NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kasteel Prinsenveld

Kasteel Prinsenveld is een kasteel in de Oost-Vlaamse gemeente Maldegem, gelegen halverwege Kleit en Ursel, aan de Urselweg 87. Geschiedenis Het kasteel is gelegen in een domein ten oosten van het Drongengoedbos, dat vroeger 's-Herenveld werd genoemd naar de eigenaars, de heren van Maldegem. De laatste heer was prins van Croÿ, en dientengevolge kreeg de naam Prinsenveld ingang. In 1846 zou hier het eerste kasteeltje, feitelijk een buitenverblijf, gebouwd zijn door Charles Dhondt, advocaat te Brugge. In 1927 zou het kasteel zijn herbouwd in historiserende stijl naar ontwerp van Jozef Viérin. Het werd in 1944 bewoond door de broers Charles en Edmond Dhondt, en daarna werd het verkocht. Gebouw Op de muurdammen van de zijgevels treft men wapenschilden aan van de families Dhondt en de Hooghe de la Gauguerie, met de spreuk: nobilitas virtutem doctrina cordonat. Er zijn bijgebouwen zoals paardenstallen en een conciërgewoning. Ook is er een tuin waarin zich een gracht met een boogbrug bevindt en het beeld van een liggend hert. Het wordt omgeven door bossen.
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Eeklo)

De Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk is een parochiekerk in de tot de stad Eeklo behorende wijk Oostveld, gelegen aan de Oostveldstraat 83B. Geschiedenis De kerk werd gebouwd van 1965-1966 naar ontwerp van Lode Aerts, Jozef De Coninck en Frans Vandendael. Het betreft een kerk in de stijl van het naoorlogs modernisme en is een doosvormige betonstructuur, belegd met wit geglazuurde bakstenen. Onder het dak een aantal vensters die de belichting verzorgen. De kerk bezit enkele glas-in-betonramen, ontworpen door Staf Pijl. Een gang verbindt het kerkgebouw met de losstaande klokkentoren die in een half open betonstructuur werd uitgevoerd. Deze toren werd in februari 2023 afgebroken.
Blokkreek

De Blokkreek is een kreek in het Oost-Vlaamse Meetjesland (Meetjeslands krekengebied), gelegen tussen Sint-Laureins en Sint-Margriete. Van de Blokkreek is vooral het meest oostelijke deel van belang, wat deels verland is, maar waar zich ook een moerasgebied bevindt dat Den Draaiput wordt genoemd en dat rijk is aan bijzondere planten- en diersoorten. In het noorden staat de Blokkreek in verbinding met de Hollandersgatkreek en in het zuiden met de Vrouwkenshoekkreek, die op Nederlands grondgebied weer Blokkreek heet. Merkwaardig zijn de vrijwel haakse bochten in het krekensysteem, mogelijk het gevolg van het feit dat de kreek bij zijn ontstaan zich langs door de mens vervaardigde structuren (wegen, dijkresten) ontwikkelde. Het gebied is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Polders' (BE2500002).
Oostpolderkreek

De Oostpolderkreek is een kreek in het Meetjeslands krekengebied ten zuiden van het tot de Oost-Vlaamse gemeente Sint-Laureins behorende dorp Sint-Jan-in-Eremo. Deze kreek sluit in het westen aan op de Boerekreek en in het oosten op de Oudemanskreek. Ze bevat brak water. De kreek ligt pal ten noorden van het Leopoldkanaal. Door dichtslibbing kon de kreek niet meer afwateren, wat problemen voor de landbouw opleverde. Daarop is omstreeks 2000 aan de oostzijde de afwatering naar het Leopoldkanaal verbeterd en tevens werd de kreek uitgebaggerd en werden de oevers weer bij het natuurgebied gevoegd. Het gebied is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Polders' (BE2500002).
Hollandersgatkreek

De Hollandersgatkreek is een kreek in het Meetjeslands krekengebied ten zuidwesten van het tot de Oost-Vlaamse gemeente Sint-Laureins behorende dorp Sint-Margriete. De Hollandersgatkreek ligt in het verlengde van de Blokkreek en is daarvan gescheiden door een dam. De kreek is een restant van het Hollandersgat dat ontstond na de Allerheiligenvloed van 1570 en de daaropvolgende inundaties door de Geuzen. De Hollandersgatkreek staat in verbinding met de Kruiskreek die op Nederlands grondgebied ligt en via een ingewikkeld krekenstelsel in verbinding staat met de Passageule. Het gebied is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Polders' (BE2500002).
Sint-Niklaas-en-Leonarduskerk

De Sint-Niklaas-en-Leonarduskerk is een kerkgebouw in de Belgische plaats Aaigem, toegewijd aan Nicolaas van Myra en Leonardus. Bouwhistoriek De kerk is voor het grootste deel gebouwd in 1786-87 en verving een kleinere gotische kerk, waarvan vandaag nog de kerktoren uit ca. 1300 rest, aan de oostzijde van de kerk. De toren vormde oorspronkelijk de vieringtoren van de oude kerk; de aanzet van de daken van de zijbeuken en het priesterkoor zijn nog goed zichtbaar. Het 18e-eeuws gedeelte van de kerk is classicistisch en gemaakt naar plannen van architect Frans Drieghe, die ook de Sint-Christoffelkerk van Evergem bouwde. Vooral de voorgevel is typisch voor het classicisme. De calvarie aan de oostzijde van de toren bevatte 18e-eeuwse beelden. Galerij
Begraafplaats van Waasten

De Begraafplaats van Waasten is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Waasten, een deelgemeente van Komen-Waasten. De begraafplaats ligt aan de Groene Weg, op 500 m ten noorden van het dorpscentrum (Sint-Petrus-en-Pauluskerk). Ze heeft een langwerpige vorm en wordt door een haag omsloten. De toegang bestaat uit een dubbel metalen traliehek tussen natuurstenen zuilen. Britse oorlogsgraven In de noordelijke hoek van de begraafplaats ligt een Brits militair perk met 21 gesneuvelden (waaronder 3 niet geïdentificeerde) uit de Tweede Wereldoorlog. Het perk heeft een lange rechthoekige vorm waarin de grafzerken in twee rijen rug aan rug staan opgesteld. Alle slachtoffers zijn Britten die sneuvelden tussen 25 mei en 1 juni 1940 bij de gevechten aan de Leie tegen het oprukkende Duitse leger om de aftocht van het gros van het Britse expeditieleger naar Duinkerke te dekken. Onder hen zijn er twee leden van de Royal Air Force die met hun Blenheim bommenwerper boven Waasten werden neergeschoten. De piloot van het toestel werd bij zijn eveneens gesneuvelde broer in de Britse begraafplaats Jonkerbos War Cemetery in Nijmegen begraven. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd onder Warneton (Waasten) Communal Cemetery. Onderscheiden militair Francis McCulloch, korporaal bij de Highland Light Infantry werd onderscheiden met de Military Medal (MM)
Latemse Kluis

De Latemse Kluis was voorheen een buitengoed van de paters dominicanen in Gent. Sinds 2018 fungeert het als een tentoonstellingsruimte toebehorende aan de kunstverzamelaar Herman De Bode. Toelichting De Latemse Kluis, in het groen gesitueerd aan de Kapitteldreef in Sint-Martens-Latem naar een ontwerp van bouwmeester E. Magerman, fungeerde vanaf 1930 als een buitenverblijf en recreatieruimte van de paters dominicanen van Gent. Het betreft een langwerpig rechthoekig gebouw afgedekt met een hoog ogivaal dak voorzien van driehoekige dakkapelletjes. Ondertussen veranderde het gebouw verschillende keren van eigenaar: in 1996 werd de gemeente Sint-Martens-Latem eigenaar, in 2006 verkocht de gemeente het weer, in 2012 verwierf de kunstverzamelaar Herman De Bode het goed. Deze laatste liet het geheel, onder leiding van architect Maarten Dobbelaere uit Gent in 2018 grondig restaureren en bouwde het om tot een immense tentoonstellingsruimte op de verdieping en een woning op het gelijkvloers. Met dit initiatief sluit de nieuwe eigenaar aan op een vroegere traditie. In de jaren dertig van de twintigste eeuw was de Kluis onder impuls van kunstminnende dominicanen een trefpunt van bijna alle Latemse kunstenaars van die tijd. Referenties Piet Boyens, Gust De Smet. Stil de tijd, in: tentoonstellingscatalogus Gust De Smet in de Latemse Kluis, zomer 2018. Piet Boyens, How to paint water. De Leie - stroom van inspiratie, in: tentoonstellingscatalogus de kijk van kunstenaars op de Leie tussen 1880 en 1930 in de Latemse Kluis, zomer 2019. Externe link Latemse Kluis. Inventaris bouwkundig erfgoed
Hill 62

Der Hill 62 ist ein kleiner Hügel am südöstlichen Rand von Ypern, dem im Ersten Weltkrieg eine strategische Bedeutung zukam. Heute ist der Hill 62 eine kanadische Gedenkstätte. Geschichte Der Hill 62 lag innerhalb des Ypernbogens, jenem Frontverlauf, der sich über vier Jahre hinweg örtlich nur gering verschob. Der Hill 62 befindet sich im Sanctuary Wood auf der Spitze des Mount Sorrel. Der Hill 62 wurde vor allem von der Canadian Expeditionary Force gehalten und mit einer offensiven Operation Anfang Juni 1916 nach der Zweiten Flandernschlacht im Gefecht von Mont Sorrel dem Deutschen Heer wieder entrissen. Auch in der Dritten und Vierten Flandernschlacht spielte der Hügel eine bedeutende Rolle. Lage Die Canadian Hill 62 Memorial Grounds liegen am Südwestende des von den Briten Sanctuary Wood genannten Waldgebiets im Ortsteil Zillebeke von Ypern, am Ende der Canadalaan. Wenige hundert Meter nördlich befindet sich der Sanctuary Wood CWGC Cemetery und auf halber Strecke zwischen beiden das Hill 62 Sanctuary Wood Museum, das ganzjährig geöffnet hat. Literatur Hans Wegener: Die Geschichte des 3. Ober-Elsässischen Infanterie-Regiments Nr. 172. Bearbeitet nach den amtlichen Kriegstagebüchern und Berichten von Mitkämpfern. Sporn, Zeulenroda (Thüringen) 1934. Werner Bernhard Sendker: Auf Flanderns Feldern gefallen. Deutsche und ihr Verhältnis zum Ersten Weltkrieg. 2., völlig überarbeitete und stark erweiterte Auflage. Der Andere Verlag, Tönningen u. a. 2005, ISBN 3-89959-366-9. Jan Vancoillie: De Duitse militaire begraafplaats Menen Wald. Geschiedenis van de Duitse militaire graven van de Eerste Wereldoorlog in Zuid-West-Vlaanderen. J. Vancoillie, Wevelgem 2013, ISBN 978-90-821039-0-8. Weblinks Hill 62 (Sanctuary Wood) Canadian Memorial auf der Webseite von Veterans Affairs Canada Fußnoten
Canadees gedenkteken Hill 62

Het Canadees gedenkteken Hill 62 is een oorlogsmonument dat de acties van de eerste, tweede en derde divisie van het Canadese leger tijdens de Eerste Wereldoorlog, meer bepaald de verdediging van de zuidelijke loopgraven van de Ieperboog tussen april en augustus 1916, inclusief acties tijdens de slagen bij de St. Eloi kraters, Hill 62 en Sanctuary Wood gedenkt. Deze slagen waren de eerste keer dat Canadese divisies meededen aan geplande offensieve operaties tijdens WOI. De Canadezen heroverden vitale hoger gelegen posities, waardoor de Duitsers hun overzicht over de stad Ieper verloren. Deze overwinningen gingen echter ten koste van 8430 mensenlevens. Locatie In tegenstelling tot wat de Engelse naam, Mount Sorrel memorial, doet vermoeden, is het monument niet gelegen op de Mount Sorrel, maar de heuvel "Hill 62", met een panoramisch uitzicht op de omgeving. Het bevindt zich ongeveer 300 m ten zuiden van het museum en de begraafplaats van deze heuvel. Selectie van de site De Canadian Battlefields Memorials Commission, opgericht na WOI, kreeg de opdracht om een locatie en ontwerp te kiezen voor enkele monumenten om de Canadese deelneming aan de oorlog te herdenken. Het Canadian National Vimy Memorial werd in Canada zelf gekozen, in België drie: Hill 62, Sint-Juliaan (The Brooding Soldier), Passendale en in Frankrijk vier: Le Quesnel, Dury, Courcelette en Bourlon Wood. Dit waren de locaties van grote veldslagen tijdens de Eerste Wereldoorlog, waarbij het Canadese leger betrokken was. Elke locatie kreeg een identiek granieten blok, waarin een korte beschrijving van de veldslag gekapt is. De jury die Walter Allwards ontwerp voor het Canadian National Vimy Memorial koos had oorspronkelijk gepland dat dit ontwerp gebouwd zou worden op Hill 62. Leden van het Departement voor militie en defensie en minister-president William Lyon Mackenzie King verkozen echter de locatie in Vimy, waardoor Hill 62 toch het gebruikelijke granieten blok kreeg. Beschrijving De Canadalaan, aan weerszijden met Canadese esdoorns beplant, eindigt voor het monument in een soort rotonde. De gedenksteen zelf is 15 ton zwaar en bestaat uit wit graniet, afkomstig uit Quebec.
Brielken

Brielken is een tramhalte in Evergem, een gemeente ten noorden van Gent, en de noordelijke eindhalte van lijn T2 van de Gentse tram. De halte is gelegen aan de Christoffelweg, ten noordwesten van het station Evergem en ten westen van het centrum van de gemeente. In 2015 werd de halte vernieuwd door De Lijn en de gemeente Evergem. Er kwamen een nieuwe parkeerplaats en fietsenstalling, en er werd een nieuw perron met overkapping aangelegd. Tevens kreeg de halte twee sporen. Dankzij de vernieuwing werd de halte ook geschikt voor de in 2014 in dienst gekomen Flexitytrams van De Lijn. vanaf 1 september 2025 rijden voor drie jaar lang geen trams naar Brielken, omdat het normale trajectdeel Evergem - Wondelgem - Rabot onderbroken is voor verschillende werken. Externe link Evergem Brielken - delijn.be (gearchiveerd)
Chapelle Saint-Hubert de Tervueren

La chapelle Saint-Hubert (en néerlandais: Sint-Hubertuskapel ) située sur le territoire de la commune belge de Tervueren, dans la province du Brabant flamand, est un édifice religieux catholique de style baroque dédiée à saint Hubert. À l'origine chapelle castrale, le bâtiment fut reconstruit en pierres au XVIIe siècle. La chapelle est classée au patrimoine immobilier de la Région flamande. Historique La chapelle fut construite comme chapelle du château de Tervueren. Selon une légende elle aurait été construite à l'emplacement de la villa où serait mort de saint Hubert. D'abord construite en bois en face du pont-levis, la chapelle est entièrement refaite en pierre au XVIIe siècle, par Wenceslas Cobergher, sous ordre d'Albert et Isabelle comme le reste du château. Lors de la destruction du château, la chapelle fut épargnée grâce à la protestation populaire et pour des raisons financières. Fermée au culte lors de la période révolutionnaire française, elle fut rouverte à celui-ci par Guillaume Ier. En 1884, une tempête endommagea fortement la chapelle. Les peintures furent transférées en 1895 aux musées royaux des beaux-arts de Belgique. Des restaurations complètes furent entreprises en 1954 et 1993. La chapelle est classée comme monument historique . Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Hubertuskapel (Tervuren)

De Sint-Hubertuskapel is een kapel in het Park van Tervuren in het Belgische Tervuren. De kapel is een barokke slotkapel van het voormalige Kasteel van Tervuren. Ze werd in 1617 gebouwd naar plannen van Wenceslas Cobergher in opdracht van de aartshertogen Albrecht en Isabella. Cobergher verving de houten kapel voor de ophaalbrug door het huidige stenen bouwwerk. Volgens de legende zou de heilige Hubertus op deze plaats gestorven zijn. De verering van Sint-Hubertus in Tervuren, de vermoedelijke sterfplaats van deze patroonheilige van de jagers, klimt minstens op tot de 16de eeuw en is vermoedelijk ouder. Elk jaar, op de laatste zondag van oktober, wordt er een openluchtmis opgedragen aan de heilige Hubertus en worden paarden en honden gezegend om ze te beschermen tegen razernij. Afbeeldingen Bronnen Inventaris onroerend erfgoed ¨Provincie Vlaams-Brabant
Cimitero di Bruxelles

Il cimitero di Bruxelles (in francese cimetière de Bruxelles, in olandese begraafplaats van Brussel), situato nel territorio comunale di Evere, è il principale cimitero della città di Bruxelles. Con una superficie di 38 ettari, è il cimitero più esteso della regione di Bruxelles-Capitale. Storia In seguito al decreto dell'imperatore Giuseppe II del 26 giugno 1784, che impediva di seppellire i defunti all'interno delle chiese e ordinando la chiusura dei cimiteri all'interno dei confini delle città, le parrocchie della città di Bruxelles, responsabili dei cimiteri, si associarono per costruire tre cimiteri a breve distanza dalle porte di Bruxelles, a Saint-Josse-ten-Noode, Saint-Gilles e Molenbeek-Saint-Jean. Meno di un secolo più tardi, l'estensione di questi tre cimiteri, malgrado allargamenti successivi, è divenuta troppo ristretta per rispondere all'estensione demografica della città, mentre l'elevata urbanizzazione delle aree circostanti non rende possibile un ulteriore allargamento. Nel frattempo le autorità cittadine si sono lentamente sostituite alla Chiesa cattolica per quanto riguarda la gestione dei cimiteri. Ciò sarà definitivamente stabilito, dopo una lunga opposizione da parte della chiesa, da un decreto del 1864. A partire dal 1846 viene annunciata la creazione di un grande ed unico cimitero a Bruxelles. Dopo molti progetti annullati, nel 1874 la città decide l'acquisto di un primo terreno di circa trenta ettari a Evere, a circa cinque chilometri dal centro della città. Il cimitero inaugurato tre anni dopo da Jules Anspach rappresenta un concetto completamente nuovo. Contrariamente alle necropoli antiche, con le tombe ravvicinate tra di loro, viene realizzato un grande parco. Vengono realizzati larghi viali decorati da monumenti e collegati tramite rotonde. L'ingresso dei due padiglioni, insieme a diverse strutture interne, sono realizzati da Pierre Victor Jamaer. Le autorità vi fanno trasferire circa 900 antiche sepolture di personalità dai precedenti cimiteri, che verranno rimpiazzati dal nuovo. Tra di esse, quella di Jacques Louis David, e quelle di numerosi caduti della battaglia di Waterloo. Memoriali Lo spazio disponibile ha permesso la realizzazione di numerosi monumenti commemorativi, e spazi dedicati alle vittime o ai caduti in guerra o in seguito ad avvenimenti tragici. Monumento d'onore ai combattenti nella Rivoluzione Belga del 1830 Memoriale inglese della battaglia di Waterloo (opera di Jacques de Lalaing (1858-1917)) Memoriale francese dei combattenti della guerra franco-prussiana del 1870 Memoriale tedesco dei combattenti della guerra franco-prussiana del 1870 Arco d'onore militare della prima guerra mondiale Arco d'onore militare tedesco della prima guerra mondiale Diversi memoriali ed archi d'onore militare della seconda guerra mondiale Il prato e il monumento commemorativo alle vittime dell'incendio dell'Innovation del 1967 Bibliografia Cimetières et nécropoles, éditions de la Région de Bruxelles-Capitale, 2004. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cimitero di Bruxelles
Chapelle Sainte-Gudule de Moorsel

La chapelle Sainte-Gudule (Sint-Gudulakapel en néerlandais) est une chapelle de style gothique tardif située à Moorsel, section de la commune belge d'Alost, dans la province de Flandre-Orientale. Localisation La chapelle se dresse sur la place du village, appelée Moorsel-Dorp, à quelques dizaines de mètres au nord de l'église Saint-Martin de Moorsel. Historique Cette chapelle a été construite en l'honneur de sainte Gudule (Gudule de Bruxelles ou Gudule de Moorsel), née à Moorsel et y étant décédée vers 714, dont les reliques furent transférées vers 978, 980 ou 984 par Charles Ier, duc de Basse-Lotharingie, de Moorsel vers la chapelle de son castrum de Saint-Géry à Bruxelles. Si la sainte appréciait beaucoup prier à la chapelle du château de Ham de ses parents, elle fréquentait régulièrement un oratoire dédié au Saint-Sauveur qui se dressait au VIIe siècle à l'emplacement de la chapelle. La chapelle est mentionnée dès 1466 : elle est reconstruite en 1597 et est restée inchangé jusqu'à maintenant. En 1661, Louis Cayro (Lodewijk Cayro), baron de Moorsel, finance l'autel et le tableau représentant sainte Gudule, réalisé par Antoon Blanckaert. Classement La chapelle fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 3 juillet 1942 sous la référence 8215 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 462. Architecture La chapelle se dresse sur la place du village. C'est un édifice à nef unique de style gothique tardif, érigé en grès de Meldert assemblé en appareil assez irrégulier. La façade comporte un portail en arc brisé avec un clocher hexagonal. La chapelle abrite dix scènes de la vie de sainte Gudule, ainsi qu'une statue la représentant du XVIIIe siècle. Notes et références Voir aussi Articles connexes Alost Moorsel (Flandre-Orientale) Église Saint-Martin de Moorsel Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Sainte Gudule, vierge, patronne de Bruxelles, paroisse Sainte Croix des Puys La légende de sainte Gudule et du diable, Monde Légendaire Légende de sainte Gudule, in Légendes bruxelloises de Victor Devogel, J. Lebègue & Cie, 1903 Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Flandre-Orientale Portail du catholicisme
Sint-Gudulakapel

De Sint-Gudulakapel is een bedevaartkapel in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Aalst behorende plaats Moorsel, gelegen aan Moorsel-Dorp. Geschiedenis De kapel werd gebouwd op de plaats waar de heilige Gudula in de zevende eeuw in haar villa een kapel zou hebben gehad die geweid was aan de heilige Verlosser. De Sint-Gudulakapel werd voor het eerst vermeld in 1466. Ze werd in de zestiende eeuw tijdens de godsdiensttwisten verwoest en in 1597 weer opgebouwd. Sindsdien is het bouwwerk vrijwel onveranderd gebleven. Gebouw De in laatgotische stijl gebouwde naar het noordoosten georiënteerde kapel heeft een driezijdig afgesloten priesterkoor. De muren bestaan uit Meldertse zandsteen. De voorgevel is een tuitgevel die wordt bekroond door een klein, enigszins overspringend zeszijdig klokkentorentje. Interieur In 1660 werd het interieur, in opdracht van baron Lodewijk Cayro, heer van Moorsele, vernieuwd. Er werd een altaar geplaatst dat in gemarmerd hout werd uitgevoerd. Er hangen tien schilderijen die episoden uit het leven van Sint-Gudula voorstellen. Daarnaast zijn er achttiende-eeuwse beeldjes van Sint-Gudula en van Christus. Replica Hotel Monterey Osaka in Osaka, Japan beschikt over een replica van de kapel. Deze bevindt zich op de achtste verdieping. Het bouwwerk is van buitenaf zichtbaar en wordt gebruikt als locatie voor huwelijksceremonies.
De weerstander

De Weerstander, ook wel gekend als De Verzetsstrijder, is een bronzen beeld van de hand van beeldhouwer en tekenaar Idel Ianchelevici. Het werk staat op het plein voor het Nationaal Gedenkteken Fort van Breendonk, een voormalig Auffanglager gelegen in Willebroek. Het beeld werd op een hoge natuurstenen sokkel geplaatst, weegt vijf ton en is meer dan vier meter hoog. Het kunstwerk verbeeldt een verzetsstrijder die volgens de kunstenaar "geknield, maar niet geknecht" is, net zoals België tijdens de oorlog. Het standbeeld werd verkozen als Nationaal Gedenkteken aan de Politieke Gevangene van zowel de Eerste als de Tweede Wereldoorlog en in 1954 als zodanig ingehuldigd door koning Boudewijn. De Weerstander vormde het onderwerp van verschillende postzegels, zoals een zegel van 2 + 1 BEF, en in 1979 6 BEF,uitgegeven door de Administratie van de Post in 1954, en een 25 Pfennig-zegel uit oktober 1968, uitgegeven in de Duitse Democratische Republiek.
Oud Stadhuis van Blankenberge

Het Oud stadhuis van Blankenberge is een voormalig stadhuis in de West-Vlaamse stad Blankenberge, gelegen aan Kerkstraat 41. Geschiedenis Het stadhuis heeft een tweetal voorgangers gehad. Er was een stadhuis in de Peperstraat, dat in 1451-1452 werd vervangen door een nieuw gebouw naast het oude. Van 1532-1536 werd opnieuw een stadhuis gebouwd, op de plaats van het huidige gebouw. Dit werd in 1572, bij de inval van de Watergeuzen, beschadigd en in 1575, bij een hevige stadsbrand, verwoest. Omstreeks 1680 werd een nieuw stadhuis gebouwd, naar ontwerp van R. Coppet. Daarbij werd ook sloopmateriaal van het Spaans Fort gebruikt. Omstreeks 1735 werd een bordes toegevoegd. In 1762 werden drie traveeën toegevoegd en in 1857 werd een poortgebouw gerealiseerd. In 1860 werd het gebouw in gebruik genomen als schouwburg. De 18e-eeuwse uitbreidingen werden gesloopt en eind 19e eeuw wilde men het gehele gebouw slopen, maar in 1894 werd het gebouw door de monumentencommissie gered. Restauratie kon, ten gevolge van de Eerste Wereldoorlog, voorlopig niet doorgaan. In 1923 was het een filiaal van de Banque d'Ostende et du Littoral. In 1930 werd het gebouwtje dan toch gerestaureerd en in 1982 eveneens, waarbij ook het bordes weer werd aangebracht. Het gebouw vond weer een bestemming als tentoonstellingsruimte. Gebouw Het is een bakstenen hoekpand in Vlaamse renaissancestijl, met als zijgevel een trapgevel bekroond door een klokkenmuurtje. Op het zadeldak bevindt zich een zeshoekig klokkentorentje.