NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Museo delle patate fritte

Il museo delle patate fritte (in olandese, Frietmuseum) è uno spazio espositivo dedicato alla storia delle patate e alla produzione di patate fritte belghe. È ubicato in uno degli edifici più antichi di Bruges, nel palazzo Saaihalle, ex "Loggia dei mercanti genovesi". Il percorso museale Il percorso museale si sviluppa su tre piani. Nella prima parte, al piano terra, è spiegata la storia del noto tubero, cominciata più di 10.000 anni fa in Perù, con l'addomesticamento di patate selvatiche, e della sua diffusione in Europa. Il primo piano dettaglia la storia delle patate fritte e le loro origini in Belgio. Il piano interrato dell'edificio ospita diverse tipologie di macchine per sbucciare e tagliare le patate e un chiosco di frites. È presente anche una raccolta di fotografie, opere d'arte con soggetti legati alle patatine e una collezione di friggitrici retrò. Dopo la visita, si può assaggiare nella cantina medievale del palazzo, patate fritte belghe insieme a diverse carni e salse. Secondo la guida Lonely Planet "Best in Travel 2013", il museo fa parte dei dieci "musei alimentari più strani al mondo". Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su museo delle patate fritte Collegamenti esterni Sito ufficiale, su frietmuseum.be.
Frietmuseum (Brugge)

Het Frietmuseum van Brugge is het eerste (en tot de opening van het Brusselse Frietmuseum in 2025 het enige) museum ter wereld dat de hele geschiedenis toont van de oorsprong van de aardappel tot de eerste frieten. Het museum bevat een collectie machines die gebruikt werden voor de bewerking, de oogst, het schillen, het sorteren en het bakken van aardappelen. Het museum is ook gericht op het tonen van Belgische frieten in kunst, muziek en film. Het museum opende zijn deuren in mei 2008 en is ondergebracht in de Saaihalle. Expositie Het Frietmuseum omvat drie gedeelten: de geschiedenis van de aardappel; de geschiedenis van de friet; het proeven van friet. In de eerste zaal wordt de productie van de aardappel getoond. Deze geschiedenis begon meer dan 10.000 jaar geleden in Peru. Het museum toont hoe de wilde aardappel een geteelde plant werd. Er wordt ook uitgelegd hoe de aardappel van Peru naar Europa kwam. In het tweede gedeelte wordt het ontstaan van de friet uitgelegd. Hier staan allerlei machines om de aardappel te schillen, te snijden en te frituren. Men krijgt er uitleg over de oorsprong van de eerste saus, wandelt door een frietkot, en krijgt een overzicht van de friet in de kunst, de friet in Brugge en de friet in stripverhalen. Na het bezoek kan men frieten en enkele typische Belgische vleesbereidingen en sauzen proeven in de middeleeuwse kelder van het gebouw. Collectie De collectie van het Frietmuseum werd samengesteld aan de hand van drie verzamelingen, die naderhand werden aangevuld. De oude machines en apparaten komen uit de collectie van Eddy Cooremans, wonende te Merchtem. Eddy en zijn echtgenote Marie-Josée hebben lang zelf een frituur in Humbeek uitgebaat. Ook staat er een frietmachine, een apparaat dat in de praktijk geen succes werd. Een tweede bron van oude voorwerpen en in dit geval zeer oude, is de wereld van de antiek. Het zijn "huacos" of oude keramische potten uit de Inca periode, in de vorm van aardappelen. Het derde deel van de verzameling komt uit die van Paul Illegems, die professor aan de Kunstacademie in Antwerpen was en die heel wat kunstwerken in verband met aardappelen en friet wist te vergaren. Illegems had voornamelijk interesse in het "frietkot". Hij reisde doorheen heel België en nam heel wat foto's. Deze foto's en de werken van kunstenaars stelde hij tentoon in een zaal boven Fritkot Max op de Groenplaats te Antwerpen. Illegems stelde ook tentoon op andere plaatsen, onder andere in het "musée van de gourmandise", gevestigd in de Ferme castrale van Hermalle-sous-Huy. In 2008 vervoegde zijn collectie die van het Frietmuseum te Brugge. De werken van heel wat kunstenaars worden daar tentoongesteld, waaronder Jean-Michel Folon, Marcel Mariën, Jan Bucquoy, Luc Crombeecke en André Stas. Externe link Officiële website Referenties
Frietmuseum

Frietmuseum, ou museu da batata frita, é um museu situado em Bruges, na Bélgica. Tal como o nome sugere, trata-se de um museu dedicado à batata frita, focando, entre outras temáticas, a história da batata, a história da batata frita, passando pela alegada origem belga dessa iguaria, e técnicas de preparação e de tempero. Localiza-se num antigo edifício conhecido como Saaihalle, datado do século XIV, considerado um dos mais belos da cidade, encontrando-se aberto todos os dias entre as 10 e as 15 horas. No primeiro andar, encontra-se a exposição principal. Nas caves medievais, é possível provar batatas fritas de acordo com a tradição belga. Entre os numerosos artefactos em exposição, é possível destacar uma antiga fritadeira restaurada, vasos incas representando diversas variedades de batata, pinturas e fotografias de tradicionais pontos de venda belgas de batatas fritas. Foi inaugurado em 2008, constituindo o único museu do mundo dedicado às batatas fritas. Referências
Музей картофеля фри

Музей картофеля фри (нид. Frietmuseum) — музей в бельгийском городе Брюгге, посвящённый истории картофеля и картофеля фри. История Музей был основан в 2008 году бельгийским предпринимателем Эдди ван Белле (Eddy Van Belle), который ранее открыл в Брюгге музеи шоколада и домашнего освещения (Lumina Domestica). Воодушевлённый популярностью этих своих детищ, ван Белле решил открыть ещё и музей, посвящённый картофелю фри, тем более что подобных музеев в мире не существует. Музей расположен в здании готической архитектуры, построенном в 1399 году. В различные времена здание использовалось как резиденция посла Генуи, помещение гильдии ткачей, кафе, кинотеатр, банк и выставочный зал. Экспозиция Музейная экспозиция разделена на две части. Первый раздел рассказывает о более чем десятитысячелетней истории картофеля: здесь посетители могут узнать о развитии картофеля как сельскохозяйственной культуры и о распространении его по всей Европе. Второй посвящен непосредственно картофелю фри — блюду, популярному во всем мире. В коллекции музея находятся документы, картофель различных сортов, керамическая посуда, фотографии, связанные с историей картофеля фри. Особый интерес представляют машины, применяемые при выращивании картофеля, сборе урожая, сортировке клубней. В музее экспонируются также произведения изобразительного и прикладного искусства из бельгийских бистро и коллекция ретро-фритюрниц. Примечания Ссылки Музей картофеля фри
Музей картоплі фрі

Музей картоплі фрі ( нід. Frietmuseum — музей в бельгійському місті Брюгге, присвячений історії картоплі і картоплі фрі . Історія Музей був заснований в 2008 році бельгійським підприємцем Едді ван Беллі (Eddy Van Belle), який раніше відкрив у Брюгге музеї шоколаду і домашнього освітлення ( Lumina Domestica ) . Натхнений популярністю цих своїх дітищ, ван Беллі вирішив відкрити ще й музей, присвячений картоплі фрі, тим більше що подібних музеїв в світі не існує . Музей розташований в будівлі готичної архітектури, збудованої в 1399 році. В різні часи будівля використовувалася як резиденція посла Генуї, приміщення гільдії ткачів, кафе, кінотеатр, банк і виставкова зала . Експозиція Музейна експозиція розділена на дві частини. Перший розділ розповідає про більш ніж десятитирічну історію картоплі: тут відвідувачі можуть дізнатися про розвиток картоплі як сільськогосподарської культури і про її поширення по всій Європі. Другий присвячений безпосередньо картоплі фрі - страви, популярної у всьому світі. У колекції музею знаходяться документи, картопля різних сортів, керамічний посуд, фотографії, пов'язані з історією картоплі фрі. Особливий інтерес представляють машини, що застосовують при вирощуванні картоплі, зборі врожаю, сортуванні бульб. У музеї експонуються також твори образотворчого та прикладного мистецтва з бельгійських бістро і колекція ретро-фритюрниць. На першому поверсі експозиція про історію картоплі, яка виникла в Перу і Чилі 15 000 років тому і історіію фрі і як вони прийшли до Бельгії. Все це показано в статтях, фотографіях, фільмах, кераміці і зразках сортів картоплі. Тут можна побачити фотографії бордових і рожевих бульб з Перу. На другому поверсі відвідувачів музею знайомлять не тільки з історією появи картоплі фрі в Європі, але й рецептами його приготування і порадять, як зробити кращий фрі , різні типи соусів, які можна подавати з картоплею фрі. У третій частині музею, в середньовічних підвалах будівлі в невеликому музейному кафе можна спробувати фрі і певну кількість типових бельгійських м'ясних страв, таких як м'ясні кульки і тушкована яловичина. Примітки Посилання Музей картоплі фрі [Архівовано 17 квітня 2021 у Wayback Machine.]
Heist-op-den-Berg railway station

Heist-op-den-Berg is a railway station in the town of Heist-op-den-Berg, Antwerp, Belgium. The station opened on 10 June 1864 and is located on line 16. The train services are operated by National Railway Company of Belgium (NMBS). Train services The station is served by the following services: Intercity services (IC-09) Antwerp - Lier - Aarschot - Leuven (weekdays) Intercity services (IC-09) Antwerp - Lier - Aarschot - Hasselt - Liege (weekends) Local services (L-23) Antwerp - Lier - Aarschot - Leuven References
Gare de Heist-op-den-Berg

La gare de Heist-op-den-Berg ou gare de Heist-sur-la-Montagne (en néerlandais : station Heist-op-den-Berg) est une gare ferroviaire belge de la ligne 16, de Lierre à Aarschot située dans sur la commune de Heist-op-den-Berg, dans la province d'Anvers en Région flamande. C'est une gare de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB) desservie par des trains InterCity (IC), Omnibus (L) et d'Heure de pointe (P). Situation ferroviaire La gare d'Heist-op-den-Berg est située au point kilométrique (PK) 13.6 de la ligne 16, de Lierre à Aarschot entre les gares ouvertes de Berlaar et de Booischot. Histoire La gare de Heist-op-den-Berg a été ouverte le 10 juin 1864. par la compagnie du Grand Central Belge le jour de l'inauguration de la ligne de Lierre à Aarschot (actuelle ligne 16). Le bâtiment de la gare, construit par le Grand Central, était identique à celui de la gare de Boechout, classé au patrimoine architectural. Ce bâtiment, qui avait été agrandi au cours du temps, fut remplacé en 1973 par un bâtiment moderne en béton, à toit plat avec une armature extérieure. Ce dernier est toujours utilisé. Un pont routier en courbe enjambant directement les quais a remplacé l'ancien passage à niveau de la gare. En 2010, les quais de la gare ont été surhaussés. Service des voyageurs Accueil Gare SNCB, elle dispose d'un bâtiment munis de guichets et d'un automate pour la vente des billets. Un parking pour les voitures et une aire de parcage pour les vélos se trouvent à proximité. Les quais sont accessibles par un tunnel sous voies. Desserte Heist-op-den-Berg est desservie par des trains InterCity (IC), Omnibus (L) et d'Heure de pointe (P) de la SNCB circulant sur la ligne commerciale 15 : Anvers - Lierre - Mol - Hasselt (voir brochure SNCB de la ligne 15). En semaine, la desserte est constituée de trois relations cadencées à l'heure : des trains IC-09 entre Anvers-Central et Louvain, via Aarschot ; des trains IC-15 entre Anvers-Central et Hasselt via Diest et des trains L reliant Anvers-Central à Louvain, via Aarschot. Plusieurs trains supplémentaires circulent également en heure de pointe : trois trains P de Aarschot à Anvers-Central (le matin, dans l’autre sens l’après-midi) et un unique train P de Louvain à Anvers-Central via Aarschot (le matin). Les week-end et jours fériés, il existe deux dessertes régulières : les trains IC-09, circulant entre Anvers-Central et Liège-Guillemins via Aarschot et Tongres (sans desservir Louvain) et les trains L Anvers-Central - Louvain. Intermodalité Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de gares en Belgique Ligne 16, de Lierre à Aarschot Liens externes Informations sur la Gare de Heist-op-den-Berg, sur le site de la SNCB Site SNCB : Fiches horaires (brochures de ligne) Portail du chemin de fer Portail d'Anvers et de sa province
Zwartberg Airfield

Zwartberg Airfield (IATA: GNK, ICAO: EBZW) is a public use airport located 6 km (4 miles) north-northeast of Genk, Limburg, Belgium. It was built in the 1950s. See also List of airports in Belgium References External links Media related to Zwartberg Airfield at Wikimedia Commons Airport record for Zwartberg Airfield Archived 2015-06-23 at the Wayback Machine at Landings.com
Aérodrome de Zwartberg

L'aérodrome de Zwartberg (code OACI : EBZW) est un aéroport situé à 6 kilomètres au nord-est de Genk (Limbourg, Belgique). Article connexe Liste des aérodromes en Belgique Références Liens externes Informations sur l'aérodrome de Zwartberg sur Landings.com Portail de l’aéronautique Portail de la Belgique
Vliegveld Zwartberg

Het Vliegveld van Zwartberg is gelegen in de wijk Zwartberg in de Belgische stad Genk. Het vliegveld beschikt over een asfaltpiste met een lengte van 799 meter en een graspiste met een lengte van 655 meter. Het is de thuisbasis van een club van zweefvliegers, motorvliegers, modelvliegers en parachutisten. De mijnterrils die vlak naast het vliegveld liggen zijn voor hen herkenningspunten. De eigenaar van het vliegveld is de Koninklijke Aeroclub Limburgse Vleugels, een vliegclub waar zowel zweefvliegers, motorvliegers en modelvliegers terecht kunnen. De aeroclub is ook een echte vliegschool, men kan er terecht om het motorvliegbrevet [PPL(A)] en/of zweefvliegbrevet [SPL] te behalen. Ook kan men er diverse vervolgopleidingen volgen zoals de MEP (multi engine piston), een opleiding die men leert om vliegtuigen met meerdere zuigermotoren te besturen. Landingsbanen Het vliegveld beschikt over 2 landingsbanen, een verharde baan (03L / 21R) en een onverharde baan (03R / 21L). De onverharde baan (graspiste) heeft een lengte van 655 meter en een breedte van 18 meter. De verharde baan (asfaltpiste) daarentegen heeft een lengte van 799 meter en een breedte van 23 meter. Ook is er op het vliegveld de mogelijkheid om te tanken, er kan zowel Jet-A1 als AVgas getankt worden.
Sint-Jan-de-Doperkerk (Tongeren)

De Sint-Jan-de-Doperkerk of Sint-Jan Baptistkerk is een kerkgebouw in de Belgische stad Tongeren in de provincie Limburg. De kerk staat aan de Sint-Jansstraat en de Minderbroedersstraat in het centrum van Tongeren, ligt hoger en domineert het straatbeeld. Het gebouw bestaat uit een thans ingebouwde vierkante zuidwesttoren in Maaslandse renaissancestijl, een classicistisch driebeukig schip met vier traveeën, een transept met een travee, een neoromaans koor met een rechte travee en een halfronde koorsluiting en zijkoren die het koor flankeren. Ten zuidoosten van de toren bevindt zich de sacristie en ten zuidwesten van de toren bevindt zich een voorgeplaatst portaal in neoclassicistische stijl die van latere datum dan de toren dateert. De toren is opgetrokken van baksteen en heeft drie geledingen, onderling gescheiden door mergelstenen waterlijsten. Verder heeft de toren een klokvormige torenspits gedekt door leien, hoekbanden en speklagen in mergelsteen, gesmeed ijzeren muurankers, in de tweede geleding twee mergelstenen rondbooglisenen, in de derde geleding aan iedere zijde een rondboogvormig galmgat in een geprofileerde mergelstenen omlijsting voorzien van negblokken en een bakstenen ontlastingsboog. De toren is verder voorzien van bakstenen muurpanden met daartussen speklagen druk bezet met kleine mergelstenen cartouches en gestileerde bloemmotieven. De middenbeuk is opgetrokken in baksteen en heeft een geprofileerde mergelstenen kroonlijst, bakstenen rondboogvensters en een zadeldak gedekt met leien. De romaanse delen hebben gebouchardeerde hardsteen, rondboogvensters, en rondbooglisenen aan het koor en de zuidwestgevel. Het gebouw wordt overwelft door een kruisgewelf in de toren, kruisribgewelven boven de zijbeuken en schip met in het schip tussen rondboogvormige scheibogen, een houten zoldering boven het transept en een houten tongewelf boven het koor. De kerk was oorspronkelijk de derde parochiekerk van de stad, na de Onze-Lieve-Vrouwebasiliek en de thans verdwenen Sint-Niklaaskerk. Ze is gewijd aan Johannes de Doper. Geschiedenis Reeds in 1390 stond hier een kapel. In 1606 stortte de toren van de bouwvallig geworden kerk in. Deze kerk was de opvolger van de kapel. De kerk werd vermoedelijk gesticht voor de leerlooiers in dit stadskwartier In 1615 werd de kerk hersteld en de toren opnieuw opgebouwd in maaslandse renaissancestijl. Dit jaartal wordt op de toren vermeld In het midden van de 18e eeuw was het schip van de kerk opnieuw vervallen geraakt. In 1752 werd het schip afgebroken In 1770 werd het nieuw gebouwde schip ingewijd In 1797 werd de kerk gesloten. Ze is toen een tijd lang in gebruik geweest als vergaderplaats van de gemeenteraad In 1836 werd ze als parochiekerk in gebruik genomen In 1855 werd het portaal voor de toren gebouwd In 1888 werden het koor, transept en zijbeuken vervangen door de huidige naar het ontwerp van architect M. Christiaens Galerij
Sint-Jan Baptistkerk (Staden)

De Sint-Jan Baptistkerk (ook:Sint-Jan den Doper-kerk) is de parochiekerk van de West-Vlaamse plaats Staden. De kerk is gelegen aan Marktplaats 1. Geschiedenis De eerste kerk van Staden zou in de 12e of 13e eeuw gebouwd zijn. Het patronaatsrecht kwam toe aan het kapittel van Doornik. In de 15e of begin 16e eeuw werd dit bouwwerk vervangen door een laatgotische hallenkerk, met een achtzijdige vieringtoren op vierkante basis. De kerk werd in 1566 getroffen door de beeldenstorm en in 1658 door brand. De kerk werd hersteld, waarna in 1751 het oostelijke koor werd afgebroken. Vervolgens werd een westelijk koor gebouwd, waardoor de vieringtoren in het oosten kwam te staan. De kerk werd tijdens de Eerste Wereldoorlog vanaf juli 1917 zwaar beschadigd door Engelse bommen. De Duitsers bliezen ten slotte begin 1918 de toren op. Van 1920-1922 werd de kerk herbouwd onder leiding van Thierry Nolf. Nu betrof het een driebeukige hallenkerk met transept en westtoren. Deze kerk werd tijdens de Tweede Wereldoorlog in de nacht van 31 juli 1943 gebombardeerd. Er kwamen 5 fosforbrandbommen in en rond de kerk terecht. De hulp van vele brandweerkorpsen kon niet baten. De kerk had een houten dakbedekking, waardoor het vuur zich razendsnel verspreidde. Niet alleen de kerk, maar ook 23 huizen liepen brandschade op. Kunstschilder Roger Noyez schilderde de brandende kerk. De huidige kerk werd gebouwd tussen 1 februari 1951 en 17 november 1953, naar ontwerp van Willem Nolf. Deze kerk werd ingewijd in 1954. Er kwam, met behoud van bepaalde muurdelen van de voorganger, en de toren, een kerk met neoromaanse elementen tot stand. Gebouw Het betreft een bouwwerk in gele baksteen met voorgebouwde westtoren, welke vier hoektorens op de trans heeft en geflankeerd wordt door een traptoren. Het is een basilicale kruiskerk. Het interieur wordt overkluisd door betonnen tongewelven. Guido Gezelle, Eduard Van den Bussche en de Sint-Jan Baptistkerk Op 3 mei 1858 overleed de achttienjarige Stadenaar Eduard Van den Bussche, leerling in de klas van Guido Gezelle. Hij zou in de vergetelheid zijn geraakt, ware het niet dat de jonge leraar-dichter Gezelle aan hem en aan zijn uitvaart een meesterwerk wijdde onder de titel Kerkhofblommen, waarin ook de gemeente Staden prominent aanwezig was. Honderd jaar later werd aangetoond dat zowel de Meester als de leerling niet vergeten waren. In het zuidportaal van de Sint-Jan Baptistkerk werd een gedenksteen geplaatst, in herinnering aan Eduard Van den Bussche, aan Guido Gezelle en aan de Kerkhofblommen. Actueel Sinds 2004 vormt Sint-Jan samen met de parochies Sint-Bavo Westrozebeke, Onze-Lieve-Vrouw Oostnieuwkerke en de Sint-Eligiusparochie op de Vijfwegen de pastorale eenheid Sint-Anna Staden. Externe link Inventaris Onroerend Erfgoed
Marshalldok

Het Marshalldok ligt in het havengebied van Antwerpen tussen de Scheldebocht en het Hansadok. Dit petroleumhavendok is alleen bestemd voor tankvaart-binnenschepen. Het dok is 1.050 meter lang en 7,75 meter diep, heeft twee uitsteekdokken die evenwijdig in zuidwestelijke - en zuidoostelijke richting lopen. Het begindok is 400 meter breed en het eindedok is 200 meter breed. Het dok heeft de vorm, net als een "haardrogerpistool". Het Marshalldok werd opgedragen aan de Amerikaanse generaal George Marshall. Deze generaal voerde het financiële hulpplan in voor de getroffen landen met oorlogsschade op 8 juni 1947. West-Europa kon zodoende zijn wederopbouw bespoedigen en de Amerikaanse lening in de loop van jaren terugbetalen. Duitsland kreeg ook die Amerikaanse leninghulp, maar moest oorlogsschattingen vergoeden aan de getroffen landen, financieel en met goederen. Vanaf de zuidoostelijke hoek voorbij de Petroleumbrug-wipbrug met zijn doorgangbreedte van 35 meter en zijn VHF-oproepkanaal 26 (alle andere bruggen in de haven hebben VHF-kanaal 62), begint de licht gekromde kade, met de nummeringen ES1 tot ES16 waar de Esso-vestiging is. Aan de zuidwestelijke kade begint de nummering FN1 tot FN6, waar Total Finaeste is. Dan loopt de zuidoostelijk gelegen kade met de nummering MDP4 tot MDP5. Daar ligt Total Finaeste Borealis, waar aan de hoek MDP5 en de zuidwestelijke smalle kaai BP Chemicals gevestigd ligt. Aan de noordwestelijke lang gestrekte kade lopen de nummeringen MDP1 tot MDP3 en FRA2 tot FRA11, waar eveneens Total Fina Raffin. Borealis is gelegen. Aan nummer-hoek FRA1 en FRA11 verbreedt het dok tot aan de dwarskade van de Petroleumbrug. Daar ligt een zinker voor de brug om de overgelopen olie, door morsing of een overflow tijdens het laden of lossen, in te perken tot het dok, zodat de olievlek op het water, niet verder drijft, door de veelvuldige voorkomende zuidwestenwind, naar het Hansadok. Deze zinkers zijn voorzien met onderwaterpijpen die een waaierige borrelinggordijn van luchtbellen teweegbrengt en zo de olievlek beperkt houdt. Daarna kunnen ze de olievlek verwijderen met detergenten of terugzuigen en verwerkt worden voor afvalolie. Aan de los- en laadkades verwerken de binnenvaart-tankschepen hun ladingen via rubberen en aluminiumpijpen en -slangen, dompelpompen en gasleidingen naar de bevoorradingstanks. Daar worden de olietank- en gastanktreinen en de vrachtwagens geladen. Dit petroleumhavendok en de tankschepen verwerken alle oliën en gassen, zoals benzine, kerosine, benzeen, smeerolie, stookolie, mazout, aardolie, afvalolie, paraffine, olie voor huishoudelijk gebruik, dieselolie, methanol, propaan en butaan.
Grote Bentel

De Grote Bentel (ook bekend als Grooten Bentel, Oranjemolen of Coppensmolen) in de Belgische gemeente Turnhout is een niet-maalvaardige windkorenmolen. De grondzeiler ligt op een molenbelt en herbergt nu een architectenbureau en woning en is uitwendig aan het vervallen (2009). De molen werd in 1842 gebouwd op een perceel gesitueerd waar eerder een standerdmolen van het kasteel van Turnhout lag. Nadat het binnenwerk in 1912 door brand werd verwoest, werd de molen hersteld met onderdelen van een molen uit Dordrecht. Tussen 1842 en 1913 kende de molen meerdere eigenaars, van wie de laatste (Coppens-Jansen) tevens de laatste beroepsmolenaar was. In 1969 werd de molen deels gerestaureerd door fa. Caers uit Retie, en sindsdien zijn de molen en de belt in gebruik als woning en bedrijfsruimte. De Grote Bentel werd 18 november 1991 monumentenstatus toegekend. De molen is in 2012 door de firma Adriaens uit Weert (Nederland) weer maalvaardig gerestaureerd. Molenaars en eigenaars 1848: Hoskens 1873: verkocht aan molenaar Nefkens 1887: verkocht aan molenaar Van Gils 1913: verkocht aan molenaar Coppens-Jansen ca1970: woonhuis / architectenbureau voor dhr. Lou Jansen Technische gegevens De molen heeft geklonken, stalen potroeden en een gietijzeren askop een intact roerend werk met onder meer twee maalstoelen, een aswiel met houten as, Vlaamse vang en moerbalken afkomstig van een dordtse achtkant. Engels kruiwerk Externe link / bron De Grote Bentel bij het VIOE