NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Protestantse Kerk Brussel

The Dutch-speaking Brussels Protestant Church (Protestantse Kerk Brussel) or 'Dutch Church' (Nederlandse Gemeente) was formally constituted in 1816 during the period when Belgium came under the Dutch House of Orange-Nassau. The Temple of the Augustinians on Place de Broukere was designated a second Protestant place of worship, alongside the French/German-speaking Brussels Protestant Church on Place du Musée. The 'Dutch Church' (Nederlandse gemeente) met in the Temple from 1816 until the Belgian revolution in 1830. The first Reformed service was held on 1 September 1816 and Hermannus Pauw (born 1770) and Dirk Rijke (1789–1830) served as ministers 1816-1830. In March 1817 the future William III was baptised in the Temple. The last Protestant service was held in the Temple on 21 August 1830; from 5 September the building was occupied by Belgian patriots. Many of the worshippers fled the city and the Dutch Church was left without a building. However a small number remained in the city, some Dutch and others German, and they were ministered to by the German Lutheran preacher, L.P. Wieland Lütkemüller. The congregation was variously called the Lutheran Church, the Flemish Evangelical Church or the Dutch-German Evangelical Church (Nederduitse Evangelische Gemeente). In September 1842 the Church Council called Henricus van Maasdijk as minister. Under his ministry the church grew and was joined by many Dutch Protestants, but also Flemish converts to the Protestant faith. Services were held in premises on Bruidsstraat and in a hall on Oude Kleerkopersstraat. In 1854 the congregation joined the Union of Evangelical Protestant Churches of Belgium and was given state recognition and a salary for the pastor. At this point it was decided to fund a new church building, which was erected at Zuidkaai (what would later become St. Katelijneplein). The new premises opened in 1857. In 1874, N. de Jonge was inducted as minister. During his ministry Vincent van Gogh attended classes at the church to train as a missionary in 1878. After three months he discontinued his studies and moved to the Borinage region to work as a missionary in a mining community. The church relocated from St. Katelijneplein to its current location at Nieuwe Graanmarkt in 1970 during the ministry of P. Fagel (pastor 1949-1972). References Official website
Crockaertmolen

De Crockaertmolen of Nieuwenbouwmolen (Frans: Moulin Crockaert) is een watermolen in Ukkel in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Geschiedenis Een eerste watermolen werd voor 1476 aan de Linkebeek gebouwd als graanmolen in opdracht van de hertogen van Brabant. Kort na 1476 werd de molen ook ingericht als papiermolen. Een volgende vermelding van de bouw van een nieuwe molen op de huidige plaats dateert van 1563. In 1718 werd de molen nogmaals omgebouwd naar een graanmolen en kreeg toen zijn naam Niewenbouwmolen. Op het einde van de 18e eeuw werd de molen wederom omgebouwd naar papiermolen. In 1841 werd de watermolen gekocht door Franciscus Crockaert die hem zijn huidige benaming gaf. De familie Crockaert bleef de watermolen als graanmolen gebruiken tot het begin van de 20e eeuw. In 1923 was de familie Laenen-Wauters eigenaar en nadien kwam de molen in handen van Jerôme Verstichel die de laatste actieve molenaar was. De molenaarsactiviteiten werden gestaakt in 1963 maar zijn zoon bleef de gebouwen en het mechanisme onderhouden en maalvaardig houden. De molen (gevels, mechanisme en watergeul) werd beschermd als onroerend erfgoed op 8 augustus 1988. Sinds 1999 is de molen eigendom van Michel Lambot. Zie ook Lijst van watermolens Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Ukkel Externe links Belgisch molenbestand Crockaertmolen, Inventaris van het bouwkundig erfgoed, Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Verrewinkelbos

Het Verrewinkelbos (Frans: Bois de Verrewinkel) is een natuurgebied in Ukkel in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Geschiedenis Begin van de 16e eeuw werd het Verrewinkelbos, dat deel uitmaakte van het Zoniënwoud, verkocht aan het Broederschap van Sint-Elooi (vereniging voor onderlinge bijstand voor diverse Brusselse gilden) die op het terrein een hoeve bouwden. Het huidige beukenbos werd ongeveer 200 jaar geleden aangeplant en was samen met het nabijgelegen bossen van Buysdelle, de Drie Bunders en de Groendijk eigendom van de Broederschap. Na de Franse Revolutie werd de broederschap ontbonden en haar goederen gingen naar de tehuizen van de stad Brussel en in 1893 wordt de hoeve verkocht. Het bos ligt helemaal ingesloten door privétuinen tussen de Maretaklaan, de Dolezlaan en de Muzenlaan in de wijk Verrewinkel. In december 2003 besloot de gemeente Ukkel om het bos aan te kopen van de vorige eigenaar, het OCMW van Brussel. Het bos werd op 19 juli 1990 beschermd als landschap. Het Verrewinkelbos behoort samen met onder andere het Vronerodepark, het Sauvagèrepark, het Engeland- en Kauwbergplateau en het Kinsendaal-Kriekenputreservaat tot de bossen en open gebieden in het zuiden van het Brussels Gewest die erkend zijn als habitatrichtlijngebied van Natura 2000. Fauna en flora In het bos staat een aantal loofbomen, voornamelijk beuken van ongeveer 200 jaar oud waaronder twee opmerkelijke met een diameter van respectievelijk 375 cm en 470 cm. In 1900 werd een tweede generatie bomen aangeplant waaronder beuken, eiken, kastanjebomen, grove dennen, Corsicaanse dennen en Japanse lariksen. Het kreupelbos dat spontaan ontstaan is na het rooien tijdens de Tweede Wereldoorlog, bestaat uit hazelaars, Amerikaanse eiken, laatbloeiende kersenbomen en wilde kastanjebomen. Er is een grote diversiteit aan vogels aanwezig waaronder de pimpelmees, de koolmees, de grote bonte specht, het roodborstje, de merel, de halsbandparkiet, houtduiven, de vink, de gaai, de boomklever en de zwarte kraai. Ook de rode vos en rode eekhoorn hebben er hun habitat samen met de gewone dwergvleermuis. Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Ukkel Lijst van Natura 2000-gebieden in België
Materia Nova

Materia Nova est un centre de recherche et développement, axé sur les matériaux durables et technologies de traitement de surfaces. Le centre fut fondé par l’UMONS en 2000. Il est situé à Mons, chef-lieu de la province de Hainaut, à proximité de la frontière franco-belge. Materia Nova est le plus grand centre de recherche consacré aux matériaux nouveaux de Wallonie. Implantation Materia Nova est situé dans le parc scientifique Initialis à Mons et depuis 2019 à Esslingen dans le Bade-Wurtemberg en Allemagne. Domaines d'applications Les recherches du centre Materia Nova sont axées sur les domaines suivants[source insuffisante] : matériaux et surfaces multifonctionnelles matériaux et procédés pour l'énergie, l'environnement et la santé. matériaux polymères durables et innovants surfaces multifonctionnelles réflexion sur le cycle de la vie plateforme de caractérisation Effectif En 2022, plus de 300 experts scientifiques et techniques font partie de Materia Nova, ceci en tenant compte des laboratoires « miroirs » de l’UMONS, des start-ups, spin-offs et filiales du centre. Objectifs Mettre en lien la recherche fondamentale sur les matériaux avec le monde industriel et les entreprises. Notes et références Liens externes Site officiel TeleMB : Reportage sur les projets d'agrandissement de Materia Nova TeleMB : Le projet Cleansky CHOPIN coordonné par Materia Nova RTBF : Faire du plastique à partir du CO2 RTBF : Initialis Innovation Pole by IDEA and UMONS Portail de la Belgique Portail des sciences des matériaux
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Onze-Lieve-Vrouw-Waver)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Sint-Katelijne-Waver behorende plaats Onze-Lieve-Vrouw-Waver, gelegen aan het Dorp. Geschiedenis De oudste kerk zou omstreeks 1260 zijn gebouwd. Uit deze zijd is de laatromaanse vieringtoren bewaard gebleven. Het noordelijk transept in vroeggotische stijl is 14e-eeuws en het gotisch koor is 15e-eeuws, evenals de middenbeuk. In 1576 werd de kerk verwoest en daarna weer herbouwd. Van 1910-1912 werd, naar ontwerp van Edward Careels, de kerk vergroot tot een vierbeukige kerk en voorzien van een voorgebouwde westertoren van 68 meter hoog. De kerk kreeg toen een neogotisch uiterlijk. In 1914 werd de kerk beschadigd door beschietingen en in 1921-1922 weer hersteld. Gebouw Het betreft een georiënteerde vierbeukige basilicale kruiskerk met voorgebouwde westtoren en romaanse vieringtoren. De kerk heeft twee koren: één met driezijdige en één met vijfzijdige sluiting. De westtoren heeft een hoge spits met hoektorens. Interieur De middenbeuken worden elk overkluisd door een spitstongewelf, de zijbeuken door een kruisribgewelf. De kerk bezit diverse 17e-eeuwse schilderijen. Ook is er een 17e-eeuws ecce homo in gepolychromeerd hout. Hiernaast vindt men er enkele 19e-eeuwse schilderijen en beelden. Verder zijn er enkele kunstwerken en veel kerkmeubilair in neogotische stijl uit het 4e kwart van de 19e eeuw en het 1e kwart van de 20e eeuw.
Parc familial Harry Malter

Familiepark Harry Malter est un parc d'attractions et animalier belge situé à Destelbergen dans la Province de Flandre-Orientale (code postal 9070). Le parc a été fondé en 1992 par Harry Malter, issu d'une famille de cirque allemand qui tournait surtout en Allemagne et en Belgique. Il a fondé son propre cirque en 1968. N’arrivant pas à se séparer de leurs animaux après l'arrêt de leur activité, Carine et Harry créent le Familiepark Harry Malter. Depuis 2010, ils le dirigent conjointement avec leur fille Sarah. La cible du parc se concentre sur les enfants âgés de deux à douze ans. Le parc accueillait un éléphant d'Afrique jusqu'en 2010. Il est aujourd'hui à Pairi Daiza. Le parc familial est situé dans une section boisée avec vue sur un grand lac et offre plusieurs attractions : Une aire de jeux partiellement couverte. Un certain nombre d'enclos pour les animaux comprenant des zèbres de Grévy, suricates, capybaras, ratons laveurs, ragondins, wallabies à cou rouge, singes capucins, porcs-épics, maras, mouffettes rayées, autruches. Certains de ces animaux peuvent être nourris sous surveillance. Manège à chaises volantes. Balades à dos de chameaux de Bactriane, de chevaux Shetland. Circuit de barques pour enfants Un train du parc Tour de chute junior Spectacle de cirque Carrousel Manèges d'avions. Palais des glaces, un château gonflable. Un restaurant et une tente de pique-nique complètent l'offre. Galerie Liens externes Site officiel leszoosdanslemonde.com infoparks.com Notes et références Portail des parcs de loisirs Portail de la zoologie Portail de la Belgique
Familiepark Harry Malter

Het Familiepark Harry Malter is een recreatiepark in de Belgische plaats Heusden (gemeente Destelbergen) in de provincie Oost-Vlaanderen. Het park werd in 1992 opgericht door Harry Malter (1938-2019), een telg uit een Duitse circusfamilie. Hij is bekend van onder meer het Tirolercircus en Circus Piste waarmee Malter in 1968 begon. In 2008 kreeg het park fikse kritiek van dierenrechtenorganisatie GAIA. In de daaropvolgende periode is de situatie voor de dieren grondig verbeterd, daardoor kreeg het in 2009 een beter rapport. Het park richt zich op kinderen in de leeftijdscategorie van twee tot twaalf. Het recreatiepark is gelegen in een bosrijke omgeving en biedt een aantal attracties aan waaronder: een gedeeltelijk overdekte speeltuin. een aantal dierenverblijven met onder meer stokstaartjes, capibara's, wasberen, ringstaartmaki's, beverratten, kapucijnapen, stekelvarkens, mara's, gestreepte skunks en struisvogels. Een aantal van deze dieren mogen onder begeleiding worden gevoederd. een restaurant, een picknicktent, een springkussen, een speeltuin, een overdekt speeldorp, een jungleparcours. een reuzenrad, een piratenboot, een zweefmolen, draaimolens en een vrije val. Een bekende bewoner van het park was lange tijd de Afrikaanse olifant Suzy. Sedert augustus 2010 verblijft zij echter in het dierenpark Pairi Daiza. Uitbreidingen en renovaties Sinds 2009 is Sarah Malter, dochter van Harry Malter actief in het familiepark. Het is de bedoeling om vanaf 2010 in vijf jaar een groene oase van rust waar kinderen een hele dag kunnen ravotten te creëren. Vernieuwingen: 2010: Nieuw verblijf voor de wasberen en skunks, kapucijnapen, stokstaartjes en een Jungle parcours. 2011: Nieuw verblijf voor de stokstaartjes en ringstaartmaki's in een nieuwe doorloopvolière. 2012: witoorpenseelaapjes, zwartstaartprairiehonden en een nieuw circusgebouw. 2013: kookaburra's, rode ibissen, opening van het EDUFUN-gebouw en nieuwe stallen voor de kamelen. 2014: bruinbehaarde gordeldieren en nieuwe verblijven voor de resusapen en de beverratten. Foto's Externe link Officiële website Referenties
Buggenhoutbos

Het Buggenhoutbos ligt in de gemeente Buggenhout in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen. Het hedendaagse Buggenhoutbos is een overblijfsel van een uitgestrekt boscomplex van duizenden hectaren groot. Dit complex was zelfs een deel van het vroegere Kolenwoud, dat het gehele centrum van België bedekte. Het Buggenhoutbos is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Bossen van het zuidoosten van de Zandleemstreek' (BE2300044). Geschiedenis De oudste geschiedkundige vermelding van het bos en van de naam Buckenholt dateert uit de 12e eeuw, toen de heer van Aarschot al zijn bezittingen schonk aan de abdij van Affligem bij de intrede van zijn zoon als monnik. De naam Buckenholt komt ongetwijfeld voort van het Oudsaksisch Boka (=beuk) en holt (=hout, bos). Buggenhout ontleent dus zijn naam aan het groot aantal beukenbomen die er een bos vormden. Sinds 1504 staat de barokke Boskapel in het Buggenhoutbos. Van het roemrijke bos dat oorspronkelijk duizenden en op het eind van de Middeleeuwen 470 ha groot was, blijft niet zoveel meer over. De monniken van Affligem, die het bos cadeau kregen, rooiden er een groot deel van. Ook de latere eigenaars kapten veel bomen. In 1887 bleven er nog slechts 400 ha van over. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de helft van het bos volledig vernield door de Duitsers. Toen het door de staat werd aangekocht in 1936, bleven er nog amper 140 ha over. Vandaag de dag is het bos 190 ha groot. In december 2023 werd het bos met 10 ha uitgebreid. Fauna en flora Buggenhoutbos bestaat vooral uit loofbomen: 55 procent van de bomen zijn wintereiken, 40 procent beuken. De oude beukenbestanden dateren van 1850. Verder vindt men er nog wat haagbeuk, berk, esdoorn, es en enkele naaldbomen. In het bos liggen een aantal vijvers die gevoed worden door beken. Daarin leven alle salamandersoorten die in Vlaanderen voorkomen. Een greep uit het aanbod zijn de kleine en grote watersalamander, de vinpoot- en alpenwatersalamander, de vuursalamander en de kamsalamander. Al deze salamanders zijn beschermd. In Buggenhoutbos komen enkele soorten knaagdieren voor, zoals de muskusrat, de eekhoorn, muizen. Andere zoogdieren zijn de egel, de haas en het konijn. Er komen ook reeën voor. Sinds kort zijn er plannen om het Buggenhoutbos na de eeuwenlange terugval opnieuw uit te breiden. De komende jaren zouden tientallen hectaren bos worden aangeplant. Sport en recreatie De laatste decennia heeft het bos een belangrijke recreatieve functie gekregen. Heel wat mensen, van alle gemeenten in de omtrek, brengen geregeld een bezoekje aan dit bos. Op piekdagen telt men duizenden bezoekers. Jaarlijks vindt de Bosmarathon plaats om en door het Buggenhoutbos. Afbeeldingen Bronnen Agentschap voor Natuur en Bos Externe links Buggenhoutbos op website natuur en bos ANB folder en wandelkaart PDF Buggenhoutbos beheerplan Referenties
Buggenhoutbos

Buggenhoutbos är en skog i Belgien. Den ligger i provinsen Östflandern och regionen Flandern, i den centrala delen av landet, 20 km nordväst om huvudstaden Bryssel. Trakten runt Buggenhoutbos består till största delen av jordbruksmark. Runt Buggenhoutbos är det tätbefolkat, med 397 invånare per kvadratkilometer. Källor
Chaussée Brunehaut

Chaussée Brunehaut oder Chaussée Brunehault werden in Frankreich Heerstraßen genannt, die die Römer in Gallien anlegten, möglicherweise unter Benutzung älterer Verbindungen. Die bedeutendste Chaussée Brunehaut war die von Amiens über Bavay und Liberchies nach Tongern und weiter nach Köln (die Via Belgica). Sieben als Chaussée Brunehaut bezeichnete Straßen gehen in Richtung der Verwaltungszentren der Gallia Belgica (Utrecht, Boulogne-sur-Mer, Cambrai, Soissons, Reims, Trier, Köln) von Bavay aus. Der Name wurde sowohl von einem legendären Bavo Brunus als auch von der Frankenkönigin Brunichild (Brunehilde, Brunehaut) abgeleitet, die sich um den Unterhalt dieser Straßen gekümmert haben soll. Die belgische Gemeinde Brunehaut hat ihren Namen von der Chaussée Brunehaut von Cambrai nach Tournai erhalten, die durch die Gemeinde verläuft, und wurde erst 1977 durch Fusion von neun ländlichen Gemeinden gegründet. In Bavay wurde 1872 an der Stelle einer älteren Säule aus dem Jahr 1806, die wiederum wesentlich ältere Vorgänger ersetzte, eine Säule errichtet, die an die Bemühungen von Brunichild/Brunehaut um den Straßenunterhalt erinnern soll. Literatur Grégoire D’Essigny, Mémoire sur la question des voies romaines, vulgairement appelées Chaussées Brunehaut, qui traversent Picardie. 1811. Jules Vannérus, La Reine Brunehaut dans la toponymie et dans la légende, académie royale de Belgique, Bulletins de la classe des lettres, XXIV - 1938 - 6-7, S. 301–420, mit Karte. Weblinks Einzelnachweise
Chaussée Brunehaut

Chaussée Brunehaut of Brunehault is de op de middeleeuwen teruggaande naam van meerdere door de Romeinen aangelegde heerwegen in Noord-Frankrijk en België, in het bijzonder de route tussen Amiens via Bavay en Liberchies naar Tongeren (de Via Belgica). Een deel van de weg is de bewegwijzerde toeristische route Romeinse weg Bavay-Velzeke. Deze naam verwijst naar Brunhilde van Austrasië (534-613), een Visigotische prinses die tussen 567 en 613 regentes was van Austrasië en Bourgondië. In die periode werden de oude Romeinse wegen, naar Visigotische voorbeeld, opgeknapt en vandaar de naamsverwijzing. Zie ook Brunhilde Literatuur Robert Nouwen, De Romeinse heerbaan. De oudste weg door de Lage Landen (2021) Chaussée Brunehaut ("Via Belgica")
Place Fontainas

La place Fontainas (en néerlandais : Fontainasplein) est une place de Bruxelles, capitale de la Belgique. Situation et accès Cette voie de la région de Bruxelles-Capitale située sur le territoire du Pentagone de la ville de Bruxelles relie le boulevard Anspach au boulevard Maurice Lemonnier. Aux angles de la place aboutissent, d'un côté, la rue d'Anderlecht, la rue des Moucherons et la rue de la Grande Île, et de l'autre côté de la place, la rue du Marché au Charbon et la rue des Bogards. Origine du nom La place Fontainas porte le nom d'André-Napoléon Fontainas bourgmestre de Bruxelles de 1860 à 1863. Historique La place a conservé ce nom depuis son inauguration en 1871. Bâtiments remarquables et lieux de mémoire Le parc Simone de Beauvoir qui donne sur la place, s'appellait parc Fontainas jusqu'en 2016. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des rues de Bruxelles-ville Parc Simone de Beauvoir Bibliographie Laure Eggericx, Les boulevards du centre (Bruxelles, Ville d'Art et d'Histoire 20), Bruxelles, MRBC, 1997, 49 p. (lire en ligne) Liens externes Portail de Bruxelles Portail des routes
Fontainasplein

Het Fontainasplein (Frans: Place Fontainas) is een plein in de Belgische hoofdstad Brussel waar de Anspachlaan, de Kolenmarkt, de Bogaardenstraat, de Maurice Lemonnierlaan, de Muggenstraat en de Anderlechtsesteenweg op uit komen. Geschiedenis Waar tegenwoordig dit plein is, bevond zich vroeger een klein eilandje in de rivier de Zenne, dat Overmolen of het Klein Eiland genoemd werd. Toen de Zenne vanaf 1867 overwelfd werd, werden bijna alle huizen op dit eilandje gesloopt en werden er de centrale lanen overheen aangelegd. In 1871 werd het plein vernoemd naar André-Napoléon Fontainas (1807-1863), die van 1860 tot aan zijn overlijden burgemeester van Brussel was. Sinds 29 juni 2015 maakt het plein deel uit van een groot voetgangersgebied in het centrum van Brussel (Le Piétonnier). Bij die gelegenheid werd het gedeeltelijk in zijn oorspronkelijke vorm hersteld en opnieuw geasfalteerd. Versierd met plantages en voorzien van talrijke bankjes vormt het opnieuw een aangename ruimte. Homoprostitutie Door de aanwezigheid van homobars aan en rond de Kolenmarkt werd het Fontanaisplein vanaf het begin van de jaren zeventig het centrum van de Brusselse homoseksuele prostitutie. Hier kwamen mannen uit alle lagen van de bevolking om de vaak jonge prostitués (tussen de 14 en 25 jaar) op te pikken. Nadat de politie in 1995/1996 een einde maakte aan een prostitutienetwerk met Macedonische kinderen van 12-14 jaar, gaf de homoprostitutie op het plein geen bijzondere problemen meer. Literatuur Peter Sioen, Het jongenskwartier, straatprostitutie in Brussel, Dedalus Press, 1996. Externe link La Place Fontainas
Muidebrug

De Muidebrug is een draaibrug aan het Muidegebied in de Belgische stad Gent. De Muidebrug verbindt de Voormuide en de Muidepoort met elkaar. De brug is genoemd naar de Muide, een wijk in Gent. Naast de brug bevindt zich een tramhalte van de Gentse tramlijn T4 die vanaf de zomer van 2024 daar zal passeren.
Sint-Jozefkerk (Peulis)

De Sint-Jozefkerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Putte behorende plaats Peulis, gelegen aan de Peulisstraat. Geschiedenis Peulis was weliswaar een bevolkt gehucht, maar het was aanvankelijk verspreid over drie gemeenten: Putte, Rijmenam en Onze-Lieve-Vrouw-Waver. Er was ook geen parochie. Pas in 1883 werd een kapel opgericht en in 1891 werd Peulis een zelfstandige parochie. In 1900-1902 werd een kerk gebouwd naar ontwerp van Léonard Blomme. Het betreft een georiënteerde bakstenen kruisbasiliek in neoromaanse stijl. Gebouw De voorgevel is asymmetrisch en de toren is rechts naast de voorgevel gebouwd. Deze toren heeft drie geledingen. Het kerkinterieur is neogotisch en omvat onder meer een beeld van Sint-Apollonia. Buiten de kerk bevindt zich een kleine Lourdesgrot.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Bonheiden)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Bonheiden, gelegen aan het Kerkplein. Geschiedenis De parochie werd voor het eerst vermeld in 1331, als de parochie van Onze-Lieve-Vrouw van Berentrode op de Boedenheide. Het patronaatsrecht behoorde aan het Sint-Romboutskapittel te Mechelen. In 1578 werd de kerk geplunderd en in brand gestoken door Staatse troepen en van 1601-1610 werd de kerk herbouwd. Na 1760 werd de kerk vergroot met zijbeuken. Einde 18e eeuw werd een toren gebouwd. In 1905 werd deze kerk gesloopt en in 1905-1908 werd hij vervangen door de huidige kerk, naar ontwerp van Edward Careels. In 1983-1987 werd de kerk gerestaureerd. Gebouw Het betreft een neogotische georiënteerde kruisbasiliek met vijfzijdig afgesloten koor. De kerk is opgetrokken uit witte steen, afkomstig van Buzenol. tegen de zuidoostelijke transeptoksel is een toren aangebouwd met vierkante basis. overgaand in een achtkante bovenbouw. Interieur Het interieur wordt overkluisd door kruisribgewelven. De kerk bezit schilderijen van Quellin, voorstellende Onze-Lieve-Vrouw met de rozenkrans en Sint-Rochus (17e eeuw). Verder een Sint-Ambrosius (18e eeuw) en de Kruiswegstaties (1833). Het beeld van Sint-Anna-te-Drieën is afkomstig uit de Sint-Annakapel (16e eeuw) en een gepolychromeerd houten Mariabeeld (16e eeuw). Er zij 18e-eeuwse biechtstoelen en het orgel werd vervaardigd door Jos Stevens (1910).