NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Clemenskerk (Eppegem)

De Sint-Clemenskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Zemst behorende plaats Eppegem, gelegen aan de Cardijnstraat. Geschiedenis Van oorsprong stond hier een driebeukig romaans kerkgebouw waarvan de toren, ten noorden tegen het koor aangebouwd, bewaard is gebleven. Er bleef ook een gotische sacristie uit de 16e eeuw en een 17e-eeuwse kern in het zuidertransept bewaard. Verder zijn er nog sporen van de romaanse kerk in het gebouw aan te treffen. De kerk werd aangepast in laat-classicistische stijl en in 1911-1912 werd de kerk aangepast en vergroot in neogotische stijl. In 1914 werden de daken en gewelven van de kerk vernield. In 1920-1921 werd de kerk gerestaureerd waarbij de situatie van 1911 werd hersteld. Gebouw De noordertoren op rechthoekige plattegrond heeft een 18e-eeuwse bovengeleding en een ingesnoerde naaldspits. De driebeukige kruiskerk heeft een driezijdig afgesloten koor. Interieur In de wand van de noorderbeuk werden restanten van de romaanse kerk blootgelegd. Verder is het interieur voornamelijk neogotisch. De kerk bezit 18e-eeuwse schilderijen De Emmaüsgangers door Willem Herreyns en Aanbidding der herders door Pieter Jozef Verhaghen. Uit de 17e eeuw is het schilderij Sint-Petrus door Theodoor van Loon. Uit 1797 is de beeldengroep Sint-Dominicus en Maria met Kind.
Sint-Engelbertus-en-Bernarduskerk

De Sint-Engelbertus-en-Bernarduskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Zemst behorende plaats Zemst-Laar, gelegen aan de Humbeeksebaan 194. De kerk werd gebouwd in 1867 naar ontwerp van Louis Baeckelmans en François Baeckelmans. Het is een naar het zuidoosten georiënteerde neogotische bakstenen basilicale kruiskerk met voorgebouwde toren. Achter de kerk ligt een kerkhof waar men onder meer een Heilig Hartbeeld, een calvarie en een grafkapel van de familie de Meester aantreft.
Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemel-Opgenomenkerk (Bouwel)

De Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemel-Opgenomenkerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Grobbendonk behorende plaats Bouwel, gelegen aan Dorp 60. Geschiedenis Pas in 1294 was sprake van een kerk in Bouwel. Deze was vermoedelijk van hout. Omstreeks 1400 werd een eenvoudige gotische kapel gebouwd waarvan het koor en het zuidelijk transept nog bewaard bleven. Het noordelijk transept en het schip zijn 16e-eeuws. Dit schip werd in 1868 verlengd naar ontwerp van Johan Van Gastel. Tussen 1925 en 1930 werden zijbeuken aangebouwd naar ontwerp van Eugène Deltiëns. Tijdens de Tweede Wereldoorlog liep de kerk aanzienlijke schade op. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen kruiskerk met ingebouwde westtoren. Enkel het -driezijdig afgesloten- koor en de zuidelijke transeptarm werden opgetrokken in Balegemse steen. De westtoren is neogotisch. Hij heeft vier geledingen en een ingesnoerde naaldspits. Interieur De kerk bezit een aantal 17e-eeuwse schilderijen, waaronder een Marteling van Sint-Sebastiaan door Adriaen de Bie. Er is een 16e-eeuws beeld in gepolychromeerd hout van Sint-Ambrosius. Het hoofdaltaar in barokstijl is van 1769 en heeft een gepolychromeerde beeldengroep die de Tenhemelopneming van Maria verbeeldt. Het zuidelijk zijaltaar, gewijd aan Sint-Sebastiaan, is van 1670, evenals het noordelijk zijaltaar dat aan Sint-Donatus is gewijd. Het koorgestoelte is van omstreeks 1800, de communiebank van einde 18e eeuw, de preekstoel van 1687 en het arduinen doopvont is 17e-eeuws.
Nationaal Monument voor de Zeelieden

Het Nationaal Monument voor de Zeelieden is een eerbetoon aan de vissers, scheepsjongens, matrozen en soldaten die hun leven lieten op zee. Het bevindt zich op het Zeeheldenplein in Oostende in België. Het monument is ontworpen naar een idee van Willy Kreitz en opgericht in 1953-1954 op dezelfde plaats als de eerste Oostendse vuurtoren (de Vlaggemast) die toen al lang in onbruik was. Het is beschermd als monument sinds 26 mei 2005 en als bouwkundig erfgoed sinds 5 oktober 2009. Elk jaar op paasmaandag brengt de vissersgemeenschap aan dit monument een hulde aan de slachtoffers van de zee. Geschiedenis Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden het Zeeheldenplein en de Oostendse vuurtoren vernietigd. Na de oorlog startte de heraanleg van het plein onder leiding van architect-stedenbouwkundige Pierre Agie de Selsaeten. Op de plaats van de vernietigde vuurtoren werd een monument ter ere van de zeelieden voorzien. Er werd een prijskamp uitgeschreven om de 'juiste' beeldhouwer te vinden. De vier zeevaartcategorieën, namelijk visserij, koopvaardij, marine en nationale zeevaart, moesten in het monument gesymboliseerd worden. De opgemaakte maquettes zouden gekeurd worden door het publiek, maar dit vond niet plaats. In een eerste sessie weerhield de jury geen enkel ontwerp. Het was in een tweede ronde dat het ontwerp van de Antwerpse kunstenaar Willy Kreitz in de smaak viel, hoewel het niet aan alle eisen voldeed. De beeldhouwer maakte goed gebruik van de aangewezen locatie en het silhouet van de sokkel deed terugdenken aan de vuurtoren. Beschrijving en symboliek Het gedenkteken is gemaakt van graniet en bestaat uit een hoge sokkel op een basis van vier treden omzoomd met lage arduinen pijlers. Het herdenkingsmonument bestaat uit een zeeman bovenaan die trots, uitdagend, vastberaden en met vertrouwen de zee (de toekomst) tegemoet kijkt. De matroos staat met de armen voor de borst gekruist en naar voor nijgend alsof hij zich schrap zet tegen de wind. Beneden, aan de achterkant van het beeld, rouwt een treurende zeeman om het verlies van zijn makkers. De houding van deze zeeman inspireerde de Oostendenaars om het beeld de bijnaam De Pisser te geven. De beelden van de twee matrozen en hun positionering zorgen voor interactie met de nabijgelegen zee. Eerste meester-chef Duyf, toen een gekend man in het Oostendse zeemachtmidden, werd gekozen om model te staan voor deze figuur. "AAN ONZE ZEELIEDEN" staat in bronzen letters aan de noordzijde van de sokkel, met daaronder twee gekruiste ankers in brons. Een kruis in reliëf pronkt aan het beeld aan de zuidkant van de sokkel. In het begin flankeerden enkele ontladen zeemijnen het monument, maar deze werden verwijderd in 1960. Gebruik Jaarlijks wordt in Oostende bij het monument een zeewijding georganiseerd. Deze start met een gebedsdienst, waarna de zegen over de zee wordt uitgesproken vanop het dek van een Belgisch marineschip dat dan aangemeerd ligt in de haven.
Sint-Willibrorduskerk (Nijlen)

De Sint-Willibrorduskerk is de oorspronkelijke parochiekerk van de Antwerpse plaats Nijlen, gelegen aan de Kerkstraat. Geschiedenis Zeker in 1155 was er al een parochie in Nijlen, maar over de geschiedenis van het kerkgebouw is weinig bekend. De toren is 15e-eeuws en in gotische stijl gebouwd. In 1840 werd de kerk vergroot maar in 1908 werd de kerk, op de toren na, gesloopt en een nieuwe kerk werd gebouwd naar ontwerp van Edward Careels. De kerk liep tijdens de Eerste Wereldoorlog schade op, die in 1922 werd hersteld. In 1940 werd onder meer de torenspits opgeblazen. Herstel volgde in 1941-1943 en in 1960-1961. Gebouw Het betreft een neogotisch georiënteerd kerkgebouw, gebouwd in zandsteen, met halfingebouwde westtoren welke drie geledingen heeft. Het hoofdkoor is vijfzijdig afgesloten. Interieur Het interieur wordt onverkluisd door een houten spitstongewelf. Het neogotisch hoofdaltaar is van 1914. De communiebank is afkomstig van het kartuizerklooster te Lier. Er zijn enkele gepolychromeerd houten beelden uit de 18e eeuw.
Sint-Lambertuskerk (Grobbendonk)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Grobbendonk, gelegen aan de Boudewijnstraat. Geschiedenis Hier stond een gotische kerk uit de 15e en 16e eeuw, met de voormalige godshuiskapel als oorsprong. Deze kerk brandde in 1940 af. Jos Ritzen ontwierp in 1946 een nieuw kerkgebouw dat in 1949 gereed kwam. Gebouw Het betreft een driebeukig bakstenen kerkgebouw dat naar het westen is georiënteerd. Het sobere gebouw heeft neoromaanse kenmerken. De voorgebouwde noordoosttoren is vlakopgaand en heeft een ingesnoerde naaldspits. Het koor is halfrond afgesloten. Interieur De belangrijkste onderdelen van het kerkmeubilair zijn, evenals het gebouw, ontworpen door Jos Ritzen.
Kapucinessenklooster (Luik)

Het Kapucinessenklooster (Couvent des Capucines de Liège) is een voormalig klooster in de Belgische stad Luik, gelegen aan Rue Hors-Château 49 in de buurt Féronstrée et Hors-Château. Geschiedenis De kapucinessen vestigden zich in 1626 te Luik. Het klooster werd gesticht door twee vrome vrouwen met de steun van de toenmalige prins-bisschop, Ferdinand van Beieren. Uit Sint-Omaars kwam een drietal kapucinessen, waarmee het een officieel klooster werd. De twee vrome vrouwen traden in als novicen. In 1628 vonden de kapucinessen hun uiteindelijke bestemming, op de huidige plaats, en in 1645 werd als kloosterkerk de Heilig Kruiskapel gebouwd. Deze werd in 1646 ingezegend en gewijd aan Sint-Petrus en Sint-Paulus. In 1797 werden de gebouwen onteigend en openbaar verkocht. Doch de kloostergebouwen werden aangekocht door een voormalige kloosterlinge. Omstreeks 1820 komt het via de familie Frésart in handen van de pastoor van de parochie van het Heilig Kruis, met de bedoeling dat dit het moederhuis wordt van de zojuist opgerichte congregatie: Filles de la Croix. Voor dat doel waren de kloostergebouwen niet geschikt, en deze werden gesloopt. Slechts een klein gebouwtje in de tuin bleef behouden, en een gevelsteen daar toont de chronogrammen: VICIt Leo fortIs eX trIbV JVDa hosteM (1680) (zie de sterke leeuw van Juda's stam) CrVX Dat LaVreaM (1670) (het Kruis geeft zegepraal) In 1862 werd de voormalige kerk herbouwd in neogotische stijl. Deze staat bekend als Chapelle des Filles de la Croix. In deze kapel werden 14 kruiswegstaties geschilderd en ook de kunstenaars Jules Helbig en Édouard van Marcke vervaardigden polychrome schilderingen. De kloostergebouwen kwamen uiteindelijk aan onderwijsinstellingen.
Bataviabrug

De Bataviabrug is een beweegbare fiets- en voetbrug over het Handelsdok in Gent. De brug werd op 30 juni 2012 officieel geopend. Ze verbindt het Stapelplein met de Koopvaardijlaan, het is de eerste van drie fietsbruggen die oorspronkelijk gepland waren om het nieuwe stadsdeel Oude Dokken te ontsluiten. Van deze drie bruggen zijn er inmiddels twee in gebruik; van de derde is geen sprake meer. De brug werd ontworpen door Dietmar Feichtinger Architectes. Het masterplan was van het Nederlandse bureau Office for Metropolitan Architecture (OMA) en de werken zijn uitgevoerd door de Vlaamse overheid (Waterwegen en Zeekanaal). In mei 2022 werd de brug een dag afgesloten wegens een mechanisch defect aan een van de bewegende scharnieren aan de onderkant. Om dat mechanisme te herstellen is de brug een week afgesloten vanaf 5 juli 2022. Voor een tweede fietsbrug over het Handelsdok, met de naam Matadibrug, heeft de Vlaamse overheid in 2019 de vergunnings- en contracteringsfase gestart. Uiteindelijk startten de werken begin 2023 en werd de brug feestelijk geopend op 16 december 2023. Technisch hoogstandje De brug bestaat uit drie delen, twee vaste delen en een beweegbaar deel. Het beweegbare deel kan met hydraulische pompen worden opgetild tot een vrije doorvaarthoogte van 7,80 m. Dit om de scheepvaart niet te hinderen. De hydraulische aandrijving is geplaatst in buispalen die midden in het water staan. Het opmerkelijke aan dit systeem is dat men de brug nog altijd kan oversteken als deze in beweging is. De stalen structuur van de brug is met hout bekleed. Referenties
Sint-Pieterskerk (Lille)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van het Antwerpse dorp Lille, gelegen aan Kerkstraat 1. Geschiedenis Er was al een kapel in Lille, die afhankelijk was van de parochie van Vorselaar en in 1123 werd hij afhankelijk van het kapittel van Kamerijk. In 1557 werd Lille een zelfstandige parochie. In 1584 werd de kerk door brand vernield maar de gotische toren van omstreeks 1500 bleef behouden. In 1590-1598 werd de kerk gedeeltelijk hersteld maar pas in 1632 was de kerk weer volledig herbouwd. In 1844 werd een transept gebouwd naar ontwerp van F. Berckmans. In 1848-1850 werd een doopkapel aangebouwd. In 1912-1914 werd de kerk gesloopt met behoud van de toren. Een nieuwe kerk werd gebouwd naar ontwerp van Ernest Dieltiens en in 1916 kwam deze kerk gereed. Gebouw Het betreft een driebeukige georiënteerde bakstenen kruisbasiliek met voorgebouwde westtoren. Het koor is driezijdig afgesloten. De westtoren heeft zes geledingen en een ingesnoerde naaldspits. De toren wordt geflankeerd door een veelhoekig traptorentje. Interieur Het schip wordt overkluisd door een kruisribgewelf. Er zijn vele 17e-eeuwse schilderijen waaronder een Marteldood van Sint-Petrus door Theodoor Boeyermans (1663). Ook zijn er diverse 16e- en 17e-eeuwse beelden en een Sint-Catharina uit de 2e helft van de 15e eeuw. Uit de 18e eeuw zijn een tweetal reliëfs. Het hoofdaltaar is van 1776 en de zijaltaren zijn uit de 2e helft van de 17e eeuw. Het rechter koorgestoelte is van 1673, het linker gedeelte is een 19e-eeuwse kopie. Het orgel is van 1761 en werd vervaardigd door Louis II de la Haye. Het doopvont is 18e-eeuws.
Sint-Pieterskerk (Vorselaar)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Vorselaar, gelegen aan Cardijnlaan 2. Geschiedenis In 1123 moet er een kerkgebouw aanwezig zijn geweest want er was sprake van een Sint-Pietersparochie die ook Poederlee en Lille omvatte. In dat jaar werd de parochie geschonken aan het kapittel van Kamerijk. Van een kerkgebouw uit die periode werden geen overblijfselen aangetroffen. De oudste delen van de kerk omvatten de onderbouw van de toren uit de 13e en 14e eeuw, waarbij ijzerzandsteen werd toegepast. In 1631 werd de kerk in baksteen herbouwd met behoud van de toren. Ook zou de toren toen verhoogd zijn met een klokkenverdieping. In 1761 zou de torenspits zijn hersteld. In 1839 werden de zijbeuken gebouwd in vroeg-neogotische zin, naar ontwerp van P. Van Regemorter. In 1998-1999 werden restauratiewerkzaamheden uitgevoerd. Gebouw Het betreft een driebeukige georiënteerde bakstenen hallenkerk met ingebouwde westtoren in Kempense gotiek, die drie geledingen heeft en een spits met uivormige top. Men betreedt de kerk via een met natuursteen omlijste poort van 1785, deels in arduin. Boven de poort is een nis met een beeld van Sint-Petrus en het chronogram: DUM LabasCo sIC restaUror (1761). Links van de toren is een aangebouwde traptoren zichtbaar. Interieur Het interieur wordt overkluisd door tongewelven. De kerk bezit enkele schilderijen zoals Kruisdood van de Heilige Petrus (1677), toegeschreven aan Jan van Rintel, en verder 17e-eeuwse schilderijen: Christus in een bloemenkrans en Maria in een bloemenkrans. Tot de beelden behoren: Sint-Joris en de draak in hout, begin 17e eeuw; Onze-Lieve-Vrouw in gepolychromeerd hout, 1e helft 17e eeuw; Onze-Lieve-Vrouw met Kind, omringd door engelen in hout, midden 18e eeuw. Op ijzerplaat werd in reliëf de Doop van Christus uitgebeeld door Cornelis Marckx (1762). Het hoofdaltaar is van 1676, uitgevoerd in barokstijl. De noordelijke en zuidelijke portiekaltaren zijn toegewijd aan respectievelijk Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Jozef. Deze stammen uit het 2e kwart van de 19e eeuw. De preekstoel is van 1676 en er zijn twee biechtstoelen van 1722 en twee van 1871. Het doopvont is van 1750. De kerk bezit een aantal grafstenen waaronder één van Jan van Rotselaar en echtgenote in laatgotische stijl (15e eeuw) en uitgevoerd in arduin. Het als waardevol erfgoed geklasseerde orgel werd tussen 1852 en 1854 gebouwd door de beroemde orgelbouwer Merklin-Schutze en is nagenoeg volledig in oorspronkelijke staat bewaard gebleven. Het heeft 23 registers gespreid over twee klavieren en een zelfstandig pedaal. Tussen 1984 en 1987 werd het orgel integraal gerestaureerd door Patrick Collon (Brussel) met maximale conservatie van de oorspronkelijke materialen. Tussen oktober 2021 en maart 2022 voerde de firma Verschueren (NL) een uitgebreide revisie uit van het pijpwerk, toonladen en tractuur.
Boelarebos

Boelarebos is een helling en een bosgebied in de Vlaamse Ardennen gelegen in Overboelare in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen, net ten zuiden van Geraardsbergen. Natuurgebied Het Boelarebos is een Natura 2000-natuurgebied dat Europees erkend is (Bossen van de Vlaamse Ardennen en andere Zuid-Vlaamse bossen). Het ligt ten zuidwesten van de Oudenberg. Onder de Hoge Buizemont liggen vier bronnen die drie brongrachten voeden die langs het bos naar de Gaverbeek en de Dender vloeien. Langs deze brongrachten staat een specifieke vegetatie zoals: paarbladig goudveil, verspreidbladig goudveil,muskuskruid, slanke sleutelbloem. Op de hellingen van het Boelarebos groeien bosanemoon, maagdenpalm, aronskelk, boshyacint, salomonszegel, lelietje-van-dalen, daslook en vogelmelk. Wielrennen De beklimming start een stuk na de rivier de Dender en voert door een bos. Zowel aan het begin als aan het einde van de klim bevindt zich een bareel, weliswaar links of rechts te omzeilen met de racefiets. Vlak voor de top zijn de laatste meters in kasseien uitgevoerd. Ten noorden van deze klim ligt de Overberg. Afbeeldingen Externe links (Gedeelte van het) Traject Boelarebos op Google Maps Toerisme Vlaamse Ardennen Boelarebos
Japanese Garden of Hasselt

The Japanese Garden of Hasselt is a park in the Belgian city of Hasselt. Designed in the traditional 17th-century style, it was donated to the Belgian city by their sister city of Itami. It is the largest Japanese garden in Europe. History In 1985, the city of Hasselt donated a carillon to Itami, in honour of the fiftieth anniversery of the Itami municipal administration system. The carillon, named 'Bells of Flanders' was inaugurated on November 9, 1990. In exchange, the city of Itami donated the Japanese garden. The garden was designed by the Japanese architect Takayuki Inoue. The garden was built by a group of skilled Japanese gardeners in the early 1990s, and inaugurated on 20 November 1992, after 250 working days. The location for the garden was chosen by architect Inoue. The city of Itami provided all financial and material contributions. The planting of the chosen area was preserved as closer to the original as possible, showing the respect for nature of the Japanese. The skilled Japanese gardeners landscaped the chosen site with a small hill, flowing brook, waterfall, pebbly beach, bridges, tea house and a number of other traditional Japanese buildings. Stones were brought from Austria to build the bridges, whereas the buildings were built exclusively with materials brought in from Japan. Many trees and bushes were planted. Measuring 2.5 hectares, Hasselt's Japanese garden is the largest Japanese garden in Europe. The best time to visit it is considered to be spring, when 250 cherry trees flower. Gallery References External links The Japanese Garden at visithasselt.be The Japanese Garden at visitlimburg.be
Jardin japonais de Hasselt

Le Jardin japonais (nl: Japanse Tuin) de Hasselt en Belgique est le résultat d'une collaboration entre la ville d'Itami (préfecture de Hyōgo au Japon) et Hasselt se déroulant depuis 1985. Hasselt offrit à Itami en novembre 1991 une tour à carillon, et Hasselt se vit offrir un jardin japonais, symbole d'amitié. Le jardin japonais est une extension du parc Kapermolen. Avec une superficie de 2,5 hectares. Trois parties peuvent être distinguées dans le parc qui s'étire en longueur : un espace de transition avec le parc Kapermolen, le jardin japonais proprement dit, agencé autour de la pièce d'eau et des torrents, et la ceriseraie. Cette dernière, d'une superficie d'environ un demi-hectare, comprend une place dégagée et des espaces de pique-nique, et peut accueillir divers événements. La maison de cérémonie La maison de cérémonie 'Korokan', qui signifie "havre de paix pour les voyageurs", est construite en matériaux naturels (pierres naturelles, bois, bambou, argile, papier). Elle est, comme la maison de thé, typique du XVIIe siècle. Le toit est constitué de tuiles en terre cuite et d'ardoises en cuivre (rouges). Les nombreuses fenêtres offrent une belle vue sur le jardin. La maison de thé La maison de thé est située sur un petit promontoire. Le chemin d'accès serpente le long d'un tapis de mousse paysager. Un élément décoratif important est la lanterne de pierre Oribe (d'après le nom du Maître de thé Furnta Oribe). Présentant en apparence des symboles bouddhistes, elle traite en fait de symboles catholiques, culte interdit à l'époque. Les fenêtres ne donnent qu'une vue spécifique sur le jardin et offrent une lumière limitée. Caractéristique d'une maison de cérémonie du thé, une fenêtre ronde dans le mur d'argile est faite de brindilles et de treillis attachés aux encadrements extérieurs de bambou. La chute d'eau Les lignes directrices du paysage sont les horizontales et verticales des roches utilisées, renforcées par les parties pierres émergées qui forment un premier plan dans l'eau. Les éclaboussures de l'eau apportent une ambiance sonore apaisante. La chute d'eau est inspirée d'une chute d'eau présente au temple Tenryuji de Kyoto. Yatsuhashi Le pont en zigzag dans le vivier est appelé Yatsuhashi. Il est toujours utilisé dans un « vivier à iris ». Les iris, selon l'usage japonais, sont plantés dans les étangs en mémoire d'un ami décédé. Lien externe Jardin Japonais Hasselt Galerie Source de la traduction (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Japanse Tuin (Hasselt) » (voir la liste des auteurs). Portail du Limbourg (Belgique) Portail du Japon Portail du jardinage et de l’horticulture Portail des espaces verts
Giardino giapponese di Hasselt

Il giardino giapponese di Hasselt è un parco nell'omonima città belga, progettato nel tradizionale stile del XVII secolo È stato donato alla città belga dalla città giapponese di Itami ed è il giardino giapponese più grande d’Europa. Storia Il giardino è stato progettato dall'architetto giapponese Takayuki Inoue. ed è stato realizzato da un gruppo di abili giardinieri giapponesi all'inizio degli anni '90. Venne inaugurato il 20 novembre 1992, dopo 250 giorni lavorativi. La posizione del giardino è stata scelta dall'architetto Inoue e la città di Itami ha fornito tutti i contributi finanziari e materiali. La piantumazione dell'area prescelta è stata preservata il più vicino possibile alla situazione originale, dimostrando il rispetto per la natura dei giapponesi. I giardinieri giapponesi hanno abbellito il sito prescelto con una piccola collina, un ruscello, una cascata, una spiaggia di ciottoli, ponti, una casa da tè e una serie di altri edifici tradizionali giapponesi. Per costruire i ponti le pietre furono portate dall'Austria, mentre gli edifici furono costruiti esclusivamente con materiali portati dal Giappone. Con i suoi 2,5 ettari, il giardino giapponese di Hasselt è il più grande giardino giapponese d'Europa. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su giardino giapponese di Hasselt Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su japansetuin.be. Japanse Tuin Hasselt (canale), su YouTube.