NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Petruskerk (Dikkelvenne)

De Sint-Petruskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Gavere behorende plaats Dikkelvenne, gelegen aan Kerkstraat 1. Geschiedenis De eerste kerk stond in de wijk De Rotse, daar waar tegenwoordig de Sint-Christianafontein zich bevindt. Het patronaatsrecht van de kerk behoorde aan de Sint-Pietersabdij te Dikkelvenne, die in 1081 naar Geraardsbergen verhuisde en later als Sint-Adrianusabdij bekend stond. In 1147 ging het patronaatsrecht over naar de Abdij van Anchin. De kerk werd in 1824 gesloopt. Een nieuwe kerk werd gebouwd van 1823-1826 nabij het kasteel Baudries. Gebouw Het is een eenvoudige bakstenen pseudobasiliek met ingebouwde westtoren. De kerk heeft een neoclassicistisch interieur. De kerk bezit enkele 18e-eeuwse schilderijen: Aanbidding der herders en Devotie van de heilige Barbara en de heilige Catharina. Ook is er een 16e-eeuws Sint-Christanabeeld en een 18e-eeuws Sint-Petrusbeeld. De preekstoel is van 1778 en er is een 18e-eeuwse biechtstoel die afkomstig is uit de Sint-Pieterskerk te Ronse. Het doopvont is van 1601 en het Van Peteghemorgel is van 1839.
Sint-Martinuskerk (Meilegem)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Zwalm behorende plaats Meilegem, gelegen aan de Bareelstraat 3. Geschiedenis Deze kerk, waarvan het patronaatsrecht toebehoorde aan de Abdij van Affligem, werd vanouds bediend door de parochie van Beerlegem om pas in 1701 een zelfstandige parochie te worden. Er bestond een romaans kerkje in Doornikse steen. Dit werd in 1784 gesloopt en vervangen door een nieuwe kerk in classicistische stijl. Het voetstuk van het 12e-eeuws romaans doopvont werd verplaatst naar het kerkhof dat het kerkgebouw omringt. Gebouw Het betreft een eenbeukige bakstenen kerk met ingebouwde westtoren. De kerk heeft een lager en smaller, driezijdig afgesloten, koor. De kerk wordt gekenmerkt door steekboogvensters. Aan de buitenmuur van de kerk hangt een kruisbeeld van omstreeks 1700. Interieur De kerk heeft een classicistisch interieur. Hij bezit een houten beeldengroep: Sint-Martinus deelt zijn mantel uit de 17e of 18e eeuw. Ook is er een beschilderde en vergulde buste van Sint-Martinus door Jan Baptist Van der Haeghen. Het hoofdaltaar en de zijaltaren zijn uit het 4e kwart van de 18e eeuw. Het tabernakel is in rococostijl. Het koorgestoelte, eind 18e eeuw, is in Lodewijk XVI-stijl. De preekstoel, in rococo, is van 1758. Er is een 18e-eeuwse biechtstoel en het orgel is uit de eerste helft van de 19e eeuw.
Allerheiligenkerk (Nederzwalm)

De Allerheiligenkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Zwalm behorende plaats Nederzwalm, gelegen aan de Hoogstraat 2. Geschiedenis Hier stond vanouds een eenbeukig romaans of vroeggotisch kerkje waarvan de stichtingsdatum niet bekend is. Het patronaatsrecht behoorde toe aan het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Kamerijk. Vooral in de 17e eeuw vonden verbouwingen plaats: in 1644 werd een koor gebouwd, in 1651 werden de toren, een nieuw schip en de zuidertranseptarm opgericht. In 1776 werd een sacristie gebouwd. In 1851-1853 bouwde men een nieuw schip naar ontwerp van Vermeersch en Ameel. Hierbij werd een deel van de westgevel, de toren en het koor gespaard. De zijbeuken werden mede opgetrokken met materiaal dat afkomstig was van de gesloopte kerk van de opgeheven parochiekerk Hermelgem. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen driebeukige pseudobasiliek. De kerk heeft een voorgebouwde westtoren op vierkante plattegrond. Interieur De kerk bezit drie 17e-eeuwse altaarstukken, vervaardigd door Simon II de Pape. Zij verbeelden: de Heilige Drievuldigheid vereerd door alle heiligen, Sint-Gregorius de Grote en Sint-Odilio bij de Verlosser en Onze-Lieve-Vrouw koningin van alle heiligen. Hiernaast bezit de kerk nog een achttal 17e-eeuwse schilderijen. Er is een 17e-eeuws gepolychromeerd houten beeld van Onze-Lieve-Vrouw en een 17e-eeuwse gekruisigde Christus, afkomstig van een calvarie die vroeger buiten tegen de kerkmuur was geplaatst. Het hoofdaltaar is een portiekaltaar van 1652 en het heeft een tabernakel van omstreeks 1755. Het noordelijk zijaltaar, gewijd aan de gelovige zielen, is van 1666. Het zuidelijk zijaltaar, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van alle heiligen, is 17e-eeuws. Beide zijaltaren werden aangepast in het midden van de 18e eeuw. Twee koorbanken zijn uit het vierde kwart van de 18e eeuw, de classicistische preekstoel is uit de 2e helft van de 18e eeuw en twee midden 17e-eeuwse biechtstoelen zijn in renaissancestijl. De kerkmeestersbanken zijn 18e-eeuws en het doopvont, van roodgevlamd marmer, is 17e-eeuws. In de vloer en de buitenmuren van de kerk zij enkele 18e-eeuwse grafstenen ingemetseld. Het orgel werd in 1855 vervaardigd door Petrus Haelvoet. Het is het enige werk van zijn hand dat bewaard is gebleven. Delen van de orgelkast zijn van 1768.
Sint-Martinuskerk (Welden)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Oudenaarde behorende plaats Welden, gelegen aan de Monseigneur Lambrechtstraat. Een kerk in Welden bestond al in het begin van de 12e eeuw en in 1110 kwam het patronaatsrecht in bezit van de Abdij van Ename. Er was toen sprake van een gebouw in romaanse stijl, opgetrokken in doornikse steen. In de 17e eeuw vonden wijzigingen in laatgotische zin plaats. Van omstreeks 1870-1871 werd de kerk vergroot en gewijzigd in neoromaanse stijl. Architect was Auguste Van Assche. In 1873 werd een groot deel van het oude kerkmeubilair vervangen. Gebouw Het betreft een driebeukige basilicale kruiskerk met een vierkante klokkentoren op de viering. De bakstenen transeptarmen zijn gebouwd in de 15e of de 16e eeuw. Koor en schip werden uitgevoerd in Doornikse steen en bezitten nog fragmenten van het oorspronkelijke romaanse gebouw. De kerk wordt omringd door een kerkhof, waarop zich ook de grafkapel van monseigneur Lambrecht bevindt. Interieur Schip en koor worden overkluisd door een tongewelf. De kerk bezit een 18e-eeuws gepolychromeerd houten beeld van Sint-Martinus. Het doopvont is van omstreeks 1700. Het merendeel van het kerkmeubilair is neogotisch en 19e-eeuws. De kruiswegstaties in gepolychromeerd gips werden in de 1e helft van de 20e eeuw vervaardigd door Aloïs De Beule.
Sint-Franciscus van Saleskerk (Duffel)

De Sint-Franciscus van Saleskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Duffel behorende plaats Mijlstraat, gelegen aan de Mijlstraat. Geschiedenis Vanouds kerkten de bewoners van het gehucht Mijlstraat in de Onze-Lieve-Vrouw van Goede Wilkerk, maar al in 1892 kregen ze voorlopige toestemming om een eigen parochie te stichten. Nadat in 1893 een voorlopig kerkgebouw gereed kwam, werd de parochie in 1894 definitief. Van 1902-1904 werd een grotere kerk gebouwd in neogotische stijl naar ontwerp van Edward Careels en werd de voorlopige kerk gesloopt. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen kruisbasiliek met voorgebouwde toren. Deze drie geledingen tellende toren heeft een tentdak en wordt geflankeerd door een rond traptorentje. Het kerkmeubilair is overwegend neogotisch.
Appartementsgebouw Vooruit

Het appartementsgebouw van de Vooruit op de hoek van de Antwerpsesteenweg en de Land van Waaslaan te Gent werd in 1928 ontworpen door de Gentse architect Paul De Taeye voor de Coöperatieve Maatschappij Vooruit. Het werd gebouwd in art-decostijl en het gelijkvloers bevatte drie winkels, namelijk een apotheek, kruidenierswinkel en kleren- en textielwinkel. Het gebouw werd in 2009 opgenomen in de Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed. Ontwerp De meeste gebouwen van De Taeye waren sober, en zijn een mengeling van art-deco en modernisme, maar dit appartementsgebouw is in tegenstelling tot zijn andere ontwerpen monumentaal en decoratief uitgewerkt. Het gebouw is gelegen op het punt waar twee drukke invalswegen naar de stad, de Antwerpsesteenweg en de Land van Waaslaan, samenkomen. Deze strategische locatie die uitkijkt op de Dampoort, destijds een dichtbevolkte arbeidersbuurt, werd reeds in 1912 aangekocht. Dit paste in de strategie van de coöperatie om zichzelf zo zichtbaar mogelijk te maken in het Gentse straatbeeld. Ook dit gebouw werd namelijk bovenaan bekroond met de grote letters “VOORUIT”, geheel conform de uitgewerkte huisstijl van de organisatie. In de winkelpuien van elk van de drie winkels werden de letters “VOORUIT” nogmaals herhaald. Van buitenaf gezien lijkt het complex een uniform geheel, maar binnenin is het ingedeeld in drie afzonderlijk delen met elk een eigen traphal, afgescheiden van elkaar door twee parallelle draagmuren die door alle verdiepingen heen lopen. Het gebouw telt vier verdiepingen en heeft een plat dak. Behalve het gelijkvloers, dat voorbehouden is voor de handelszaken, telt elke verdieping per afzonderlijk deel één appartement. Anno 2021 zijn de drie afzonderlijke winkels verdwenen en omgevormd tot één grote apotheek die nog steeds verbonden is met de huidige CVBA Vooruit, nu deel van het grotere netwerk van COOP-apotheken. Deze en de 38 andere apotheken die nog uitgebaat worden door de CVBA Vooruit doorheen Oost- en West-Vlaanderen zijn het enige wat overblijft van het veel uitgebreidere netwerk van winkels in handen van Vooruit, waaronder oorspronkelijk ook kruideniers, bakkerijen, schoenen- en klerenwinkels.
Gentbruggebrug

De Gentbruggebrug is een brug in Gent, België. De brug overspant de Schelde en vormt de verbinding tussen de twee Gentse deelgemeenten Sint-Amandsberg en Gentbrugge. Nabij de locatie van Gentbruggebrug zou reeds in Romeinse tijd een klein haventje aanwezig geweest zijn, waar naar het zuiden toe een heerweg op aansloot. Gentbruggebrug werd echter pas eind negentiende eeuw aangelegd nadat Edmond Block, een leerlooier en lokaal politicus, verkozen raakte met de verkiezingsbelofte om de brug te bouwen.
Sint-Quirinuskapel (Loenhout)

De Sint-Quirinuskapel is een kapel in de Loenhout, deelgemeente van Wuustwezel in de provincie Antwerpen. Ze is gelegen aan de Sint-Lenaartseweg. De kapel is opgenomen in de inventaris onroerend erfgoed Vlaanderen. Geschiedenis De kapel is gebouwd voor het bewaren van de relikwie van Sint-Quirinus. Ze kwam pas in de 17de eeuw in de kapel terecht door een conflict tussen de weledele Juffrouw Catharina De Perez en E.H. Bondelius, pastoor van Loenhout en de Sint-Bernardsabdij. De Perez weigerde om haar tienden aan de kerk te betalen. In het conflict kreeg ze de hulp van de Antwerpse bisschop Monseigneur Gaspard Nemius. Zijn beleid was erop gericht de macht van de Sint-Bernardsabdij, die sinds 1277 het patronaatsrecht bezat, te verminderen ten voordele van het relatief nieuwere bisdom Antwerpen (gesticht 1559). De bisschop steunde haar dan ook meteen toen ze hem de 6de maart 1651 op het kasteel van Loenhout ontbood, het relikwie toonde en vroeg om een nieuwe kapel te mogen bouwen ter ere van Sint-Quirinus. De kapel werd tussen 1650-1654 gebouwd, en trok door de aanwezighed van de relikwie bedevaarders naar het dorp vanuit de Zuidelijke Nederlanden. Het bedevaartsoord was bekend voor de genezing van de bedevaarders die zochten naar hulp en troost tegen ‘kwade ogen’ (vloeken) , koorts, kwaadaardige gezwellen, doofheid, oogziekten en huidkwalen. De Ommegang versterkte die devotie nog meer. Vroeger wasten veel mensen hun ogen met het water uit de put bij de Quirinuskapel in de hoop zo erge ziektes en kwalen te voorkomen of te genezen. Jaarlijks op de eerste zondag van mei wordt nu nog de relikwie van Sint-Quirinus uit de kapel gehaald in de Quirinusprocessie of ‘Loenhoutse Mei’ In de landkaart van De Ferraris (1769) bevat een foutieve beschrijving van de Sint-Quirinuskapel. Ze wordt verkeerdelijk als "St. Colinns Capelle" aangeduid. Later in 1788 werd de kapel geplunderd.Gedurende de Tweede Wereldoorlog werd het dak van de kapel werd door brandbommen doorboord en door artillerievuur getroffen. Voor de oorlog eindigde, was de kapel gedeeltelijk hersteld en voor de eredienst bruikbaar gemaakt. Architectuur Het exterieur bestaat uit een bakstenen kapelletje onder zadeldak, met op het dak een open dakruitertje. De rondboogdeur is beschilderd in de zandstenen omlijsting. De achtergevel heeft een vierkant luikje in de top. Achter de kapel is er een waterput en daarnaast een voetstuk in blauwe steen, met opschrift in gotische letters die door ouderdom onleesbaar zijn geworden. Het interieur wordt overkluisd door een tongewelf. De kapel bevat een arduinen grafsteen van 1661 voor Catharina de Perez, met haar wapenschild.Waarop men leest: “Tot memorie van de edele Joffer, Jof Catharina de Perez, fondatrice deser capelle ende van een Misse alle Maendagen, gestorven de XIII Juny M.D.C.L.X.II. Bidt voor Haer Ziele”.
Kasteel Altena (Kontich)

Kasteel Altena is een kasteel in de Antwerpse plaats Kontich, gelegen aan de Antwerpsesteenweg 73-77. Gebouw en park Het kasteel op vierkante plattegrond dateert van 1860-1874 en is in eclectische stijl. Aangebouwd is de neogotische kapel van 1885-1889, met neogotisch kerkmeubilair. Het betreft een bakstenen zaalkerk zonder toren. Centraal in het parkbos staat een Mariagrot. In de tweede helft van de 19de eeuw werd het park aangelegd in de Engelse landschapsstijl met een druppelvormige gracht, kronkelende paden en verspreide bomengroepen. Het bomenbestand bestaat hoofdzakelijk uit gewone en rode beuk en tamme kastanje. Voor het kasteel staat een monumentale solitaire kastanjelaar. Daarnaast zijn op het domein ook eiken, paardenkastanjes, haagbeuken, essen, esdoorns, berken, taxussen en hulst te vinden. In 2022 werd het naastgelegen park van het Mina Telghuis opengesteld voor het publiek zodat het openbare parkdomein vergroot werd. Geschiedenis Het kasteel is ontstaan uit het Hof van Vrijsel, een achterleen van het Land van Mechelen dat in de 13e eeuw in bezit was van Gosuinus Boc van Pluysegem. Het wisselde enkele malen van eigenaar en kwam in 1536 aan Jacob Peeters en Sebastiaan van Dael. Toen was er sprake van 't Hof Altena. Tussen 1536 en 1539 werd een huis van plaisantie gebouwd. Eind 16e eeuw, tijdens oorlogshandelingen, werd de hoeve verwoest, maar het kasteeltje bleef bestaan. In 1675 werd de heerlijkheid tot baronie verheven. Het was toen in bezit van de familie Despomereaux. Daarna volgden nog een aantal eigenaren van verschillende families. Omstreeks 1800 werd het kasteeltje aanzienlijk gewijzigd. Van 1860-1870 werd het goed herbouwd in opdracht van eigenaar Van den Branden de Reeth. In 1874 werd het goed verkocht aan de Zusters van de Heilige Harten, en dezen huisvestten er een tehuis voor weeskinderen, een dependance van het instituut Mère Jeanne uit Antwerpen. In 1876 werd voor de zusters een wasserij met stoommachine geïnstalleerd. In 1885-1889 werd een Heilig Hartkerk gebouwd in neogotische stijl, naar ontwerp van Ernest Pelgrims. De instelling groeide uit tot een school. Omstreeks 1960 werden de gronden van het domein verkaveld ten behoeve van villabouw.
Kasteel Sterbos

Kasteel Sterbos is een kasteel in de Antwerpse plaats Wuustwezel, gelegen aan Sterbos 1-3,4. Geschiedenis In 1858-1867 werd het landgoed aangelegd in opdracht van Louis Laurent Delehaye. Op een domein van 425 ha werden ontginningen uitgevoerd ten behoeve van een modelboerenbedrijf. In 1877 liet zijn zoon een kasteeltje bouwen, maar dit werd gesloopt en in 1898 werd een nieuw kasteeltje gebouwd dat in 1906 nog werd vergroot. Het geheel ligt in een sterrenbos. Gebouw Via een hardstenen toegangspoort aan de Nieuwmoerseweg en een dreef wordt het kasteel bereikt, dat in cottagestijl werd uitgevoerd. Dit kasteeltje is voorzien van een rank erkertorentje. Nabij het kasteel ligt een boerderij, een woonstalhuis en een voormalig zuivelbedrijfje.
Centrale solaire photovoltaïque de Tertre

La centrale solaire photovoltaïque de Tertre est une centrale solaire photovoltaïque sise à Tertre, dans la commune de Saint-Ghislain, en Belgique. Installée sur neuf hectares et constituée de 18 720 panneaux solaires, elle est à sa mise en service en décembre 2019 la plus grande centrale solaire de Wallonie avant d'être détrônée quelques mois plus tard par le parking photovoltaïque de Pairi Daiza. Elle est née de l'association entre la société Gallée, implantée à Tertre, l'invest Mons-Borinage-Centre et Perpetum Energy, qui agit en tant qu'opérateur technique du projet. La puissance est de 6 400 kilowatts crête et elle peut produire annuellement 6 500 000 kilowattheures, soit la consommation de 1 820 ménages. Ce projet permet d'éviter chaque année l'émission de 2 300 tonnes d'équivalent CO2. Notes et références Annexes Articles connexes Tertre Centrale solaire photovoltaïque Portail des énergies renouvelables Portail du Hainaut
Sint-Ritakerk (Kontich)

De Sint-Ritakerk is een parochiekerk in de Antwerpse plaats Kontich, gelegen aan de Pierstraat 3. Deze kerk werd gebouwd in 1936-1937 naar ontwerp van Jos Willems in de stijl van de nieuwe zakelijkheid. Het was oorspronkelijk een kloosterkerk die behoorde tot het in hetzelfde jaar opgerichte Augustijnenklooster, dat ook het Sint-Ritacollege omvatte. De bijbehorende wijk werd eveneens Sint-Rita genoemd. In 1959 werd de kerk een kapelanie en in 1966 werd hij verheven tot parochiekerk. De augustijnen vertrokken in 2004. Het is een naar het zuidwesten georiënteerde bakstenen kerk onder zadeldak, met een toren die boven een portaalgebouwtje is gebouwd dat zich zuidoostelijk van de voorgevel bevindt. De kerk heeft een vlak afgesloten koor.
Bouckaert (stokerij)

Stokerij Charles Bouckaert was een jeneverstokerij in de Belgische plaats Lotenhulle (Aalter) en bevond zich in de Pittemstraat 20. Geschiedenis Charles Bouckaert (1845-1913) startte met zijn jeneverstokerij op het eind van de 19de eeuw en zette de activiteit verder tot aan zijn dood in 1913. Bouckaert was naast jeneverstoker ook burgemeester van Lotenhulle van 1904 tot aan zijn dood in 1913. Daarnaast was hij ook voorzitter en stichter van diverse verenigingen zoals van de melkerijafdeling Lotenhulle, van de geitenbond en van de landbouwcommice Nevele. In Lotenhulle is de Charles Bouckaertstraat naar deze jeneverstoker en burgemeester genoemd. Jenever De jenever van Bouckaert stond destijds bekend als een kwaliteitsproduct en een zeer zuivere jenever. De jenever werd uitgevoerd in het gebied rond Zomergem, Maldegem, Lotenhulle en Grammene en was in alle cafés van Lotenhulle te verkrijgen. Charles voerde zelf met paard en kar zijn jenever uit in heel de streek. De jenever werd verkocht in houten vaten van 10 liter of in flessen. Particulieren konden ook hun lege flessen ter plaatse in de stokerij laten vullen. Over de bereidingswijze van de jenever zijn geen gegevens bekend. Gebouw De stokerij was gevestigd in het “Goed te Pittem”. Deze hoeve bestond uit een hoofdgebouw dat dienst deed als woonhuis en twee bijgebouwen, links en rechts achter het hoofdgebouw. De stokerij bevond zich in het linker bijgebouw en bestond uit een opslagruimte, een distilleerkelder en een hoge ronde schouw. Na de dood van Bouckaert en het stopzetten van de stokersactiviteiten, werden de gebouwen eigendom van Oscar Peltijn. Hij bouwde het eerst om tot kippenboerderij en later tot een varkenshouderij. In de jaren 1980 werd het gebouw nog bewoond door landbouwers.
Sint-Ursmaruskerk (Zegelsem)

De Sint-Ursmaruskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Brakel behorende plaats Zegelsem, gelegen aan de Sint-Ursmarsstraat. Op 14 februari 2026 werd in de ontwijde kerk het Triveriusmuseum geopend. Geschiedenis De vroegste geschiedenis van de kerk is onbekend. Waarschijnlijk is er een romaans/vroeggotisch eenbeukig kerkje geweest. Het oudste deel van de huidige kerk is een gotische westtoren van omstreeks 1525. Einde 18e eeuw raakte de kerk in verval en in 1780-1783 werd een nieuwe kerk gebouwd in classicistische stijl, met behoud van de westtoren. Gebouw Het betreft een driebeukige kruiskerk met ingebouwde westtoren en driezijdig afgesloten koor. De westtoren heeft vier geledingen waarbij de onderste geleding is opgetrokken in onder meer Doornikse steen en ijzerzandsteen, vermoedelijk afkomstig van een oudere kerk. De bovenste geledingen zijn gebouwd in baksteen en zandsteen. De kerk is gebouwd in baksteen en heeft hoge steekboogvensters. In de noord- en zuidgevel bevindt zich elk een nis met daarin een gepolychromeerd beeldje van respectievelijk Sint-Antonius en Sint-Ursmarus. Interieur Het altaarstuk, Hemelvaart van Maria, wordt toegeschreven aan Gaspar de Crayer. Een ander schilderij, Boodschap van de engel aan Maria, is eveneens 17e-eeuws. Uit 1726 zijn een vijftal geschilderde taferelen uit het leven van Jezus, afkomstig uit de Sint-Adriaansabdij te Geraardsbergen. Het hoofdaltaar in barokstijl is 17e-eeuws. Het koorgestoelte en de lambrisering zijn van 1783. Het orgel van 1785 werd vervaardigd door Lambert-Benoît Van Peteghem en is later gewijzigd.
Sint-Eligiuskerk (Maarke)

De Sint-Eligiuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Maarkedal behorende plaats Maarke, gelegen aan de Maarkeweg. Geschiedenis In 1129 kwam het patronaatsrecht van de kerk aan de Abdij van Liessies. Men neemt aan dat er een natuurstenen zaalkerkje bestond waarin mogelijk in 1510-1525 een laatgotische vieringtoren werd gebouwd. Deze toren bleef behouden toen de kerk in 1777 door een classicistisch bouwwerk werd vervangen. Sindsdien is het aantal wijzigingen beperkt gebleven. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen zaalkerk in classicistische stijl. Het smaller koor heeft een driezijdige afsluiting. De tegen de noordgevel gesitueerde laatgotische toren heeft in de onderbouw nog enkele muurresten die wellicht romaans zijn. Deze tonen muurresten van uit Doornikse steen en ijzerzandsteen bestaande breuksteen. De kerk wordt omgeven door een kerkhof. Interieur De aankleding van het kerkinterieur is overwegend classicistisch. Het omvat een lambrisering met ingebouwde biechtstoelen en een communiebank van 1776. De preekstoel heeft een kuip van 1680, uitgevoerd in barokstijl en mogelijk afkomstig van de Abdij van Maagdendale te Oudenaarde. Het orgel is uit het eerste kwart van de 18e eeuw en werd vermoedelijk vervaardigd door Louis I Delhaye. Dit orgel werd in 1806 aangekocht en stond voordien in Geraardsbergen. Het natuurstenen doopvont is van 1673.
Sint-Willibrorduskerk (Overbroek)

De Sint-Willibrorduskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Brecht behorende plaats Overbroek, gelegen aan de Sint-Willebrordusstraat 14. Geschiedenis Deze kerk werd gebouwd in 1890-1891 naar ontwerp van Louis Gife. De kerk werd beschadigd in de Tweede Wereldoorlog en werd in 1946-1950 hersteld. Gebouw Het betreft een bakstenen éénbeukige kerk in neogotische stijl. De kerk heeft een transept en een naastgebouwde toren. Het koor is recht afgesloten. Kenmerkend zijn de speklagen met licht gekleurde baksteen. Het kerkmeubilair is overwegend neogotisch.
Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemel-Opgenomenkerk (Wetteren)

De Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemel-Opgenomenkerk is een parochiekerk in de tot de Oost-Vlaamse plaats Wetteren behorende wijk Overschelde, gelegen aan Liefkenshoek 22. Geschiedenis De bewoners van Overschelde kerkten aanvankelijk in de Sint-Gertrudiskerk in het centrum van Wetteren. In 1955 werd aan de brug over de Schelde gewerkt en konden de bewoners de kerk niet bereiken. Er werd een noodkerk ingericht in de oranjerie van het Kasteel Gransvelde. Deze werd later verplaatst naar een parochieel centrum. In 1965 werd Overschelde verheven tot zelfstandige parochie en in 1982 werd een kerk gebouwd naar ontwerp van Eugène De Witte. Gebouw Het gebouw is een zaalkerk in de stijl van het naoorlogs modernisme, gebouwd in beton met twee lage, doosvormige volumes. De kerk heeft een losstaande open betonnen klokkentoren. De kerkzaal is voorzien van kleurrijke ramen.