NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Franciscuskerk (Schaarbeek)

De Sint-Franciscuskerk is een voormalig rooms-katholiek kerkgebouw te Schaarbeek, gelegen aan Vanderlindenstraat 1. Geschiedenis De kerk behoorde tot het klooster van de franciscanen (recolletten). Dezen werden einde 18e eeuw verdreven uit Brussel tijdens de Franse bezetting, maar in 1867 kwamen ze terug, nadat ze door schenking een perceel aan de Paleizenstraat hadden verkregen. Constant Almain-de Hase ontwierp klooster en kerk. In 1868 begon de bouw maar in 1871 werd deze wegens geldgebrek gestaakt. Het koor, twee zijkapellen, het dwarsschip en één travee van het schip waren toen gereed. De gedeeltelijk voltooide kerk werd in 1871 ingezegend en de in hetzelfde jaar gereedgekomen sacristie werd verhoogd met een verdieping voor het verblijf van de paters. In 1874 en 1884 werd het klooster nog enigszins uitgebreid, maar de ommekeer kwam in 1888, toen een diefstal met schennis van de hosties plaatsvond. Dit leidde tot een campagne om de kerk te voltooien en Almain-de Hase werd gevraagd het werk te voltooien. Hij stierf echter in 1891 en werd opgevolgd door M. Cels. In 1892 was het werk gereed en in 1894 werd de nieuwe kerk opnieuw ingezegend. Hij was aanvankelijk gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Smarten. Het klooster werd tussen 1899 en 1907 nog uitgebreid, een deel ervan werd op 11 mei 1944 door een bombardement vernield en in 1947 herbouwd. In 1961 werd de kerk een parochiekerk en werd aan Sint-Franciscus gewijd. Het aantal Franciscanen nam geleidelijk af en in 1986 werd de kerk onttrokken aan de eredienst en verkocht aan het Sint-Lukasinstituut, dat hem als archief-opslagplaats gebruikte. In 2006 kwam de kerk in bezit van de Roemeens-orthodoxe gemeenschap, maar de kerk was in dermate slechte staat dat het dak van het koor instortte. Eén en ander werd hersteld en het gebouw werd opnieuw als kerk ingericht en gewijd aan de heilige Nicolaas van Myra. Gebouw Het gebouw werd in rode baksteen uitgevoerd, en is een neogotische kruisbasiliek onder zadeldak. Een vieringtorentje bevat de klokken. De voorgevel, die zich bevindt aan de Paleizenstraat, is symmetrisch met een groot roosvenster boven het ingangsportaal en ook in de zijbeuken nog kleinere roosvensters. De glas-in-loodramen zijn van Coëme, waarbij centraal Franciscus van Assisië werd afgebeeld, omringd door gestileerde planten en dieren.
Sint-Martinuskerk (Sint-Martens-Bodegem)

De Sint-Martinuskerk is een kerk die zich bevindt in de Kerkstraat te Sint-Martens-Bodegem, een deelgemeente van Dilbeek in Vlaams-Brabant. Het exacte bouwjaar is onbekend, maar kunsthistorici situeren de bouw aan het einde van de 15e en het begin van de 16e eeuw. Eind 17e eeuw werd er een uitspringend portaal en een kapel aangebouwd. De kerk staat sinds 1938 op de lijst van beschermde monumenten en de kerkhofmuur staat er sinds 1981 op. Geschiedenis De Sint-Martinuskerk is gebouwd op een kerkheuvel en is opgetrokken in laatgotische stijl. Voorheen stond op deze plek een Romaans bedehuis. De oorspronkelijke westergevel is de huidige voorgevel geworden. Bij de restauratie tussen 1966 en 1975 werden al de Romaanse sporen verdwenen en werd gans het westerportaal vernieuwd en in 1992 werden de kerkhofmuren gerestaureerd. Tot voor de restauratiewerken in 1966 verraadden immers de dichtgemetselde rondvensters langs wederzijds kanten van de toegangspoort deze Romeinse onderbouw. Brand Op zondag 3 september 1876 brak tijdens de hoogmis door een bliksemschicht een brand uit in de kerktoren. De brand bleef toen beperkt tot de toren en sindsdien hebben ze een bliksemafleider geplaatst op de kerktoren. Indeling In vergelijking met de monumentale bouw is de inrichting van de kerk sober. Het schip van de kerk is driebeukig. Tegen de noordelijke zijbeuk is de doodkapel aangebouwd, daartegenover is er de Sint-Niklaaskapel. In de linkervleugel van de dwarsbeuk bevindt zich het altaar van Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans. Het altaar in de rechtervleugel is toegewijd aan Sint-Elooi, de tweede patroonheilige van de parochie. Beide zijaltaren evenals het hoofdaltaar en de barokke lambriseringen dateren van midden 18e eeuw. Boven het altaar staat er een beeld van de patroonheilige van de parochie Sint-Martinus. Ook bevindt zich er een 6 meter hoge preekstoel, een werk van Livinus Maes uit 1788. Merkwaardig is dat de kruisweg in plaats van de gebruikelijke 14 staties één meer telt. De 15e statie beschrijft de verrijzenis van Christus. Paardenommegang Aan de buitenkant van de kerk bevinden zich ijzeren ringen ingemetseld in de wand van de kerk evenals in de kerkhofmuur. Deze ringen werden vroeger gebruikt tijdens de paardenommegang ter ere van Sint-Elooi.
Synagoge Simon en Lina Haïm

De Synagoge Simon en Lina Haïm is een voormalige synagoge van de Sefardische Joden die zich bevindt aan de Paviljoenstraat 47 in de Brusselse gemeente Schaarbeek. Gebouw De synagoge werd in 1962 besteld en opgeleverd in 1966 bij architect Remy Van der Looven. Simon en Lina Haïm hebben de bouw financieel mogelijk gemaakt. Van belang was de zijgevel, waar in gewapend beton een wand werd uitgevoerd met een compositie die op de Davidsster is gebaseerd. Het gebouw staat op de inventaris van bouwkundig erfgoed van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, maar is niet beschermd. Beeldmateriaal Beeldmateriaal uit de tijd dat het gebouw als synagoge werd gebruikt is beschikbaar in de verkoopsadvertentie, en op de website van het Centraal Israëlitisch Consistorie van België. Verkoop Door een verandering in de demografie van de buurt werd in 2015 besloten het gebouw te verkopen. Eind 2016 behoorde het gebouw niet meer tot de joodse gemeenschap.
Palác Stoclet

Palác Stoclet (francouzsky Palais Stoclet, nizozemsky Stocletpaleis) je vila ve stylu vídeňské secese a art deco v Belgii. Nachází se v obci Woluwe-Saint-Pierre Bruselského regionu. V letech 1905 až 1911 ji dal postavit bankéř a sběratel umění Adolphe Stoclet podle návrhu českoněmeckého architekta působícího v Rakousku Josefa Hoffmanna. Na výzdobě interiéru se podílel Gustav Klimt. Patří k nejluxusnějším soukromým domům dvacátého století. Od roku 2009 je budova zapsána na seznamu světového dědictví UNESCO. Nadále je soukromým majetkem rodiny Stoclet a není přístupná veřejnosti. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Palais Stoclet na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Palác Stoclet na Wikimedia Commons
Palacio Stoclet

El palacio Stoclet (en francés: Palais Stoclet; en neerlandés: Stocletpaleis) es una mansión particular construida por el arquitecto Josef Hoffmann entre 1905 y 1911 en Bruselas (Bélgica) para el banquero y aficionado al arte Adolphe Stoclet.​ Considerado la obra maestra de Hoffman, la casa de Stoclet es una de las casas particulares más refinadas y lujosas del siglo XX.​ Fue construida en la Avenue de Tervueren/Tervurenlaan de Bruselas, en el municipio de Woluwe-Saint-Pierre, por el Wiener Werkstätte o Taller Vienés. Aunque la fachada recubierta de mármol está radicalmente simplificada y mira al racionalismo, contiene obras encargadas a Gustav Klimt en el comedor,​ cuatro figuras de cobre en lo alto obra del escultor Franz Metzner, y otras artesanías en el interior y exterior del edificio.​ Esta integración de arquitectos, artistas y artesanos hacen de él un ejemplo del Gesamtkunstwerk, una de las características que definen el Jugendstil. La mansión ya no está ocupada por la familia Stoclet, desde la muerte de la baronesa Anny Stoclet en junio de 2002. Por lo tanto no está abierta a los visitantes. El palacio fue declarado Patrimonio de la Humanidad por la Unesco en junio de 2009.​ Referencias Bibliografía Kurrent, Friedrich; Strobl, Alice (1991). Das Palais Stoclet in Brüssel (en alemán). Salzburg: Verlag Galerie Welz. ISBN 3853491626. Weidinger, Alfred (2008). Gustav Klimt La casa Stoclet es realmente preciosa. Barcelona: Electa - Circolo de Lectores. p. 119. ISBN 978-84-672-3230-1. Sembach, Klaus-Jurgen (2002). Art Nouveau. Köln: Taschen. p. 225. ISBN 3822820229. Noever, Peter (2006). Yearning for Beauty: the Wiener Werkstätte and the Stoclet House. Ostfildern-Ruit: Hatje Cantz Publishers. ISBN 3775717781. Sekler, Eduard F. (1967). The Stoclet House. London: Phaidon. OCLC 82161568. «Catalog of images of the Stoclet Palace». Picture Library. Royal Institute for the Study and Conservation of Belgium's Artistic Heritage. Archivado desde el original el 31 de marzo de 2019. Consultado el 10 de enero de 2009. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Palacio Stoclet. (en alemán) Diseños del friso Stoclet en el Museo de las Artes Aplicadas de Viena
Stoclet-ház

A brüsszeli Stoclet-ház (franciául: Le Palais Stoclet, hollandul: Stocletpaleis) 1905 és 1911 között épült Josef Hoffmann osztrák építész tervei alapján. A ház tulajdonosa a gazdag bankár és műpártoló Adolphe Stoclet volt. A ház külső és belső kialakításának harmóniája miatt ezt tartják Hoffmann főművének, egyúttal a házat az art déco nyitányának is szokták nevezni. A ház története A házat Brüsszel egyik fő közlekedési útvonala, az Avenue de Tervuren/Tervurenlaan mellett építették a Wiener Werkstätte, vagyis a bécsi műhely tagjai. A márvánnyal borított homlokzat meglehetősen egyszerű és már-már a modernizmust idézi, de ennek ellenére számos alkotást található a házon kívül és belül a szecesszió mestereitől: az ebédlőben Gustav Klimt által készített mozaik látható, míg a ház tetejét négy, Franz Metzner által készített rézszobor díszíti. Az építész, a művészek és az iparosok harmonikus munkái a Gesamtkunstwerk egyik kiemelkedő példájává teszik a házat. Az építész Hoffman egységes egésznek tervezte meg a házat, a kertet és a bútorokat is. Stoclet halála után a ház négy lányára maradt. A ház 1976 óta műemléki védelem alatt áll, 2005-től a kert, illetve 2006-tól a házban található műalkotások, bútorok, használati tárgyak is hasonló védelem alatt állnak. Ennek az oka, hogy Stoclet örökösei közül hárman külön szerették volna értékesíteni a házban található műalkotásokat, elsősorban a Klimt-mozaikot. Ezért a belga francia közösség kormánya műemléknek nyilvánította a ház belsejét is, amit az örökösök bírósági úton megtámadtak. 2009-ben a ház felkerült az UNESCO világörökségi listájára. A ház továbbra is a Stoclet család örököseinek tulajdonában van, ezért csak előzetes bejelentkezés után lehet látogatni a jelenleg üresen álló épületet. Képek Megjegyzések Hivatkozások További információk A Wikimédia Commons tartalmaz Stoclet-ház témájú kategóriát.
Palazzo Stoclet

Il Palazzo Stoclet (in francese Palais Stoclet; in olandese Stocletpaleis) è un palazzo progettato dall'architetto Josef Hoffmann, di cui è considerato il capolavoro, e costruito a Woluwe-Saint-Pierre, uno dei 19 comuni che fanno parte della Regione di Bruxelles-Capitale, tra il 1905 e il 1911 per il finanziere e mercante d'arte Adolphe Stoclet in Avenue de Tervueren/Tervurenlaan. Grande importanza rivestono gli interni, quasi completamente decorati con materiali importati dall'Austria, che realizzano il sogno degli artisti della secessione viennese di una fusione tra arte e vita, resa possibile dalla professione del committente. La sala da pranzo fu decorata da Gustav Klimt con un fregio musivo (L'albero della vita) in una fantasmagoria di colori. I nove disegni ideati da Klimt oggi si trovano nella collezione permanente del Museum für angewandte Kunst a Vienna. Anche la sala da bagno del Palazzo è disegnata nei minimi dettagli. Architettura Lo studio planimetrico fa eco alla distribuzione della casa inglese, priva di vere gerarchie spaziali, e consente all'architetto di articolare lo spazio in vani di dimensioni differenti e prive di vincoli geometrici: troviamo stanze rettangolari come ottagonali, soffitti piani o a botte... Si tratta di scatole preziose indipendenti una dall'altra. Hoffmann prosegue la sua ricerca decorativa sulla scia delle idee espresse da Gottfried Semper e da Otto Wagner. Il rivestimento in lastre marmoree è inconsueto per l'artista, che porta avanti l'idea di superfici intonacate e lisce (si veda il Sanatorio di Purkersdorf), indagando l'idea della cortina pendente e del rivestimento tessile, ma al contempo riducendo al minimo la decorazione. Questa è stesa in maniera uniforme, le commettiture allineate in maniera da sottolineare la sua funzione non strutturale ma eminentemente decorativa. La dimensione delle lastre cambia per incontrare quella delle aperture, sottolineandole. Il rivestimento (vedi: Sanatorio di Purkersdorf: Rivestimento) è applicato senza l'ausilio di chiodi o borchie, con l'intento di creare un'unica superficie. L'elemento di coesione è la cornice in metallo brunito che delinea le grandi superfici, come fosse un orlo, una bordatura. Questo riporta al tema semperiano del rivestimento tessile, tema caratteristico degli architetti viennesi di fine ottocento. La struttura non viene esposta, ma neanche nascosta. Il pilastro, evidente nella hall, è l'unica componente strutturale avvertibile; diventa una leggera asta passante il cui rivestimento marmoreo lo trasforma in elemento decorativo. Note Bibliografia Peter Noever, MAK & Vienna (guida al museo), Monaco di Baviera, MAK Vienna e Prestel Editore, 2002, ISBN 978-3-7913-2836-2. Giovanni Fanelli e Roberto Gargiani, Storia dell'architettura contemporanea. Spazio, struttura, involucro, Bari-Roma, Laterza Editore, 1999, ISBN 88-420-5611-1. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo Stoclet Collegamenti esterni (DE) Disegni del fregio di Palazzo Stoclet sul Sito ufficiale Museum für Angewandte Kunst Vienna
Palácio Stoclet

O Palácio Stoclet (em francês: Palais Stoclet, em neerlandês: Stocletpaleis) é uma mansão particular construída pelo arquiteto Josef Hoffmann entre 1905 e 1911, em Bruxelas, na Bélgica, para o banqueiro e amante das artes Adolphe Stoclet. Considerada a obra-prima de Hoffman, o Palácio Stoclet é uma das mais refinadas e luxuosas residências privadas do século XX. Foi construída na Avenida de Tervueren, em Bruxelas, no bairro de Woluwe-Saint-Pierre. Embora a fachada de mármore seja muito simples a de aparência modernista, o edifício é considerado como uma transição entre o Art nouveau e marca a evolução para o Art déco. Ele contém obras de Gustav Klimt na sala de jantar Klaus Honnef (2000). Art of the 20th Century. [S.l.]: Taschen. p. 754. ISBN 3822859079 </ref> , quatro figuras de cobre do escultor Franz Metzner e outras obras dentro e fora da construção. Esta integração de arquitetos, artistas e artesãos fazem-na um exemplo do "Gesantkunstwerk", uma das características definidas por Jugendstil. As obras de Gustav Klimt para a sala de jantar podem ser encontradas na coleção permanente do Museu de Artes Aplicadas, em Viena. A mansão ainda é usada pela Família Stoclet. Não é aberta a visitação. Foi designado como Patrimônio Mundial da UNESCO em junho de 2009. Referências Ligações externas (em inglês) Várias fotos em artnouveau.at
Дворац Стокле

Дворац Стокле (фр. Palais Stoclet; хол. Stocletpaleis) приватна је вила коју је изградио архитекта Jозеф Хофман од 1905. до 1911. године за банкара и љубитеља уметности Адолфа Стоклеа. Налази се у општини Воливе Сен Пјер у региону главног града Брисела, на Авенији де Тервуерен, у близини тзв. Бечке радионице (”Wiener Werkstätte“). Сматра се Хофмановим ремек-делом и једна је од најраскошније уређених кућа у стилу модерне архитектуре на почетку 20. века. Фасада грађевине, обложена мрамором, је од радикално поједностављених линија у духу модерне архитектуре, али је унутрашњост богато украшена (у трпезарији су слике које је насликао чувени Густав Климт, а четири бакарне скулптуре на врху је изградио Франц Мецнер). Овакав приступ уједињења архитекта, уметника и обртника је у духу тоталне уметности (Gesamtkunstwerk), која је једна од одредница сецесије. Породица још увек живи у овом дворцу и није отворена за јавност. Скице Климтових слика се данас налазе у тајној станици Музеја примљених уметности у Бечу. Дана 27. јуна 2009. године уврштен је на УНЕСКО-в списак Светске баштине у Европи. Слике у дворцу Референце Литература Спољашње везе
Palais Stoclet

Palais Stoclet (nederländska: Stocletpaleis) är en privat stadspalats uppfört av arkitekten Josef Hoffmann mellan 1905 och 1911 i Bryssel för bankmannen och konstsamlaren Adolphe Stoclet. Ansett som Hoffmans mästerverk är Palais Stoclet ett av de mest genomarbetade och lyxiga privata 1900-talshusen. Huset uppfördes på Bryssels Avenue de Tervueren/Tervurenlaan av Wiener Werkstätte. Trots att den marmorklädda fasaden är radikalt förenklad och förebådar modernismen, har den beställda verk av Gustav Klimt i matsalen, fyra kopparfigurer av skulptören Franz Metzner på toppen och andra hantverk såväl inomhus som utomhus. Denna integration mellan arkitektur, konst och hantverk gör att det utgör ett Gesamtkunstwerk. Palatset bebos inte längre av Stocletsläkten då baronessan Anny Stoclet gick bort i juni 2002. Det är därför inte längre öppet för besökare. Palatset blev uppsatt på världsarvslistan i juni 2009. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, tidigare version. Noter Tryckta källor Kurrent, Friedrich; Strobl, Alice (1991) (på German). Das Palais Stoclet in Brüssel. Salzburg: Verlag Galerie Welz. ISBN 3853491626 Sembach, Klaus-Jurgen (2002). Art Nouveau. Köln: Taschen. sid. 225. ISBN 3822820229. http://books.google.be/books?id=dgsFkaeksJEC&pg=PA232&dq=Palais+Stoclet&lr=&as_brr=3&client=firefox-a&hl=en#PPA224,M1 Noever, Peter (2006). Yearning for Beauty: the Wiener Werkstätte and the Stoclet House. Ostfildern-Ruit: Hatje Cantz Publishers. ISBN 3775717781 Sekler, Eduard F. (1967). The Stoclet House. London: Phaidon. OCLC 82161568 ”Catalog of images of the Stoclet Palace”. Picture Library. Royal Institute for the Study and Conservation of Belgium's Artistic Heritage. http://www.kikirpa.be/www2/cgi-bin/wwwopac.exe?DATABASE=fotos2&LANGUAGE=0&COPYTEXT=&COPYRIGHT=&OPAC_URL=&20016657=on. Läst 10 januari 2009. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Stoclets palats.﻿
Палац Стокле

Палац Стокле (фр. Palais Stoclet, нід. Stocletpaleis) — маєток банкіра Стокле в місті Брюссель початку XX ст. Віднесено до Світової спадщини ЮНЕСКО в Бельгії. Архітектор Проект створив відомий архітектор з Австрії Йозеф Гофман (1870—1956), представник творчого угруповання Віденська сецесія. Будував не тільки в Австрії. Архітектура маєтку Замовник був банкір Адольф Стокле, від прізвища якого й дістав назву. Архітектору випала щаслива можливість працювати над проектом без творчих обмежень в ідеях. Будівництво тривало у 1905—1911. Архітектурну частину виконав сам Йозеф Гофман, а до створення інтер'єрів залучив співпрацівників по Віденській сецесії. Тут працювали ще й: Густав Клімт Коломан Мозер Мецнер. Споруда досі вражає спрощеними, сильно геометризованими, мало привітними формами. Видовжений блок споруди прикрашено на фасадах тільки ясним ритмом вікон та еркером. Головний фасад був би зовсім нудний, якби не різновеликі об'єми прибудов та дві вежі — найбільшу вежу прикрашено скульптурами, повернутими на чотири боки світу. Але суворий геометризм наявний як у прямокутних постаментах, так і в розташуванні самих скульптур. Тільки зелені дерева та декоративна огорожа трохи збивають непривітний та відокремлений характер будівлі. Палац і досі приватна власність нащадків Адольфа Сколе і не є туристичним об'єктом. Галерея Див. також Архітектура модерну Йозеф Гофман Віденська сецесія Модерн Брюссель Примітки Посилання
Sint-Martinuskerk (Aarsele)

De Sint-Martinuskerk in de West-Vlaamse deelgemeente Aarsele is een kerkgebouw toegewijd aan Maarten van Tours. Geschiedenis Aarsele zou omstreeks 700 gekerstend zijn door Ursmarus van Lobbes. In 1085 werd het patronaatsrecht van de kerk toegekend aan de Abdij van Lobbes. Midden 13e eeuw werd de eerste stenen kerk gebouwd. Het was een vroeggotische kruiskerk. Deze bleef, ondanks gebeurtenissen zoals het in brand steken door Franse troepen in 1646, grotendeels ongewijzigd. In 1779 werd de kerk gesloopt en door een nieuwe vervangen, naar ontwerp van Cornelis Willems. De vieringtoren en delen van het koor en het transept bleven daarbij gespaard. Het nieuwe koor kwam nu echter aan de westzijde. In 1909-1912 werd opnieuw een nieuwe kerk gebouwd, nu in neogotische stijl, naar ontwerp van Jules Carette. De kerk liep schade op aan de noordzijde van het transept tijdens de Eerste Wereldoorlog. In 1940 werd de top van de torenspits afgeschoten en deze werd in 1955 hersteld. Gebouw Het betreft een neogotische driebeukige kruisbasiliek met een 13e-eeuwse vieringtoren met achtkante bovengeleding. De kerk is opgebouwd uit breuksteen, de toren uit veldsteen. Interieur De kerk heeft een interieur met onder meer een preekstoel van 1687 en glasramen die de sfeer van het interieur bepalen. Aan de zuidkant bevinden zich twee ingemetselde gedenkstenen die herinneren aan de gevechten die te Aarsele in de meidagen van 1940 werden geleverd. In de periode 1909-1911 werd het gebouw herbouwd in veldsteen, een grondige aanpassing van een kerk uit 1779. De vroeggotische achthoekige vieringtoren is het enige restant van de oorspronkelijke 13e-eeuwse kerk. De kerk bezit enkele schilderijen uit de 17e en 19e eeuw. Het transept werd beschadigd bij beschietingen tijdens de Eerste Wereldoorlog, de toren tijdens de Tweede Wereldoorlog. De kerk is sinds 1939 een beschermd monument. Mutianus Maria Wiaux In de kerk is in 1988 een beeld opgesteld van Mutianus Maria Wiaux, een Belg die in 1989 heilig werd verklaard. Er wordt een relikwie van hem bewaard. Externe links Webpagina over de kerk van Het Vlaams Instituut voor het Onroerend Erfgoed Inventaris Onroerend Erfgoed
Lac de Neufchâteau

Le lac de Neufchâteau est une retenue d'eau artificielle sur le ruisseau de Neufchâteau, d'une superficie de 4 hectares, située à proximité de la petite ville belge de Neufchâteau, dans le sud de l'Ardenne, en province de Luxembourg. Le lac date de 1958. Situation Lové au cœur d'une vallée aux flancs raides, il est surplombé au nord par la route de Florenville, à l'est par l'église et l'institut St Michel, qui occupent l'emplacement de l'ancien château, et au sud par le bois d'Ospot. Loisirs Bien que de dimension modeste, il constitue un centre récréatif important pour la région et permet la pratique de nombreux sports nautiques comme le pédalo, le canotage... Chaque année, le lac est au centre de la finale de l'Olympic Student Trophy au début du mois de mai. La Croix-Rouge de Belgique y organise également des événements de promotion auprès des jeunes, tel que la journée du secourisme. Depuis 2021, le Summer Lake Festival s'y organise le dernier week-end du mois d'aout. La scène de ce festival se situe sur l'eau du lac. Voir aussi Liste des lacs de Belgique Lac des Doyards Portail des lacs et cours d'eau Portail de la Belgique Portail de la Wallonie Portail de la province de Luxembourg
Meer van Neufchâteau

Het Meer van Neufchâteau is een Belgisch stuwmeer op het beekje Ruisseau de Neufchâteau, een zijriviertje van de Vierre. Het meer ligt op het grondgebied van de stad en gemeente Neufchâteau en heeft een oppervlakte van 6 hectare (of 0,06 km²). De dam werd aangelegd in 1958. Het U-vormig meer is een toeristische trekpleister voor watersporters. Men kan er windsurfen, kajak varen, waterfietsen, zwemmen en sportvissen. Aan de oevers van het meer vind je enkele campings. Tussen Neufchâteau en Grapfontaine volgt de N85 kort de oevers van dit meer.