NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stadhuis van Tongeren

Het Stadhuis van Tongeren is een stadhuis in de Belgische stad Tongeren. Geschiedenis Op de plaats van het huidige stadhuis stonden de oude lakenhal en de Kleersnijderskamer die bij de brand van 1677 verwoest werden. Bij deze brand ging ook het Tongerse raadhuis, dat zich op de hoek van de Grote Markt en de Sint-Truiderstraat bevond, in de vlammen op. Op 27 februari 1737 besloot de stadsraad een nieuw stadhuis te bouwen op de gronden van de verwoeste lakenhal. Twee maanden later, op 26 april 1737, vond de eerstesteenlegging plaats in het bijzijn van burgemeesters Willem-Abraham Cours en Jacob Grouwels. Tegen het einde van 1738 was de ruwbouw grotendeels voltooid, maar door het uitbreken van de Oostenrijkse Successieoorlog liet de afwerking van het stadhuis tot 1755 op zich wachten. De plannen voor het stadhuis waren van de hand van Pascal Barbier die zich hierbij liet inspireren door het stadhuis van Luik. Tegenwoordig heeft het stadhuis veeleer een ceremoniële functie aangezien de gemeentediensten zich bevinden in het Praetorium aan de Maastrichterstraat. Exterieur Het stadhuis betreft een vrijstaand, blokvormig gebouw met een rechthoekig grondplan en meet 18 bij 22 m. De gevel bestaat uit baksteen is afgewerkt met kalksteen voor de plint, de hoekblokken en de vensteromlijstingen. De voorgevel telt zeven traveeën, beide zijgevels tellen zes traveeën en de achtergevel telt vijf traveeën. Het gebouw bestaat uit drie bouwlagen en wordt bedekt door een schilddak in leisteen. Bij elke van de vier gevels vormt de middentravee een risaliet afgelijnd met hoekstenen. De risaliet van de voorgevels is drie traveeën breed en wordt bekroond met een driehoekig fronton voorzien van een timpaanvulling in kalksteen. Het fronton toont de lijfspreuk Deus voluit (God beschikt) en het wapen van George Lodewijk van Bergen, de prins-bisschop van Luik. Tijdens de Luikse Revolutie werd het wapen gedeeltelijk beschadigd. Interieur De begane grond is voorzien van barokgewelven en een schouw met Delftse tegels. De inrichting van de eerste verdieping dateert uit het midden van de 18e eeuw, met onder andere stucwerk, marmeren schouwen en lambriseringen in Lodewijk XV-stijl. De tweede etage werd pas in 1789 afgewerkt. De feestzaal is voorzien van stucwerk van 1815. In het gebouw bevinden zich diverse kasten in de Luiks-Akense meubelstijl van de tweede helft van de 18e eeuw.
Sint-Rochuskerk (Hasselt)

De Sint-Rochuskerk of Minderbroederskerk is een kerkgebouw te Hasselt, gelegen aan Minderbroedersstraat 23. De kerk maakt onderdeel uit van het Minderbroedersklooster te Hasselt. Het is een eenbeukige bakstenen kerk in barokstijl. De voorgevel is een klokgevel, bekroond door een driehoekig fronton waarop een kruis is aangebracht. De toegangspoort, die in de 18e eeuw werd gewijzigd, wordt omlijst door Toscaanse halfzuilen welke een driehoekig fronton dragen. Hierboven is een gevelsteen aangebracht welke de wapens van de heren van Vogelsanck toonde, die echter in de Franse tijd (1797) werden vernield. Nadat de Minderbroeders in 1898 weer bezit hadden genomen van klooster en kerk werden in de nissen in de voorgevel de beelden geplaatst van Antonius van Padua en van Sint-Franciscus. Interieur Het interieur wordt gedekt door een tongewelf dat voorzien is van barok stucwerk. De kerk bezit een beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Smarten, in gepolychromeerd hout, uit omstreeks 1600. Het hoofdaltaar uit het begin van de 18e eeuw werd in 1900 overgebracht uit de Sint-Pieterskerk te Leuven. Het orgel is uit 1903, maar de orgelkast is ouder, en afkomstig uit het Begijnhof van Tongeren.
Sint-Hubertuskerk (Runkst)

De Sint-Hubertuskerk is de oudste parochiekerk van Runkst, gelegen aan de Pastoor Van Dijckstraat. In 1912 werd de Sint-Hubertusparochie opgericht en in 1913 werd met de bouw van de kerk begonnen. Ten gevolge van de Eerste Wereldoorlog duurde het nog tot 1921 voor de kerk in gebruik kon worden genomen. Pas in 1928 werd de kerk officieel ingezegend. Het is een driebeukige bakstenen kruisbasiliek in neogotische stijl. Ter versiering zijn bakstenen banden aangebracht. Het koor wordt geflankeerd door een achtkantig torentje op vierkante onderbouw. Naast deze toren bevindt zich een achtkantig traptorentje dat tot halve hoogte reikt. Beide zijn gedekt door een achtkante naaldspits. In 1952-1953 werden door Paule Nolens in het koor schilderingen aangebracht die het leven van Sint-Hubertus voorstellen. De glas-in-loodramen uit 1952 zijn van Roger Daniëls. Het roosvenster in de westgevel, aangebracht in 1950, werd ontworpen door Kiegen.
Sint-Christoffelkerk (Runkst)

De Sint-Christoffelkerk is een parochiekerk die zich bevindt aan de Veldstraat te Runkst, een wijk van Hasselt. Vanaf 1959 waren er aan de Veldstraat een aantal noodlokalen waarin kleuterklassen waren gevestigd. Ook deden deze dienst als kapel, en op zondag werden er missen opgedragen. In 1963 werd begonnen met nieuwbouw voor een kerkgebouw, dat in 1964 in gebruik werd genomen. Vanaf 1963 vindt er ook een jaarlijkse voertuiginzegening plaats. Pas in 1972 werd de Sint-Christoffelkerk verheven tot parochiekerk. De Sint-Christoffelkerk is een eenvoudig gebouw in rode baksteen, onder zadeldak. Er is geen klokkentoren. Slechts een eenvoudig kruis siert het dak. Een eenvoudig glas-in-betonraam in de voorgevel is het enige dat opvalt.
Onze-Lieve-Vrouw van Banneuxkerk (Hasselt)

De Onze-Lieve-Vrouw van Banneuxkerk is de parochiekerk van de Onze-Lieve-Vrouw van Banneuxwijk die zich in het noorden van de Belgische stad Hasselt (provincie Limburg) bevindt. Ze is gelegen aan Hazelarenlaan/Kiewitstraat. Dit gebied behoorde oorspronkelijk tot de Sint-Quintinusparochie van Hasselt, vanaf 1927 tot de toen opgerichte parochie van Kiewit en in 1951 kreeg de toen ontstane wijk een eigen parochie. De eerste steen van de parochiekerk werd gelegd in 1966 en in 1968 werd de kerk ingewijd. Het is een sobere, doosvormige kerk in modernistische stijl, met een 37 meter hoge, aangebouwde toren. Architect was Louis Peeters. De koperen haan die de toren siert was een geschenk van de Philipsfabriek die zich in 1955 in deze wijk gevestigd had. De 500 kg zware haan werd in 1971 geplaatst. In de kerk, die plaats biedt aan 680 gelovigen, bevindt zich een Christusfiguur, vervaardigd door wijkbewoner Karel Ilsen. Het doopvont is geschonken door het bedrijf Keramo. Ook bevindt zich in de kerk een relikwie van de Heilige Ursula.
Heilig Kruiskerk (Runkst)

De Heilig Kruiskerk is de parochiekerk voor het zuidelijk deel van Runkst, een wijk van Hasselt, gelegen aan de Kruisherenlaan. De parochie werd in 1962 opgericht naar aanleiding van de groei van de woonwijk, en de bediening van de parochie kwam in handen van de Kruisheren. Er werd een klooster gebouwd en in 1968 werd met de bouw van een kerk begonnen. Deze werd in 1971 ingewijd. De Kruisheren verlieten Hasselt in 2012. De kerk, in modernistische stijl, is een ontwerp van G. Daniëls. Het is een doosvormige, bakstenen kerk met een vrijstaande klokkentoren in open betonconstructie. Voor de kerk bevindt zich een monument dat 23 missionarissen van de Kruisherenorde herdenkt die in Congo werden vermoord.
Onze-Lieve-Vrouw-Bezoekingkerk (Godsheide)

De Onze-Lieve-Vrouw-Bezoekingkerk is de parochiekerk van Godsheide, gelegen aan de Kiezelstraat. Geschiedenis De bouw van de kerk startte in 1853 en in 1858 werd de kerk ingezegend. Pas in 1869 was de kerk volledig afgebouwd. In 1855 verkreeg de parochie enkele relikwiën van de Heilige Odilia. Op de zondag na haar feestdag, 18 juli, vindt er nog steeds een processie plaats. Omstreeks 1950 werd de kerk nog uitgebreid met 134 zitplaatsen. Hierbij verdwenen de zijaltaren en ook het hoofdaltaar werd verkleind. Gebouw Het bakstenen gebouw, een ontwerp van Herman Jaminé, is in eclectische stijl opgetrokken, met veel elementen uit de vroege neogotiek. Het koor wordt overdekt door een centrale koepel met centraal een God de Vaderfiguur en, in de zwikken, de vier evangelisten. De toegangsdeur heeft een accoladevormige omlijsting van arduin. Er is een ingebouwde westtoren. Kunstwerken kerk Het orgel (1869), vervaardigd door Peter-Jan Vermeulen Een lindenhouten kruisbeeld (18e eeuw) Een kruisweg (1888) van Mathias Zens (1839-1921) aangekocht door E.H. Nossent Schilderij H.Odilia door Godfried Guffens
Buiten Boeverievest

De Buiten Boeverievest is een straat in Brugge, die deel uitmaakt van de tweede middeleeuwse omwallingsgracht. Beschrijving De meeste Brugse vesten die de naam 'Buiten' dragen, bevinden zich buiten die historische stad. De Buiten Boeverievest is in zekere mate een uitzondering, ook al ligt ze aan de periferie van de stad, buiten de gracht, in een zone die rondom de stad de paallanden genoemd werd, een soort bufferzone die onder het ancien régime tot de jurisdictie van de stad Brugge behoorde. Er bestond binnen de vestingen een Boeverievest, die op het einde van de 19de eeuw de nieuwe naam Hendrik Consciencelaan kreeg. Vijftig meter verder lag, aan de overkant van de gracht, een wandelweg, die sinds de jaren 1850 afgesneden was van het er achter gelegen Sint-Michiels, door de spoorwegberm. De Buiten Boeverievest maakt aldus deel uit van de historische stad. De Buiten Boeverievest loopt van de Boeveriepoort naar de Singel. Literatuur Albert SCHOUTEET, De straatnamen van Brugge. Oorsprong en betekenis, Brugge, 1977, ISBN 9789062675036. E. VANDEVYVERE, Watervoorziening te Brugge van de 13de tot de 20ste eeuw, Brugge, 1983. Andries VAN DEN ABEELE, Tuinen en verborgen hoekjes in Brugge, Brugge - Luik, 1998. Brigitte BEERNAERT, Buiten Boeverievest 1: nieuw waterhuis, in: Monumenten van vervoer(ing), Monumentendag 1994, Brugge, 1994. Buiten Boeverievest 1, Nieuw Waterhuis, in: Erfgoed nu, vroeger en in de toekomst. Open monumentendag 2014, Brugge, 2014.
Brielenbrug

De Brielenbrug is een hefbrug over het Zeekanaal Brussel-Schelde in Tisselt, een deelgemeente van Willebroek. Het Zeekanaal snijdt Tisselt van noord naar zuid in twee en de Brielenbrug vormt de verbinding van beide kanaaloevers. De brug werd gebouwd in 1968 heeft een metalen beweegbaar gedeelte met een lengte van 38,4 m en een breedte van 11,6 m. De brug is qua afmetingen identiek aan de Humbeekbrug en de Verbrande Brug in Grimbergen die in hetzelfde jaar werden gebouwd. De Brielenbrug wordt sinds januari 2009 op afstand bediend vanuit de centrale bedieningspost van Waterwegen en Zeekanaal in Willebroek. Incident Op 19 september 2014 kwam de brug in het nieuws. Tijdens asfaltwerken raakte de brug uit evenwicht en ging één kant ongewild omhoog. Enkele van de kabels die de brug ophijsen kwamen hierdoor onder te hoge spanning te staan en braken af, waarna een van de tegengewichten neerstortte. Zowel het brugdek als het tegengewicht en de betonnen koker raakten beschadigd. Omdat de brug een belangrijke verkeersader is in de omgeving, waren maatregelen nodig om een verkeersinfarct te vermijden. De eerste week werd een busdienst ingelegd die beide oevers verbond via de brug van Kapelle op den Bos. Vanaf 29 september werd deze bus vervangen door een veerdienst, die ook fietsen kan vervoeren. De brug werd op 30 september 2014 gelicht door Sarens. Op 16 december werd de brug opnieuw opengesteld voor het verkeer, maar de volgende dag moest ze alweer even dicht. Afbeeldingen
Schloss Stuyvenberg

Das Schloss Stuyvenberg (französisch: château du Stuyvenberg, niederländisch: Kasteel van Stuyvenberg) im Brüsseler Stadtteil Laeken liegt nordwestlich von Schloss Laeken, der Residenz der belgischen Königsfamilie. 1725 erbaut, kam es nach mehreren Besitzerwechseln 1840 für 200.000 Franken an den belgischen Staat. Vom ersten belgischen König Leopold I. wurde es für die Unterbringung seiner Mätresse Arcadie Claret und ihrer Kinder genutzt. 1930 und 1934 wurden auf dem Schloss die späteren Könige Baudouin und Albert II. geboren. Nach dem Zweiten Weltkrieg diente es bis 1965 Elisabeth Gabriele in Bayern, der Frau des 1934 verstorbenen Königs Albert I., als Witwensitz. Von 1999 bis zu ihrem Tod 2014 lebte Königin Fabiola, die Witwe von Baudouin, auf dem Schloss, ebenso wie Astrid von Belgien, die Schwester des aktuellen Königs Philippe.
Château of Stuyvenberg

The Château of Stuyvenberg (French: Château du Stuyvenberg; Dutch: Kasteel van Stuyvenberg; German: Schloss Stuyvenberg) is a residence of the Belgian royal family in Laeken, in the north-west of the City of Brussels. It is near the Royal Palace of Laeken, the official residence of the King and Queen of the Belgians. Another nearby residence, the Villa Schonenberg, is home to Princess Astrid, the sister of the current king, Philippe. History The Château of Stuyvenberg was built in 1725, acquired for 200,000 Belgian francs by the Belgian state in 1840, and later bought by King Leopold II, who donated it to the Belgian Royal Trust. The first Belgian king, Leopold I, used the château for his mistress Arcadie Claret, and their second child Arthur was born there in 1852. Later, it was the birthplace of King Baudouin in 1930 and King Albert II in 1934; both spent their early years at Stuyvenberg. After World War II, Elisabeth of Bavaria, widow of King Albert I, lived at the château until her death in 1965. Subsequently, it was used for almost three decades as a guest house for foreign dignitaries. From 1998 to 2014, Queen Fabiola, widow of King Baudouin, called it her home. She died at Stuyvenberg on 5 December 2014. The château then stood empty for three years until the Royal Trust rented it out via Sotheby's to a private couple in 2017. See also List of castles and châteaux in Belgium Neoclassical architecture in Belgium History of Brussels Culture of Belgium Belgium in the long nineteenth century References External links Media related to Château of Stuyvenberg at Wikimedia Commons
Château du Stuyvenberg

Le château du Stuyvenberg (en néerlandais : Kasteel van Stuyvenberg) est un château situé au nord de Bruxelles, section de Laeken, près du château de Laeken (résidence de l'actuel roi des Belges Philippe et de la reine Mathilde) et du château du Belvédère (résidence du 6e roi des Belges, Albert II et de son épouse, la reine Paola). Propriété de la Donation royale, il est mis à la disposition de la famille royale belge et a également logé des personnalités étrangères de passage en Belgique. Histoire Le château de Stuyvenberg est construit en 1725. Marie-Anne, fille unique de Joachim-Joseph Sirejacob, femme de Jérôme-Balthasar, vicomte de Roest d'Alkemade, l'hérita de ses parents ; en 1796, il passa, par partage, à François-Charles-Joseph De Leeu de Moorsele, fils de Marie-Françoise Sirejacob. Le petit-fils de ce dernier, François-Charles, baron De Wolff de Moorsele, le vendit, le 8 novembre 1829, à M. J. Deby, qui depuis a été bourgmestre de Laeken, et qui, le 12 août 1840, a cédé Stuyvenberg, avec 23 bonniers de dépendances, au gouvernement belge, moyennant 200 000 francs. Le roi Léopold Ier y installa sa maîtresse Arcadie Claret ainsi que les enfants qu'elle lui donna. C'est au Stuyvenberg que les rois Baudouin Ier et Albert II sont nés en 1930 et 1934, et y ont passé le début de leur enfance. C'est au Stuyvenberg que la reine Élisabeth, veuve du roi Albert Ier, s'est installée après la Seconde Guerre mondiale et est décédée en 1965. De 1999 à 2014, c'était la résidence de la reine Fabiola, veuve du roi Baudouin Ier, qui avait laissé le château de Laeken au prince Philippe et à la princesse Mathilde. Elle y est décédée le 5 décembre 2014. La princesse Astrid et sa famille résident également sur le domaine. Voir aussi Liste des châteaux belges par région Famille de Roest d'Alkemade Notes et références Portail de Bruxelles Portail des châteaux Portail de la monarchie
Castello del Stuyvenberg

Il Castello del Stuyvenberg (in francese Château du Stuyvenberg; in fiammingo Kasteel van Stuyvenberg) è una residenza della Casa reale belga che fu costruito nel 1725 per poi essere acquistato prima dallo Stato belga, e poi dal re Leopoldo II del Belgio. Il primo sovrano ad utilizzare la tenuta fu Leopoldo di Sassonia-Coburgo-Gotha che vi collocò a vivere l'amante Arcadie Claret. A Stuyvenberg nacquero i sovrani Baldovino I ed Alberto II, che trascorse i primi anni di vita proprio nel castello. Dopo la Seconda guerra mondiale, la regine Elisabetta, fino al 1965, e Fabiola, dal 1998 al 2014, risiedettero nel Castello del Stuyvenberg, che ancora oggi è parte del Donation royale. Storia Il Castello di Stuyvenberg fu costruito nel 1725, acquistato per 200.000 franchi belgi dallo Stato belga nel 1840 e successivamente acquistato da re Leopoldo II, che lo donò al Donation royale; il primo sovrano belga re belga, Leopoldo di Sassonia-Coburgo-Gotha, usò la residenza come abitazione per la sua amante Arcadie Claret, difatti il loro secondogenito Arthur vi nacque nel 1852. A nascere nel Castello di Stuyvenberg fu i futuri sovrani belga Baldovino nel 1930 ed il fratello minore Alberto II nel 1934, entrambi trascorsero i loro primi anni a Stuyvenberg. Dopo la Seconda guerra mondiale, la regina Elisabetta, vedova di Alberto I del Belgio, visse nel castello fino alla sua morte nel 1965. Dopo la scomparsa della sovrana, il castello fu utilizzato per quasi trent'anni come residenza per dignitari stranieri, in visita in Belgio. Dal 1998 al 2014, la regina Fabiola, vedova di Baldovino I, lo elesse a sua dimora, vi morì infatti il 5 dicembre 2014. Il castello rimase poi vuoto per tre anni fino a quando la Donation royale lo affittò tramite Sotheby's, casa d'aste, ad una coppia di privati nel 2017. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su castello del Stuyvenberg Collegamenti esterni Le Domaine du Stuyvenberg - royalementblog
Стюйвенберг

Стюйвенберг (фр. château du Stuyvenberg, нид. Kasteel van Stuyvenberg) — замок в районе Брюсселя Лакен, расположенный к северо-западу от дворца Лакен, резиденции бельгийских королей. Построен в 1725 году, после смены многочисленных собственников был куплен монархами в 1840 году за 200 000 франков. Первый король Бельгии Леопольд I использовал замок для размещения своей содержанки Аркадии Кларет и её детей. В 1930 и 1934 годах в замке появились на свет будущие короли Бодуэн и Альберт II. После Второй мировой войны до 1965 года в замке проживала вдова умершего в 1934 году короля Альберта I Елизавета Баварская. С 1999 и до своей смерти в 2014 году здесь жила королева Фабиола де Мора и Арагон, вдова короля Бодуэна, вместе с принцессой Астрид, сестрой короля Филиппа. Примечания
Hazewinkel (See)

Hazewinkel ist ein künstlich angelegter See im Ortsteil Heindonk der belgischen Gemeinde Willebroek. Er wird heute vor allem als Regattastrecke für den Kanu- und Rudersport sowie für Freizeitaktivitäten genutzt. Beschreibung Der Bau der Regattastrecke wurde ab ca. 1969 geplant und dann zügig umgesetzt. Am 29. Mai 1975 wurde die Strecke eröffnet. Hintergrund für den Bau war der Wunsch, eine Ruder- und Kanuanlage mit olympischem Standard in Belgien verfügbar zu machen. Mit dem Erdaushub wurden in der Nähe der Strecke Tongruben verfüllt. Auf demselben Areal, das insgesamt eine Fläche von rund 300 ha umfasst, wurde nördlich von Hazewinkel ein zweiter See angelegt, der „Bocht“ genannt wird und vor allem von kleineren Segelbooten genutzt wird. Hazewinkel hat typische Abmessungen für eine Ruder- und Kanuregattastrecke. Der See hat eine längliche Form mit einer Länge von etwas über 2 Kilometern. Das Südufer verläuft vollständig parallel zur Strecke, während am Nordufer einige Buchten angelegt sind. Die Strecke ist von Fuß- und Radwegen umgeben. Regattastrecke Auf dem See Hazewinkel ist eine Regattastrecke vorhanden, die für internationale Ruder- und Kanuwettbewerbe geeignet ist. Mit acht durch ein Albano-System abgetrennten Bahnen, einer Startanlage und hinreichend Platz für allgemeinen Regattaverkehr ist die Strecke vom Weltruderverband in der bestmöglichen „Kategorie A“ eingestuft. Am Ostende im Zielbereich der Strecke befindet sich eine für Veranstaltungen geeignete Bebauung mit einem Zielturm, Bootshäusern und Steganlagen, einigen Unterkünften sowie Seminarräumen. Die Anlage wird von der flämischen Sportbehörde „Bloso“ betrieben und auch als „Bloso-centrum Willebroek Hazewinkel“ bezeichnet. Am See haben auch einige Wassersportvereine ihre Bootshäuser errichtet, wie beispielsweise der Trimm- und Ruderclub Toss Hazewinkel 80 (TRT) und die Antwerpener Rudervereinigung Sculling (ARV). Neben dem Rudersport werden auch der Kanusport, Segeln und Windsurfen auf dem Gewässer betrieben. Veranstaltungen Ruder-Weltmeisterschaften 1980 und 1985 U23-Weltmeisterschaften im Rudern: 1978, 1996 (jeweils inoffiziell) und 2006 Junioren-Weltmeisterschaften im Rudern: 1980 und 1997 Junioren-Europameisterschaften im Rudern: 2015 Station des Ruder-Weltcups 1995, 1998, 1999 und 2002 zahlreiche weitere nationale und internationale Ruderregatten Einzelnachweise
Hazewinkel

The Hazewinkel is a 2000-meter rowing and regatta course belonging to Sport Vlaanderen in Heindonk, municipality of Willebroek, near Mechelen, Belgium. The site consists of a finish tower, boathouses, a cafeteria, and eight basic huts that house athletes using the lake. The course hosted British Rowing's final trials for some years as well as a World Rowing Junior Championships (1997), two World Rowing Under 23 Championships (1996, 2006), and two World Rowing Championships (1980, 1985). An accessible wetland nature reserve borders the south side. Boats under 5 metres length sail on a lake just to the north at 'De Bocht' with the VVW-Hazewinkel Club (founded 1978). This lake also serves members of the Hazewinkel Windsurfing Club, which welcomes visitors for a day. References External links BLOSO National Watersports Centre Hazewinkel, Belgium (incl. link to map)
Hazewinkel

El Hazewinkel es un campo de regatas de remo de 2,000 m en Heindonk, municipio de Willebroek, cercano a Mechelen, Bélgica. El sitio consta de una torre de llegadas, casa de botes, cafetería y ocho cabañas básicas para los atletas locales que entrenan en el lago. La pista acogía las pruebas para el equipo nacional de remo de Gran Bretaña durante algunos años y el Campeonato Mundial Sub-23 de Remo en los años 1996 y 2006. Ha acogido también dos mundiales de remo (1980, 1985) así como el Campeonato Mundial de Remo Juvenil de 1997 En su zona sur, el lago limita con un humedal que es reserva natural. Los botes de vela de hasta 5 metros de eslora pueden navegar en el lago hacia el norte hasta "De Bocht", dónde está Hazewinkel Club (fundado 1978). Este lago también lo usan miembros del Club de Hazewinkel de Windsurf.
Hazewinkel

Hazewinkel è un bacino naturale, appartenente alla municipalità di Willebroek, vicino alla città di Mechelen, famoso per ospitare spesso competizioni internazionali di canottaggio. Voci correlate Rotsee Campionati del mondo di canottaggio Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Hazewinkel Collegamenti esterni (BE) Bloso-centrum Hazewinkel, su bloso.be. URL consultato il 5 febbraio 2011 (archiviato dall'url originale il 25 agosto 2012).
Hazewinkel

Hazewinkel – tor wioślarski i regatowy długości 2 000 m należący do Bloso, znajdujący się w gminie Willebroek, niedaleko Mechelen w Belgii. Obiekt składa się z wieży, pomieszczeń na łodzie, kafeterii oraz około dwudziestu domków dla sportowców. Tor wykorzystywany jest corocznie do rozgrywania finału Mistrzostw Wielkiej Brytanii. Ponadto w 1997 r. odbyły się tutaj Mistrzostwa Świata Juniorów w Wioślarstwie, natomiast w 1996 r. i 2006 r. – Mistrzostwa Świata U-23 w Wioślarstwie, a w 1980 r. i 1985 r. – mistrzostwa świata w wioślarstwie. Linki zewnętrzne Strona centrum (niderl.)