NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parque eólico Thorntonbank

El Parque Eólico Thorntonbank es un parque eólico offshore, situado a 28 km (17 millas) de la costa belga, en aguas de entre 12 y 27 metros de profundidad. La producción de electricidad comenzó a principios de 2009, con una capacidad de 30 MW.​ Culminó la instalación en agosto de 2013 llegando a 48 turbinas y 325 MW. Fases El proyecto se compuso de tres fases. Primera fase La primera fase fue construida por la empresa C-Power y consta de seis aerogeneradores offshore de 5 MW de potencia en el banco de arena de Thornton. Su conexión en línea se realizó en 2009. Un cable submarino de 37 kilómetros de 150 kV conecta el Parque Eólico Thorntonbank a la costa.​ Esta primera fase se completó en septiembre de 2008. Las seis turbinas REpower 5M, instaladas en hormigón y cuya estructura se mantiene estanca debido a la gravedad, fueron enlazadas a la red eléctrica belga, dando una capacidad nominal total de 30 MW para la primera etapa.​ Segunda fase En esta fase, se instalaron 30 turbinas de viento. Fue completada a fines de agosto de 2012 y consistió en la instalación de 24 turbinas en el área B y 6 turbinas en el área A.​ Tercera fase En la tercera y última fase, se instalaron 18 turbinas, culminando en agosto de 2013 la instalación llegando a un total de 48 turbinas. La capacidad se llevó a 325 MW.​ La evaluación ambiental Para evaluar el impacto ambiental, C-Power ha solicitado el apoyo del Instituto de Investigación para la Naturaleza y el Bosque (RIOC​) y el Instituto de Agricultura y Pesca de Investigación (ILVO​) para obtener la información más detallada posible sobre la presencia de estas especies animales en Thornton Bank y para evaluar el posible impacto de un parque eólico en ellos.​ El cómo las granjas de viento impactan sobre el paisaje serán estudiados por WES-Onderzoek y Advies, que también estaban involucrados en una investigación anterior en relación con el impacto percibido en el paisaje de la costa, cerca de parques eólicos.​ Los parques eólicos costa afuera pueden tener un impacto sobre la pesca. Algunas zonas pueden estar cerradas a la pesca comercial, como resultado de que ciertas áreas de pesca se pueden ver reducidas, pero nuevos hábitats también se pueden crear como resultado. La base de este estudio es una investigación exhaustiva de la importancia del Banco Thornton para la pesca de mar.​ Los parques eólicos offshore crean nuevas estructuras en el mar y, por definición, pueden representar un riesgo adicional para la seguridad del transporte marítimo. C-Power, sin embargo, eligió un lugar que está muy lejos de las rutas marítimas más importantes para que este riesgo pueda reducirse al mínimo. C-Power se pide a los conocimientos especializados de consultores alemanes Germanischer Lloyd.​ Galería Véase también Energía eólica Aerogenerador Generador eléctrico Referencias
Parc éolien de Thorntonbank

Le parc éolien de Thorntonbank est un parc éolien offshore situé en mer du Nord à 28 km des côtes belges. Les éoliennes sont fixées sur le fond à 12 à 27 mètres de profondeur. Lorsque ce parc a été mis en route en 2009, sa puissance était de 30 MW. Sa puissance a été amenée à 325,2 MW en juillet 2013. Notes et références Annexes Parc éolien de Belwind Liste des fermes éoliennes en mer Énergie en Belgique Liste des parcs éoliens en mer du Nord Portail des énergies renouvelables Portail de la mer du Nord Portail de la Belgique
Thorntonbank

De Thorntonbank is een zandbank in de Noordzee voor de kust van zowel België als Nederland ten westen van de monding van de Westerschelde. De zandbank torent zo'n 25 meter boven de omliggende vaargeulen uit en is ongeveer 20 km lang. Ze loopt evenwijdig met de kust en is de meest noordelijke van de Zeelandbanken. Naamgeving De bank wordt eerst vermeld als de Thornton Ridge in 1806, in Engelse zeilinstructies voor de Vlaamse, Hollandse en Duitse kusten. Hoogstwaarschijnlijk is de bank naar John Thornton genoemd of naar zijn zoon Samuel, twee Londenaars die eind 17de, begin 18de eeuw een belangrijke rol speelden in de aanmaak van vele zeekaarten wereldwijd. Windparken Het windpark van C-Power is tussen 2008 en 2013 gebouwd op het Belgische gedeelte van deze zandbank, 54 windturbines. Het consortium Norther kreeg een licentie voor een windmolenpark ten zuidoosten van de Thorntonbank. Ook de N.V. Rentel kreeg een vergunning voor een windpark ten noordwesten van de Thorntonbank en ten zuidoosten van de Lodewijkbank.
Zisterzienserinnenabtei Maagdendale

Die Zisterzienserinnenabtei Maagdendale war von 1234 bis 1796 ein Kloster der Zisterzienserinnen in Oudenaarde (Stadtteil Pamele), Provinz Ostflandern, Belgien. Die Abtei ist nicht mit der ehemaligen Zisterzienserinnenabtei Maagdendaal in Oplinter zu verwechseln. Geschichte Das zu Beginn des 13. Jahrhunderts von den Baronen von Pamele südöstlich Oudenaarde in Flobecq gestiftete Zisterzienserinnenkloster Maagdendale (auch: Maagdendaele, französisch: Val-des-Vierges, „Jungfrauental“) wurde, dank einer weiteren Schenkung, ab 1234 an das rechte Ufer der Schelde nach Pamele (heute: Oudenaarde) verlegt und progressiv mit Baulichkeiten versehen. 1576 hatte das Kloster unter den Geusen zu leiden, konnte sich aber am Ort halten, bis es 1796 durch die Französische Revolution aufgelöst wurde. Von 1830 bis 1966 dienten die Gebäude als Kaserne. Dann wurden die gotische Abteikirche aus dem 13. Jahrhundert sowie das Äbtissinnenhaus und ein Torhaus aus dem 17. Jahrhundert restauriert. Heute beherbergen sie (in der Maagdendale-Straße) das Stadtarchiv und die Akademie der bildenden Künste. Literatur Joseph-Marie Canivez: L’ordre de Cîteaux en Belgique des origines (1132) au XXe siècle. Aperçu d’histoire monastique. Abbaye Notre-Dame de Scourmont, Forges-lez-Chimay 1926. B. Augustyn: Abbaye de Maagdendale à Flobecq puis à Pamele-Audenarde. In: Monasticon Belge. VII, 3. Lüttich 1980, S. 355–373. Lukas Vandenabeele und Elie Verhaeghe: Geschiedenis van de abdij Maagdendale. Oudenaarde 1993 (23 Seiten). Bernard Peugniez: Le Guide Routier de l’Europe Cistercienne. Editions du Signe, Straßburg 2012, S. 374–375. Weblinks Nennung von „Maegdendaele“ in der Encyclopaedia Cisterciensis Offizielle Beschreibung des Klosters, mit Bibliografie, niederländisch Kurzbeschreibung des Klosters, niederländisch
Abdij van Maagdendale

De Abdij van Maagdendale (lat.: Abbatia Vallis Virginum, Vulgo Maegden-daele) is een cisterciënzerinnenadbij gesitueerd op de Ham in de stad Oudenaarde. Geschiedenis De nonnen van Maagdendale hadden in de 12e eeuw een klooster gesticht in Vloesberg. De onveilige situatie zorgde ervoor dat de abdis aan Arnulf IV, baron van Pamele, vroeg het klooster naar Oudenaarde te mogen overbrengen. In 1233 verkreeg de kloostergemeenschap de gronden op de oostelijke oever van de Schelde op de Ham om er een nieuwe abdij te bouwen. In 1408 werd de abdij door overstromingen geteisterd. Tijdens de eerste jaren van de Nederlandse Opstand werd de abdij overvallen. De geuzen stalen al het goud- en zilverwerk en brachten veel vernielingen aan binnenin de kerk. In 1684 waren er belangrijke vernielingen door brand ten gevolge van de beschietingen door de Fransen. De wederopbouw duurde tot midden 18e eeuw. Het klooster van Maagdendale werd ontbonden door de wet van 15 Fructidor, jaar IV der Franse Republiek (september 1796) om vervolgens als nationaal goed verkocht te worden. Vanaf 1826 kwam het klooster in de handen van de Belgische Staat en werd het van 1830 tot 1966 gebruikt als militaire kazerne. De aanwezigheid van deze kazerne zorgde voor handelsactiviteiten en een bloeiend uitgaansleven met talrijke cafés in de wijk van de Baarstraat. In de loop van de 19e eeuw werden diverse dienstgebouwen, onder meer woningen van één bouwlaag aan het poortgebouw (jaren 1830), opgetrokken evenals een (ondertussen al afgebroken) manege op de plaats van het huidige Administratief Centrum (1841). Tegenwoordige staat Vanaf 1966 werd het complex ontruimd. De stad Oudenaarde verwierf het monument in ruil voor het onteigende kasteel van Bourgondië. Nu doet het gerestaureerde abdissenhuis dienst als onderkomen voor de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten en voor het Stadsarchief. In 2022 raakte bekend dat de opvolger van het Centrum Ronde van Vlaanderen (Cycling in Flanders wielerhub) verhuist naar de Abdij van Maagdendale. De abdijkerk die zich nog steeds op de site bevindt, stamt uit de 13e eeuw. Galerij Externe link Website over de abdij
Sint-Jan en Sint-Amanduskerk

De Sint-Jan en Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Puurs-Sint-Amands behorende plaats Oppuurs, gelegen aan Oppuursdorp Geschiedenis In 1803 werd Oppuurs een zelfstandige parochie. In hetzelfde jaar werd een kerk in classicistische stijl gebouwd met steun van de familie Snoy. In 1825 kwam de toren gereed. In 1959-1961 werd de kerk vergroot met een transept, naar ontwerp van Charles Spiessens. Hierbij werd het oorspronkelijke koor afgebroken zodat het altaar in het transept werd geplaatst. Gebouw Het betreft een naar het zuiden georiënteerde eenbeukige bakstenen kerk met ingebouwde noordelijke toren. Deze heeft vier geledingen waarbij de onderste geleding in zandsteen is uitgevoerd. De toren heeft een achthoekige ingesnoerde torenhelm. Het brede transept is uitgevoerd in baksteen en gewapend beton waarop een vieringkoepel met achthoekige naaldspits. Interieur Het schip wordt overkluisd door een tongewelf. De kerk bezit een 17e-eeuws schilderij, voorstellende de Heilige Familie met kleine Johannes en aartsengel Michaël. Er is een 17e-eeuws beeld van Sint-Johannes en een 18e-eeuws engelenbeeld. Ook het kerkmeubilair is overwegend 18e-eeuws.
A. Van Cauwelaert (tramhalte)

A. Van Cauwelaert is een tramhalte die deel uitmaakt van het Antwerpse tramnetwerk. De halte ligt in de Blancefloerlaan op de Linkeroever aan de rand van het centrum. In september 1990 werd de halte in gebruik genomen nadat de Brabotunnel onder de Schelde, die de lijn met het centrum van Antwerpen verbindt, klaar was voor gebruik. De halte is vernoemd naar de nabijgelegen straat August Van Cauwelaertlaan die op zijn beurt naar August Van Cauwelaert, een voormalige dichter, advocaat en rechter, genoemd is. Sinds 2017 kan de reiziger er vier lijnen nemen: namelijk , , en .
Halewijn (tramhalte)

Halewijn is een tramhalte die deel uitmaakt van het Antwerpse tramnetwerk. De halte ligt aan het kruispunt van de Blancefloerlaan met de Galgenweellaan en de Halewijnlaan op de Linkeroever ongeveer ter hoogte van de aftakking met de N70 die naar de N49a loopt. In september 1990 werd de halte in gebruik genomen nadat de Brabotunnel onder de Schelde die de lijn met het centrum van Antwerpen verbond, klaar was voor gebruik. Vandaag de dag kan je in het station vier lijnen nemen: namelijk , , en . Het is de eerste halte voorbij de premetro richting P+R Linkeroever gezien vanuit de Antwerpse premetro en de laatste halte voor de premetro gezien vanuit P+R Linkeroever. Busaansluitingen Op 6 januari 2024 voerde De Lijn grote veranderingen uit in hun tram- en busnet van heel Vlaanderen en Brussel. Aan de bushalte Van Eedenplein stopte voordien meer lijnen. Nu stoppen er enkel nog de Antwerpse stadslijn 36 en streeklijnen 81, 84, 85, 87 & 93 van het Oost-Vlaamse net. Ook kregen veel lijnen een nieuwe lijnkleur. Eerder stopte hier ook een buslijn 19 richting Breda en Hulst die bediend werd door de Nederlandse vervoersmaatschappij Connexxion. Het einde van deze buslijn werd bekendgemaakt in mei 2024. Enkele maanden later werd in november bekendgemaakt dat de buslijn terug langs Antwerpen zou rijden.
Sint-Jozefskerk (Kastel)

De Sint-Jozefskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Hamme behorende plaats Kastel, gelegen aan de Ganzenberg. Geschiedenis De bewoners van Kastel waren vanouds aangewezen op de Sint-Martinuskerk van Moerzeke. Soms was er een dienst in de Sint-Bernarduskapel die werd bediend door de monniken van de Sint-Bernardusabdij te Bornem. In 1874 werd een houten loods als noodkerk in gebruik genomen en van 1875-1877 werd een definitieve kerk gebouwd naar ontwerp van Gustaaf Hoste. Gebouw Het betreft een naar het westen georiënteerd bakstenen basilicale kruiskerk in neogotische stijl. De vieringtoren heeft een vierzijdige basis en een achtkante bovenbouw. Interieur De kerk bezit een aantal glas-in-loodramen, vervaardigd door Camiel Ganton. Het kerkmeubilair is voornamelijk neogotisch en stamt uit eind 19e of de 20e eeuw.
Sint-Gertrudiskerk (Vlassenbroek)

De Sint-Gertrudiskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Dendermonde behorend plaats Vlassenbroek, gelegen aan Vlassenbroek. Geschiedenis In 1216 werd voor het eerst melding gemaakt van een kapel in Vlassenbroek. In 1375 was sprake van de ecclesiam de Vlassenbrouc (kerk van Vlassenbroek). In 1578 werd de kerk, tijdens de Beeldenstorm, verwoest. Pas in 1640 was de kerk geheel hersteld. De kerk was een filiaalkerk van de Sint-Gillisparochie en de parochie van Zwijveke. In 1649 werd de kerk gesloten. De gelovigen moesten naar de Sint-Gillis-Binnenkerk te Dendermonde. Later werd de kerk weer hersteld, maar bezat enkel drie draagbare altaren. Het overige kerkmeubilair kwam van kloosters en kerken uit de omgeving. Omstreeks 1811-1815 werd de parochie van Vlassenbroek met die van Baasrode verenigd. In 1945 werd de kerk beschadigd door oorlogsgeweld om omstreeks 1960 te worden hersteld. Gebouw Het betreft een kleine eenbeukige kruiskerk met zeshoekig vieringtorentje en een vlak afgesloten koor. De oudste delen van de kerk zijn vermoedelijk 11e- of 12e-eeuws. Het transept werd in Lediaanse steen uitgevoerd en dateert uit de 14e of 15e eeuw. Het eenbeukig schip werd uitgevoerd in baksteen. Het koor is in breuksteen opgetrokken. Aan de buitenzijde van de westgevels van het transept en de oostgevel van het koor hangen 18e-eeuwse terracotta-beeldengroepen voorstellende respectievelijk de vijf blijde, de vijf droevige en de vijf glorievolle geheimen van de rozenkrans. De kerk wordt gedeeltelijk omringd door een kerkhof. Interieur De kerk bezit een 17e-eeuws drieluik waarvan echter het middendeel ontbreekt. Ook uit de 17e eeuw zijn beschilderde houten beelden van Sint-Petrus en Sint-Augustinus. Er is een 15e-eeuws houten beeld van Sint-Gertrudis met een 19e-eeuwse, door de vissers geschonken zilveren vis en het opschrift: Hier doet men de caritaten ter heeren van de H. Magd Geertrudis bezondere partoonesse tegen de kortsen, ende ook tegen den harworp van klyne kinderen als mede tegen het verdryven van ratten en muyzen. Uit de 17e of 18e eeuw is een Mariabeeld in gepolychromeerd terracotta. Ook uit de 17e eeuw is een beeld van Sint-Hiëronymus. De kerk heeft een 18e-eeuwse communiebank en een 17e-eeuwse preekstoel. De biechtstoel is uit de 18e eeuw. Het doopvont is 18e-eeuws. Vooral het orgel is van groot belang. Het zou afkomstig zijn uit de Onze-Lieve-Vrouwekerk te Dendermonde en vervaardigd door Jan van Loo uit Aalst. De orgelkast is 17e-eeuws en de registers kwamen tot stand in de 17e en 18e eeuw.
Sint-Jozefkerk (Zele)

De Sint-Jozefkerk is de parochiekerk van het tot de Oost-Vlaamse gemeente Zele behorende dorp Huivelde, gelegen aan Huivelde. Geschiedenis In 1937 werd Huivelde verheven tot zelfstandige parochie. Een kerk in de stijl van de moderne gotiek werd ontworpen door Gustaaf van Meel. In 1942 werd de eerste steen gelegd maar, vanwege de Tweede Wereldoorlog, kwam de kerk pas in 1947 gereed. Gebouw Deze bakstenen zaalkerk is in strakke lijnen uitgevoerd en op het noordwesten georiënteerd. De kerk heeft een aangebouwde noordwesttoren gedekt door een tentdak. Het portaaltravee is iets lager dan de kerkzaal. Het kerkmeubilair is uit de 2e helft van de 20e eeuw. Achter de kerk bevindt zich een begraafplaats.
Onze-Lieve-Vrouw Hulp der Christenenkerk (Zogge)

De Onze-Lieve-Vrouw Hulp der Christenenkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Hamme behorende plaats Zogge, gelegen aan de Zogge. Geschiedenis De buurtschappen Zogge, Ekelbeke en Meerstraat besloten in 1848 om gezamenlijk een wijkkerk te bouwen, aangezien de afstand tot Hamme betrekkelijk groot was. In 1849 werd de kerk gebouwd, die een filiaalkerk was van de Sint-Pieters-Bandenkerk te Hamme. In 1862 werd een sacristie aangebouwd en in 1868 werd een toren en nieuwe westgevel toegevoegd. Gebouw Het betreft een gebouw in eclectische stijl, met neoclassicistische en neobarokke stijlelementen. De westgevel heeft een door twee korte zijbeuken geflankeerde ingebouwde toren. Het schip is eenbeukig. De neobarokke toren heeft een vierkante benedengeleding en een achtkante klokkengeleding met daarboven een koepeldak en een lantaarn met spits. Het kerkmeubilair is hoofdzakelijk 19e-eeuws.
Sint-Pieters-Bandenkerk (Hamme)

De Sint-Pieters-Bandenkerk is de parochiekerk van de Oost-Vlaamse plaats Hamme, gelegen aan het Marktplein. Geschiedenis Omstreeks 660 zou Hamme door Reinilde van Kontich geschonken zijn aan de Abdij van Lobbes en in de 7e of 8e eeuw zou er een houten kerk hebben gestaan. In de 9e eeuw zou een tweede kerk zijn gebouwd, nu op de plaats van de huidige kerk. In 1135 werd gewag gemaakt van een stenen kerk in vroegromaanse stijl. In de 12e eeuw werd de kerktoren door brand vernield en in de 15e eeuw werd een nieuwe toren gebouwd. In 1452 werd Hamme, in het kader van de Gentse Opstand, door de Gentenaren verwoest. Ook de zuidzijde van de kerk werd toen verwoest. Bij de herbouw, in 1487, werd de zuidkant van de kerk verbreed waardoor het grondplan asymmetrisch werd. In 1578 waren het opnieuw Gentse troepen, nu vanuit de (calvinistische) Gentse Republiek, die de dorpskern van Hamme verwoestten waarbij ook de kerk grote schade opliep. Pas in de eerste helft van de 17e eeuw vonden enige herstellingen plaats. In 1654-1655 werd een nieuwe noordbeuk gebouwd maar, gezien de slechte staat van de kerk, werd in 1740 een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Thomas Laureys, waarbij de 15e-eeuwse toren behouden bleef. In 1753 werd de nieuwe kerk ingewijd. In 1808 was de voorgevel bouwvallig geworden en deze werd in soberder vorm hersteld. Van 1844-1845 werd de kerk aan de oostzijde verlengd waardoor een nieuw koor en sacristie moesten worden gebouwd. Gebouw Het betreft een driebeukige kerk met ingebouwde westtoren. De georiënteerde kerk, in classicistische stijl, heeft een driezijdige koorsluiting. Op de pilasters van de voorgevel werden in 1870 de beelden van Sint-Petrus en Sint-Paulus geplaatst. Interieur Het interieur wordt overkluisd door kruisribgewelven. Het stucwerk toont de wapenschilden van diverse oude geslachten uit Hamme en de tiendeheffers: de abt van Lobbes. De glas-in-loodramen zijn voornamelijk 19e-eeuws of uit het eerste decennium van de 20e eeuw. Naast een aantal 17e-eeuwse schilderijen waaronder een Sint-Blasius door Felix van Sevenborn uit 1619. Voorts vele 19e-eeuwse schilderijen. Er zijn laatgotische beelden van Sint-Barbara en Sint-Catharina, van omstreeks 1500. Ook zijn er enkele 16e-eeuwse beelden, terwijl de kerk verder een groot aantal gepolychromeerde neogotische heiligenbeelden uit de 19e eeuw bezit.
Le Churchill

Le Churchill est un complexe cinématographique géré par l'ASBL les Grignoux et situé rue du Mouton Blanc dans le centre de Liège. Inauguré peu après la Seconde Guerre mondiale au sous-sol du Forum, fermé en même temps que lui dans les années 1980, il est rouvert le 1er janvier 1993 par les Grignoux avec l'aide de la Fédération Wallonie-Bruxelles qui est propriétaire de l'ensemble du bâtiment (avec notamment la salle de spectacle, le Forum, qui se situe au-dessus du Churchill). Le cinéma dispose de trois salles avec une capacité totale de 376 places. Il fait partie du réseau Europa Cinemas. Façade Le vitrail et les néons du cinéma sont l'oeuvre de l'artiste Fernand Flausch. Elle est de style Art déco. Salles Le cinéma compte 3 salles de 203, 113 et 60 places équipées de manière optimale puisqu'elles permettent la projection correcte dans tous les formats courants, du standard 1,37 au CinemaScope en passant par les formats panoramiques 1,66 et 1,85. Elles sont équipées pour le son analogique Dolby SR, le Dolby Digital et le DTS. L'écran de chaque salle est en outre doté d'un système de masquage mobile pour cadrer correctement chaque image en lui assurant des bords droits et nets, ce qui n'était plus disponible à Liège en 1993 qu'au cinéma Le Parc. Voir aussi Articles connexes Cinéma belge Les Grignoux Art déco à Liège Liens externes Site officiel Portail de Liège Portail du cinéma
Kinepolis de Rocourt

Le complexe de salles de cinéma Kinepolis de Rocourt est un cinéma du groupe Kinepolis construit sur l’ancien stade du RFC Liège. Avec ses 16 salles, c'est le plus grand complexe cinématographique de Liège Salles Toutes les salles ont un accès pour chaise roulante et sont dotées de la technologie Dolby. Notes et références Voir aussi Articles connexes Stade Vélodrome de Rocourt Cinéma belge Liens externes Kinepolis Liège Portail de Liège Portail du cinéma
Cinema Rex (Gent)

Cinema Rex (of Ciné Rex) is een voormalige bioscoop in Gent, Oost-Vlaanderen. Het bioscoopgebouw gelegen nabij het Station Gent-Sint-Pieters dateert uit 1933 en is met de monumentale voorgevel en art deco-interieurs, ontworpen door architect Geo Henderick, een beschermd monument. Geschiedenis Ciné Rex werd gebouwd en geopend in 1933 en ontworpen door de Gentse architect Geo Henderick, die zich liet inspireren door de Le Grand Rex in Parijs. Met 645 plaatsen was het een van de kleinere bioscopen in het centrum van Gent. De zaal was gedecoreerd met muurschilderingen waarin reliëfstukken van gebouwen en planten waren verwerkt die echter verdwenen in de jaren 1950 toen het interieur sober en strak werd heringericht. Mede door de komst van het Decascoop-filmcomplex werd in juni 1982 het faillissement bekend gemaakt van de N.V. Sofexim en de N.V. Cinex die de centrumbioscopen in handen hadden. Na het faillissement kwamen de zalen Capitole, Rex, Century en Majestic einde 1982 in handen van Georges Heylen, eigenaar van de Antwerpse Rex-cinema's. In 1985 sloot ook Cine Rex samen met Majestic, Capitole en Century definitief nadat Heylen in de financiële problemen kwam. Nadat in 1985 de bioscoop sloot, deed het pand in de jaren 1990 nog even dienst als casino en opslagruimte. Daarna stond het gebouw meer dan twintig jaar leeg en raakte het steeds verder in verval. De Stad Gent kocht het pand in december 2023 met de bedoeling het gebouw te bewaren en te restaureren en een nieuwe invulling te geven. Er werd een intentieovereenkomst met Film Fest Gent gesloten die er een "Huis van de Cinema" zullen uitbouwen. Het "Huis van de Cinema" is bedoeld om een aanvulling te zijn op het bestaande filmaanbod en om kansen bieden voor andere Gentse filminitiatieven. Zie ook Bioscopen in Gent Lijst van onroerend erfgoed in Gent