NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Churchilldok

Het Churchilldok of voorheen Zevende Havendok ligt in het noorden van de haven van Antwerpen en ligt in oostwestelijke richting. Het lange dok komt uit ten westen van het Kanaaldok B1. Aan de oostkant komt ze uit aan de uitgestrekte, kilometers lange Noorderlaan. Het Churchilldok is tussen de twee voormalige polderdorpen Oorderen en Wilmarsdonk gegraven en in 1966 naar de beroemde Britse premier Winston Churchill genoemd door de Britse Koningin Elizabeth II. Het dok is 2.510 meter lang, het westelijke begin-dok is 350 meter breed en het oostelijke einde-dok 286 meter, met een theoretische diepte van 11,08 meter TAW; om de waterdiepte te kennen dient men hier nog 4,2m bij te tellen. Het dok heeft een oppervlakte van 79,44 ha. Vanaf de zuidkant, met de hoek van het voormalige Graandok begint de nummering van 402 tot 430 met de uitgebreide havenconcessie van PSA. Hier zijn rondom de containers alom vertegenwoordigd. Vanaf het oostelijk gelegen nummering-hoek 466 tot op het einde van deze 2.510 meter lange kade van nº 500, waar de grote ronde hoek is van dit dok en het Kanaaldok B1, zijn de concessies van Zuidnatie en Nova-Hessenoordnatie vertegenwoordigd. De Plant 2 van General Motors ligt achter de havenloodsen en een muur van containers, op een immens groot fabrieksterrein. Vanaf de Noorderlaan kon men het grote fabriekcomplex, en de enorme parkings voor de werknemers, en de nieuwe wagens voor binnenlandse import en buitenlandse export zien. Ten noorden van de oude GM-fabriek en over de Noorderlaan ligt het uitgestrekte N.M.B.S. spoorweg-vormingsstation van Antwerpen-Noord. Daar worden de goederenwagons en treinen gerangeerd, naar en voor diverse bestemmingen in het gehele Antwerpse havengebied, zowel voor de rechter- als linkeroever. Ten oosten en voorbij de Noorderlaan ligt het Ekerense waterbekken voor de spoorwegen. Eertijds was het onder de naam Muisbroek een geliefd recreatieoord voor watersportliefhebbers, vissers en zwemmers. Diverse duikverenigingen duiken in het 19 meter diepe meer. Verscheidene malen zijn er mensen verdronken door de verraderlijke onderstroming en is het nu verboden te zwemmen. Alleen duikverenigingen en vissers mogen, enkel in het oostelijk deel, nog op deze Ekerse Plas komen. Niettegenstaande mag men aan de oevers picknicken, zonnebaden, fietsen en wandelen.
Château de Laarne

Le château de Laarne ou château de Laerne(en néerlandais Kasteel van Laarne) se dresse dans un coude de l’Escaut, au sud-est de Gand. Description Le château porte la double empreinte d’une forteresse du Moyen Âge et d’une résidence seigneuriale du XVIIe siècle. Les parties les plus anciennes du bâtiment, construit selon un pentagone presque régulier, remontent au XIIe siècle. Il subsiste un donjon et des tours rondes coiffées en pyramide de pierres pour les rendre invulnérables au feu. Histoire Légué en 1953 par le comte Robert-Christian de Ribaucourt à l'Association des Demeures Historiques de Belgique, le château a été restauré par cette dernière qui l'a ouvert à la visite. Bibliographie Ph. Blommaert, Notice sur le château de Laerne, Gand, Hebbelynck, 1838, 16 p. (lire en ligne) Paul de Pessemier 's Gravendries, « Le cercle d’artistes autour du château de Laarne durant l’entre-deux-guerres », in: Maisons d'Hier et d'Aujourd'hui, 2016, no 191, pp. 27-33. Paul de Pessemier 's Gravendries, « Le château de Laarne - Ou la vitalité d'un monument historique », in: Maisons d'Hier et d'Aujourd'hui, 2017, 1e trim. no 193, pp. 5-10. Voir aussi Articles connexes Association royale des demeures historiques et jardins de Belgique Châteaux (timbre de Belgique) Liste des châteaux belges par région Château de Beersel : également possession de l’ARDHJB Liens externes Demeures historiques « Châteaux de Belgique : Laerne, un château fort empreint de jovialité »(Archive.org • Wikiwix • Google • Que faire ?) « Laerne ne peut faire oublier qu’il fut un château de défense. Son isolement sur une île, ses tours et crénelages évoquent les cottes de mailles et les boucliers. » (nl) Notice sur l'inventaire des monuments historiques flamands Ressources relatives à l'architecture : Onroerend Erfgoed Structurae Ressource relative aux beaux-arts : Grove Art Online Notes et références Portail des châteaux Portail de la Flandre-Orientale
Vitaz (ziekenhuis)

Vitaz is een Belgisch ziekenhuis dat is ontstaan na de fusie van bestaande ziekenhuizen in het Waasland. Het huidige ziekenhuis is anno 2026, mede dankzij verschillende historische fusies, uitgegroeid tot het grootste van het Waasland. Ongeveer 2.300 medewerkers en 200 artsen staan in voor de zorgverlening. In 2013 werd gestart met de bouw van een nieuw ziekenhuis in Beveren, en in 2022 werd de campus in Lokeren aan de groep toegevoegd, waardoor het totaal aantal campussen op zes kwam. Geschiedenis De gebouwen van de hoofdzetel bevinden zich op het domein van het voormalige Sint-Antoniusgesticht, dat was ondergebracht in het Moelandkasteel. Deze instelling ontwikkelde zich geleidelijk tot het katholieke ziekenhuis AZ Maria Middelares, onder leiding van de zusters van de Verrezen Zaligmaker. Door een fusie van katholieke ziekenhuizen, met name Sint-Helena (Sint-Gillis-Waas), Sint-Anna (Beveren), Maria Middelares (Sint-Niklaas), en het openbare ziekenhuis De Pelikaan (Temse), groeide de instelling uit tot een modern ziekenhuis. Op 1 januari 2007 fuseerde het privéziekenhuis AZ Maria Middelares met het openbare ziekenhuis AZ Waasland. De maatschappelijke zetel werd gevestigd in de Moerlandstraat te Sint-Niklaas. Vervolgens vond op 1 januari 2022 een nieuwe fusie plaats tussen AZ Nikolaas en AZ Lokeren, waardoor ook Lokeren tot de ziekenhuisgroep ging behoren. Sindsdien opereert de organisatie onder de naam Vitaz, een samentrekking van ‘vita’ (leven) en ‘AZ’ (Algemeen Ziekenhuis). Campussen Sint-Niklaas, Hoofdcampus Temse Hamme Beveren Sint-Gillis-Waas. Externe link vitaz.be - Officiële site
D'n Observant

D'n Observant of stortheuvel 2 is een kunstmatige heuvel op het plateau van de Sint-Pietersberg in de Nederlandse gemeente Maastricht met als hoogste punt +170,8 m NAP. De naam is afgeleid van het franciscaanse observantenklooster (Slavante), dat zich vroeger op de Sint-Pietersberg bevond, en verwijst tevens naar de mogelijkheid om vanaf de top de omgeving te observeren. Stortheuvel 1 ligt op ongeveer een kilometer naar het noordwesten onder het ENCI-bos. Onder d'n Observant ligt een grotendeels ingestorte kalksteengroeve, het Zuidelijk Gangenstelsel; door het gewicht van de opgeworpen grond hebben de steunpilaren het begeven. Ooit liep hier een ondergrondse smokkelroute van Nederland naar België. Geschiedenis In de periode 1939 tot 1967 werd de heuvel opgeworpen. Bij de aanvang van de exploitatie van de ENCI-groeve door de cementproducent ENCI was het noodzakelijk eerst de metersdikke onbruikbare deklagen te verwijderen om de kalklagen te bereiken die voor de cementproductie geschikt waren. De grond van deze deklagen was gemiddeld 15 meter dik en vormt de huidige kunstmatige heuvel. Op de heuvel plantte men bomen en struiken om te voorkomen dat de grond van de heuvel werd uitgespoeld en zou gaan afschuiven. In 1976 werd D'n Observant opengesteld voor het publiek en kreeg het een recreatieve bestemming. De heuvel kreeg toen ook de naam D'n Observant. In 2010 werden D'n Observant en de Oehoevallei (in de ENCI-groeve) overgedragen aan de Vereniging Natuurmonumenten. Eveneens in 2010 werd op de top een stervormig patroon van schanskorven aangelegd, een verwijzing naar de vijfpuntige ster in het wapen van Maastricht. Vanaf de sterpunten heeft men een panoramisch uitzicht. Natuur Op de hellingen van D'n Observant zijn verschillende soorten bomen en struiken aangeplant, waaronder de eik, es, beuk, haagbeuk, iep, wilde kers, meidoorn, sleedoorn, hazelaar en braamstruik. Zie ook Observant (Universiteit Maastricht) - universiteitsblad
Dambrug (Kortrijk)

De Dambrug is een brug in het centrum van de stad Kortrijk. De brug overspant de rivier de Leie en verlengt de IJzerkaai vanaf de hoek met de Damkaai naar de Burgemeester Liebaertlaan. De huidige Dambrug was de eerste nieuwe brug die gerealiseerd werd binnen het kader van de Leiewerken, dat de verbreding en rechttrekking van de Leie signaleerde. De Dambrug markeert de overgang van het gedeelte van de Leie dat bevaarbaar is voor grote schepen, en de oude Leiearm in het historische hart van de stad. Zij vervangt de oudere Dambrug die voor de werken de Damkaai - vanaf de hoek met de IJzerkaai - over de bevaarbare tak, met het Koning Albertpark verbond. Tussen de Dambrug tot aan de Broelbrug bevindt zich een jachthaven. De brug dankt haar naam aan de Damkaai, zelf genaamd naar de iets verdergelegen straat, de Dam, die vroeger een Leiearm was.
Nieuport Memorial

The British Nieuport Memorial is a First World War memorial, located in the Belgian port city of Nieuwpoort (French: Nieuport), which is at the mouth of the River Yser. The memorial lists 547 names of British officers and men with no known grave who were killed in the Siege of Antwerp in 1914 or in the defence of this part of the Western Front from June to November 1917. Those that fought in 1914 were members of the Royal Naval Division. The fighting in 1917, when XV Corps defended the line from Sint-Joris to the sea, included the German use of chemical weapons such as mustard gas and Blue Cross. Designed by the Scottish architect William Bryce Binnie, the memorial is an 8-metre-high pylon of Euville stone, a limestone from Euville. The names of those commemorated are cast on bronze panels surrounding the base of the pylon. Three lions, carved by the British sculptor Charles Sargeant Jagger, stand guard at the corners of the memorial's triangular paved platform. Around the top of the bronze name panels is cast the words from Laurence Binyon's famous poem, "For the Fallen": They shall grow not old, as we that are left grow old:Age shall not weary them, nor the years condemn.At the going down of the sun, and in the morning,We will remember them. The memorial was unveiled on 1 July 1928 by Sir George Macdonogh, a commissioner for the Imperial War Graves Commission (now Commonwealth War Graves Commission). Macdonogh had been a staff officer and general for the Directorate of Military Intelligence for most of the war, being appointed Adjutant-General to the Forces in September 1918. The King Albert I Memorial, dedicated to both the King and his Belgian troops during the First World War, is located directly next to the Nieuport Memorial. Footnotes and references See also List of World War I memorials and cemeteries in Flanders External links Commonwealth War Graves Commission details of the Nieuport Memorial Memorials to the Missing - Belgium (includes photograph) Nieuport Memorial (Belgian heritage register) Catalogue entry for Nieuport Memorial register (National Library of Australia)
Nieuport Memorial

Het Nieuport Memorial is een gedenkteken dat herinnert aan de Eerste Wereldoorlog en is gelegen in de Belgische havenstad Nieuwpoort nabij de monding van de rivier de IJzer. Op het monument staan 547 namen van Britse officieren en soldaten zonder gekend graf die in 1914 gedood werden bij de belegering van Antwerpen of de verdediging van dit deel van het westfront van juni tot november 1917. Degenen die in 1914 vochten waren lid van de Royal Naval Division. De gevechten in 1917, toen het 15e Legerkorps de lijn van Sint-Joris naar de zee verdedigde, betrof inclusief het gebruik van Duitse chemische wapens, zoals mosterdgas en Blaukreuz. Het gedenkteken is ontworpen door de Schotse architect William Bryce Binnie en is een acht meter hoge zuil van Euvillesteen. De namen van de vermisten zijn te lezen op de bronzen panelen rond de basis van de zuil. Drie leeuwen, gebeeldhouwd door de Britse beeldhouwer Charles Sargeant Jagger, houden de wacht op de hoeken van het driehoekige geplaveid platform waarop het gedenkteken geplaatst is. Het monument werd onthuld op 1 juli 1928 door Sir George MacDonogh, een commissaris voor de Imperial War Graves Commission. MacDonogh was stafofficier en generaal geweest voor de directie van de militaire inlichtingendienst gedurende het grootste deel van de oorlog en werd benoemd tot adjudant-generaal van de strijdkrachten in september 1918. De site staat sinds 2023 op de Unesco-Werelderfgoedlijst als onderdeel van inschrijving Begraafplaatsen en herdenkingssites van de Eerste Wereldoorlog (Westelijk Front). Zie ook Koning Albert I-monument, ten zuiden van het Nieuport Memorial gelegen
Canal de l’Est

Der Canal de l’Est ist die frühere Bezeichnung eines französischen Schifffahrtskanals zwischen der Maas, der Mosel und der Saône. Im Jahr 2003 wurde der Canal de l’Est umbenannt. Der Nordabschnitt heißt seitdem Canal de la Meuse (deutsch: Maas-Kanal) und der Südabschnitt Canal des Vosges (deutsch: Vogesen-Kanal).
Meuse Canal

The Canal de la Meuse (French pronunciation: [kanal də la møz]) is the current name of what used to be the northern branch of the Canal de l'Est ("canal of the east"). It is a canal in northeastern France, predominantly made up of the canalised river Meuse. The Canal de l'Est was built from 1874 to 1887 to provide a waterway inside the new border with Prussia after the Franco-Prussian War, Overall, the canal had a total length of 394 kilometres (245 mi). In 2003, the northern and southern branches were officially renamed Canal de la Meuse and Canal des Vosges respectively. Canal de la Meuse (formerly Canal de l'Est, northern branch) The Canal de la Meuse starts at Givet in the Ardennes département. It follows the Meuse upstream, passing through Mouzon, Fumay, Revin, Nouzonville, Charleville-Mézières, Sedan, Stenay, Verdun, Saint-Mihiel and Commercy, and joins the Canal de la Marne au Rhin at Troussey. This canal is 272 kilometres (169 mi) long. For most of its length, the canal is the canalised river Meuse. Canal des Vosges (formerly southern branch) Originally, the southern branch of the Canal de l'Est started at Toul, where it branched off the Canal de la Marne au Rhin. Since the Moselle has been made navigable for high-capacity barges up to Neuves-Maisons, the 27-kilometre (17 mi) part of the Canal de l'Est between Toul and Neuves-Maisons is considered part of the Moselle. The canal follows the Moselle upstream through Charmes and Thaon-les-Vosges until Golbey, north of Épinal, where it leaves the Moselle valley. It passes through Les Forges and enters the valley of the Côney near Uzemain. It follows the Côney downstream until its confluence with the Saône at Corre in the Haute-Saône department, the southern end of the Canal de l'Est. This branch of the canal is 123 kilometres (76 mi) long. Geographic latitude and longitude See also List of canals in France References External links Canal de la Meuse navigation guide; places, ports and moorings on the canal, by the author of Inland Waterways of France, Imray Canal des Vosges navigation guide; places, ports and moorings on the canal, by the author of Inland Waterways of France, Imray Navigation details for 80 French rivers and canals (French waterways website section) Sandre. "Fiche cours d'eau - Meuse (B---0000)"., hydrological and Meuse catchment area data
Canal de l'Est

Het Canal de l'Est is een kanaal in Frankrijk, in de regio's Bourgogne-Franche-Comté en Grand Est. Het kanaal is gebouwd tussen 1874 en 1887, en heeft een lengte van 439 km. Het is een verbinding tussen de gekanaliseerde Maas, de Moezel en de Saône. Het werd eertijds opgedeeld in een Branche Nord (noordelijk deel) van 272 km parallel lopend aan de Maas, voor het stuk van Givet tot Troussey. Vanaf hier gaat het over een afstand van ongeveer 20 kilometer op in het Marne-Rijnkanaal tot Toul waar het de gekanaliseerde Moezel bereikt. Weer zowat 20 kilometer verder bij Neuves-Maisons begint de 114 kilometer lange Branche Sud (zuidelijk deel) die tot Golbey de vallei van de Moezel volgt en bij Corre uitmondt in de Saône. In 2003 werden het noordelijke en zuidelijke deel door VNF herbenoemd tot respectievelijk Canal de la Meuse en Canal des Vosges. Deze laatste benaming was al langer gebruikelijk onder de schippers op het kanaal.
Восточный канал (Франция)

Восточный канал (фр. Canal de l'Est) — канал во Франции, соединяет реки Мёрт и Маас с рекой Сона. Начинается в коммуне Живе региона Шампань — Арденны, на протяжении 20 км совпадает с каналом Марна — Рейн, пересекает Гранд-Эст и оканчивается у Кор региона Франш-Конте. Канал проведён в 1874—1887 годах, общая длина — 439 км. История Идея о соединении Соны и Мозеля восходит к галло-романской эпохе. Люциус Ветус в период правления Нерона предложил соорудить канал от Соны до Мозеля. Реальные работы по прокладке канала начались во второй половине XIX века. После поражения Франции в войне 1870 года Эльзас и часть Лотарингии отошли к Германской империи. Это привело к изоляции Вогезов и их недоступности для водного транспорта. Работы по строительству канала шли быстрыми темпами с 1875 по 1887 годы. Для функционирования шлюзов была сооружена дамба через Авьер на территории коммуны Шомузе и образованию озера Бузе. Существовал также другой проект канала Верхней Соны через Монбельяр, Роншам и Везуль до Соны. Однако, после победы в 1919 году в Первой мировой войне необходимость в таком канале отпала. Описание Восточный канал состоит из двух участков: Северный участок, или канал Мёза, соединяет Мёз и Мозель. Южный участок, или канал Вогезов, соединяет Мозель и Сону. Канал Мёза Северный участок начинается в коммуне Живе региона Шампань — Арденны. Проходит вверх по течению Мёза, пересекает Фюмеи, Ревен, Нузонвиль, Шарлевиль-Мезьер, Седан, Стенеи, Верден, Сен-Мийель и Коммерси. После Коммерси канал соединяется с каналом Марна — Рейн у Труссе. Длина канала Мёза — 272 км, причём основная его часть фактически представляет собой канализованную реку Мёз. Канал Вогезов Изначально канал Вогезов начинался у Туля, где он отходил от канала Марна — Рейн. Позже 27 км от Туля до Нёв-Мезона были расширены и углублены для прохода больших судов и сейчас этот участок считается частью реки Мозель. Канал Вогезов проходит вверх по течению Мозеля через Шарм и Таон-ле-Вож до Гольбе севернее Эпиналя, где он покидает долину Мозеля. Канал следует вниз по течению Коне до слияния её с Соной у Корр в департаменте Верхняя Сона, где заканчивается. Длина южного участка — 123 км. Примечания Ссылки Dictionnaire des rivières et canaux de France. Canal de l’Est. Архивная копия от 22 апреля 2015 на Wayback Machine (фр.) Европейские каналы. Туристический гид. Архивная копия от 31 мая 2011 на Wayback Machine (англ.) Тоннель у Ревен (Souterrain de Revin) на сайте Structurae. Архивная копия от 3 ноября 2013 на Wayback Machine (фр.) Тоннель у Ам-сюр-Мёз (Souterrain de Ham) на сайте Structurae. Архивная копия от 3 ноября 2013 на Wayback Machine (фр.)
Park aan de Stroom

Park aan de Stroom, in projectfase ook Park Nieuw Zuid genoemd, is sinds 17 juli 2025 een park in de wijk Nieuw Zuid in het centrum van de Belgische stad Antwerpen. Het heeft de vorm van een 750 meter lange rechthoek op de rechteroever (de stadskant) van de Schelde. Het is het deel van de heraangelegde Scheldekaaien waar gekozen is voor groene inrichting voor ontspanning en verkoeling. Er zijn 426 nieuwe inheemse bomen en 29.000 nieuwe struiken, heesters en (water)planten aangeplant. Enkele jaren vooraf leidden de plannen hiervoor tot protest bij de buurtbewoners, wegens verstoring van het uitzicht, maar met die bezwaren is rekening gehouden. Er is een grote speeltuin en er komt een verhoogd platform met zicht op de Schelde. Geschiedenis Anno 2010 waren op deze plek een industriële terreinen met parkings voor tweedehandsauto's die op cargoschepen naar Afrika geladen werden. Galerij Referenties
Dauteweyers

Dauteweyers is een natuurgebied in de Belgische provincie Limburg dat zich bevindt ten noordoosten van Diepenbeek, aan de Sint-Servatiusstraat nabij het gehucht Lutselus. Het wordt beheerd door Natuurpunt. Het 11 ha omvattende gebied bestaat uit een reeks vijvers, waaromheen zich verlandingszones bevinden. De vijvers zijn ontstaan door winning van ijzererts, die plaatsvond in de 19e eeuw en in 1873 tot een einde kwam. Om de vijvers zijn elzenbroekbossen en vochtige weilanden te vinden. In het gebied komt de boomkikker voor. Een tweetal gemarkeerde wandelingen voert door en omheen het gebied. Externe link Diepenbeekse Demervallei (Dauteweyers-Dorpsbemden), Natuurpunt
De Hoop (Elen)

De Hoop is een stellingmolen in Elen, een deelgemeente van de Belgische gemeente Dilsen-Stokkem. Geschiedenis De molen werd gebouwd in 1870 door Theodore Smeets en Sofia Beunen. De molen vermaalde voornamelijk graan en men kon er haver pletten. Nadat de molen diverse eigenaars heeft gekend, werd ze in 1968 stilgelegd. Ze kon de concurrentie met door elektriciteit aangedreven graanmolens niet meer aan. In 1978 werd ze beschermd als monument. Niettemin raakte ze in verval. In 1990 beschadigde een storm de molenkap zwaar. Sinds 2001 is Dirk Peusens de eigenaar. Hij gaf de molen in erfpacht aan vzw Windmolen De Hoop, die ijverde voor de restauratie ervan. In afwachting van de restauratie werd ze ontdaan van het zwaar beschadigde gevlucht en kap. Vervolgens vond -in een drietal fasen- de restauratie plaats. De gaanderij en de romp werden opnieuw opgemetseld. Van 2008-2009 werd uiteindelijk het binnenwerk, de kap en het gevlucht weer hersteld. In augustus 2010 werd de molen weer in bedrijf gesteld. Het bijgebouw, vroeger gebruikt als woning, stalling voor dieren en als opslagruimte, kreeg nu een nieuwe educatieve en toeristische functie. Het belang van de molen De Hoop is een unieke molen omdat ze een belangrijke rol speelde in de ontwikkeling van de windmolens van Vlaanderen en Nederland. Molenbouwer Chris Van Bussel testte er in 1933 een nieuw type wieksysteem uit. Dit nieuwe stroomlijnprofiel werd uiteindelijk toegepast bij ruim 300 molens in Nederland, België en Duitsland. Ook de kenmerkende hoge, Oost-Vlaamse, kap ziet men in deze streken weinig. De molen is gebouwd op een achthoekig gemetselde gaanderij; ook dat maakt de molen uitzonderlijk. Ze is een van de laatste molens in Vlaanderen die een dominante positie in het landschap opeist.
De Vorte Bossen

De Vorte Bossen is een natuurgebied op het grondgebied van de gemeente Ruiselede, tussen de parochies Doomkerke en Kruiskerke. Het bos van 50 ha ligt op de grens van de Vlaamse Zandrug. Het is eigendom van Natuurpunt en wordt beheerd door de regionale afdeling Natuurpunt De Torenvalk vzw. Het gebied is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Bossen, heiden en valleigebieden van Zandig Vlaanderen: westelijk deel' (BE2500004). Beschrijving Ten noorden vinden we het typische landschap van het voormalige Bulskampveld met bossen, kasteelparken, restjes heide en met dreven doorsneden landbouwland. Ten zuiden van het bos is er veel intensieve landbouw. De bodem in dit natuurgebied is er zeer verscheiden: er komen zowel arme droge zandgronden voor als voedselrijke natte kleigronden. Hierdoor is ook de flora en de fauna van het gebied zeer verscheiden. Op de drogere zandgronden vinden we naaldbossen, maar ook eiken- en berkenbossen, met varens en bramen in de ondergroei. Langsheen de paden vind je ook typische planten van de heide terug. Struikheide vormt er in augustus paarse vlekjes, met daartussen de kleine gele bloempjes van tormentil. Recreatie Het gebied is toegankelijk via de Bruwaanstraat. In het noordelijk deel kan je vrij wandelen op een aantal paden. Aangelijnde honden zijn er welkom, maar geen fietsers, ruiters of gemotoriseerd verkeer. Bibliografie Marc De Coster en Jean-Paul Herremans, Bossen en wouden - Natuur in België, 1997, blz. 8 - 16. R. De Brabandere, Het natuurreservaat 'De Vorte Bossen', in: 150 jaar Gemeenschapsinstelling Bijzondere Jeugdbijstand in Ruiselede 1849 - 1999, Ruiselede-Tielt, 1999, blz. 41-44.