NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Мастерская стекольщика Штернера

Мастерская стекольщика Штернера — трёхэтажное здание в коммуне Иксель, Большой Брюссель, построенное в 1902 году архитектором Эрнестом Делюном в стиле модерн. Адрес дома — rue du Lac, 6. Здание было построено для художника Виктора Маршаля, однако долгое время его занимал австрийский мастер витражного дела Клас Грюнер Штернер, известный тем, что в своей мастерской он делал остекление для ряда красивых модерновых зданий Икселя. Как и положено зданию в стиле модерн, мастерская Штернера имеет ярко выраженный асимметричный вид со смещёнными геометрическими формами. Фасад отделан светлым кирпичом и гладким камнем того же тона, оттеняемыми бирюзовыми деревянными рамами и приглушёнными витражами окон, созданными самим Штернером в венском стиле. В левой части фасада — входная дверь, которую считают одной из самых красивых в Брюсселе. Верхняя её часть и примыкающее окно, разделённые каменным импостом, образуют круг, украшенный витражами с растительными мотивами. Это композиция подчёркивается каменным обрамлением, начинающимся от левой стороны двери и раскрывающимся в элегантный Р-образный завиток. Правая сторона придаёт фасаду устремлённость вверх благодаря высокому, в полтора этажа, трёхчастному окну, снизу имеющему ступенчатую форму. За окном действительно лестница — три ступеньки, видимые снаружи, соответствуют её расположению. Сверху же окно завершается кругом под подковообразной аркой, рифмующимся с формами входной двери. Фасад венчает деревянный эркер, трапециевидный в плане, во всю ширину третьего этажа. За ним — непосредственно мастерская художника. Эркер фланкирован пилястрами, опирающимися на символические арочки, и завершён сильно выступающим карнизом на деревянных кронштейнах. Ссылки Ancien atelier et habitation de Clas Grüner Sterner sur le site de l’inventaire du patrimoine architectural de la Région de Bruxelles-Capitale Примечания
Atheneum Léonie de Waha

Das Atheneum Léonie de Waha (früher Lyzeum; auf Französisch: Athénee Léonie de Waha) ist nicht zuletzt ein für seine Kunstwerke bekanntes belgisches Gymnasium im Herzen von Lüttich, am Avroy-Boulevard 96. Geschichte Der Bürgermeister Jules d'Andrimont bat die liberale Feministin und Pädagogin Léonie de Waha um die Gründung eines Lyzeums für junge Töchter, gab es doch in der ganzen Stadt bis dahin keine höhere Bildungsmöglichkeit für Mädchen. So gründete sie in der Hazinelle-Straße ein Institut supérieur de demoiselles (1868), welches von der Stadt im Jahre 1878 übernommen wurde und darauf den Namen Lycée de Waha erhielt. Der Religionsunterricht erfolgte nach der jeweiligen Konfession, wobei eine gänzliche Abmeldung ebenfalls möglich war. Der Bischof drohte mit der Exkommunikation aller an der Ausarbeitung des Schulkonzepts Beteiligten, war doch bereits die gleichzeitige Präsenz im Lehrerkollegium von evangelischem Pastor und Rabbiner neben dem katholischen Pfarrer für manche ungewöhnlich und inakzeptabel. Der tatsächlich von Mgr de Montpellier am Tag der Eröffnung über die ganze Schulgemeinschaft ausgesprochene Bannfluch wurde von seinem Nachfolger Doutreloux aufgehoben. Der Neubau am heutigen Standort geschah zwischen 1937 und 1940 nach den Plänen des Architekten Jean Moutschen. Dabei wurden achtzehn wallonische Künstler mit der künstlerischen Gestaltung beauftragt. Diese schufen ca. 20 Werke speziell für diese Schule (Fresken, Flachreliefs, Mosaike, Zeichnungen, Fenstermalereien). Während des Zweiten Weltkriegs befanden sich im Gebäude die Büros der örtlichen Niederlassung der Gestapo. Schulart Die Schule ist staatlich. An ihr werden folgende Sprachen unterrichtet: Französisch, Englisch, Niederländisch, Spanisch, Deutsch und Chinesisch. Gebäude Das Gebäude ist typisch für die Moderne: Monumentalität, Funktionalität und der Einbau von außergewöhnlichen Räumlichkeiten für die verschiedensten Bereiche (Arbeitsräume, Schwimmbecken, Internat, Festsaal, Musiksaal usw.), was großes Aufsehen erregte. Höhepunkt künstlerischerseits sind die etwa 20 Kunstwerke zeitgenössischer Künstler aus der Region. Das Schwimmbad zieren Mosaike von Adrien Dupagne. Die Glasfenster stammen u. a. von Marcel Caron, eine Malerei von Fernand Steven, ein Großbild auf Glas von Edgar Scauflaire, zwei Fresken von Auguste Mambour und Robert Crommelynck. Weiters findet man Werke von Auguste Donnay und Edmond Delsa und ein Mosaik von Oscar Berchmans. Am 17. Mai 1999 wurde der Komplex zum schützenswerten Immobilienkulturgut der Region Wallonien erklärt. Flachreliefs Die Fassade wird geschmückt von folgenden Flachreliefs: L'Etude von Adelin Salle und L'Insouciance de la jeunesse von Louis Dupont und Robert Massart. Weblinks Homepage der Schule (französisch) Einzelnachweise
Fort Hollogne

Fort Hollogne is een van de twaalf forten rond Luik opgericht voor de verdediging van de Belgische stad Luik in de late negentiende eeuw op initiatief van Belgische generaal Henri Alexis Brialmont. Het ligt ten westen van Luik, ten noordwesten van Hollogne-aux-Pierres. Het ligt op het terrein van de luchthaven van Luik. Het fort stamt uit 1888 en is driehoekig van vorm. Externe links Belgisch militair vastgoed: Fort Hollogne (fr) Maquette-garden.forumactif.com Le fort de Hollogne (fr) Comité de Sauvegarde du Fort de Hollogne
Maison Cauchie

La Maison Cauchie è una storica residenza cittadina che si trova a Etterbeek, nella Regione di Bruxelles-Capitale, in Belgio. La casa si trova al 5 di rue des Francs, vicino al Parco del Cinquantenario ed stata progettata dall'architetto e pittore belga Paul Cauchie, che ne fece la sua dimora. Oltre a questa casa, sono note soltanto altre 3 abitazioni costruite da Cauchie: due a Bruxelles e una Duinbergen, nelle Fiandre Occidentali. Edificio La Maison Cauchie è stata costruita nel 1905 in stile Art Nouveau e la sua facciata è famosa per la decorazione allegorica a sgraffito, tecnica tipica delle opere di Cauchie. L'edificio è un eccezionale esempio di architettura ispirata alla scuola di Glasgow e alla Secessione viennese, diversa dalle linee vegetali propria dell'Art Nouveau di Bruxelles, con un'estetica che unisce simmetria, verticalità e geometria. Anche se si trattava di una residenza privata, la casa doveva anche essere un manifesto capace di attrarre l’attenzione dei passanti e diffondere lo spirito del lavoro di Cauchie e della moglie Caroline Voet come testimoniato dalla scritta sulla facciata "Par nous, pour nous" (in italiano Da noi, per noi). La Casa Cauchie è un buon esempio dell'applicazione in architettura del principio del Gesamtkunstwerk, infatti Cauchie e la moglie volevano che la distinzione tra le forme d'arte principali (architettura, pittura, scultura) e le forme d'arte minori (arti decorative) scomparissero per diventare parte dell'opera globale. Anche gli interni sono stati interamente concepiti e realizzati da Cauchie e sono attualmente visitabili. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Maison Cauchie Collegamenti esterni Sito ufficiale, su cauchie.be. (NL) Sito ufficiale, su cauchie.be.
Cauchiehuis

Het Cauchiehuis (Frans: Maison Cauchie) van Paul Cauchie is een van de meesterwerken van de art nouveau. Het gebouw ligt in Etterbeek (Brussel) aan de Frankenstraat 5 aan de rand van het Jubelpark. Het pand werd gebouwd in 1905, en door Guy en Leona Dessicy gered van de afbraak. Geschiedenis 1905: Bouw. 1971: Gered van de afbraak (de dochter van Paul Cauchie wilde het gebouw en het belendende pand laten afbreken om er een flatgebouw te plaatsen). 1975: Het gebouw wordt beschermd als monument. 1979: Guy en Leona Dessicy kopen het gebouw van Suzanne Cauchie-Duvigneaud 1981-1988: Renovatie onder begeleiding van de architecten Jean-Jacques Boucau en Xavier de Pierpont. De sgraffiti werden gerestaureerd door de schilders Marc Henricot en Walter Schudel. 1995: Opengesteld voor het publiek. 2022: Aangekocht door de verzekeringsmaatschappij CDA. Art-nouveau-elementen Sgraffiti zowel aan de buitengevel als binnen in onder andere het salon. Gebruik van smeedijzer zeer zichtbaar aan de voorgevel. De invloed van de Schot Charles Rennie Mackintosh is duidelijk in zowel de buitenarchitectuur als het meubilair. Grote invloed van het japonisme. Toegang Het Cauchiehuis is een van de Brusselse musea. Het is te bezoeken ieder eerste weekend van de maand. Bezoekers krijgen een geleid bezoek van de kelderverdieping en het gelijkvloers. De hogere verdiepingen worden anno 2007 bewoond door Guy en Leona Dessicy, die regelmatig als gids optreden. Het dichtstbijzijnde metrostation is metrostation Merode. Zie ook Lijst van musea in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest Art nouveau in Brussel Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Brussel Externe links Website van het Cauchiehuis Artikel over het Cauchiehuis op de website van de gemeente Etterbeek Voetnoten
Koninklijk Circus

Het Koninklijk Circus (Frans: Cirque Royal) is een evenementenzaal in het centrum van Brussel. Het gebouw dateert van 1878, toen het dienstdeed voor het enige permanente Brusselse circus. Het was een periode van architectonische vernieuwingen (onder meer het Justitiepaleis) in Brussel onder impuls van Leopold II. Geschiedenis De merkwaardige architectuur van Wilhelm Kuhnen suggereert een cirkelvormig gebouw, hoewel het eigenlijk een gelijkzijdige 20-hoek is. Het was voor die tijd groot en modern opgevat, want zo'n 3.500 toeschouwers hadden elk van op hun plaats toch een behoorlijk zicht op de piste. De orkestbak boven de toegang van de artiesten en circusdieren bood plaats aan 40 muzikanten. Onder de tribunes waren stapelruimtes voorzien, evenals huisvesting voor meer dan 100 (circus-)dieren, voornamelijk paarden. De arena was zo gebouwd dat ze kon worden gevuld met water, zodat een zwembad ontstond. De openingsshow werd verzorgd door "La troupe équestre Renz". De glorietijd rond de eeuwwisseling maakt, naast circusvoorstellingen, ook melding van balletten, grote evenementen en zelfs de eerste films. Aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog hield Jean Jaurès een grote toespraak in het Koninklijk Circus, de laatste vóór hij werd vermoord. Na de oorlog diende het circus nog enige tijd als gevangenis voor Duitse krijgsgevangenen. Een nieuwe directie herstelde de traditie van vooral grote paardenshows vanaf 1920. Maar ook variétéartiesten als Maurice Chevalier stonden geprogrammeerd. Na de Tweede Wereldoorlog stond het gebouw enige tijd leeg. Het werd in 1953 volledig gerenoveerd naar plannen van architect Charles Van Nueten. Enkel de funderingen en metalen structuur zijn nog origineel. Daarop werd een modernistisch bouwwerk geconstrueerd. Dit was lange tijd de thuishaven van Maurice Béjart met zijn Ballet van de twintigste eeuw. Cultuurcentrum Sedert de regionalisering van de cultuur is de zaal eigendom van de stad Brussel. Men doet een poging om de programmatie zowel op Nederlandstalig als Franstalig publiek te richten, ondanks het feit dat het samen wordt gerund met een andere zaal Botanique, die tot de Franse Gemeenschap behoort. Behalve optredens van individuele artiesten, zangers of muziekgroepen, blijven grote spektakels of evenementen graag gebruikmaken van de zaal, vanwege zijn bijzondere, bijna cirkelvormige opstelling. Zo komt het Cirque du Soleil regelmatig langs. Externe link (nl) Officiële website
Auditoire Paul-Emile Janson

L'auditoire Paul-Emile Janson est situé sur le campus du Solbosch de l'Université libre de Bruxelles (ULB), en Belgique. Histoire Dans les années 1940 et 1950, toutes les facultés de l’ULB se développent considérablement sur le site du Solbosch. Dès 1949, dans le cadre des manifestations qui célébraient le 75e anniversaire de l’École polytechnique, sur proposition de cette faculté, l’Université libre de Bruxelles examine la création d’un fonds consacré à la construction d’un nouveau bâtiment destiné à l’Institut de constructions civiles. Dans la foulée de ce projet est arrivé le projet de réalisation d’un grand auditorium pouvant accueillir 1 485 personnes. Celui-ci avait pour but non seulement de permettre l’accès au cours à un nombre constamment croissant d’étudiants mais également d’accueillir des conférences dans le cadre de l’Expo 58. Description La structure de la toiture est composée de deux arcs en béton armé faisant un angle de 120° entre eux. Ces deux arcs reposent sur deux trépieds situés de part et d’autre de l’édifice. Ces arcs permettent la fixation de deux réseaux orthogonaux de câbles métalliques constituant la structure portante du toit. La couverture du bâtiment est assurée par un gîtage en bois recouvert d’une chape souple asphaltique en roofing sur laquelle reposent des bandes de zinc. De manière à reprendre la poussée des deux arcs sans devoir passer par des pieux obliques (onéreux et difficiles à mettre en place), un tirant précontraint relie les fondations des deux trépieds et reprend ainsi les poussées horizontales. Liens internes Ingénierie de la construction à Bruxelles Liens externes Fiche de l'auditoire Paul-Emile Janson sur le site Internet de la Direction des Monuments et Sites du Ministère de la Région de Bruxelles-Capitale Notes et références Portail de Bruxelles Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du bâtiment et des travaux publics
Sint-Antoniuskerk (Donk)

De Sint-Antoniuskerk is de voormalige parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Mol behorende plaats Donk, gelegen aan de Sint-Antoniusstraat 2A. Geschiedenis In Donk nam de bevolking sterk toe vanwege de vestiging van industrie. In 1933 werd, vanuit de Sint-Apolloniaparochie van Achterbos een kapelanie gesticht. Van 1948-1949 werd een kerk gebouwd naar ontwerp van René Joseph Van Steenbergen. In 2016 werd de kerk onttrokken aan de eredienst, nadat in 2010 reeds de basisschool sloot en in 2019-2020 werd de kerk gerestaureerd en verbouwd tot een gemeenschapshuis met de naam Den Donk. Gebouw Het betreft een naar het zuidwesten georiënteerd basilicaal kerkgebouw in een sobere stijl met neoromaanse elementen. De vlakopgaande toren op vierkante plattegrond is in het zuidoosten naast de voorgevel aangebouwd. Het koor is halfcirkelvormig afgesloten.
Sint-Apolloniakerk (Achterbos)

De Sint-Apolloniakerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Mol behorende plaats Achterbos, gelegen aan Achterbos 66A. Geschiedenis Al in de 16e of 17e eeuw was er sprake van bedevaarten naar Sint-Apollonia, waartoe een laatgotische kapel was opgericht. Deze werd in 1862 gesloopt. Ervoor in de plaats kwam een kerkje dat echter, samen met een aantal omringende gebouwen, in 1876 door brand werd verwoest. De kerk werd hersteld. In 1889 werd Achterbos erkend als zelfstandige parochie, en de kerk werd, vanwege de sterke bevolkingstoename, in 1938-1939 vervangen door een nieuwe en grotere kerk naar ontwerp van Frans Vandendael. Gebouw Het betreft een bakstenen georiënteerde kruisbasiliek met voorgebouwde westtoren op rechthoekige plattegrond en gedekt door een zadeldak. Het koor is driezijdig afgesloten en de kerk heeft een sobere historiserende stijl met rondbogige muuropeningen. Het kerkmeubilair is overwegend 20e-eeuws, maar een 17e-eeuwse communiebank werd hergebruikt als balustrade voor het doksaal.
Sint-Lambertuskerk (Beverlo)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van Beverlo, die zich bevindt aan Beverlo-Dorp en is gelegen op een kunstmatige heuvel. Het classicistische bakstenen gebouw dateert van 1788 en werd gebouwd nadat de vorige kerk door brand was verwoest. In 1835 bleek de kerk zwaar vervallen te zijn; tussen 1838 en 1842 werd ze hersteld door architect Lambert Jaminé, die ook de 43 m lange muur om de begraafplaats deed oprichten. Het is een driebeukige kerk met ingebouwde westtoren en een hoofdingang met fronton. In 1940 werd de kerk zwaarbeschadigd, en werd in 1958 gerestaureerd door Gustaaf Daniëls. Hierbij werd een nieuwe doopkapel en sacristie toegevoegd. Kerkmeubilair De kerk bezit drie barokaltaren uit het begin van de 18e eeuw, een rococo credenstafel uit ongeveer 1750, een biechtstoel uit het einde van de 18e eeuw. Daarnaast tal van heiligenbeelden uit de 15e, 16e, en 17e eeuw. Ook zijn er schilderijen (Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans en Sint-Rochus) uit omstreeks 1700. De kerkschat omvat onder meer liturgisch zilverwerk uit de 17e en 18e eeuw. De glas-in-loodramen dateren van 1955 en werden vervaardigd door Roger Daniëls. Het 18e-eeuwse orgel uit de Luikse school, waarvan de maker onbekend is, werd in 2012 gerestaureerd. Ook de kruiswegstaties uit 1888, bestaande uit gepolychromeerde gipsen beelden, werden gerestaureerd. Externe links Sint-Lambertuskerk
Sint-Jozef Ambachtsmankerk

De Sint-Jozef Ambachtsmankerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Mol behorende plaats Ginderbuiten, gelegen aan de Brandstraat. Ginderbuiten werd in 1961 een zelfstandige parochie. Van 1967-1968 werd een kerk gebouwd naar ontwerp van Paul Meekels. De kerk is ontworpen in de stijl van het naoorlogs modernisme. Het is een zaalkerk op rechthoekige plattegrond met schuin aflopend dak dat voorzien is van piramidevormige lichtkoepels. De bakstenen wanden hebben geen vensters. Voor de kerk bevindt zich een alleenstaande hoge ronde toren, uitgevoerd in beton, die iets weg heeft van een fabrieksschoorsteen. De kerk bezit een gepolychromeerd Mariabeeld van omstreeks 1700, dat afkomstig is uit een vroegere kapel. Het Pels-orgel is van 1970.
Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk (Gompel)

De Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Mol behorende plaats Gompel, gelegen aan de Onze-Lieve-Vrouwstraat. Geschiedenis In 1928 werd te Gompel een kapelanie opgericht, van 1928-1929 werd een kerk gebouwd naar ontwerp van Frans Vandendael en in 1930 werd de parochie van Gompel gesticht. De kerk lag aanvankelijk geïsoleerd ten westen van het Kanaal Dessel-Kwaadmechelen, terwijl de fabriek op de oostoever lag. Pas na 1945 werd er een woonwijk bij de kerk gebouwd. Gebouw Het betreft een naar het zuiden georiënteerde bakstenen kruisbasiliek welke neoromaanse stijlelementen bevat. De kerk heeft een pseudotransept en een halfrond afgesloten koor. De kerk heeft een zware vieringtoren onder tentdak en de voorgevel wordt geflankeerd door een rond traptorentje. Het kerkmeubilair werd deels ontworpen door de architect van de kerk.
Ploegsteert Memorial to the Missing

The Ploegsteert Memorial to the Missing is a Commonwealth War Graves Commission (CWGC) memorial in Belgium for missing soldiers of World War I. It commemorates men from the Allied Powers who fought on the northern Western Front outside the Ypres Salient and whose graves are unknown. The memorial is located in the village of Ploegsteert and stands in the middle of Berks Cemetery Extension. History of the location After Ploegsteert Wood (referred to colloquially as "Plug Street") had been the site of fierce fighting at the start of the war, it became a relatively quiet sector where no major action took place. Allied units were sent here to recuperate and retrain after fighting elsewhere and before returning to active operations. Berks Cemetery Extension was founded by Commonwealth troops in June 1916 as an extension to Hyde Park Corner (Royal Berks) Cemetery which lies across the road. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Memorial to the Missing The Ploegsteert Memorial to the Missing is one of several CWGC Memorials to the Missing along the Western Front: those lost within the Ypres Salient are commemorated at the Menin Gate and Tyne Cot Memorial to the Missing, while the missing of New Zealand and Newfoundland are honoured on separate memorials. The Ploegsteert Memorial was designed by H Chalton Bradshaw, who also designed the Cambrai Memorial in France, apart from two large lions which were commissioned from the sculptor Gilbert Ledward. The Ploegsteert Memorial is 70 ft (21 m) in diameter and 38 ft 6 in (11.73 m) tall and was unveiled on 7 June 1931 by the then-Duke of Brabant, later King Leopold III of Belgium. The Ploegsteert Memorial lists over 11,000 missing Commonwealth soldiers from the following battles, which were fought outside the Ypres Salient in the area around Ploegsteert: Armentieres Aubers Ridge Loos Fromelles Estaires Hazebrouck (part of the Battle of the Lys) Scherpenberg (part of the Battle of the Lys) Outtersteene Ridge (known as the 'Action of Outtersteene Ridge', 18 August 1918) The memorial also commemorates the names of three recipients of the Victoria Cross who have no known grave: Sapper William Hackett VC Private James MacKenzie VC Captain Thomas Pryce VC "The Last Post" Since 7 June 1999, the Comité du Memorial de Ploegsteert has arranged for the Last Post to be played at the memorial on the first Friday of each month. Gallery See also List of World War I memorials and cemeteries in Flanders References External links Silent Cities
Ploegsteert Memorial to the Missing

Le Ploegstreert Memorial to the Missing (Monument à la mémoire des disparus de Ploegsteert en français) est un monument commémoratif de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Comines-Warneton, en Belgique. Il commémore les soldats disparus des puissances alliées qui ont combattu sur le front nord-ouest (excepté le saillant d'Ypres) et dont les tombes sont inconnues. Le mémorial de la Commonwealth War Graves Commission est situé dans le village de Ploegsteert et se trouve au milieu du Cimetière militaire Berks. Histoire Après que le bois de Ploegsteert eut été le théâtre de combats acharnés au début de la guerre, il devint un secteur relativement calme où aucune action importante n'eut lieu. Des unités alliées y ont été envoyées pour récupérer après avoir combattu ailleurs et avant de retourner aux opérations actives. L'extension du cimetière militaire britannique de Berks a été faite par les troupes du Commonwealth en juin 1916 en tant qu'extension du Hyde Parks Corner (Royal Berks) qui se trouve de l'autre côté de la route. Les cimetières ont été donnés au Royaume-Uni à perpétuité par le roi Albert Ier en reconnaissance des sacrifices consentis par l'empire britannique dans la défense et la libération de la Belgique pendant la guerre. Mémorial aux Disparus Le Ploegsteert Memorial to the Missing est un des nombreux mémorial de la Commonwealth War Graves Commission commémorant les disparus le long du Front de l'Ouest. Les disparus du saillant d'Ypres sont eux commémorés à la Porte de Menin et au Monument à la mémoire des Disparus de Tyne Cot, tandis que les hommes disparus originaires de Nouvelle-Zélande et de Terre-Neuve sont honorés sur des monuments commémoratifs distincts. Le mémorial a été conçu par H. Chalton Bradshaw (en), qui a également conçu le Mémorial de Cambrai en France, à l'exception de deux grands lions qui ont été commandés au sculpteur Gilbert Ledward (en). Le mémorial de Ploegsteert, d'un diamètre de 21 mètres et d'une hauteur de 11.73 mètres, a été inauguré le 7 juin 1931 par le Duc de Brabant, futur roi Léopold III de Belgique. Le mémorial répertorie 11402 soldats et officiers du Commonwealth disparus lors des batailles suivantes, qui ont eu lieu à l'extérieur du Saillant d'Ypres dans la région de Ploegsteert : Bataille d'Armentières Bataille d'Aubers Ridge Bataille de Loos Bataille de Fromelles Bataille d'Estaires (Bataille de la Lys) Bataille d'Hazebrouck (Bataille de la Lys) Bataille de Scherpenberg (Bataille de la Lys) Bataille d'Outtersteene Ridge Le monument commémoratif commémore également les noms de trois récipiendaires de la Croix de Victoria qui n'ont pas de sépulture connue : Sapper William Hackett VC (en) Private James MacKenzie VC (en) Captain Thomas Pryce VC (en) The Last Post Depuis le 7 juin 1999, le Last Post est joué le premier vendredi de chaque mois à 19h. Galerie Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Ploegsteert Memorial to the Missing » (voir la liste des auteurs). Portail de la mort Portail de la Belgique