NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stationsput

De Stationsput is een vijver en gemeentelijk groendomein in Eernegem, een deelgemeente van de Belgische gemeente Ichtegem. Geschiedenis In 1865 werd de spoorlijn van Torhout naar Oostende aangelegd. De spoorlijn 62, nu gekend als fietsroute onder de naam Groene 62, is ontstaan door het opkomende kusttoerisme in het midden van de 19e eeuw. De stoomtreinen (stoomlocomotief) die in die tijd op "de ijzeren weg" van Oostende naar Torhout reden hadden water nodig. Hiervoor werd in de zomer van 1887 deze Stationsput gegraven. Aannemer Cambier-Duvet uit Marcinelle kreeg de opdracht. Op vraag van het Eernegemse gemeentebestuur, dat vaststelde dat er in dat jaar veel werkloosheid onder de arbeiders was, wierf hij daarvoor arbeiders uit het dorp aan. Tegelijkertijd werd er een leiding gelegd die aansloot op de bestaande waterleiding in Snaaskerke, waar men voordien blijkbaar het water voor de stoomlocomotieven vandaan haalde. Bij de oorspronkelijke plannen zou de spoorlijn niet in het dorp van Eernegem passeren. Het valt dan ook op dat de spoorlijn niet recht van Torhout naar Oostende loopt, maar ze maakt in Eernegem een wijde bocht naar de dorpskern. De oorzaak van deze merkwaardige bocht is de 19de-eeuwse vriendjespolitiek. Al op 28 september 1863 was het traject van deze spoorlijn een bron van discussie in de Eernegemse gemeenteraad. Het was burgemeester Gustave van Sieleghem die het probleem ter sprake bracht. In het oorspronkelijk plan zou de stationsplaats op 2 km van de dorpsplaats aangelegd worden. De burgemeester van Eernegem ging hierover onderhandelen met de minister van openbare werken. Bij Eernegem station werd de 6 ha grote en 3 m diepe stationsput aangelegd. Via een 16 km lange gietijzeren leiding werd het water van Eernegem naar het eindstation Oostende getransporteerd. Het water in Oostende was zout water, wat de treinen aantastte. Het water in de stationsput van Eernegem was zoet water, was bovendien zeer kalkarm en hierdoor veel geschikter om te gebruiken voor de treinen. In 1912 besloot men om de stationsput te vergroten. De onderhandelingen voor deze vergroting werden echter stopgezet door Eerste Wereldoorlog. In 1923 kon men de put toch uitbreiden. De werken duurden tot 1925. In 1961 werd de treinverbinding Oostende-Torhout afgeschaft. Tien jaar later werd het ondertussen vervallen stationsgebouw door de gemeente aangekocht en afgebroken. Bij het verdwijnen van de spoorlijn 62 was er geen water meer nodig en de put werd dus niet meer gebruikt. In 1986 werd de 16 km lange buis opgegraven en afgevoerd. De stationsput kreeg vanaf dan een nieuwe functie als recreatieoord. Sinds 2025 is het hele domein rond de Stationsput vernieuwd. De oude boerderij van André is veranderd in een openbare picknick plaats. Het heeft de vorm van een huis met een grote open muur en een bord over de geschiedenis. Daarnaast ligt er ook een pomp waarbij er grondwater uit de grond kan gepompt worden. Het water wordt dan via uitgeholde boomstammen vervoerd. Dit is een leuke activiteit voor de kinderen en families.
Sint-Lambertuskerk (Groot-Overlaar)

De Sint-Lambertuskerk is een kerk in het Belgische Overlaar. Zij wordt sinds 1976 beschermd als monument. De Sint-Lambertuskerk is een van de oudste kerkjes in het land. Het is een kleine, eenbeukige kerk met een stevige toren en driezijdig koor met sacristieën. De beuk behoort tot de zeldzaam "in situ" bewaarde preromaanse monumenten: hij bestaat in ruime mate uit opnieuw gebruikt Romeins materiaal en kwartsiet in onregelmatig verband. Het is zeer waarschijnlijk dat deze stenen afkomstig zijn van de Gallo-Romeinse villa's die in de 3e eeuw op de Goudberg bij Hoegaarden stonden, enkele honderden meters van de plek waar de kerk van Overlaar werd gebouwd. Deze villa's waren toen waarschijnlijk al verlaten, maar de stenen kregen een nieuwe bestemming. De preromaanse beuk dateert van de 10e eeuw, het romaanse koor van de 12e eeuw. De vierkante westtoren werd in de 13de eeuw, de traptoren in de 16e eeuw gebouwd. Op het hoofdaltaar prijkt een schilderij van de patroonheilige (circa 1600), op het zuidaltaar een Sint-Bernardusbeeld (volkskunst uit het laatste kwart van de 16e eeuw). De zijaltaren zijn in Louis XV-stijl (tweede helft 18e eeuw). De restauratie van het 19e-eeuwse orgel, gebouwd door de Tiense orgelbouwer Pieter-Adam Van Dinter, werd voltooid in 1990. De Sint-Lambertuskerk wordt niet meer gebruikt voor de eredienst, want is vervangen door een nieuw kerkje, Sint-Jozef, in Nieuw-Overlaar, dichter gelegen bij de stadskern.
Rovertkapel

De Rovertkapel is een kapel nabij de Belgische plaats Hulsel, ten noordoosten van Poppel en vlak bij de Belgisch-Nederlandse grens. Hier, nabij Grenspaal 209, stroomt ook de Rovertse Leij Nederland binnen. Vanaf 1643 tot iets na 1672 bevond zich op de plaats van de kapel een grenskerk voor de bewoners van Hilvarenbeek. De legende Het verhaal gaat dat op 13 oktober 1735 een diefstal plaatsvond in de Valentinuskerk te Poppel, waarbij de gewijde hosties en relikwieën werden ontvreemd. De bevolking wilde dit alles terug en verdeelde zich in groepen die de omgeving afspeurden. Uiteindelijk constateerde men dat, op de plaats van de voormalige grenskerk, in de grond was gewoeld. Toen men hier ging graven vond men de hosties, onbeschadigd, terug. Een variant op deze legende maakt gewag van een herder die met zijn schaapskudde op deze plaats langstrok, waarop de schapen halt hielden en godvruchtig knielden. De kapel In ieder geval werd van 1736-1738 een kapel opgericht. Het is een witgekalkt vierkant gebouwtje met afgeplatte hoeken en een barok aandoend koepeltje. In de kapel bevindt zich een schilderij van Zuster Augustina da Porta, voorstellende het voorval met de schaapskudde. De kapel is tegenwoordig een rustpunt en een knooppunt van diverse wandel- en fietsroutes. Toponymie De naam Rovert heeft niets van doen met de onverlaten die de hosties gestolen hebben, maar is een samentrekking van rode, dat gerooide plek in het bos betekent, en voorde, dat doorwaadbare plaats in een beek betekent.
Bibliotheek van Genk

De hoofdbibliotheek van Genk kwam er met de aanleg van het nieuwe stadsplein in 2006. De oude bibliotheek op de tweede verdieping van het Stadhuis was met zijn 2000 m² te klein geworden voor de 265.000 bezoekers die er jaarlijks over de vloer kwamen. De moderne bibliotheek was een prestigeproject en daarom vertrouwde het stadsbestuur het ontwerp aan de beroemde Franse architect Claude Vasconi toe. Dit was tevens het laatste project van Vasconi die in 2009 overleed. De bibliotheek was klaar in 2008. Gebouw Het gebouw heeft de vorm van een reusachtige kubus en bevindt zich naast het stadhuis op het stadsplein. Het heeft een enorme glazen wand waardoor de bezoekers binnen de bibliotheek een panoramisch uitzicht hebben op het plein en er bovendien een erg open sfeer wordt gecreëerd. Binnen de bibliotheek zelf heeft de architect gekozen om in een soort L-vorm verdiepingen trapsgewijs op elkaar te stapelen rond een halfopen atrium waar er zich een zit -en krantenhoek bevindt. In het gebouw van 6000m² bevinden zich ook "Het Werkstation", deel van de VDAB Genk, en een externe brasserie. Heel het gebouw is toegankelijk voor gehandicapten dankzij een glazen lift. Uitleenmateriaal De bibliotheek telt meer dan 350.000 uitleenmaterialen waaronder boeken, dvd's en cd's waaronder een groot aantal van het klassieke genre. Verder heeft de bib ook een uitgebreide jeugdafdeling. Alle materialen zijn gratis te ontlenen, indien men lid en jonger dan 26 jaar is. Men kan voor vier weken en beperkt in aantal (tot tien stuks) lenen. Technologie De bibliotheek is een van de modernste van België en geldt als model voor de andere bestaande en toekomstige bibliotheken in Vlaanderen. Zo gebeuren zowel het inleveren als inscannen van de uitleenmaterialen elektronisch en zonder de hulp van het personeel. Dit laat toe om ook buiten de openingsuren boeken etc. in te leveren via een speciale klep. Er is ook geen lidkaart, alles gebeurt via de identiteitskaart. Externe link Website Bibliotheek Genk
Maison Sander Pierron

La Maison Sander Pierron est un bâtiment de style Art nouveau réalisé à Bruxelles en Belgique par l'architecte Victor Horta. Localisation La maison se trouve au numéro 157 de la rue de l'Aqueduc à Ixelles entre l'Avenue Louise et la chaussée de Waterloo dans un quartier où Victor Horta érigea plusieurs bâtiments comme la Maison Vinck ou la Maison Horta. Historique Le propriétaire et commanditaire de la maison est un ami de Victor Horta. Alexandre dit Sander Pierron est un écrivain, journaliste et critique d'art bruxellois en vogue au début du XXe siècle. La maison est érigée en 1903 et son classement intervient le 19 février 1998. Description La façade est composée de trois niveaux et deux travées. La travée de gauche est la plus large. Les baies d'une travée sont décalées par rapport à celles de l'autre. À l'exception du soubassement et de l'encadrement de la porte d'entrée construits en pierre de taille, la brique rouge est le matériau principal de la façade. Elle est complétée par des lignes de briques blanches formant des dessins polychromes assez rares chez Victor Horta. Les deux éléments les plus remarquables de cette façade sont la porte d'entrée et le balcon du dernier étage. La partie supérieure de la porte d'entrée est décorée d'une ferronnerie d'une grande légèreté. Les deux boîtes aux lettres ainsi que le tirant de porte sont en bronze. Autour de la porte, les pierres de taille toutes en courbes s'intègrent harmonieusement dans le dessin polychromes des briques. Le balcon se trouve au dernier niveau de la travée gauche. Il est construit en pierre tout comme les consoles sur lesquelles il repose. La rambarde en fer forgé aux courbes végétales est surmontée d'une main courante en bois. Ce balcon précède une grande baie prévue pour le bureau de son propriétaire écrivain. Une alternance de briques rouges et blanches montées en pilastres encadrent cette baie. Quelques rangées de briques blanches terminent la façade sous une corniche épousant les différentes dimensions des travées et pilastres. Références Annexes Articles connexes Art nouveau en Belgique Art nouveau à Bruxelles Victor Horta Liens externes La Maison Sander Pierron sur le site officiel de l'inventaire du patrimoine architectural de la Région de Bruxelles-Capitale Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Art nouveau Portail de Bruxelles
Sander Pierronhuis

Het Sander Pierronhuis is een art-nouveau-gebouw in Brussel (Elsene), België, ontworpen door de architect Victor Horta voor zijn vriend Sander Pierron. Locatie Het huis bevindt zich in de Waterloostraat 157 in Elsene, tussen de Louizalaan en de Waterloosesteenweg, in het hart van de Kasteleinwijk, waar Victor Horta verschillende gebouwen liet optrekken, zoals het Vinckhuis en het Hortahuis. Historiek De bouwheer en eigenaar van het huis was een vriend van Victor Horta. Alexandre, beter bekend als Sander Pierron. Hij was een schrijver, journalist en kunstcriticus uit Brussel die aan het begin van de 20e eeuw in de mode was. Het huis werd gebouwd in 1903 en werd op 19 februari 1998 geclasseerd. Beschrijving Gevel De voorgevel bestaat uit drie niveaus en twee traveeën. De linker travee is het breedst. De traveeën van de ene overspanning zijn verschoven ten opzichte van de traveeën van de andere overspanning. Met uitzondering van de plint en het kozijn van de toegangsdeur, die van gehouwen steen zijn, is rode baksteen het hoofdmateriaal van de gevel. Het geheel wordt vervolledigd door rijen witte bakstenen die veelkleurige patronen vormen die vrij zeldzaam zijn in het werk van Victor Horta. De twee meest opvallende elementen aan deze gevel zijn de toegangsdeur en het balkon op de bovenste verdieping. Het bovenste gedeelte van de toegangsdeur is versierd met zeer licht smeedwerk. Zowel de twee brievenbussen als de deurkruk zijn van brons. Rondom de deur sluiten de gebogen, geslepen stenen harmonieus aan bij het polychrome ontwerp van de bakstenen. Het balkon bevindt zich op de bovenste verdieping van de linker travee. Het is gebouwd van steen, net als de consoles waarop het rust. De smeedijzeren leuning met plantvormige rondingen is bekroond met een houten leuning. Dit balkon ligt vóór een grote erker, die bestemd was voor het kantoor van de schrijver-eigenaar. Deze erker wordt omlijst door een afwisseling van rode en witte bakstenen, gemonteerd in pilasters. Een paar rijen witte bakstenen maken de gevel af, onder een kroonlijst die is afgestemd op de verschillende afmetingen van de traveeën en pilasters. Interieur Het interieur volgt een traditioneel grondplan met een keuken in het souterrain, een salon aan de straatzijde en een eetkamer aan de tuinzijde. De inkomhal is versierd met mozaïeken en leidt naar twee trappen: een houten hoofdtrap met een sierlijke leuning en een tweede trap in wit marmer naar het souterrain. Op de eerste verdieping bevindt zich een bibliotheek met pitchpine-houtwerk en okergeel glas-in-lood, dat het licht subtiel filtert. De deurklinken en andere details vertonen de kenmerkende vloeiende lijnen van de art-nouveaustijl. Bronnen en externe links Het Sander Pierronhuis op de officiële website van de inventaris van het architecturaal erfgoed van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest Gerelateerde artikelen Art nouveau in Brussel Victor Horta
Ploegsteert Wood Military Cemetery

Ploegsteert Wood Military Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission (CWGC) burial ground for the dead of the First World War located in the Ypres Salient within Ploegsteert Wood on the Western Front in Belgium. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation The cemetery was founded by enclosing a number of small cemeteries made by individual regiments. The grounds were established in December 1914 as the "Somerset Light Infantry Cemetery", expanding in April 1915 when the "Bucks Cemetery" was started by the Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry A further cemetery was established by the Gloucesters and the Loyal North Lancs regiments in October 1915, named "Canadian Cemetery, Strand" after its 28 Canadian graves and the nearby Strand trench. The cemetery was used by New Zealanders in 1917. It fell into German hands on 10 April 1918 and remained occupied until 29 September, when the Hundred Days Offensive swept fighting out of the Salient. The cemetery was designed by W H Cowlishaw. References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. WO1.be WW1Cemeteries.com Ploegsteert Wood Military Cemetery at Find a Grave
Cimetière militaire du bois de Ploegsteert

Le cimetière militaire du bois de Ploegsteert ou Ploegsteert Wood Military Cemetery est un cimetière militaire britannique de soldats de la Première Guerre mondiale, situé près du village belge de Ploegsteert. Le cimetière est situé à un kilomètre et demi au nord-est du centre du village de Ploegsteert à la jonction du territoire de Warneton, au milieu du bois de Ploegsteert. Le cimetière a été conçu par William Cowlishaw et a une forme irrégulière. Il est entouré d'une clôture en fil de fer et d'arbustes. Au centre se trouve la Croix du Sacrifice. Le cimetière est entretenu par la Commonwealth War Graves Commission. Il y a 164 victimes. Histoire Après les premiers combats, le bois de Ploegsteert se trouve dans la partie britannique du front. Il est surnommé Plugstreet Wood. Le cimetière est créé en fusionnant plusieurs petits cimetières régimentaires des environs. Le cimetière du Somerset Light Infantry a été créé ici en décembre 1914, lorsque le Somerset Light Infantry a enterré un certain nombre de leurs morts. En avril 1915, un périmètre de l' Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry, appelé Bucks Cemetery, est établi. Au cours de l'année 1915, les Gloucester et les Loyal North Lanc y firent également des inhumations. Le dernier lieu a été nommés Canadian Cemetery, Strand, d'après les 28 tombes canadiennes de 1915 et d'après The Strand, une tranchée qui traversait les bois. En 1916, le cimetière était peu utilisé, jusqu'à ce que la division néo-zélandaise y enterre à nouveau les morts à l'été 1917. Au cours de l'offensive allemande du printemps 1918, le cimetière fut brièvement aux mains des Allemands, jusqu'à ce que la zone soit à nouveau libérée en septembre 1918. Ils s'y trouvent 117 Britanniques, 28 Canadiens, 18 Néo-Zélandais et 1 Australien. Récompenses Charles Carus Maud, capitaine du Somerset Light Infantry, a reçu l'Ordre du service distingué (DSO). John Raymond Waddy, lieutenant dans le Royal Army Medical Corps a reçu la Croix militaire (MC). Henry John Jeffery, caporal de la New Zealand Rifle Brigade a reçu la Distinguished Conduct Medal (DCM). Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Commonwealth War Graves Commission Cimetière militaire de Ploegsteert Wood sur le site Web du CWGC. Cimetière militaire de Ploegsteert Wood sur le site WW1.be Cimetière militaire de Ploegsteert Wood sur le site ww1cemeteries.com Portail de la mort Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Belgique Portail du Royaume-Uni
Ploegsteert Wood Military Cemetery

Ploegsteert Wood Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen nabij het Belgische dorp Ploegsteert. De begraafplaats ligt anderhalve kilometer ten noordoosten van het dorpscentrum van Ploegsteert op het grondgebied van Waasten, midden in het Ploegsteertbos. De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en heeft een onregelmatige vorm. Ze wordt omgeven door een afsluitingsdraad en heesters. Centraal staat het Cross of Sacrifice. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er rusten 164 slachtoffers. Geschiedenis Na gevechten aan het begin van de oorlog lag het Ploegsteertbos in het door de Britten veroverd gebied. Het werd door de Britten "Ploegsteert Wood" genoemd en het bleef er gedurende de oorlog relatief rustig. De begraafplaats ontstond door samenvoeging van een aantal kleinere regimentsbegraafplaatsen. In december 1914 ontstond hier de Somerset Light Infantry Cemetery, toen de Somerset Light Infantry er een aantal gesneuvelden begroef. In april 1915 kwam er een perk van de Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry, Bucks Cemetery genoemd. In de loop van 1915 deden ook de Gloucesters en de Loyal North Lancs hier bijzettingen. De laatste perken werden Canadian Cemetery, Strand genoemd, naar de 28 Canadese graven uit 1915 en naar "The Strand", een loopgraaf die door het bos liep. In 1916 werd de begraafplaats weinig gebruikt, tot de New Zealand Division in de zomer van 1917 hier weer gesneuvelden begroef. Tijdens het Duitse lenteoffensief in het voorjaar van 1918 was de begraafplaats even in Duitse handen, tot het gebied in september van 1918 weer werd bevrijd. Er rusten nu 117 Britten, 28 Canadezen, 18 Nieuw-Zeelanders en 1 Australiër. Onderscheidingen Charles Carus Maud, kapitein bij de Somerset Light Infantry werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO). John Raymond Waddy, luitenant bij het Royal Army Medical Corps werd onderscheiden met het Military Cross (MC). Henry John Jeffery, korporaal bij de New Zealand Rifle Brigade ontving de Distinguished Conduct Medal (DCM). Externe links Ploegsteert Wood Military Cemetery op de website van de CWGC. Ploegsteert Wood Military Cemetery op de website van WO1.be Ploegsteert Wood Military Cemetery op de website van ww1cemeteries.com
Náměstí Rogier

Náměstí Rogier (francouzsky Place (Charles) Rogier, nizozemsky (Karel) Rogierplein) se nachází na severním okraji belgické metropole Bruselu. Jmenuje se podle Charlese Rogiera, jednoho ze zakladatelů nezávislého belgického státu. Náměstí vždy sloužilo jako významná dopravní křižovatka Bruselu. V 19. století zde bylo vybudováno nádraží a na něj se napojovala veřejná doprava. Po druhé světové válce bylo nádraží nicméně odstraněno a celé okolí náměstí doznalo značných změn. V současné době se tak v blízkostí náměstí nachází velké množství výškových budov. Pod náměstím byl vybudován silniční tunel a linka metra (stanice Rogier). Prochází tudy také malý okruh (Boulevard Badouin); silniční okruh kolem centra města. Okolí náměstí je ukázkovým příkladem procesu tzv. bruselizace, tedy přestavby historické zástavby v moderní velkoměsto bez ohledu na jeho historickou tradici. Od roku 2006 prochází prostor samotného náměstí další rekonstrukcí. Související články Třída Rogier Rogier (stanice metra v Bruselu) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Náměstí Rogier na Wikimedia Commons
Karel Rogierplein

Het Karel Rogierplein, vaak afgekort tot Rogierplein (Frans: Place Charles Rogier, kort Place Rogier), is een plein in de Brusselse gemeente Sint-Joost-ten-Node. Het plein ligt aan de Kleine Ring van de Belgische hoofdstad en vormt de kruising van de Kruidtuinlaan, de Nieuwstraat, de Brabantstraat, de Adolphe Maxlaan en de Vooruitgangsstraat. Het naar Charles Rogier genoemde plein bevindt zich op de overgang tussen de historische binnenstad (de Vijfhoek) en de kantorenwijk Noordruimte, een exponent van het moderne Brussel. Het Karel Rogierplein wordt gedomineerd door hedendaagse hoogbouw, waarin kantoren, hotels en winkelcentra onderdak vinden. Het plein is dan ook een belangrijke commercieel centrum. Aan de noordkant van het Karel Rogierplein staat de Rogiertoren, het op twee na hoogste gebouw van België. Onder het plein ligt het metrostation Rogier, waar de ringlijnen 2 en 6 en de noord-zuidas van de premetro elkaar kruisen. Geschiedenis Tot 1952 bevond zich aan het Karel Rogierplein het Brusselse Noordstation. Het kopstation werd in verband met de ingebruikname van de Noord-Zuidverbinding vervangen door een nieuw, verder naar het noorden gelegen stationscomplex. In 1955 werd het oude stationsgebouw afgebroken. Van 1 mei 1891 tot 31 juli 1978 hadden de buurtspoorwegen op dit plein een van de belangrijkste Brusselse eindpunten. Het was vanaf 11 oktober 1957 ingericht met een keerlus langs de Georges Matheusstraat en de Theaterstraat (nu Albert II-laan). Het grootste deel van het plein werd 2013-2015 opnieuw aangelegd, waarbij ook enkele toegangen tot het metrostation opengewerkt en vernieuwd werden. Boven het station is een grote parasolvormige lichtdoorlatende luifel gekomen naar plannen van Xaveer De Geyter. De constructie weegt 200 ton en heeft een diameter van 64 meter. Galerij Referenties
Station Hamont

Station Hamont is een spoorwegstation langs spoorlijn 19 (Mol-Hamont-Weert) in de gemeente Hamont-Achel. Het grensstation, gelegen aan de IJzeren Rijn, werd in 1957 voor het reizigersverkeer gesloten. Op 6 april 2014 werd het station door de NMBS heropend. Heropening In juni 2009 maakte de NMBS bekend dat zij voornemens is om opnieuw treinen te laten rijden vanaf en naar station Hamont. Sinds 6 april 2014 rijden dagelijks een aantal NMBS-treinen naar Hamont. Hiertoe werd een nieuw perron aangelegd, alsook een uitwijkspoor. In 2022 wordt het perron verlengd en verhoogd. Hierdoor wordt het station integraal toegankelijk voor personen met een beperking en zal het mogelijk zijn om langere treinen te laten stoppen. Elektrificatie spoorlijn Hamont-Mol In 2018 startte Infrabel met de elektrificatie van de spoorlijn tussen Mol en Hamont. Deze zou afgewerkt zijn in juni 2020, maar liep een jaar vertraging op door de coronacrisis. Op donderdag 10 juni 2021 was het traject volledig afgewerkt en reed de eerste elektrische trein (Desiro) tussen Mol en Neerpelt. Vanaf maandag 14 juni 2021 wordt de treindienst deels verzekerd door elektrische treinen en deels nog door dieseltreinstellen (MW41), om dan geleidelijk aan volledig over te schakelen op elektrische treinen. Ook vertrekt studenten-P-trein Mol-Leuven-Heverlee op zondagavond vanaf zondag 20 juni in Hamont in plaats van Mol. Deze trein wordt gereden met een dubbeldekstrein (M5) in plaats van een dieseltreinstel (MW41). Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag. Bussen Toekomst Er zijn plannen om de treindienst door te trekken naar het Nederlandse Weert.