NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Quintinuskerk (Imde)

De Sint-Quintinuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Meise behorende plaats Imde, gelegen aan de Barbierstraat. Geschiedenis Omstreeks 800 was er in Imde vermoedelijk een hofkerk. In 1145 kwam het patronaatsrecht aan de Abdij van Dielegem. De parochie besloeg naast Imde ook Meuzegem. In 1803 werd de parochie van Imde zelfstandig en kreeg een eigen pastoor. De oude kerk, mogelijk een romaans kerkje, werd in 1839 afgebroken en in 1840 werd de nieuwe kerk ingezegend. Deze toont neoclassicistische stijlelementen. Gebouw Het betreft een zaalkerk met ingebouwde westtoren en vlak afgesloten koor. De kerk is gebouwd in baksteen met een basis van kalkzandsteen. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur De kerk bezit een drietal 18e-eeuwse altaarstukken en daarnaast nog enkele schilderijen uit de 1e helft van de 19e eeuw. Er is een 17e-eeuws gepolychromeerd houten Sint-Anoniusbeeld en er zijn enkele 18e-eeuwse houten heiligenbeelden. Het hoofdaltaar is een portiekaltaar van 1840. De preekstoel is van 1780. Het overige kerkmeubilair is 19e-eeuws.
Sint-Medardus en Sint-Gildarduskerk

De Sint-Medardus en Sint-Gildarduskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Meise behorende plaats Rossem, gelegen aan Rossemdorp. Geschiedenis Er was wellicht in de 12e eeuw al sprake van een zelfstandige parochie in Rossem, waarvan het patronaatsrecht in handen was van de Abdij van Dielegem. In 1220 was er al sprake van een tiendgebied van deze parochie. In de 17e eeuw werd Rossem weer afhankelijk van de parochie van Wolvertem. Een kerk in Rossem werd voor het eerst afgebeeld in 1735. Er was toen sprake van een éénbeukig gotisch kerkje. In 1767 kwam er een pastorie en werd de kerk weer bediend door een in Rossem wonende priester. In 1790 werd Rossem weer een zelfstandige parochie. De kerk stond geïsoleerd van bebouwing in het veld. Er kwam later nabij de kerk enige bebouwing: de straat Rossemdorp. In 1872 kwam er een lagere school. In 1874 werd de -toen voornamelijk classicistische- kerk afgebroken en vervangen door een neogotisch kerkgebouw naar ontwerp van Gustave Hansotte. De gotische westtoren, in 1839 nog verhoogd, werd in de nieuwe kerk opgenomen. In 1877 werd de nieuwe kerk ingewijd. Gebouw Het betreft een georiënteerde driebeukige kruiskerk met halfingebouwde westtoren en een driezijdig afgesloten koor. De kerk is uitgevoerd in baksteen behalve de onderste geleding van de toren die in kalkzandsteen werd uitgevoerd en van veel oudere datum, mogelijk 13e-eeuws, is. De twee bovenste, bakstenen, geledingen zij 18e-eeuws. Ook de toegangsdeur, uitgevoerd als segmentboogdeur, is 18e-eeuws. De middenbeuk is breed en de zijbeuken zijn veel smaller. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur De glas-in-loodramen zijn uit het atelier van Samuel Coucke. De communiebank is in Lodewijk XV-stijl en het overige kerkmeubilair is neogotisch. Wel zijn er nog twee oudere, gepolychromeerd houten, beelden namelijk van Sint-Anna-te-Drieën (begin 16e eeuw) en Sint-Cornelius (17e eeuw). Van omstreeks 1600 zijn twee reliekhouders die de relieken van de twee patroonheiligen van de kerk bevatten. De kerk bezit een zeldzaam Forceville-orgel uit 1744 dat aanvankelijk te Wolvertem was geplaatst en dat in 1788 door de kerk van Rossem werd aangekocht.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Merchtem)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Merchtem, gelegen aan Kerkstraat 14. Geschiedenis In de 2e helft van de 8e eeuw was er waarschijnlijk al een kerk in Merchtem. Deze werd verlaten en in de 10e eeuw of eerder werd een kerk gebouwd nabij de burcht. Dit was aanvankelijk mogelijk een eigenkerk. De kerk werd uiteindelijk een aan Sint-Petrus gewijde parochiekerk en rondom burcht en kerk ontwikkelde zich het dorp Merchtem. Van 1120-1559 berustte het patronaatsrecht van de kerk bij de Abdij van Affligem. In 1355 kwam het beeld van Onze-Lieve-Vrouw ter Nood naar Merchten, wat als een mirakel werd beschouwd. De kerk werd een bedevaartoord en de parochie werd sindsdien aan Onze-Lieve-Vrouw gewijd. De toren van de huidige kerk is vermoedelijk 14e-eeuws. Omstreeks 1479 werd het koor herbouwd en vergroot. Omstreeks 1571 werd de Kerk zwaar getroffen door brand. In de 17e eeuw werden veel kunstwerken in barokstijl toegevoegd. In 1776 werd het koor getroffen door brand. Omstreeks 1782 werd een nieuw hoofdaltaar aangebracht. In 1815 sloeg de bliksem in de toren in, waarna de toren vernieuwd en verhoogd werd. Vanaf 1968 werden restauratiewerken uitgevoerd. In 1969 stortte bij deze werkzaamheden een pilaar in en daarbij ook een deel van het gewelf. De kerk moest worden gesloten en kwam pas in 1989 weer in gebruik. Gebouw Het betreft een georiënteerde pseudobasiliek met ingebouwde westtoren. De oudste delen van de toren zijn 14e-eeuws en het schip is 17e-eeuws. Er is een noordelijk Onze-Lieve-Vrouwe zijaltaar en een zuidelijk Sint-Antonius zijaltaar. Het koor werd in het 4e kwart van de 15e eeuw en in het 4e kwart van de 18e eeuw aangepast. De kerk is voornamelijk in Lediaanse steen opgetrokken. Tussen schip en koor bevindt zich een dakruiter. De ingebouwde westtoren heeft drie geledingen en het westportaal is in classicistische stijl uitgevoerd. Interieur De kerk bezit een gotisch beeldje van Maria ter Noodt van omstreeks 1500. Er is een houten Christusbeeld uit de 1e helft van de 16e eeuw en een 18e-eeuws gepolychromeerd houten beeld van Sint-Emebertus. Het noordelijk zijaltaar is van 1631. Het heeft een doek door Gaspar de Crayer, voorstellende Maria Hemelvaart. Het zuidelijk zijaltaar is van 1645 en heeft een schilderij van Sint-Antonius, eveneens vervaardigd door Gaspar de Crayer. Er zijn twee biechtstoelen van omstreeks 1750. Het hoofdaltaar is veel recenter, namelijk van 1990.
Renewi

Renewi plc is a leading European waste management company operating primarily in the Benelux region. It was listed on the London Stock Exchange (LSE) and Euronext Amsterdam until it was acquired by a consortium formed by affiliates of the Macquarie Group and BCI in June 2025. History Renewi was founded by Guy Shanks and Andrew McEwan in 1880 as a construction company operating primarily in the West of Scotland under the name of Shanks & McEwan. In 1988, when it was first listed on the LSE, it acquired London Brick Landfill and with it an enormous landfill capacity north of London. In the mid-1990s, the firm sold its remaining construction interests to concentrate solely on waste management. In 1998, a year before changing its name to Shanks Group, it acquired four waste management companies in Belgium. In March 2000, Shanks bought Waste Management Nederland B.V. in the Netherlands. In July 2004, two years before buying Smink Beheer B.V. in the Netherlands for €62m, it sold its UK landfill and landfill gas power assets to Terra Firma Capital Partners. In 2017, after agreeing to acquire it for €432 million and merging with the Dutch recycling group Van Gansewinkel, it was renamed Renewi plc. In 2019, as part of a strategy to focus the business on its core operations and regions, it sold its Canadian operations to Convent Capital and its Reym-branded industrial cleaning business to Remondis. In February 2025, a consortium of Macquarie European Infrastructure Fund 7 (managed by Macquarie Group) and BCI UK IRR (managed by British Columbia Investment Management Corporation) made an offer worth £707 million to acquire the company. On 6 June, two days after the court approved the proposal, allowing the deal to be finalized, it was announced that the acquisition had been completed. Operations The company's current operations are concentrated within the following three countries: UK: activities include long term local authority municipal solid waste (MSW) contracts, the anaerobic digestion of food waste, and the production of lower-carbon alternatives to fossil fuels. The Netherlands: activities include collections, sorting and processing, re-use and recycling, soil cleaning, composting, landfill, refuse-derived fuel production and industrial cleaning. Belgium: activities include collections, recycling, soil cleaning, refuse-derived fuel production, waste treatment and landfill in Flanders, Wallonia, and Brussels. References External links Official site
Observatoire militaire de Pervyse

L'Observatoire militaire de Pervyse est une tour d'observation dans le centre du village belge de Pervyse en Flandre-Occidentale. Ce belvédère a été utilisé durant la Première et la Deuxième Guerre mondiales. La tour est située à l'ouest de la Kastanjeplein. D'environ 14 mètres de haut elle est construite à partir de blocs de béton armé d'un mètre de long. Au sommet se trouve un emplacement en briques pour une batterie de tir. Sur la Kastanjeplein elle se dresse comme un monument provincial pour les morts de la guerre 14-18. Histoire Le site est situé dans l'ancienne commune de Chapelle-Sainte-Catherine. Cette commune a été fusionnée avec Pervyse au début du XIXe siècle et à la fin du siècle les paroisses ont été également fusionnées. En 1895, l'église Sainte-Catherine fut démolie laissant place à l'actuelle Kastanjeplein. Dans la Première Guerre mondiale, Pervyse, à deux kilomètres du chemin de fer de Dixmude-Nieuport, est d'une importance stratégique pour le front de l'Yser. Sur le reste de l'ancienne église et de son presbytère à l'ouest de l'église, est construit un observatoire, d'où les mouvements de l'adversaire pouvaient être suivis. Lors de la Seconde Guerre mondiale, la tour a de nouveau été utilisée par les forces d'occupation allemandes qui ont construit au sommet le poste d'observation et un nid en brique pour la mitrailleuse. Dans les années 1980, la Kastanjeplein accueillit un des monuments provinciaux en mémoire de la guerre 1914-1918, où on rappelle l'un des sites importants de la Première Guerre mondiale, avec l'inscription « 1914-1918 Observatiepost Pervijze ». En 2002, l'observatoire a été protégé en tant que monument historique. 51° 04′ 19,3″ N, 2° 47′ 31,7″ E Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Observatiepost Pervijze » (voir la liste des auteurs). Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Portail de la Flandre-Occidentale Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Seconde Guerre mondiale
Observatiepost Pervijze

De Oberservatiepost Pervijze is een observatietoren in het centrum van het Belgische dorp Pervijze. De uitkijkpost werd gebruikt in de Eerste en Tweede Wereldoorlog. De post bevindt zich ten westen van het Kastanjeplein. De scheef weggezakte toren is zo'n 14 meter hoog en is gebouwd uit gewapend betonblokken van zo'n meter lang. Bovenop bevindt zich een mitrailleursnest. Aan het Kastanjeplein staat als herdenking een van de provinciale naamstenen 1914-1918. Geschiedenis De site ligt in de voormalige gemeente Sint-Katharinakapelle. Deze gemeente werd begin 19de eeuw samengevoegd met Pervijze en op het eind van de eeuw versmolten ook de parochies. In 1895 werd de Sint-Katharinakerk afgebroken en ontstond het huidige Kastanjeplein. In de Eerste Wereldoorlog lag Pervijze in Belgische gebied, enkele kilometer van de spoorlijn Diksmuide-Nieuwpoort, die van strategisch belang was aan het IJzerfront. Op het restant van de voormalige pastorie ten westen van de gesloopte kerk werd een observatiepost uitgebouwd, vanwaar men de vijandelijke bewegingen kon volgen. In de Tweede Wereldoorlog werd de toren weer in gebruik genomen door de Duitse bezetter. Ze bouwden boven op de observatiepost een mitrailleursnest in baksteen. In de jaren 80 plaatste men aan het Kastanjeplein een van de provinciale naamstenen 1914-1918, die herinneren aan sites uit de Eerste Wereldoorlog, met het opschrift "1914-1918 Observatiepost Pervijze". In 2002 werd de observatiepost beschermd als monument.
Porte de Trèves (Bastogne)

La porte de Trèves est une construction du XIVe siècle située dans la ville de Bastogne en province de Luxembourg dans les Ardennes belges. Elle est classée sur la liste du patrimoine immobilier classé de Bastogne et sur la liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne. Localisation La porte de Trèves (ou porte basse) est située au nord-est du centre historique de Bastogne, dans la partie basse de la ville à l'arrière de l'église Saint-Pierre au carrefour des rues Piconrue, des Quatre-Bras et Porte de Trèves. Historique La construction de remparts entourant Bastogne et comprenant une douzaine de tours de défense ainsi que deux portes est décidée en 1332 par Jean l'Aveugle, comte de Luxembourg et de La Roche, roi de Bohème et de Pologne. Ces remparts sont érigés entre 1341 et 1360. De toutes ces fortifications, la porte de Trèves est le seul élément notoire encore debout. En effet, en 1688, les remparts sont démolis sur l’ordre du roi de France Louis XIV. La porte de Trèves devient alors une prison. Pendant la Seconde Guerre mondiale et plus précisément lors du siège de Bastogne, en décembre 1944 et janvier 1945, les bombardements ont fortement détruit la porte qui est reconstruite après la guerre. Description L'édifice présente une base carrée d'environ 8 m de côté et d'une hauteur de 17 m. Un tunnel d'orientation nord-ouest vers sud-est traverse le bâtiment. Il était fermé à ses extrémités par deux portes qui permettaient l'entrée ou la sortie de la ville. La porte sud-est ou porte extérieure est bâtie en arc brisé et surmontée d'une petite niche avec statue. La partie supérieure comprend trois bretèches. La porte nord-ouest ou porte intérieure forme un arc en plein cintre. Chaque façade comporte quelques petites ouvertures. On remarque aussi sur les façades nord-est et sud-ouest deux petits pans de murs se détachant du bâtiment et laissant augurer l'axe des remparts. Le bâtiment est construit en pierre de grès schisteux propre à la région ardennaise. La toiture à double niveau est recouverte d'ardoises. Visite Des expositions temporaires sont organisées par le Cercle d’Histoire de la ville. La porte reçoit les visites de groupes (scolaires et autres) sur rendez-vous. Références Voir aussi Articles connexes Liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne Liens externes Site officiel de la ville Portail de la province de Luxembourg Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la protection du patrimoine
Sint-Aleidiskerk (Sint-Pieters-Woluwe)

De Sint-Aleidiskerk (Frans: Église Sainte-Alix) is een kerkgebouw in de Belgische gemeente Sint-Pieters-Woluwe in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De kerk staat aan het Sinte-Aleidisvoorplein in de wijk Mooi-Bos. Het kerkgebouw is gewijd aan Aleidis van Schaarbeek. Geschiedenis Rond 1949 werd de kerk gebouwd naar het ontwerp van Léonard Homez. Gebouw Het georiënteerde bakstenen kerkgebouw bestaat uit een kerktoren, schip met vier traveeën, een transept en een recht gesloten koor met een travee. De toren is in de front naast de lengte-as geplaatst en wordt gedekt door een tentdak. Het schip en het koor worden gedekt door een zadeldak, maar het koor heeft een lagere noklijn. De dwarsbeuken hebben een verlaagde nok.
Hôtel Vander Maesen

L'hôtel Vander Maesen, appelé également La Mésangère, est un ancien hôtel particulier du XVIIIe siècle situé en Belgique à Liège. Situation Il se situe dans le centre historique de Liège, à l'angle de Féronstrée (nos 137-139) et de la place Saint-Barthélemy (no 3). Il se trouve en face de l'hôtel d'Ansembourg. Historique Cette demeure a été construite en 1766 pour Jean-Christophe Vander Maesen, seigneur d'Avionpuits. La façade a subi quelques modifications au cours du XIXe siècle. Description L'Hôtel Vander Maesen possède deux façades de style classique enduites d'une couleur pastel. La façade de Féronstrée est la principale et compte sept travées. Celle donnant sur la place Saint-Barthélemy en compte quatre. L'immeuble comprend un seul étage surmonté d'une toiture mansardée. Des bandeaux horizontaux courent tout au long des façades qui sont par ailleurs verticalement rythmées par neuf pilastres se terminant chacune par une sculpture en bas-relief. Les clés de voûte des 11 baies de l'étage représentent autant de masques aux expressions variées. Chaque façade est surmontée par un fronton en arc de cercle au tympan sculpté représentant une allégorie (féminine côté Féronstrée, masculine côté place Saint-Barthélemy). Sous le fronton de Féronstrée, apparaît la locution latine VITAM IMPENDERE PULCHRO signifiant : consacrer sa vie à la beauté. L’intérieur a conservé des décors du XVIIIe siècle notamment un salon entièrement garni de lambris finement sculptés, plusieurs plafonds ornés de stuc et un escalier bordé d’une rampe en fer forgé. Classement L'hôtel Vander Maesen est repris sur la liste du patrimoine immobilier classé de Liège depuis 1989. Notes et références Voir aussi Articles connexes En Féronstrée Patrimoine privé de Liège Liste du patrimoine immobilier classé de Liège Lien externe « Lieux historiques - L’ancien hôtel Vander Maesen - Liège », sur cirkwi.com (consulté le 29 octobre 2017) Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Liège Portail de la protection du patrimoine
Église Saint-Godard de Bekkerzeel

L'église Saint-Godard (en néerlandais : Parochiekerk Sint-Godardus) est une église paroissiale située à Bekkerzeel, un village faisant partie de la commune belge de Asse, en Brabant flamand. Dédicace L'église est dédiée à Godard de Hildesheim, un moine bénédictin bavarois mort en 1038 et qui fut évêque de Hildesheim. Histoire L'église, commandée par l'abbaye de Grand-Bigard, est construite en 1764. Description De style classique, l'église est à nef unique. Monument protégé L'église, le cimetière et le mur d'enceinte sont inscrits comme monuments protégés (décret du 13 novembre 2002). Le site fait également partie du paysage urbain protégé de Bekkerzeel (décision de la même date). L'orgue de l'église a été inscrite sur la liste par le décret du 21 août 1979. Bibliographie Notes et références Liens externes (nl) Parochiekerk Sint-Godardus Portail du classicisme Portail du Brabant flamand Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme
Sint-Godarduskerk (Bekkerzeel)

De Sint-Godarduskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Asse behorende plaats Bekkerzeel, gelegen aan de Schutstraat 4. Geschiedenis De parochie vindt mogelijk zijn oorsprong in een hofkapel van het Kasteel van Bekkerzeel. Deze kapel was een filiaalkerk van de parochie van Asse maar werd in de 11e eeuw waarschijnlijk al zelfstandig. In het 2e kwart van de 12e eeuw kwam het patronaatsrecht aan de Sint-Wivina-abdij te Groot-Bijgaarden. Waarschijnlijk werd toen -in plaats van een houten- een stenen kerkje gebouwd. Dit was een romaans zaalkerkje dat in de loop van de eeuwen herhaaldelijk verbouwd werd en ook gotische delen omvatte. Dit kerkje werd in 1763 gesloopt, waarna een nieuwe kerk werd gebouwd in classicistische stijl die in 1764 werd ingewijd. Bij de bouw werd ook materiaal van de oude kerk gebruikt. In 1871 werd de kerk voorzien van een nieuw koor naar ontwerp van Gustave Hansotte. Dit koor sluit qua stijl aan bij het classicistisch kerkschip. Gebouw Het betreft een georiënteerd eenbeukig kerkgebouw met ingebouwde toren en smaller, driezijdig afgesloten koor. De gevels zijn voorzien van segmentboogvensters, welke zijn opgetrokken in baksteen en zandsteen. De voorgevel is gebouwd in Lediaanse steen en wordt gesierd door het wapenschild van abdis Balthazarina Arrazolla de Onate. De bakstenentoren heeft een met leien bedekt helmdak. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een kruisribgewelf. De lambrisering van het schip is in Lodewijk XV-stijl, evenals een groot deel van het kerkmeubilair (communiebank, preekstoel, biechtstoelen, kerkmeestersbanken). De lambrisering van het koor en het koorgestoelte zijn uit de 2e helft van de 19e eeuw. Het hoofdaltaar is in late barokstijl. De zijaltaren zij uit het 3e kwart van de 18e eeuw. Het noordelijk zijaltaar is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw en het zuidelijk zijaltaar aan Sint-Cornelius. Uit de 1e helft van de 17e eeuw is het schilderij Sint-Anna leert Maria lezen. Uit de 18e eeuw zijn de schilderijen Sint-Godardus drijft de duivel uit en De gekruisigde Christus door engelen omringd. Een gepolychromeerd houten Sint-Bernardusbeeld is 17e-eeuws en van een kruisbeeld stamt het corpus uit omstreeks 1500. Het orgel werd omstreeks 1830 gebouwd door Pierre-Charles Van Peteghem. Het doopvont is 18e-eeuws en de glas-in-loodramen werden in 1900 aangebracht. De kerk bezit enkele grafstenen uit de 17e en 18e eeuw.
Place Raymond Blyckaerts

La place Raymond Blyckaerts (en néerlandais : Raymond Blyckaertsplein) est une place-carrefour d'Ixelles dans la région de Bruxelles-capitale de la Belgique. Situation et accès Cette voie située dans la commune bruxelloise d'Ixelles se situe au croisement de la rue du Sceptre, de l'avenue de la Couronne et des rues Malibran, Goffart et du Trône. La place Raymond Blyckaerts est desservie par les lignes de bus 38, 60 et 95 (arrêt Blyckaerts). Origine du nom Elle tient son nom de l'ancien bourgmestre d'Ixelles Raymond Blyckaerts (1834-1901). Historique Elle a été créée lors du prolongement de la rue du Trône, mais son plan initial, approuvé par l'arrêté royal du 20 mai 1861, sera ensuite modifié par les arrêtés royaux des 5 août 1862 et 11 mai 1864. Dénommée « place de la Couronne » à son ouverture en 1861, elle prend son nom actuel en 1901 à la suite du décès de Raymond Blyckaerts, qui était alors bourgmestre d'Ixelles. Bâtiments remarquables et lieux de mémoire Plusieurs maisons de style néoclassique bordent la place et une statue en hommage au peintre Antoine Wiertz se situe en son centre. Notes et références Voir aussi Articles connexes Place Eugène Flagey Avenue de la Couronne Portail de Bruxelles Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Théâtre Molière (Ixelles)

Le Théâtre Molière, installé dans le quartier de la Porte de Namur, a une capacité de 375 places. Il est géré par la commune d'Ixelles. Accès Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de théâtres et salles de spectacle à Bruxelles Liens externes Ressources relatives au spectacle : Carthalia European Theatre Architecture Kunstenpunt Théâtre Molière sur le site Muziekpublique « Théâtre Molière », sur Commune d'Ixelles Portail du théâtre Portail de Bruxelles
Place Saint-Étienne (Liège)

La place Saint-Étienne est une place publique située dans le centre-ville de Liège, en Belgique. Toponymie La place Saint-Étienne porte le nom d'une église paroissiale dédiée à saint Étienne qui se situait à l'angle des rues Lambert Lombard et Chapelle-des-Clercs à la place de l'actuel parking Saint-Denis. Avant 2005, la rue Lambert Lombard était nommée rue Saint-Étienne. Historique La place Saint-Étienne est inaugurée en 2005 dans le cadre des aménagements des Galeries St-Lambert. La place se situe à l'endroit où se dressait le bâtiment du centre commercial Gérardrie. La fontaine, réalisée par l'artiste Émile Desmedt, a été inaugurée le 22 novembre 2007. Dans l'attente de la rénovation de la Maison Baar-Lecharlier, le mur aveugle du bâtiment a été recouvert en août 2011 d'une œuvre de Samuel Nicolaï intitulée « Liège rencontre des cultures ». Cette bâche décorative de 350 m2 comportant les portraits de 140 Liégeois de toutes origines représentant les 140 nationalités répertoriées dans les registres de l'État civil. Ce nouvel espace a entraîné de nombreuses transformations et rénovations des bâtiments entourant la place à la suite de l’implantation d'entreprises, hôtels et restaurants. L'hôtel de Copis rénové au début des années 2000 est le siège de Meusinvest. Le bâtiment sis au no 2 de la rue Saint-Denis, autrefois un chancre, est depuis 2014 occupé par un hôtel luxueux. Voies adjacentes Rue Saint-Gangulphe ; Rue Saint-Denis ; Rue Lambert Lombard ; Rue Chapelle-des-Clercs ; Rue Gérardrie. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des rues de Liège Liens externes Portail de Liège