NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Station Koksijde

Station Koksijde is een spoorwegstation langs spoorlijn 73 (Deinze - De Panne) in Veurne, nabij de grens met de gemeente Koksijde. Het station ligt midden op een kort stuk enkelspoor, dat begint na station Diksmuide, waarbij in Veurne een uitwijkspoor aangelegd is, en eindigt tussen de stations Koksijde en De Panne. Aangezien de doorkomsten in de beide richtingen elkaar kort opvolgen (in station Koksijde zijn er slechts zes minuten tussen beide doorkomsten) gebeurt het vaak dat de trein richting De Panne al bij een vertraging van een paar minuten enige tijd moet wachten in station Veurne. Opmerkelijk is dat dit station niet in de gemeente Koksijde ligt maar in de stad Veurne. Het station wordt dan ook voor een groot deel gebruikt door inwoners van de omliggende wijken in Veurne. Reizigers van en naar Koksijde zelf kunnen gebruikmaken van de buslijnen 68 of 69 van De Lijn, al kan het voor Koksijde-Bad en Sint-Idesbald meer de moeite lonen om door te rijden tot het eindstation De Panne en vervolgens de Kusttram te nemen. Geschiedenis Voormalig stationsgebouw Het oorspronkelijke station dateerde uit 1952 en is eigendom van de gemeente Koksijde (hoewel het zoals gezegd op het grondgebied van Veurne ligt). Er was een café in het stationsgebouw gevestigd. Dit café nam eigenlijk het merendeel van het gebouw in. Huidig stationsgebouw Gemeente Koksijde heeft het verouderde gebouw in 2011 vervangen door een modern station met een horecazaak voor de reizigers. Alles moest klaar zijn tegen het WK cyclocross dat eind januari 2012 plaatsvond in Koksijde. Bij de heraanleg werd rekening gehouden met een mogelijke ringweg tussen Veurne en Koksijde en met de doortrekking van de tram naar Veurne. Doordat het station tijdens de werken open moest blijven werd eerst een nieuw perron aangelegd tot bijna tegen de Karpelstraat in Veurne. Hierdoor heeft het nieuwe perron een afstand van bijna 350 meter. Het perron kreeg op hetzelfde moment ook blindengeleidetegels en nieuwe verlichting. Het nieuwe perron heeft een hoogte van 76 centimeter, wat vandaag de nieuwe standaard is, en het in- en uitstappen vergemakkelijkt. Het station zelf bestaat uit een inkomdeel waar diverse automaten geplaatst worden, een wachtruimte, stationsbuffet, loket en sanitaire voorzieningen. Daarnaast is er eveneens een locatie waar een fietsverhuurpunt kan ingericht worden. Het stationsgebouw staat via een luifel in verbinding met een overdekte fietsenstalling. Deze luifel is tevens de overkapping aan het perron. Sinds 1 oktober 2015 zijn de loketten van dit station gesloten en is het een stopplaats geworden. Voor de aankoop van allerlei vervoerbewijzen kan men bij voorkeur terecht aan de biljettenautomaat die ter beschikking staat, of via andere verkoopkanalen. Sinds 2022 stoppen de toeristentreinen tijdens de zomerperiode enkel nog tijdens de week en niet langer tijdens het weekend in het station van Koksijde. Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag. Galerij
Woestijne

De Woestijne was tot 2010 een grotendeels agrarisch gebied, gelegen in de Belgische dorp Aalter-Brug (Aalter) in de provincie Oost-Vlaanderen. In de toekomst zal het worden ingericht als een bedrijventerrein. De Woestijne wordt in het zuiden begrensd door het kanaal Gent-Brugge, in het noorden door de N499, die de gemeente Ursel verbindt met de N44. Aan de westzijde ligt het dorp Aalter-Brug, aan de oostzijde doet men aan landbouw en is er beperkte bewoning. Woestijne kreeg zijn naam omwille van de ligging in een woest gebied, dat eertijds bezaaid was met heide en bos. Historisch Centraal daarin ligt het foncier van de grafelijke heerlijkheid Land van Woestijne, dat zich eeuwenlang uitstrekte over gedeelten van Aalter, Knesselare en Bellem. Het Woestijnegoed - zoals de hoeve werd genoemd - heeft een verleden welk teruggaat tot de 12de eeuw. In de winter van 1893-1894 brandden de 17de-eeuwse gebouwen af en werd in 1895 de huidige boerderij opgericht. Ze bleef in gebruik tot 2010. Op de nabijgelegen Hollebeek werd in 1864 een watermolen geïnstalleerd voor het malen van koren. De molen is ondertussen verdwenen met uitzondering van een gemetselde muur in het riviertje. Om duidelijkheid te krijgen in de geschiedenis van het gebied én als voorbereiding tot herbestemming van de gronden werd eerst een grootschalig archeologisch onderzoek gevoerd. Bedrijventerrein De eerste plannen om van het gebied tussen De Urselweg en het kanaal een industriezone te maken, dateren van 1993. Na onteigening verkocht de gemeente Aalter de gronden aan de NV Waterwegen en Zeekanaal (W&Z) voor € 13,5 miljoen. Het betreft een organisatie die nauw verbonden is met het Vlaams Ministerie van Mobiliteit en Openbare Werken (MOW). W&Z zal er in de toekomst het 33 ha grote bedrijventerrein aanleggen, inrichten en beheren. Hierbij richt men zich grotendeels naar bedrijven die watergebonden activiteiten organiseren. Het vervoer van de grondstoffen en de later afgewerkte producten dient vooral te verlopen via het aangrenzende kanaal Gent-Brugge-Oostende. De verbinding met het reeds bestaande bedrijventerrein Lakeland - op de linkeroever - zal concrete vorm krijgen na de bouw van een nieuwe brug over datzelfde kanaal. Het wordt tevens de verplichte route naar en van de Woestijne om de N44 en de E40 te bereiken. De brug komt ter hoogte van het terrein dat ligt tussen de veevoederfabriek Aveve en de multinational Bekaert. De nog in te richten bedrijvenzone op de rechteroever blijft in handen van W&Z en wordt in concessie gegeven voor een lange periode aan de deelnemende firma’s. De gebouwen van de Woestijnehoeve blijven behouden en kunnen na renovatie gebruikt worden als vergader- en conferentieruimte, restaurant, educatief centrum, gemeenschappelijke dienstverlening en kinderopvang. Enkel de woning, de twee schuren en het bakhuis blijven overeind. Trivia De heemkundige kring van Aalter draagt de naam Land van de Woestijne. De Woestijneroute, is een bewegwijzerde 45 km lang fietsroute. De start ligt aan het gemeentehuis van Aalter. Externe links Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed Bedrijventerrein Woestijne Aalter[dode link] Foto's Woestijne[dode link]
New Irish Farm Commonwealth War Graves Commission Cemetery

New Irish Farm Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission burial ground for the dead of the First World War located near Ypres (Dutch: Ieper) in Belgium on the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation The cemetery, named after the nickname of a nearby farmhouse, was established in August 1917. It was used until the November, then again in April and May 1918. At the time of the armistice, it was a small cemetery with 73 graves. It was enlarged by concentrating graves from the battlefields to the north-east of Ypres and from small cemeteries. The cemetery was designed by Sir Reginald Blomfield. Concentrated cemeteries The following cemeteries were concentrated into New Irish Farm: Admiral's, Boezinge (19 soldiers) Canopus Trench, Langemark (12) Comedy Farm, Langemark (29) Cross Roads, Sint Jan (19) Ferdinand Farm, Langemark (15) Francois Farm, Langemark (23) Fusilier Farm, Boezinge (14) Glimpse Cottage, Boezinge (18) Irish Farm, Sint Jan (54) La Miterie German, Lomme (8) Manor Road, Zillebeke (19) Mirfield, Boezinge (16) Paratonniers Farm, Boezinge (13) Pilckem Road, Boezinge (27) Sint Jan Churchyard (44) Spree Farm, Langemark (14) Vanheule Farm, Langemark (22) Yorkshire, Sint Jan (22) References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. New Irish Farm Cemetery at Find a Grave
Air Traffic Control Center

Het Air Traffic Control Center (ATCC) verzekert de militaire luchtverkeersleiding en de coördinatie tussen burgerlijke en militaire luchtvaart. Deze taak werd pas in de laatste 35 jaar belangrijk door de groei van de burgerluchtvaart en het feit dat deze gingen vliegen boven de 7 kilometer. Het ATCC heeft ook een coördinerende taak bij vliegtuigen in nood en opsporingen in het luchtruim, en controleert ook de vogelmigratie. De eenheid is sinds 2020 gevestigd in Steenokkerzeel. Daarnaast is er in Semmerzake een vaste radarinstallatie. Automatisering Begonnen in 1951, eerst met een tentenkamp en een mobiele radar, nadien met de bouw van de ondergrondse installaties die gebruiksklaar waren in 1956, samen met de stations van zenders en ontvangers te Munte. 1963: Oprichting van een luchtverkeersleidingscel (Trafic Control Centre – TCC) die belast wordt met de coördinatie tussen het burger en militair luchtverkeer. 1966: Officiële toekenning van de roepnaam Belga Radar. 1973: Automatisering van de luchtverkeersleiding: Seros (Semmerzake Radar Operating System). 1980: Installatie van een nieuwe radar door General Electric, een driedimensionele radar die van elk vliegtuig de richting, afstand en hoogte kan bepalen. 1995: Het centrum heet voortaan ATCC (Air Traffic Control Center). 1999: Het ASE (Aegis Site Emulator) verving tijdelijk het verouderde Seros I als overgang naar het Seros II systeem. Koepel De door NAVO betaalde Air Defence Radar Marconi S723 werd operationeel in 2000 en voorzien van een koepel in 2001. Het ATCC krijgt een bijkomende opdracht: de opleiding van luchtverkeersleiders. De Air Traffic Control School werd overgeplaatst van Koksijde naar Gavere. 2003: Seros II (Semmerzake Radar Operating System II) wordt operationeel. 2004: Officiële inhuldiging van Seros II De radarinstallatie zal tot 2025 op de site blijven. Dan zal de kazerne sluiten.
Ecole Supérieure des Arts du Cirque

The École supérieure des Arts du Cirque (ESAC) is a professional circus school located in Brussels, Belgium. The Ecole Supérieure des Arts du Cirque de Bruxelles is one of very few colleges in the world to provide circus training leading to a diploma, along with the Centre National des Arts du Cirque de Châlons-en-Champagne in France, the Ecole Nationale de Cirque in Montreal, Canada, and the National Centre for Circus Arts in London, UK. In September 2003, the college was officially recognized by the French Community of Belgium and became the 17th institute of Higher Education in the Arts. ESAC offers a three-year course of study, at the end of which the student obtains a bachelor's degree in the performing arts and broadcasting and communication techniques, with a major in circus arts. The circus disciplines taught at ESAC include specialised circus skills, dynamic and static acrobatics, trampoline, specific physical preparation, dance and theatre. The curriculum also includes courses in stage management for circus, circus engineering, law, arts production, science and applied science in the circus arts (anatomy, biomechanics and dietetics). The school's mission is to train artists who will be able to integrate their research and creation into the evolution of the contemporary circus, creating new forms and new approaches to collective creation. External links Information brochure: Ecole Supérieure des Arts du Cirque de Bruxelles
École supérieure des arts du cirque

L'École supérieure des arts du cirque (ESAC) est une école professionnelle de cirque située à Bruxelles, en Belgique. C’est une des quelques écoles supérieures dans le monde offrant un enseignement du cirque menant à un diplôme, et la seule en Belgique. Historique Fondation À l'initiative de Vincent Wauters, une première école de cirque est née à Bruxelles en 1981: l’École sans filet. Rebaptisée L'Ecole de Cirque de Bruxelles, elle est à l'origine de nombreux projets artistiques et pédagogiques qui ont été relayés depuis par des associations ou des institutions devenues indépendantes. Ainsi l’ENAC, future ESAC, a développé dans un premier temps une école préparatoire d’où est issue une génération d’artistes. En 1999, la Commission communautaire française (Cocof) institue l’ESAC, qui quelques années plus tard sera reconnue comme École supérieure des Arts par la Fédération Wallonie-Bruxelles, en 2003. Lieux Nouveau bâtiment L'Esac a déménagé sur le campus du CERIA, campus principal des établissements de la Cocof, depuis septembre 2017 dans un bâtiment entièrement destiné aux arts du cirque. Un budget a été engagé par le Service public francophone bruxellois pour rénover l'ancienne Chaufferie et construire un volume additionnel. Les infrastructures sont composées d'un grand volume lumineux d'une hauteur variant entre 13 et 9 m totalement destiné à l'apprentissage des techniques de cirque, d'une studio de création dont la hauteur varie elle aussi entre 13 et 9 m consacré aux répétitions et à la pratique du trampoline. Centre scolaire du Souverain Précédemment, la Commune d’Auderghem a accueilli l’école depuis sa création dans le bâtiment Art nouveau du « centre scolaire du Souverain », lui offrant des services mutualisés avec les autres établissements d’enseignement qui se partageaient les locaux. Formation Bachelier en Arts du Cirque L’enseignement supérieur des arts du cirque organisé à l’ESAC est de type court, il comprend trois années d’études. Si l’axe principal de la formation est artistique, il se double de la recherche d’une technicité, tout en privilégiant une approche contemporaine. L’enseignement est forcément individualisé. Notes et références Bibliographie Pauline de la Boulaye, ESAC. Passé, présent, futur, Ed. ESAC, 2015. Liens externes (fr + en + es) Site officiel Circus Now: http://circusnow.org/a-cn-foreign-correspondent-visits-esac-a-circus-school-in-belgium/ Portail de l’éducation Portail des arts du spectacle Portail de Bruxelles
Sint-Jan de Doperkerk (Eynatten)

De Sint-Jan de Doperkerk (Sankt Johannes der Täuferkirche) is de parochiekerk van de tot de Belgische gemeente Raeren behorende plaats Eynatten, gelegen aan An der Kirche. Reeds in de middeleeuwen bestond er een kerkgebouw in Eynatten. Toen Eynatten in 1707 een zelfstandige parochie werd, kwam een nieuwe kerk tot stand. Van 1733-1736 werd een toren gebouwd en in 1775 een transept. In 1950 werd deze geteisterd door brand, waarbij het koor en de sacristie werden verwoest. In 1953 werd de kerk herbouwd en vergroot, onder leiding van Emile Burguet en Jean Burguet. De kerk is gebouwd in natuursteenblokken en de ingebouwde toren heeft een achtkante spits. De inventaris is voornamelijk 19e- en 20e-eeuws. Omstreeks 1750 vervaardigde Jan Bochorst een schilderij voorstellende Christus aan het kruis, geflankeerd door Maria en Johannes de Doper. Uit dezelfde tijd is een schilderij van de Heilige Familie. Ook is er een 18e-eeuws crucifix. Een stenen reliëf van 1721, voorstellende de Opdracht in de tempel, is ingemetseld in de kerkhofmuur, evenals enkele andere reliëfvoorstellingen uit hetzelfde jaar. Op het kerkhof zijn diverse grafkruisen te vinden, het oudste is van 1624.
Sint-Laurentiuskerk (Zedelgem)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochiekerk in Zedelgem dorp. De westtoren is een restant van een 14de-eeuwse gotische kruiskerk. De bakstenen spits werd in 1786 vervangen door een leien spits. Na enkele voorstellen tot verruiming van de kerk werd in 1845 een driebeukige neoclassicistische kerk ontworpen door Pierre Buyck waarin de gotische toren werd verwerkt. De werken werden in 1846 en 1847 uitgevoerd. In de kerk staat een Romaanse doopvont uit de twaalfde eeuw in Doornikse steen, die in 2001 werd gerestaureerd.
Schaliënhof (Velzeke)

Het Schaliënhof of de Schaliënhoeve is een hoeve in de Paddestraat in Velzeke-Ruddershove, deelgemeente van de Belgische stad Zottegem. In 1565 bezat de familie Stevens er al een erf, maar de huidige hoeve (het schoon gemetst schaliën huys) dateert van 1661, zoals de datumsteen boven de inrijpoort aangeeft. De gebouwen zijn van deels witgekalkte baksteen op een grijze plint met speklagen van zandsteen. Ze hebben onder andere zadeldaken, een houten duiventil, een korfboogpoort met zandstenen legblokken en een rondboogdeurtje van zandsteen. De zandstenen poort bevat een sluitsteen met baardmanmotief. Tijdens de zeventiende en achttiende eeuw was het Schaliënhof het grootste particuliere landbouwbedrijf van Velzeke. Het Schaliënhof is sinds 1979 als monument beschermd. Afbeeldingen Bronnen D'Huyvetter C., de Longie B. & Eeman M. met medewerking van Linters A. 1978: Inventaris van het cultuurbezit in België, Architectuur, Provincie Oost-Vlaanderen, Arrondissement Aalst, Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen 5N2 (H-Z), Brussel - Gent. inventaris onroerend erfgoed
Hof van Oranje

Het Hof van Oranje (correcter: Hof Ter Haandert of Hof Te Aignen) is een historische hoeve in Velzeke-Ruddershove, een deelgemeente van de Belgische stad Zottegem. In 1225 schonk Giselbrecht I (heer van Leeuwergem, Ressegem en Massemen) een braakliggend terrein tussen Velzeke en Elene aan de Mechelse abdij van Pitzemburg; dit goed groeide later uit tot het Hof ter Haendert. Het Hof Ter Haandert werd al vermeld in de vijftiende eeuw. In 1567 en 1571 werd het bezet door Spaanse soldaten. Tot 1772 stond er een kasteel dat in 1694 als volgt werd beschreven: een casteel ofte schoon huys van plaisance, mette motte, walleen, steenen brugghe ende andere wercken, als ook een schoon pachtgoet daer medegaende. In 1772 kwam het goed in handen van (bestuurder van Zottegem in de Franse Tijd) Frans Van Aelbroeck, verwant van landbouwkundige Jan Lodewijk Van Aelbroeck. In oktober 1798 werd het Hof kortstondig bezet tijdens de Boerenkrijg. De naam Hof Ter Haandert werd in de volksmond verbasterd tot Hof tar Oonden of Hof van Oranje. In de hoeve was tot 2022 een horecazaak gevestigd (die Hof van Nassau heette aangezien de oudere horecazaak 't Hof van Oranje even verderop al bestond), hoewel de hoeve historisch gezien niets met het Huis Oranje-Nassau te maken heeft. Sinds 2022 huisvest de hoeve het revalidatiecentrum TRAIM. De hoeve bestaat uit witgekalkte bakstenen gebouwen op een plint onder pannen zadeldaken. De gebouwen zijn gegroepeerd rondom een rechthoekig gekasseid erf. In de woning bevinden zich 19e-eeuwse fresco's die romantische landelijke scènes uitbeelden. Naast de inrijpoort staat het jaarinschrift 1773 vermeld. Er is ook een rondboogpoort in een omlijsting van arduin met sluitsteen en een bakstenen korfboogpoort. De hoeve is sinds 1977 beschermd als monument en de omgeving ervan als landschap. Afbeeldingen Bronnen inventaris onroerend erfgoed LAMARCQ D. Drieduizend jaar Zottegem: een bewogen verhaal van elf dorpen in Zuid-Oost-Vlaanderen. Lions Club Zottegem, Zottegem, 1989.
Hof te Wassenhove

Het Hof te Wassenhove is een historische hoeve met voormalige watermolen (Wassenhovemolen) in Grotenberge, een deelgemeente van de Belgische stad Zottegem. De hoeve dateert uit het midden van de negentiende eeuw. De hoeve bestaat uit bakstenen gebouwen onder zadeldaken met pannen, die gegroepeerd staan rondom een vierkant gekasseid erf. De hoeve heeft ook een achtzijdige duiventoren met windwijzer, een stalvleugel met korfboogpoort en een inrijpoort met bakstenen hekpijlers. Aan de overkant van de weg staat het gerestaureerde molenhuis van een voormalige watermolen, de Wassenhovemolen of moleke te Wassenhove. De toegangsdreef is beplant met zomereiken. De huidige boerderij dateert uit 1848 en werd gebouwd tegenover de oude hoeve, die op een motte stond en het centrum vormde van de heerlijkheid 'Wassenhove'. De adellijke familie de Ghellinck Vaernewyck (uit het kasteel van Wannegem-Lede) bleef in het bezit van het Hof te Wassenhove en de Wassenhovemolen tot 1980. Sinds 1979 is de hoeve met omgeving als dorpsgezicht beschermd. Vlak bij de hoeve ligt de 'Duivelsvoetstap'. Afbeeldingen Bronnen D'Huyvetter C., de Longie B. & Eeman M. met medewerking van Linters A. 1978: Inventaris van het cultuurbezit in België, Architectuur, Provincie Oost-Vlaanderen, Arrondissement Aalst, Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen 5N2 (H-Z), Brussel - Gent. Van Melckebeke L., Het hof te Wassenhove te Grotenberge, in Jaarboek Zottegemse Culturele Kring, 1954-1955, p. 29-32. Lamarcq D., Drieduizend jaar Zottegem: een bewogen verhaal van elf dorpen in Zuid-Oost-Vlaanderen. Lions Club Zottegem, Zottegem, 1989. inventaris onroerend erfgoed
Hof de Moriaan

Het Hof de Moriaan is een historische hoeve in de Paddestraat in Velzeke-Ruddershove, deelgemeente van de Belgische stad Zottegem. De oude vleugel van het Hof de Moriaan is sinds 1978 beschermd als monument. De U-vormige hoeve bestaat uit bakstenen gebouwen onder zadeldaken van Vlaamse pannen. De hoeve heeft een rondboogdeur in een beschilderde omlijsting met geprofileerd beloop, druiplijst en bekronende oculus. De naam Moriaan (verwijzend naar een persoon met donkere huidskleur) komt van de gelijknamige herberg en winkel in koloniale waren die er vroeger werden uitgebaat. Afbeeldingen Bronnen D'Huyvetter C., de Longie B. & Eeman M. met medewerking van Linters A. 1978: Inventaris van het cultuurbezit in België, Architectuur, Provincie Oost-Vlaanderen, Arrondissement Aalst, Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen 5N2 (H-Z), Brussel - Gent. inventaris onroerend erfgoed
Grauwzustersklooster (Velzeke)

Het Grauwzustersklooster of het klooster van de Grauwzusters-Penitenten is een klooster in Velzeke-Ruddershove, een deelgemeente van de Belgische stad Zottegem. Het werd gesticht in 1344 door burggraaf Jan I van Melun (gehuwd met Isabella, gravin van Antoing en vrouwe van Zottegem) en aan de grauwzusters toevertrouwd. Het klooster bouwde voort op een 13e-eeuwse instelling van de commanderij van Pitzemburg. Het was oorspronkelijk een godshuis voor behoeftige reizigers dat nadien werd omgevormd tot hospitaal. Ook het oude hospitaal in Zottegem hing van het klooster af. Na de godsdiensttroebelen in de zestiende eeuw (het klooster werd geplunderd door François de la Noue) werd het klooster opnieuw gesticht in 1585 door Filips van Egmont, de oudste zoon van Lamoraal van Egmont (stichtingsbrief van 13 september 1585: Nous Philippe, comte d'Egmont [...] maison et hospital de Velsicque, luy donnent playn pouivoir et aucthorité [...]); het wapenschild van Filips van Egmont prijkt op het gebouw. Vanaf 1598 werd het ook een onderwijsinstelling, vanaf het jaar 1689 mochten er geesteszieke vrouwen worden opgevangen en sinds 1810 werd het uitsluitend een instituut voor geesteszieke vrouwen (daaruit ontstond het nu vlakbij gelegen Psychiatrisch Ziekenhuis Frapello, vroeger Psychiatrisch Centrum Sint-Franciscus). Er woedde brand in het klooster in 1604 (het werd op kosten van Karel II van Egmont herbouwd), 1639 en 1728. De oude kloostergang gaat terug tot het vierde kwart van de 17de eeuw en tot de eerste helft van de 18de eeuw. De nieuwe kapel werd opgericht in 1741, met het schilderij Heilige Franciscus, geknield voor de gekruiste Christus in het altaar. Sinds 1775 staat er een orgel van Giliam Davit; het orgel was aanvankelijk gebouwd voor de kerk van Hemiksem (1715-1720) maar werd naar Velzeke overgeplaatst door Pieter Van Peteghem. Tijdens de Franse tijd in België werd het klooster verbeurd verklaard. Burgemeester van Aelbroeck en Dhr. Van Damme trokken in 1810 naar het Kasteel van Fontainebleau om de zaak van het klooster te bepleiten; daarop besloot Napoleon Bonaparte op 10 november 1810 de zusters hun goederen en voorrechten terug te geven. In 2020 verlieten de laatste Grauwzusters het klooster, na het onverwachte overlijden van generale-overste Moeder Catharina. Op 10 februari 2020 namen enkele zusters van de congregatie ‘Dienaressen van de Heer en van de Maagd van Matara’ hun intrek in klooster, tot november 2023. Het betreft een contemplatieve en een actieve tak. In 2022 werden het dak en het torentje van de kapel gerenoveerd. De gelijkvloerse verdieping en de kapel van het klooster zijn sinds 1979 beschermd als monument. Afbeeldingen Bronnen