NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Jan Baptistkerk (Dikkebus)

De Sint-Jan Baptistkerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Ieper behorende plaats Dikkebus, gelegen aan de Kerkstraat. Geschiedenis In 1770 stond hier een driebeukige kerk, die vergroot werd in 1872 naar ontwerp van J. Vinck, die ook een nieuwe toren deed bouwen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk verwoest, waarna in 1922-1923 herbouw volgde in een enigszins afwijkende vorm, naar ontwerp van F. van Welden. Gebouw Het betreft een neogotische driebeukige bakstenen hallenkerk met pseudotransept en voorgebouwde westtoren. De forse toren heeft drie geledingen en hoektorentjes op de torenomgang. Hij wordt gedekt door een naaldspits. Interieur Het interieur wordt overkluisd door spitstongewelven. De kerk bezit een schilderij: Kruisdraging: Jezus valt onder het kruis van einde 16e eeuw; Kroning van Maria door de Heilige Drievuldigheid, toegeschreven aan Karel van Ieper (begin 17e eeuw); Golgotha (begin 17e eeuw); Maaltijd met de Emmaüsgangers (17e eeuw); Aanbidding der Wijzen (begin 17e eeuw); Aanbidding van het Heilig Sacrament door engelen (1e helft 17e eeuw); Heilige Drievuldigheid onder de gedaante van twee personen en de duif (17e eeuw). Het koorgestoelte en de biechtstoelen zijn 18e-eeuws. Het overige meubilair is 20e-eeuws.
Sint-Eligiuskerk (Vijfwegen)

De Sint-Eligiuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Staden behorende plaats Vijfwegen, gelegen aan de Kampstraat. Vijfwegen werd in 1946 een zelfstandige parochie. In 1947 werd een noodkerk gebouwd en in 1951 een pastorie. Deze definitieve kerk werd gebouwd 1959-1960 naar ontwerp van Willem Nolf. De kerk is enigszins een kopie van het kerkje van Sint-Joris-ten-Distel en het werd gebouwd in rode baksteen. Het is een eenbeukig kruiskerkje met vieringtorentje. De kerk bevat enkele elementen van het neoclassicisme, met name de natuurstenen omlijstingen en het oculus boven het portaal. Het interieur wordt overkluisd door houten tongewelven. Naast het hoofdaltaar zijn er twee zijaltaren, gewijd aan respectievelijk het Heilig Hart en Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes. Het orgel werd samengesteld uit 18e- en 19e-eeuwse onderdelen van orgels uit Luik en Keulen. De glas-in-loodramen van 1960 stellen Sint-Eligius en de Heilige Barbara voor.
Sint-Catharinakerk (Antwerpen)

De Sint-Catharinakerk is de begijnhofkerk van het Begijnhof Antwerpen, gelegen aan Rodestraat 39. Geschiedenis In 1617-1619 werd een kerkje gebouwd voor het Begijnhof. De belangrijkste schilderijen werden in 1794 uit de kerk geroofd door het Franse bewind en in 1798 werd de kerk openbaar verkocht om in 1799, op het koor na, gesloopt te worden. De begijnen kwamen terug in 1821 en in 1827 werd de herbouw van de kerk begonnen. In 1830 werd de kerk opnieuw ingewijd. Tijdens de jaren '80 van de 19e eeuw kreeg de kerk nieuw meubilair. Gebouw Het huidige kruiskerkje van 1827-1830 werd ontworpen door Pierre Bourla en heeft neogotische stijlkernmerken. Het koor is in laatgotische stijl. Het zijportaal, aan de gevel van het transept, is in neoclassicistische stijl. Interieur De kerk bevat een aantal schilderijen, zoals: De bespotting van Christus, toegeschreven aan Adam van Noort (17e eeuw); een Christus in de Hof Van Olijven, toegeschreven aan Abraham van Diepenbeeck (17e eeuw); Tenhemelopneming van Maria, toegeschreven aan Jan Baptist De Vos; Kruisafneming, door Jacob Jordaens. De beelden en het kerkmeubilair zijn grotendeels vervaardigd eind 19e eeuw. De kerk heeft ook een aantal glas-in-loodramen daterend 1880-1881: reeks van zes ramen met telkens drie heiligenfiguren in koor en schip, door de Mechelse glazenier Leopold Pluys, naar kartons van Edward Dujardin. De eikenhouten preekstoel is van de beeldhouwers De Boeck en Van Wint. Zie ook Sint-Catharinakerk (Kiel), een andere Sint-Catharina in de stad Antwerpen
Église Sainte-Catherine de Sinay

L'église Sainte-Catherine de Sinay est l'église paroissiale de la section de Sinay, qui appartient à la commune de Saint-Nicolas en Flandre-Orientale. Elle est située sur le Dries. Histoire Il y avait probablement déjà un lieu de culte à Sinay dès le XIIe siècle. En 1217 la paroisse fut séparée de celle de Waesmunster. En 1262 une église basilique est édifiée. En 1636 la voûte de la nef est modifiée. La sacristie a été construite en 1660, puis restaurée en 1774. Au début du XVIIIe siècle, les bas-côtés sont surélevés pour être réunis sous un même toit avec la nef. En 1840, une nouvelle travée ouest et sa façade ont été ajoutées, d'après un dessin de J. Depauw. En 1846, la flèche fut détruite par la foudre puis réparée. Bâtiment C'est une église cruciforme à trois nefs avec une tour-lanterne octogonale. Le chœur principal est fermé sur trois côtés et on trouve également des chœurs latéraux. Certaines parties de l'église du XIIIe siècle ont été conservées. Les bras du transept ne dépassent pas les murs latéraux, car les nefs latérales ont été rajoutées par la suite. L'église est en brique pour la plus grande partie. La façade, les chœurs latéraux et la sacristie sont en grès. Intérieur L'intérieur ressemble à celui d'une église-halle. Les nefs latérales ont la même hauteur que la nef et sont couvertes de voûtes en croisée d'ogives. Les peintures incluent la torture de Sainte Catherine d'Alexandrie, par Antoine van den Heuvel (nl)(1673) et l'Assomption de Marie par Philippe Bonnecroy (1764). Les autels latéraux sont de style baroque tandis que le maître-autel de Mathias Zens est néo-gothique (1879). Les lambris à banquettes latérales datent de 1680 et 1735. Les confessionnaux datent eux de 1680, 1775 et 1786. La chaire date de 1773. L'orgue a été fabriqué par Petrus Vereecken et date de 1870. Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Sint-Catharinakerk (Sinaai) » (voir la liste des auteurs). 51° 09′ 26,35″ N, 4° 02′ 31,33″ E Portail du catholicisme Portail de la Flandre-Orientale
Sint-Catharinakerk (Sinaai)

De Sint-Catharinakerk is de parochiekerk aan de Dries in Sinaai in de Oost-Vlaamse gemeente Sint-Niklaas. Geschiedenis Waarschijnlijk was er al in de 12e eeuw een bedehuis in Sinaai. In 1217 werd de parochie afgescheiden van die van Waasmunster. In 1262 werd een basilicale kerk gebouwd, in 1636 werd het middenschip opnieuw overkluisd. In 1660 werd de sacristie gebouwd, welke in 1774 werd hersteld. Begin 18e eeuw werden de zijbeuken verhoogd en werden ze met het middenschip onder één dak gebracht. In 1840 werd, naar ontwerp van J. Depauw, een nieuwe westtravee en bijbehorende voorgevel toegevoegd. In 1846 werd de torenspits door blikseminslag verwoest en daarna gerepareerd. Gebouw Het betreft een driebeukige kruiskerk met een achtkante vieringtoren, driezijdig afgesloten hoofdkoor en zijkoren. Van de 13e-eeuwse kerk zijn nog enkele gedeelten bewaard gebleven. De transeptarmen springen niet uit buiten de zijgevels, omdat in de loop der tijd de zijbeuken werden verbreed. De kerk is grotendeels gebouwd in baksteen. De voorgevel, de zijkoren en de sacristie zijn in zandsteen uitgevoerd. Interieur Het interieur oogt als een hallenkerk. De zijbeuken zijn even hoog als het middenschip en overkluisd met kruisribgewelven. Tot de schilderijen behoren de Marteling van de Heilige Catharina van Alexandrië, door Antoon van den Heuvel (1673) en Hemelvaart van Maria door Philips Bonnecroy (1764). De zijaltaren zijn in barokstijl en het hoofdaltaar is neogotisch (1879) door Mathias Zens. De lambriseringen met zijbanken zijn van 1680 en 1735. De biechtstoelen zijn van 1680, 1775 en 1786. De preekstoel is van 1773. Het orgel werd vervaardigd door Petrus Vereecken en is van 1870.
Sint-Blasiuskerk (Lendelede)

De Sint-Blasiuskerk is de parochiekerk van de West-Vlaamse plaats Lendelede, gelegen aan het Dorpsplein. Geschiedenis De eerste stenen kerk verrees in de eerste helft van de 12e eeuw, en werd in 1146 voor het eerst vermeld, maar waarschijnlijk bestond er voordien een ouder kerkje. Het patronaatsrecht kwam in 1146 in handen van de Sint-Maartensabdij van Doornik. Van dit kerkje zijn nog enkele delen in de huidige kerk bewaard gebleven. Omstreeks 1300 werd de vroeggotische toren gebouwd. Begin 16e eeuw werd het grootste deel van het romaanse kerkgebouw afgebroken en verving men het door een driebeukige hallenkerk. Tijdens de 16e eeuw werd de kerk, met name door de godsdiensttwisten, beschadigd en vanaf 1601 hersteld. In 1661 werd de Broederschap van de Allerheiligste Drievuldigheid gesticht, om christelijke slaven vrij te kopen die door de Saracenen gevangen waren genomen. In 1777 werd de kerk, vanwege de bevolkingstoename, vergroot. De kerk werd naar het westen toe verlengd en kreeg een nieuwe westgevel in late barokstijl. In 1835-1836 werden twee transeptarmen gebouwd. In 1829 werd de sacristie bijgeboud. Dit gebeurde met stenen van de Izegemse steenbakerij Vandeputte. De familie Vandeputte nam later de Lendeleedse steenbakerij over die later de stevan stortplaats werd. In 1899 werd een nieuwe westgevel gebouwd naar ontwerp van Jules Soete. Vooral tijdens de Tweede Wereldoorlog liep de kerk schade op. Gebouw Het betreft in wezen een laatgotische, 16e-eeuwse hallenkerk met een vroeggotische achtkante vieringtoren uit de 13e of begin 14e eeuw. De transeptarmen zijn 19e-eeuws. De oudste delen van de kerk zijn in veldsteen en/of breuksteen, zoals onder de toren en aan de basis van het noordelijk- en hoofdkoor. Interieur De drie beuken worden elk overkluisd door een houten tongewelf. Het hoofdkoor heeft een driezijdige sluiting. Ook de transeptarmen hebben een tongewelf. De zuidelijke transeptarm is omgebouwd tot een kapel voor de overleden pastoors van de parochie. Twee oudere schilderijen sieren de zijaltaren, en wel: Onze-Lieve-Vrouw met Kind schenkt rozenkrans aan de heilige Dominicus Guzman (18e eeuw) en Genezing van een kind door de heilige Blasius, van omstreeks 1600, mogelijk door de Izegemse kunstschilder Crombez. Een biechtstoel is van 1725. Ook is er een andere 18e-eeuwse biechtstoel, in Lodewijk XV-stijl. In dezelfde stijl werd de preekstoel uitgevoerd. Het orgel is van 1871-1872 en werd vervaardigd door Philippe Forrest. Enkele grafmonumenten van pastoors zijn einde 18e en begin 19e eeuw. Een epitaaf is van 1740. Een 18e-eeuws beeld van een slaaf werd gebruikt als offerblok voor de Broederschap der Heilige Drievuldigheid. Een gepolychromeerd houten beeld van Sint-Barbara is wellicht 17e-eeuws. Naast deze voorwerpen is veel ook afkomstig uit de 19e eeuw, waaronder het neogotisch hoofdaltaar van eind 19e eeuw.
Sint-Bavokerk (Goeferdingen)

De Sint-Bavokerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Geraardsbergen behorende plaats Goeferdinge, gelegen aan de Kastanjestraat. Deze kerk werd in 1776 gebouwd in classicistische stijl. Het betreft een bakstenen pseudobasiliek met rondbogige vensters en voorgebouwde westtoren. In de kerk vindt men het hoofdaltaar, de zijaltaren, de biechtstoel en de preekstoel, alle 18e-eeuws. Het arduinen doopvont is 15e-eeuws. De kerk bezit enkele 17e- en 18e-eeuwse schilderijen zoals een Mariadrieluik (1618), Aanbidding der herders (17e eeuw), Visioen van Sint-Jozef (1700), Onze-Lieve-Vrouw (18e eeuw) en Sint-Bavo met de Sint-Baafsabdij (1784). Interieur (impressie)
Sint-Germanuskerk (Egem)

De Sint-Germanuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Pittem behorende plaats Egem, gelegen aan Egemsdorpsplein 7. Geschiedenis Een eerste kerkje werd wellicht begin 10e eeuw gebouwd, gewijd aan Germanus van Auxerre, vermoedelijk door de monniken van de Sint-Amandsabdij te Saint-Amand-les-Eaux. In 1179 werd het patronaatsrecht geschonken aan de Abbaye Saint-Nicolas-des-Prés te Doornik. In 1547 werd deze eenbeukige kruiskerk vergroot door een zuidbeuk aan te bouwen. De godsdienstoorlogen noopten in 1578 tot maatregelen om de kerk voor schade te behoeden, maar in 1592 verkeerde de kerk al in ruïneuze toestand. Van 1609-1625 werd aan de wederopbouw van de kerk gewerkt. Het betrof nu een tweebeukige kerk met de noordelijke beuk als hoofdbeuk. In 1725 werd een preekstoel geplaatst. In 1863 werd besloten een nieuwe kerk te bouwen, een 30-tal meter verwijderd van het oorspronkelijke bouwwerk. In 1869 werd deze kerk in gebruik genomen. Het was een ontwerp van Pierre Nicolas Croquison. Gebouw Het betreft een driebeukige basilicale kruiskerk, in neogotische stijl opgetrokken in donkerrode bakstenen. De kerk heeft een ingebouwde westtoren met vier geledingen. Deze kerk werd tijdens de Eerste Wereldoorlog vrijwel vernietigd door de zich in 1918 terugtrekkende Duitsers, welke de toren opbliezen. In 1919 werd de kerk voorlopig hersteld en in 1923-1924 definitief herbouwd. In 1951-1952 werd de achtkante spits vervangen door een vierzijdig exemplaar. Interieur Veel van de kerkinventaris stamt van omstreeks 1900. De preekstoel is van 1725. De communiebank is van de eerste helft van de 18e eeuw en werd aangekocht bij een particulier. Een grafsteen van 1479 herdenkt Bernardekin Van den Eyghene Jans zuene, een overleden kind. Uit de 2e helft van de 17e eeuw is een schilderij, voorstellende de Heilige Germanus van Auxerre.
Tumuli van Seron

De Tumuli van Seron (lokaal aangeduid met Campagne des Tombes) zijn drie Gallo-Romeinse grafheuvels bij Seron in de Belgische gemeente Fernelmont in de provincie Namen. Ze liggen in de deelgemeente Forville. Ze zijn gelegen aan het kruispunt van de wegen Rue des Tumulis en de chemin de Hemptinne aux Tombes en daarmee op 4,5 kilometer ten zuiden van de oude Romeinse weg. In 1854 onthulden opgravingen een verscheidenheid van objecten: aardewerk, lampen, flessen, urnen, fragmenten van verkoolde menselijke beenderen en een sestertie van Hadrianus, waardoor de tumuli gedateerd konden worden in de 2e eeuw. Al deze objecten in het archeologisch museum van Namen. De grafheuvels zijn geclassificeerd als monumenten. De drie tumuli staan genoteerd op de Carte de Ferraris van 1777 (kaart 135Ab) als Tombes de Buhay, terwijl op de huidige kaarten van het Nationaal Geografisch Instituut (41/5S kaart) ze staan vermeld als Tombes à Séron. Zie ook Gallo-Romeinse tumuli in België
Opéra Royal de Wallonie

Die Opéra Royal de Wallonie (ehemals Théâtre royal de Liège) ist das Theater der Stadt Lüttich in Belgien und neben La Monnaie und den beiden Gebäuden der Vlaamse Opera eines der vier Opernhäuser im Land. Geschichte 1816 stellte König Wilhelm I. von Oranien der Stadt Lüttich die seit der Besetzung durch französische Revolutionstruppen ungenutzten Grundstücke und das Gebäude des alten Klosters der Dominikaner zur Verfügung, um darauf ein Theater zu bauen. Die Grundsteinlegung erfolgte im Juli 1818. Gebaut wurde nach dem Entwurf des Architekten Auguste Duckers. Das Theater weist eine klassizistische Architektur auf. Die Hauptfassade ist von einer Marmorkolonnade geprägt und von einer Balustrade begrenzt, die ein überragender Giebel schmückt. Das Théâtre Royal de Liège wurde am 4. November 1820 eröffnet und ging 1852 in das Eigentum der Stadt über. Als erste wurde die Oper Zémire et Azor von André-Ernest-Modeste Grétry gespielt. In der Statue des Bildhauers Guillaume Geefs auf dem Platz vor dem Theater ist der aus Lüttich stammende Komponist Grétry dargestellt. Weblinks Offizielle Homepage der Opéra Royal de Wallonie Einzelbelege
Ópera Real de Valonia

Ópera Real de Wallonie (Opéra royal de Wallonie) es la compañía de ópera de la ciudad de Lieja, Bélgica. Es uno de los cuatro teatros de ópera de Bélgica con una importante temporada anual, las otras son las de Bruselas (La Monnaie), Gante y Amberes (Vlaamse Opera). Fundada en 1967, la compañía y el ballet del mismo nombre tienen su sede en el Théâtre Royal de Liège, inaugurado en 1820, de estilo Neoclásico. Permaneció cerrado durante la Primera Guerra Mundial. El auditorio tiene capacidad para 1033 espectadores. Enlaces externos Sitio oficial
Opéra Royal de Wallonie

L'Opéra Royal de Wallonie è il teatro dell'opera di Liegi, Belgio, uno dei quattro esistenti nel paese. Storia Nel 1816, il re Guglielmo I dei Paesi Bassi cedette alla città di Liegi il suolo e gli edifici del vecchio convento dei domenicani a condizione che vi venisse edificato un teatro. La prima pietra venne posta nel luglio 1818. Costruito secondo il progetto dell'architetto Auguste Duckers, il teatro in stile neoclassico ha una forma di un parallelepipedo. La facciata principale è decorata con un colonnato in marmo, limitato da una balaustra e sormontato da un timpano. Il Théâtre Royal de Liège venne inaugurato il 4 novembre 1820 e divenne proprietà della città nel 1852. La statua posta nella piazza antistante il teatro rappresenta il musicista André Grétry, opera dello scultore Guillaume Geefs. Il cuore del musicista vi fu deposto nel 1842. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Opéra Royal de Wallonie Collegamenti esterni (EN) Opéra Royal de Wallonie, su Structurae.
Opéra Royal de Wallonie

De Opéra Royal de Wallonie (Koninklijke Waalse Opera) of het voormalig Théâtre royal de Liège te Luik is een historisch gebouw in het midden van het centrum van Luik. Geschiedenis Door besluit van koning Willem I der Nederlanden vanuit 1816 werd er een fonds ingericht ter oprichting van een theatergebouw. De architect Auguste Duckers maakte er plannen voor een gebouw in het neoclassicistische stijl met een colonnade uit marmer. Het gebouw is opgericht op een locatie van een oud dominicanenklooster en bij de bouw werd materiaal gebruikt van twee voormalige kerkgebouwen. Met de opbouw werd in 1818 begonnen. De feestelijke inwijding beleefde het Théâtre royal de Liège, zoals het aanvankelijk heette, op 4 november 1820. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was er een moeilijke periode van augustus 1914 tot de heropening in oktober 1919. Ter gelegenheid van de Wereldtentoonstelling van 1930 in Luik werd er boven op het gebouw een fronton met een sculptuur van allegorische figuren geplaatst. Het gebouw werd volledig gerenoveerd tussen 2009 en 2012. Tijdens de tijdelijke sluiting werden de voorstellingen gegeven in een tent nabij de Maas. Koninklijke Waalse Opera (L'Opéra Royal de Wallonie) Uit de fusie van het Théâtre royal de Liège en het "Grand Théâtre" in Verviers ontstond in 1967 de Koninklijk Waalse Opera of de Opéra royal de Wallonie (ORW) - "Centre Lyrique de la Communauté Française". Tegenwoordig wordt het theater financieel gesteund door de stad Luik, de Waalse regio en de provincie Luik. De grote zaal van het gebouw heeft een capaciteit van 1033 zitplaatsen. In mei 2009 begon een groot renovatieproject dat twee jaar zal duren. Vele beroemde zangers traden in het operagebouw op, onder meer Ruggero Raimondi en José van Dam alsook befaamde dirigenten als Jean-Claude Malgoire. Leiding Bibliografie Jules Martiny: Histoire du Théâtre de Liège, depuis son origine jusqu'à nos jours, Liège, Vaillant-Carmanne, 1887. Philippe Vendrix (dir.): La genèse d'un opéra. Le Théâtre de Liège en 1820, Liège, Société liégeoise de Musicologie, 1995. Patrick Dejarnac: Ballet masques, Liège, Chauveheid, 1995 Externe links Officiële internetpagina Officiële internetpagina van de vrienden van de "Opéra Royal de Wallonie" Referenties
Ópera Real da Valónia

A Ópera Real da Valónia (em francês: Opéra royal de Wallonie) é uma companhia de ópera da cidade de Liège, na Bélgica. É uma das quatro casas de ópera da Bélgica com uma importante temporada anual, sendo as outras as de Bruxelas (De Munt/La Monnaie), Gant e Amberes (Der Vlaamse Opera). Fundada em 1967, a companhia e o ballet do mesmo nome têm sede no Théâtre Royal de Liège, inaugurado em 1820, de estilo Neoclássico. Permanecu fechado durante a Primeira Guerra Mundial. O auditório tem capacidade para 1033 espectadores. Ligações externas Sitio oficial
Keigatbos

Het Keigatbos is een boscomplex van zo’n 100 hectare groot in het Meetjesland in Belgische provincie Oost-Vlaanderen, op de grens van Ursel (Aalter), Zomergem en Oostwinkel (Lievegem). Bossen met statige dreven wisselen er af met weilanden, akkers en kleine landweggetjes. Het Keigatbos is de meest oostelijke uitloper van zijn bekende grote broer, het Drongengoedbos. De naam “Keigat” verwijst naar het onvruchtbare karakter van de bodem: een afgelegen heuvelrug waar veel keien en stenen te vinden zijn, overblijfselen van een miljoenen jaren oude zeebodem. Een groot deel van de bossen zijn private bezit en niet toegankelijk voor bezoekers. Natuurpunt heeft er een kleine 30 hectare in bezit, verspreid over drie blokken: het zogenaamde Berhoutbos, nabij het veldkruis, het Pastershuyzekensbos in de St-Jansstraat en het Essenbos aan de Gentweg. Het beheer van Natuurpunt focust zich op het herstel en uitbreiden van het bos en de omzetting van naaldbos naar gevarieerd en ecologisch waardevol loofbos, afgewisseld met natte graslanden. Natuurbeleving Het Keigatbos is vrij toegankelijk op de wandelpaden en dreven. Het wandelknooppuntennetwerk 'Meetjeslandse Bossen', het fietsknooppuntennetwerk en de Streek-GR Uilenspiegel doorkruisen het bosgebied. Verder zijn er mountainbikeroutes en een ruiterpad. Afbeeldingen Bronnen Natuurpunt
Monseigneur Ladeuzeplein

Het Monseigneur Ladeuzeplein, kortweg Ladeuzeplein, is een plein in het centrum van de Belgische stad Leuven. Het plein werd genoemd naar de voormalige rector magnificus van de KU Leuven, monseigneur Paulin Ladeuze. Het Ladeuzeplein is het grootste plein in Leuven qua oppervlakte. Tot na de Tweede Wereldoorlog heette het plein Volksplaats. Geschiedenis In de volksmond stond het plein bekend als de Jeirkarlisse, in samenhang met de Steenkarlisse, het nabije Herbert Hooverplein. De naam 'Jeirkarlisse' gaat terug op de orde der clarissen, die op die plaats, op een zandheuvel, een klooster hadden. In 1783 werd het klooster echter opgeheven. In 1787 kocht de stad Leuven het gebied van de staat, die eigenaar was geworden, om er een houtmarkt te vestigen. Het gebied werd geëffend in 1795 en in 1806 en vanaf 1807 kon men er brandhout en mengvoer aankopen. Het eerste huis aan het nieuwe plein werd gebouwd in 1812. Het plein heette toen Place-Napoléon/(Napoleonplein). Later ontving het de naam Volksplaats om uiteindelijk herdoopt te worden tot Monseigneur Ladeuzeplein. Universiteitsbibliotheek Het Ladeuzeplein wordt gedomineerd door de monumentale bibliotheek van de KU Leuven, een gebouw in neorenaissance-stijl, daterend uit 1921. Het gebouw was een gift van de Verenigde Staten aan de stad Leuven nadat de oorspronkelijke bibliotheek uit de 17de eeuw gelegen aan de Naamsestraat, in augustus 1914 bij het begin van de Eerste Wereldoorlog, werd platgebrand door de Duitse bezetter. Tegenwoordig omvat de collectie ongeveer vier miljoen boekwerken. Kunst Na de Eerste Wereldoorlog werd het standbeeld van Sylvain Van de Weyer verplaatst van het Martelarenplein aan het station naar het Ladeuzeplein. Vanwege de heraanleg van een ondergrondse parking voor 750 voertuigen, die het gewicht van het beeld niet kon dragen, verhuisde het in 1988 opnieuw, ditmaal naar een rotonde op de Kapucijnenvoer. In 2005 plaatste kunstenaar Jan Fabre een nieuw monument op het plein, de Totem, een 23 meter hoge inox naald met daarop een omgekeerde kever gespietst is een geschenk van de KU Leuven aan de stad Leuven ter gelegenheid van de 575ste verjaardag van de universiteit. Ook muzikale kunst is een belangrijk aspect van het culturele aanbod. Regelmatig worden beiaardconcerten georganiseerd, waarbij ten volle gebruikgemaakt wordt van de in 1983 volledig gerestaureerde beiaard in de Universiteitsbibliotheek, die bij die gelegenheid werd vernieuwd en uitgebreid tot 63 klokken. Het plein werd in 2007 eenmaal gebruikt als locatie voor het hernieuwde Marktrock. Evenementen Wekelijkse vrijdagmarkt Planten- en bloemenmarkt en bro­can­te­rie (1e zaterdag van mei) Elke zaterdag in juli en augustus beiaardconcerten Ladeuze Bells Jaarlijkse kermis tijdens de maand september Jaarlijkse cultureel evenement Leuven in Scène Jaarlijkse studentenwelkom in de maand oktober Jaarlijkse kerstmarkt in december Elke drie jaar vindt begin mei de Leuvense Beiaardcantus plaats, met meer dan 4.000 deelnemers