NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Bernarduskerk (Nieuwpoort)

De Sint-Bernarduskerk, is een parochiekerk, gelegen aan het Sint-Bernardusplein in Nieuwpoort-Bad, een deel van de West-Vlaamse stad Nieuwpoort. Geschiedenis Een eerste kerk werd hier gebouwd in 1877. Deze kerk was privé-eigendom van Benjamin Crombez, de ontwikkelaar van Nieuwpoort-Bad. Het gebouw stond open voor erediensten van diverse gezindten (katholiek, protestants, joods). Pas in 1907 werd de kerk verkocht aan het bisdom Brugge. Tijdens de Eerste Wereldoorlog, in 1914, werd de Sint-Bernarduskerk samen met heel Nieuwpoort-Bad vrijwel volledig vernietigd. In 1923 werd een nieuwe kerk gebouwd, naar ontwerp van Pierre Vandervoort. Dit ontwerp bevatte, in tegenstelling tot de kerk uit 1877, een zuidwesttoren. Gebouw Het betreft een bakstenen basilicaal kerkgebouw in neoromaanse stijl, waarvan de middenbeuk wordt overwelfd door een tongewelf. De kerk heeft een halfronde apsis. De toren wordt gedekt door een tentdak. De kerk bezit een houten Sint-Rochusbeeld uit de 17e eeuw. Ook is er een beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Bijstand met Kind, in gepolychromeerd hout en aangekleed, mogelijk 18e-eeuws. De biechtstoelen zijn van het midden der 18e eeuw.
Moulin de Bonne-Chière

Le moulin de Bonne-Chière est l'un des quatre moulins à vents situés sur une colline sur la promenade Kruisvest à Bruges, en bordure du centre historique. Construit en 1844 il servait de moulin à grains et à huile. Histoire Le moulin fut construit en 1844 à Olsene (Flandre-Orientale). Anciennement connu sous le nom de « De Boone », le nom est une adaptation du français « Bonne Chère ». Le 16 mai 1876, il fut vendu à un meunier brugeois nommé Rotsaert Édouard. En 1903, une violente tempête détruisit le moulin de Bonne-Chière, dont une partie tomba dans le canal. En 1906, la butte de l'ancien moulin fut acquise pour sa reconstruction. Depuis, il n'a plus d'usage et ne se visite pas. Galerie Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Bruges
Bonne-Chièremolen

De Bonne-Chièremolen in de stad Brugge staat op de Kruisvest, aan de rand van het stadscentrum. De molen kent zijn bouwjaar in 1844 en fungeert als koren- en oliemolen. Geschiedenis De molen werd in 1844 gebouwd in Olsene (Oost-Vlaanderen). Op 16 mei 1876 werd de molen verkocht aan een molenaar te Brugge, Rotsaert Edouard genaamd. In 1903 werd de Bonne-Chièremolen omvergeworpen door een hevige storm. Een gedeelte van de molen kwam in het kanaal terecht. In 1906 werd de molenwal van de oude Bonne-Chièremolen aangekocht om de molen te kunnen herbouwen. De molen staat er nu nog steeds, maar men kan hem niet bezoeken. Galerij
Maison du Léopard (Liège)

La Maison du Léopard datant du XVe siècle est un des plus anciens bâtiments civils en pan de bois conservés dans leur quasi-intégralité en Wallonie[source insuffisante]. Située à Liège en Belgique, elle est enclavée entre Féronstrée et la rue des Airs, à quelques dizaines de mètres de la place du Marché. Historique Invisible depuis la voie publique, la maison est "redécouverte" en 2008 par les archéologues. Les prélèvements dendrochronologiques effectués en 2009 permettent de situer la construction entre 1473 et 1505. La Maison du Léopard est classée depuis 2011 au patrimoine immobilier de la Région wallonne. Toponymie Le bâtiment doit son nom au blason du quartier Féronstrée et Hors-Château orné de trois têtes de léopard. Situation La construction n'est pas visible depuis la rue, elle est enclavée entre deux rues parallèles : Féronstrée et la rue des Airs. Notes et références Voir aussi Bibliographie Guillaume Mora-Dieu, « Liège/Liège : la « Maison du Léopard »,un remarquable ensemble immobilier établi à la fin du Moyen Age », Chronique de l'Archéologie wallonne, no 18,‎ 2011, p. 170-174 (ISBN 978-2-87522-057-8, lire en ligne, consulté le 10 novembre 2018) Articles connexes Féronstrée et Hors-Château Liste du patrimoine immobilier classé de Liège Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Liège Portail de la protection du patrimoine
Station Florennes-Centraal

Station Florennes-Centraal was een spoorwegstation langs spoorlijn 136 (Walcourt- Florennes), spoorlijn 136A (Senzeille - Ermeton-sur-Biert), spoorlijn 138 (Châtelet - Florennes) en spoorlijn 138A (Florennes - Doische) in de Belgische gemeente Florennes.
Belgian Battery Corner temető

A Belgian Battery Corner temető (Belgian Battery Corner Cemetery) egy első világháborús nemzetközösségi sírkert a belgiumi Ypres-től két kilométerre nyugatra. A temetőt egy olyan útkereszteződésnél alakították ki, ahol a belga tüzérség három ütege működött 1915-ben. Erre utal a neve is: belga ütegsarok. Az első temetésekre 1917 júniusában került sor, amikor a brit 8. hadosztálynak a messines-i csatában elesett katonáit hantolták el. A területet 1918. októberig használták. A holttesteket elsősorban egy közeli tanyán berendezett kötözőállomásról szállították a temetőbe. A halottak csaknem fele tüzéralakulatokhoz tartozott. A temetőben 574 első világháborús sír van: 427 brité, 123 ausztrálé, nyolc új-zélandié, hét kanadaié, két indiaié. Hét halottat nem sikerült azonosítani. A temetőt Edwin Lutyens and John Reginald Truelove tervezte. Jegyzetek Források ↑ WW1 Cemeteries: Belgian Battery Corner Cemetery. WW1 Cemeteries.com. Hozzáférés: 2022. február 8..
Belgian Battery Corner Cemetery

Belgian Battery Corner Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Belgische stad Ieper. Ze ligt 2.250 m ten zuidwesten van de Grote Markt. De begraafplaats werd ontworpen door Edwin Lutyens en heeft een onregelmatig grondplan met een oppervlakte van 3.350 m². Het terrein bestaat uit twee niveaus en wordt deels omsloten door een bakstenen muur of een haag. Aan de zuidkant staat het Cross of Sacrifice en aan de noordkant de Stone of Remembrance. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er worden 573 doden herdacht, waarvan 7 niet meer geïdentificeerd konden worden. Geschiedenis Tijdens de oorlog werd de locatie "Belgian Battery Corner" genoemd naar de Belgische artilleriebatterijen die hier opgesteld stonden. Ongeveer een halve kilometer verder westwaarts staat het "Frezenbergkasteel", toen "Belgian Château" genoemd. De 8th Division begon in juni 1917 met de aanleg van de begraafplaats, na de Mijnenslag. Ze bleef in gebruik tot oktober 1918, vooral door een medische post in een nabijgelegen boerderij. Meer dan de helft van de slachtoffers behoorden tot artillerie-eenheden. Onder de geïdentificeerde doden zijn er 427 Britten, 7 Canadezen, 124 Australiërs, 8 Nieuw-Zeelanders en 2 Indiërs. Voor 3 slachtoffers werden Special Memorials opgericht omdat hun graven niet meer gelokaliseerd konden worden en men neemt aan dat ze onder naamloze grafzerken liggen. De begraafplaats werd in 2009 beschermd als monument. Graven Norman G. Walker soldaat bij de Argyll and Sutherland Highlanders was 17 jaar toen hij sneuvelde op 18 juni 1918. soldaat James Henry Ochs diende onder het alias J.H. Oates bij de Australian Infantry, A.I.F.. Onderscheiden militairen Cecil Robert Arthur Pye, luitenant-kolonel bij de Australian Infantry werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO). William George Harvey, kapitein bij de Australian Pioneers werd onderscheiden met het Military Cross (MC). de sergeanten Oliver Victor Poulton en J.J. Brown en de kanonnier Albert Edward Broome werden onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). er zijn nog 17 militairen die de Military Medal (MM) ontvingen waarbij compagnie sergeant-majoor Daniel Patrick O'Hea, sergeant L. Jarvis en kanonnier Isaac Henry Burnham tweemaal (MM and Bar). Externe links (en) Informatie over de begraafplaats op de website van de CWGC. Belgian Battery Corner Cemetery op de website van WO1.be
Sint-Maartenskerk (Vissenaken)

De Sint-Maartenskerk of Sint-Martinuskerk is een kerk in de parochie Sint-Martens te Vissenaken (Tienen, Vlaams-Brabant, België). De eerste, kleine Sint-Maartenskerk was opgetrokken uit keien en arduinsteen en bedekt met een schaliëndak. Rond 1100 werd een (nieuwe) romaanse kerk opgetrokken. De heilige Himelinus zou er volgens de overlevering in 631 begraven zijn en dat maakte van de kerk een centrum van volksdevotie. Eeuwenlang kwamen pelgrims uit alle windstreken ernaartoe. Boven het graf van de heilige, aan de ingang, was een altaar opgericht met erboven een muurschildering die Sint-Hemelinus voorstelde. Aan het altaar, achter een gesloten deur, was een grote put. Pelgrims haalden aarde uit deze put - er stond een ladder met wel zeven sporten in, zo diep was hij - en namen die mee naar huis. Zij mengden de aarde in het eten van mens en dier en hoopten zo ziekten te genezen. Het altaar met het beeld van de heilige werd door Franse en Hollandse troepen in 1635 vernield. Het patronaatschap van de Sint-Maartenskerk hoorde oorspronkelijk toe aan het kapittel van de Sint-Janskerk in Luik. In 1217 verkocht dit kapittel twee derden van de Vissenakense tienden aan de abdij van Tongerlo. In 1226 gingen alle rechten over naar de abt van Tongerlo. Van dan af en tot in 1932 was een kloosterling van deze abdij pastoor in de Sint-Maartenskerk. In 1646 werd het gebeente - men neemt aan van de heilige Himelinus - onder het altaar opgegraven en in een houten kistje verzameld dat op bevel van aartsbisschop Jacobus Boonen werd verzegeld. Het kistje werd bewaard in een schrijn op het altaar van Sint-Himelinus aan de ingang van de kerk. In 1778 werd de Sint-Maartenskerk afgebroken. De relikwieën van Sint-Himelinus verhuisden tijdelijk naar de kerk van Sint-Pieter in Vissenaken. Bij de inhuldiging van de nieuwe Sint-Maartenskerk in 1785 werden de relikwieën er teruggeplaatst. De nieuwe kerk werd gebouwd naar een ontwerp van architect J. Thibaut, in classicistische stijl. De huidige eenbeukige kerk heeft een ranke ingebouwde toren en een vijfhoekig koor in bak- en zandsteenstijl.
Potijze Château Wood Cemetery

Potijze Château Wood Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission (CWGC) burial ground for the dead of the First World War located in the Ypres Salient on the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation The cemetery is one of four in and around the site of the former Potijze Château. The château was behind Allied lines for most of the war and served as an Advanced Dressing Station. The château was destroyed by German artillery fire. The cemetery holds the bodies of 46 soldiers, from the Hampshire and Royal Inniskilling Fusiliers regiments, who were killed in August 1916 by poison gas. The cemetery was designed by Sir Reginald Blomfield. See also Potijze Château Lawn and Grounds Commonwealth War Graves Commission Cemeteries Potijze Burial Ground Commonwealth War Graves Commission Cemetery References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Potijze Chateau Wood Cemetery at Find a Grave
Potijze Chateau Wood Cemetery

Potijze Chateau Wood Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Belgische stad Ieper, 2.150 m ten noordoosten van de Grote Markt, in het gehucht Potyze. De begraafplaats werd ontworpen door Reginald Blomfield en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het trapeziumvormig terrein heeft een oppervlakte van 796 m² en is omgeven door een bakstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat achteraan aan de kortste zijde. Deze begraafplaats kan men bereiken langs een pad van 250 m dat verscholen ligt tussen de huizen langs de straat. Dit pad loopt tussen twee andere begraafplaatsen door, nl: Potijze Chateau Grounds Cemetery en Potijze Chateau Lawn Cemetery. Er liggen 157 slachtoffers begraven. Geschiedenis De begraafplaats is aangelegd op het vroegere bosrijke kasteeldomein die de Britten White Chateau noemden. Dit domein was bijna de ganse oorlog in Britse handen. In het kasteel was een Advanced Dressing Station (dit is een vooruitgeschoven medische post) ingericht en later, gedurende de Tweede Slag om Ieper (voorjaar 1915) was er ook het hoofdkwartier van de 27th Division gevestigd. Na het Duitse lenteoffensief van 1918 was het kasteel totaal vernietigd ten gevolge van zware beschietingen. Deze begraafplaats werd door de Field Ambulances gebruikt van april 1915 tot juni 1917. In 1918 werden nog drie bijzettingen uitgevoerd. Er liggen 151 Britten (waarvan 6 niet geïdentificeerd konden worden) en 6 Canadezen begraven. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Graven W. Shields, soldaat bij de Royal Inniskilling Fusiliers werd onderscheiden met de Military Medal (MM). soldaat H. Drage diende onder het alias H. Dyson bij de King's Own Scottish Borderers. Trivia De Britse officier en schrijver Edmund Blunden was hier in 1917 gestationeerd. In zijn boek "Undertones of War" (in het Nederlands uitgeven onder de titel: Oorlogsgedruis) beschrijft hij op treffende wijze de vernieling van het kasteel en de oorlogsomstandigheden in dit gebied. Externe links Potijze Chateau Wood Cemetery op de website van de CWGC. Potijze Chateau Wood Cemetery op de website van WO1.be
Karmelietessenklooster (Blankenberge)

Het Karmelietessenklooster is een klooster in de West-Vlaamse stad Blankenberge gelegen aan de Koning-Albert-I-laan 43. Dit klooster werd begin 20e eeuw gebouwd. Het is een U-vormig gebouw dat aan de westzijde door de kloosterkapel wordt afgesloten. Daarnaast zijn er aan de zuidzijde nog twee parallelle vleugels. De kapel heeft een ingangsportaal aan de noordzijde. Gebouwd in neoromaanse stijl, is het een eenbeukige kapel die overwelfd wordt door een tongewelf. Het koor heeft drie glas-in-loodramen in art deco, voorstellende Christus Pantocrator, Onze-Lieve-Vrouw en Theresia van Lisieux.
Света Богородица (Антверпен)

„Света Богородица“ (на нидерландски: Onze-Lieve-Vrouwekathedraal) е католическа църква в град Антверпен, Белгия, катедрала на Антверпенския диоцез. Нейното строителство започва през 1352 година по проект в готически стил на братята Ян и Пийтер Апелманс и е прекратено през 1521 година, макар че едната от двете кули на челната фасада остава незавършена. В църквата се намират няколко значими работи на антверпенския бароков художник Петер Паул Рубенс, както и картини на други автори, като Ото ван Вен, Якоб де Бакер и Мартен де Вос. През 1999 година катедралата е включена в Списъка на световното наследство на ЮНЕСКО като част от груповия паметник Камбанарии на Белгия и Франция. История През 9-12 век на мястото на днешната катедрала съществува малък параклис, посветен на Богородица, който през 1124 година е превърнат в енорийска църква. През 12 век той е заменен от по-голяма романска църква с дължина 80 m и ширина 42 m. През 1352 година започва строителството на днешната сграда, която се превръща в най-голямата готическа църква в Нидерландия. Първоначалният план предвижда на челната западна фасада да бъдат разположени две симетрични кули. През 1521 година сградата е готова в основни линии и започва да се използва пълноценно, като по това време южната кула остава частично построена. След пожар през 1533 година нейното довършване е отложено и така и не се стига до него. Макар че църквата е замислена като внушителна сграда, по време на строителството тя не е катедрала, тъй като Антверпен няма собствен епископ. Едва в средата на 16 век е създаден Антверпенски диоцез, което среща значителна съпротива сред гражданите, поради опасенията за разходите за неговата издръжка. На 20 август 1566 година, в началото на Осемдесетгодишната война, протестантите унищожават голяма част от интериора на църквата, тъй като смятат почитането на икони за идолопоклонство. През 1581-1585 година, когато Антверпен отново е под протестантски контрол, отново са унищожени и разпродадени много предмети на изкуството, намиращи се в църквата. През 1794 година французите завземат Антверпен и разграбват катедралата, предизвиквайки сериозни щети, а няколко години по-късно те дори правят опити да разрушат сградата. През 1816 година, след разгрома на Наполеон I, част от ограбените ценности, включително трите шедьовъра на Рубенс, са върнати от Франция в Антверпен, а през следващите десетилетия интериорът постепенно е възстановен. Антверпенския диоцез, закрит през 1801 година, е възстановен през 1961 година и църквата отново става катедрална, а между 1965 и 1993 година тя е изцяло реставрирана. Бележки
Catedral d'Anvers

La catedral d'Anvers és una església gòtica a Anvers, Bèlgica. Construïda entre dos segles, de 1352 a 1521, segons un disseny dels arquitectes Jan i Pieter Appelmans, la catedral pot ser considerada com un dels cims de l'art gòtic brabançó. La torre més alta fa 123 m d'alçària i va ser finançada per la ciutat. És la torre més alta de tot el Benelux. Una segona torre havia de ser finançada per la parròquia però per falta de diners no va atènyer l'alçada prevista en el seu disseny. L'església actual va reemplaçar una antiga església romànica construïda al mateix indret; l'emperador Carles V va tenir l'ambició de construir una de les majors esglésies del món però l'incendi de 1533 el feu despertar d'aquest somni. El 1570, es va crear la diòcesi d'Anvers que promocionaria l'església a l'estatut de catedral. Conté un cert nombre d'obres significatives del pintor barroc Peter Paul Rubens, així com d'altres pintors com Otto van Veen, Jacob de Backer i Marten de Vos. Referències
Katedrála Panny Marie (Antverpy)

Katedrála Milostivé Panny Marie (nizozemsky Onze-Lieve-Vrouwekathedraal) je nejvýznamnější římskokatolický chrám ve vlámském městě Antverpy, ale také v celé Belgii a současně je hlavním kostelem antverpské diecéze. Poloha a popis Nachází poblíž Velkého náměstí (Grote Markt), největším náměstí v centru starého města a představuje příklad vrcholné gotiky a zároveň je jedním z nejlepších příkladů brabantské gotiky. Kromě toho, že antverpská katedrála Panny Marie je největší v Belgii, má také nejvyšší věž v zemi, jednu z nejvyšších v Evropě (123 m), která byla zapsána na seznam kulturního dědictví UNESCO. Jde také o jeden z velmi mála sedmilodních kostelů na světě. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Katedrála Panny Marie v Antverpách na Wikimedia Commons
Vårfrukatedralen i Antwerpen

Vårfrukatedralen i Antwerpen är en kyrkobyggnad som uppfördes under medeltiden. Den är tillägnad Jungfru Maria, på flamländska heter den Onze-Lieve-Vrouwekathedraal. Den tillhör Romersk-katolska kyrkan. Den började byggas 1352, var i princip klar 1521, men har aldrig riktigt färdigställts. Katedralen är byggd i gotisk stil, och ritades av Jan och Pieter Appelmans. Den har målningar av Peter Paul Rubens (bland annat Korsnedtagningen och Korsresningen), Jacob de Backer, Otto van Veen, Cornelis Schut, Abraham Matthyssens och Marten de Vos. Katedralen är klassificerad som världsarv. Den brann 1533. Under en ikonoklasm 20 augusti 1566 förstördes delar av inredningen. Den fick också skador som en effekt av franska revolutionen. Katedralen rymmer 25 000 personer, dess längd är 119 meter, vidd 75 meter, vidd (skepp) 53,5 meter och höjd (högsta) 123 meter. Den har världens 198:e största klocka. Externa länkar Sacred Destinations Katedralförsamlingens hemsida Wikimedia Commons har media som rör Vårfrukatedralen i Antwerpen.
Sint-Franciscuskerk (Oostende)

De Sint-Franciscuskerk is een kerkgebouw in de tot de West-Vlaamse stad Oostende behorende plaats Mariakerke, gelegen aan de Assisiëlaan, in de Nieuwe Koerswijk. Het betreft een modernistisch kerkgebouw, opgericht in 1967 naar ontwerp van Juan Meyers. Het doosvormige gebouw heeft een rechthoekige plattegrond, en werd gebouwd met betonnen snelbouwblokken. Op de gevel werd in keramiek een abstracte Sint-Franciscusfiguur uitgebeeld. Het betreft een zaalkerk met rechte koorwand. Voor de kerk staat een metalen kruis, maar een toren is afwezig.
Houtain-le-Val Castle

Houtain-le-Val Castle (French: Château de Houtain-le-Val) is a château in Houtain-le-Val, Wallonia, in the municipality of Genappe, Walloon Brabant, Belgium. History The first castle on the site is believed to have been built by Walter de Holton, first lord of Houtain, in 1129. When it was restored in 1850, two small towers were added. The present owners are the descendants of the Comte de Moerkerke See also List of castles in Belgium External links Château de Houtain-le-Val, www.belgian castles
Château de Houtain-le-Val

Le Château de Houtain-le-Val est un château à Houtain-le-Val, Wallonie, dans la commune de Genappe, Brabant wallon, Belgique. Présentation Le premier château du site aurait été construit par Walter de Holton, premier seigneur de Houtain, en 1129[réf. souhaitée]. Lors de sa restauration en 1850, deux tours ont été ajoutées[réf. nécessaire]. Les propriétaires actuels sont les descendants du Comte de Moerkerke[réf. nécessaire]. Il a fait l'objet d'un chantier de restauration en 2018/2019. Notes et références Voir aussi Article connexe Liste des châteaux en Belgique Liens externes Château de Houtain-le-Val, www.châteaux belges Portail des châteaux Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du Moyen Âge central Portail du Brabant wallon
Église Saint-Piat de Tournai

L'église Saint-Piat est un édifice religieux catholique sis à Tournai en Belgique. Le bâtiment se situe dans la partie sud du centre-ville et date du XIIe siècle. Le bâtiment a été classé comme monument historique en 1936. L'église est dédiée à saint Piat, le premier missionnaire chrétien de Tournai. Histoire Selon les fouilles de 1971, il y aurait eu un cimetière chrétien au milieu du IVe siècle sur lequel une basilique mérovingienne aurait été construite au début du VIe siècle. L'église actuelle a été érigée au XIIe siècle. Un chœur gothique a été construit sur la nef romane au XIIIe siècle. L'église a été agrandie au cours des siècles suivants. Au XVIIe siècle, des chapelles latérales ont été construites dans le hêtre, représentant la légende de Notre-Dame d'Alsemberg et la légende de Saint Hubert. Articles connexes Art roman scaldien Liens externes https://www.tournai.be/decouvrir-tournai/patrimoine-religieux/eglise-saint-piat.html https://www.egliseinfo.be/lieu/75/tournai/saint-piat http://www.archeologia.be/tournai_eglisesaintpiat.html Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du Hainaut
Sint-Piatuskerk (Doornik)

De Sint-Piatuskerk (Église Saint-Piat) is een kerk in de Belgische stad Doornik. Het gebouw staat in het zuidelijk deel van de stadskern en dateert uit de 12de eeuw en werd in 1936 als monument beschermd. De kerk is gewijd aan de heilige Piatus, de eerste christelijke missionaris van Doornik. Geschiedenis Volgens opgravingen uit 1971 bevond zich hier vroeger in het midden van de 4de eeuw een christelijke begraafplaats, waarop in het begin van de 6de eeuw een Merovingische basiliek werd gebouwd. De huidige kerk werd in de 12de eeuw opgetrokken. Aan het romaanse schip werd in de 13de eeuw een gotisch koor gebouwd. De kerk werd de volgende eeuwen nog vergroot. In de 17de eeuw werden in de beuk zijkapellen gebouwd waarin de legende van Onze-Lieve-Vrouw van de Alsemberg en de legende van Sint-Hubertus worden afgebeeld.
Heilig Hartkerk (Oostende)

De Heilig Hartkerk is een parochiekerk in de West-Vlaamse stad Oostende, gelegen aan het Heilig Hartplein in de Oostendse wijk Westerkwartier. Geschiedenis De bouw van de kerk vond plaats in het kader van de sanering van een vervallen arbeiderswijk, waarbij men ruime straten voorzag. De Heilig-Hartlaan, waarin de kerk een centrale functie bekleedde, was daarin de centrale as. In de omgeving van de kerk werden na 1920 fraaie burgerhuizen gebouwd. De bouw van de kerk vond plaats van 1914-1928. Architecten waren Auguste Verraert en Gustaaf Vandamme. Gebouw De kerk is gericht naar het zuidoosten. Het is een bakstenen neoromaanse kruisbasiliek waarvan de voorgevel geflankeerd wordt door twee torens, waartussen zich een puntgevel bevindt die bekroond wordt door een Heilig Hartbeeld. Er is een achtkante vieringtoren. Het interieur is neoromaans.