NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Gertrudiskerk (Riksingen)

De Sint-Gertrudiskerk is een kerkgebouw in Riksingen in de Belgische gemeente Tongeren-Borgloon in de provincie Limburg. De kerk staat aan de Sint-Geertruistraat met eromheen het kerkhof. Het gebouw is een neoclassicistische zaalkerk en bestaat uit een ingebouwde toren, een eenbeukig schip met drie traveeën, een transept en een koor met een rechte travee en een rechte koorsluiting. Het koor wordt door twee sacristieën geflankeerd. De vierkante toren heeft een romaans gedeelte tot op driekwart van de hoogte dat in silexblokken is opgetrokken in onregelmatig verband. In 1856 heeft men een plint van kalksteen aangebracht. Verder heeft het onderste deel van de toren mergelstenen hoekblokken en banden op het onderste stuk na, en een vierkant venstertje met een mergelstenen omlijsting. Het bovenste gedeelte van de toren is opgetrokken in mergelsteen in de 13e eeuw, met in de westzijde en zuidzijde mergelstenen spitsboogvormige bifora en een eenvoudig, getoogd, mergelstenen galmgat in de noordzijde. Verder heeft de toren een geprofileerde kroonlijst van mergelsteen, een neoclassicistisch portaal uit 1856 van kalksteen en een tentdak met leien gedekt. Het schip heeft een zadeldak dat gedekt is met leien en met eenvoudige bakstenen spitsboogvensters met afgeschuinde negge. De kerk is de parochiekerk van het dorp en gewijd aan Sint-Gertrudis. Geschiedenis In de 11e eeuw werd er hier een romaanse kapel gebouwd. De in 1856 teruggevonden wijdingssteen draagt als jaartal 29 maart 1036. In de 13e eeuw werd de kapel verhoogd. In 1856 werd de huidige kerk gebouwd. In 1892 vond er een restauratie plaats door M. Christiaens. In 1948 werd de kerk vergroot met een kruiskerk en een koor naar het ontwerp van P. Ulrix. Galerij
Westkerke Plot of Honour

Westkerke Plot of Honour is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog en gelegen in het Belgische dorp Westkerke, een deelgemeente van Oudenburg. De begraafplaats met 4 Commonwealth graven ligt aan de noordelijke kant van de Sint-Audomaruskerk en het zijn de enige die niet werden verplaatst nadat het kerkhof in 1992 werd ontruimd. Het perk is omgeven door twee muren in witte steen en twee lage metalen afsluitingen. De graven zijn van de 4 bemanningsleden van een Hampden bommenwerper. Het vliegtuig werd op 9 november 1941 door een Duits FLAK afweergeschut beschoten en stortte neer in Roksem, een dorp ten oosten van Westkerke. De slachtoffers zijn: de Britten Douglas Victor Markall en Douglas Frederick William Norton, de Canadees John Cayley Wilson en de Nieuw-Zeelander Evan Bertram Te Makahi Robertson. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. In 2011 werd op de plaats van de crash in Roksem een monument ter herinnering aan de gesneuvelde bemanning opgericht. Externe link De crash in Roksem op de website van Luchtvaarterfgoed.be
Beauvoorde Castle

Beauvoorde Castle (Dutch: Kasteel Beauvoorde) is a castle in Wulveringem, which since 1977 has been part of the municipality of Veurne, West Flanders, Belgium. The first identified owner of the castle, in 1408, was Jan de Valuwe. In 1584, during the early part of the Eighty Years' War, the castle was burned down by bandits. It was rebuilt in 1617 in the Renaissance style. At that time the castle was owned by Jacob de Bryarde, and it remained in the Bryarde family till 1828, by which time the family fortunes were in decline and the castle was falling into a state of increasing disrepair. In 1875 a new owner, Arthur Merghelynck, undertook an extensive restoration. The interior fittings and furnishings inside it today date from Merghalynck's time. The building was expanded under plans drawn up by an architect from Veurne called Jozef Vinck. The interior was remodeled in the seventeenth-century style using a combination of recovered and replica elements. The reworking was topped off with a new garden in a Franco-English style. Merghelynck died childless in 1905 and the castle was bequeathed to the Belgian state on condition they made it available to the (subsequently renamed) Royal Academy of Dutch language and literature (KANTL). Merghelynck's widow died in 1941 at the height of the Second World War, but after the war ended in 1945 his wishes were implemented. The castle was promoted to historic monument status in 1987. In 1998 responsibility for the castle was transferred to a regional level, coming under the remit of the Flemish Heritage foundation. At certain times the castle can now be visited with the support of an "audio-guide". A "heritage shop" and "visitors' centre" complement the experience. Belgian State transferred the castle domain to the Flemish Community in 2003. Since then, the association Erfgoed Vlaanderen has taken care of its management. In turn, Erfgoed Vlaanderen merged into the new Flemish heritage organization Herita in 2012. Beauvoorde Castle can now be visited individually with an audio guide. There is also a heritage store and a visitor center. The castle gives a cultural boost to the Westhoek, including through a summer exhibition and other cultural activities. See also List of castles in Belgium References External links Beauvoorde Castle
Château de Beauvoorde

Le château de Beauvoorde est un château fort situé à Wulveringem (Beauvoorde), une ancienne commune faisant partie de Furnes, dans la province belge de Flandre occidentale. Le premier habitant connu du château est Jan de Valuwe, propriétaire en 1408. Le château est incendié par les Gueux de mer en 1584 et reconstruit en 1617 en style Renaissance. L'occupant est à cette époque Jacob Bryarde et sa famille en reste propriétaire jusqu'en 1828. Le château était alors devenu une ferme castrale qui devait être démolie. Arthur Merghelynck achète le château en 1875 quasi à l'état de ruine, et en entame la restauration. Le bâtiment est agrandi par Joseph Vinck, l'architecte de la ville de Furnes. Un jardin français-anglais est adjoint au domaine. En 1905, Merghelynck, sans descendance, lègue ses biens par testament à l'État belge, pour être mis à la disposition de l'Académie royale de langue et littérature néerlandaises (KANTL). Le château est classé au titre de monument en 1987. En 1998, le KANTL transfère la gestion du château à la Fondation du patrimoine flamand, tandis que le parc du château est géré par la Communauté flamande à partir de 2003. Articles connexes Liste des châteaux belges par région Liens externes Site du château de Beauvoorde Portail de la Flandre-Occidentale Portail des châteaux
Castello di Beauvoorde

Il castello di Beauvoorde (in francese château de Beauvoorde) è un castello della Provincia delle Fiandre Occidentali in Belgio, situato a Wulveringem (Beauvoorde), antico comune ora facente parte di Veurne. Storia Il primo proprietario noto del castello è Jan de Valuwe, che lo possedeva nel 1408. Il castello fu incendiato dai Pezzenti di mare (Watergeuzen) nel 1584 e fu ricostruito nel 1617 in stile rinascimentale. In quest'epoca, il castello era di proprietà di Jacob Bryarde e la sua famiglia ne rimase proprietaria fino al 1828; in seguito, il castello divenne una fattoria feudale, che doveva essere demolita. Arthur Merghelynck acquistò il castello nel 1875 quasi totalmente in rovina e ne intraprese la ristrutturazione. L'edificio fu ingrandito da Joseph Vinck, l'architetto della città di Furnes. Al possedimento fu aggiunto un giardino franco-inglese. Nel 1905, Merghelynck, privo di discendenza, lasciò i suoi beni tramite testamento allo Stato belga, per essere messi a disposizione dell'Académie royale de Langue et Littérature néerlandaises (KANTL). Nel 1987, il castello fu classificato monumento storico. Nel 1998, la KANTL trasferì la gestione del castello alla Fondazione del patrimonio fiammingo, mentre il parco del castello è gestito dalla Communauté flamande a partire dal 2003. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su castello di Beauvoorde Collegamenti esterni Sito del castello di Beauvoorde, su kasteelbeauvoorde.be.
Kasteel Beauvoorde

Kasteel Beauvoorde is een waterkasteel gelegen in Wulveringem (Beauvoorde), deelgemeente van Veurne in de Belgische provincie West-Vlaanderen. De eerste bekende bewoner van de burcht was Jan de Valuwe, eigenaar in 1408, die het domein in een leen omzette. De burcht werd door de geuzen in 1584 in brand gestoken en in 1617 in renaissancestijl herbouwd. De toenmalige bewoner was Jacob de Bryarde; zijn familie bleef eigenaar tot 1828. Intussen was het domein vervallen tot een kasteelhoeve en uiteindelijk tot een boerderij, die afgebroken zou worden. Arthur Merghelynck kon het in 1875 nog net van de totale afbraak redden door restauratie en heropbouw. De huidige inrichting en het meubilair zijn eveneens van hem. Het gebouw werd uitgebreid door de stadsarchitect van Veurne, Jozef Vinck. In het interieur bracht hij stukken uit de 17e eeuw samen met replica's (zijn "Hôtel Merghelynck" in Ieper richtte hij in met 18e-eeuwse stukken). Om het geheel te verfraaien liet hij een Frans-Engelse tuin aanleggen. In 1905 schonk Merghelynck, die kinderloos was, zijn bezit per testament aan de Belgische Staat, die het ter beschikking moest stellen van de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde (KANTL). Door het overlijden van zijn weduwe in 1941 kon dat na de Tweede Wereldoorlog gerealiseerd worden. Het kasteel werd beschermd als monument in 1987. In 1998 droeg de KANTL het beheer over aan de Stichting Vlaams Erfgoed (later Erfgoed Vlaanderen), terwijl de Belgische Staat het kasteeldomein aan de Vlaamse Gemeenschap overdroeg in 2003. Sindsdien zorgt de vereniging Erfgoed Vlaanderen voor het beheer. Erfgoed Vlaanderen ging op zijn beurt in 2012 op in de nieuwe Vlaamse erfgoedorganisatie Herita. Kasteel Beauvoorde is nu individueel te bezoeken met audiogids. Er is ook een erfgoedwinkel en een bezoekerscentrum. Het kasteel geeft een culturele impuls aan de Westhoek, onder meer door een zomertentoonstelling en andere culturele activiteiten. Van 2021 tot 2026 werd het kasteel volledig gerestaureerd; in het koetshuis en Huis De Bryarde komt een bezoekerscentrum. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in West-Vlaanderen Externe links Kasteel Beauvoorde
Ravenhof Castle (Torhout)

Ravenhof Castle (Dutch: Kasteel Ravenhof) is a castle in the center of Torhout, West Flanders, Belgium. The city's park surrounds the castle which now serves as a museum and tourist center. History The castle is thought to have been built in the 13th–15th century, but the original building was destroyed and the current building was built on the foundation of its predecessor in the 16th century. The castle was surrounded by walls and had an upper and lower courtyard. In the 17th century, the castle was inhabited by the noble family, Decuypere, who controlled the city's cloth industry. In the 18th century, however, the castle became the property of the family, de Potter. Halfway through the 19th century, the castle became the property of René Van Oye who, in 1863, started a linen factory in the building. Between 1850 and 1874, he built a few houses around the property for his employees. Between 1880 and 1885, the castle was almost entirely rebuilt, and in 1906, a man named Oscar Hostyn bought the property and converted the castle into a shoe factory. The castle's current interior design dates from 1912 to 1913. During World War I, when Torhout was occupied by the invading German forces, Ravenhof castle was used as a residence for German soldiers. In 1920, the castle was restored and later sold to the Couppé family. From 1960 onward, the castle and the surrounding domain began to decay. Current use The castle was restored again in 1993–1994. After the restoration, the city of Torhout purchased the property; the upper floors of the castle became a museum for Torhouts Pottery and the ground floor is used as a tourist center. References
Kasteel Ravenhof (Torhout)

Kasteel Ravenhof is een kasteel in het centrum van de Belgische stad Torhout, en is omringd door een kasteelpark. De Dienst voor Toerisme van de stad is in het gebouw gevestigd. Geschiedenis Het kasteel dateert uit de vroegste geschiedenis van de stad. Sommigen vermoeden zelfs dat het dateert van voor de stadswording. Het huidige gebouw zou zijn gebouwd op de fundamenten van een bouwwerk dat er tussen de 13de en 15de eeuw stond. Het was een omwalde site met opper- en neerhof, die bewoond werd door verschillende notabele families. In de 17de eeuw werd het bewoond door de familie Decuypere. Tussen de huidige Wollemarkt, Kortemarkstraat en Zuidstraat baatte deze familie de grootste linnenblekerij uit van de stad (aan de huidige Blekerijstraat). In de 18de eeuw kwam het domein in handen van de grootgrondbezittersfamilie de Potter. Halverwege de 19de eeuw werd dokter René Van Oye eigenaar. Deze richtte in 1863 de vlaszwingelarij-linnenfabriek op en bouwde tussen 1850 en 1874 een aantal woningen voor zijn arbeiders ("Van Oye’s reke"). In 1885 werd het kasteeltje volledig herbouwd, waarna Oscar Hostyn het in 1906 samen met de omringende fabrieksgebouwen kocht, en er zijn schoenfabriekje vestigde. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was het een verblijfplaats voor de Duitse soldaten. In 1920 volgen er restauratiewerken en nadien kwam het domein in handen van de familie Couppé. Vanaf 1960 verkrotte het domein. Begin jaren 90 werd Ravenhof door de stad gerenoveerd. Momenteel is de Torhoutse Dienst voor Toerisme er gevestigd. Vanaf 1997 werd het Museum voor Torhouts Aardewerk en de Stedelijke Gildekamer erin ondergebracht. Zie ook Gestolen maandag Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in West-Vlaanderen Bronnen en externe links Kasteel Ravenhof in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
Église Saint-Sulpice-et-Saint-Dionysius de Diest

L'église Saint-Sulpice-et-Saint-Dionysius (Sint-Sulpitius en Sint-Dionysiuskerk en néerlandais) est une église de style gothique située sur le territoire de la commune belge de Diest, dans la province du Brabant flamand. Historique L'église est classée monument historique depuis le 25 mars 1938 et figure à l'Inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 41612. Architecture Intérieur Dans la chapelle de Saint Jean Berchmans, figurent quatre peintures en cire d'Edward Dujardin représentant : L'Exposition du corps du bienheureux dans l'église de Jésus à Rome, Vision, Guérison miraculeuse de Sœur Maria-Angelica et Vénération des reliques. Articles connexes Église Sainte-Catherine de Diest Église Notre-Dame de Diest Église Saint-Jean de Diest Église des Croisiers de Diest Hôtel de ville de Diest Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Nécropole militaire franco-allemande de Maissin

La nécropole franco-allemande de Maissin est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale situé sur le territoire de la commune de Paliseul dans la province de Luxembourg en Belgique. Historique La nécropole a été créée par les Allemands pendant le conflit. Dans ce cimetière reposent les corps de soldats morts lors des combats pour le village de Maissin et ses alentours qui eurent lieu les 22 et 23 août 1914. Description La nécropole de Maissin est située dans le village de Maissin qui, depuis le 1er janvier 1977, est une subdivision de la commune de Paliseul et a une superficie de 0,504 ha. Ce cimetière militaire abrite les corps de 282 Français et de 513 Allemands, enterrés en tombes individuelles. Deux ossuaires regroupent les dépouilles de 3 001 autres soldats français, tandis qu'un troisième ossuaire, mixte celui-ci, regroupe les restes de 643 Français et 343 Allemands. Un calvaire breton du XVIe siècle, ramené de la commune du Trëhou, se dresse dans l'enceinte du cimetière pour commémorer le sacrifice des soldats bretons et vendéens du IIe corps. Celui-ci fut inauguré en août 1932 à l'occasion du 18e anniversaire de la bataille. Près du calvaire, une plaque de bronze scellée sur un bloc de granit porte un texte en breton du barde breton Jos Per ar Bras : Articles connexes Cimetière militaire français à l'étranger Notes et références Notes Références Portail de la mort Portail de l’Armée française Portail de l’Allemagne Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la province de Luxembourg
Frans-Duitse begraafplaats van Maissin

De Frans-Duitse begraafplaats van Maissin is een militaire begraafplaats met Franse en Duitse gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen bij het Belgische dorp Maissin. De begraafplaats ligt net ten noordwesten van het dorpscentrum, langs de weg naar de Lesse. De begraafplaats telt 4.782 gesneuvelden. Er bevinden graven van 512 gesneuvelde Duitsers en 282 Fransen. In twee massagraven rusten 3.001 niet geïdentificeerde Fransen en ten slotte bevindt er zich een gedeeld massagraf met 683 Fransen en 343 Duitsers. De begraafplaats is 5.040 m² groot. Centraal vooraan bevindt zich een 16de-eeuws Bretoens calvariekruis, centraal achteraan een rond herdenkingsgebouwtje. De begraafplaats is opgedragen aan oud-strijder Pierre Massé. In de omgeving werd aan het begin van de Eerste Wereldoorlog op 22 en 23 augustus 1914 zwaar gevochten tussen het Franse en het Duitse leger. Na de Franse terugtrekking begonnen de Duitsers vanaf 24 augustus met het begraven van de honderden gesneuvelden. De Franse en Duitse gesneuvelden werden samen begraven, onder meer op drie begraafplaatsen in Maissin. De eerste begraafplaats bevond zich langs de weg naar Transinne, de tweede en de derde langs de weg naar de Lesse. De begraafplaatsen droegen toen de namen Terrassenfriedhof, Langfriedhof en Rundbau-Friedhof. Enkel het Rundbau-Friedhof, waarop een rond herdenkingsgebouw was opgetrokken, werd behouden. In 1932 werd bij de 18de verjaardag van de gevechten een 16de-eeuws kruis uit Le Tréhou in de Finistère ingewijd, ter herinnering aan de sneuvelden uit Bretagne. In 1964 werd de 50e verjaardag herdacht. Externe links Soldatenfriedhof 1914-1918 Maissin[dode link] Nécropole franco-allemande de Maissin
De Roma

De Roma, původně Kinema Roma, je budova ve čtvrti Borgerhout v belgických Antverpách. Postavena byla v roce 1927 podle návrhu místního architekta Alphonse Pauwelse ve stylu art deco. Původně sloužila jako kino, v té době s 2000 sedadly největší v Antverpách, přičemž v horních patrech byly byty. V roce 1958 došlo k úpravě průčelí podle návrhu architekta Rie Haana. V 70. letech budova sloužila převážně pro koncerty, již v roce 1982 však došlo k jejímu uzavření. V roce 2002 byla výhlášena chráněnou památkou. Po renovaci byla opět otevřena v roce 2003. K další renovaci došlo v roce 2015. Vystupovali zde například John Cale, Einstürzende Neubauten, Peter Gabriel, Kris Kristofferson a Lou Reed. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu De Roma na Wikimedia Commons Oficiální stránky
De Roma

De Roma, originally Kinema Roma, is an Art Deco cultural centre and performance venue in Borgerhout, Antwerp (Belgium). History The building, designed by Alphonse Pauwels, was originally constructed in 1927 as a 2,000-seat cinema (the largest in Antwerp) with flats above. The main entrance was remodelled in 1958 by the architect Rie Haan. De Roma became a popular music venue in the 1970s, with big names from Britain and America performing there on European tours, but closed in 1982. The building was classified as a monument in 2002 and reopened as a cultural centre and performance venue on 15 May 2003 after initial restoration by volunteers. It was closed for three months in the summer of 2015 for further renovations which cost 2.8 million euros, financed by the region, the city, the district and a non-profit foundation, and were carried out with the aid of 400 volunteers. In 2016 the restoration was awarded the first annual prize for built heritage. References External links Official website: www.deroma.be
De Roma

De Roma, originalmente Kinema Roma, es un centro cultural y sala de espectáculos de estilo Art Déco situado en el barrio de Borgerhout de la ciudad de Amberes (Bélgica). Historia El edificio, diseñado por el arquitecto Alphonse Pauwels, se construyó en 1927 como cine en la planta baja, con capacidad para 2.000 espectadores (el mayor de Amberes) y viviendas en las plantas superiores.​ La entrada principal se remodeló en 1958 por el arquitecto Rie Haan.​ De Roma se convirtió en un popular local de música en la década de 1970, con actuaciones de grandes artistas británicos y estadounidenses en sus giras europeas, pero cerró en 1982. El edificio fue clasificado como monumento en 2002​ y reabrió sus puertas como centro cultural y sala de espectáculos el 15 de mayo de 2003, tras una restauración inicial realizada por voluntarios.​ Estuvo cerrado durante tres meses en el verano de 2015 para nuevas renovaciones cuyo coste ascendió a 2,8 millones de euros, que fueron financiados por la Región Flamenca, la ciudad, el distrito y una fundación sin ánimo de lucro. Se llevaron a cabo con la ayuda de 400 voluntarios.​ En 2016, esta restauración fue galardonada con el primer premio anual del patrimonio inmobiliario.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre De Roma.
De Roma

De Roma is een kunstencentrum in Borgerhout, een district van de stad Antwerpen. De voormalige bioscoop doet nu dienst als multifunctionele zaal voor theater, concerten, film en socioculturele activiteiten. Het is ook de naam van de nabije tramhalte van lijn 24. Vlakbij de Roma ligt ook het premetrostation Zegel voor de tramlijn 8 en tramlijn 10. Geschiedenis in 1928 werd de bioscoop gebouwd die genoemd werd naar de bouwheer, de Italiaanse steenkapper Jean-Baptiste Romeo en zijn echtgenote Ludvina Malev. Met zijn 2000 zitplaatsen was het lange tijd de grootste bioscoop van Antwerpen. Er hebben ook bekende figuren opgetreden: Gaston Berghmans, Leo Martin, Charles Janssens, Co Flower, Mireille Mathieu en Zarah Leander. In de jaren 70 werd het een van Belgiës rock- en poptempels met optredens van Lou Reed, Cliff Richard, The Shadows, AC/DC, Olivia Newton-John, Iggy Pop, Paul McCartney, Nils Lofgren, Ry Cooder en Iron Maiden. In 1982 werd de zaal gesloten, maar cultuurfanaten droomden ervan De Roma nieuw leven in te blazen. In 2002 werd het gebouw als monument erkend en nam een groep vrijwilligers de renovatie op zich. De zaal was nog niet volledig gerenoveerd, maar op 15 mei 2003 vond er toch al een muzikale openingsshow plaats. De zaal was maar een deel van het jaar open, maar kreeg in drie jaar 115.000 bezoekers over de vloer. Sinds de lente van 2006 is de zaal terug het hele jaar open voor culturele activiteiten, feestelijke evenementen, concerten in uiteenlopende genres, dansnamiddagen, volksbals, beurzen, lezingen, filmvertoningen en kinderrommelmarkten. In 2007 werd Roma vzw bekroond met de Arkprijs van het Vrije Woord omwille van de culturele eerstelijnswerking en het sociale draagvlak dat werd uitgebouwd in een verwaarloosde multiculturele wijk. Op Open Monumentendag 13 september 2015 werd De Roma heropend na een grondige restauratie waarbij 2,8 miljoen euro werd geïnvesteerd. Het gebouw won de Vlaamse Onroerenderfgoedprijs en de publieksprijs in 2016. In 2017 kreeg het voor twee jaar Het Schoonste Gebouw, een monumentenprijs van de stad Antwerpen. In 2022 ontving De Roma 210.349 bezoekers, het hoogste aantal ooit. Er werken bovenop een dertigtal vaste personeelsleden meer dan 600 vrijwilligers. Externe link www.deroma.be