NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Koninklijke Reet Sportkring

De Koninklijke Reet Sportkring (Reet SK) is een Belgische voetbalclub uit Rumstse deelgemeente Reet. In het seizoen 2012/2013 vierde de club de promotie van de 4e provinciale naar de 3e Provinciale door kampioen te worden. Ook in het seizoen 2024/2025 werd gepromoveerd naar 3e provinciale, via de eindronde met trainer Steve van Uytbergen. Geschiedenis De club werd opgericht in 1945 maar sloot zich enkel in 1946 aan bij de KBVB. Het verkreeg stamnummer 4423 en opteerde voor geel en rood als clubkleuren naar de kleuren van het Reetse wapenschild. Dit vroegere wapenschild is ook verwerkt in het clublogo. Terreinen Reet SK speelt zijn thuiswedstrijden op de terreinen gelegen in de Processieweg te Reet (Rumst). Hij beschikt over 3 voetbalvelden waarvan er twee worden gebruikt voor wedstrijden en één enkel voor training. Twee velden kunnen worden verlicht voor nachtelijke training en/of wedstrijd. Moderne kleedkamers en cafetaria bevinden zich in hetzelfde gebouw. Rivaliteit De gemeente Rumst huist twee voetbalclubs aangesloten bij de KBVB. Reeds verschillende keren werden Rumstse SK en Reet SK in dezelfde reeks ingedeeld zodat er kon gestreden worden voor de officieuze titel van "Ploeg van het dorp" wat uiteraard zorgt voor een gezonde rivaliteit tussen beide ploegen en hun supporters. In het seizoen 2012/13, kon Reet SK op de laatste speeldag via 'den derby tegen Rumst' zekerheid verschaffen over de titel. Na een wedstrijd zonder doelpunten werd dit doel bereikt. Referenties Externe links Officiële website ATV reportage kampioenenwedstrijd 'Reet SK - Rumste SK' 1 mei 2013
Johanneskerk (Genk)

De Protestantse Johanneskerk is een van de diverse protestantse kerken op het grondgebied van de gemeente Genk, gevestigd te Oud-Waterschei aan Laatgoedstraat 60. Geschiedenis De geschiedenis van deze Evangelisch-Lutherse kerk, die is aangesloten bij de Verenigde Protestantse Kerk in België, gaat terug tot vlak na de Tweede Wereldoorlog. Een aantal Duitse krijgsgevangenen was tewerkgesteld in de Limburgse steenkoolmijnen. Sommigen van hen vestigden zich uiteindelijk in Belgisch-Limburg en stichtten daar een gezin. De kerkelijke verzorging van hen vond aanvankelijk plaats vanuit de Duitstalige gemeenten van Antwerpen, Brussel en Luik. Er was echter behoefte aan een eigen gemeente. Aanvankelijk werden kerkdiensten gehouden in een barak. Op 15 oktober 1967 werd een eigen kerkgebouw ingewijd. Onder deze kerk bevindt zich het sociaal-culturele Karl Barthcentrum. De gemeente is ook betrokken bij het Abrahamhuis te Genk, van waaruit ook oekumenische activiteiten met andere kerkgenootschappen, en gesprekken met andersdenkenden, worden georganiseerd. Het Protestants Historisch Centrum werd opgericht om de geschiedenis van het protestantisme in Belgisch-Limburg in kaart te brengen. Op 22 maart 1984 werd de protestantse gemeente van de Johanneskerk door de Belgische staat erkend. Het is een van de twee VPKB-kerken in Belgisch-Limburg. De andere bevindt zich te Hasselt. Gebouw De Johanneskerk is een modernistisch, bakstenen gebouw met enkele opvallende wanden in glas-in-beton. Externe links www.protestantsekerkgenk.org[dode link] Geschiedenis Foto
Kikmolen

De Kikmolen is een watermolen op de Kikbeek, die zich bevindt aan de Kikmolenstraat in de Belgische plaats Opgrimbie. Het betrof een bovenslagmolen. De Kikmolen, vroeger ook Kiekens Molen of Kickemolen genoemd, werd voor het eerst vermeld in 1480. Nabij de molen lag een cijnshoeve, het Kleyn Hof genaamd. Het huidige molenhuis werd echter in 1838 herbouwd in baksteen. De molen brandde in 1860 af en werd daarna herbouwd, ook in de daaropvolgende jaren werden veel verbouwingen doorgevoerd. Het houten bovenslagrad werd gedurende lange tijd niet onderhouden en verging grotendeels. Een deel van het molenhuis is nog in de situatie van 1838, maar de bijgebouwen werden te vaak vernieuwd om nog originele resten te bevatten. Externe link Agentschap Onroerend Erfgoed: Watermolen Kikmolen Historische ecologie in Limburg, Deelstudie de Hoge Kempen, pag. 173-179: 4 . De Kikmolen op de Kikbeek (Opgrimbie)
Castell d'Ooidonk

El Castell d'Ooidonk es un castell de Bèlgica situat al poble de Sint-Maria-Leerne (Deinze). Té els seus orígens en una masia fortificada amb arrels al període fràncic (segle VIII a IX) eixamplat al segle XII per protegir el transit al riu Leie. Es va transformar en burg al segle XIV, integrat en un anell de burgs defensius a l'entorn de la ciutat de Gant. Destrossat el 1579, va ser reconstruït com palau residencial en estil renaixentista a finals del segle xvi. El nom prové d'Odonck o Hoedonck i significa «pujol arenós enmig d'aiguamolls». Des de l'inici del segle xv fins al 1595 pertanyia a la Casa de Montmorency. Filip van Montmorency-Nivelle, una de les més conegudes víctimes de la repressió sanguinària del duc d'Alba (1524-1568) probablement hi va néixer. Va ser incendiat una primera vegada el 1491 per les tropes de Maximilià d'Àustria. Durant la Guerra dels Vuitanta Anys va ser destrossat una segona vegada pels rebels calvinistes de Gant el 1579. El 1595, Martí de la Faille, un benestant banquer d'Anvers va comprar les ruïnes als hereus de Filip van Montmorency i va construir un palau residencial – sense cap funció de defensa – en estil del renaixement. Des del 1870 els germans i arquitectes Henri (1819-1895) & Clément Parent (1823-1884) van conduir una nova restauració. L'exterior es va conservar amb uns afegits decoratius per donar-li més un aspecte de castell del Loira, l'interior va ser remodelat per adaptar-lo al gust del dia i les normes de confort. El 1963 l'arquitecte G. Fontaine 1963 va conduir una nova restauració i es va descobrir un túnel entre les torres septentrional i occidental, probablement del burg anterior. El 1972 es va restaurar la «Porta Blava» i la porteria. Visites Castell: el diumenge i festius de l'1 d'abril al 15 de setembre Jardí: dimarts a diumenge tot l'any Referències Bibliografia * Crokaert, Yvonne (ed.). Ooidonk (en neerlandès), 1973 (Kastelen van Oost-Vlaanderen volum 2). Kerckhaert, Noël. 400 jaar Ooidonk. Gant: Snoeck-Ducaju, 1995. ISBN 90-5349-162-7.
Ooidonk Castle

Ooidonk Castle (Dutch: Kasteel Ooidonk) is a castle in the city of Deinze, East Flanders, Belgium. The castle is the residence of the current Count t'Kint de Roodenbeke. Ooidonk Castle is situated at an altitude of 11 meters. History Ooidonk is already mentioned in 1230 : "Nicolas, chaplain of Hodunc". A fortress was first built on the site of the current castle, intended to defend the city of Ghent and to fortify the river Leie. This fortress was owned by Jean de Fosseux, lord of Nevele. The castle was destroyed for the first time in 1491 by the people of Ghent, in revolt against Maximilian I. In 1568, Philippe II de Montmorency-Nivelle, Count of Hornes, Lord of Nevele and owner of the estate was beheaded, along with the Count of Egmont, by the Spanish Duke of Alba in Brussels. In 1579, during the wars of religion, the castle, defenseless, was destroyed by the Ghent Calvinists. The ruins and lands were later acquired by Martin della Faille, a merchant from Antwerp. He rebuilt the castle in a Renaissance style and transformed it into a place of residence in Hispano-Flemish style. In 1864, the castle and lands were acquired by Henri t' Kint de Rodenbeke who went on to become President of the Senate and Minister of State. He restored and transformed the castle. It is now the private property of Count Henry t'Kint de Roodenbeke, son of the late Count Juan t'Kint de Roodenbeke. In 1944, the castle was classified as a protected landmark. In 1980, other constructions around it were also classified, and in 1995, so was the rest of the estate. Ooidonk Castle is open to the public from April 1 to September 15, and the park (with its French garden) can be visited year round. See also List of castles in Belgium References External links Ooidonk Castle official website
Château d'Ooidonk

Le château d’Ooidonk est un château situé en Belgique, près du village de Sint Maria Leerne, non loin de Deinze, dans la province de Flandre-orientale. Histoire La première mention d'Ooidonk date de 1230 : il y est question de "Nicolas, chapelain de Hodunc". Ferme fortifiée, Ooidonk devient la résidence du seigneur de Nevele, Jean de Fosseux, qui le transforme en château-fort doté de quatre tours d’angle (toujours visibles aujourd'hui), et fait partie, comme Laerne, Poucques et Gavere, d’un ensemble de domaines fortifiés autour de Gand. Le château est détruit une première fois en 1491 par les Gantois en révolte contre Maximilien d’Autriche. En 1568, Philippe de Montmorency, comte de Hornes, seigneur de Nevele, propriétaire du domaine, est décapité, avec le comte d’Egmont, par le duc d’Albe à Bruxelles. En 1579, durant les guerres de religion, le château, sans défense, est détruit par les calvinistes gantois. Les ruines et les terres seront acquises par un notable anversois, grand marchand faisant des affaires dans l’Europe entière : Martin della Faille. Il reconstruit le château dans un esprit Renaissance et le transforme en lieu de résidence au style hispano-flamand. En 1864, le château et les terres qui l'encadrent sont acquis par Henri t'Kint de Roodenbeke qui sera président du Sénat et ministre d’État. Il est aujourd'hui la propriété privée du comte Henry t'Kint de Roodenbeke, fils de feu le comte Juan t’Kint de Roodenbeke. La famille qui possède le château depuis 1864 l'a agrandi, sans altérer le style Renaissance. En 1944, le château a été protégé comme monument historique. En 1980, d’autres constructions autour ont été classées et, en 1995, l'ensemble du domaine. Le château d’Ooidonk est ouvert au public du 1er avril au 15 septembre, le parc (jardin à la française) se visite toute l’année. Le château abrite une collection de cabinets, type de meuble justement apparu à la Renaissance, avec de beaux exemples d'oeuvres florentines et anversoises. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Kasteel van Ooidonk » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Liste des châteaux belges par région Châteaux (timbre de Belgique) Liens externes Site officiel Portail des châteaux Portail de la Flandre-Orientale
Castello di Ooidonk

Il castello di Ooidonk (in olandese Kasteel van Ooidonk) è un castello situato fra Deinze e Gand in Belgio (Prov. Fiandre Orientali) sulla riva del fiume Leie. Origini Le origini del castello risalgono probabilmente al XIII secolo. Nel XIV secolo era una vera e propria fortezza, ma in seguito, alla fine del Quattrocento, venne raso al suolo dai soldati austriaci. Ricostruito nel XVI secolo, il castello di Ooidonk venne distrutto da un incendio nella seconda metà del Cinquecento; venne ricostruito pochi anni dopo nello stile originario ed assunse l'aspetto che oggi conosciamo. Nel 1864 il conte Henri t'Kint de Roodenbeke e la moglie Zoé de Naeyer acquistarono il castello ed eseguirono modifiche sostanziali negli interni, i quali oggi sono in grado di raccontare la storia della residenza attraverso le tappezzerie, i mobili, le gallerie, le suppellettili appartenenti a varie epoche. Architettura È un classico esempio di architettura fiamminga con influssi spagnoleggianti. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Ooidonk Collegamenti esterni (NL, FR, EN) Sito ufficiale, su ooidonk.be.
Castelo de Ooidonk

Castelo Ooidonk (holandês: Kasteel Ooidonk) é um castelo na cidade de Deinze, Flandres Oriental, Bélgica. Sua construção remonta ao século XVI. O castelo é a residência do atual Conde t'Kint de Roodenbeke. O Castelo de Ooidonk está situado a uma altitude de 11 metros. História Ooidonk já é mencionado em 1230: "Nicolas, capelão de Hodunc". Uma fortaleza foi construída pela primeira vez no local do atual castelo, destinada a defender a cidade de Ghent e a fortificar o rio Leie. Esta fortaleza pertencia a Jean de Fosseux, senhor de Nevele. O castelo foi destruído pela primeira vez em 1491 pelo povo de Ghent em revolta contra Maximiliano da Áustria. Em 1568, Philippe II de Montmorency-Nivelle, conde de Hornes, senhor de Nevele e dono da propriedade foi decapitado, junto com o conde de Egmont, pelo duque de Alba em Bruxelas. Em 1579, durante as guerras religiosas, o castelo, indefeso, foi destruído pelos calvinistas de Ghent. As ruínas e as terras foram posteriormente adquiridas por Martin della Faille, um notável comerciante de Antuérpia. Ele reconstruiu o castelo em estilo renascentista e o transformou em um local de residência em estilo hispano-flamengo. Em 1864, o castelo e as terras foram adquiridos por Henri t' Kint de Rodenbeke, que se tornou Presidente do Senado e Ministro de Estado. Ele restaurou e transformou o castelo. Agora é propriedade privada do Conde Henry t'Kint de Roodenbeke, filho do falecido Conde Juan t'Kint de Roodenbeke. Em 1944, o castelo foi classificado como um marco protegido. Em 1980 foram também classificadas outras construções à sua volta e, em 1995, o resto do espólio. O Castelo de Ooidonk está aberto ao público de 1º de abril a 15 de setembro, e o parque (com seu jardim francês) pode ser visitado o ano todo. Referências Ligações externas «Website oficial do Castelo de Ooidonk» (em neerlandês)
Landhuis (Bornem)

Het Landhuis is een beschermd monument in Bornem. Het is gelegen aan het centrale dorpsplein (Boomstraat 1) en behoort tot het beschermd dorpsgezicht (dorpsgezicht Bornem). Geschiedenis De naam “Landhuis” komt van een ouder classicistisch landhuis uit 1781-1783, dat vroeger op die plaats stond. Het gebouw werd toen gebruikt als raadshuis. Voor de bouw, die zo'n 7.600 gulden heeft gekost, werden ook sommen betaald door de naburige gemeentes Mariekerke en Hingene. Dit oudste gebouw werd in 1823 gerestaureerd of mogelijk zelfs heropgebouwd onder leiding van architect Vuillaume. In 1913 werd het toenmalige Landhuis afgebroken en vanaf 1914 vervangen door het huidige gebouw. Hiervan was Edward Careels de architect. Door de Eerste Wereldoorlog vielen de bouwwerken grotendeels stil en bleef het gebouw lang zonder dak. Pas in 1925 werd het gebouw ingehuldigd. Het landhuis werd gebruikt als gemeentehuis tot 1961. Het huidige gebouw Beschrijving Het huidige Landhuis is gebouwd in neo-Vlaamse-renaissancestijl, met trapgevels, rechthoekige vensters met kruisramen in arduin, zandsteen, dakkapellen en een symmetrische schikking van de onderdelen. Op de raamlijst van de tweede bouwlaag van de toren werd het bouwjaar aangebracht. Functie Van 1925 tot 1961 werd het Landhuis gebruikt als gemeentehuis. Later, tot heden, deed het dienst als gemeentearchief, raadzaal en toeristische dienst. Bescherming In 1998 werd het Landhuis officieel beschermd. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Bornem
Sint-Christoffelkapel (Opgrimbie)

De Sint-Christoffelkapel is een bouwwerk in de Belgische plaats Opgrimbie, gelegen aan de Kerkstraat. Het is een overblijfsel van de oorspronkelijke 16de-eeuwse Sint-Christoffelkerk, die - op het koor na - afgebroken werd in het begin van de 20ste eeuw nadat in 1906 een nieuwe Sint-Christoffelkerk gebouwd werd. Tot eind jaren 1960 werd het als kapel gebruikt. Het betreft een laatgotisch, in mergelsteen opgetrokken, bouwwerk uit de 16e eeuw, waarvan de westgevel werd dichtgemetseld en bepleisterd. Rond het gebouw staan nog acht grafstenen waarvan de oudste uit 1616 stamt. Het overblijvende koor, de kerkhofmuur, het hekwerk en de grafstenen zijn beschermd als monument en is samen met de achterliggende pastorie een beschermd dorpsgezicht. Galerij Externe link Onroerend erfgoed Referenties
Sint-Lambertuskerk (Neerharen)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van Neerharen, gelegen aan de Kasteelstraat 30 die is opgedragen aan Lambertus van Maastricht. Geschiedenis De parochie is vermoedelijk zeer oud. Het patronaatsrecht was in handen van de heren van Neerharen. Het tiendrecht werd, eind 12e eeuw, door Willem van Pietersheim geschonken aan de Abdij van Hocht. De voormalige kerk had vermoedelijk een kern uit de 11e eeuw, opgetrokken uit breuksteen en kiezels. De westtoren was waarschijnlijk in mergelsteen gebouwd en in gotische stijl. In 1760 nog werd het schip verhoogd en een nieuw koor gebouwd. In 1837 werd het koor verlengd en het portaal van de zuidzijde naar de voorgevel verplaatst. In 1875 werd deze kerk gesloopt. Zij week voor de huidige kerk, ontworpen door Herman Jaminé. Gebouw Het huidige gebouw is een neoromaanse, bakstenen kerk die afgewerkt is met gele natuursteen. De toren heeft vier geledingen en een ingesnoerde naaldspits. Meubilair De kerk bevat een midden-16e-eeuwse passieretabel, voorstellende een Ecce Homo, een graflegging, Sint-Lambertus en Sint-Petronella, en een portret van de schenkster. De zijluiken zijn opgesteld tegen de zuidelijke muur van het priesterkoor. Uit 1659 dateert een schilderij van Onze-Lieve-Vrouw van Bijstand. Ook is er een altaarstuk, voorstellende het lijden van Christus en de Boom van Jesse, uit omstreeks 1525. Er zijn diverse beelden, zoals een 16e-eeuwse gepolychromeerd houten Sint-Anna te Drieën; een Onze-Lieve-Vrouw met Kind van omstreeks 1600; uit hetzelfde materiaal een Sint-Blasius en een Sint-Lambertus (beide 17e-eeuws); en een eiken beeld van Bernard van Clairvaux uit omstreeks 1700. Het hardstenen doopvont dateert van 1699. Hoofd- en zijaltaren en biechtstoelen zijn neoromaans. Er zijn enkele oude grafstenen, waaronder een 14e-eeuwse, voorstellende een geharnaste ridder, en enkele 18e-eeuwse stenen. Galerij Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Niklaaskerk (Uikhoven)

De Sint-Niklaaskerk is de parochiekerk van de Belgische plaats Uikhoven, gelegen aan Schoorstraat. De kerk is toegewijd aan Nicolaas van Myra. Naast de kerk staat de Lourdesgrot van Uikhoven. Tot 1967 behoorde de parochie tot het bisdom Luik en nadien tot het bisdom Hasselt. Er zijn nog steeds erediensten op zondag om 9u30. Geschiedenis Oorspronkelijk was Uikhoven op kerkelijk gebied afhankelijk van de parochie van Geulle. Het dorp lag tot in de tweede helft van de twaalfde eeuw op de rechter Maasoever. Er was al een kapel en in 1623 werd Uikhoven een zelfstandige parochie. Gebouw In 1855 werd een bakstenen neogotische kerk gebouwd. Toen in 1939 deze kerk werd aangepast onder architectuur van Karel Gessler (1887-1937), kwam het nieuwe kerkschip haaks op de oude kerk te staan. Van dit oude kerkje bleven aldus de westertoren, het kerkschip en het koor bewaard. De nieuwe kerk, in neogotische stijl, heeft een brede middenbeuk en smalle zijbeuken, maar geen transepten. Interieur Gaston Wallaert vervaardigde in 1926 fresco's van de zeven vreugden en zeven smarten van Maria. De kruiswegstaties, het doopvont en de muurschildering Kroning van Maria zijn van de hand van Lou Asperslagh. De meeste interieurstukken, zoals communiebank, preekstoel, biechtstoel en orgel, zijn 19e-eeuws. Enkele beelden zijn ouder, een Sint-Lucia is uit de 16e eeuw en een Sint-Niklaas is uit de 17e eeuw. Enkele neogotische glas-in-loodramen dateren uit de tweede helft van de 19e eeuw. Er zijn een aantal vroegbarokke en barokke kandelaars. Op de begraafplaats bevinden zich twaalf 17e-eeuwse grafkruisen. Pastoors te Uikhoven Johannes Volders 1654: Bartholomeus Fraisinne 1677: Joannes Crucius Houten 1681: Fortunatus Winters - Munsterbilzen 1685: Simon Faschasij Wijnants 1695: Leonardus Hubens 1727: Wijnandus Meysters 1751: Gasparus Aelbers 1753: Joannes-Matthias Goors 1777: Herman Liesens - Zussen 1810: Renier Reynders 1811: C. Habets 1816: Michaël Philips - Beek 1830: Andreas Noben - Hoeselt 1846: Hendrik Gijbels - Beringen 1854: Jan-Frans Pernot - Aldeneik 1880: Alfons Claessens - Maastricht 1888: Jacob Vandeberg - Nieuwenhagen 1891: Hendrik Timmermans - Maastricht 1915: Jozef Goossens - Opglabbeek 1957: Frans Conings - Kotem 1982: Piet Janssen - Neerpelt De Sint-Niklaaskerk als kijkkerk De Sint-Niklaaskerk kreeg op 22 juni 2018 als eerste kerk in Maasmechelen een nevenbestemming. Het oude gedeelte wordt ingericht als KijkKerk (heemkundig museum), terwijl in het andere gedeelte nog steeds erediensten worden gehouden. Grafsteen in Uikhoven Op het kerkhof van de Sint-Niklaaskerk te Uikhoven is een 17e-eeuwse grafsteen te zien. De grafsteen herinnert aan de tijd toen Uikhoven ook tot het rijksgraafschap Rekem behoorde. Hierop is volgende tekst vermeld: 'IHS HIER LIGT BEGRAEVEN DAEM VAN WALSEN STADT HELDER DES GRAEFSCHAPS REKHEM GODT HEBBE DIE SIELE STARF DEN 26 MAY 1625 W
Sint-Petronellakapel

De Sint-Petronellakapel is een veldkapel aan de Heirbaan te Rekem. De kapel is een beschermd monument sinds 1981 en is gewijd aan Petronella van Rome. Historiek Hier stond ooit een kapel gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw en Rochus die op 1 mei 1609 verwoest werd tijdens een fase in de de Gulik-Kleefse successieoorlog. De huidige kapel werd opgericht in 1620 op initiatief van gravin Anne-Antoinette Gouffier. Het is een bakstenen gebouwtje in gotische stijl. De kapel ontving schenkingen in de vorm van geld en goederen, onder meer van Isabella Henrietta van het rijksgraafschap Rekem, abdis van de abdij van Munsterbilzen en zuster van graaf Ferdinand. In 1750 werd het gebouw gerestaureerd. Het is een bakstenen gebouwtje voorzien van een dakruiter, alles met leien gedekt waarvan de plattegrond een zaalkerkje beschrijft van één travee met een driezijdig koor. De vensters hebben een mergelstenen omlijsting. Het interieur bevat een houten altaar, met een schilderij dat de heilige Petronella voorstelt. Twee beelden uit de kapel bevinden zich tegenwoordig in de parochiekerk van Rekem. Op de voormalige begraafplaats bij de kapel zijn nog twee stenen grafkruisen te vinden uit de eerste helft van de 17e eeuw. Franse revolutie Na de Franse Revolutie werd de kapel verkocht als nationaal goed. Koper was de priester Karel Smits, laatste kapelaan-beneficier en rentmeester van de kapel. Hij was een stevenist en hield vergaderingen met mede-stevenisten uit Neerharen in de kapel. De kapel was op 2 maart 1648 tot beneficie verheven door de prins-bisschop Ferdinand van Beieren. In 1879 werd de kapel voorzien van een neogotisch voorportaal. In 1973 werd de kapel opnieuw gerestaureerd. Reliekschrijn van Petronella De kapel was de oorspronkelijke bewaarplaats van het reliekschrijn van Petronella die anno 2021 in de parochiekerk van Rekem wordt bewaard. Het schrijn zorgde ervoor dat vanaf 1620 jaarlijks een prcoessie werd gehouden. Het bedevaartvaantje van Petronella getuigt hiervan. Anno 2024 werd het schrijn in het KIK onderzocht. Grafsteen van Anne-Antoinette Gouffier Anne-Antoinette Gouffier overleed op 7 juli 1620 en kreeg haar graf in de kerk van het norbertinessenklooster in Rekem. Ze overleed tijdens de achtste maand van haar vijfde zwangerschap. Ook haar man rijksgraaf Ernest d'Aspremont-Lynden werd daar begraven. Na de Franse revolutie werd haar grafsteen als bouwmateriaal, samen met andere afgevoerd naar het nabijgelegen Bunde. Toen men de steen in 1983 terugvond onder een kerkvloer werd de steen in 1997 ingemetseld in de Sint-Petronellakapel (zie afbeelding hieronder). Galerij
Watertoren (Antwerpen Draakplaats)

De watertoren aan de Draakplaats in Antwerpen werd gebouwd in 1898. Het geheel, bestaande uit twee torens maakte samen met de watertorens aan de Halenstraat deel uit van de Antwerpse ringspoorweg in een gesloten en autonoom watervoorzieningssysteem en voorzag daarnaast de stoomlocomotieven van water. Beschrijving De twee torens van elk 24,74 meter hoogte bevatten een onbeschermde intzekuip (inhoud 285 m³). De bakstenen schacht op een sokkel van arduin is vrij druk versierd met ringen van natuursteen en spiraalsgewijs geplaatste natuurstenen blokken en daarboven in dambordmotief. De twee schachten zijn verbonden middels een natuur- en bakstenen brug. De watertorens zijn sinds 1985 een beschermd monument.
Watertoren (Asse Boekfos)

De watertoren aan de Boekfos in de Belgische plaats Asse werd gebouwd in 1975. Beschrijving De toren met een hoogte van 43 meter, ontworpen door A. d'Hondt, rust op een cilindervormige bakstenen voet. De schacht is verticaal geaccentueerd door contrasterende betonbalken en de kuip van 1000 m³ is kegelvormig. Ondergronds is er nog een reservoir van 1250 m³.