NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Флоренн (авіабаза)

Авіаційна база Флоренн (також — авіабаза Жан-Оффенберг, фр. Base Aérienne de Florennes) — складова частина бельгійського повітряного компоненту. Розташована в окрузі Філіпвілль провінції Намюр на півдні країни. Тут базуються 1-ша і 350-та винищувальні ескадрильї, озброєні літаками F-16 та F-35. Командувач — полковник Венсан Маньє. Історія Аеродром поблизу Флоренна почали будувати для «Люфтваффе» у 1942-му; станом на середину 1944, коли союзники проводили численні бомбардування авіабази, роботи ще не були повністю завершені. 1947 року аеродром перейшов у власність ВПС, там створили 161-ше винищувальне крило на Supermarine Spitfire. 1951-го базу перевели на F-84E Thunderjet, які за чотири роки замінили F-84F Thunderstreak, 1970 — Mirage 5, а 1988 року база отримала F-16. Сучасність Наприкінці лютого 2025 року до Флоренна надійшли чотири симулятори польоту для підготовки майбутніх пілотів F-35; перепідготовка льотчиків почалася 2023-го на авіабазі Люк в Аризоні, а поставки винищувачів стартували 13 жовтня 2025-го прибуттям першої партії з трьох літаків. Російсько-українська війна Персонал авіабази брав участь у підготовці пілотів та наземного персоналу українських ВПС для F-16. Інциденти 2018 року унаслідок «дружнього вогню» (техперсонал випадково запустив авіаційну гармату і влучив у бензобак сусіднього літака) було повністю знищено один і ушкоджено два місцевих F-16. Примітки
Kirche Hl. Sava (Brüssel)

Die Kirche Hl. Sava (serbisch: Црква светог Саве Српског, Crkva svetog Save Srpskog) ist eine serbisch-orthodoxe Kirche in der belgischen Hauptstadt Brüssel. Die Kirche ist dem serbischen Nationalheiligen und Begründer der Serbisch-orthodoxen Kirche, dem Hl. Sava von Serbien geweiht. Sie ist die Pfarrkirche der Pfarrei Brüssel im Dekanat Benelux der Eparchie Westeuropa der Serbisch-orthodoxen Kirche, mit Sitz in der französischen Hauptstadt Paris. Die Kathedrale der Eparchie ist ebenfalls dem Hl. Sava geweiht. Bischof der Eparchie Westeuropa ist Luka (Kovačević). Lage Die Kirche steht in der Rue des Etangs Noirs 110 in Molenbeek-Saint-Jean/Sint-Jans-Molenbeek westlich des Stadtzentrums von Brüssel. Geschichte Kirchengebäude Die Kirche wurde von 1924 bis 1925 als römisch-katholische Kirche im Stil der Moderne erbaut und war der Allerheiligen Gottesmutter Maria geweiht. Architekt der Kirche war Victor Degan. Am Vidovdan, dem 28. Juni 2004 wurde sie der Serbisch-orthodoxen Kirche zur Nutzung übergeben. Um die orthodoxe Liturgie richtig zelebrieren zu können, wurde eine reich verzierte Ikonostase aus Eichenholz mit Ikonen in der Kirche eingebaut. Am 23. September 2010 wurde die Kirche, das Pfarrhaus und der Kirchhof offiziell durch die Unterzeichnung eines Vertrages beim Notar von der Römisch-katholischen Kirche an die Serbisch-orthodoxe Kirche übergeben. Priester der Kirche ist Jakov Marković und Diakon Dušan Marković. Pfarrei Hl. Sava in Brüssel In Brüssel finden seit der Errichtung der Pfarrei im November 1990 regelmäßig serbisch-orthodoxe Gottesdienste statt. Die Pfarrei wurde von den Behörden des Königreichs Belgien anerkannt. Meist fanden die Gottesdienste in Privaträumen statt, da es bis zum Jahre 1999 kein serbisch-orthodoxes Gotteshaus in Brüssel gab. 1999 wurde von dem Priester mit Unterstützung der Kirchgemeinde ein Haus gekauft, in dem eine Kapelle Hl. Sava, ein Kirchensaal und drei Wohnungen zur Vermietung sich befanden. Zurzeit ist das Haus mit der Kapelle an die Georgisch-orthodoxe Kirche vermietet. Weblinks Die Seite der Serbisch-orthodoxen Kirche in Brüssel (serbisch) Artikel über die Kirche auf der Seite sabory.ru, (russisch) Artikel über die Pfarrei auf der Seite der Eparchie Westeuropa, (serbisch)
Onze-Lieve Vrouw Middelareskerk (Sint-Jans-Molenbeek)

De Onze-Lieve-Vrouw Middelareskerk (Frans: Église Notre-Dame Médiatrice) was een rooms-katholiek kerkgebouw aan de Zwarte Vijversstraat 110 te Sint-Jans-Molenbeek. Sinds 1999 is dit de Sint-Savakerk, waarin de Servisch-orthodoxe Kerk bijeenkomt. Deze is gewijd aan de Heilige Sava van Servië. De kerk werd gebouwd in 1925 en architect was Victor Degand. Het is een basilicale kerk in baksteen en beton. De voorgevel oogt rechtlijnig. Er is een massief met beton omlijst ingangsportaal waarboven zich een reliëf bevindt dat Maria voorstelt aan wie door leken en geestelijken de kerk wordt aangeboden. Jacques Tiberius vervaardigde het doopvont en een Mariabeeld.
Kandahar Farm Cemetery

Kandahar Farm Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Nieuwkerke, een deelgemeente van Heuvelland. De begraafplaats ligt 1.900 m ten noordoosten van het dorpscentrum, langs de weg naar Wulvergem. Ze werd ontworpen door Charles Holden, in samenwerking met William Cowlishaw en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het terrein heeft een L-vormig grondplan met een oppervlakte van 2.809 m² en is omgeven door een natuurstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat vooraan vlak bij de toegang. Er liggen 446 doden begraven waarvan 11 niet meer geïdentificeerd konden worden. Geschiedenis De begraafplaats lag dicht bij een boerderij die door de Britten Kandahar Farm werd genoemd, naar een plaats in Afghanistan waar de Britten een basis hadden. Ze werd gebruikt vanaf november 1914 tot het voorjaar van 1918 toen de dorpen Wulvergem en Nieuwkerke tijdens het Duitse lenteoffensief in vijandelijke handen vielen. Toen deze dorpen in september 1918 werden heroverd, werd de begraafplaats opnieuw gebruikt tot oktober van dat jaar. Onder de 446 slachtoffers bevinden zich 218 Britten (waarvan 11 niet geïdentificeerde), 186 Australiërs, 6 Canadezen, 33 Nieuw-Zeelanders en 3 Duitsers. Voor 1 Australiër werd een Special Memorial opgericht omdat zijn graf door artillerievuur werd vernietigd en niet meer teruggevonden werd. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Graven Onderscheiden militairen Ralph Zouch Drake-Brockman, luitenant bij de Royal Field Artillery, Charles Arthur Carter, onderluitenant bij de Durham Light Infantry en Anthony Johnson, onderluitenant bij het Worcestershire Regiment werden onderscheiden met het Military Cross (MC). Laatstgenoemde ontving deze onderscheiding tweemaal (MC and Bar). William Smith, sergeant bij het Royal Army Medical Corps werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal en de Military Medal (DCM, MM). William Anderson Connell, kapitein bij de Australian Infantry, A.I.F., Frederick William Watson, onderluitenant bij het New Zealand Machine Gun Corps en A. Jessup, schutter bij de Rifle Brigade werden onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). onderluitenant George Cochrane, sergeant A. Robins, de korporaals David Cohen, Henry Coombes, Robert Henry Hill, E. Shotter en Thomas Watson en schutter James Kavanagh ontvingen de Military Medal (MM). Minderjarige militair James Kavanagh, schutter bij de Royal Irish Rifles was 17 jaar toen hij op 6 september 1918 sneuvelde. Aliassen sergeant Alfred McDermott diende onder het alias A. Mack bij het Cheshire Regiment. schutter Ernest Cecil Ames diende onder het alias A. Johnson bij het London Regiment (City of London Rifles). geleider Alfred Cole diende onder het alias Jack Plush bij de Australian Field Artillery. soldaat Joseph Eckersley diende onder het alias J. Gregory bij de Australian Infantry, A.I.F.. Externe links Kandahar Farm Cemetery op de website van de CWGC. Kandahar Farm Cemetery op de website van WO1.be
Église Saint-Nicolas d'Eupen

L’église Saint-Nicolas est un édifice religieux catholique sis au centre de la ville d’Eupen en Belgique, une ville importante de la région germanophone de Belgique. Une chapelle Saint-Nicolas du XIIIe siècle est remplacée par une église gothique au XVe siècle. Reconstruite et agrandie au XVIIIe siècle l’église est le lieu de culte de la communauté catholique d’Eupen. Histoire Un document datant de 1213 mentionne une chapelle Saint-Nicolas (évêque de Myre), à Eupen. La chapelle est remplacée au cours des XIVe et XVe siècles par une modeste église gothique. Les drapiers prospères d’Eupen considèrent cette église comme peu digne de leur statut socio-économique florissant. Aussi un nouvel édifice est-il construit entre 1720 et 1726, pour lequel on fit appel à l’architecte aixois Laurent Mefferdatis. L’édifice religieux est consacré et ouvert au culte en 1729. A la fin du XIXe siècle on souhaite donner à la façade un aspect plus monumental. Le clocher de l’ancienne église, transformé et surélevé, devient la tour de droite du nouvel édifice. A gauche une seconde tour, construite à l’identique, est édifiée. Entre les deux une façade dont le portail (de l’église de 1724) est surmonté des statues des trois saints: Nicolas, Lambert (évêque de Liège) et …(?) Le maître d’œuvre en est l’architecte Lambert von Fisenne (1852-1903) qui réalise les travaux en 1897-1898. Description L’église Saint-Nicolas est de type ‘église-halle’, sans transept ni déambulatoire. La nef est faite de pierres brutes provenant en partie de l’ancienne église. Les fenêtres sont élevées et en plein cintre avec encadrement en pierres de taille. Le sanctuaire est à sept pans et surmonté d’un pinacle avec clocheton. Les plafonds sont décorés de stuc. Les colonnes des travées sont cylindriques. L’ensemble est de style baroque. Patrimoine Le maître autel date de 1740. Il est surmonté des statues en bois peint des saints Nicolas et Lambert. Les deux autels latéraux datent de 1770. La chaire de vérité date de 1730, les confessionnaux sont de la même époque. L’orgue est œuvre du facteur d’orgue liégeois Guillaume Robustelly. Il fut construit en 1760-1762. Liens externes Ressource relative à l'architecture : Kulturerbearchiv der Deutschsprachigen Gemeinschaft Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la province de Liège
Chiesa di San Nicolò (Eupen)

La chiesa di San Nicolò è il principale edificio religioso della città di Eupen, importante centro della Comunità germanofona del Belgio, edificato nel XVIII secolo dove prima sorgeva una chiesa gotica quattrocentesca. Storia Un documento datato 1213 menziona una cappella dedicata a San Nicola di Bari a Eupen, che tra il XIV e il XV secolo fu sostituita da una chiesa in stile gotico. I ricchi mercanti di stoffe di Eupen consideravano però questa chiesa inadeguata al loro florido status socioeconomico: tra il 1720 e il 1726 fu dunque realizzata una nuova chiesa, in sostituzione della precedente, progettata dall'architetto Laurent Mefferdatis. Questa nuova chiesa fu consacrata nel 1729. Verso la fine del XIX secolo si decise di dare alla facciata un aspetto più monumentale, affidando i lavori a Lambert von Fisenne, che eseguì i lavori tra il 1897 e il 1898. La torre campanaria della vecchia chiesa, trasformata e innalzata, divenne la torre destra della nuova facciata e ne fu realizzata una identica sul lato opposto. Tra le due torri rimase il portale del 1724, sopra il quale furono poste le statue di tre santi: San Nicola, San Lamberto e un terzo santo. Architettura La chiesa è a navata unica, senza transetto né deambulatorio. Le pietre utilizzate per le murature sono in gran parte provenienti dall'antica chiesa. Le finestre, alte e con arco a sesto ribassato, sono incorniciate con pietre bianche. I soffitti sono decorati con stucchi, le colonne delle campate sono cilindriche e l'insieme è in stile barocco. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Nicolò
Sint-Niklaaskerk (Eupen)

De Sint-Niklaaskerk (Duits: Sankt Nikolauskirche) is de katholieke hoofdkerk van de Belgische stad Eupen, gelegen aan de Kirchgasse in de bovenstad (Oberstadt). Geschiedenis In 1213 werd in de Annales Rodenses een aan Sint-Nikolaas gewijde kapel te Eupen vermeld, die ondergeschikt was aan de parochie van Baelen. In de 14e of 15e eeuw kwam er een gotische kerk en in 1695 werd Eupen een zelfstandige parochie. In 1707 kwam een pastorie tot stand. De huidige kerk werd gebouwd van 1720-1726 naar ontwerp van Laurenz Mefferdatis. Het bouwwerk is in renaissancestijl ontworpen. Met zijn voorgevel met de dubbeltorens is het een kenmerkend bouwwerk voor de stad. De voorgevel werd door Lambert von Fisenne in begin 20e eeuw nog aanzienlijk gewijzigd. De zuidelijke toren bevat nog restanten van de 13e-eeuwse voorganger, en de noordelijke toren werd door Mefferdatis toegevoegd. De wijziging door Von Fisenne behelst onder meer de galmgaten, waarbij de klokken door de bekende fabrikantenfamilies als Grand Ry en Hüffer werden geschonken. De ronde nis boven de klokkenverdieping bevat in de rechtertoren een uurwerk en in de linkertoren het wapen van Paus Leo XIII. De torens worden gedekt door uitvormige helmdaken, onderbroken door kleine achtkante tussentorentjes. In de voorgevel bevinden zich drie nissen met daarin de beelden van respectievelijk Sint-Nicolaas, Jezus Christus, en Sint-Anna. Deze beelden werden in 1897 in het atelier van Wilhelm Pohl vervaardigd. Interieur De kerk is driebeukig en heeft een zevenzijdig afgesloten koor. Van belang is het hoofdaltaar in barokstijl, dat van 1740-1744 werd gebouwd naar ontwerp van Johann Joseph Couven. Het werd door de spinners en wevers van Eupen gesticht. Het omvat onder meer een tabernakel met daarboven de beelden van Sint-Niklaas en Sint-Lambertus. Daarboven wordt de Drievuldigheid afgebeeld. Naast het hoofdaltaar bevinden zich twee nissen, voor Onze-Lieve-Vrouw respectievelijk Sint-Jozef. De Maria-nis is van 1865 en werd door de familie Grand Ry geschonken en wapenschilden van deze familie zijn er op te vinden. De Jozef-nis is eveneens 19e-eeuws en bevat de wapenschilden van lakenfabrikant en burgemeester Walter Mostert en diens vrouw. De zijaltaren zijn aan Maria respectievelijk Sint-Anna gewijd. Ze zijn van 1770 en vervaardigd in de stijl van Couven. De preekstoel is van 1730 en een van de oudste meubelen van deze kerk, uitgevoerd in régencestijl. Van de overige bezittingen van de kerk kunnen worden genoemd een aantal in hout uitgevoerde beelden van de Apostelen en de Evangelisten, van omstreeks 1640 en afkomstig van de Minderbroederskerk te Keulen. De kerk bezit een Robustelly-orgel van 1764. Dit werd gemoderniseerd in 1966 waarbij de technische delen van het oude orgel door de firma Verschueren werden vervangen door moderner materiaal. Met de oude delen van dit en andere orgels bouwde Verschueren een nieuw orgel dat zich bevindt in de Caroluskapel te Roermond.
Церковь Святого Николая (Эйпен)

Приходская церковь Святого Николая (нем. St. Nikolaus Pfarrkirche) — римско-католическая церковь в Бельгии, главная католическая церковь города Эйпен в немецкоязычной части Бельгии. Церковь расположена на Рыночной площади (нем. Markplatz, Марктплац) Первая церковь на месте нынешнего храма Святого Николая была построена в XIII веке, но нынешнее здание было построено в 1724—1729 годах по проекту ахенского архитектора Меффердатиза в стиле, включавшем элементы ренессанса. В кладке южной башни сохранились фрагменты первоначального здания. Современный фасад с двумя башнями возведён в 1898 году по проекту ахенского архитектора Физенне. Убранство церкви выполнено в стиле ахенского и льежского барокко. Главный алтарь выполнен по проекту ахенского архитектора Кувена. Литература Minderjahn, Rolf. Eupen. Unterwegs in der Hauptstadt des deutschsprachigen Belgiens. — Eupen : GEV (Grenz-Echo Verlag), 2014. — С. 43-45. — ISBN 978-3-86712-077-7.
Sint-Bartholomeüskapel

De Sint-Bartholomeüskapel is een kapel in de tot de Luikse gemeente Sankt Vith behorende plaats Wiesenbach. Geschiedenis Het is een van de oudste monumenten in de Duitstalige Gemeenschap in België. In het jaar 876 werd de eerste aanzet voor dit bouwwerk gegeven. De eenbeukige kapel heeft een gotisch koor en werd in 1680 gerenoveerd. In 1794 werd de kapel, die in verval was geraakt, opnieuw gerestaureerd. Gebouw Het schip is gebouwd in breuksteen, die gepleisterd is. Het dak is bedekt met leien. Voor de ingang is er een afdak dat gedragen wordt door twee gotische pilaren. Boven het afdak bevindt zich een torentje. Het gotische koor, van de vijftiende eeuw, heeft zeldzame -eveneens gotische- muurschilderingen. Onder het afdak bevonden zich enkele grafstenen in leisteen, die tegenwoordig tegen de binnenwand zijn bevestigd. De eiken toegangsdeur, voorzien van nagels, is eveneens 15e-eeuws. De kapel wordt omgeven door een omheind kerkhof. Deze kapel werd in 1937 geklasseerd als monument en is daarmee één der eerste beschermde monumenten van België.
Prinz-Philippe-Stadion

Das Prinz-Philippe-Stadion (französisch Stade Prince Philippe) ist ein Fußballstadion in der belgischen Gemeinde Kelmis (französisch La Calamine) in der Provinz Lüttich. Es ist das zweitgrößte Fußballstadion in der deutschsprachigen Gemeinschaft Belgiens und die Heimspielstätte des Fußballvereins RFC Union Kelmis. Geschichte Die Anlage wurde Anfang der 1990er Jahre errichtet. Die Einweihung fand am 23. Februar 1994 statt. 2012 und 2013 wurde es für 685.000 Euro ausgebaut und um eine überdachte Sitzplatztribüne, vier neue Umkleidekabinen sowie einen Versammlungsraum erweitert. Das Projekt wurde zu 60 % von der deutschsprachigen Gemeinschaft finanziert, für den Rest kamen der Verein und die Gemeinde Kelmis auf. Ebenfalls 2013 erhielt das Stadion für 450.000 bis 500.000 Euro einen Kunstrasenbelag. Name Die Anlage ist nach dem aktuellen belgischen König Philippe benannt, der das Stadion als Prinz einweihte. Eine Umbenennung in König-Philippe-Stadion ist nicht vorgesehen. Weblinks europlan-online.de: Stade Prince Philippe – Kelmis (La Calamine) Einzelnachweise
Aartsengel Michaëlkerk (Genk)

De Aartsengel Michaëlkerk is de parochiekerk van de Oekraïense autocefale Orthodoxe Kerk, onderdeel van het Oecumenisch patriarchaat van de Orthodoxe Kerk in België en ressorterend onder het Oecumenisch patriarchaat van Constantinopel. Het kerkgebouw is gelegen aan de Hulshagenstraat te Genk, in de wijk Hoevenzavel, westelijk van Waterschei. Het werd gebouwd vanaf 1984 en in 1986 ingewijd en is een ontwerp van de architect-ingenieur Guido Walgraeve uit Genk. De kerk, in Byzantijnse stijl gebouwd, bezit een bijzondere iconostase. De diensten worden gehouden in het Oekraïens. Externe link Parochie Aartsengel Michaël
Собор Архангела Михаила (Генк)

Собор Архангела Михаила — украинский православный храм в городе Генк (Бельгия). Находится под юрисдикцией Украинской православной церкви в диаспоре, входящей в состав Константинопольской православной церкви. Богослужения проходят на украинском языке. Характеристика Здание церкви расположена в районе Хульсхагенстрат в Генке. Церковь построена в византийском стиле и имеет своеобразный иконостас. Храм был построен по проекту бельгийского архитектора Гвидо Валграве в 1984 году и освящен 24 августа 1986 года. История создания Первая православная община в городе Генк появилась в 1948 году. Она состояла из украинских рабочих, которые с семьями прибыли железнодорожным транспортом в апреле 1947 года в бельгийскую провинцию Лимбург из американской оккупационной зоне в послевоенной Германии. Они поселились в Генке и вскоре организовали небольшую церковь, расположенную в одном из бараков. В 1980-х годах власти города намеревались снести этот барак, уже находившийся в аварийном состоянии. В связи с этим, православные верующие, благодаря жене священника Фриде Деревянко смогли собрать средства и начали строительство полноценного храма. Строительство было завершено в 1984 году, освящение новой церкви состоялось 24 августа 1986 года. Ссылки Собор Архангела Михаила на карте Приходы УАПЦ в Бельгии Примечания
Собор Архистратига Михаїла (Генк)

Церква Святого Архистратига Михаїла (Генк) — український храм у м. Генк (Бельгія). Належить до УАПЦ в Діаспорі. Православну громаду УАПЦ в місті Генк започатковано 1948 року. Засновниками парафії були робітники з родинами, котрі в квітні 1947 року прибули залізничним транспортом у бельгійську провінцію Лімбурґ з табору м. Корнберґ на американській окупаційній зоні у повоєнній Німеччині. Вони поселилися у районі Звартберґ м. Ґенк і працювали у вугільних копальнях. Долаючи різні труднощі свідомі своєї прабатьківської віри українці організувалися і влаштували у приділеному бараці церкву, де впродовж тривалого часу і відправлялися Богослуження. Час минав і барак поволі підупадав, і взагалі громада стояла перед питанням дальшого її існування, тому що церкву мали зносити. Це питання громада вирішила.Так постав план побудови нового храму, ініціяторкою і рушійною силою якого була пані-матка Фріда Дерев'янка. Після звільнення бараку громада відправляла свої богослужіння в орендованому приміщенні в Генку, до завершення будівництва церкви і прицерковних приміщень, освячення нової церкви відбулося 24 серпня 1986 року. Ця церква стала головним центром святкування 1000-ліття Хрещення Русі у Західній Європі. Будівля церкви розташована в районі Хульсхагенстрат в Генку, в районі Ховензавель, на захід від Уотерсхея. Храм збудований у візантійському стилі упродовж 1984—1986 років за проєктом архітектора-інженера Гвідо Валграве з Генка. Відкриття святині відбулося у 1986 році. Має своєрідний іконостас. Служби правляться українською мовою. Примітки Посилання Православна церква Святого Архистратига Михаїла Ставропігія на мапі [Архівовано 29 серпня 2019 у Wayback Machine.] Парафії УАПЦ в Бельгії [Архівовано 15 січня 2019 у Wayback Machine.]
Begraafplaats van Oostrozebeke

De Begraafplaats van Oostrozebeke is een gemeentelijke begraafplaats in de Belgische gemeente Oostrozebeke. Ze ligt 300 m ten noordoosten van de Markt en is bereikbaar via een weg van 75 m aan de Kalbergstraat. Militaire graven Op de begraafplaats liggen twee Britse slachtoffers uit de Eerste Wereldoorlog. Hun namen zijn: L.B. McMurtry (Royal Air Force) gesneuveld op 14 oktober 1918 en Wilfrid Gilbert Morgan (Royal Flying Corps) gesneuveld op 23 oktober 1917. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd onder Oostrozebeke Communal Cemetery.
Bilzermolen

De Bilzermolen (ook: Bilsermolen of Bouchoutmolen) is een watermolen op de Demer, gelegen aan de Kattebroekstraat 11, iets ten zuiden van de kom van Bilzen. Deze onderslagmolen fungeerde als korenmolen. Reeds in de 13e eeuw heeft hier een molen gestaan, en in 1569 werd hij vermeld als Bouchoutmolen. In 1893 werd de molen beschadigd en daarna hersteld. Het molenbedrijf werd omstreeks de jaren van de Tweede Wereldoorlog stopgezet. In 1998 overstroomde de Demer, waarbij de taluds van de molen werden beschadigd. Om dit te voorkomen werd in 2001 een bypass gebouwd met een vistrap. Ook werd begin 21e eeuw het molenhuis gerestaureerd. De molen heeft een metalen halfslag-rad en ook het maalwerk is nog intact. De huidige bewoner voerde rond 2022 nog renovatiewerken uit aan het metalen molenrad, de boom en het binnenwerk van de molen.
Suetendaelmolen

De Suetendaelmolen (ook: Daalmolen of Broekmolen) is een watermolen op de Zutendaalbeek, gelegen aan Watermolenweg 5 te Zutendaal in Belgisch Limburg. Het waterrad is circa 3,60 meter hoog en wordt aangedreven door water van een wijer die gevoed wordt door de Zutendaalbeek. De naam Broekmolen kreeg ze naar het nabijgelegen gehucht Broek. Deze bovenslagmolen deed dienst als korenmolen. Begin 16e eeuw werd al schriftelijk melding gemaakt van een watermolen op deze plaats. In 1616 werd de molen heropgericht, maar niet lang daarna werd ze weer platgebrand door plunderende soldaten. In de tweede helft van de 17e eeuw werd ze opnieuw opgebouwd en ze werd eigendom van de Commanderij van Alden Biesen. Deze verpachtte de molen. In 1762 vond een ingrijpende verbouwing plaats. De huidige korenwatermolen werd rond 1860–1870 gebouwd. In 1995 werd de molen beschermd als monument; ook de molenaarswoning, die deels nog hersteld kan worden in een oudere staat, valt onder de bescherming. Er kwam een nieuw metalen bovenslagrad met aanvoergoot. Het binnenwerk, met twee steenkoppels, is nog wel aanwezig, maar de molen is niet maalvaardig: door beschadiging van het lager kan het waterrad niet meer draaien. De molen wordt bewoond door particulieren. Galerij