NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Engelkerk

De Engelkerk was een rooms-katholiek kerkgebouw in de tot de plaats Ichtegem behorende wijk De Engel, gelegen aan de Zeemeeuwstraat. Deze kerk werd gebouwd in 1979 als bijkerk voor de Sint-Michielsparochie te Ichtegem. De kerk, in modernistische stijl (wel ondergebracht bij het brutalisme), is een zaalkerk met een plat dak. Er is geen toren en de enige uitwendige versiering is een betonnen kruis in de voorgevel. De kerk en bijgebouwen hebben allemaal platte daken. De kerk is gewijd aan de Aartsengel Gabriël. Sinds 2014 wordt het kerkgebouw niet meer gebruikt voor de eredienst.
Sint-Michielskerk (Ichtegem)

De Sint-Michielskerk is de parochiekerk van de West-Vlaamse plaats Ichtegem, gelegen aan de Markt. Geschiedenis Van een parochiekerk is sprake van in 1026, wanneer het patronaatsrecht van de kerk aan de Abdij van Sint-Bertinus te Sint-Omaars wordt geschonken. Er is dan sprake van een laatromaanse kruiskerk. Omstreeks 1445 vond een verbouwing in gotische stijl plaats. In de 2e helft van de 16e eeuw werd de kerk tijdens de godsdiensttwisten beschadigd. Omstreeks 1620 werd de herstelde kerk ingewijd. Begin 19e eeuw was sprake van een pseudobasiliek met romaanse vieringtoren. In 1844 werd het schip gesloopt en vervangen door een veel groter neogotisch schip. Er kwam ook een nieuw, naar het westen gericht, koor. Het oorspronkelijke koor werd omgebouwd tot ingangsportaal. De achtkante klokkenverdieping van de toren werd in 1873 herbouwd in pseudoromaanse stijl naar ontwerp van Pierre Buyck, om in 1930 te worden herbouwd in natuursteen, in een meer oorspronkelijke stijl, naar ontwerp van Maurice Allaert. In 1937 werden de romaanse delen van de kerk, met name het transept, het onderste deel van de toren en de resten van het oorspronkelijke koor, beschermd. Later volgde de klokkenverdieping en de spits van de toren. Pastoors 1510 Jakob Canin David Calaert Petrus Feyts 1620 Joannes Deconinck (deservitor) 1623-1630 Joannes Rolandus Coelembier 1630-1639 Jan David 1639-1644 Hendrik Goormachtig 1644-1646 Petrus Bultynck 1647-1651 Jan Coelembier 1651-1680 Stephanus Kerckhof 1680-1688 Franciscus Hacquebaert 1688-1691 Antonius van Mosschroen 1691-1706 Petrus Jacobs 1708-1711 Karel Robert 1711-1729 Nikolaus Verbeke 1729-1740 Lodewijk Vre 1740-1755 Joannes La Ros 1755-1785 Petrus Georgius De Brouckere 1785-1799 Bernardus Benedictus Valcke 1803-1829 Franciscus Antonius van Maldeghem 1829-1840 Bernardus Ludovicus Martlé 1841-1851 Joannes Benedictus Langendonck 1851-1879 Joannes Baptista Bruwier 1879-1888 Augustus Cornelius Plaetevoet 1888-1908 Camille Joannes Berghman 1908-1911 Cyriel Vandenberghe 1911-1925 August Willaert 1925-1937 Pius-Alfonsus Snick 1937-1955 Achiel Dewulf 1955-1970 Pol Iserbyt 1970-1986 Maurits Dewulf 1986-2002 Ludwig Verhelst 2002-heden Philip Verbrugge Gebouw Het ingangsportaal, het transept en de onderste verdieping van de toren zijn nog oorspronkelijk romaans en gebouwd in ruwe natuursteenblokken. Hierop bevindt zich een achtkante klokkenverdieping met achtkante spits, van 1930. In het westen een lang neogotisch schip en koor. Interieur Het hoofdaltaar is van 1965, en in de rechter zijbeuk is een altaar van 1754, met een schildering van de marteldood van Sint-Sebastiaan. Van 1745 is een Onze-Lieve-Vrouwealtaar. Ook zijn er twee biechtstoelen van 1744 en een preekstoel waarvan de kuip uit 1680 stamt. Het koorgestoelte is van omstreeks 1700. Het Van Peteghem-orgel is van 1767-1768.
Sint-Jozefskerk (Wijnendale)

De Sint-Jozefskerk (ook: Parochiekerk van Sint-Jozef en de gelukzalige Karel de Goede) is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Torhout behorende plaats Wijnendale, gelegen aan de Kloosterstraat 1. Geschiedenis In 1912 werd Wijnendale een zelfstandige parochie, gevormd uit delen van de parochies Sint-Michiel Ichtegem, Sint-Pieters Torhout en Sint-Andries Aartrijke. In 1913 werd te Wijnendale een zustersklooster gebouwd, waaraan ook een school en een kapel waren verbonden. De kapel diende aanvankelijk als noodkerk, totdat in 1935-1936 de huidige kerk werd gebouwd naar ontwerp van Remi Lemahieu. Gebouw Het is een bakstenen basilicale kruiskerk in neoromaanse stijl met voorgebouwde westtoren en links van deze toren een doopkapel. De toren heeft vier geledingen en is, evenals het kerkschip, voorzien van steunberen. Tegen de westgevel van de doopkapel zijn de monumenten voor de slachtoffers van de Eerste en Tweede Wereldoorlog aangebracht.
Sint-Andreaskerk (Aartrijke)

De Sint-Andreaskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Zedelgem behorende plaats Aartrijke, gelegen aan Brugsestraat 1. De kerk is toegewijd aan de heilige Andreas en Antonius-abt werd hier vereerd. Geschiedenis De Sint-Andreasparochie werd mogelijk al omstreeks 700 zijn gesticht door monniken van de Sint-Amandsabdij te Saint-Amand-les-Eaux. De eerste schriftelijke vermelding van een kerkgebouw is van 893. In het jaar 1000 kwam het patronaatsrecht in bezit van het Sint-Donaaskapittel te Brugge. Van 1109-1114 werd de eerste (natuur-)stenen kerk gebouwd. Omstreeks 1566 werd de kerk, tijdens de godsdiensttwisten, verwoest. In het eerste kwart van de 17e eeuw werd het koor herbouwd, omstreeks 1656 werd het kerkschip opnieuw gebouwd. Het betrof een eenbeukige kruiskerk met vieringtoren. Einde 18e eeuw was deze kerk bouwvallig en er werd een nieuwe kerk gebouwd, die in 1793 werd ingewijd. Vanwege de bevolkingsgroei werd uiteindelijk ook deze kerk te klein. Naar ontwerp van Thierry Nolf werd een nieuwe kerk gebouwd van 1897-1900 in neogotische stijl. Deze noord-zuid georiënteerde kerk werd voorzien van drie neogotische altaren, vervaardigd door Henri de Tracy. In 1911 werd de torenspits geplaatst. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk door de Duitsers als noodhospitaal gebruikt en werd de tegenoverliggende herberg als noodkerk benut. In 1929 kwam er een Heilig Hartbeeld. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk waarbij de toren ingebouwd is in de linkerzijbeuk. De toren heeft drie geledingen. Op de torentrans zijn vier achtzijdige arkeltorentjes geplaatst. Het koor is driezijdig afgesloten. Het interieur is neogotisch. Galerij
Sint-Eligiuskerk (Zedelgem)

De Sint-Eligiuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Zedelgem behorende plaats De Leeuw. De kerk is toegewijd aan Eligius, ook bekend als Elooi. Geschiedenis De Leeuw is gegroeid vanuit de industrie van Claeys. In 1938 werd een parochie opgericht en in de fietsenfabriek van Claeys werd een noodkerk ingericht. Deze noodkerk moest in 1950 wijken voor fabrieksuitbreiding, en in een jongensschool werd een nieuwe noodkerk in gebruik genomen. Hoewel in 1939 al een ontwerp voor een parochiekerk gereed kwam duurde het nog -mede door allerhande strubbelingen- tot 1959 voor de bouw kon beginnen. De kerk werd gebouwd naar het in 1939 door Antoine Dugardyn opgestelde ontwerp. In 1960 werd de kerk gewijd. Gebouw Het is een bakstenen zaalkerk onder hoog zadeldak in een licht historiserende stijl. Aan de noordzijde van de kerk is een aangebouwde bakstenen toren met naaldspits. Het interieur wordt overwelfd door een spits tongewelf. Het orgel is van 1982 en werd gebouwd door de firma Loncke. Galerij
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Veldegem)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Zedelgem behorende plaats Veldegem, gelegen aan de Koning Albertstraat. Geschiedenis Eind 18e eeuw werden de woeste gronden in de omgeving ontgonnen en ontstond er een bevolking van ambachtslieden, zoals bezembinders en klompenmakers. Sedert 1856 werd deze aan de rand van de beschaving levende bevolking door de onderpastoor van Zedelgem van pastorale zorg voorzien. Deze stelde voor om een kerk en een school te bouwen. De kerk, naar ontwerp van Pierre Buyck, werd in 1865 ingewijd. Er werd toen geen nieuwe parochie opgericht, maar wel de proosdij Sint-Maria Veldegem. In 1896 werd Veldegem een zelfstandige parochie. Vervolgens splitste Veldegem zich in 1920 ook als burgerlijke gemeente af van Zedelgem volgens de parochiegrenzen. In 1918 werd de toren door de Duitse bezetter opgeblazen en deze is in 1925 hersteld. In 1970 vond restauratie plaats en in 1972 werden de graven op het kerkhof overgebracht naar een nieuwe begraafplaats. Sindsdien is de kerk door een plantsoen omgeven. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen pseudobasiliek met pseudotransept en halfingebouwde toren op vierkante plattegrond die voorzien is van een achtkante klokkengeleding. Het interieur wordt overwelfd door een spitstongewelf in de hoofdbeuk en kruisribgewelven in de zijbeuken. De kerk bezit een preekstoel in rococostijl uit 1723 van Pieter Van Walleghem, afkomstig uit Lichtervelde. Het orgel is in 1980 gebouwd door de firma Loncke. De rest van het kerkmeubilair is voornamelijk in neogotische stijl.
Kapel Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeën (Landegem)

De Kapel Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeën (ook Poeldendrieskapel genoemd) is een eenbeukige bakstenen kapel in barokstijl, gelegen aan de Poeldendries in Landegem. Beschrijving De kapel is opgebouwd uit baksteen en zandsteen op een arduinen plint en wordt afgedekt door een zadeldak met leien. De voorzijde bestaat uit een klokgevel met een gebogen fronton waarop een smeedijzeren kruis staat. De ingang bestaat uit twee deurvleugels in hout met traliewerk en een rondboogvormig bovenlicht. De deur heeft een zandstenen omlijsting. In de zijgevels zit een rond venster. Het koor heeft een driezijdige sluiting. Het interieur is bepleisterd en op het altaar staat een piëta. Geschiedenis De straat waarin de kapel staat werd vroeger Kapellendries genoemd en in de 16de eeuw zou er reeds sprake zijn van een kapel. De huidige kapel werd in 1736 na toestemming van de Gentse bisschop gebouwd in opdracht van ene Matthijs Verberckmoes. In 1773 wordt voor het eerst melding gemaakt van Kapel O.L.V. ter Noodt staande op den dries. Later werd dit dan O.L.V. van Zeven Weeën. De kapel werd tijdens de Franse overheersing als woonhuis ingericht om te voorkomen dat ze openbaar werd verkocht. In 1851 werd de kapel hersteld en een voorportaal met zuilen toegevoegd. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kapel zwaar beschadigd maar in plaats van een grondige restauratie werd wegens geldgebrek de voorgevel gedeeltelijk met cement bezet. In 1967-1968 werd de kapel gerestaureerd waarbij het portiek met gedraaide zuilen werd verwijderd, het bezetwerk afgekapt en de beschadigde stenen vervangen. De ramen werden van nieuw glas voorzien, de vloer betegeld en het interieur opnieuw geschilderd. Elk jaar gaat op de vooravond van 15 augustus (Maria-Tenhemelopneming) een processie uit naar de kapel. De kapel werd in 2009 opgenomen in de lijst van Onroerend Erfgoed. Externe link Mijn platteland - Landegem
Sint-Agathakerk (Landskouter)

De Sint-Agathakerk is een romaans kerkgebouw in de Belgische deelgemeente Landskouter. De kerk is toegewijd aan de heilige Agatha. De kerk werd in 1155 voor het eerst vermeld toen de bisschop van Kamerijk het patronaatschap overdroeg aan de Sint-Baafsabdij van Gent. Blasius was haar eerste patroonheilige, later (18e eeuw?) aan Sint-Agatha als bedevaartheilige toegewijd die in aanbeden werd voor borstziekten. Een legende verhaalt dat een Franse prins Agatha zou hebben aanroepen en als dank voor zijn genezing de kapel verving door een kerk. Bouwgeschiedenis Waarschijnlijk stond hier oorspronkelijk een laatromaanse zaalkerk met westtoren uit de 12de eeuw. Het gebouw werd nadien uitgebreid met transept en koor en een aantal keer aangepast. Herstellingswerken in de 19de eeuw stonden onder leiding van onder meer architect Edmond de Perre-Montigny in 1874. Het architectenbureau Bressers restaureerde het gebouw nogmaals rond 1980. Het huidig kerkgebouw is een typische kleine plattelandskerk in een stijl die de overgang illustreert tussen romaans en gotisch. De plattegrond vertoont een eenbeukige kruiskerk met schip van drie traveeën, ongelijke transeptvleugels van één travee, een priesterkoor van twee traveeën en een zware vierkante westtoren. De opbouw gebeurde met witgele zandsteen, afkomstig uit de steengroeven van de Betsberg (grens Landskouter/Oosterzele). Doornikse grijze steen in toren- en zijgevels, mogelijk hergebruikt materiaal van de vroegere kapel. De noordelijke transeptbeuk en koor in de 13de eeuw toegevoegd, samen met verhoging van de daknok van het schip met 1 meter (zie sporen van de oude dakhelling in de oostelijke torenmuur), zodat nok van schip, koor en noordelijke transeptvleugel overeen stemmen. De zuidelijke kruisbeuk is bijgebouwd in de 16de eeuw. De kerk was vroeger omgeven door een kerkhof, omheind met een lage muur uit zandsteen. De muur sloopte men in de tweede helft van de negentiende eeuw om de kerk te restaureren. Aan de noordzijde stond een toegangshek in ijzer, tussen twee vierkante pijlers. Het hoogaltaar, gemaakt door Frans Hebbelinck, is vervaardigd in de tweede helft van de 18e eeuw. Het schilderij, De verrijzenis van Jezus is van de hand van Jacob I van Oost (1603-1671), bekroond met een baldakijn met voluten en een duif als symbool van de Heilige Geest. De beelden van Agatha en Blasius zijn 16e-eeuws en in de 19e eeuw voorzien van polychromie. De kerk bevat een Van Peteghem-orgel uit 1768, dat oorspronkelijk voor Maldegem was gebouwd . Galerij
Kasteel Boekenberg

Het Kasteel Boekenberg of Boeckenberg is een kasteel in het Boekenbergpark in het Antwerpse district Deurne. Het werd op 12 augustus 2022 vernield door een brand. Geschiedenis Een eerste nederzetting met huis en hoeve, omgeven door een watergracht, gaat terug tot de eerste helft van de 16e eeuw. Tussen 1751 en 1755 werd het huidige kasteel in rococostijl herbouwd in opdracht van Maria Knyff, weduwe J.C. Bosschaert en J.J. du Bois. Het ontwerp wordt toegeschreven aan architect Van Baurscheit. In 1798 werd het kasteel met omliggende gronden aangekocht door de handelaar en bankier J.W. Smets. Hij liet een romantisch park aanleggen met serpentinevijver gevoed door de Luysbeek, kunstmatige heuvels, een complex met onderaardse grot en ijskelder (samen het latere Natuurhistorisch Museum Boekenberg), rotsbrug, torenruïne en beeldengroepen. Rond 1800 volgde een vijfledige Chinese pagode. In 1859 werden de geometrische tuinen uit de eerste fase in landschapsstijl getransformeerd, met onder meer een verbinding tussen vijvers en slotgracht, een fraaie gietijzeren Della Faillebrug en aanplanting van tal van exotische gewassen. Uiteindelijk bedroeg de totale oppervlakte van het domein circa 30 hectare. In 1914 kocht de gemeente het middendeel - circa 10 hectare - van het park; de rest werd verkaveld. Pas in 1926 werd het park opengesteld voor het publiek. De vroegere spiegelvijver werd in 1934 omgevormd tot openluchtzwembad. Het kasteel kreeg verschillende bestemmingen tot het in 1956 eigendom werd van het huidige OCMW. In de jaren na 1980 werd het kasteel gerestaureerd. Tot 2018 werd het kasteel gebruikt als Centrum voor Bijzondere Jeugdzorg, maar het Zorgbedrijf Antwerpen (voorheen OCMW) besloot het kasteel te koop te stellen. In 2019 werd voor het kasteel een vergunning aangevraagd om het te herbouwen tot een cohousingproject voor senioren. Op 12 augustus 2022 werd het kasteel rond half vier in de namiddag vernield door een hevige brand, de restauratiewerken van het cohousingproject waren op dat moment nog bezig. Vanaf 1 mei 2023 werd begonnen met de bouw van een tijdelijk dak waaronder terug verder kan gewerkt worden aan het kasteel. Zie ook Boekenbergpark Natuurhistorisch Museum Boekenberg
Kasteel Litterveld

Kasteel Litterveld (ook: Kasteel van Caloen) is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Zedelgem behorende plaats Aartrijke, gelegen aan Brugsestraat 144. Geschiedenis Het kasteel werd in 1866 gebouwd voor de Brugse adellijke familie van Hamme-de Croeser de Berges. De naam van het kasteel is afkomstig van een lokale veldnaam. Gebouw Het kasteel is toegankelijk via een lange oprijlaan. Het gebouw, in eclectische stijl, is opgetrokken in rode baksteen en voorzien van een schilddak. Een veelhoekige traptoren is tegen de westgevel gebouwd. Het kasteel ligt in een park dat een centrale vijver omvat, waaromheen een grasveld met enkele bomengroepen en een parkbos dat dit alles omsluit. In het park vindt men een ijskelder en grotten welke zijn vervaardigd uit Doornikse steen. Ten zuiden van het domein loopt de Potsdambeek.
Kasteel van Landwijk

Het Kasteel van Landwijk, ook kortweg Kasteel Landwijk genaamd, is een kasteel, gelegen aan de Kasteelstraat 32 te Donk. Het kasteel is gelegen nabij de Gete. In het begin van de 12e eeuw was hier de mansus van de villicus van Halen. Na de verovering van Halen door de Hertog van Brabant werd dit een eigengoed met een laathof, het hof van Landwijk. Het huidige kasteel werd gebouwd door Adriaan Willem de Heusch (1699-1774), die het goed in 1718 kocht en in 1770 ook de feodale rechten van Landwijk kon kopen. Het kasteel is 18e-eeuws en was een U-vormig complex, gelegen om een binnenplein. Tegenwoordig is het nog L-vormig. De hoofdvleugel, in classicistische stijl, is van de 2e helft van de 18e eeuw. Op een fronton ziet men rocaillemotieven en twee wapenschilden, geflankeerd door windhonden. Aan de zuidzijde bevindt zich een gebouw uit de 1e helft van de 18e eeuw. Wijzigingen werden in de 19e eeuw aangebracht, en ook kwam er een neogotisch poortgebouw. Het kasteel ligt in een omgracht park. De gracht werd gevoed door de Gete. Externe links Herk-de-Stad: Kasteel van Landwijk
Larch Wood (Railway Cutting) Cemetery

Larch Wood (Railway Cutting) Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission (CWGC) burial ground for the dead of the First World War located in the Ypres Salient on the Western Front in Belgium. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of the Belgians in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation The cemetery was founded by Commonwealth troops in April 1915 and remained in use until April 1918, when the Western Front had moved away from the area. Most of the dead are from the defence of the nearby Hill 60. After the Armistice, the cemetery was enlarged with the concentration of graves from the battlefield, smaller cemeteries in the area (Brussels General, Ghistelles Churchyard, Oudenburg Churchyard, Wervik Communal) and Commonwealth troops buried in from German war cemeteries (America Cross Roads, Kortemark, Eernegem, Groenenberg, Handzaame, Ichtegem, Leffinghe, Marckhove, Tenbrielen Communal, Tourhout No 2, Vladsloo, Warneton Sud-et-Bas, Wijnendaele, Zantvoorde). The graves of 86 people are defined as "special memorials" — that is, they are either recorded as being buried here but the CWGC was unable to find proof (headstones marked "Believed to be buried in this cemetery") or they are known to be buried here but their exact location was lost or destroyed by later fighting (headstones marked "Known to be buried in this cemetery"). These graves all carry (unless replaced by a personalised family message) the inscription at the foot of the stone "Their Glory Shall Not Be Blotted Out" - a line from Sirach 44:13 suggested by Rudyard Kipling. The cemetery was designed by Sir Edwin Lutyens who was also responsible for the Cenotaph in Whitehall, London and the Thiepval Memorial on the Somme, France. Notable graves The cemetery contains the graves of over 850 soldiers. Amongst these is the grave of Rifleman Clarence Eastwood Peel, who was killed in the area on 21 October 1917. Clarence Peel was the maternal uncle of modern-day playwright Alan Bennett. Bennett has detailed his search for both the grave and the life story of his uncle in the radio monologue "Uncle Clarence". Lieutenant John Eden, older brother of the 1st Earl of Avon, the former British Prime Minister, is also buried in the cemetery. References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission.
Bisschopskwartier (Oudenaarde)

Het Bisschopskwartier is een historisch gebouw aan de Sint-Walburgastraat in Oudenaarde in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen. Het sluit aan op het Onze-Lieve-Vrouwhospitaal en werd in 1622-1623 gebouwd door architect Simon I de Pape. Het Bisschopskwartier deed dienst als ontvangstruimte voor de hoge gasten van het Onze-Lieve-Vrouwhospitaal. Het is opgetrokken in renaissancestijl en werd in 1910 ingrijpend gerestaureerd. Afbeeldingen Bronnen Stad Oudenaarde
Kasteel Rosendahl

Het Kasteel Rosendahl (ook: Kasteel Rozendaal) is een kasteel met domein in de West-Vlaamse plaats Ichtegem, gelegen aan Moerdijkstraat 2. Geschiedenis Op de Ferrariskaarten van 1770-1778 is nog geen sprake van bebouwing op dit terrein. In 1835 was er echter al sprake van een dubbel omgracht kasteel met bijgebouwen. Eigenaar was Ludovicus Ricour, die burgemeester was van Ichtegem. In 1842 kwam het domein aan de familie De Crombrugghe de Looringhe. Het hoofdgebouw werd omgebouwd tot een neoclassicistisch kasteel, gelegen in een domein van 7 ha. Eigenaar Pius Felix Joseph de Crombrugghe, welke overleed in 1869, was gezant van Koning Willem I in Zweden, Denemarken en Noorwegen. In 1878 vonden uitbreidingen plaats in opdracht van Guillelmus de Crombrugghe de Looringhe. Ook werden serres en een speelhuis gebouwd. Ook in 1930 vonden uitbreidingen plaats. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen de gemeenteschool door de Duitsers was gevorderd, werden in het kasteel lessen gegeven. Gebouw Het huidige kasteel heeft een T-vormige plattegrond en is streng symmetrisch van opbouw. Er is een brede ingangspartij. De bijgebouwen zijn van 1878 en omvatten een onder meer koetsierswoning. Het park was oorspronkelijk in Franse stijl en omstreeks 1880 werd het vergroot en omgevormd tot een park in Engelse landschapsstijl. Dit omvat een grillig gevormde waterpartij en kronkelige paden.
Platsemolen (Zedelgem)

De Platsemolen (ook: Dorpsmolen of Lievensmolen) is een molenrestant in de West-Vlaamse plaats Zedelgem, gelegen aan de Burgemeester Joseph Lievensstraat 33. Deze ronde stenen molen van het type beltmolen fungeerde als korenmolen en oliemolen. Geschiedenis In 1529 werd voor het eerst melding gemaakt van een molen op deze plaats, die toebehoorde aan de heren van Zedelgem. Het was een standerdmolen en zeker in 1761 stond er ook een rosmolen bij die in windstille perioden werd benut. In 1866 werd de standerdmolen door de huidige ronde stenen molen vervangen. In 1913 werd de rosmolen al omgebouwd tot agrarisch gebouw. In 1914 werd de molenaarsknecht op 76-jarige leeftijd door de Duitse bezetter vermoord, op verdenking van het zenden van signalen naar het Belgische leger. Voor hem werd in 2018 een herinneringsteken geplaatst. In 1919 werd een motor geplaatst en in 1932 kwam er een mechanische maalderij in de molen. De kap en de wieken werden in 1951 verwijderd. De maalderij is een enkele keer nog in bedrijf en de molenromp bevat een aantal overblijfselen van de maalderij en de oliemolen. Ook enkele balken van de standerdmolen werden in de constructie van de stenen molen gebruikt. De huidige molenromp heeft vier zolders en ook de molenberg is aanwezig.
Tour Iris

La tour Iris (anciennement Silver Tower), est un immeuble de grande hauteur situé à Saint-Josse-ten-Noode dans la région de Bruxelles-Capitale. La tour a une hauteur de 137 m pour plus de 30 étages, ce qui fait d'elle la 5e plus haute tour de Bruxelles. Histoire Situation Située sur la place Saint-Lazare à côté des voies de la jonction Nord-Midi inaugurée en novembre 2020. Elle se trouve entre le Covent Garden et le Botanic Building. Description Elle se compose de 32 étages de bureaux, 1 étage technique et 7 étages en sous-sols, elle dispose de 10 ascenseurs, 2 escaliers et une surface d'environ 30 000 M2. La tour abrite depuis janvier 2021 le service public régional de Bruxelleset de Bruxelles Fiscalité. Depuis mars 2023, Talent.Brussels a rejoint la tour Iris. En octobre 2024, c'est au tour de Paradigm (ex CIRB) de rejoindre la tour. Voir aussi Liste des plus hauts bâtiments de Bruxelles Quartier Nord Lien externe Information sur le site du bureau d'architecture Atelier de genval et sur le site du bureau d'architecture Accarain-Bouillot Notes et références Portail de Bruxelles Portail des gratte-ciel