NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Moulin de Curtius

Le Moulin de Curtius est un vieux moulin à eau du XVIe siècle qui se trouve sur un bras artificiel de la Vesdre dans la localité de Vaux-sous-Chèvremont (Chaudfontaine). Il servit de fabrique à poudre sous l'impulsion de l'industriel liégeois Jean Curtius. Le bâtiment est aujourd’hui transformé en résidence. Histoire Au cours de l'année 1549, le seigneur de La Rochette, Warnier de Gulpen, accorde à deux hommes d'affaires, Raskin Germeau et Thomas Gilman, le droit de creuser un canal le long de la Vesdre à Vaux-sous-Chèvremont, près de Chaudfontaine. En 1564, ils construisent un brise-roche hydraulique. Quelques années plus tard, le canal a été abandonné et le moulin est dans un état de ruine lorsque l'industriel liégeois Jean Curtius le rachète le 19 août 1595. Curtius, « Commissionnaire Général d'Approvisionnements de Guerre » du roi Philippe II d'Espagne, transforme le moulin en fabrique de poudre à canon. Il développe les installations, construit une muraille et érige une casemate avec ses douves. Il élargit vers le sud l'île artificielle formée par le canal et la Vesdre en déviant la rivière. Le 24 mai 1605, il acquiert cette petite île, appelée « île de Ster », qu'il fortifie. Aujourd'hui le drain est asséché et les fortifications ont été abattues. Notes Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Molenecho's Patrimoine classé de Wallonie Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la province de Liège Portail de l’eau Portail des énergies renouvelables Portail de la protection du patrimoine
Moulin Curtius

De Moulin Curtius is een voormalige watermolen op de Vesder, gelegen in het tot de Belgische gemeente Chaudfontaine behorende dorp Vaux-sous-Chèvremont, aan de Rue de la Casematrie 40. Deze bovenslagmolen werd aanvankelijk als ijzermolen en later als kruitmolen gebruikt. Geschiedenis In 1549 werd een kunstmatige aftakking (biez) van de Vesder tot stand gebracht, waardoor tevens het eiland Ster ontstond. Reeds voor 1564 werd een smeedhamer geïnstalleerd. Na enige tijd werd de molen verlaten en raakte in verval. In 1595 werd hij verkocht aan Jan Curtius. Deze was munitieleverancier aan het Spaanse leger, en leverde buskruit dat hij in eigen fabrieken liet vervaardigen, met name in Vaux. Hij vergrootte het eiland Ster nog, en versterkte het. Ook bouwde hij een omgracht kazemat. Later werd de aftakking gedempt en de molen werd omgebouwd tot woonhuis, waarbij het rad en de inventaris verloren gingen.
Cotthembos

Het Cotthembos of Kottembos met de Oombergse bossen is een natuurgebied en erkend natuurreservaat in de Vlaamse Ardennen in Zuid-Oost-Vlaanderen (België). Het bosgebied ligt op het grondgebied van de gemeentes Sint-Lievens-Houtem, Zottegem (deelgemeente Oombergen) en Herzele (deelgemeente Hillegem) in de valleien van de Klokfonteinbeek en de Cotthembeek. Het gebied wordt (deels) beheerd door de Vlaamse overheidsdienst Agentschap voor Natuur en Bos (onder de naam 'Vallei van de Cotthembeek'). Het bos- en natuurgebied is erkend als Europees Natura 2000-gebied (Bossen van de Vlaamse Ardennen en andere Zuid-Vlaamse bossen) en maakt deel uit van het Vlaams Ecologisch Netwerk. De vallei van de Cotthembeek wordt beschermd als Vlaams erfgoedlandschap. Landschap Het natuurgebied ligt aan een heuvelflank, in een bosrijke omgeving in de vallei van de Cotthembeek (Kottembeek). Het vormt een geheel van bossen, open kouters met hier en daar een houtkant of holle weg. In het lager gelegen meersengebied komen vochtige hakhoutbossen en weiden voor. In de Oudheid moet er een zekere Cota hebben gewoond. Cotthem (Kottem) is immers een verbastering van het Germaanse Cota haim, wat zoveel betekent als "de woonplaats van Cota". Het reservaat ligt tussen Oombergen, Hillegem en Sint-Lievens-Houtem. In het hoger gelegen deel van het Cotthembos liggen allerlei bronnen, die op hun beurt de Klokfonteinbeek voeden. Fauna Het bosgebied en de omliggende vallei verschaffen onderdak aan allerlei diersoorten, waaronder gewone bosmuis, eikelmuis, Europese Rode Eekhoorn, vinpootsalamander, kleine watersalamander, boomklever, glanskop, kleine bonte specht, middelste bonte specht, grote bonte specht, groene specht, geelgors, wespendief, buizerd, torenvalk, bosuil, kerkuil, steenuil en havik. Flora Het bos is een gemengd zomereiken- en haagbeukenbos met boskers, esdoorn en hazelaar. Het lager gelegen deel van het Cotthembos omvat het in Vlaanderen zeldzame elzen- of essenbronbos. Er komen allerlei plantensoorten voor zoals verspreidbladig goudveil en reuzenpaardenstaart en ook typische voorjaarsbloeiers als sneeuwklokje, bosanemoon, paarse schubwortel, wilde hyacint en daslook. Op de graslanden bloeit reukgras en pinksterbloem. Natuurbeleving Het Cotthembos is vrij toegankelijk op de wandelpaden die het natuurgebied in Oombergen en Sint-Lievens-Houtem doorkruisen. De bewegwijzerde Cotthemroute (12,5 km), de 'Natuurroute Cotthem' en het wandelnetwerk 'Tussen Dender en Zwalm' slingeren door het bos. Vlakbij ligt de pastorietuin van Oombergen ('speelbos drOOmbergen'). Afbeeldingen Bronnen Natuurpunt Sint-Lievens-Houtem Cotthembos Agentschap voor Natuur en Bos inventaris onroerend erfgoed Steekkaart protected planet Externe links Natuurpunt Sint-Lievens-Houtem Agentschap voor Natuur en Bos Cotthembos
Heilig Kruiskerk (Lotenhulle)

De Heilig-Kruiskerk in de Oost-Vlaamse deelgemeente Lotenhulle is een kerkgebouw dat in de loop der tijden ingrijpende wijzigingen heeft ondergaan. Ze bevindt zich in het centrum van het dorp. Oorspronkelijk stond hier een 12e-eeuwse romaanse kerk waarvan enkel de achthoekige vieringtoren is overgebleven. Godsdiensttroebelen en daarmee gepaard gaande vernielingen (waaronder de beeldenstorm) in de 16e eeuw waren de oorzaak van verbouwingen in de volgende eeuwen. Vooral de aanpassingen vanaf 1870 hebben het uitzicht van de kerk grondig veranderd, want toen werd het schip volledig herbouwd onder leiding van architect Auguste Van Assche. Heden heeft ze een neo-romaans uitzicht. Ieder jaar trekt de parochiegemeenschap midden september in processie uit ter ere van het Heilig Kruis. Het oorlogsmonument tegen de zijgevel van de kerk Georges Hulin de Loo, toenmalig burgemeester, besloot na de Eerste Wereldoorlog als herinnering aan de slachtoffers een vrijheidsboom te planten en een oudstrijdersvereniging op te richten. Hij was een Franstalig hoogleraar aan de Gentse universiteit en botanicus, en besefte niet wat er leefde in het dorp. Bij het planten van de vrijheidsboom bewees hij dat. Bomen, zei hij in gebrekkig Nederlands, hadden meer van de oorlog te lijden dan mensen. Uiteraard viel dat in slechte aarde. De burgemeester probeerde de blunder te herstellen door zelf voor 500 frank in te schrijven voor het oprichten van een gedenksteen voor de gesneuvelde soldaten. Soldaten zorgden voor een inzameling, twee maanden later was het de beurt aan enkele jonge dames. De schepenen schreven elk voor 150 frank en de raadsleden voor 60 frank in. Ook de geraamde kostprijs van om en bij 8000 frank wees voor de Lotenhullenaren op de wereldvreemdheid van de burgemeester. George Hulin de Loo deed een beroep op de Gentse beeldhouwer Geo Verbanck. Verbanck had in 1913, voor de Wereldtentoonstelling van Gent, het monument ter ere van de gebroeders Van Eyck vervaardigd. Het monument zou er ondanks de weinig gulle giften van de Lootse bevolking toch komen en werd onthuld op 17 april 1921. Lotenhulle kreeg een van de mooiste oorlogsmonumenten van de streek.
Sint-Andriesziekenhuis

Het Sint-Andriesziekenhuis is een regionaal en algemeen verzorgend katholiek ziekenhuis gevestigd in de Belgische stad Tielt. Sinds 1924 De eerste vestiging van het ziekenhuis was gelegen in de Krommewalstraat. Aanvankelijk was er sinds 1838 in de gebouwen een onderwijsinstelling ondergebracht. Het waren de gezusters Melanie (1813-1892), Rosalie, Virginie en Henriette Van Biervliet uit Izegem die het in 1829 gestichte meisjespensionaat Saint-Marie in 1838 overbrachten van de Hoogstraat naar de Krommewalstraat. Het werd vanaf 1920 de bakermat van het huidige Sint-Andriesziekenhuis. Toen werd de instelling verkocht aan de "Association des Soeurs de Sainte Marie de la Présentation", om er naast verzorging van bejaarden en gehandicapten (vanaf 1924) een ziekenafdeling in te richten. Aanvankelijk was de medische leiding in handen van enkele chirurgen uit Gent en Kortrijk. Vanaf 1930 kwam de verzorging en uitbouw van de kliniek in handen van Henri Colle (1899-1971), zoon van de Tieltse burgemeester René Colle (1873-1957). Henry Colle was sinds 1926 doctor in de genees-, heel- en verloskunde en kwam zich na zijn studies in Tielt vestigen. Fusie In 1966 werd het ziekenhuis overgedragen aan de Congregatie van de Zusters van het Geloof. Die was al eigenaar van de materniteit Ave Maria sinds 1938, dat gevestigd was in de nabijgelegen Peperstraat. Bij de fusie werd ook de Sint-Lucaskliniek uit de Beernegemstraat betrokken, waarvan de congregatie al eigenaar was sinds 1954. De diensten werden gecentraliseerd na de ingebruikname van het nieuwe ziekenhuis in 1980. Het is gelegen tussen de oude gebouwen en de Ringlaan. Daar startten in 2009 de werken voor een gevoelige uitbreiding. Het "Woon- en Zorgcentrum Sint-Andries" is ondergebracht op de voormalige campus aan de Krommewalstraat. Het biedt plaats aan 63 bewoners. Kerncijfers 2023 Bedden: 287 (+ 36 plaatsen voor daghospitalisatie voor chirurgie, inwendige, oncologie en geriatrie) Geneesheren: 130 Personeelsleden: 850 Opgenomen patiënten: 10.610 Dagopnames: 24.764 Consultaties: 118.562 Ligdagen: 67.476 Bevallingen: 565 Operaties: 13.572 Zie ook Religieuzen van de Heilige Familie van Helmet Externe link http://www.sintandriestielt.be/
Sint-Antonius Abtkerk (Opvelp)

De Sint-Antonius Abtkerk is een kerkgebouw in Opvelp in de Belgische gemeente Bierbeek in de provincie Vlaams-Brabant. De kerk ligt aan de Hoegaardsesteenweg en wordt omgeven door een ommuurd kerkhof. Het gebouw bestaat uit ingebouwde westtoren, een driebeukig schip met drie traveeën en een koor met twee traveeën en een polygonale koorsluiting. Tegen de oostzijde is de sacristie aan gebouwd. De vierkante toren wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Antonius Abt. Geschiedenis In 1559 werd de huidige kerk gebouwd, maar de kern heeft romaanse restanten. In 1769-1772 werd het gebouw herbouwd in classicistische stijl.
Sint-Amanduskerk (Sint-Amands)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Sint-Amands, gelegen aan de Oude Kerkstraat 18. Geschiedenis De eerste kerk van Sint-Amands bevond zich aan de Kerkhofdries, maar al in 1417 stond de kerk op de huidige plaats nabij de Schelde. De kerk werd in 1560 verwoest en omstreeks 1610 hersteld. In 1661 werd het oude koor gesloopt. In 1666 of 1667 viel de kerk ten offer aan vermoedelijke brandstichting. De kerk werd voorlopig hersteld en in 1681 werd hij geheel hersteld. In 1786 werd de kerk naar het westen verlengd en werd een nieuwe westtoren gebouwd. In 1865 werd de toren door blikseminslag vernield. In 1867-1868 werd de toren hersteld en er werd een klokkenverdieping aan toegevoegd naar ontwerp van Joseph Schadde. Ook werd het koor afgebroken en vervangen door een transept en een groter koor. Dit alles geschiedde in neorenaissancestijl en sloot aan bij het reeds aanwezige bouwwerk. Op 14 september 1914 brandde de toren af door oorlogshandelingen. In 1922-1924 werd de kerk hersteld. In 1982 brandde de torenspits af, maar deze werd snel hersteld. In 1994 startten restauratiewerkzaamheden van de kerk. Gebouw Het betreft een georiënteerde driebeukige pseudobasiliek met transept en ingebouwde westtoren. De kerk heeft een halfcirkelvormige apsis. De kerk is gebouwd in rode bakstenen met omlijstingen in witte natuursteen. De toren heeft vijf verdiepingen, waarbij de onderbouw 18e-eeuws is en de bovenste verdieping 19e-eeuws. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een kruisribgewelf. De kerk bezit enkele 17e- en 18e-eeuwse schilderijen. Van 1740 is een houten borstbeeld van Sint-Augustinus. Het hoofdaltaar is van 1715. Het noordelijk zijaltaar, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw, bestond in elk geval al in 1723. Het zuidelijk zijaltaar is gewijd aan Sint-Sebastiaan en Sint-Cornelius. Het dateert van 1669. Het koorgestoelte is van 1732-1735 en werd uitgevoerd in Lodewijk XV-stijl. De communiebank is van omstreeks 1730. De biechtstoelen zijn van respectievelijk 1669 en 1723. De preekstoel is van 1729 en het doopvont, in rood marmer en messing, van 1740.
Sint-Niklaaskerk (Liedekerke)

De Sint-Niklaaskerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Liedekerke, gelegen aan het Gemeenteplein 12. Deze driebeukige kruisbasiliek in neogotische stijl werd ontworpen door Florent Van Roelen en gebouwd in 1903. Hij heeft een voorgebouwde toren uit 1636 in laatgotische stijl, maar de kern is mogelijk ouder. Deze toren, die door zijkapellen wordt geflankeerd, heeft mogelijk een iets oudere kern. Interieur De kerk heeft een kopie van een in 1946 gestolen, uit 1525 daterend, gotisch beeld van Onze-Lieve-Vrouw ter Muilen. Het kerkmeubilair omvat biechtstoelen van 1659 in de overgangsstijl van renaissance naar barok.
Sint-Martinuskerk (Strijtem)

De Sint-Martinuskerk van Strijtem (gemeente Roosdaal) is een van de meest markante kerken uit het Pajottenland. Zo heeft de kerk onder meer een opmerkelijke torenspits en unieke brandglasramen. Historiek Dit kerkgebouw gewijd aan Sint-Martinus werd gebouwd in de 19de eeuw in de zogenaamde neoclassicistische stijl. Deze neostijlen grepen terug naar de historische bouwstijlen uit het verleden en bepaalden destijds het gezicht van de architectuur. De kerk is een van de meest bezochte kerken uit het Pajottenland omwille van de glasramen vervaardigd door H. Heyden, de stenen catechismus en het Pietje de Dood op het doksaal. Ook meer dan 30 duivels zitten in het kerkgebouw verscholen. De glasramen werden op vraag van pastoor Jean-Paul Cuylits (1856-1928) tussen 1901 en 1903 aangebracht. Opmerkelijk is dat de meeste figuren en personen die er op afgebeeld staan, de gelaatstrekken dragen van enkele inwoners van Strijtem. Ook pastoor Cuylits en toenmalig minister Woeste zijn herkenbaar. De toren werd vervangen door een nieuwe volgens de plannen van de architect Jules Rau en gerealiseerd door de metser-aannemer Petrus Johannes De Wolf uit Schepdaal Naar aanleiding van de restauratie werd in 2012 de nieuwe haan op de toren en het nieuwe Sint-Martinusbeeld in de torennis boven de hoofdingang ingewijd. Het beeld vervangt het vroegere betonnen beeld in Bartagnacement en is gemaakt uit de Franse steen savonniéres. Het is een kopie van een miniatuur van Clovo, leerling van Rafaël. Het oorspronkelijke beeld wordt bewaard in de bibliotheek van Siëna.
Sint-Amanduskerk (Borchtlombeek)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Roosdaal behorende plaats Borchtlombeek, gelegen aan het Kerkplein. Gebouw Deze laatgotische kerk werd omstreeks 1600 gebouwd in zandsteen. De ingebouwde toren dateert van eind 16e eeuw terwijl begin 17e eeuw de klokkenverdieping werd gebouwd. Het middenschip is 17e-eeuws terwijl de zijbeuken in de 19e eeuw werden verbreed en verlengd, waardoor ook de toren werd ingebouwd. Het koor is recht afgesloten. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur Er is een 17e-eeuws schilderij: Aanbidding der wijzen. Tegen de kerk aangebracht is een 17e-eeuws calvarie. Het kerkmeubilair omvat een 17e-eeuws hoofdaltaar en 17e-eeuwse biechtstoelen. De koorlambrisering en het koorgestoelte zijn in Lodewijk XV-stijl en dateren uit het midden van de 18e eeuw. De preekstoel is uit het 3e kwart van de 18e eeuw.
Église Saint-Rémi de Wambeek

L'église Saint-Rémi (en néerlandais : Sint-Remigiuskerk) est une église de style gothique, classique et baroque située à Wambeek, village de la commune belge de Ternat dans la province du Brabant flamand. Historique Le village de Wambeek aurait déjà eu une petite église au VIIe siècle mais la construction du bâtiment actuel commence au XVIe siècle. L'église est détruite ou incendiée à plusieurs reprises entre le entre le XVIe et le XVIIIe siècle. En 1774, elle est agrandie par l'architecte Jan-Bernard Thibaut qui en conserve la partie orientale de style gothique tardif datée de 1673, avec le transept, la tour et le chœur polygonal, et ajoute une nef classique à trois vaisseaux, fermée par une façade baroque, ainsi que la sacristie sud. L'église est consacrée en 1776. Statut patrimonial L'église est classée comme monument historique depuis le 5 décembre 1962 sous la référence 816 et l'église figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 40723. Architecture À l'ouest, l'église Saint-Rémi présente une sobre façade baroque en grès. Le registre inférieur de la façade est rythmé par de haut pilastres en pierre bleue. Ce registre tripartite est percé dans sa partie centrale par un portail en plein cintre en pierre bleue surmonté par une fenêtre dont les piédroits à simple harpe sont ornés chacun d'une volute à leur base. Le registre supérieur est composé d'une partie centrale percée d'un oculus en pierre bleue et de deux ailes en forme de volute cantonnée de vases en pierre. La façade se termine par un fronton courbe. La nef classique de quatre travées, construite en briques et éclairée par des fenêtres en plein cintre, est datée de 1774 par un chronogramme sur l'encadrement du portail. La partie orientale de l'édifice, construite durant le troisième quart du XVIIe siècle, est de style gothique tardif et comprend le transept, la tour et le chœur. Les bras du transept sont édifiés en grès et surmontés chacun d'un pignon en briques orné de bandes de grès. La tour qui surmonte la croisée du transept présente une base en brique et une partie supérieure en grès de Balegem, percée de baies campanaires ogivales à abat-sons. La tour est flanquée d'une petite tourelle d'escalier au nord-est et couronnée d'une haute flèche octogonale couverte d'ardoises. L'église se termine à l'est par un chevet gothique en grès composé d'une travée de chœur et d'une abside pentagonale percée de fenêtres ogivales murées, soutenue par de hauts contreforts et flanquée de deux sacristies basses en brique. Références Annexes Bibliographie : document utilisé comme source pour la rédaction de cet article. (nl) Omer Vandeputte, Gids voor Vlaanderen : toeristische en culturele gids voor alle steden en dorpen in Vlaanderen, Éditions Lannoo et VTB/VAB, Tielt, 2007, 1390 p. (ISBN 978-90-209-59635, lire en ligne). Articles connexes Wambeek Ternat Liste des monuments historiques de Ternat Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Ten Walle

Ten Walle is het oude hospitaal van de Belgische stad Torhout. Het is gelegen langs de Bruggestraat (N32), een van de belangrijkste invalswegen van de stad. Geschiedenis Vermoedelijk werd het hospitaal gesticht in 1229 door Johanna van Constantinopel (1205-1244), gravin van Vlaanderen. Door de godsdiensttwisten tijdens de geuzentijd in de 16de eeuw ging het ter ziele, waarna het in 1661 werd heropgericht. De zusters Augustinessen uit het hospitaal van Menen bevolkten het hospitaal in 1666. De gebouwen die er nu nog zijn stammen uit de 17de en 18de eeuw. Tijdens de Franse Revolutie werd het gebruikt als stapelplaats voor aangeslagen goederen. Later vond de gendarmerie er onderdak. De zusters werden nadien opnieuw eigenaar van de noordvleugel en de moestuin. In 1834 werd de oude hospitaalvleugel volledig eigendom van de stad. In 1840 werd het heringericht als een rusthuis voor ouderlingen. Nadien werd ten zuiden van de bestaande gebouwen een hospitaal gebouwd. In 1890 ten slotte werd de neogotische kapel gebouwd. In de Eerste en Tweede Wereldoorlog werd het gebruikt als veldhospitaal. Door de bouw van het Sint-Rembertziekenhuis, kort na de Tweede Wereldoorlog, verloren de gebouwen hun hospitaalfunctie. Vanaf 1970 worden de binnen- en linkervleugel gebruikt door het Taal- en Instructiecentrum (TIC) en de stedelijke muziekschool. Sinds 1997 wordt de rechtervleugel, die volledig gerestaureerd werd in de periode 1994-1998, door het stadsbestuur verhuurd aan een aantal diensten binnen de tewerkstellingssector, zoals de VDAB, werkwinkel en PWA. Aan het begin van de jaren 90 werd beslist dat de site definitief gerestaureerd en gerenoveerd zou worden. Eind 2012 is men begonnen met het restaureren en renoveren. De restauratie werd afgerond tijdens de zomer van 2015, Ten Walle krijgt tijdens de renovatie zijn oorspronkelijke okergele kleur terug. Externe links en bronnen
Lycée français Jean Monnet

The Lycée français Jean Monnet (lit. 'Jean Monnet French High School', abbreviated LFB or LFJM) is a school in the municipality of Uccle in Brussels, Belgium. It is directly operated by the Agency for French Education Abroad (AEFE), an agency of the French government. The LFB follows the French study curriculum and has students from nursery school up to the French baccalauréat. As of 2020, the school hosted about 2719 students. See also Education in France References External links
Lycée français de Bruxelles

Le lycée français Jean-Monnet, surnommé « LFB ou LFJM », se situe à Bruxelles (dans la commune d'Uccle), en Belgique. Il fut créé en 1907 et accueille aujourd'hui près de 2 800 élèves de la maternelle à la terminale. L'établissement est géré directement par l'Agence pour l'enseignement français à l'étranger. Personnalités liées au lycée Élèves Professeurs Emmanuel Mounier, philosophe Notes et références Liens externes Site du lycée français Jean-Monnet Site des anciens du lycée français de Bruxelles Portail des écoles Portail de la France Portail de Bruxelles