NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Begijnhofkerk Heilige Elisabeth van Hongarije, Heilige Michael en Heilige Engelen

De Begijnhofkerk Sint-Elisabeth is een kerkgebouw in de Gentse deelgemeente Sint-Amandsberg. Het was de begijnhofkerk van het Groot Begijnhof Sint-Amandsberg dat in het laatste kwart van de 19e eeuw ontstond. De kerk is toegewijd aan de Heilige Elisabeth, de Heilige Michael en de Heilige Engelen. Bouwgeschiedenis Onder druk van het liberale stadsbestuur moesten in 1874, de 700 bewoners, een honderdtal dames naast een zeshonderd begijnen, het Oud Begijnhof Sint-Elisabeth in Gent verlaten. Voor de gemeenschap werd een kerk opgetrokken, onder leiding van architect Jean-Baptiste Bethune. De constructie startte met de eerstesteenlegging op 29 september 1873. De inwijding volgde twee jaar later. Het is een basilicale kerk van negen traveeën met drie beuken. De ronde traptoren staat op een polygonaal voetstuk. Het bakstenen gebouw is slank van vorm, in neogotische stijl, met een hoog schip onder een steil, met leien bekleed steil zadeldak met leien en voorzien van zes dakkapellen. Een ranke dakruiter op het priesterkoor is voorzien van een naaldspits. Het ontwerp van het interieur is grotendeels van Bethune, waaronder vier biechtstoelen, de preekstoel en koorgestoelte. Ook de calvarieberg tegen de oostelijke gevel van de kerk is van zijn hand. De kerk werd gebouwd door gespecialiseerde Gentse vaklui; ook de meubelen en glasramen werden door hen uitgevoerd. Het slanke bakstenen gebouw is uitgevoerd in neogotische stijl. De klokkentoren is een dakruiter met naaldspits. De noordwesthoek is voorzien van een ronde traptoren. Toen de hertog van Arenberg in 1875 overleed, de mecenas van het begijnhof, bouwde men een funeraire kapel tegen de oostgevel, met een calvariebeeldengroep voor het kerkhof. Het begijnhof is een beschermd stadsgezicht. Fotogalerij Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Sint-Amandsberg
Sint-Bartholomeuskerk (Kortemark)

De Sint-Bartholomeuskerk is de parochiekerk van de West-Vlaamse plaats Kortemark, gelegen aan de Markt 22. Geschiedenis De archieven van de Sint-Salvatorabdij te Ename getuigen van een bedehuis te Kortemark dat al voor 1085 aanwezig was. Deze abdij kreeg in 1085 het proosdijschap over deze kerk, die in 1566 tijdens de Beeldenstorm werd verwoest. In 1571 was de kerk weer in functie en werden vijf altaren gewijd. Omstreeks 1580 werd de kerk opnieuw verwoest, nu door de Geuzen. Rond 1610 begon de herbouw in gele baksteen. De mogelijk 15e-eeuwse vieringtoren werd gehandhaafd. In 1642 werden twee altaren gewijd, waarvan één aan Sint-Bartholomeus en de ander aan Onze-Lieve-Vrouw. Hert derde koor zou nog niet herbouwd zijn, maar omstreeks 1650 was de kerk volledig hersteld. Tijdens de Franse overheersing eind 18e eeuw raakte de kerk in verval, en van 1848-1849 werd een nieuwe kerk, iets westelijker, gebouwd naar ontwerp van Pierre Buyck. De oude vieringtoren werd opnieuw gebruikt, maar nu als westtoren. In 1917 werd de kerktoren opgeblazen, waarbij ook de kerk ernstig beschadigd raakte. Op het eind van de Eerste Wereldoorlog was de kerk vrijwel geheel verwoest. In 1923-1925 werd een nieuwe kerk opgetrokken, iets noordelijker dan het verwoeste bouwwerk. Architect was Thierry Nolf. Deze kerk was groter en leek niet op de voorganger. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk in neogotische stijl, die niet georiënteerd is en een naar het noorden gericht portaal bezit. De toren heeft een vierkante plattegrond en een zeskante spits en bevindt zich in de noordelijke oksel van de (kortere) westbeuk en de middenbeuk. De kerk heeft dubbel transeptarmen en een driezijdig afgesloten koor. Tegen de oostbeuk is een vijfkante doopkapel gebouwd. De glas-in-loodramen zijn van 1925 en werden vervaardigd door Hendrik Coppejans. Interieur Het interieur wordt overwelfd door een tongewelf. De kerk bezit nog een beeldje van Onze-Lieve-Vrouw van Edewalle van omstreeks 1500. Het orgel is van 1963 en werd vervaardigd door de firma Loncke.
Don Boscokerk (Torhout)

De Don Boscokerk (ook: Sint-Jan-Boscokerk) is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse stad Torhout behorende wijk Don Bosco, gelegen aan het Don Boscoplein. Geschiedenis De parochie werd in 1958 opgericht naar aanleiding van de groei van het inwonertal van deze wijk, en in 1959 werd een noodkerk betrokken, waartoe een gebouw van de Expo 58 te Brussel was aangekocht. In 1974 werd de eerste steen voor een definitieve kerk gelegd en in 1976 werd de kerk ingewijd. Architecten waren Aimé Pauwels en René De Deyne. Gebouw Het is een zaalkerk in de stijl van het naoorlogs modernisme, gebouwd in gele baksteen en beton op een onregelmatig hoekige plattegrond. De kerk heeft een losstaande betonnen toren. De kerk bezit enkele langwerpige glas-in-loodramen van Jan Leenknecht, van 1997-2006. De kerk bevindt zich vrijstaand op een centraal plein.
Sint-Jozef Arbeiderkerk (Torhout)

De Sint-Jozef Arbeiderkerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse stad Torhout behorende wijk De Driekoningen, gelegen aan de Steenveldstraat 4. De Sint-Jozef Arbeiderparochie werd gesticht in 1963 en van 1963-1964 werd de huidige kerk gebouwd. Architect was R. Schotte. De kerk werd gebouwd in de stijl van het naoorlogs modernisme. Het is een bakstenen gebouw onder lessenaardak. De noordzijde heeft een hoog en smal glas-in-loodraam. De zuidzijde heeft een klokkenmuur, getooid met een kruis.
Sint-Adrianuskerk (Handzame)

De Sint-Adrianuskerk (ook: Sint-Hadrianuskerk) is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Kortemark behorende plaats Handzame, gelegen aan het Handzameplein. Geschiedenis Al voor 1085 zou er een bedehuis te Handzame hebben bestaan. De oudste delen van de oorspronkelijke kerk zouden 13e-eeuws zijn. Het jaartal 1614 boven een gotisch raam in het koor zou verwijzen naar een vergroting van de kerk. Het betrof een driebeukige hallenkerk met driezijdig afgesloten koor en een vieringtoren. Van 1887-1894 werd de kerk ingrijpend gerestaureerd en vergroot. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk geplunderd en op 21-22 juni 1918 door de terugtrekkende Duitsers opgeblazen. Van 1920-1924 werd de kerk herbouwd naar het model van de oorspronkelijke kerk, onder leiding van Thierry Nolf. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk met achtzijdige vieringtoren, bekroond met een bakstenen spits. Het hoofdkoor is driezijdig afgesloten. De stijl is overwegend (neo-)gotisch. Er is een neogotische sacristie naar het voorbeeld van 1888, en een dito doopkapel, naar het voorbeeld van 1891. Ook is er een Mariakapel. Interieur In de kerk bevinden zich enkele uit de oorspronkelijke kerk geredde voorwerpen, zoals de neogotische preekstoel, het 18e-eeuws doopvont, en twee schilderijen, namelijk de Verrijzenis van Christus (17e eeuw) en de Bekering van Sint-Hubertus door Matthias de Visch, van 1765. In 1999 werd het interieur sterk gemoderniseerd.
Koutermolen (Kortemark)

De Koutermolen is een windmolen in de West-Vlaamse plaats Kortemark, gelegen aan Koutermolenstraat 4A. De molen van het type standerdmolen fungeerde als korenmolen en soms ook als oliemolen. Geschiedenis Een molen op deze plaats werd voor het eerst vermeld in 1438, maar al in 1281 zou er een banmolen geweest kunnen zijn. In de Franse tijd werd de molen verkocht aan een particulier. Vermoedelijk was er ook een rosmolen aanwezig, om te kunnen malen bij windstil weer. Oorspronkelijk een open standerdmolen, werd in 1875 een rond gemetseld torenkot aangebracht waarin de oliemolen zijn plaats vond. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd door de Duitsers een telefooncentrale in de molen ingericht, terwijl tot 1917 haver werd gemalen voor de paarden van het Duitse leger. Daarna sloopten zij het houtwerk om het als brandhout te gebruiken. De molen bleek echter weer te herstellen. In 1921 werd ook een benzinemotor aangeschaft, maar ook de molen bleef in werking tot 1956, waarna men geheel op machinekracht overging. Daartoe werd een dieselmotor aangeschaft. De maalderij legde zich voortaan geheel toe op de productie van veevoer. Ondertussen was de molen in 1944 beschermd als monument. In 2017 werd de molen aangekocht door de gemeente Kortemark. Gebouw Op een rond torenkot van 1875 bevindt zich de houten molenkast. De staak ligt ver uit het midden, wat zou wijzen op de oorspronkelijke aanwezigheid van één steenkoppel. Aangezien er in de 17e of 18e eeuw een tweede koppel bij kwam, zou dit wijzen op een hoge ouderdom van bepaalde onderdelen.
Blessés mais toujours debout face à l'inconcevable

Blessés mais toujours debout face à l'inconcevable (en néerlandais : Gewond maar steeds overeind tegenover het onbegrijpelijke) est un mémorial situé rue de la Loi à Bruxelles, installé à la suite des attentats du 22 mars 2016 à Bruxelles et dédié à toutes les victimes d'attentats terroristes. Le monument a été conçu par l'artiste belge Jean-Henri Compère et inauguré par le roi Philippe de Belgique le 22 mars 2017. Description Le monument a été conçu par Jean-Henri Compère, un artiste bruxellois, par le bureau d’architecture Samyn. Il a été réalisé dans un atelier de Sainte-Cécile, dans la province belge de Luxembourg. Le 12 mars 2017, la veille de son transfert à Bruxelles, le monument a été présenté à la presse dans l'atelier. Le mémorial pèse plus de deux tonnes et se compose de deux plaques d'acier inoxydable, de 20 mètres de long et 2 mètres de haut, se faisant face et s'incurvant vers le haut, sans toutefois se toucher. L'espace entre les plaques représente un lieu d'espoir et de dialogue permanent, malgré la violence. Des rayures et des entailles ont également été pratiquées sur les plaques, symbolisant les cicatrices et les profondes blessures causées par les attentats. Inauguration Le 22 mars 2017, un an après les attentats, le monument a été inauguré par le roi Philippe de Belgique, en présence de la reine Mathilde, du premier ministre Charles Michel, le ministre-président bruxellois Rudi Vervoort et le bourgmestre de la Ville de Bruxelles Yvan Mayeur. Le roi a également prononcé un discours en français, néerlandais et anglais. Des victimes, des proches, des représentants des services d'urgence, et du gouvernement fédéral étaient également présents. L'inauguration a été retransmise en direct sur les chaines de télévision nationales. Localisation géographique Le monument est situé rue de la Loi à Bruxelles, entre le rond-point Schuman et l'avenue de la Joyeuse Entrée, à proximité immédiate du Parc du Cinquantenaire, du Quartier européen et de la station de métro Maalbeek, où l'un des deux attentats a eu lieu. 50° 50′ 31,43″ N, 4° 23′ 07,548″ E Voir aussi Attentats du 22 mars 2016 à Bruxelles Références Portail de Bruxelles
Gewond maar steeds overeind tegenover het onbegrijpelijke

Gewond maar steeds overeind tegenover het onbegrijpelijke (Frans: Blessés mais toujours debout face à l'inconcevable) is een herdenkingsmonument in de Wetstraat in Brussel ter herinnering aan de slachtoffers van de aanslagen in Brussel op 22 maart 2016. Het monument is een ontwerp van de Belgische kunstenaar Jean-Henri Compère en werd op 22 maart 2017 ingehuldigd door koning Filip van België. Beschrijving Het monument is een ontwerp van Brusselaar Jean-Henri Compère werd vervaardigd in een atelier in Sainte-Cécile, in de Belgische provincie Luxemburg. Op 12 maart 2017, en dag voor de overbrenging ervan naar Brussel, werd het monument in het atelier voorgesteld aan de pers. Het herdenkingsmonument weegt meer dan twee ton en bestaat uit twee roestvrije stalen platen van 20 meter lang en 2 meter hoog die tegenover elkaar liggen en naar elkaar toe krullend omhoog rijzen, maar elkaar net niet raken. De ruimte tussen beide platen toont dat er steeds plaats is voor hoop en dialoog, ondanks al het geweld. Op de platen werden ook krassen en inkepingen aangebracht. Deze staan symbool voor de littekens en diepe wonden die de aanslagen veroorzaakt hebben. Het monument is gelegen in de Wetstraat in Brussel, in de naaste omgeving van het Jubelpark, de Europese Wijk en het metrostation Maalbeek, waar een van de twee aanslagen werd gepleegd. Op 22 maart 2017, een jaar na de aanslagen, werd het monument ingehuldigd door koning Filip van België. De koning hield hierbij ook een toespraak. Ook slachtoffers, nabestaanden, hulpverleners, de federale regering en koningin Mathilde waren hierbij aanwezig. De inhuldiging werd bovendien live uitgezonden op de nationale televisiezenders. Zie ook Memorial 22/03, een monument in het Brusselse Zoniënwoud Aanslagen in Brussel op 22 maart 2016
Archeologisch Site-Museum

Het Archeologisch Site-Museum is een museum in de tot de West-Vlaamse gemeente Kortemark behorende plaats Werken, gelegen aan Vladslostraat 9. Het museum werd opgericht in 1994 en toont de resultaten van de opgravingen die in Werken en omgeving werden verricht. De voorwerpen bestrijken het tijdvak van de bronstijd tot de middeleeuwen. Tot de uitgestalde voorwerpen behoren een muntschat, welke in 1889 werd opgegraven en vermoedelijk toebehoorde aan een Romeins soldaat. Verder wordt een overzicht gegeven van de resultaten van de opgravingen aan de Hogen Andjoen, die de vroege middeleeuwen bestrijken. Van de grafheuvels (1750-1100 v.Chr.) uit de bronstijd worden luchtfoto's en voorwerpen getoond. Ten slotte wordt informatie gegeven en worden voorwerpen getoond van de Abdij Hemelsdale, welke in Werken heeft bestaan van de 13e tot in de 16e eeuw.
Brusel severní nádraží

Brusel severní nádraží (francouzsky Bruxelles-Nord, nizozemsky Brussel-Noord) je jedno ze železničních nádraží v Bruselském regionu. Nachází se severně od centra města Brusel, ve městě Schaerbeek. Na nádraží zastavují příměstské, regionální, ale i mezistátní vlaky, které přijíždějí do belgické metropole z Německa a Nizozemska. Týdně využije stanici 200 000 cestujících. Původní nádraží, kudy projel jeden z prvních vlaků po evropském kontinentu, se nacházelo jižněji od toho současného, u stanice metra Botanique (Botanické zahrady). V roce 1952 byl nicméně dokončen železniční průtah městem, v rámci něhož bylo staré nádraží zbouráno a modernější vybudováno o něco severněji, dále od Rogierova náměstí. Původní budova z poloviny 50. let poté byla o třicet let později rozšířena a kolem ní vyrostla obchodní čtvrť výškových budov. Železniční nádraží v současné době také slouží i pro odjezdy mezinárodních i regionálních autobusů. Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Brusel severní nádraží na Wikimedia Commons
Bahnhof Bruxelles-Nord/Brussel-Noord

Der Bahnhof Brüssel Nord (französisch gare de Bruxelles-Nord, niederländisch station Brussel-Noord) ist einer der drei großen Bahnhöfe Brüssels und besitzt zwölf Bahnsteiggleise. Die Station befindet sich nicht, wie der Name suggeriert, in der Stadt Brüssel, sondern in der angrenzenden Gemeinde Schaerbeek/Schaarbeek innerhalb der zweisprachigen Region Brüssel-Hauptstadt. Nach den Bahnhöfen Brüssel Zentrum und Brüssel Süd ist er der Bahnhof mit den drittgrößten Fahrgastzahlen Brüssels, zudem ist er der viertgrößte Bahnhof Belgiens nach den genannten Brüsseler Bahnhöfen und dem Bahnhof Gent-Sint-Pieters. Geschichte Im 19. Jahrhundert gab es, auf Beschluss des belgischen Königs Leopold I., nur wenige hundert Meter südlich vom heutigen Nordbahnhof einen Vorgängerbahnhof an der Place Rogier. Die Bauarbeiten begannen am 28. September 1841 und wurden im März 1846 beendet. Dieser Kopfbahnhof hatte 27 Gleise. 1952 wurde ein neues Bahnhofsgebäude etwa hundert Meter nördlich von der Place Rogier an einem neuen Durchgangsbahnhof an der Brüsseler Nord-Süd-Verbindungsbahn gebaut. Das alte Gebäude von 1846 wurde 1956 abgerissen. Verkehr In Brüssel ist der Nordbahnhof heute mit seinen zwölf Gleisen der wichtigste Regionalknoten. Die Verbindungen mit TGV- und ICE-Zügen nach Frankreich, den Niederlanden und Deutschland sowie die Eurostar-Züge nach London verkehren alle vom Südbahnhof. Seit dem Winterfahrplan 2009 hält jedoch der ICE International auch am Bahnhof Brüssel Nord. Etwa 30 Buslinien bedienen die Haltestellen rund um den Bahnhof. Die Premetro-Linie 4 hat hier ihre Endstation. Außerdem ist er nördlicher Endpunkt der unterirdischen Nord-Süd-Verbindungsbahn. Stand: Fahrplanperiode 14. Dezember 2025 bis 12. Dezember 2026 Weblinks
Stazione di Bruxelles Nord

La stazione di Bruxelles Nord (in francese gare de Bruxelles-Nord, in olandese station Brussel-Noord) è una stazione situata nel comune di Schaerbeek, a nord di Bruxelles, in Belgio. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su stazione di Bruxelles-Nord Collegamenti esterni Sito ufficiale, su hari.b-holding.be. (EN) Stazione di Bruxelles Nord, su Structurae.
Kasteel Emmaüs (Loppem)

Het Kasteel Emmaüs is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Zedelgem behorende plaats Loppem, gelegen aan Emmaüsdreef 6. Geschiedenis In 1665 werd een kasteel van de naam Emmaüs op deze plaats geschetst, dat bestond uit een opperhof en een neerhof, en gelegen was binnen een dubbele omgrachting. In 1670 werd het goed vermeld als speelhof van de Brugse burger Passchier Bourry, van wie zijn vrouw het als erfgoed had verkregen. In 1687 werd het geschonken aan Pieter Bourry, die kanunnik was aan het Sint-Donaaskapittel te Brugge. In 1714 kwam het door vererving aan diens nicht, Philippine van Ockerhout. Diens familie werd in 1733 in de adelstand verheven en droeg voortaan de naam: van Ockerhout de ter Zaele. Kort voor 1742 is het waarschijnlijk herbouwd in rococostijl. Op de Ferrariskaarten (1770-1778) werd het als Château Imon aangeduid. In 1869 werden de grachten gedempt en werd het kasteel vergroot. Ook het park kreeg in die tijd een aanleg in Engelse landschapsstijl. In 1874 werd in het park een Lourdesgrot gebouwd, als dank voor een genezing. De familie Van Ockerhout woonde tot 1919 in het kasteel. In 1957 vonden belangrijke wijzigingen plaats. Gebouw Het kasteel heeft een rechthoekige plattegrond, en het uiterlijk wordt bepaald door de verbouwingen in 1869 en 1957. De kern kan 17e- en 18e-eeuws zijn. Het is een dubbelhuis met aan voor- en achterzijde een centrale ingang. Domein Alleen ten westen van het kasteel is nog een park met waterpartijen, grasveld, een ijskelder en een parkbos. Er is een moestuin, een oranjerie van 1848, een dwarsschuur van hetzelfde jaar, en een paardenstal met koetshuis. Verder is er de Lourdesgrot van 1874.
Sint-Henricuskerk (Torhout)

De Sint-Henricuskerk is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Torhout behorende dorp Sint-Henricus, gelegen aan de Rijksweg. Geschiedenis De parochie ontstond naar aanleiding van de bevolkingstoename ten gevolge van de lintbebouwing die begin 20e eeuw langs de Rijksweg plaatsvond. De kerk, ontworpen door Willem Nolf, werd gebouwd in 1939 en wat later in gebruik genomen. Gebouw Het betreft een geelbakstenen zaalkerk, naar het zuidwesten georiënteerd. De bouwstijl is gematigd expressionistisch, en de kerk heeft een voorportaal en een voorgebouwde toren op vierkante plattegrond, die aan de linkerzijde van het portaal werd gebouwd.
Sint-Jacobus-de-Meerderekerk (Lichtervelde)

De Sint-Jacobus-de-Meerderekerk is de parochiekerk van de West-Vlaamse plaats Lichtervelde, gelegen aan het Kerkplein. Geschiedenis De eerste kerk was vermoedelijk een houten bedehuis, gesticht door de heren van Lichtervelde. Later werd een romaanse kerk gebouwd. De patroonheiligen waren Margaretha en Jakobus de Meerdere. Jakobus de Meerdere werd gekozen omdat Lichtervelde een doorgangsweg was voor de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella. In 1197 deed de heer van Lichtervelde afstand van het altaarrecht ten voordele van de Sint-Bertinusabdij in Sint-Omaars. De parochie werd bevestigd in 1207 en in 1275 schonk Rogier van Lichtervelde het patronaatsrecht aan de abt van Sint-Bertinus. Tijdens de tweede Beeldenstorm in 1584 werd de kerk, uitgezonderd de romaanse toren, verwoest. Omstreeks 1620 werd de kerk hersteld. De kerk had te lijden onder de Frans-Spaanse oorlogen en de Spaanse Successieoorlog, waaraan een einde kwam in 1713. De bevolkingsgroei maakte in 1838 een westelijke uitbreiding van de kerk noodzakelijk. Tussen 1876 en 1879 werd de kerk, die te klein was bevonden, afgebroken om plaats te maken voor de huidige neogotische kerk, gebouwd tussen 1878 en 1880, ontworpen door de Kortrijkse architect Pierre Nicolas Croquison. Na de vernietiging in 1918 werd de kerk in 1922-1923 herbouwd naar het voorbeeld van de neogotische voorganger. Gebouw Het betreft een bakstenen bouwwerk in neogotische stijl, daterend van 1922-1923. Het is een driebeukige basiliek met voorgebouwde noordwesttoren, voorzien van steunberen en hoektorentjes op de balustrade. Interieur Het interieur is neogotisch, en de altaren zijn in Art deco. Het doopvont is 12e-eeuws en behoort tot de Doornikse doopvonten uitgevoerd in plaatselijke steen. Er zijn twee biechtstoelen uit de 2e helft van de 18e eeuw, de communiebank is van 1722. De preekstoel is in neobarokke stijl en werd vervaardigd in 1863.
Sint-Dionysiuskerk (Zarren)

De Sint-Dionysiuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Kortemark behorende plaats Zarren, gelegen aan de Esenstraat. Geschiedenis Oorspronkelijk was hier een eigenkerk, die in 1112 werd overgedragen aan de Sint-Maartensabdij van Doornik. De kerk had omstreeks 1566 te lijden van de Beeldenstorm, om omstreeks 1580 opnieuw verwoest te worden door de Geuzen. In 1609 werd begonnen met het herstel van de kerk. Het is een driebeukige kruiskerk met koor en een romaanse vieringtoren. Midden 17e eeuw werd de kerk door Franse soldaten geplunderd. De kerk is, afgezien van de toren, in gotische stijl. Omstreeks 1852 werd de kerk, met uitzondering van de vieringtoren, afgebroken, en vervangen door een neogotische pseudobasiliek, ontworpen door Pierre Buyck. De romaanse toren fungeerde nu als oosttoren. Het was een toren met vierkante basis en achtkante klokkenverdieping. Tijdens de Eerste Wereldoorlog raakte de kerk, vooral in 1917, zwaar beschadigd. Herbouw van de kerk vond plaats in 1922-1924, naar ontwerp van Jerome De Boutte. De romaanse toren werd nagebouwd in baksteen, enkele elementen van ijzerzandsteen werden hergebruikt. In plaats van de neogotische pseudobasiliek verscheen een neoromaanse hallenkerk. Gebouw Het betreft een vijbeukige hallenkerk met voorgebouwde toren, alles uitgevoerd in gele baksteen. De toren heeft, als zijn voorganger, een achtkante klokkenverdieping. In de toren bevindt zich het portaal. De bouwstijl is neoromaans. Het hoofdaltaar is gewijd aan het Heilig Sacrament, het linker zijaltaar aan Onze-Lieve-Vrouw, het rechter aan Sint-Jozef. Het orgel is van 1989 en werd gebouwd door de firma Loncke. Het doopvont is van 1562 en is tevens grafmonument met als opschrift: Sepulture van Joos Baute ende Lijsebette sijn wijf a.s. 1562.
Kapel Onze-Lieve-Vrouw-ter-Hulpe

De Kapel Onze-Lieve-Vrouw-ter-Hulpe is een kapel in de tot de West-Vlaamse gemeente Diksmuide behorende plaats Esen, gelegen op de hoek van de Esenstraat en de Kapelhoekstraat. Geschiedenis De oorspronkelijke kapel werd gebouwd in 1664, naar aanleiding van de vondst van een Mariabeeldje, in 1570 of begin 17e eeuw, in een boom. Men trachtte het beeldje in de Sint-Pieterskerk onder te brengen, maar steeds keerde het op wonderbaarlijke wijze terug in de boom. Tijdens de Franse tijd werd de kapel verkocht aan een particulier, maar in 1863 kreeg de parochie hem weer in bezit. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd op 15 oktober 1914 de kapel betrokken als commandopost door commandeur Pierre Alexis Ronarc'h. De dag hierop trok hij zich terug, maar op 19 oktober betrok de Belgische generaal-majoor Scheere de kapel. Op 20 oktober trok ook Scheere zich terug, waarna de Duitsers zwaar geschut bij de kapel plaatsten. De kapel werd vernietigd, en in 1924-1925 in oorspronkelijke stijl herbouwd, naar ontwerp van Thierry Nolf. Gebouw De betreedbare kapel is uitgevoerd in baksteen en gedekt door een zadeldak, waarop zich een dakruiter bevindt. De kapel werd in de oorspronkelijke stijl uitgevoerd, maar de voorgevel werd iets gewijzigd. Het interieur van het zaalkerkje wordt overwelfd door een houten tongewelf. Een drieluik verbeeldt episoden uit de geschiedenis van de kapel.