NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Château de Hautepenne

Le château de Hautepenne, ou de Haultepenne, est un château situé à Gleixhe, dans la commune belge de Flémalle. Description Implanté dans un site boisé et escarpé de 120 hectares, le château de Haultepenne est campé sur une assiette cernée de hauts murs de soutènement à l'ouest et au nord, est bordé à l'est d'un jardin disposé en terrasses. Les bâtiments, de style mosan et datant des XVIIe et XVIIIe siècles, sont disposés en L autour d'un donjon du XIVe siècle. La façade Louis XV (partie blanche) forme un angle droit avec le bâtiment de style Renaissance (partie rouge), lui-même accolé au donjon. En face se trouve la demeure de style Renaissance, construite sous l'ère d'Arenberg, en même temps que la partie blanche. Histoire Le donjon, la plus ancienne partie du château, est probablement construit vers 1330 par Lambert de Dammartin en Goële et en Hesbaye de Warfusée de Harduemont, écuyer, Seigneur de Haultepenne, qui perdit la vie aux côtés de Henri de Dammartin en Goële et en Hesbaye de Warfusée de Hermalle, écuyer puis Chevalier Banneret, Seigneur de Hermalle-sous-Huy, lors de la bataille de Dommartin (guerre des Awans et des Waroux). Le château sert de refuge à Guillaume de la Marck lors de sa fuite d'Aigremont. Durant plusieurs siècles, le château appartient à une noble famille flamande, les Berlaymont. Le nom du château est d'ailleurs lié à l'épisode dit de la Furie de Haultepenne, qui voit l'armée de Claude de Berlaymont (1550-1586), seigneur de Haultepenne, assiéger puis ravager Bréda en 1581. La ville accepte de se rendre à la condition qu'il n'y ait pas de mise à sac. Cependant, quand les combats cessent, les soldats de Claude de Berlaymont se déchaînent et ravagent la ville, tuant plus de 500 de ses habitants. Après les Berlaymont, le château passe aux mains des princes d'Arenberg de 1752 à 1892. À cause de son appartenance à cette famille allemande, le domaine est saisi comme prise de guerre par l'État belge en 1919 et placé sous séquestre jusqu'à son rachat par Antoine France en 1926. Sa fille, épouse Galand, en hérite en 1945. Le monument est classé depuis 1979 et le site est protégé depuis 1984. Articles connexes Liste des châteaux belges par région Liste du patrimoine immobilier classé de Flémalle Liens externes Notes et références Portail des châteaux Portail de la province de Liège
Kasteel Haultepenne

Kasteel Haultepenne (ook: Hautepenne of Houtepenne) is een kasteel in de buurtschap Gleixhe in de gemeente Flémalle. Het bestaat uit een middeleeuwse toren, een hoofdgebouw in Maaslandse renaissance en een 18e-eeuwse achterkant. Het kasteel is schilderachtig gelegen op een hoge rots te midden van een bosrijke omgeving. Ook is er een park bij het kasteel aangelegd. Aan de naam van het kasteel is de Furie van Houtepen verbonden: de verovering van de stad Breda door Claudius van Berlaymont, heer van Haultepenne. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Luik (provincie)
Koninklijke Football-Club Katelijne

Koninklijke Football-Club Katelijne, kortweg KFC Katelijne, is een Belgische voetbalclub uit Sint-Katelijne-Waver. Geschiedenis De club werd in 1946 als FC Katelijne opgericht. Men sloot aan bij de Belgische Voetbalbond en kreeg stamnummer 4453. De club speelde vele jaren in de laagste provinciale reeksen. In 1979 kon men naar derde provinciale promoveren, waar men tijdens de jaren 80 zou blijven spelen. In 1990 steeg men verder naar tweede provinciale. In 1998 volgde dan een eerste promotie naar eerste provinciale, de hoogste provinciale afdeling. De club zakte terug na slechts één seizoen, maar zou de komende jaren enkele malen heen en weer gaan tussen de twee hoogste provinciale niveaus. In 2000 werd de infrastructuur van KFC Katelijne uitgekozen als trainingscomplex voor de nationale ploeg van het toenmalige Joegoslavië. In het seizoen 2003/04 werd de ploeg winnaar van de Beker van Antwerpen. Dankzij deze overwinning mocht men in seizoen daarop van start gaan in de Beker van België, waar men na twee rondes werd uitgeschakeld. In de competitie in eerste provinciale eindigde de ploeg dat seizoen op een tweede plaats en pakte de tweede periodetitel. KFC Katelijne mocht zo naar de eindronde, maar verloor daar van KFC Schoten en slaagde er zo niet in voor het eerst te promoveren naar de nationale voetbalreeksen. In het seizoen 2009/10 was het wel raak, na een sterke seizoenstart wist Katelijne de eerste periodetitel te winnen. Daardoor verzekerden ze zich van deelname aan de eindronde. Na een 3-1 thuisoverwinning en een 0-3 uitoverwinning op het veld van KFC Houtvenne promoveerde Katelijne voor de eerste maal in zijn geschiedenis naar Vierde klasse. In het seizoen 2011/12 eindigde Katelijne op een degradatieplaats nadat Koninklijke Lyra TSV 3 punten bijgekregen had omdat FC Charleroi tegen hen een niet-speelgerechtigde speler had opgesteld. Katelijne protesteerde tegen deze gang van zaken en kreeg gelijk, waardoor de club in Vierde klasse kon blijven. In 2012/13 telde Vierde klasse C daardoor achttien clubs, want ook verliezend eindrondedeelnemer Union Saint-Ghislain Tertre-Hautrage werd opgevist om een even aantal clubs te hebben. Bestuur Huidig voorzitter is Bart Huysmans en secretaris is Marc Claus. De clubkleuren zijn blauw-wit. Voorzitters Resultaten Bekende (ex-)spelers Kurt Baetens Bart Jacobs Akwasi Oduro Ricardo Smits Stéphane Stassin Ruben Symons Trainers 2011-2012 Zivica Kanacki, Werner Hendrickx, Sven Swinnen 2012-2013 Rik Blindeman, Gilbert Van Den Bempt 2013-2014 Gilbert Van Den Bempt, Marc Behiels 2014-2015 Glenn Liekens 2015-2016 Glenn Liekens 2016-2017 Glenn Liekens 2017-2018 Glenn Liekens, Jeroen Raymenants 2018-2019 Jeroen Raymenants 2019-2020 Serge Van den Stock 2020-2021 Umut Aktepe 2021-2022 Umut Aktepe Externe link Officiële website[dode link]
Openluchtmuseum Bachten de Kupe

Het Openluchtmuseum "Bachten de Kupe" is een openluchtmuseum in Izenberge in de gemeente Alveringem in West-Vlaanderen. Het wordt ook wel eens 'klein Bokrijk' genoemd. Bachten de Kupe betekent in het West-Vlaams "achter de kuip", hiermee wordt het gebied ten westen van de rivier de IJzer aangeduid. Het archief van Bachten de Kupe wordt sinds 2011 bewaard in het voormalig gemeentehuis van Oostduinkerke. Geschiedenis Het museum werd opgebouwd sinds 1971. De belangrijkste stichters, conservators en ontwikkelaars van het heemkundig museum waren Marcel Messiaen (1921-2024), hoofdman van de heemkundige kring 'Bachten de Kupe' en Louis Van Heule (1910-1983), pastoor van Izenberge. Het is een gereconstrueerd klein boerendorp, dat een beeld geeft van het leven in de Westhoek in het uiterste westen van België vanaf de zeventiende eeuw tot de eerste helft van de twintigste eeuw. Het openluchtmuseum omvat 46 authentieke gebouwen: een schuur van 1759, uit Leisele; een boerenhuis van voor 1650, uit Beveren; een bakhuis van omstreeks 1800, uit Veurne; een wagenhuis van 1760, uit Hondschoote; stallen van 1780, uit Proven; arbeidershuisjes van 1770-1780, uit Krombeke/Oostvleteren; midden-19e-eeuwse smidse, uit Bambeke. Ook vindt men er een Houtlandse boerderij en twee rosmolens. In augustus 2021 kwam een samenwerking tot stand met de gemeente Alveringem. Die leidde tot de instroom van tientallen vrijwilligers, die het museumdorp een opknapbeurt gaven en zorgden voor openstelling van Pasen tot november. Literatuur Marcel WITHOUCK, De paster van Izenberge, Veurne, 1980. Gudrun STEEN, “Mijn levenswerk mag niet verloren gaan”, in: Het Laatste Nieuws, 29 juli 2017. Externe links Website van het museum Openbaar Kunstbezit Vlaanderen: Openluchtmuseum Bachten De Kupe Inventaris Onroerend Erfgoed
Waggelwater

Waggelwater is een onderdeel van de Belgische stad Brugge, gelegen in het westen van de stad, in de deelgemeente Sint-Andries. Het stadsdeel bestaat uit een industrieterrein en een klein natuurgebied. Onduidelijke herkomst van de naam Het is niet duidelijk waar de naam Waggelwater vandaan komt of wat hij precies betekent. Hij verschijnt vanaf 1811 als naam van een gehucht, soms in een adem genoemd met het nabijgelegen Scheepsdale. In 1821 wordt aldaar een herberg vermeld die Waggelwater heet. In 1838 blijkt er een lijmfabriek te staan, eveneens "bekend onder den naem van Waggelwater". Industrieterrein Het industrieterrein is ongeveer 71 ha groot en wordt in het westen begrensd door de expresweg N31, in het noorden door het kanaal Brugge-Oostende, in het oosten begrensd door de spoorlijn 51 Brugge - Blankenberge en in het zuiden door de spoorlijn 50A Brugge - Oostende. Het terrein wordt verder ontsloten via de Bevrijdingslaan, die er dwars doorheen loopt en de N31 met de stadsring R30 verbindt. De zone is in gebruik als zone voor ambachtelijke bedrijven, kleine en middelgrote ondernemingen en handel. Natuurgebied Ter hoogte van het Waggelwater maakt het kanaal Brugge-Oostende een bocht. In 1912 wilde men die bocht rechttrekken en werd begonnen met het graven van de nieuwe kanaalbedding. De uitgegraven aarde werd deels gebruikt om de dijken van het nieuwe kanaalsegment op te werpen, en deels voor de nieuwe spoordijk van de lijn naar Blankenberge en Zeebrugge (die via een spoorbrug het kanaal Brugge-Oostende dwarst). Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog vielen de graafwerken stil, om na 1918 nooit meer hernomen te worden. Het terrein met het gedeeltelijk uitgegraven kanaal werd na 1920 bebost. Tijdens de aanleg van de N31 in de jaren zeventig van de vorige eeuw werd even overwogen deze rechttrekking alsnog te realiseren door een zandwinning voor de aanleg van de nieuwe autoweg. De kwaliteit van het zand was echter onvoldoende, zodat uiteindelijk de Sint-Pietersplas, iets noordelijker, werd uitgegraven. Tegenwoordig is het een natuurgebied van iets minder dan 7 ha groot, geklemd tussen de industriezone en de bocht van het kanaal Brugge-Oostende. De gedeeltelijk verlande kanaalarm is nu een visvijver en broedplaats voor watervogels, de beboste oevers zijn wandel- en speelgebied met een grote natuurwaarde. Vanwege het beboste karakter wordt het natuurgebied ook vaak Waggelwaterbos genoemd. Dit natuurgebied wordt beheerd door het Agentschap voor Natuur en Bos. Straatnaam "Waggelwater" is tevens de naam van de straat op de oever van het kanaal Brugge-Oostende, aan de noordkant van het industrieterrein en het natuurgebied. Daar bevinden zich onder meer het clublokaal van de Koninklijke Roeivereniging Brugge, vroeger Sport Nautique genaamd, en het kasteel Norenburg. De straat Waggelwater dient niet te worden verward met de Waggelwaterstraat, een noord-zuidverbinding die de Oostendse Steenweg met de Dirk Martensstraat in het zuiden van Waggelwater verbindt.
Schloss Villers-sur-Lesse

Das Schloss Villers-sur-Lesse (französisch Château de Villers-sur-Lesse) liegt im Ortsteil Villers-sur-Lesse der belgischen Gemeinde Rochefort in der wallonischen Provinz Namur. Geschichte Das Schloss von Villers-sur-Lesse wurde 1316 zum ersten Mal urkundlich erwähnt. Ursprünglich gehörte das Land um Villers den Herren von Celles. Durch die Heirat von Catherine de Celles mit Itel-Frederic von Merode im Jahr 1637, kam der Besitz an die Grafen von Merode, Herren über Ossogne-lez-Havelange. Schließlich fiel das Anwesen an den Vetter, den Marquis de Merode-Deinze, und wurde vor 1733, an Gideon Desandrouin verkauft. Gideon Desandrouin war ein wohlhabender Geschäftsmann in den frühen Anfängen der Industrialisierung der Glas-, Kohle- und Metallindustrie in der Region von Charleroi. Er besaß bereits andere Adelssitze, so zum Beispiel die Burg Lodelinsart, Haus Heppignies und Haus Lombois. Der deutsche Kaiser machte ihn 1733, kurz vor seinem Tod in seinem Anwesen von Lodelinsart, zum Vicomte. Nach dem Tod seines Vaters, erbte Jean-Jacques Desandrouin das Gut. Er heiratete zuerst Marie-Charlotte de Houelle de Pommeray in zweiter Ehe dann Jourdaine Le Tirant de Villers, die Tochter des Marquis Louis de Villers. 1857 wurde das Schloss von einem Brand teilweise verwüstet. Ein Flügel blieb zerstört, und nur der rechte Flügel wurde neu aufgebaut. 1892 kaufte der belgische König Leopold II. das Anwesen mit 37 Hektar Grundbesitz, teilweise mit seltenen Bäumen bepflanzt, von den Grafen Ferdinand und Felix von Cunchy und vereinte es mit seinem über 1640 Hektar umfassenden Grundbesitz der Domaine Ardennes ganz in der Nähe. Das königliche Sommerschloss liegt auf einer Anhöhe in Sichtweite entfernt. Leopold wollte Villers-sur-Lesse zur Sommerresidenz für die künftigen Herzöge von Brabant zu machen. Seit 1903 gehört das Schloss zum Royal Trust. Einzelnachweise
Château de Villers-sur-Lesse

Le château de Villers-sur-Lesse est un château belge situé en Wallonie dans le village de Villers-sur-Lesse, dans la commune de Rochefort, en province de Namur. Historique Le château de Villers-sur-Lesse est mentionné pour la première fois en 1316. À l'origine, les terres autour de Villers appartenaient aux seigneurs de Celles. Par le mariage de Catherine de Celles avec Itel-Frédéric de Mérode en 1637, la propriété passa aux comtes de Mérode, seigneurs d'Ossogne-lez-Havelange. Finalement, le domaine revint à des cousins, les marquis de Merode-Deinze, et avant 1733, fut vendu à Gédéon Desandrouin. Gédéon Desandrouin était un riche homme d'affaires au début de l'industrialisation du verre, du charbon et de la métallurgie dans la région de Charleroi. Il possédait déjà d'autres demeures nobles, comme les châteaux de Lodelinsart, d'Heppignies et de Lombois. L'empereur allemand le nomma vicomte en 1733, peu avant sa mort dans son domaine de Lodelinsart. Après le décès de son père, Jean-Jacques Desandrouin hérite du domaine. Il épousa d'abord Marie-Charlotte de Houelle de Pommeray, puis Jourdaine Le Tirant de Villers, fille du marquis Louis de Villers. En 1857, le château est partiellement ravagé par un incendie. Une aile est restée détruite et seule l'aile droite a été reconstruite. En 1892, le roi Léopold II de Belgique a acheté le domaine de 37 hectares, certains plantés d'arbres rares, aux comtes Ferdinand et Félix de Cunchy et l'a annexé à son domaine de 1 640 hectares du domaine royal d'Ardenne à proximité. Le palais d'été royal est situé sur une colline à portée de vue. Léopold souhaite que Villers-sur-Lesse devienne la résidence d'été des futurs ducs de Brabant. Le château appartient à la Donation royale depuis 1903. Voir aussi Notes et références (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Schloss Villers-sur-Lesse » (voir la liste des auteurs). Liens externes Articles connexes Liste de châteaux belges par région Portail de la province de Namur Portail des châteaux
Parc Élisabeth

Le parc Élisabeth (en néerlandais : Elisabethpark) est un espace vert bruxellois de 21 ha situé à cheval sur les communes de Koekelberg et Ganshoren. Situation et accès L'avenue des Gloires Nationales, l'avenue du Panthéon, l'avenue de la Liberté et l'avenue de Jette sont les limites de cet espace vert qui est traversé par le tunnel Annie Cordy. Ce parc constitue un lieu de promenade et une aire de repos tout en longueur, comparable à celle du parc du Cinquantenaire, alternant pelouses et massifs d'érables sycomores imposants et de buissons. Le tracé du parc Élisabeth évoque le monogramme du roi Léopold II, sous le règne duquel il fut conçu dans la perspective de la basilique de Koekelberg et du majestueux boulevard Léopold II. Le parc Élisabeth est un site protégé par la Région de Bruxelles-Capitale depuis le 14 juillet 2006. Le lieu accueille le festival de musique Plazei et a accueilli de 1992 à 2006 les quatorze premières éditions de l'Euroferia. Origine du nom Il est nommé en l’honneur de la reine des Belges, Élisabeth. Historique À une certaine époque, alors que les lieux n'étaient encore que des prairies, des bergers et fermiers du haut de la commune venaient y faire paître leurs brebis. Il a été créé en 1891, dans le cadre des grands travaux d'urbanisation impulsés par le roi Léopold II. Références Voir aussi Élisabeth de Belgique Lien interne Liste des parcs et jardins de Bruxelles Liste des monuments classés de Koekelberg Portail de Bruxelles
Elisabethpark (Koekelberg)

Het Elisabethpark (Frans: Parc Élisabeth) in Koekelberg, in Brussels Hoofdstedelijk Gewest, werd vernoemd naar koningin Elisabeth, begint ten westen van metrohalte Simonis en loopt door tot aan de Basiliek van Koekelberg. Het is 17 hectare groot. Geschiedenis Het was wegeninspecteur Victor Besme die het park ontwierp in het kader het programma van Leopold II voor de ontsluiting van de landelijke gemeenten rond Brussel. De gemeenteraad van Koekelberg keurde het plan goed op 8 december 1868. Het was de Grondmaatschappij van de Koninklijke Wijk Koekelberg, verantwoordelijk voor de verkaveling van dit deel van de gemeente, die het terrein gratis ter beschikking had gesteld. Deze Grondmaatschappij ging echter failliet zodat de stedenbouwkundige ontwikkeling van deze wijk vertraging opliep. Met de aanleg van het park werd pas in 1880 begonnen. Aanvankelijk moest het park het zicht accentueren op een monumentaal Pantheon maar door geldgebrek werd dit idee van Leopold II nooit gerealiseerd. De namen van de belendende straten (Pantheonlaan, Landsroemlaan) verwijzen nog naar dit megalomane project. Tussen 1946 en 1950 werden rond de Basiliek door het Elisabethpark en Simonisplein motoraces ingericht. In de jaren vijftig van de twintigste eeuw werd het park in tweeën gesneden voor een snelle stadsverbindingsweg die de bezoekers naar de Wereldtentoonstelling in 1958 moest leiden. Door de aanleg van de Annie Cordytunnel (toen nog gekend als Leopold II-tunnel) in 1985 werd de centrale laan in ere hersteld. Het Elisabethpark werd als landschap geklasseerd op 8 november 1972 en is sinds 14 juli 2006 beschermd gebied door het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Beschrijving Het park telt een aantal bijzondere bomen waaronder dwergkastanjes, Amerikaanse lindes, papierberken e.a. Sinds 2004 verzamelen zich 's avonds in de bomen bijna elke dag honderden halsbandparkieten, die per ongeluk in de natuur werden losgelaten. Overdag vliegen zij uit om eten te zoeken in de stad. In het park is een muziekkiosk, een sportterein, een speelplein en een zitbank ontworpen door de Pools beeldhouwster Halinka Jakubowska. Elke zomer vindt in het park Plazey plaats, een festival en alternatieve zomerbar in de voortuin van de stad. Vroeger vond het Spaanse feest Euroferia er plaats, maar dat kreeg later de Heizelvlakte als vaste stek Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Hoge Blekker

Le Hoge Blekker (Ôogn Blekker en flamand occidental) est la plus haute dune de Belgique, culminant à 32 mètres. Elle est située dans le domaine naturel de Doornpanne, dans la commune de Coxyde, en province de Flandre-Occidentale. Situation Le Hoge Blekker se situe le long de la route entre Koksijde-Bad (Coxyde-les-bains) et Koksijde-Dorp (Coxyde village). Notes et références Portail de la Flandre-Occidentale
Hoge Blekker

De Hoge Blekker is een natuurreservaat in de Belgische kustgemeente Koksijde. Het ligt langs de weg tussen Koksijde-Bad en Koksijde-Dorp. Het domein is 18 ha groot en maakt deel uit van een omvangrijk duincomplex waartoe ook de Schipgatduinen en de Doornpanne behoren. Het gebied is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Duingebieden inclusief IJzermonding en Zwin' (BE2500001). De Hoge Blekker, de duin die zijn naam gaf aan het domein, is de hoogste duinrug (33 m) aan de Vlaamse kust. Blekker of Blinkaart is de volkse benaming voor onbegroeide duinheuvel die het zonlicht weerkaatst (blekken of blinken). Aan de oorsprong van de Hoge Blekker en het aansluitende duinmassief liggen paraboolduinen die zich tussen de 16e en 19e eeuw vormden. Karakteristiek voor deze duinen is de hoefijzervorm waarvan de armen de overheersende windrichting aangeven. De hoge paraboolduinen worden van elkaar gescheiden door laaggelegen pannen. Veel van die pannen werden omstreeks het midden van de 19e eeuw in cultuur gebracht. Op de duinakkertjes verbouwde men kleinschalig onder meer rogge, haver en aardappelen. Voor het bemesten van de schrale bodem gebruikte men zeevette, een mengsel van visafval en beer. Om de akkers tegen overstuiving te beschermen werden de stuivende flanken van de duinen volgens een dambordpatroon beplant met rijen takkenbussels. Dit zogenaamd rijshout bestond oorspronkelijk uit gekapte duindoorn, later werd vooral snoeihout van de cultuurpopulier gebruikt. De tussenliggende zones werden bepoot met helmgras. Deze grassoort bezit het vermogen om bij overstuiving via verticale uitlopers van zijn wortels boven op het nieuw aangevoerde zand nieuwe planten te ontwikkelen. Door dit proces gingen veel duinen fors aan hoogte winnen. Vandaag de dag (2004) heeft de Hoge Blekker het uitzicht van een stuifduin met schaars verspreide helmgraspollen. Plaatselijk wisselen deze stuifduinplekken af met struweel (struikenbos) bestaande uit duindoorn, wilde liguster, gewone vlier, eenstijlige meidoorn en sleedoorn. Op andere plaatsen domineert een open begroeiing van helm en andere begeleidende soorten zoals duinzwenkgras. In halfstuivend helmduin komen ook een aantal specifieke zwamsoorten voor waaronder de duinfranjehoed die vegeteert op afgestorven helmgraspollen. Een karakteristieke vogel in dit gebied is de kuifleeuwerik. Deze vogel houdt zich bij voorkeur op in schaars begroeide, zandige terreinen die door de mens sterk worden beïnvloed. De hoogste broeddichtheden van deze cultuurvolger komen dan ook voor in kustduinen die aansluiten bij de bebouwing. Het natuurreservaat is het ganse jaar door open voor wandelaars op de paden. Voor ruiters is er een afzonderlijk traject voorzien.