaamde jachtkapel, die gewijd was aan Onze-Lieve-Vrouw-van-Bijstand en aan Sint-Hubertus. Deze kapel werd in 1870 verheven tot parochiekerk. In 1870-1872 werd, naar ontwerp van Pieter Jozef Taeymans, een kerk gebouwd aan de Nieuwe aard. In 1887 werd de kapel gesloopt. Hiertegen werd geprotesteerd waarna in 1890 aan de Oudekastelseweg de Kapel van de Oude aard werd gebouwd. De kerk werd tijdens de Tweede Wereldoorlog zwaar beschadigd. In 1949-1950 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van René Joseph Van Steenbergen sr.. Gebouw Het betreft een bakstenen georiënteerde kruisbasiliek in neoromaanse stijl. Rechts van de voorgevel is een toren aangebouwd en deze heeft vijf geledingen en een ingesnoerde naaldspits. De kerk heeft een halfronde apsis en een vlak houten plafond.
Don Boscokerk (Sint-Niklaas)

De Heilige Johannes Boscokerk, vaker Don Boscokerk genoemd, is een katholieke kerk in de Belgische stad Sint-Niklaas. Geschiedenis De kerk is gebouwd in de periode 1950-1952 in gotiserende stijl. De architect was de Gentenaar Adrien Bressers. De kerk werd gewijd door Bisschop Calewaert. De omliggende huizen, in de Priesteragiewijk werden ingehuldigd door Koning Boudewijn op 4 november 1956. Anno 2024 worden er geen erediensten meer gehouden in de kerk, maar wel nog begrafenissen. Er wordt momenteel een debat gevoerd over de toekomst van het gebouw. Patrimonium De kerk bezit een waardevol patrimonium met werk van heel wat lokale kunstenaars zoals Staf Pyl (Glasramen), Tony Van Os (Kruiweg), Frans Heirbaut (Altaar) en schilderijen van oa Werner Heyndrickx, Gabriël de Pauw en Raf Coorevits. Aan de gevel staat een 2,8 meter hoog beeld van Don Bosco, ontworpen door Gerard Thienpont. Het beeld werd ingewijd 16 oktober 1988 door hulpbisschop Leo De Kesel. Galerij
Anciens pavillons d'octroi de la Porte de Namur

Les pavillons d'octroi de la Porte de Namur sont des édifices néo-classiques qui se dressaient initialement à la Porte de Namur à Bruxelles et qui furent transférés à l'entrée du bois de la Cambre. Historique Ces pavillons d'octroi furent érigés par l'architecte Auguste Payen en 1834-1836, tout comme les pavillons d'octroi de la Porte d'Anderlecht et de la Porte de Ninove, sur le tracé des boulevards qui ont remplacé la seconde enceinte de Bruxelles (petite ceinture). En 1862, le Collège de la Ville de Bruxelles décida de démonter les pavillons et de les installer à l'entrée du bois de la Cambre alors en plein projet d'aménagement. Les pavillons font l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 2 avril 1998. Ils sont, depuis 2025, occupés par une galerie d'art contemporain (LMNO) qui y organise des expositions thématiques mêlant art et sciences du vivant. Architecture Situés aux numéros 544 et 589 de l'avenue Louise, à l'entrée du bois de la Cambre, les deux anciens pavillons d'octroi de la Porte de Namur présentent des façades enduites et peintes en blanc, sur un soubassement en pierre bleue. La façade principale de chaque pavillon est composée de trois travées ornées chacune d'une baie à piédroits et impostes saillants portant un arc cintré à clef saillante : les deux baies latérales englobent chacune une fenêtre rectangulaire surmonté d'un petit arc cintré tandis que la baie centrale donne accès à la porte d'entrée. La travée centrale est précédée d'un porche encadré de colonnes aux chapiteaux ornés de tores. La façade principale est surmontée d'un puissant entablement à architrave et frise nues, d'une corniche en forte saillie et d'un fronton triangulaire. Les façades latérales des pavillons sont assez semblables, sauf au niveau de leurs travées latérales percées d'une simple fenêtre rectangulaire et d'un œil-de-bœuf. Situation et accès Les pavillons d'octroi sont à présent situés à l'entrée du bois de la Cambre à Bruxelles. Articles connexes Octroi Auguste Payen Bois de la Cambre Square du Bois (Bruxelles) La Lutte équestre Fontaine du Poète Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du néo-classicisme Portail de la protection du patrimoine Portail de Bruxelles
Palace of National Industry

The Palace of National Industry (French: Palais de l'Industrie nationale; Dutch: Paleis van de Nationale Industrie), also known as the Palace of the Products of National Industry Exhibition or simply the Palace of Industry, was an exhibition hall located in Brussels, Belgium, which was established for industrial exhibitions in the 1820s. History Situated in Brussels' Royal Quarter in the Rue du Musée/Museumstraat, the Palace of National Industry was adjacent to the Royal Museums of Fine Arts of Belgium. Before the Palace of Industry, the site was a former botanical garden that was originally the old garden of the Nassau Palace. By the mid-1750s, a neoclassical wing for Prince Charles Alexander of Lorraine, Governor-General of the Austrian Netherlands (now Belgium), was built at the site of the Nassau Palace during its conversion into the Palace of Charles of Lorraine. In the mid-1820s, another wing, created by architect Nicolas Roget, was attached to accommodate industrial exhibitions sponsored by King William I of the Netherlands. It was an extensive building featuring two wings extending outward to create a courtyard facing the street, separated from the roadway by a railing. On the east, opposite of the Palace of Industry was the site of the former Coudenberg Palace and Church of St. James on Coudenberg. The Place Royale/Koningsplein led to the Palace of Industry, dedicated in 1829, for industry and arts. The Palace of Industry exhibited a collection of all improved tools and machines in agriculture, commerce, and science, where visitors could view the newest patents along with many intriguing models. The Palace of Industry was designed to complement the Royal Museums by providing a venue for exhibitions that highlighted technological progress and artistic achievements. The Palace of Industry was inaugurated in 1830 for the country's national industrial exhibition, Exhibition of Products of Belgian Industry but the activities were interrupted by the Belgian Revolution. The Royal Academy of Fine Arts was transferred to the basement of the Palace of Industry in 1835, facing numerous closures due to the impacts of various wars. In addition to the school, the Royal Library of Belgium was eventually housed in one of the wings of the Palace of Industry in 1837, opened to the public on 21 May 1839. By 1845, several rooms were utilized by the Conservatory of Arts and Trades. During this period, the complex also housed the public library, the Gallery of Paintings, the Gallery of Natural History, and the Cabinet of Natural Philosophy. See also History of Brussels Belgium in the long nineteenth century Notes References
Kapel van het Kempisch Domein

De Kapel van het Kempisch Domein is een kerkje nabij de tot de Antwerpse gemeente Geel behorende plaats Ten Aard, gelegen aan de Brijpoopsedijk. De kerk is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw-Geboorte. Geschiedenis De kapel bevindt zich in het open veld, met slechts enkele geïsoleerde boerderijen in de omgeving. Dit heeft er mee te maken dat hier sinds 1853 een uitgestrekt koninklijk domein lag, waar ontginningsactiviteiten plaats vonden. Vanuit de Koningshoeve werd dit grote domein bestuurd. In 1951 werden grote delen van het domein verkocht. 500 ha werd gekocht door de Nationale Maatschappij voor Kleine Landeigendom. Deze liet 25 modelboerderijen bouwen, alle in dezelfde stijl. Vooral de veehouderij werd bevorderd. De witte boerderijen hebben alle een naam en zijn voorzien van een schilderijtje op de muur. Gegadigden konden solliciteren om in een dergelijke boerderij een agrarisch bedrijf te beginnen. In 1954 werd te midden van deze boerderijen, met de stenen die na de bouw van de boerderijen nog over waren, een kerk gebouwd en deze werd in 1956 nog vergroot. Op het zadeldak bevindt zich een dakruiter. Ooit waren er plannen om rond deze kerk een dorpscentrum te ontwikkelen, maar dat is nooit gebeurd. Niettemin wordt er nog steeds elke zondag in deze kapel een Mis opgedragen. Gebouw Het betreft een witgeschilderde zaalkerk onder zadeldak, voorzien van een dakruiter. Bronnen en referenties
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Lichtaart)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Kasterlee behorende plaats Lichtaart, gelegen aan de Leistraat 29. Geschiedenis Al in 1268 zou er sprake zijn van een kerk in Lichtaart, waarvan het tiendrecht toekwam aan het Sint-Gummaruskapittel te Lier. In 1405 verkreeg dit kapittel ook het patronaatsrecht. De huidige toren is van omstreeks 1500, en deze toren werd bewaard bij de bouw van de huidige kerk, die plaatsvond in 1864-1866 naar ontwerp van Johan van Gastel. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen pseudobasilicale kruiskerk met ingebouwde westtoren. De stijl van het kerkgebouw is neoromaans, maar de toren is gotisch. Deze heeft vier geledingen en een ingesnoerde naaldspits. De kerk heeft een halfronde apsis. Het kerkportaal in de toren heeft een korfboog en deze draagt een chronogram: eCCLesIa DIVae VIrgInI MarIae saCra jsr (1866). Aan de noordzijde wordt de toren door een veelhoekige traptoren geflankeerd. Interieur De kerk bezit een tweetal 17e-eeuwse schilderijen: Salomé draagt het hoofd van Johannes en Maria-Magdalena aan de voet van het Kruis. Er zijn diverse houten heiligenbeelden uit de 17e en de 18e eeuw. Het kerkmeubilair is voornamelijk 19e-eeuws. Het doopvont is 17e-eeuws.
Zwarte Molen (Lille)

De Zwarte Molen of Molen van Goubergen is een windmolenrestant in de Antwerpse plaats Lille, gelegen aan de Verbindingsstraat 13. Deze ronde stenen molen van het type grondzeiler fungeerde als korenmolen en oliemolen. Geschiedenis De molen werd opgericht in 1861 en oorspronkelijk was er beneden in de molen ook een oliemolen waar koolzaad werd geslagen tot smoutolie. Aanvankelijk was de molen zwart geverfd, vandaar de naam. In 1933 werden de wieken verwijderd en in 1937 werd ook het binnenwerk verwijderd, behalve de molenas en het vangwiel. De molen werd ingericht als woonhuis. In 2016 werd de molen geschonken aan de vzw Kempens Landschap. De kap, waaruit de molenas steekt, is nog aanwezig. In 2025 werd bekend gemaakt dat de molen een vakantiewoning wordt.
Onze-Lieve-Vrouw-Bezoekingkerk (Oosterwijk)

De Onze-Lieve-Vrouw-Bezoekingkerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Westerlo behorende plaats Oosterwijk, gelegen aan Kerkhofstraat 14. Pas in 1936 werd Oosterwijk een zelfstandige parochie. De huidige kerk werd gebouwd in 1968 en 1969 naar ontwerp van Paul Beniest. De kerk werd gebouwd in de stijl van het naoorlogs modernisme. De kerk heeft een plat dak en rechthoekige onderdelen, in betonskeletbouw met invulling van bakstenen. Er is een losstaande open klokkentoren, eveneens in beton. Typerend is een soort betonnen band op zuiltjes die om de voorkant van het kerkgebouw heen loopt en ook de klokkentoren hiermee verbindt.