NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jardin colonial de Laeken

Le Jardin colonial de Laeken (en néerlandais : Koloniale Tuin) est un jardin d'acclimatation pour les plantes du Congo, créé au tout début du XXe siècle, à Laeken en Belgique, par le botaniste Émile Laurent, à l'initiative du roi Léopold II. Ce jardin était destiné à permettre la mise en culture et l'étude des plantes africaines tropicales d'intérêt économique prélevées sur le terrain, et à tester d'autres plantes exotiques susceptibles d'être introduites au Congo. Il était conçu comme le pendant du Jardin botanique d'Eala, jardin d'essai implanté dans la colonie. D'abord hébergées dans les serres du château du Stuyvenberg, les collections sont ensuite transférées, en 1902, dans six nouvelles serres construites à l'extrémité de la rue Médori, sur un terrain relié au domaine royal par un petit pont enjambant l'avenue des Robiniers, à l'endroit où est parfois erronément située la villa Van der Borght, détruite en 1956. Le manque de chauffage durant la Première Guerre mondiale décime la collection, qui est reconstituée dans les années 1920. En 1951, les collections de plantes tropicales sont déménagées vers le nouveau Jardin botanique national de Belgique installé à Meise, à quelques kilomètres de Laeken. Les serres sont alors utilisées pour la production des plantes nécessaires à la décoration de l'Exposition universelle de 1958 qui se tient sur le plateau du Heysel tout proche. Elles sont démontées en 1964 et remplacées par une pelouse, et le jardin est ouvert au public. En 1978, la Donation royale cède le jardin colonial à l'État belge. Depuis la régionalisation (1989), le jardin est géré par Bruxelles Environnement – IBGE. Notes et références Sources Fiches d'information sur les espaces verts de la Région de Bruxelles-capitale : Le jardin colonial Bibliographie Paul Berger, Le Jardin Colonial de Laeken, dans : La Documentation de l'Homme d'Affaires, Cahier n° 5, 1939, 8 p. Constant Vanden Berghen, Le Jardin colonial à Laeken, dans : Les Naturalistes Belges, vol. 23, fasc. 1, 1942, p. 39-40. Georges Vanden Bussche, Een miskende, of liever een weinig bekende Lakense tuin : de Koloniale Tuin, LACA Tijdingen (périodique d'histoire locale), 1997 (vol. 9), septembre, n° 1. R. Kinds, Liste des végétaux cultivés au Jardin colonial de Laeken, Bruxelles, Ministère des Colonies, Service de l'agriculture, Année 1907, 87 p. ; Année 1911, 93 p. Portail de la botanique Portail du jardinage et de l’horticulture Portail du monde colonial Portail de Bruxelles
Koloniale Tuin

De Koloniale Tuin (Frans: Jardin colonial) is een park gelegen in de Belgische stad Brussel naast het Koninklijk Park van Laken. Het terrein werd in 1905 aangekocht door koning Leopold II om zijn exotische plantencollectie uit Congo onder te brengen omdat de serres van Stuyvenberg te klein waren geworden. In het park bevindt zich een cottage in Normandische stijl die gebouwd werd in opdracht van Leopold II naar plannen van architect Haneau. Toen het terrein eigendom werd van de Belgische staat verhuisden de exotische planten naar de Plantentuin van Meise. Daarna werden in de Koloniale Tuin bloemen gekweekt voor officiële manifestaties waaronder Expo 58. In 1964 werd de Koloniale Tuin een openbaar park en in 1978 werd het terrein volledig opgeknapt. De Koloniale Tuin heeft 3 ingangen: Sobieskilaan Witte-Acacialaan Ebbebomenlaan Net ten zuiden van de Koloniale Tuin ligt het Sobieskipark, dat vroeger ook deel uitmaakte van de koninklijke tuinen van Leopold II.
Herman Vanderpoortenstadion

Das Herman Vanderpoortenstadion ist das Fußballstadion des belgischen Fußballvereins Lierse Kempenzonen in der flämischen Stadt Lier, Provinz Antwerpen. Es trägt den Spitznamen Het Lisp und ist unweit des Flusses Kleine Nete gelegen. Geschichte Von 1925 bis zu seiner Insolvenz 2018 spielte der Lierse SK im Vanderpoortenstadion. Die Spielstätte ist nach dem belgischen Politiker Herman Vanderpoorten benannt; der im September 1984 starb. Nach der letzten Renovierung 2009 hielt das Stadion 14.538 Plätze für die Besucher bereit. Es gab 10.227 überdachte Sitzplätze und 4.311 unüberdachte Stehplätze. Des Weiteren war die Sportstätte mit drei Logen, 102 VIP-Plätzen und 522 Business-Sitzen ausgestattet. Es standen 56 Arbeitsplätze für die Journalisten und Reporter bereit. Schon 2009 bestanden Pläne, die drei älteren Tribünen abzureißen und zu ersetzen. Seit 2018 spielt dort der Nachfolgeverein Lierse Kempenzonen. Das Stadion hat aktuell 13.539 Plätze. Es bestehen nicht näher bezeichnete Ausbaupläne. Weblinks lierse.com: Stadion auf der Vereinshomepage des Lierse SK (niederländisch) euro.stades.ch: Ausführliche Bildergalerie (November 2009) (französisch) voetbalbelgie.be: Daten zum Stadion (niederländisch) lierse.com: Bildergalerie des Umbaus 2009 (niederländisch) Einzelnachweise
Herman Vanderpoortenstadion

Herman Vanderpoortenstadion (Dutch pronunciation: [ˈɦɛrmɑɱ vɑndərˈpoːrtə(n)ˌstaːdijɔn]), also called Het Lisp (Dutch pronunciation: [ət ˈlɪsp]), is a multi-use stadium in Lier, Belgium. It is currently used mostly for football matches and was the home ground of Lierse between 1925 and 2018. The stadium holds 14,538, including 4,311 standing places, 522 business seats, 102 VIP seats and 3 loges. Following the bankruptcy of Lierse in 2018, it is unclear who will be the new tenants. It is located along the Lispersesteenweg, the road leading to Lisp, the neighbourhood of Lier where the club is located. The stadium is named after Herman Vanderpoorten, a Belgian politician, former mayor of Lier between 1982 and 1984. References External links Lierse SK official website Herman Vanderpoortenstadion on ArenasMap Herman Vanderpoortenstadion
Estadio Herman Vanderpoorten

El Herman Vanderpoortenstadion, también conocido como Het Lisp, es un estadio de fútbol ubicado en Lier, Bélgica. Fue inaugurado en 1925​ y tiene una capacidad para 14 538 espectadores, siendo el estadio en el que disputa sus partidos el Lierse SK. El estadio recibe el nombre de Herman Vanderpoorten, un político belga que fue alcalde de Lier entre 1982 y 1984. Véase también Anexo:Estadios de fútbol de Bélgica Referencias Enlaces externos Web oficial del Lierse SK Herman Vanderpoortenstadion
Stade Herman Vanderpoorten

Le stade Herman Vanderpoorten, du nom de l'ancien ministre et bourgmestre de Lierre, est un stade de football belge situé à Lierre. Ce stade de 14 538 places accueille les matchs à domicile du Lierse Kempenzonen qui succède au défunt Lierse SK. Le stade est communément nommé le Lisp parce qu'il est situé dans le quartier de Lisp ainsi que sur la chausée du même nom. Pour approfondir Liens externes Ressource relative au sport : StadiumDB (nl) Plan du stade (de) Le stade sur stadionwelt Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail d'Anvers et de sa province
Herman Vanderpoortenstadion

L'Herman Vanderpoortenstadion è uno stadio di calcio che si trova a Lier, in Belgio avente una capienza di 14.538 posti. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Herman Vanderpoortenstadion Collegamenti esterni Lo stadio su www.lierse.com, su lierse.com. URL consultato il 26 giugno 2013 (archiviato dall'url originale il 27 settembre 2009). Lo stadio su www.transfermarkt.it, su transfermarkt.it. URL consultato il 26 giugno 2013 (archiviato dall'url originale il 4 dicembre 2013). (EN) Herman Vanderpoortenstadion, su stadiumdb.com.
Herman Vanderpoortenstadion

Herman Vanderpoortenstadion – stadion piłkarski, położony w mieście Lier, Belgia. Swoje mecze na tym obiekcie rozgrywa zespół Lierse Kempenzonen, a do 2018 roku Lierse SK. Jego pojemność wynosi 14 538 miejsc. Linki zewnętrzne The stadium Guide. stadiumguide.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-08-14)].
Херман Вандерпортенстадион

Херман Вандерпортенстадион (также называется Het Lisp) — многопрофильный Стадион в Лире, Бельгия. В настоящее время используется в основном для футбольных матчей и является главной ареной клуба Льерс с 1925 года. Стадион вмещает 14538 зрителей, в том числе 4311 стоячих мест, 522 мест бизнес-класса, 102 места vip и 3 vip-ложи. Стадион назван в честь Хермана Вандерпортена, бельгийского политического деятеля, бывшего мэра Лира (1982—1984). Примечания Ссылки Официальный сайт футбольного клуба Льерс
Герман Вандерпуртенстадіон

«Герман Вандерпуртенстадіон» (нід. «Herman Vanderpoortenstadion») — багатофункціональний стадіон у місті Лір, Бельгія, домашня арена ФК «Льєрс». Стадіон відкритий 1925 року. У 1965, 1971, 1987 та 2000 роках арена реконструйовувалася, внаслідок чого було побудовано по новій трибуні. 2000 року першу трибуну було розширено та оновлено. У 2009 році всі трибуни були капітально реконструйовані, а над однією із них встановлено дах. Стадіону присвоєно ім'я Германа Вандерпуртена, бельгійського політика, колишнього мера Ліра. Посилання Про стадіон на офіційному сайті ФК «Льєрс» (нід.) Herman Vanderpoortenstadion [Архівовано 4 червня 2016 у Wayback Machine.] (англ.) Херман Вандерпотен (рос.)
Castello Libermé

Il castello Libermé è un castello situato nella località belga di Kettenis, nel comune di Eupen che si trova nella parte germanofona della Vallonia. Storia La più antica citazione dell'edificio, all'epoca feudo della collegiata di Maria ad Aquisgrana, risale al 1334. Nel 1346 l'edificio era di proprietà di Arnold von Libermé, dal nome della famiglia, che vi risiedette fino alla metà del XV secolo, risale il nome del castello. Nei secoli successivi si susseguirono diversi proprietari tra i quali la famiglia del sindaco di Aquisgrana Johann Bertolf von Belven, che riuscì ad acquistare anche il vicino castello Waldenburghaus. Al 1534 risale la costruzione di una fortificazione esterna e della fattoria, fatte edificare da Hermann von Batenburg che viene citato come proprietario nel 1531 e la cui famiglia rimase proprietaria fino al 1589. Nel 1684 le truppe francesi diedero fuoco all'edificio principale, venne ricostruito dalla successiva proprietà, la famiglia de Halley. Nel 1750 il castello venne nuovamente distrutto da un incendio, questa volta venne ricostruito dai fratelli Maximilian Thomas de Royer (1706–1790) e Jacobus Alexander Joseph de Royer (1714–1783) che contestualmente fecero sostituire l'antico ponte levatoio rimpiazzandolo con un ponte in pietra. Il castello rimase di proprietà della famiglia de Royer fino al 1811, quando venne acquistato da Piere André Guillaume Joseph Poswick (1769–1851), sindaco di Kettenis e già proprietario del Castello Weims, nel 1823 la proprietà passò al suo successore, Wilhelm Heinrich Franz The Losen (1782–1832) che nel 1880 la lasciò in eredità alla figlia maritata con il magistrato Franz-Audomar Broich. Intorno alla fine degli anni '10, dopo il passaggio di proprietà ad Anna Maria Theresia Suermondt (1864–1934 nata Englerth) venne effettuata una ristrutturazione completa dell'edificio In seguito alla morte improvvisa del figlio, lo storico dell'arte Edwin Karl Friedrich Suermondt (1883–1923), la proprietà passò e rimase ai nipoti, Mechtild e Egbert Suermondt di Düsseldorf fino al 1944. Negli anni '60 venne effettuato un nuovo risanamento del castello, nell'edificio principale venne aperto un ristorante, una nuova ristrutturazione ebbe luogo nel periodo 1995/1996. Da quel momento il complesso è sede di un'azienda di consulenza fiscale, di un istituto di diritto internazionale e ospita frequentemente concerti di musica da camera. Le facciate e il tetto del castello sono sotto tutela dei beni culturali dal 1958, nel 1985 venne messa sotto tutela anche la torre. Note Bibliografia (FR) Guy Poswick, Les Délices du Limbourg, Verviers, 1951. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su castello Libermé
Kasteel Libermé

Het Kasteel Libermé (Schloss Libermé) is een kasteel in de tot de Belgische gemeente Eupen behorende plaats Kettenis, gelegen aan de Aachener Straße. De naam Libermé staat voor het Latijn: Libera me (bevrijd me). Geschiedenis Het kasteel werd voor het eerst vermeld in 1334, en het was toen een leen van het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Aken. In 1346 werd ene Arnold von Libermé als eigenaar vermeld. Tot midden 15e eeuw was het kasteel in bezit van deze familie, daarna volgden meerdere eigenaren. Ene Hermann von Batenburg heeft vanaf 1534 het kasteel vernieuwd en voorzien van een voorhof en een boerderij. In 1684 werd het kasteel door Franse troepen verwoest en herbouwd door de familie De Halley. In 1750 werd het kasteel door brand getroffen. Nu werd het herbouwd door de gebroeders De Royer. De ophaalbrug werd hierbij door een stenen brug vervangen. Vanaf 1918 liet Anna Maria Theresia Suermond het kasteel opnieuw renoveren. Het werd toen verhoogd en er kwam een mansardedak. In de jaren '60 van de 20e eeuw kwam er een restaurant in het kasteel, en vanaf 1996 enkele belastingtechnische ondernemingen, terwijl er sindsdien ook kamermuziekconcerten ten gehore werden gebracht. Gebouw Het eigenlijke kasteel is een geheel omgracht L-vormig complex, uitgevoerd in breuksteen. De bel-etage wordt bereikt door een buiten aangebrachte stenen trap. Via de stenen brug (1756) wordt de voorhof bereikt, die bestaat uit twee boerderijen met schuren en stallingen, en een poortgebouw van 1534, dat geflankeerd wordt door twee zware ronde torens en dat uitgevoerd is in breuksteen.
Kasteel Thal

Kasteel Thal (Schloss Thal) is een kasteelachtig herenhuis in de tot de Belgische gemeente Eupen behorende plaats Kettenis, gelegen aan de Talstraße. Geschiedenis Het gebied werd voor het eerst in 1580 vermeld, als in dem Dall. Het kasteel werd gebouwd van 1754-1757 voor de lakenhandelaar en burgemeester van Eupen, Renier-François Grand Ry gebouwd. De lakenfabrikant Johann von Thys was mede-eigenaar van het landgoed. Het huis werd ingericht met kostbare wandtapijten. In 1801 werd het door de lakenfabrikant Jean-Adolphe Philipp overgenomen, en deze verkocht veel van de kostbare inventaris. In 1881 kwam het huis aan Charles Heuschen, en nu werden er weefstoelen geplaatst en werd het gebruik als weverij. Hierbij gingen verdere delen van het interieur verloren. Daarna bleef het enige tijd verlaten staan, maar in 1899 werd het door de familie Grand Ry teruggekocht. In 1914 kwam er een Duitse gendarmeriepost in het kasteel, en in 1919 kwam het aan Maria Gertrud Hubertina Pennings, kasteelvrouwe van Kasteel Erenstein te Kerkrade. Deze ging er echter niet wonen, het park verwilderde en het huis raakte opnieuw vervallen. Van 1937-1938 werd het als school gebruikt, in 1940 als militair kantoor door de bezetter, in de winter van 1944 een levensmiddelenvoorziening voor de Amerikaanse militairen. In 1955 kwam het aan de Association des Sœurs du Saint Sacrement et de Notre Dame, een contemplatieve orde welke uit Spa afkomstig was, maar er slechts korte tijd bleef. In 1986 werd het gekocht door Rainer Maria Latzke, die het huis herstelde en het interieur voorzag van zijn eigen schilderingen, die vaak van Trompe-l'oeil-techniek getuigen. In 1996 werd het kasteel opnieuw verkocht. Gebouw Het kasteel is gebouwd in rode baksteen, met kalkstenen hoekbanden en omlijstingen. Het heeft een hoofdgebouw met symmetrische voorgevel, en twee lagere zijvleugels. Het huis wordt omsloten door een klein park.
Waldenburghaus

Het Waldenburghaus is een waterkasteel in de tot de Belgische gemeente Eupen behorende plaats Kettenis, gelegen aan de Hochstraße. Geschiedenis Oorspronkelijk was het huidige Waldenburghaus een leen van het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Aken. Het stond bekend als Schloss Merols. In 1266 werd het voor het eerst schriftelijk vermeld. In 1476 kwam het aan Johann Bertolf von Belven die ook het Kasteel Libermé bezat. In 1661 kwam het aan Andre von Waldenburg, een hoge militair, en deze liet ingrijpende verbouwingen uitvoeren, waarmee het huis het tegenwoordige aanzicht kreeg. Ook de naam Waldenburghaus stamt uit die tijd. Tot 1776 bleef de familie Waldenburg de eigenaar, daarna kwam het aan de gebroeders von Hodiamont, en dezen renoveerden niet enkel het huis, doch legden ook tuinen aan en veranderden het park. In 1975 werd het huis verwoest door brand en ook het stucwerk van 1805 werd zwaar beschadigd. In 1977 werd de ruïne gekocht door Alfons Knauf, die hem weer in de 18e eeuse staat liet herbouwen. In 2013 werd het kasteel geklasseerd als monument. Gebouw Het huidige complex bestaat uit het herenhuis op rechthoekige plattegrond in baksteen, dat deels omgracht is, en een boerenbedrijf dat bestaat uit drie vleugels: Een poortgebouw in breuksteen, waarnaast een voormalige wagenstal. De noordwestvleugel omvat een woonhuis, en in de 19e eeuw werd deze nog uitgebreid met stallen. Ook de zuidwestvleugel omvat stallen uit de 19e en 20e eeuw. Voorts zijn er enkele gevelstenen met de wapenschilden van diverse eigenaars. Het herenhuis is bereikbaar via een stenen brug.
Ancien siège du Crédit du Nord Belge

L'ancien siège du Crédit du Nord Belge est un hôtel de maître de style de transition Régence / Louis XV situé à Bruxelles en Belgique. Localisation L'immeuble se dresse au numéro 32 de la rue du Fossé aux Loups, à quelques dizaines de mètres de la rue Neuve, de la place de Brouckère et de l'ancien siège de la Caisse Générale d'Épargne et de Retraite. Historique Cet hôtel de maître a été édifié au milieu du XVIIIe siècle en style de transition Régence / Louis XV. Devenu « Hôtel de la Poste » au XIXe siècle, il est occupé à partir de 1920 par une banque, le « Crédit du Nord Belge ». Il abrite actuellement un restaurant. Il fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 20 janvier 2005 sous la référence 2043-0679/0. Architecture Accessibilité Références Portail du baroque Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Bruxelles
Tunnel von Soumagne

Der Tunnel von Soumagne (tunnel de Soumagne) ist der längste Eisenbahntunnel in Belgien. Das in Zusammenhang mit der Hochgeschwindigkeitsstrecke HSL 3 errichtete Bauwerk überwindet einen Höhenunterschied von 120 m. Nach vierjähriger Bauzeit verkehren die Züge seit 2009 mit einer Geschwindigkeit von bis zu 200 km/h. Das Westportal befindet sich in Vaux-sous-Chèvremont im Wesertal, das Ostportal in Ayeneux auf dem Herver Land auf einer Höhe von 210 m. Der Tunnel unterquert die Gemeindegebiete von Chaudfontaine, Fléron, Olne und Soumagne. Die Neigung beträgt zwischen 1,7 % und 2 %. Weblinks Tunnel von Soumagne. In: Structurae Bericht zur Inbetriebnahme
Soumagne Tunnel

The Soumagne Tunnel is the longest rail tunnel in Belgium, with a length of 6,505 metres (4.042 mi). Built on the HSL 3 line of the Belgian TGV service for Brussels-Liège-Cologne, the tunnel was completed in 2004. The new line was opened on June 12, 2009. The tunnel links the Liège conurbation with the Herve plateau at a depth of 120 metres (390 ft). Construction and outfitting of the tunnel took place from 2001 to 2005, with the first trains passing through in 2009. The entrances are at Vaux-sous-Chèvremont and Soumagne. The tunnel passes under Chaudfontaine, Fléron, Romsée and Ayeneux. The bored section is 5,940 metres (6,500 yd), extended by covered sections of respectively 177 and 388 m. Dozens of geological layers of differing hardness had to be tunnelled through, lime layers needing to be blasted through with dynamite. The tunnel reaches a depth of 127 m in some areas; it has an average ramp height of 1.7%, with a maximum of 2% at the entrance in Soumagne. The free space profile in the tunnel is approximately 69 m2 (740 sq ft), which restricts speeds to 200 km/h (120 mph). See also List of tunnels in Belgium References
Tunnel de Soumagne

Le tunnel de Soumagne est le plus long tunnel ferroviaire de Belgique (6505 m). Construit sur le tracé de la ligne TGV Bruxelles-Liège-Cologne (LGV 3), il relie l'agglomération liégeoise et la vallée de la Meuse au plateau de Herve avec un dénivelé de 120 m. Sa construction aura duré de 2001 à 2005 et les premiers trains à grande vitesse y circulent à partir de fin 2009 à une vitesse de 200 km/h. Sa tête ouest se situe à Vaux-sous-Chèvremont dans l'entité de Chaudfontaine, dans la vallée de la Vesdre à une altitude de 90 m, tandis que sa tête est se situe à Ayeneux, dans l'entité de Soumagne, à une altitude de 210 m, à proximité de l'ancien charbonnage du Bas-Bois. Il passe sous les communes de Chaudfontaine, Fléron, Olne et Soumagne. Sa pente varie de 17 ‰ à 20 ‰ à son extrémité est et sa couverture maximale atteint jusqu'à 127 m. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de tunnels Société anonyme des Charbonnages de Maireux et Bas-Bois, ancienne société charbonnière dont le tunnel traverse la concession Société anonyme des Charbonnages de Wérister, ancienne société charbonnière dont le tunnel traverse la concession Portail des tunnels Portail de la grande vitesse ferroviaire Portail de Liège
Tunnel van Soumagne

De tunnel van Soumagne is een spoortunnel voor de Belgische hogesnelheidslijn HSL 3. De tunnel ligt in de provincie Luik. De westelijke tunnelingang bevindt zich op 90 meter boven zeespiegel in Vaux-sous-Chèvremont, een deelgemeente van Chaudfontaine, de oostelijke tunnelingang op 210 meter boven zeespiegel in Ayeneux, deelgemeente van Soumagne. De tunnel doorkruist ook de gemeenten Fléron en Olne. De tunnel is in totaal 6505 meter lang en was daarmee tot december 2014 en de opening van de Antigoontunnel de langste spoortunnel in België. Het eigenlijke boorwerk, dat gedaan werd door een punt-boorkop, loopt over 5940 meter en wordt verlengd door overdekte gedeelten van respectievelijk 177 en 388 meter. Bij het boren moesten tientallen verschillende geologische lagen doorboord worden, van verschillende hardheid, waarbij er bepaalde kalklagen met dynamiet moesten bewerkt worden. Deze tunnel, die op sommige punten een diepte van 127 meter bereikt, moet een gemiddelde helling van 17 promille overwinnen, met een maximum van 20 promille bij de uitgang te Soumagne. Het profiel van vrije ruimte in de tunnel bedraagt ongeveer 69 m², op een totale uitgraving van 110 m², en beperkt aldus de snelheid ondergronds tot 200 km/h. De werken voor het graven van de tunnel werden aangevangen op 14 mei 2001. De tunnel werd in augustus 2005 ter beschikking gesteld van de NMBS en TUC RAIL (de firma die de hogesnelheidslijn aanlegt) en werd vervolgens afgewerkt tegen eind 2006. De ingebruikname vond plaats op 14 juni 2009 voor de InterCityExpress-verbindingen en op 13 december 2009 voor de Thalys.
Canal Leuven-Dijle

El canal Leuven-Dijle (en neerlandès popularment Leuvense vaart o Mechelse Vaart) és un canal de Bèlgica que enllaça la ciutat de Lovaina amb Mechelen i l'Escalda. És una mica més llarg de 30 km i té cinc rescloses. Segueix la vall del riu Dijle. La construcció va començar el 1750, després d'un decret de l'emperadriu Maria Teresa I d'Àustria. El canal no ha canviat gaire i les rescloses gairebé són les mateixes des de fa dos segles i mig. El 19 de març de 1997 el canal ha estat classificat com monument d'arqueologia industrial. Tot i que el govern de Flandes assaja de promoure els canals com a alternativa a les carreteres per al transport de mercaderies, el canal ja no té gaire importància econòmica. Els ponts mòbils s'estan modernitzant per a permetre d'engegar-los a distància des d'una torre de control central a Kampenhout. Nogensmenys, el trànsit de mercaderies hi coneix un cert renaixement. Des del 2003, una malteria establerta a Lovaina al marge del canal, va tornar a utilitzar el canal per al transport d'uns 5000 contenidors des de o cap al port d'Anvers. Això va permetre descongestionar una carretera i millorar les relacions amb els veïns, importunats pels nombrosos camions. Rescloses El canal té cinc rescloses Referències
Löwen-Dijle-Kanal

Der Dijle-Löwen-Kanal (ehemals Canal de Louvain) ist ein Kanal in Belgien von geringer Größe (Klasse II, 600 Tonnen). Er verbindet Löwen mit dem schiffbaren Teil der Dijle. Geschichte Der Kanal wurde 1750 für eine Brauerei in Löwen gebaut. Sein ursprünglicher Name im Niederländischen ist Leuvense Vaart, was „Löwener Kanal“ bedeutete. Er ist damit der älteste Kanal in Belgien. Geographie Der Kanal hat eine Länge von 30 km und fünf Schleusen. Er läuft an der Stadt Mechelen vorbei. Weblinks