NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Autrique-huis

Het Autrique-huis (Frans: Maison Autrique) is een herenwoning in Schaarbeek (Brussel) en is een van de eerste gebouwen die Victor Horta in Brussel tekende. Geschiedenis Victor Horta bouwt het huis in 1893 in opdracht van zijn logebroeder en vriend Eugène Autrique. Tot ongeveer 1995 ondergaat het gebouw verschillende transformaties. Na jaren te koop te hebben gestaan wordt het in 1996 op aandringen van François Schuiten aangekocht door de gemeente Schaarbeek voor 300.000 euro en start de zoektocht naar het geld voor de restauratie. De renovatie van het huis onder leiding van architect Francis Metzger duurt tot 2004. De 500.000 euro nodig om de renovatie uit te voeren kwamen voor 80% van Directie Monumenten en Landschappen van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en 20% privékapitaal ingebracht door de firma's die de renovatie uitvoerde. Striptekenaar François Schuiten, scenarist Benoît Peeters en stadsfotografe Marie-Françoise Plissart publiceerden in 2004 een boek over de renovatie van het huis. In juli 2006 gaf de Europese erfgoedorganisatie Europa Nostra een ‘Medaille’ of tweede prijs “voor de nauwgezette restauratie van een vroeg meesterwerk van Victor Horta en voor de totstandbrenging van een scenografie die eer betoont aan de privé-architectuur van Brussel, en die tegelijkertijd de deur opent naar een imaginaire wereld. Art-nouveau-elementen Sgraffiti Fijne gietijzeren kolommen Mozaïeken Decoratieve versieringen met florale inspiratie (vb het begin van de trap) Gebruik van natuurlijk licht Zie ook Art nouveau in Brussel Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Brussel Bibliografie Maison Autrique : Metamorphosis of an Art Nouveau House, François Schuiten, Benoit Peeters, Marie-Françoise Plissart, Impressions nouvelles, januari 2004, ISBN 9782906131835 (95 blz. met kleur illustraties)(bestaat ook in het Frans en Nederlands) Externe link Officiële website
Boudewijn Seapark

Boudewijn Seapark is a marine mammal park and theme park located in Sint-Michiels, Bruges, Belgium. Dolphins As of 2020 the park has eight bottlenose dolphins: Puck (F-53 years old), Linda (F-43 years old), Roxanne (F-34 years old), Yotta (F-21 years old), Indy (F-16 years old), Kite (M-14 years old), Moana (F-4 years old), and Ori (M-4 years old). References External links Official website
Église Sainte-Agnès du béguinage de Saint-Trond

L'église Sainte-Agnès du béguinage est une église gothique située sur le territoire de la ville belge de Saint-Trond, dans la province de Limbourg. Historique L'église Sainte-Agnès est érigée peu après la fondation du béguinage en 1265 et est agrandie au début du XIVe siècle puis à nouveau au XVe siècle. Les parties les plus anciennes de l'église (façade occidentale et quatre premières travées de la nef) datent de la seconde moitié du XIIIe siècle et présentent les caractéristiques du style roman tardif et du style gothique précoce. Le chœur est ensuite érigé au XIVe siècle et les quatre dernières travées de la nef au XVe siècle. Une première campagne de restauration a lieu de 1934 à 1945, suivie d'une deuxième, entamée en 1975. Classement L'église fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 30 décembre 1933 et figure à l'Inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 23022. Architecture Bibliographie Thomas Coomans & Anna Bergmans (eds.), In zuiverheid leven. Het Sint-Agnesbegijnhof van Sint-Truiden: het hof, de kerk, de muurschilderingen (Relicta monografieën, 2), Brussels: Flemish Institute for Heritage, 2008, 479 p. Articles connexes Saint-Trond Église Saint-Pierre de Saint-Trond Beffroi de Saint-Trond Références Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du Limbourg (Belgique)
De Kuifeend

De Kuifeend en de Grote Kreek is een Vlaams natuurreservaat dat gelegen is in de haven van Antwerpen, midden in de lus van het rangeerstation Antwerpen Noord van Infrabel. Daarrond wordt De Kuifeend omringd door industrie, drukke wegen en de stortplaats Hooge Maey. Om de druk van de omgeving te verminderen werden in 2007 bufferdijken aangelegd. Tezelfdertijd werd een tiental nieuwe plassen gegraven en twee vogelkijkhutten gebouwd. Het reservaat ontstond in 1972 en sindsdien broedden er 98 vogelsoorten. Daarnaast leven er dertig zoogdiersoorten en 7 amfibieënsoorten. Van de krakeend zit soms meer tot 8% van de West-Europese populatie in het reservaat. Door die hoge aantallen aan krakeenden (en een aantal andere soorten) valt het reservaat onder de Conventie van Ramsar. Maar ook voor zangvogels is het reservaat belangrijk, zo leeft hier 20% van alle Vlaamse rietzangers. De Kuifeend is omwille van zijn rijke watervogelpopulatie Europees beschermd Natura 2000-gebied (vogelrichtlijngebied 'De Kuifeend en Blokkersdijk' (BE2300322) en habitatrichtlijngebied 'Schelde en Durme-estuarium van de Nederlandse grens tot Gent' (BE2300006)). Het beheer is in handen van Natuurpunt. Externe links De Kuifeend Plattegrond van het natuurgebied Natura 2000-fiche vogelrichtlijngebied Europees Milieuagentschap EEA
Sint-Laurentiuskerk (Hamont)

De Sint-Laurentiuskerk is de neogotische parochiekerk van Hamont in de Belgische provincie Limburg, die zich bevindt aan Kerkstraat 1. Geschiedenis De kerk heeft ten minste twee voorgangers gekend. Er is sprake van een Romaanse kerk, die in 1437 werd afgebroken. De toren, uitgevoerd in mergelsteen, bleef staan tot 1851 maar werd toen ook gesloopt. Zij diende in gevaarlijke tijden tot schuilplaats voor de bevolking. Over de bouw van de gotische kerk is weinig bekend, maar in 1445 werd de altaarsteen van de Heilige Laurentius gewijd. In 1654 liep de kerk schade op, die hersteld werd. De oudste afbeelding dateert van 1730. De Romaanse toren raakte in verval en werd in 1851 gesloopt, waarna heropbouw van de toren en vergroting van de gotische kerk volgde. Uiteindelijk werden er plannen ten uitvoer gebracht om een nieuwe kerk op de plaats van de oude te bouwen. Op 18 juni 1903 werd de eerste steen gelegd en vele teutenfamilies, waaronder de familie Simons, deden schenkingen om het kerkmeubilair aan te schaffen. De kerk was een -gewijzigd- ontwerp van Joseph Cuypers en Jan Stuyt. In 1918 liep de kerk schade op ten gevolge van de treinontploffing. In de daaropvolgende jaren werden de vensters weer hersteld. Gebouw De Sint-Laurentiuskerk is een neogotische kruisbasiliek met een breed middenschip en opvallend smalle zijbeuken. De vierkante toren heeft een opvallend hoge spits tussen vier hoektorentjes. Bij de top is een galerij en de spits wordt gesierd door een kroon. De kerk wordt wel als kathedraal van het noorden aangeduid en was vroeger een bedevaartsoord voor de Heilige Laurentius. Meubilair Het interieur werd door het atelier-Cuypers van neogotisch meubilair voorzien. Er zijn echter tal van beelden van veel oudere datum waaronder een Sedes sapientiae uit de 14e eeuw, en een zestal vroeg-16e-eeuwse beelden, zoals een piëta (omstreeks 1510), en een Laurentiusbeeld (ongeveer 1500). Twee schilderijen uit einde 18e eeuw, door Frater Bernadini, stellen de liefdadigheid van de Heilige Elisabeth respectievelijk van de Heilige Martinus voor. Aan de noord- en oostzijde van de kerk zijn een aantal oude grafkruisen geplaatst, waarvan het oudste uit 1612 stamt. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Joriskerk (Sint-Joris-Weert)

De Sint-Joriskerk is een kerkgebouw in Sint-Joris-Weert in de Belgische gemeente Oud-Heverlee in de provincie Vlaams-Brabant. De kerk ligt aan de Leuvensestraat. Het neoclassicistische gebouw bestaat uit een ingebouwde ongelede westtoren, een schip met vijf traveeën en een driezijdig gesloten koor bestaande uit één travee. De kerk heeft rondboogvensters en aan iedere zijde van de toren een rondboogvormig galmgat. De toren wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits met leien. Het portaal bevindt zich in de westgevel. Het gebouw is aan het begin van de 19e eeuw opgetrokken. Misschien werd het koor herbouwd op een laatgotische sokkel. De kerk is de parochiekerk van het dorp en gewijd aan Sint-Joris.
Station Merelbeke

Station Merelbeke is een spoorwegstation op de lijn spoorlijn 50 (Brussel - Aalst - Gent). Hoewel de naam anders doet vermoeden bevindt station Merelbeke zich op Gents grondgebied (deelgemeente Gentbrugge), weliswaar tegen de grens met Merelbeke aan. Een deel van de perrons ligt zelfs op het grondgebied van Melle, deel van Merelbeke-Melle. Een zonebiljet van Gent geldt er niettemin niet. Het huidige stationsgebouw dateert uit de jaren 1950 en verving een eerder gebouw uit de 19e eeuw dat vrij goed op het station Wondelgem leek. Het station ligt vlak naast een groot depot waar treinen gestald stonden als ze niet in dienst zijn. Dit depot is sinds 26 oktober 2018 buiten dienst. Van 2009 tot 2013 werden de sporen herschikt om de doorstroming van de treinen te verbeteren. Tegelijk werden ook de perrons verhoogd en vernieuwd. Sindsdien is het station integraal toegankelijk. Sinds 28 juni 2013 zijn de loketten van dit station gesloten en is het een stopplaats geworden. Fotogalerij Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Merelbeke (stacja kolejowa)

Merelbeke (niderl. Station Merelbeke) – stacja kolejowa w Merelbeke, w prowincji Flandria Wschodnia, w Belgii. Znajduje się na linii 59 Antwerpia – Gandawa. Linie kolejowe Linia 50 Bruksela – Gandawa Połączenia Codzienne W tygodniu Codzienne W Weekendy Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o stacji na SNCB/NMBS
Moenebroek

Het Moenebroek is een erkend natuurreservaat in de Vlaamse Ardennen in Zuid-Oost-Vlaanderen. Het natuurgebied ligt op het grondgebied van de stad Geraardsbergen (deelgemeente Schendelbeke). Het reservaat is erkend als Europees Natura 2000-gebied (Bossen van de Vlaamse Ardennen en andere Zuid-Vlaamse bossen) en maakt deel uit van het Vlaams Ecologisch Netwerk. Landschap De kern van Moenebroek wordt gevormd door een nat elzenbos met enkele bronnen en een groot aantal kwelzones. Rondom het bos liggen weilanden die omringd zijn door hagen, houtkanten en bomenrijen, met hier en daar een veedrinkpoel. Fauna In het reservaat komen heel wat dieren voor: vlinders, salamanders, kikkers. Flora De bronnen zorgen winter en zomer voor een nat milieu. Enkel zwarte els is in staat om hier te overleven. Dotterbloem, slanke sleutelbloem en verspreidbladig goudveil zorgen er voor een gele voorjaarsgloed. Het reservaat omvat ook een bloemenrijk grasland met de zachte kleuren van koekoeksbloem, moerasvergeet-mij-nietje en pinksterbloem. Natuurbeleving In en rond het Moenebroek zijn twee bewegwijzerde wandelroutes uitgezet (de blauwe lus van 2,5 km en de rode lus van 7 km). Ook het wandelknooppuntnetwerk 'Dendervallei Zuid' doorkruist het gebied. Vliegtuigcrash Lancaster 1944 In 1944 stortte een Britse bommenwerper van het type Lancaster LL652 neer in het Moenebroek In 1991 werd het vliegtuigwrak geborgen. In 2010 werd een monument opgericht voor de bemanning. Hersmolten aluminium van het wrak werd gebruikt voor de bouw van de dakconstructie van het RAF Bomber Command Memorial in Green Park (bij Hyde Park Corner) in Londen. Afbeeldingen Bronnen Natuurpunt Moenebroek Toerisme Vlaamse Ardennen Moenebroek Natuurpunt steekkaart protected planet[dode link] Externe link Natuurpunt Moenebroek
Roomanmolen (Sint-Gillis-Waas)

De Roomanmolen is een windmolen in de gemeente Sint-Gillis-Waas, in de deelgemeente Sint-Pauwels. De Roomanmolen werd gebouwd in 1847. Het is de hoogste stenen windmolen van Vlaanderen. De molen is genoemd naar de molenaarsfamilie die er in 1896 eigenaar van werd. De Roomanmolen deed in het verleden dienst als olie- en moutmolen, maar ook als graan- of korenmolen. In 1978 nam de Vlaamse Radio- en Televisieomroeporganisatie (destijds BRT) een special op van Tienerklanken, genaamd Jazz in de molen. Het was een registratie van een optreden van het trio Charlie Byrd, gepresenteerd door Jef Ceulemans. De molen is gerestaureerd en maalvaardig gemaakt. Hij is op geregelde tijdstippen voor het publiek toegankelijk. In 2020 werd hij gerestaureerd en wit gekalkt. Zie ook Lijst van windmolens in Oost-Vlaanderen Fotogalerij
Liebfrauenbasilika (Dadizele)

Die Basilika Unserer Lieben Frau von Dadizele (niederländisch Basiliek Onze-Lieve-Vrouw van Dadizele) ist eine römisch-katholische Kirche in Moorslede, Belgien. Die Liebfrauenkirche des Bistums Brügge trägt den Titel einer Basilica minor. Geschichte Dadizele war bereits im 14. Jahrhundert ein berühmter Wallfahrtsort. Die Basilika ersetzte eine spätgotische Wallfahrtskirche aus dem 15. Jahrhundert. Sie wurde anlässlich der Verkündigung der Dogma-Erklärung der Unbefleckten Empfängnis Mariens am 8. Dezember 1854 auf Initiative von Bischof Joannes-Baptista Malou errichtet. Der Grundstein wurde am 8. September 1857 gelegt und am 1. September 1867 wurde die erste heilige Messe gelesen. Papst Leo XIII. verlieh der Kirche am 31. Januar 1882 den Rang einer Basilica minor: neben der Heilig-Blut-Basilika in Brügge die einzige Basilika im Bistum Brügge. Die Basilika wird besonders während der Wallfahrten in den Monaten Mai und September besucht. Architektur Die Basilika wurde im neugotischen Stil des englischen Architekten Augustus Pugin von seinem Sohn Eduard Welby Pugin mit Korrekturen erbaut, nach dessen Tod 1875 wurden die Pläne von Jean-Baptiste Bethune umgesetzt. Die Kirche besitzt ein fünfschiffiges Langhaus, ein Querschiff, einen Chor sowie eine Krypta. Die Buntglasfenster stammten ursprünglich von A. Verhaegen, der auch den Vierungsturm entwarf, der 1895 fertiggestellt wurde. In der Kirche ist die Alabasterstatue aus dem 15. Jahrhundert mit der Statue Unserer Lieben Frau von Dadizele zu sehen. Es fanden wiederholte Restaurierungen statt. Ausstattung Das Grabmal des Bürgermeisters von Dadizele, Jan van Veerdeghem, befindet sich in der Krypta der Basilika. Er wurde 1479 von Erzherzog Maximilian von Österreich zum Ritter geschlagen und 1481 in Antwerpen auf feige Weise ermordet. Er spielte eine herausragende Rolle bei der Bewältigung der Konflikte zwischen dem Erzherzog und den Städten und zwischen dem Erzherzog und dem französischen König Ludwig XI. Die Orgel ist ein Werk von Jules Anneessens aus dem Jahr 1924 mit 24 Registern auf zwei Manualen und Pedal. Weblinks Website der Pfarrgemeinde (niederl.) Einzelnachweise
Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Dadizele

De Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Dadizele is een basiliek in de Belgische plaats Dadizele. Het is Vlaams bedevaartsoord ter ere van OLV van Dadizele. Het beeld werd vereerd met een Pauselijke kroning door Mgr. Waffelaert in 1902. Later verkreeg de bedevaartskerk per pauselijke bul de titel van basilica minor. De titel van basilica major is voorbehouden aan kerken in Rome. Ze is toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw en opgetrokken in neogotische stijl, naar ontwerp van de Engelse architect Edward Welby Pugin. Later werden de plannen hernomen door Jean-Baptiste Bethune. De eerstesteenlegging gebeurde op 8 september 1857 en op 1 september 1867 werd de eerste heilige mis opgedragen. Paus Leo XIII kende op 31 januari 1882 aan de kerk van Dadizele het statuut van basiliek toe: naast de Heilige Bloedkapel te Brugge, de enige basiliek in het bisdom Brugge. De basiliek verving een 15e-eeuwse laatgotische bedevaartskerk. Ze werd gebouwd ter gelegenheid van de afkondiging van het dogmaverklaring van de Onbevlekte Ontvangenis van Maria op 8 december 1854, op initiatief van bisschop Joannes-Baptista Malou. Dadizele was reeds in de 14e eeuw een bekend bedevaartsoord. Het 15e-eeuws albasten beeld van Onze-Lieve-Vrouw met Kind (genoemd: Onze-Lieve-Vrouw van Dadizele) is prominent in de kerk aanwezig. De basiliek wordt druk bezocht tijdens de bedevaarten in de maanden mei en september. Het praalgraf van de voornaamste burger van Dadizele, Jan van Veerdeghem, die beter bekend is als Jan van Dadizele, bevindt zich in de crypte van de basiliek. Hij werd in 1479 tot ridder geslagen door aartshertog Maximiliaan van Oostenrijk en werd in 1481 te Antwerpen op laffe wijze vermoord. Hij speelde een voorname rol in de beheersing van de conflicten tussen de aartshertog en de steden en tussen de aartshertog en de Franse koning Lodewijk XI. Op 1 juli 2020 werd een nieuwe kapel ingehuldigd ter ere van een relikwie van de heilige paus Johannes Paulus II. De relikwie zijn enkele haren van Johannes Paulus. Op het retabel staat Johannes Paulus in het midden, links staat Onze Lieve Vrouw van Dadizele en rechts de basiliek. Er staan ook verschillende heiligen en symbolische figuren op zoals Moeder Teresa, Maximiliaan Kolbe, Paus Benedictus XVI, de heilige Godelieve, Broeder Isidoor,... Het altaar wordt links geflankeerd door een beeld van Moeder Teresa en rechts door een beeld van de heilige Vincentius. Aan de muur links hangt een afbeelding van de Goddelijke Barmhartigheid en aan de rechterkant een replica van de icoon van de Madonna van Czestochowa. Fotogalerij Zie ook Lijst van basilieken in België Externe links P.E. Onze-Lieve-Vrouw Dadizele, website van de basiliek Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen - Inventaris Onroerend Erfgoed Latijnse Mis in de Basiliek volgens Tridentijnse ritus (maandelijks)
Église Notre-Dame de Bonne-Espérance de Vilvorde

L'église Notre-Dame de Bonne-Espérance (en néerlandais : Dekanale kerk Onze-Lieve-Vrouw van Goede Hoop) est un édifice religieux catholique sis à Vilvorde, en Belgique. De style gothique, l'église décanale fut construite au XIVe et XVe siècles. Historique L'église Notre-Dame est une église de style gothique bâtie aux XIVe et XVe siècles qui conserve, au nord, une sacristie du XIIIe siècle. Le chœur et le transept furent édifiés par l'architecte Adam Gherijs. L'église fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 1er février 1937. Architecture Mobilier Les stalles baroques richement décorées qui ornent le chœur datent de 1663 : elles proviennent de l'ancien prieuré de Groenendael, démoli en 1787. Source (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Onze-Lieve-Vrouw van Goede Hoop (Vilvoorde) » (voir la liste des auteurs). Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Onze-Lieve-Vrouw van Goede Hoopkerk (Vilvoorde)

De Onze-Lieve-Vrouw van Goede Hoopkerk, ook kortweg Onze-Lieve-Vrouwekerk, is de hoofdkerk van Vilvoorde. Deze gotische kerk dateert uit de 14e-15e eeuw maar bezit nog een noordersacristie uit de 13e eeuw. Het koor en transept werden ontworpen door Adam Gherijs. Van de geplande torens werd alleen de noordelijke afgewerkt. Het rijkversierde, barokke koorgestoelte uit 1663 is afkomstig van de voormalige priorij van Groenendaal. De naturalistische preekstoel komt uit de vroegere Sint-Joriskerk van Antwerpen. Artus Quellinus de Jonge beitelde in 1665 een dynamisch geheel, waar engelen met brede gebaren en golvende gewaden hun innerlijke spanning uitdrukken. De zwevende compositie lijkt te ontsnappen aan de zwaartekracht. Door het verbreden van de weg naar Brussel en de werken aan de weg naar Grimbergen raakte de kerk volledig afgescheiden van de bebouwde omgeving. Galerij
Park van lijn 28

Het Park van lijn 28 (Frans: Parc de la ligne 28) is een park gelegen in de Belgische gemeente Sint-Jans-Molenbeek. Het park langs de treinsporen van lijn 28, werd aangelegd in 2013-2014 met middelen van Beliris op een braakliggende industriële site. De aanleg kostte 4.356.000 EUR. Voor de aanleg lag het terrein er verwilderd en verlaten bij. Het park werd ontworpen door de landschapsarchitecten van SWECO Belgium. Het terrein ligt tussen de Charles Demeerstraat, de Jean Dubrucq- en de Belgicalaan en bezit een speeltuin voor kinderen en sportfaciliteiten voor tieners. De wandelpaden verbinden de omliggende straten met elkaar. Het park is ondanks de hoogteverschillen toegankelijk voor personen met beperkte mobiliteit en fietsers. In 2016 droeg de gemeente het beheer over aan Leefmilieu Brussel. Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Kruiskapel (Eksaarde)

De Kruiskapel of bedevaartkapel van het H. Kruis is een kapel in Eksaarde in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen, gelegen op de rechteroever van een gedempt stuk van de Durme. Ze is omringd door rode beuken en werd gebouwd (of herbouwd) in 1632 op de plaats waar volgens de overlevering in 1317 twee miraculeuze kruisbeelden werden gevonden. De gemetselde put in de nabijheid van de Kruiskapel geeft de exacte plaats van de kruisen aan waar ze destijds door Boudewijn met de Negen Ponden werden opgegraven. Het ene kruis wordt bewaard in de kerk van Eksaarde, het andere in de Kruiskapel. De parochiekerk en de Kruiskapel zijn symbolisch verbonden door een kruisweg met 14 statiekapelletjes. De kruisweg is 2 km lang en werd in 1877-1878 aangelegd. Tot het meubilair behoren een fragment van een communiebank uit de 17e eeuw en een altaar uit de 18e eeuw.
Sint-Niklaaskerk (Morkhoven)

De Sint-Niklaaskerk is een kerk in het centrum van Morkhoven. De neogotische Sint-Niklaaskerk dateert van 1909 en is een ontwerp van architecten Jules Bilmeyer en Van Riel uit 1906. Het sobere bakstenen kerkgebouw heeft een driebeukig schip van vijf traveeën transept. In de kerk bevinden zich schilderijen uit de 17e eeuw, waaronder een Verschijning van de Heilige Nicolaas aan Constantinus en houtwerk uit de 18e eeuw. Het Maria-altaar is afkomstig van het Besloten Hof te Herentals. De toren aan de noordwestelijke zijde van de kerk dateert uit de 13e (het deel in ijzerzandsteen) en 15e eeuw (in bak- en zandsteen) en is gebouwd in vroeggotiek. De toren werd beschermd als monument van onroerend erfgoed op 13 oktober 1986. Een restauratie naar de plannen van architect P. Gevers liep van 1999 tot 2000.
Viaduct van Wilsele

Het viaduct van Wilsele is een liggerbrug in Wilsele, een deelgemeente van de Belgische stad Leuven. De brug is een deel van de E314/A2 en overspant achtereenvolgens, van zuidwest naar noordoost, de spoorlijn 36N, de spoorlijn 36, het Kanaal Leuven-Dijle, de Dijle, de spoorlijn 53 en de N19.
Minneboplein

Het Minneboplein in Brugge is ontstaan na de sloping van een fabrieksgebouw in 1975 en maakt de verbinding tussen de Sint-Annarei en de Molenmeers langsheen de Leffingestraat. Bedrijf Tot 1864 was het een suikerraffinaderij en kwam de eigendom in handen van Londense Taylor Brothers, die er een chicoreifabriek in onderbrachten. In 1880 brandde het af en in 1881 kwam er een neoromaans gebouw dat vanaf 1935 een rijwielfabriek werd. Minnebo Na de sloop in 1975 kreeg de vrijgekomen plaats de naam "Minneboplantsoen", naar Bernard Minnebo (1867-1919), gemeenteraadslid in Brugge en medestander van priester Florimond Fonteyne (1856-1923). Hij was gemeenteraadslid van 1904 tot 1919 en was een van de zeldzame raadsleden die zijn eed in het Nederlands aflegde of in het Nederlands tussenkomsten hield. In de negentiende eeuw waren Karel Serweytens, Jozef Herreboudt en dr. Van Steenkiste hem hierin al voorgegaan.
Laar (Brabant flamand)

Laar ou Laer en français est une section de la ville belge de Landen située en Région flamande dans la province du Brabant flamand. C'était une commune à part entière avant la fusion des communes de 1971. Évolution démographique Sources : INS, Rem. : 1831 jusqu'en 1970 = recensements, 1976 = nombre d'habitants au 31 décembre. Références Portail du Brabant flamand
Laar (Landen)

Laar is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van Landen. Laar was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1971. Mensen van Laar worden in de volksmond ook wel de zotten genoemd. Toponymie De oudste vermelding van de plaats stamt uit 1065 en maakt gewag van Lare. De naam klimt op tot het Germaanse hlari en verwijst naar een voor bewoning geschikte open plek in het bos. Bezienswaardigheden De Sint-Trudokerk Natuur en landschap Laar ligt in Droog-Haspengouw op een hoogte van 49-81 meter. Demografische ontwikkeling Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1961=volkstellingen Nabijgelegen kernen Ezemaal, Eliksem, Wange, Neerwinden, Neerheylissem