NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kasteel Ter Lucht

Het Kasteel Ter Lucht is een kasteel in Sint-Andries, een deelgemeente van de Belgische stad Brugge. Het dateert voor een deel uit de 16e eeuw en een deel is gebouwd in 1885. Geschiedenis De oudste vermelding van de heerlijkheid "Ter Lucht" dateert uit 1577. In die periode werd het domein ook aangeduid op de kaart van het Brugse Vrije van Pieter Pourbus. In 1642 werd er een kasteel opgetrokken door Andries de la Coste. In de nabijheid werd in 1664 de kapel Onze-Lieve-Vrouw van 't Boompje gebouwd. Ook op de Ferrariskaart uit de jaren 1770 staan het kasteel en het domein weergegeven. In 1816 werd het kasteel bij een openbare verkoop verkocht aan Emmanuel-Louis van Outryve d'Ydewalle. Het domein werd in 1839 doorsneden door de aanleg van de spoorlijn Brugge-Oostende. Generaal Narcisse Ablaÿ, militair gouverneur van de provincie, kocht het kasteel in 1859. In 1885 werd het aangekocht door Auguste de Formanoir de la Cazerie. Het werd uitgebreid en bij restauratiewerken verdween de omwalling. Na hem werd het bewoond door zijn zoon Alberic de Formanoir de la Cazerie. Na diens dood in 1954 werd het kasteel eigendom van de verwante familie van Caloen de Basseghem. Zie ook Onze-Lieve-Vrouw van 't Boompje Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in West-Vlaanderen Externe links Kasteel "Ter Lucht" in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed in De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed
Sint-Lambertuskerk (Lovenjoel)

De Sint-Lambertuskerk is een kerkgebouw in Lovenjoel in de gemeente Bierbeek in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. Het gebouw staat aan de Stationsstraat in een bocht van de weg. Het neogotische gebouw bestaat uit een vierkante ingebouwde gotische westtoren van zandsteen, een schip met vijf traveeën en een driezijdig gesloten koor met twee traveeën. De toren is gebouwd met zandsteen en heeft vijf geledingen met bovenop een ingesnoerd tentdak. Aan de westzijde bevindt zich een korfboogvormig portaal en de klokkenverdieping van de toren is gaaf bewaard gebleven. De rest van het kerkgebouw is opgetrokken in baksteen. Aan de noordzijde en zuidzijde van de westelijke travee van het koor zijn sacristieën aangebouwd. Het gebouw heeft steunberen die de traveeën scheiden die voorzien zijn van spitsboogvensters. De westgevel heeft drie spitsboogvensters, waarvan een in de toren. De toren heeft aan iedere zijde een spitsboogvormig galmgat. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Lambertus. Geschiedenis In de 15e eeuw werd de huidige toren gebouwd. In 1853 werd de oude kerk die op deze plek stond afgebroken. Alleen het onderste deel van de toren bleef staan. In 1854 werd de nieuwe kerk gebouwd, waarbij de oude toren werd ingesloten. Dit gebeurde naar het ontwerp van architect Alexander van Arenbergh. De inwijding van de kerk, door aartsbisschop Engelbert Sterckx, volgde op 29 mei 1854. Externe link Foto's kerk
Stramprooierbroek

Het Stramprooierbroek (Limburgs: Roojerbrook) is een natuurgebied van 144 ha, dat gelegen is ten zuidwesten van Stramproy in de Belgische gemeenten Bree en Kinrooi. Het gebied is eigendom van Limburgs Landschap vzw. Aansluitend behoren ook het Hasselterbroek en de Zig tot het reservaat, dat in totaal daarmee ruim 360 ha omvat. Oorspronkelijk was dit een doorstroommoeras: Een laagte waarin de Abeek uitkwam en die ongeveer 1 km breed was. Vanaf 1865 werd getracht dit broekgebied droog te maken door de Abeek zuidwaarts te verleggen en ontwateringskanalen (Lossing en later de Neerbroeklossing) door het gebied te graven. De werken werden uitgevoerd door de Banque générale pour favoriser l’Agriculture et les Travaux Publics, maar deze bank ging failliet. In 1877 werd de watering Het Grootbroek opgericht, waarin de gronden werden ondergebracht. Omdat de Lossing geen afdoende afwatering teweegbracht werd, parallel eraan en noordelijk daarvan, een tweede ontwateringskanaal, de Neerbroeklossing, gegraven. Er werd loofhout aangeplant en er werden vier hoeven gebouwd. Na 1956 werd op grote schaal ontgonnen en vanaf 1971 werd sterk ontwaterd, waarbij 70% van dit gebied werd omgezet in maisakkers en dergelijke. In het kerngebied werden, vanaf 1955, de meeste hoeven verlaten en ook de hooilanden werden niet meer gebruikt. Enkel het Mariahof bleef bestaan. Het gebied werd in 1973 door de vereniging Limburgs Landschap aangekocht, nadat plannen bestonden om het gebied verder te ontginnen. Het bestaat uit elzenbroekbos en wilgenbroekstruwelen. Daarnaast zijn er ook open moerassen, natte graslanden, eikenbossen en enkele heiderestanten. Elzenbroekbossen en wilgenstruwelen zijn zeldzaam in Vlaanderen. Van de flora kan de grote boterbloem en mattenbies worden genoemd. Er zijn vele soorten libellen, en ook bont dikkopje, kleine ijsvogelvlinder en grote weerschijnvlinder worden er waargenomen. Het gebied maakt deel uit van het Grenspark Kempen-Broek. Het sluit in het westen aan bij De Luysen en in het zuidoosten bij het Grootbroek. Er zijn bewegwijzerde wandelingen uitgezet. Bronnen Natuurgebied Stamprooierbroek - Limburgs Landschap Kempen-Broek
Colomabrug

De Colomabrug is een basculebrug over het Kanaal Leuven-Dijle (ook wel Leuvense Vaart genoemd) in de wijk Coloma van de Belgische stad Mechelen. De brug is eigendom van Waterwegen en Zeekanaal en wordt vanop afstand bediend vanuit de centrale verbindingstoren in Kampenhout, vanwaaruit alle bruggen en sluizen over dit kanaal worden bediend. De brug bestaat uit twee vaste overspanningen in beton en één beweegbaar deel in metaal. Het beweegbare deel bestaat uit een metalen constructie waarop twee bakken geplaatst werden gevuld met asfalt. De Colomabrug vervangt de Withuisbrug, die in 1968 werd afgebroken. De Colomabrug werd enkele tientallen meters dichter bij het centrum van Mechelen gebouwd, om zo een betere aansluiting te geven op de nieuw aangelegde Europalaan (N227a). De brug vormt nu nog een belangrijke link tussen de autosnelweg E19, het station en het industrieterrein Ragheno - Leuvensesteenweg. Na de werken aan de stationsomgeving zal de rol van link tussen de E19 en het industrieterrein grotendeels overgenomen worden door een tunnel onder het station.
St. James's Church, Bruges

St. James's Church (Dutch: Sint-Jakobskerk) is a Catholic church in Bruges, Belgium. Originally built around 1240, the church was considerably expanded in 1459 to match the rising affluence of Bruges, and was patronized by the Duke of Burgundy. In the late 17th and early 18th centuries, the church's interior was remodeled in its present Baroque style. The church is sometimes wrongly called St. Jacob's. The confusion arises because Flemish, like many other languages, uses the same word for both James and Jacob. References
De Zegge (natuurreservaat)

De Zegge is een Natura 2000-gebied dat ligt nabij het kerkdorp Ten Aard in de Antwerpse gemeente Geel. Het is het oudste Vlaamse natuurreservaat. Van het grootste deel, 93 hectare, is de Koninklijke Maatschappij voor Dierkunde Antwerpen sinds 1952 eigenaar. Kleinere stukken zijn bezit van Natuurpunt en het Agentschap voor Natuur en Bos. Hoofdverantwoordelijke voor het verdwijnen was de toenmalige CVP-politicus Jos De Seranno, en de Boerenbond, die met één pennenstreek een drastisch en zeer omstreden einde maakte aan dit unieke laagveenmoeras. De Zegge is een restant van het oorspronkelijk 500ha grote laagveengebied van het Geels Gebroekt. Behalve turfputten en moerassen zijn er heidebiotopen. Het is samen met de naburige natuurreservaten Mosselgoren en Neerhelst een van de weinige plekken in Vlaanderen waar de ringslang voorkomt. Het gebied werd in 1984 als beschermd landschap en in 1985 als natuurreservaat erkend. Tevens is het een Europees beschermd Natura 2000-gebied als onderdeel van habitatrichtlijngebied 'Valleigebied van de Kleine Nete met brongebieden, moerassen en heiden' (BE2100026)) en vogelrichtlijngebied ('De Zegge' (BE2100424)). In de zomer van 2019 sloeg medebeheerder Koninklijke Maatschappij voor Dierkunde Antwerpen (KMDA) alarm over het voortbestaan van het reservaat, vanwege het systematisch oppompen van grondwater door de naburige landbouw, en vroeg de Vlaamse overheid om in te grijpen. De Zegge is enkel toegankelijk onder leiding van een gids.
Sint-Annakerk (Oud-Heverlee)

De Sint-Annakerk is een kerkgebouw in Oud-Heverlee in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. De kerk is gelegen aan de Dorpsstraat en de Oude Pastoriestraat. De kerk heeft een omgekeerde oriëntatie met het koor in het westen en de toren in het oosten. In het noorden, oosten en zuiden wordt de kerk omgeven door een ommuurd kerkhof. Het gebouw bestaat uit een ingebouwde toren, een driebeukig schip met vier traveeën en een hoog en lang koor met apsis. De romaanse toren is opgetrokken in ruwe zandsteenblokken, heeft twee rondboogvormige galmgaten in iedere zijde en wordt gedekt door een tentdak. Het schip rust op vierkante pijlers van bepleisterde baksteen. De classicistische middenbeuk wordt gedekt door een zadeldak en het gewelf achter de orgelkast dateert uit 1758, maar doet ondanks het gekorniste hoofdgestel, verrijkt met cartouches en bloemmotieven denken aan de barok. De bakstenen zijbeuken hebben vier vensters die voorzien zijn van een zandstenen omlijsting uit de 18e eeuw. Mogelijk werden de muren later verlengd om de toren te omsluiten. Het koor heeft arduinen vensters naar de laat-18de-eeuwse stijl. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Anna. Deze kerk volgt de officiële tradities van de Rooms-Katholieke Kerk. In 1823 werd het koor herbouwd door pastoor J. Van Den Bruel.
Sint-Jozefskerk (Olen)

De Sint-Jozefskerk is een neo-romaanse kerk gebouwd in 1923 en ingewijd in 1925 en gelegen in Sint-Jozef-Olen, het kerkdorp nauwelijks enkele jaren ouder dan de kerk zelf. De kerk ligt in de gemeente Olen in de Belgische provincie Antwerpen. De kerk was het centrum van een cité gebouwd voor het personeel van de vlakbijgelegen fabriek van de Compagnie Industrielle Union. De plannen voor de kerk lagen klaar in 1914 maar de bouw werd door de Eerste Wereldoorlog uitgesteld. De kerk heeft als grondplan een voorstaand portaal van één travee, een beukig schip van 7 traveën, aanklevende zijkoren met rondboogfriezen en een geprofileerde rondboogportaal. De architecten waren Chrétien Guillaume Veraart uit Elsene en Ernest Richir uit Brussel. Naast de kerk ligt een deels ommuurd en deels omhaagd kerkhof. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Olen
Huis van de Vlaamse Volksvertegenwoordigers

Het Huis van de Vlaamse Volksvertegenwoordigers is sinds 11 juli 2002 het administratief centrum van het Vlaams Parlement. Het is gelegen in het centrum van Brussel, vlak naast het Vlaams Parlementsgebouw waarmee het via een tunnel verbonden is. Het gebouw, naar een ontwerp van Victor Bourgeois, werd tussen 1937 en 1946 gebouwd in opdracht van De Post voor de huisvesting van de Postcheque-diensten. Het werd oorspronkelijk dan ook het Postchequegebouw genoemd. In 1991 werd het in vervallen toestand door het Vlaams Parlement aangekocht. In 1997 werd na een architectuurwedstrijd gekozen voor een restauratieproject dat in het voorjaar van 2002 werd afgerond. In het gebouw bevindt zich de monumentale Lokettenzaal met een oppervlakte van 1600 vierkante meter, waar zich nu de tentoonstellingsruimte en het bezoekerscentrum De Loketten bevindt. De ruimte wordt permanent gebruikt voor tentoonstellingen. Onder andere aan Panamarenko en Roger Raveel werden reeds grote tentoonstellingen gewijd. Ook de tentoonstellingen 6+ Antwerpse Mode en Iconen van design kregen veel aandacht. In de tweede helft van 2009 wordt de Lokettenzaal heringericht naar een ontwerp van Stefan Schöning en Giuseppe Farris. De administratie en medewerkers van het parlement, die vóór 2002 in gehuurde kantoorruimte in de omgeving van het Vlaams Parlementsgebouw gehuisvest waren, verhuisden allemaal naar het Huis van de Vlaamse Volksvertegenwoordigers. Ook de 124 volksvertegenwoordigers hebben een kantoor in dit gebouw. In totaal gaat het om 500 kantoren, twee restaurants, een fitnessruimte en een groot atrium van 15 op 30 meter, 25 meter hoog. Hierin bevindt zich een binnentuin met bamboestruiken. In het gebouw is tot slotte ook ruimte voor het Kinderrechtencommissariaat, de Vlaamse Ombudsdienst, het Vlaams Instituut voor Wetenschappelijk en Technologisch Aspectenonderzoek (viWTA) en het Vlaams Vredesinstituut. Een oude paternosterlift die om veiligheidsredenen niet meer mag gebruikt worden is door Guillaume Bijl gedecoreerd met polyesterpoppen. Monique Thomaes levert een interactieve lichtsculptuur, Joaquim Pereira Eres een doorschijnende uitvergrote satellietfoto, en Fred Eerdekens werkte een optische illusie uit met de oude buizenpostmachine van het postchequegebouw. Rond het gebouw is door Jozef Legrand een wandelpad ontworpen. Het bezoekerscentrum kan bereikt worden via de IJzerenkruisstraat, de hoofdtoegang voor de administratie, de parlementariërs en de diensten bevindt zich in de Leuvenseweg. Externe link De Standaard, 27 juni 2002, Reportage. Van postchequegebouw tot huis voor Vlaamse parlementsleden
Melaan

De Melaan is een vliet en een gelijknamige straat in Mechelen. Vliet De Melaan bestond uit twee afzonderlijke vlieten. De eerste, de Oude Melaan, kwam uit de Dijle nabij de Winketbrug en splitste zich ter hoogte van de Arme Clarenstraat in twee armen. De ene arm vloeide uit in de Heergracht. De tweede arm splitste zich verderop ook in twee. Een arm vloeide in de Dijle ter hoogte van de Kruidtuin en de tweede vloeide in de Dijle aan de Fonteinbrug. De tweede Melaan, de Nieuwe Melaan, vloeide uit de Dijle aan de Persoonshoek, dwarste de Sint-Katelijnestraat en stroomde achter het aartsbisschoppelijk paleis in de eerste Melaan. Het ging dus in feite niet om een zijrivier, maar om armen van de Dijle. Deze vliet werd in het begin van de 20e eeuw overwelfd om hygiënische redenen. In de loop van het jaar 2006 werd deze vliet gedeeltelijk weer opengelegd om het water terug te brengen in de stad Mechelen en op 21 maart 2007 werd de vliet plechtig geopend. De straten langs deze vliet, Melaan, Jef Denynplein, Drabstraat en Persoonshoek, kregen zo vanaf 2006 hun historisch karakter terug. Samen met de vliet werd ook de Minderbroedersbrug over de Melaan blootgelegd en in de oorspronkelijke toestand hersteld. Dit gebeurde in het project Water in Historic City Centres. Straat Melaan is ook een straat in het centrum van Mechelen, langs een deel van de loop van de vliet. De Arme Claren vestigden zich in 1501 in een huis aan de Melaan en in 1514 werd hun kloosterkerk ingewijd. Naast deze kapel van de Arme Klaren werd het Scheppersinstituut gebouwd. Aan de andere kant van de Melaan bevond zich het Minderbroedersklooster dat teruggaat tot 1231. Op de plaats van het voormalige klooster zijn het Stedelijk Muziekconservatorium en het Cultureel Centrum ingericht.
Calamity Mine

Calamity Mine in Walibi Belgium (Wavre, Wallonische Region, Belgien) ist eine Minenachterbahn vom Modell Mine Train des Herstellers Vekoma, die am 16. Juli 1992 als Colorado eröffnet wurde. Die 785 m lange Strecke vom Schienensystem MK-900 M erreicht eine Höhe von 14 m und besitzt einen 12 m hohen ersten Lifthill sowie einen weiteren 14 m hohen Lifthill. Die Höchstgeschwindigkeit beträgt 48,4 km/h. Züge Calamity Mine besitzt drei Züge mit jeweils fünf Wagen. In jedem Wagen können sechs Personen (drei Reihen à zwei Personen) Platz nehmen, mit der Ausnahme des ersten Wagens, in dem es nur eine Sitzreihe für zwei Personen gibt. Weitere Standorte Das Modell Calamity Mine wurde auch an weitere Freizeitparks geliefert: Weblinks Calamity Mine auf der Parkwebsite (französisch) Calamity Mine in der Roller Coaster DataBase Übersicht aller baugleicher Auslieferungen
Calamity Mine

Calamity Mine sont des montagnes russes de type train de la mine du parc Walibi Belgium, situé à Wavre en Belgique. Histoire En 1992, année de l'ouverture d'Euro Disney, Walibi inaugure trois nouveautés dont la plus importante est le Colorado. Il représente à lui seul un investissement de 250 millions de francs (environ 6 millions d'euros), soit le plus important de l'histoire du parc jusqu'alors. Ce train de la mine de Vekoma qui a nécessité 3 ans de réflexion, est construit sur une superficie d'un hectare dans un décor inspiré des montagnes rocheuses du Grand Canyon, avec des cascades, des passages dans des grottes et divers éléments rappelant l'Ouest américain. Installé au sein de la zone Pancho Villa, ses 3 trains permettent d'emmener 1 600 personnes à l'heure sur un circuit de 785 mètres où la vitesse de pointe atteint près de 50 km/h pour une hauteur maximale de 14 mètres. La décoration ambiante est agrémentée d'une plateforme construite au-dessus de la gare permettant aux visiteurs de contempler l'attraction. En 1998, Lucky Luke City est la nouvelle zone construite en lieu et place de Pancho Villa. Afin d'insérer l'attraction dans la thématique, le Colorado est rebaptisé Calamity Mine, en référence à Calamity Jane, un personnage que René Goscinny (le scénariste de la série entre 1957 et 1971) a introduit dans les histoires de Lucky Luke en 1958, ce dernier s'étant inspiré de la vraie Martha Jane Cannary. Modèle Le constructeur Vekoma a créé le modèle Mine Train. Celui-ci est souvent destiné à recevoir le thème de train de la mine, fréquemment à l'époque du Far West. L'un des piliers de cette réalisation réside dans un système développé par le constructeur. Il possède un profil de rail qui comprend des crochets qui contournent les rails tubulaires afin d'être soudés sur leur côté extérieur. Le crochet propose ainsi une surface plane quelques dizaines de centimètres sous le rail, qui laisse suffisamment d'espace pour fixer des traverses décoratives en bois. Les Mine Train (785 m) ont exactement le même parcours d'une longueur de 785 mètres : Calamity Mine à Walibi Belgium ouvert en 1992, Diamond Devil Run à Ratanga Junction ouvert en 1998, Dragon in Snowfield à Happy Valley Chengdu ouvert le 17 janvier 2009, Jungle Racing à Happy Valley Pékin dont le thème est la jungle sud-américaine ouvert le 9 juillet 2006 et Mine Coaster à Happy Valley Shenzhen ouvert le 1er mai 2002. Statistiques Trains : 3 trains de 5 wagons. Les passagers sont placés à deux sur trois rangs. Le premier wagon, la locomotive, n'a qu'un rang, donc il y a un total de 26 passagers par train. Force de gravitation : 2,2 positif 2 ascensions, l'une de 12 m et l'autre de 14 m, couvertes et côte à côte. Voir aussi Références Liens externes Page de Calamity Mine sur le site officiel Fiche de Calamity Mine sur RollerCoaster DataBase Portail des parcs de loisirs Portail du Brabant wallon
Calamity Mine

Calamity Mine (eerder Colorado) is een mijntreinachtbaan in het Belgische attractiepark Walibi Belgium en staat in het themagebied Adventure World. De achtbaan, gebouwd door het Nederlandse Vekoma, werd in 1992 geopend onder de naam Colorado en heeft een baanlengte van 785 m. In 1998 werd de baan omgedoopt tot Calamity Mine door Maurice De Bevere, de tekenaar die onder het pseudoniem Morris de strips van Lucky Luke tekende. In 2007-2008 werd de achtbaan gerenoveerd. In zijn eerste jaren had Calamity Mine eveneens een watereffect in het midden van de plas. Telkens wanneer de trein over het water scheert, springt er water langs beide zijkanten van de trein omhoog. In 2012 keerde dit effect terug na verschillende jaren afwezig te zijn geweest. Thema Calamity Mine heeft een typisch mijntreinthema met veel bergen, watervallen en scherpe bochten. De baan bevat geen inversies.
Kortrijk-Wevelgem International Airport

Kortrijk-Wevelgem International Airport (IATA: KJK, ICAO: EBKT) is an airport located in the town of Wevelgem, West Flanders in the Flemish Region of Belgium and partly also in the Bissegem section of the city of Kortrijk which is 4 km (2 miles) to the east. History The airport was created in 1916 by the Germans during the First World War. In 2022 the airport attracted media attention after Zara Rutherford became the youngest woman to fly across the Earth solo. She both started and finished the program on the airport's grounds. Features There is a passenger terminal with police and customs on demand. The airport runway is 1,900 m × 45 m (6,234 ft × 148 ft). Alongside a section of the airport is a business park, some of which is restricted to enterprises undertaking airport-related activities: several of the business park tenants have paid for direct private access to the runway. The aerodrome used to offer IFR ("instrument" or "blind flying") procedures using ILS, NDB and DME radio beacons, but as of June 2017, these had been withdrawn from the AIP. In 2019 IFR operations were reestablished, now using GNSS-based RNAV procedures. Uses It is used mainly as a business airport. One of the main users of this airport is Abelag Aviation, though it is also used by flying clubs and schools. According to its official website, around 100,000 passengers use the airport every year. Airlines and destinations There are no scheduled services offered from Kortrijk-Wevelgem Airport. Ground transportation By car The airport is situated on national road 8 (Brussels - Koksijde), nearby ringway 8 (Kortrijk), E17/A14 and the E403/A17 (Zeebrugge - Bruges - Tournai). By bus Bus 40 operated by De Lijn connects the airport with Kortrijk and its railway station (local, national, international trains) and Menen and its railway station (national trains). Statistics References External links Official website
Aeropuerto Internacional de Cortrique-Wevelgem

El Aeropuerto Internacional de Cortrique-Wevelgem (IATA: KJK, OACI: EBKT) está localizado en la ciudad de Cortrique (en Bissegem) y la comunidad de Wevelgem, Bélgica. Aunque está muy centrado en los servicios de carga aérea, el número de vuelos de pasajeros se está incrementando y es también muy frecuente ver vuelos privados de negocios. La aerolínea Abelag tiene al aeropuerto internacional de Cortrique-Wegelgem como su base aérea en Europa. Historia Durante la Primera Guerra Mundial las fuerzas de ocupación alemanas ubicaron el campo de vuelos de Bissegem-Wegelgem, cinco kilómetros al suroeste de Cortrique (en 1916). Jugó un importante papel en la batalla aérea con Inglaterra. Después de la Primera Guerra Mundial el aeropuerto de Wevelgem fue transformado en aeropuerto internacional por el Departamento de Aerolíneas encargado del aeropuerto en ese momento. Aerolíneas y destinos Todas las aerolíneas operan sólo vuelos de carga y charter. Charter Abelag ASL Skylifeguard Propellor Walair Referencias Enlaces externos Kortrijkairport Aeropuerto