NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hendrik Conscienceplein

Het Hendrik Conscienceplein is een plein in de Belgische stad Antwerpen. Het plein is sinds 1883 vernoemd naar de 19e-eeuwse Vlaamse schrijver Hendrik Conscience, van wie een standbeeld door Frans Joris op het plein is geplaatst. Ervoor sprak men van het Jezuïetenplein. De deels 17e-eeuwse gebouwen rond het plein worden gekenmerkt door een barokke stijl. Dit geldt in het bijzonder voor de imposante Sint-Carolus Borromeuskerk, een voormalige jezuïetenkerk. De barokke stijl van de bebouwing rond het plein, met veel pracht en praal, werd bewust gestimuleerd door de Jezuïeten: als onderdeel van de Contrareformatie wilde de orde de bevolking op allerlei manieren stimuleren naar de kerken te komen. In een van de gebouwen, de vroegere Sodaliteit is sinds 1883 de Erfgoedbibliotheek Hendrik Conscience gevestigd. Na de ijsblokkenactie van VAGA (Vrije Aktiegroep Antwerpen, waaronder de kunstenaars Hugo Heyrman en Panamarenko) in 1968 besloot het stadsbestuur om het plein autovrij heraan te leggen in 1972, het eerste autovrije plein van de stad. De opdracht kwam toe aan een jonge stadsambtenaar-architect Dries Jageneau, die overigens zelf ook deel uitmaakte van VAGA. Hij bedacht het dambordpatroon van witte vierkanten op het plein, maar liet – in de geest van het anarchisme en de ontvoogding van de arbeiders – de kasseiers vrij om de vierkanten in te vullen volgens naar patronen van eigen keuze. Alleen in het midden van het plein drukte hij, fervent kaartspeler, zijn eigen stempel door daar een hartenaas, ruitenaas, klaverenaas en schoppenaas te laten aanleggen. Galerij Externe link Hendrik Conscienceplein op Inventaris Onroerend Erfgoed
Permekemuseum

Het Permekemuseum is een Belgisch museum gehuisvest in het vroegere woonhuis van Constant Permeke, 'de vier winden' in de West-Vlaamse gemeente Jabbeke. Dit is het huis dat Permeke tussen 1928 en 1930 liet bouwen door architect Pierre Vandervoort. Naast het huis liet Permeke een expositieruimte bouwen. In de tuin plaatste hij zijn beelden. Hij leefde er van 1929 tot aan zijn dood in 1952. Het was de wens van de kunstenaar bij zijn overlijden om zijn huis open te stellen voor het publiek. De provincie West-Vlaanderen kocht het volledige domein met inboedel aan in 1956 en richtte het in als museum in 1961 onder de naam Provinciaal Museum Constant Permeke. In 2010 werd het een satellietmuseum van de dan opgerichte vzw Mu.ZEE. Vanwege de afslanking van de provincies op 1 januari 2019 nam de Vlaamse overheid het aandeel van de provincie in de vzw over en werd de naam van het Permekemuseum gewijzigd. De inboedel bevatte onder meer 121 kunstwerken van Constant Permeke, werken van Pierre Devos (de schoonzoon van Permeke), Frits Van den Berghe en Floris Jespers. Met de jaren breidde de collectie zich uit met werken van Henri-Louis Permeke (de vader van Constant), Henri Puvrez, Oscar Jespers en Luc Peire. Uit de nalatenschap van Beatty, dochter van Permeke, verwierf het Permekemuseum nog eens 18 werken van Constant Permeke en 2 werken van Pierre Devos. Dit legaat omvat ook vroeg werk, van documentaire waarde én van artistiek hoog niveau, zoals uit zijn Engelse periode. Ook de jongste dochter Thérèse schonk werk aan het museum. Het Permekemuseum toont en bewaart tot op vandaag een 80-tal schilderijen, bijna het volledige sculpturale oeuvre en een aanzienlijk aantal grote tekeningen. Er vinden regelmatig tentoonstellingen plaats met hedendaagse kunstenaars die in dialoog treden met de plek en het werk van Constant Permeke. In het woonhuis is sinds 2015 een creatief atelier 'Studio Permeke' gevestigd, waar regelmatig creatieve ateliers plaatsvinden voor kinderen, jongeren en volwassenen. Het museum werd tussen 2020 en 2024 grondig gerenoveerd. Onder meer klimatologische aanpassingen geven nu de mogelijkheid om werken uit privécollecties tentoon te stellen. De heropening werd gevierd met de tentoonstelling "Constant Permeke in Tegenlicht", die loopt van eind maart tot begin november 2024. In 2025 werd bekend dat het museum deel wordt van de cluster 'Moderne Kunst en Belgische Meesters' rond het Mu.ZEE. Galerij Externe link Website van Permekemuseum
Station Geraardsbergen

Station Geraardsbergen is een spoorwegstation langs spoorlijn 90 in de stad Geraardsbergen. Er zijn twee kopsporen en zes doorgaande sporen. De sporen zijn sinds 1986 elektrisch met de elektrificatie van de spoorlijn 90 naar Denderleeuw en spoorlijn 123 naar Edingen. Sinds 1 maart 2024 zijn de loketten van dit station enkel in de week geopend tussen 7.30 en 14.45 uur. Stationsgebouw Het eerste stationsgebouw werd in 1855 of 1856 gebouwd in Vlaamse neo-renaissancestijl, naar een ontwerp van Jean-Pierre Cluysenaar. Het zogenaamde stadsstation (ook te vinden in Lessen, Ninove, Aalst, Lokeren en Dendermonde) was een symmetrisch gebouw met in het midden een dienstlokaal, links een wachtzaal en rechts een goederendepot. Het huidige stationsgebouw werd ontworpen in de periode 1944-1946 en was in die tijd een ultramodern station. Hoewel de bouw reeds klaar was in 1944 werd het gebouw pas in 1946 ingehuldigd, in aanwezigheid van minister Rougvaux. In de jaren '80 werd de tunnel naar de sporen verlengd tot de Papiermolenstraat. De oude goederenloods heeft een andere bestemming gekregen, heden ten dage is er het treinbegeleiders- en machinistendepot in ondergebracht. Voor het stationsplein bevindt zich de busterminal. De infrastructuur van deze is echter nogal verouderd, wel zijn er elektronische informatiepanelen aanwezig die onder meer busvertragingen aan de reizigers mededelen. Toekomst Reeds sinds 2007 ligt er een masterplan klaar voor de vernieuwing van de stationsomgeving. Deze werken omvatten onder andere: een nieuwe parkeertoren met busstation op de plaats van de oude goederenloods, een nieuwe voetgangersbrug over de sporen met liften en roltrappen die toegang geven tot de perrons en een verhoging van de perrons van 28 cm naar 76 cm. Verder zullen ook het Stationsplein en de Papiermolenstraat (achterkant station) worden aangepakt. Een termijn voor deze werken is niet gekend. De totale kost van het project wordt geraamd op 25,5 miljoen euro. Galerij Treindienst Busdienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Packhorse Farm Shrine Cemetery

Packhorse Farm Shrine Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgisch dorp Wulvergem, een deelgemeente van Heuvelland. De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en ligt aan de Lindestraat op bijna 2 kilometer ten noordwesten van het dorpscentrum (Sint-Machutuskerk). Ze heeft een rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 673 m² en wordt aan twee zijden begrensd door een bakstenen muur en de andere zijden door een haag. Vanaf de straat leidt een graspad van 45 m naar de toegang. Het Cross of Sacrifice staat in de noordelijke hoek. Er liggen 59 Britse slachtoffers begraven. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Geschiedenis Een boerderij gelegen aan de weg van Lindenhoek naar Wulvergem werd door de Britten Packhorse Farm genoemd. Ten zuiden ervan stond een kapelletje (shrine), dat nu echter verdwenen is. Vandaar de naam Packhorse Farm Shrine Cemetery. Deze sector werd in de zomer 1915 bezet door de 46th (North Midland) Division. Die startte twee begraafplaatsen op: één op de boerderij, waarvan de graven later werden overgebracht naar Lindenhoek Chalet Military Cemetery en de andere bij het kapelletje. Deze werd door de 46ste (North Midland) Division gebruikt van april tot juni 1915 (54 van de 59 doden zijn afkomstig van deze divisie). In de nacht van 29 op 30 april 1916 werd het dorp bestookt door een Duitse gasaanval die door de 3rd Division en 24th Division werd afgeslagen. Tijdens het Duits lenteoffensief in april 1918 werd het dorp door de Duitse troepen veroverd en door de 30th Division heroverd op 2 september 1918. In 2009 werd de begraafplaats als monument beschermd. Minderjarige militair A.J. Tayleure, soldaat bij het Lincolnshire Regiment was 17 jaar toen hij op 20 mei 1915 sneuvelde.
Bonneville Castle

Bonneville Castle (French: Château de Bonneville) is a stately home in Bonneville in the municipality of Andenne, province of Namur, Wallonia, Belgium. Originally a farmhouse with a 15th-century donjon, it was acquired in 1617 by Jacques de Zualart, who began an extensive rebuilding, the continuance of which ruined his son, Tilmant de Zualart. In about 1690 the château became the property of his principal creditor, Jean-Hubert de Tignée, whose descendants still own it. The present building is in the Mosan style of the 17th century, with 18th century additions and French gardens. See also List of castles in Belgium References
Château de Bonneville (Belgique)

Le château de Bonneville est un château situé en Wallonie à Bonneville, dans la commune d'Andenne, dans la province de Namur. Histoire Au départ, il s'agissait d'une ferme constituée d'une tour donjon du XVe siècle. En 1617, Jacques de Zualart, personnage fortuné et bourgmestre de Namur, achète le domaine, devient seigneur de Sclayn-Bonneville et entame la construction de l'aile principale Nord du bâtiment, qui devient de ce fait un château harmonieux doté d'une façade de style mosan caractérisée par l'alternance de briques et de cordons de pierres calcaires. Tilmant de Zualart, fils de Jacques, se ruine lors de la poursuite de la construction et c'est son créancier principal, le chevalier Jean-Hubert de Tignée, qui devient vers 1690 le nouveau propriétaire et seigneur de Bonneville ; depuis lors le château de Bonneville n'a plus été vendu depuis dix générations et appartient encore aujourd'hui à son descendant direct, le chevalier Baudouin de Theux, et à son épouse. La propriété n'a quasiment plus changé d'aspect ; le XVIIIe siècle l'enjolive de beaux salons et de jardins à la française. Articles connexes Liste des châteaux belges par région Liens externes Le château de Bonneville Notes et références Cet article est partiellement ou en totalité issu de l'article intitulé « Bonneville (Belgique) » (voir la liste des auteurs). Portail des châteaux Portail de la province de Namur
Castello di Bonneville

Il castello di Bonneville (in francese château de Bonneville) è un castello della provincia di Namur in Belgio, situato nel villaggio di Bonneville, ex comune belga incorporato nella città di Andenne (Regione vallone). Storia Inizialmente si trattava di una fattoria con mastio del XV secolo. Nel 1617, Jacques de Zualart, ricco personaggio e borgomastro di Namur, acquistò la tenuta, divenendo signore di Sclayn-Bonneville, e iniziò la costruzione dell'ala principale nord dell'edificio, che divenne così un castello armonioso con una facciata in stile rinascimentale della Mosa, caratterizzata dall'alternanza di mattoni e di cordoni di pietra calcarea. Tilmant de Zualart, figlio di Jacques, andò in bancarotta mentre la costruzione era in corso e, verso il 1690, divenne proprietario e signore di Bonneville il suo maggiore creditore, il cavaliere Jean-Hubert de Tignée. Da allora il castello di Bonneville non è stato più venduto per dieci generazioni e appartiene ancora al suo diretto discendente, il cavaliere Baudouin de Theux, e a sua moglie. La proprietà è rimasta invariata nell'aspetto; nel XVIII secolo il castello fu impreziosito con gli splendidi saloni e i giardini alla francese. Bibliografia Norbert Bastin, Les Châteaux de Hesbaye, dans Visage de la Hesbaye, Émile Bouvier, éditions ETC, Tournai, 1975. Ministère de la Culture française, La Patrimoine monumental de la Belgique, volume 5, Solédi, Liegi, 1975, ISBN 2-8021-0008-4. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su castello di Bonneville Collegamenti esterni Le château de Bonneville, su wallonie-tourisme.be (archiviato dall'url originale il 28 settembre 2007).
Kasteel van Bonneville (België)

Het Kasteel van Bonneville in Bonneville, een deelgemeente van Andenne in de provincie Namen was vroeger een boerderij bestaande uit een donjon uit de vijftiende eeuw. In 1617 kocht Jacques de Zualart, burgemeester van Namen, het landgoed. Hij werd heer van Sclayn-Bonneville en begon met de bouw van de noordelijke vleugel van het hoofdgebouw: een renaissancegevel gekenmerkt door een afwisseling van baksteen en kalksteen. Tilmant van Zualart, zoon van Jacques, ging failliet tijdens de lopende bouw en ridder Jean-Hubert van Tignee, de belangrijkste schuldeiser, werd in 1690 de nieuwe eigenaar en heer van Bonneville. Nog steeds, gedurende meer dan tien generaties, behoort het kasteel toe aan een directe afstammeling: ridder Boudewijn van Theux. Het pand is nauwelijks veranderd qua uiterlijk, uitgezonderd de achttiende-eeuwse salons en de Franse tuin. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Namen (provincie)
Gare de Bissegem

La gare de Bissegem (en néerlandais : station Bissegem) est une gare ferroviaire belge de la ligne 69 de Y Courtrai-Ouest à Poperinge située à Bissegem, section de la ville de Courtrai, en Région flamande dans la province de Flandre-Occidentale. Elle est mise en service en 1853 par la Société des chemins de fer de la Flandre-Occidentale (FO). C'est une halte voyageurs de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB) desservie par des trains InterCity (IC) et Heure de pointe (P). Situation ferroviaire Établie à 17 mètres d'altitude, la gare de Bissegem est située au point kilométrique (PK) 1,800 de la ligne 69 de Y Courtrai-Ouest à Poperinge, entre l'embranchement de Courtrai-Ouest et la gare de Wevelgem. L'ancienne halte de Courtrai-Ouest s'intercalait avant l'embranchement sur la ligne 66 qui permet de rejoindre la gare de Courtrai. Histoire La gare de Bissegem est mise en service le 15 janvier 1853, par la Société des chemins de fer de la Flandre-Occidentale (FO), lorsqu'elle ouvre à l'exploitation la section de Courtrai à Wervicq de la ligne de Courtrai à Poperinge. Le bâtiment, de type "reconstruction", date de 1924. Après sa fermeture, il devient un magasin d'alimentation puis un café. Service des voyageurs Accueil Halte SNCB, c'est un point d'arrêt non géré (PANG) à accès libre. La traversée des voies et le passage d'un quai à l'autre s'effectuent par le passage à niveau routier situé au bout des quais. Desserte Bissegem est desservie par des trains InterCity (IC) et Heure de pointe (P) de la SNCB, qui effectuent des missions sur la commerciale ligne 69 (Courtrai - Poperinge). En semaine, comme les week-ends, la gare possède une desserte régulière cadencée à l’heure : des trains IC-04 effectuant le trajet Poperinge - Courtrai - Gand - Saint-Nicolas - Anvers-Central. Quelques trains supplémentaires d'heure de pointe se rajoutent en semaine : deux trains P de Poperinge à Schaerbeek (le matin) ; un train P dans chaque sens entre Poperinge et Courtrai (le matin) ; deux trains P de Schaerbeek à Poperinge (l’après-midi) ; un train P dans chaque sens entre Poperinge et Courtrai (l’après-midi). Le dimanche soir, en période scolaire, un unique train P relie Poperinge à Sint-Joris-Weert (près de Louvain). Intermodalité Le stationnement des véhicules est possible à proximité. Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de gares en Belgique Ligne 69, de Y Courtrai-Ouest à Poperinge Relations ferroviaires en Belgique Liens externes Informations sur la Gare de Bissegem, sur le site de la SNCB Brochures de ligne (fiches horaires) sur le site de la SNCB Portail du chemin de fer Portail de la Flandre-Occidentale
Station Bissegem

Station Bissegem is een spoorwegstation langs spoorlijn 69 (Kortrijk - Poperinge) in Bissegem, een deelgemeente van de stad Kortrijk. Het stationsgebouw wordt niet meer gebruikt door de NMBS. Geschiedenis Op 15 januari 1853 reed de eerste trein door Bissgem, door de Société des Chemins de fer de la Flandre occidentale. Het huidige gebouw dateert van 1924 en is van het wederopbouwtype. Sinds 1987 is er geen loketfunctie meer in het gebouw. Later, in 1990, werd het gebouw verkocht. Het werd in 2001 beschermd als monument. In 2012 onderging het gebouw een grote renovatie. Het deed al dienst als groenten- en fruitwinkel en later als bloemenwinkel. Sinds 10 oktober 2014 is het gebouw een café, Eva's Grand Café. Diensten Het station beschikt over twee sporen en twee perrons; op perron 1 stoppen treinen richting Poperinge, op perron 2 degene richting Kortrijk. Er is geen tunnel; oversteken moet gebeuren via een overweg. Er bevond zich tot 2024 op perron 2 een oud schuilhuisje Galerij Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Sint-Jan Baptistkerk (Wiekevorst)

De Sint-Jan-Baptistkerk (ook wel Sint-Jan-de-Doperkerk) is een volledig in baksteen gebouwde kerkgebouw in Wiekevorst. Een aantal geschreven bronnen spreken over nieuw-grieks als toegepaste bouwstijl. Deze term is echter een literaire dwaling en kan best gezien worden als een synoniem voor de gebruikte classicistische bouwtrant. De bouw van de huidige kerk ging van start in 1757. Er gaan geschriften dat er zich lang daarvoor al een kapel bevond op die plaats. Boven de gewelven van het middenschip zijn de resten van de muren van deze kapel nog aanwezig. Rond 1857 werd de kerk uitgebreid met een kruisbeuk. De uitbreiding en verbouwing is perfect zichtbaar aan de ramen met rondbogen, terwijl het oudere middenschip ramen met korfbogen heeft. Dit verschil is goed zichtbaar op de foto hiernaast. Ondanks de uitbreiding bleef de kerk zijn 18e-eeuwse rococo-uitzicht behouden. Interieur Naast het al genoemde rococo-uitzicht bevat de kerk ook nog een groot barok altaar met een schilderij "Calvarieberg" uit de 17e eeuw geschilderd door Gaspar de Crayer. Kerkhof Het kerkhof bevond zich vroeger zoals bij de meeste kerken rond de kerk binnen een ommuurd gebied. Momenteel bevindt het kerkhof zich slechts een weinig verder in de Dalstraat. De graven rond de kerk zijn nooit verplaatst geweest, alleen de stenen zijn verwijderd. Hoewel alle graven verwijderd werden, zijn er nog steeds een viertal grafstenen te bewonderen langs beide zijden van de kerk. Ze stammen uit de 18de en 19de eeuw. Het gaat hier om vier graven die zich eerst in de kerk bevonden, maar met het vervangen van de oude zwart met wit betegelde vloer, buiten een plaatsje hebben gekregen. Toren De toren van de kerk is 39 meter hoog. In tegenstelling tot de rest van het kerkgebouw is hier gebruikgemaakt van lagen gesinterde baksteen om de decoratieve waarde te verhogen. Deze zwarte banden komen sinds de restauratie van 2014-2015 opnieuw tot hun recht, hiervoor waren ze nog nauwelijks zichtbaar. De kerk bevat drie klokken, die van groot naar klein respectievelijk de tonen sol, la en do bezitten. Twee van de drie klokken zijn van 1953, de derde en kleinste klok (de zogenaamde angelusklok) is ouder.
Place Jan van Eyck

La place Jan van Eyck (Jan van Eyckplein), anciennement place de l'Académie (Academieplaats), est située dans le centre historique de Bruges, en Flandre-Occidentale, en Belgique. Elle porte le nom du célèbre peintre flamand de la Renaissance nordique, Jan van Eyck, qui y a sa statue. La place se trouve à l'intersection de l'Academiestraat, de la Spiegelrei et de la Spanjaardstraat. Voir aussi Statue de Jan van Eyck Loge des Bourgeois Références Portail de Bruges Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Dickebusch New Military Cemetery Extension

Dickebusch New Military Cemetery Extension is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Dikkebus (Ieper). De begraafplaats ligt ongeveer 240 m ten zuiden van de dorpskerk en werd ontworpen door Edwin Lutyens. Ze vormt samen met de tegenover liggende Dickebusch New Military Cemetery één geheel, zoals de plaatsing van het Cross of Sacrifice in de "Extension" en de Stone of Remembrance in het oorspronkelijke deel aangeeft. De beide delen zijn samen 3.925 m² groot en worden enkel aan de straatzijde begrensd door een natuurstenen muur. De andere zijden worden afgebakend door een haag en een boordsteen. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. In de onmiddellijke nabijheid ligt ook het Dickebusch Old Military Cemetery. Er worden 548 doden herdacht waaronder 6 niet geïdentificeerde. Geschiedenis Nadat Dickebusch New Military Cemetery in mei 1917 vol lag werd gestart met een uitbreiding aan de overkant van de straat. Ook dit deel werd gebruikt door gevechtseenheden en medische posten (Field Ambulances). De Extension werd gebruikt tot januari 1918. Er liggen 520 Britten (waarvan 5 niet geïdentificeerde), 24 Australiërs, 2 Canadezen,1 Zuid-Afrikaan en 1 onbekende Duitser begraven. Deze begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Onderscheiden militairen de luitenant-kolonels Wigram Clifford en Harold Thomas Belcher en de majoors Percy Robert Murdoch Collins werden onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO). de luitenants James Allenson Picton, J. Marsland en James Stuart d'Auvergne Innes werden onderscheiden met het Military Cross (MC). De laatstgenoemde ontving deze onderscheiding tweemaal (MC and Bar). sergeant G. Hughes, de korporaals Ronald Mutimer en Alexander John Mitchell, kanonnier H. Vandome, artillerist Arthur William Orchard en pionier T. Hunt ontvingen de Military Medal (MM). Externe links Dickebusch New Military Cemetery Extension op de website van de CWGC. Dickebusch New Military Cemetery Extension op de website van WO1.be
Waterpoort (Antwerp)

The Waterpoort (also known as Porta Regia, and Coninckxpoort) is a monumental gate located in the Zuiderdokken, Zuid Antwerp, Belgium. The gate was sculpted by Huibrecht van den Eynde and Johannes van Mildert, and was erected in 1624. It originally served as a water gate on the Scheldt river, as well as an honorary gate to King Philip IV of Spain. History The Waterpoort was erected in 1624, and originally served as a water gate on the Scheldt river, functioning as a passage to the river from the fortified wall that protected the city of Antwerp, through which boats could get to the Vlasmarkt from the Scheldt side. Inscriptions on both sides of the gate indicate this early function, as well as its role as an honorary arch to King Philip IV of Spain. The gate's design has been attributed to Peter Paul Rubens, although, as opposed to the identity of the sculptors (Huibrecht van den Eynde and Johannes van Mildert), there is no hard evidence of Rubens' involvement. Following works on the Scheldt quays, the gate was moved to the Sint-Jansvliet in the 1880s. When, in 1933, the entrance building of the new Sint-Anna pedestrian tunnel had to be built in that location, the gate was moved again. In 1936 it was eventually rebuilt on the Gillisplaats in the Zuid, on the Zuiderdokken. Because it was moved twice, the arch is nicknamed 'the wandering gate'. References