NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wollerscheider Wald

Das Naturschutzgebiet Wollerscheider Wald liegt im Gemeindegebiet Simmerath nördlich von Lammersdorf und gehört geografisch zur Exklave Roetgen/Lammersdorf. Schutzzweck Geschützt werden sollen die Lebensräume für viele nach der Roten Liste gefährdete Pflanzen, Pilze und Tiere. Hierzu dient die Entwicklung eines naturnahen Waldbestandes sowie die Erhaltung und Optimierung wertvoller Moorrelikte und des Biotopverbunds zwischen den Naturschutzgebieten Wollerscheider Venn und Kämpchen. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete in der Städteregion Aachen Weblinks Naturschutzgebiet „Wollerscheider Wald“ (ACK-064) im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen
Wollerscheider Wiesen

Das Naturschutzgebiet Wollerscheider Wiesen liegt im Gemeindegebiet Simmerath westlich von Lammersdorf. Schutzzweck Der Zweck ist die Entwicklung einer Pufferzone für die Naturschutzgebiete Wollerscheider Venn und Wollerscheider Wald und weiter eines Biotopverbundes zum Naturschutzgebiet Kämpchen parallel zum Waldrand. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete in der Städteregion Aachen Weblinks Naturschutzgebiet „Wollerscheider Wiesen“ (ACK-065) im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen
Arts²

ARTS² (Arts au carré) est une école supérieure des arts publique de la Fédération Wallonie-Bruxelles, organisée par Wallonie-Bruxelles Enseignement. ARTS2 résulte de la fusion du Conservatoire royal de Mons et de l'École supérieure des Arts plastiques et visuels à Mons (ESAPV) en date du 1er janvier 2012. L' école supérieure des arts dénommée ARTS² organise quatre domaines d'enseignement supérieur artistique : le domaine des Arts visuels (proposant les options : architecture d'intérieur, arts numériques, communication visuelle, dessin, design urbain, gravure, image dans le milieu, peinture et sculpture) ; le domaine de la Musique ; le domaine du Théâtre; le domaine de la Danse. L’école compte quelque 850 étudiants, son pouvoir organisateur est Wallonie-Bruxelles Enseignement depuis 2019 et son siège social est établi à Mons. Elle organise les cours de l’agrégation de l’enseignement secondaire supérieur jusqu'à l'année académique 2024-2025. Ensuite, l’agrégation de l’enseignement secondaire supérieur sera remplacée par le Master en Enseignement Section 5. Elle participe aussi au programme Erasmus et collabore à des formations de troisième cycle avec des universités. Directeurs André Foulon : 1er janvier 2012. Michel Stockhem : septembre 2012. Directeur du domaine de la Musique : Michel Stockhem ; Directeur du domaine des arts visuels : Philippe Ernotte ; Domaine du théâtre : Jean-Francois Politzer. Élèves de renom Édith Dekyndt (1960-) : atelier gravure. Notes et références Liens externes ARTS² Conservatoire royal de Mons École supérieure des Arts plastiques et visuels à Mons Arrêté du Gouvernement de la Communauté française du 28 avril 2011 approuvant la fusion entre le Conservatoire royal de Mons et l’École supérieure des Arts plastiques et visuels de la Communauté française Portail de l’éducation Portail des arts Portail du Hainaut
Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Jobkerk

De Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Jobkerk is een neogotische parochiekerk in de Antwerpse gemeente Arendonk, gelegen aan de Vrijheid. Geschiedenis In 1212 werd voor het eerst een kerkgebouw in Arendonk vermeld, toen het patronaatsrecht aan de Abdij van Floreffe werd toebedeeld. Het tiendrecht werd verzorgd door de Abdij van Postel. Omstreeks 1500 kwam een nieuwe kerk tot stand die meerdere malen werd beschadigd, herbouwd en vergroot. Aan het einde van de 19de eeuw was deze kerk veel te klein geworden. In 1901 werd het gebouw gesloopt. Tussen 1901 en 1904 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Ernest Dieltiens, die in dezelfde periode ook de plannen tekende voor de Antwerpse Sint-Norbertuskerk. Gebouw Het betreft een georiënteerd bakstenen bouwwerk in neogotische stijl. De kruisbasiliek heeft een voorgebouwde westtoren die geflankeerd wordt door een achthoekige traptoren en vier geledingen telt. De torenspits heeft vier hoektorentjes. Het koor is driezijdig afgesloten. Ten noordwesten van de kerktoren staat een Heilig Hartbeeld uit 1929, ontworpen door de Antwerpse beeldhouwer Nestor Gerrits. Interieur De kerk bezit een aantal gepolychromeerde houten beelden, zoals een Sint-Anna ten Drieën (15e eeuw), Onze-Lieve-Vrouw van Smarten, Sint-Rochus (16e eeuw) en een Sint-Job op de mesthoop (tweede helft 17e eeuw). Er is ook een kruisbeeld in palmhout (17e eeuw). Daarnaast nog tal van 17e-, 18e-, 19e- en 20e-eeuwse beelden. Het hoofdaltaar en de zijaltaren zijn van 1904 en 1923. De kerkmeestersbank is in rococostijl (18e eeuw). Het orgel is van 1845 met oudere delen. De preekstoel is van 1792. Het doopvont is uit de tweede helft van de 17e eeuw en er zijn 17 neogotische glas-in-loodramen. Externe link Inventaris Onroerend Erfgoed
Sint-Jobskerk (Schoonbroek)

De Sint-Jobskerk is de parochiekerk van het tot de Antwerpse gemeente Retie behorende dorp Schoonbroek, gelegen aan het Kerkplein. Geschiedenis Schoonbroek behoorde tot de Sint-Martinusparochie van Retie. Al vóór 1400 was er sprake van bedevaarten naar Sint-Job te Schoonbroek, een heilige die werd aangeroepen tegen besmettelijke ziekten. De bedevaarten duurden voort tot midden 20e eeuw. In 1476 werd er een kapel gebouwd waarvan het patronaatsrecht in handen was van de Abdij van Tongerlo en vanaf 1554 werd het kerkje ook bediend vanuit de priorij Corsendonk. In 1556 werd een grotere kapel gebouwd en ook doopsels en begrafenissen mochten er sindsdien plaatsvinden. Een doopvont en een kerkhof kwamen tot stand. In 1803 werd Schoonbroek een kapelanij en in 1842 een zelfstandige parochie. In 1851 werd de kerk vergroot naar ontwerp van Eugeen Gife. Het bescheiden transept en het driezijdig afgesloten koor bleven behouden, maar het eenbeukig schip werd toen vernieuwd. In 1861 werden ook transept en koor vernieuwd. In 1874 werd de dakruiter vervangen door een westtoren naar ontwerp van Pieter Jozef Taeymans. Gebouw Het betreft een eenbeukige neogotische bakstenen kruiskerk met driezijdig afgesloten koor en ingebouwde westtoren. Interieur Van groot belang is het Sint-Jobsretabel van 1540-1545. Het is vervaardigd in houtsnijwerk dat grotendeels verguld is terwijl er ook beschilderde panelen zijn. Het schilderij Christus aan het kruis is 17e-eeuws. Een Onze-Lieve-Vrouw met Kind is van omstreeks 1600 en werd uitgevoerd in gepolychromeerd hout en is afkomstig van de priorij Corsendonk. Er is een 16e-eeuws Christusbeeld en een 17e-eeuws beeld van Sint-Nicolaas of Sint-Rumoldus. Verder zijn er veel 19e-eeuwse beelden. Het doopvont is 16e-eeuws en werd vervaardigd uit blauwe hardsteen. De preekstoel is eind 17e-eeuws. Het orgel, in neoclassicistische stijl, is van 1839 en werd vervaardigd door de Duffelse orgelbouwer Theodoor Smet.
Sint-Martinuskerk (Retie)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Retie, gelegen aan de Markt. Geschiedenis Voor 1264 waren de rechten van de parochie in bezit van het Sint-Martinuskapittel te Luik en daarna kwamen ze aan de Abdij van Tongerlo, die tot 1819 de pastoor leverde. Van een stenen kerkgebouw was voor het eerst sprake in 1461, maar dit betrof herstelwerkzaamheden aan een -dus- ouder gebouw. Er zijn geen documenten waaruit blijkt dat er later een nieuwe kerk werd gebouwd. Dit gebeurde pas in 1871-1872, toen een nieuwe kerk naar ontwerp van Pieter Jozef Taeymans werd gebouwd. De oude toren bleef hierbij gehandhaafd, maar kreeg wel een nieuw uiterlijk in neogotische trant. Gebouw Het betreft een neogotische georiënteerde bakstenen kruisbasiliek met ingebouwde westtoren en een driezijdig afgesloten koor. Interieur De kerk bezit schilderijen: Onze-Lieve-Vrouw met Kind (18e eeuw) en Aanbidding der herders (1e helft 17e eeuw). Aan beelden: een stenen Ecce Homo (1e helft 16e eeuw); Sint-Martinus in gepolychromeerd hout (18e eeuw); Sint-Ambrosius in gepolychromeerde steen (ongeveer 1600); Sint-Nicolaas in gepolychromeerd hout (ongeveer 1600); Sint-Antonius Abt in gepolychromeerd hout (17e eeuw); Sint-Barbara in gepolychromeerd terracotta (18e eeuw); Sint-Sebastiaan in gepolychromeerd hout (18e eeuw); Sint-Augustinus en Sint-Norbertus in witgeschilderd hout (18e eeuw). Het hoofdaltaar is van 1877. Er zijn vier 18e-eeuwse biechtstoelen. Het orgel is van 1970 en werd vervaardigd door de firma Pels-D'Hondt. Er zijn 19e en 20e-eeuwse glas-in-loodramen.
Sint-Niklaaskerk (Postel)

De Sint-Niklaaskerk is de kerk van de Abdij van Postel, gelegen aan de Abdijlaan 16 te Postel. Geschiedenis Volgens schriftelijke bronnen zou de kerk in 1190 zijn ingewijd. Afgaande op de bouwstijl wordt begin 13e eeuw aangenomen voor de bouw van de oudste delen van de huidige kerk. In 1626 werd een deel van de kerk in gotische zin gewijzigd. Een dakruiter werd in 1769 vervangen door een westtoren; na blikseminslag werd deze in 1883 herbouwd. Gebouw Het betreft een georiënteerd kerkgebouw in laatromaanse stijl. De kerk is gebouwd in tufsteen dat in de Eifel werd gewonnen. De kerk heeft een driebeukig basilicaal schip en een lagere, halfronde apsis. De lagere, tegen het koor aangebouwde dwarskapelletjes, zijn 17e-eeuws. In 1930 werden ze voorzien van een neoromaanse apsis. Aan de zuidzijde bevond zich vroeger de hoofdingang, getuige een romaans portaal. In 1631 werd dit dichtgemetseld en in de 20e eeuw weer geopend, nu als toegang tot de sacristie. In de noordelijke zijbeuk bevindt zich een 18e-eeuws barokportaal. De noordelijke zijkapellen van 1626 zijn uitgevoerd in baksteen met zandstenen muurbanden. In dit jaar werd ook het houten gewelf door een stenen gotisch gewelf vervangen. Interieur Het interieur is geheel van natuursteen. De triomfboog dateert uit 1626. Het koorgestoelte is van 1630 en de in barokstijl uitgevoerde orgelkast is van 1712. Een nieuw orgel werd in 1972/1973 vervaardigd door de firma Pels-D'Hondt. De glas-in-loodramen van begin 20e eeuw stellen episoden uit het leven van Sint-Norbertus voor.
Heilige-Familiekerk (Witgoor)

De Heilige-Familiekerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Dessel behorende plaats Witgoor, gelegen aan de Meistraat 148A. Geschiedenis In 1661 werd hier een kapel gebouwd die gewijd was aan Onze-Lieve-Vrouw van Bijstand. Tijdens het interbellum (1918-1939) werd Witgoor een kapelanie die bediend werd vanuit de Abdij van Postel. Vanaf 1932 was er een noodkerk in de school van de zusters Annunciaten. In 1934-1935 werd een definitieve kerk gebouwd naar ontwerp van Stan Leurs. In 1958 werd deze verheven tot parochiekerk. De kapel, die enigszins buiten het dorp lag, viel ten prooi aan verwaarlozing en werd uiteindelijk gesloopt. Gebouw De bakstenen kerk is een voorbeeld van vroegmoderne architectuur en is verwant aan de nieuwe zakelijkheid. Feitelijk is het een zaalkerk, want de zijbeuken zijn als lage aanbouwen uitgevoerd. Links van de voorgevel staat een aangebouwde stoere toren op vierkante plattegrond, gedekt door een plat dak en voorzien van een metalen kruis. Het eigenlijke gebouw wordt gedekt door lage schilddaken en platte daken. Interieur Vooral het orgel is bijzonder: de oudste onderdelen zijn van 1630 en de orgelkast is van 1730. In 1787 werd het orgel geplaatst in de Sint-Martinuskerk van Retie. In 1936 werd het orgel naar Witgoor overgebracht. Het orgel is herhaaldelijk gewijzigd en gerestaureerd.
Sint-Niklaaskerk (Dessel)

De Sint-Niklaaskerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Dessel, gelegen aan de Markt. Geschiedenis In 1224 was er voor het eerst sprake van een bedehuis in Dessel, wellicht een kapelanie. In 1271 werd Dessel een zelfstandige parochie. Omstreeks 1480 werd een gotische kerk gebouwd, dit was een eenbeukige kruiskerk. De oudste delen van de westtoren, de gevels van het transept en de sluiting van het koor zijn hier nog van overgebleven. In de 18e eeuw werden in de kooroksels nog twee zijkapellen gebouwd. In 1863-1864 werd de kerk vergroot in neogotische trant, naar ontwerp van Johan Van Gastel. Hierbij werden zijbeuken aangebracht die aan de buitenkant oogden als zijkapellen met puntgevel. In 1944 werd de kerk zwaar beschadigd door oorlogsgeweld. In 1948-1950 werd de kerk hersteld en vergroot naar ontwerp van Jozef Schellekens. Omdat de oude delen moesten worden geïntegreerd in het nieuwe gebouw kwam dit neer op een verbreding van de kerk. Archeologisch onderzoek bracht de fundamenten van een voorgaand kerkgebouw aan het licht. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen kruisbasiliek met voorgebouwde westtoren en vijfzijdig afgesloten koor, dat 15e-eeuws is. Het nieuwe gedeelte van de kerk oogt aan de buitenkant neogotisch terwijl het interieur meer de geest van de moderne gotiek ademt. Interieur Uit het 4e kwart van de 17e eeuw is het beeld Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen in gepolychromeerd hout, afkomstig uit de voormalige kapel te Witgoor; de beelden van de heiligen Lucia, Barbara en Jozef zijn in witgeschilderd hout en van omstreeks 1700; beelden van de heilige Ambrosius, Augustinus en Nicolaas in gepolychromeerd hout zijn van de 2e helft van de 18e eeuw; een kruisbeeld is van de 1e helft van de 17e eeuw. De preekstoel is van 1693; het doopvont is van de 2e helft van de 17e eeuw; het doksaal is van 1774 en het orgel is van 1963 en werd vervaardigd door de firma Pels-D'Hondt. Hiernaast zijn er diverse 19e-eeuwse heiligenbeelden en kerkmeubelstukken.
Municipio di Mons

Il Palazzo Comunale di Mons, in Belgio, sorge sulla centrale Grand-Place. È uno dei maggiori monumenti della città e un bell'esempio dello stile gotico brabantino. Storia e descrizione Origini All'inizio della sua organizzazione comunale gli scabini di Mons si riunivano nel castello dei Conti di Hainaut. Verso il XIII secolo viene menzionato un primo municipio, chiamato Maison de la Paix, sito in Rue de Nimy. Ma altri documenti coevi lasciano supporre che esistessero due Maison de la Paix, di cui la seconda, più recente, sulla piazza del mercato (Grand-Place). È nel 1323 che il conte Guglielmo I di Hainaut dà l'autorizzazione di costruire la Maison de la Paix sul luogo dell'attuale municipio. Detta allora Maison de Ville, venne costruita con una base di pietre e mattoni e una soprelevazione a graticci . Questo edificio subì varie modifiche lungo il corso del XV secolo, fino a quando nel 1458 si decide la costruzione di un nuovo e più ampio edificio. Il Municipio gotico In seguito all'inizio della costruzione della Collegiata di Santa Valdetrude e lo sviluppo economico-demografico della città, gli scabini decidono di intraprendere la ricostruzione del Municipio. La prima pietra viene posta l'8 marzo 1459, ma nel 1477 esplode la polveriera che si trovava nell'adiacente arsenale, danneggiando notevolmente l'edificio in costruzione. Il cantiere viene subito ripreso, facendo appello al grande architetto Matthijs de Layens, già attivo in città nel cantiere della collegiata, e autore del monumentale Municipio di Lovanio. De Layens disegnò il progetto di un grande edificio di stile gotico fiammeggiante a due piani. Tuttavia la mancanza di fondi non permise la costruzione del secondo piano, che lasciò l'edificio incompiuto. Per molto tempo il palazzo presentava la copertura provvisoria di un Tetto di paglia, che venne rimpiazzato da una copertura a tegole solo nel XVI secolo. Nel XVIII secolo il tetto venne profondamente modificato quando vide il rivestimento attuale d'ardesia e Tirou e Caffiaux vi aggiunsero il lanternone classicheggiante fra il 1716 e il 1718; che accoglie l'antica campana detta Bancloque. risalente al 1390, e trasferita dall'altra Maison de la Paix. Nel XIX secolo l'edificio venne restaurato. Note Voci correlate Gotico brabantino Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su municipio di Mons Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale del Municipio, su mons.be (archiviato dall'url originale il 15 settembre 2016). (FR) ufficiale della città di Mons, su visitmons.be.
Stadhuis van Bergen

Het Stadhuis van Bergen (Frans: Hôtel de ville de Mons) is een historisch monument op de Grote Markt (Grand-Place) in de Belgische stad Bergen. Geschiedenis In 1323-1327 werd het huis van ontvanger Jehan Villain dou Markiet († 1305) omgebouwd tot raadhuis. Vervolgens werd dit geïntegreerd in een nieuw complex, waarvan de voornaamste vleugel van 1459 tot 1467 werd opgetrokken aan de Grote Markt. Het ontwerp in gotische stijl was van de architect Matthijs de Layens, maar werd niet compleet gerealiseerd. Na een kruitexplosie die in 1477 acht doden maakte en muren deed instorten, mocht De Layens terugkomen om zijn creatie herop te bouwen. Behalve het stadsbestuur zetelden ook de Staten van Henegouwen in het stadhuis. Beschrijving De voorgevel bestaat uit drie bouwlagen en tien traveeën. De klokkentoren in het midden is een toevoeging uit 1717-1718. De centrale poort geeft toegang tot een binnenplein, waaraan de "ancien manoir" van Jehan Villain dou Markiet ligt. Daar weer achter ligt de Tuin van de Burgemeester (Jardin du Mayeur), die in verbinding staat met het Museum van de Doudou (de vroegere Berg van barmhartigheid). In de voorgevel aan de Grote Markt bevindt zich een beeld van een aapje (Singe du Grand Garde), dat beschouwd wordt als geluksbrenger. Een ander kunstwerk is de bronzen trapleuning waarin Gérard Garouste een voorstelling van Sint Joris (de helm) en de draak verwerkte (2006). Binnen bestaat het stadhuis uit verschillende zalen: de Trouwzaal (Salle des Mariages) met zijn zoldering in Italiaanse stijl (1682); de Commissiezaal (Salle des Commissions) met zijn schoorsteen van marmer uit Rance en de Buidelzaal (Salle des Sacquiaux) met zijn open haardvuur uit de 16de eeuw. De portrettenkamer en de grote kamers (les Grands Salons) werden heringericht met antieke meubels en kunstvoorwerpen. De staatsiewerkkamer van de burgemeester (Cabinet d’Apparat) is een van de oudste delen (15de eeuw) van het stadhuisgebouw, hoewel de huidige aankleding eind-19de-eeuws is. Afbeeldingen Bronnen Stad Bergen Erfgoed Waals gewest Voetnoten
Sint-Gaugericuskerk (Pamel)

De Sint-Gaugericuskerk is de parochiekerk van Pamel, deelgemeente van Roosdaal. De kerk in neogotische stijl, werd gebouwd in 1903 naar een ontwerp van Jules Goethals. Op 8 september 1921 werd ze plechtig ingewijd door kardinaal Mercier. De kerk werd gebouwd ter vervanging van een verdwenen kerkgebouw dat meer in het westen, vlak bij de Dender op een plaats die toen het centrum van Pamel vormde. Al in 1179 stond hier een kerk die in 1868-69 werd vergroot. De kerktoren werd verhoogd in 1878 maar de instorting van de toren, het jaar nadien, zorgde ervoor dat het gebouw volledig werd gesloopt. Een deel van haar inboedel verhuisde naar het nieuwe kerkgebouw. De laatste kerkbaljuw was Josephus Désidérus Cautaerts (1888-1962), in Pamel beter gekend als de "zwisj". Zijn achterkleinzoon Koenraad Hyppoliet Marie Désiré Joseph Cautaerts (1986) neemt die draad sinds enkele jaren terug op in Aarschot en Roosdaal. De beschermheilige van de kerk is Sint-Gaugericus. Naast deze heilige worden ook de heiligen Cornelius en Laurentius vereerd. Pastoors te Pamel Henricus Van Eyndhoven (1849 - 1926), onderpastoor (19 januari 1877) en pastoor te Pamel (20 juni 1890) Joannes Verwimp (1873 - 1943), pastoor te Pamel (7 mei 1926) Jozef Janssens (1880 - 1950), pastoor te Pamel (6 april 1929) Jozef Geeraerts (1901 - 1988), onderpastoor te Pamel (1948) en deken van de dekenij Liedekerke-Roosdaal (1966) Jozef Uytterhoeven (1928 - 1993), pastoor te Pamel (1971) André Smismans (1931), onderpastoor en pastoor te Pamel Marcel Raymaekers Hans Decancq Kris Van Den Bossche
Sternerův dům

Sternerův dům známý také jako Glassmaker’s House (francouzsky Maison et Atelier du maître-verrier Sterner, vlámsky Atelier en Woning van meester glasmaker Sterner) je secesní dům v Ixelles v Belgii. Stavba je výrazným příkladem secesní architektury. Historie Dům navrhl architekt Ernest Delune pro vídeňského skláře Sternera, který se specializoval na výrobu vitráží. Dům byl postaven v letech 1893–1902 ve dvou fázích, kdy v první fázi byla postavená část v eklektickém stylu na Rue de la Vallée 5, a v druhé fázi byla vystavěna polovina v secesním stylu na Rue du Lac 6. Sterner v atelieru v horním patře domu navrhoval secesní vitrážová okna pro několik Delunových domů v sousedství, stejně tak pro svůj vlastní dům. Město Brusel nechalo 23. října 2003 dům klasifikovat jako historickou památku. Na konci roku 2020 probíhala poslední fáze kompletní renovace, která započala v roce 2019. Výraznou změnou byla změna tyrkysové barvy rámů oken a dveří do nové teplejší béžové barvy. Odkazy Reference Související stránky Secese v Bruselu Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Sternerův dům na Wikimedia Commons
Sterner's Studio

The House and Workshop of master glassmaker Sterner (French: Maison et Atelier du maître-verrier Sterner; Dutch: Atelier en Woning van meester glasmaker Sterner) in Brussels, Belgium, is the former town house and workshop of the master glassworker Clas Grüner Sterner. It was designed by the architect Ernest Delune, and built between 1893 and 1902, in Art Nouveau style. The house is located at 6, rue du Lac/Meerstraat in the municipality of Ixelles, not far from the Ixelles Ponds. History The building was designed by architect Ernest Delune for the master glassworker Clas Grüner Sterner, "a Viennese craftsman who specialised in stained glass windows"; construction was started in 1893 and was completed in 1902. The City of Brussels classified the property as a historic site on 23 October 2003. In a 2015 report, the city's website described the exterior in as follows:Built in brick and white stone, it has two floors and two bays reflecting the functions assigned to the internal spaces: on the left, an entrance door opening onto the vestibule; above, upstairs, small room; on the right, monumental stained-glass window illuminating the stairwell; on the top floor, an artist's studio lit by a sort of trapezoidal bow-window occupying almost the entire width of the façade and highlighted by the cornice. The front door is adorned with stained glass windows whose patterns are in synergy with the circle that encompasses it. This circular architectural motif is also repeated in the upper part of the stained-glass window that illuminates the stairwell. By December 2020, the building's exterior and interior were in the final phases of an extensive renovation that started in 2019. Previously, the façade had become "dangerously degraded". The most apparent modifications include repainting of the turquoise exterior with warmer earth-tones and restoration of the stained glass pieces. See also Art Nouveau in Brussels History of Brussels Culture of Belgium Belgium in the long nineteenth century References External links Media related to Atelier Clas Grüner Sterner at Wikimedia Commons