NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zisterzienserinnenabtei Florival

Die Zisterzienserinnenabtei Florival war von 1218 bis 1796 ein Kloster der Zisterzienserinnen in Archennes/Eerken, Grez-Doiceau, Provinz Wallonisch-Brabant, in Belgien. Geschichte 1218 wurde in Archennes, nordöstlich Wavre, an der Dijle das Zisterzienserinnenkloster Florival (lateinisch: Florida-Valle) gegründet, nachdem ein vorher am Ort befindliches Benediktinerinnenkloster Mühe hatte zu überleben. Nach Plünderungen, Brandschatzungen und Zerstörungen im 16. und 17. Jahrhundert, welche die Nonnen zwangen, vorübergehend nach Löwen, Brüssel oder Namur zu flüchten, wurde das Kloster im 18. Jahrhundert wieder aufgebaut, im Zuge des Vordringens der Französischen Revolution jedoch 1796 geschlossen und abgerissen. Im Schloss Florival aus dem 19. Jahrhundert befindet sich heute eine Schule des belgischen Zivilschutzes. Ferner tragen ein Bahnhof und eine Straße den Namen des ehemaligen Klosters. Literatur Théophile Ploegaert: Les moniales cisterciennes dans l’ancien Roman Pays. Bd. 3. Histoire de l’Abbaye de Florival, Vallis-Florida, à Archennes. Brüssel 1925 (157 Seiten). Paul Bonenfant. In: Monasticon Belge. IV, 2. Lüttich 1964, S. 425–440. Joop Kimmel: L’abbaye de Florival (Bloemendaal) à Archennes. In: Nétradyle. Cercle d’histoire et de généalogie de Beauvechain et Grez-Doiceau (2003) S. 1–13. Bernard Peugniez: Le Guide Routier de l’Europe Cistercienne. Editions du Signe, Straßburg 2012, S. 384. Gereon Christoph Maria Becking: Zisterzienserklöster in Europa. Kartensammlung. Lukas Verlag, Berlin 2000, Blatt 53 und 53.1, ISBN 3-931836-44-4 (Florival falsch platziert). Leopold Janauschek: Originum Cisterciensium Tomus Primus. Wien 1877, S. 202. Chaumont-Gistoux, Grez-Doiceau et Wavre. Patrimoine architectural et territoires de Wallonie. Editions Mardaga, Wavre 2007. (bebildert). Weblinks Nennung von „Florival“ in der Encyclopaedia Cisterciensis, ohne Information Private Information über das Schloss Florival, bebildert Seite des Bahnhofs Florival Tourismus-Seite mit kurzer Information zu Florival, französisch
Sint-Niklaaskerk (Luik)

De Sint-Niklaaskerk (Église Saint-Nicolas) is een voormalige kloosterkerk en tegenwoordige parochiekerk in de Luikse wijk Outremeuse, gelegen aan de Rue Fosse aux Raines. Saint-Nicolas-au-Pont d'Outremeuse Deze kerk moet niet verward worden met de voormalige parochiekerk van Saint-Nicolas-au-Pont d'Outremeuse. Reeds in 1159 was er sprake van een dergelijke kerk, die tevens dienst deed als verdedigingswerk, en wel als stadspoort. In 1657 werd deze kerk herbouwd, maar in 1738 werd de brug bij de kerk, de Pont Saint-Nicolas, verbreed, waartoe de kerk werd verkleind. De kerk werd toen al spoedig te klein bevonden voor de volkrijke parochie. In 1805 werd de kerk gesloopt en vervangen door de Minderbroederskerk. Minderbroederskerk De huidige Sint-Niklaaskerk was oorspronkelijk een kloosterkerk, behorende bij het Luikse Minderbroedersklooster. De beschieting van Luik in 1691 door Louis-François de Boufflers liet het klooster onbeschadigd, maar de kerk vatte vlam. In 1710 werd de kerk herbouwd, waarbij van de oude kerk niets gespaard werd. In 1711 kwam het koor gereed, en wat later ook het schip en de naar de straat gerichte voorgevel. In 1767 sloeg de bliksem in de toren, doch de schade kon snel worden hersteld. In 1796, enkele jaren na de inname van Luik door de Franse revolutionaire troepen, werd het klooster opgeheven en de bezittingen verbeurd verklaard. De parochianen van de Sint-Niklaasparochie verzochten toen aan de autoriteiten om de onteigende minderbroederkerk als parochiekerk te mogen gebruiken, en vanaf december 1804 werd de kerk als zodanig in gebruik genomen. De minderbroederkerk had geen eigenlijke toren, doch een simpel klokkentorentje. Vanaf 1843 werd alsnog een toren gebouwd. De kloostergebouwen zijn grotendeels gesloopt, en een deel ervan is opgenomen in de naastgelegen jeugdherberg. Gebouw en interieur Het betreft een eenvoudige driebeukige kerk. Het hoofdaltaar is van 1730, evenals een Mariabeeld. Het schilderij in het altaarstuk is van Godefroid Maes. Er is een schilderij van Gerard de Lairesse dat in twee delen is opgehangen. Van Cornelis van der Veken zijn beelden van Sint-Norbertus en Sint-Augustinus (begin 18e eeuw). Een houtsnijwerk, voorstellende een calvarieberggroep, is van omstreeks 1500.
Gueuzerie Tilquin

Tilquin is een Belgische lambiekbrouwerij, gelegen in Rebecq, Wallonië. Geschiedenis In 2009 is deze stekerij opgericht, de eerste in 15 jaar. Dit is ook de allereerste van Wallonië, daar alle geuzestekerijen gevestigd zijn in Vlaanderen, voornamelijk Vlaams-Brabant, of Brussel. In 2012 trad Gueuzerie Tilquin toe tot de Hoge Raad voor Ambachtelijke Lambiekbieren. Tilquin is meteen het eerste HORAL-lid buiten de provincie Vlaams-Brabant. Sinds de winter van 2021/22 gebruikt Tilquin een eigen kleine installatie om lambiek te brouwen waardoor hij zich een lambiekbrouwerij mag noemen in plaats van geuzestekerij. Productie Tilquin koopt wort aan bij verschillende lambiekbrouwers (Boon, Cantillon, Girardin, Timmermans en Lindemans) en laat die brouwsels gisten in eiken vaten gedurende 1, 2 of 3 jaar. Daarna worden de lambieken ‘gestoken’ en gebotteld. In de fles hergist het mengsel opnieuw gedurende ca. 6 maanden. In februari 2012 introduceerde Tilquin zijn eerste fruitlambiek, Oude Quetsche Tilquin à L'Ancienne. Dit is een bier van spontane gisting dat verkregen wordt door het gisten van pruimen, dit wordt daarna gemengd met 1 en 2 jaar oude lambieken. De jaarlijkse productiecapaciteit bedraagt 630 hectoliter. 80% van de productie is bestemd voor de export, waarvan 40% naar de Verenigde Staten. De rest wordt geëxporteerd naar de rest van de wereld. Sinds het brouwseizoen 2021/22 brouwt Tilquin zelf een kleine volume lambiek. Daarnaast blijft hij wel vooral wort kopen van andere lambiekbrouwerijen. Producten Oude Geuze Tilquin 6,4% Oude Quetsche Tilquin 6,4% Gueuze Tilquin van’t vat 4,8% Externe links Website brouwerij Pagina op de website van HORAL
Maison De Vijf Werelddelen

La maison De Vijf Werelddelen, en néerlandais : Huis De Vijf Werelddelen (signifiant en français : la maison Les Cinq Continents), est une réalisation due à l'architecte Frans Smet-Verhas en 1901. Elle est considérée comme étant l'une des œuvres les plus originales et les plus extravagantes de l'Art nouveau en Belgique et se trouve à Anvers en région flamande. Un bateau semblant sortir de la façade, les Anversois ont surnommé ce bâtiment « 't Bootje » (en français : « le Petit Bateau »). Situation Cette maison se situe au sud du centre de la ville d'Anvers au coin de la Schildersstraat (rue des Peintres) et de la Plaatsnijdersstraat entre l'importante artère Amerikalei et le musée royal des Beaux-Arts entouré d'un parc arboré que l'on trouve de l'autre côté de la Plaatsnijdersstraat. Description Cet imposant immeuble de coin fourmille de composants propres au style Art nouveau. Mais l'élément qui frappe tout de suite le passant est une proue de bateau semblant sortir de l'angle du bâtiment entre le premier et le deuxième étage. Cette proue de couleur blanche porte les initiales de Petrus Roeis, constructeur de navire anversois et commanditaire de l'immeuble. Une loggia circulaire reposant sur cette proue est divisée en cinq parties comportant des vitraux reprenant le nom des cinq continents. Au-dessus de la loggia, une petite terrasse est protégée par un balcon en fer forgé en forme d'éclairs représentant une tempête en mer. Au-dessus du soubassement en pierres de taille, le bâtiment est construit en briques beiges ponctuées de bandeaux de briques noires et bleu ciel ou illustrées de dessins géométriques. La façade de la Schildersstraat est la plus étroite. Elle compte quatre niveaux et des combles. La porte d'entrée à deux battants est ornée de fer forgé. Au premier étage, on remarque une importante baie en arc outrepassé comportant des petits bois comme dans la plupart des nombreuses baies que compte la maison. La façade de la Plaatsnijdersstraat compte deux travées de quatre niveaux et des combles, une travée de trois niveaux et, à l'arrière, une terrasse ouverte coiffée d'une verrière. Des sgraffites aux motifs floraux surmontent les six baies du troisième étage. Une corniche (à niveaux alternés du côté de la Plaatsnijdersstraat) court le long des façades. Sur les toits, plusieurs pilastres et cheminées dominent le bâtiment. Articles connexes Art nouveau à Anvers Maison Selderslachts-Clasman Maison Zonnebloem Maison La Bataille de Waterloo Maison du Peuple (Anvers) Bibliographie Françoise Dierkens-Aubry et Jos Vandenbreeden, Art nouveau en Belgique, Architecture et intérieurs, éd. Duculot. Notes et références Portail d'Anvers et de sa province Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Art nouveau
De Vijf Werelddeelen (Antwerpen)

De Vijf Werelddeelen is een art nouveau gebouw gelegen op de hoek van de Schildersstraat en de Plaatsnijdersstraat in Antwerpen. In de volksmond staat het gebouw ook bekend als 'Het bootje'. Het gebouw wordt gezien als een van de bekendste art-nouveaugebouwen in Antwerpen. Geschiedenis Het ensemble bestaat uit drie, oorspronkelijk vier, burgerhuizen en werd ontworpen in 1901 door architect Frans Smet-Verhas. Smet-Verhas was een van de belangrijkste figuren binnen de art-nouveaubeweging in Antwerpen. Het pand is gelegen vlak bij het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten. Het pand werd ontworpen in opdracht van scheepsbouwer Petrus Roeis. Op de gevel zijn zijn initialen te zien. Het gebouw is opgebouwd uit gele bakstenen en gedecoreerd met siermetselwerk. Op de hoek van het pand is op de tweede verdieping een balkon geplaatst dat de vorm heeft van de boeg van een boot, waardoor dit deel van het gebouw ook bekendstaat als 'Het bootje'. Het hoekpand kreeg op 31 maart 1976 de status van monument. De twee naastgelegen panden kregen hun monumentenstatus op 8 juni 1988. Naast enkele wooneenheden zijn er ook kantoren in het pand gevestigd. Op de begane grond van het pand bevinden zich de kantoren van het consulaat van Chili. In 2012 werd de ereconsul van Chili eigenaar van het pand. Postzegel Het pand werd in 1995 vereeuwigd op een postzegel. Galerij
Jardin Van Buuren

Le jardin Van Buuren (en néerlandais : Tuinen van Buuren), aménagé par Jules Buyssens et René Pechère, entoure le musée Alice et David van Buuren situé à Uccle, une commune de Bruxelles en Belgique. Œuvre majeure de l'architecture paysagiste des années 1920, il se compose de six espaces visitables en toutes saisons : la Grande roseraie, la Petite roseraie, le Jardin pittoresque, le Labyrinthe, le verger et le romantique Jardin secret du coeur. Historique Jules Buyssens conçoit la Grande roseraie, le Jardin pittoresque et le Jardin régulier dans l'esprit Art déco fin des années 1920, tandis que dans les années 1960, Alice Van Buuren conçoit les jardins de René Pechère — le Labyrinthe et le Jardin secret du cœur — comme un complément de la villa. S'étendant initialement, en 1924, sur 26 ares, les jardins mesurent aujourd'hui 1,2 hectare. La maison Notes et références Articles connexes Liste des parcs et jardins de Bruxelles Uccle Liens externes Illustrations sur le site officiel Portail de Bruxelles Portail des espaces verts
Tumulus de Xhendremael

Le tumulus de Xhendremael appelé en wallon Li Tombe di Hên'mâl est un tumulus gallo-romain situé à Xhendremael dans la commune belge d'Ans en province de Liège. Il est repris sur la liste du patrimoine immobilier classé d'Ans depuis le 4 décembre 2012. Situation Il se situe en Hesbaye au sud-ouest du village de Xhendremael, dans un champ cultivé, le long de la rue Tasson. Description Il s'agit d'un tumulus planté de quelques arbres. Il a une base de forme ovale, d'un diamètre d'axe nord-sud d'environ 30 m et d'un diamètre d'axe est-ouest d'environ 20 m Histoire Le tumulus a été fouillé en 1875 par Georges de Looz qui n'y a trouvé que quelques tessons de poteries. Il servait vraisemblablement de sépultures aux habitants de la villa romaine voisine découverte en 1933 entre Xhendremael et Waroux. Références Voir aussi Article connexe Liste des tumuli de Belgique Portail de la province de Liège Portail de la Rome antique Portail de l’archéologie
Tumulus van Xhendremael

De Tumulus van Xhendremael (lokaal aangeduid met Li Tombe di Hên'mâl) is een Gallo-Romeinse grafheuvel bij Xhendremael in de Belgische provincie Luik in de gemeente Ans. De grafheuvel ligt ten zuiden van Xhendremael aan de Rue Tasson. De heuvel diende waarschijnlijk als begraafplaats voor bewoners van de Romeinse villa in de buurt. In 1933 werden de overblijfselen (bakstenen en dakpannen) ontdekt van een Romeinse villa tussen Waroux en Xhendremael binnen een paar kilometer van de tumulus. Zie ook Gallo-Romeinse tumuli in België
Royal Golf Club de Belgique (Ravenstein)

Le Royal Golf Club de Belgique, situé à Tervueren est un parcours de golf. Il reçut la note de 17/20 dans l'edition 2008/2009 du Peugeot Golf Guide. Il est propriété de la Donation royale. Historique Le parcours fut dessiné par l'architecte britannique Tom Simpson, qui dessina également en Belgique les parcours des Keerbergen Golfclub, Royal Antwerp Golf Club, Kapellenbos Golf Club d'Anvers, le Royal Golf Club des Fagnes (Spa) et le Royal Golf Club du Sart-Tilman de Liège (1936). Royal Golf Club de Belgique : Les jumeaux créés par Léopold II Le Royal Golf Club de Belgique se composait, à l'origine, de deux clubs gérés par une même entité: le RGCB situé au Ravenstein et le club d'Ostende situé à Clemskerke. Parcours Le parcours se trouve sur un site remarquable où le château de Ravenstein, désormais aménagé en club house, était une propriété du Roi Léopold II. Celui-ci est à l'origine d'une collection complète d'arbres se trouvant dans le parc. Dernier vainqueur de l'Open de Belgique au RGCB Voir aussi Articles connexes Golf Terrain de golf Open de Belgique (golf) Tom Simpson (architecte de golf) Flory Van Donck Philippe Toussaint Donation royale Golfs Royaux de Belgique Liste des golfs belges par région Liste des clubs de golf très exclusifs Liens externes Royal Golf Club de Belgique Fédération Royale Belge de Golf Association Royale de Golfeurs Seniors de Belgique Notes et références Portail du golf Portail du Brabant flamand
Koninklijke Golf Club van België

De Koninklijke Golf Club van België, vaak aangeduid als Golfclub Ravenstein, is een Belgische golfclub nabij Tervuren. Geschiedenis De club werd opgericht in 1906 en is een van de oudste golfclubs van het land. Er zijn 18 holes ontworpen door Seymour Dunn (1905) en Tom Simpson (1928) en 9 holes ontworpen door P. Mackenzie Ross (1951). Clubprofessional werd George Pannell, die in 1912 de eerste Dutch Open won. Waar nu de golfbaan ligt, was in de 15de eeuw een jachtgebied van Filips van Kleef, heer van Ravenstein. Hij had er een klein jachtslot. In 1748 bouwde Charles-Henri Francolet uit Brussel er het kasteel van Ravenstein (niet meer Ravenstein genoemd). De naam van het hof van Ravenstein is ook terug te vinden op de Ferrariskaart tijdens de Oostenrijkse Nederlanden. Tijdens het Nederlands Bewind kocht kroonprins Willem Frederik het ganse domein "Ravenstein" van de Duisburgse burgemeester Charles-Louis t'Kint. Een jaar later (1830) werd het domein geconfisqueerd door de Belgische Staat. Het terrein van 65 hectare werd in 1880 geschonken aan koning Leopold II. In 1903 schonk hij zelf het domein aan de Koninklijke Schenking, met behoud van vruchtgebruik. Zo kon Leopold II er in 1906 een golfbaan laten aanleggen. In 1996 werd de koning ere-voorzitter van de golfclub. Het eerste jeugdlid was Paul Rolin. Op 18 december 1946 was de club betrokken bij de oprichting van de Koninklijke Belgische Golf Federatie samen met de Royal Antwerp Golf Club, de Golf Club de Sart-Tilman, de Royal Golf Club les Buttes Blanches, de Royal Golf Club du Hainaut, de Golf Club des Fagnes in Verviers, de Waterloo Golf Club en de Royal Zoute Golf et Tennis Club. Toernooien Sinds 1978 wordt het Belgian International Juniors Tournament op Ravenstein gespeeld. De Telenet Trophy 2012 Externe link Koninklijke Golfclub van België
Brug bij Vroenhoven

De brug bij Vroenhoven is een liggerbrug over het Albertkanaal nabij Vroenhoven in de Belgische gemeente Riemst. De brug maakt deel uit van de gewestweg N79 (Maastrichtersteenweg). Geschiedenis De eerste brug op deze locatie was een betonnen boogbrug die werd gebouwd bij de aanleg van het Albertkanaal in 1935. Deze werd in 1944 opgeblazen door het zich terugtrekkende Duitse leger. Tot 1947 lag er tijdelijk een baileybrug ter vervanging, waarna in 1947 de brug in originele vorm werd herbouwd. In 2007 startte de bouw van de nieuwe brug bij Vroenhoven, vlak naast de toen nog bestaande oude brug. Op 16 januari 2009 werd de oude brug met dynamiet opgeblazen. De nieuwe brug is in juni 2010 in gebruik genomen. De vervanging van de brug maakte het mogelijk om de flessenhals in het kanaal te verbreden zodat er thans twee schepen gelijktijdig kunnen passeren. Deze verbreding was eerder niet mogelijk doordat de pijlers van de oude brug te dicht bij elkaar stonden. Bij de bouw van de nieuwe brug is er ook ruimte voorzien voor een museum - de Brug, een openluchttheater, een klimmuur en een café-restaurant. Op 29 april 2012 werd naast de brug van Vroenhoven de Wereldvredesvlam ingehuldigd. Het is een 2,5m hoog monument met een eeuwig brandende vlam voor de vrede. Het maakt deel uit van het wereldwijd project World Peace Flame. Er zijn op alle continenten nog negen andere locaties waar deze Wereldvredesvlam brandt. In de buurt ligt het geologisch talud. Tweede Wereldoorlog De recente geschiedenis van Vroenhoven wordt gedomineerd door de strijd om de brug over het Albertkanaal tijdens de Tweede Wereldoorlog. Deze brug werd in ongeschonden staat veroverd door de Duitse troepen bij hun inval op 10 mei 1940. Ook het vlakbijgelegen fort Eben-Emael in de Waalse gemeente Bitsingen werd die dag aangevallen en een dag later veroverd. Pogingen om de brug bij Vroenhoven op te blazen mislukten. In de bunker bij de brug sneuvelden een tiental Belgische soldaten. Een dag later kwamen zeven Belgische vliegeniers bij hun aanvallen op de bruggen van Vroenhoven en Veldwezelt om het leven, neergehaald door Duits afweergeschut. Nadien slaagden ook Franse en Engelse piloten er niet in de brug te vernietigen door middel van bombardementen. Onder meer Thomas Davy en navigator Thomas Gray van de Royal Air Force kwamen om bij het bombardement op 11 mei 1940 op de bruggen van Vroenhoven en Veldwezelt. Galerij
Sanctuary Wood Cemetery

Sanctuary Wood Cemetery ist ein kleiner, britischer Soldatenfriedhof des Ersten Weltkriegs mit dreieckigem Grundriss, ungefähr fünf Kilometer südöstlich von Ypern und etwa 200 Meter vom Hill 62 entfernt. Geschichte Sanctuary Wood („Refugium-Wald“) wurde der Wald von britischen Truppen im November 1914 genannt, weil der den Truppen in den Kämpfen um Ypern Schutz bot. Im September 1915 wurden drei kleinere Friedhöfe, die zwischen Mai und August 1915 angelegt wurden, im Gefecht von Mont Sorrel weitgehend zerstört. Der Rest von 137 Gräbern konnten erst am Ende des Krieges wiedergefunden werden. Zwischen 1927 und 1932 wurden einzelne Grabstätten aus dem Umland hierher umgebettet. Die meisten Toten stammen aus der Zweiten, der Dritten und Vierten Flandernschlacht, insgesamt 637 Gräber. Das Pendant auf der anderen Seite der Front war der Soldatenfriedhof Koelberg. Literatur Hans Wegener: Die Geschichte des 3. Ober-Elsässischen Infanterie-Regiments Nr. 172. Bearbeitet nach den amtlichen Kriegstagebüchern und Berichten von Mitkämpfern. Sporn, Zeulenroda (Thüringen) 1934. Werner Bernhard Sendker: Auf Flanderns Feldern gefallen. Deutsche und ihr Verhältnis zum Ersten Weltkrieg. 2., völlig überarbeitete und stark erweiterte Auflage. Der Andere Verlag, Tönningen u. a. 2005, ISBN 3-89959-366-9. Jan Vancoillie: De Duitse militaire begraafplaats Menen Wald. Geschiedenis van de Duitse militaire graven van de Eerste Wereldoorlog in Zuid-West-Vlaanderen. J. Vancoillie, Wevelgem 2013, ISBN 978-90-8210-390-8. Weblinks
Sanctuary Wood Cemetery

Sanctuary Wood Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission (CWGC) cemetery for the dead of the First World War, 5 km east of Ypres, Belgium, near Hooge in the municipality of Zillebeke. Located off the main Ypres-Menin Road on Canadalaan (Canada Lane). The Canadian Hill 62 Memorial is 100 metres further down the road from the cemetery. Sanctuary Wood itself was named by British troops in November 1914 when it was used to shelter troops. Fighting took place in it in September 1915 and it was fought over by Canadian and German soldiers during the Battle of Mount Sorrel in early June 1916. Three small Commonwealth cemeteries were established in it between May and August 1915 but were largely obliterated during the Battle of Mount Sorrel. When the war finished, traces of one of them were found, containing 137 graves, and became the core of the present Sanctuary Wood Cemetery. It was greatly expanded between 1927 and 1932 with graves being moved in from surrounding areas, with a few being moved from as far away as Nieuwpoort. The majority of these graves were from the battles around Ypres in 1914 and the Allied offensive in late 1917. One of the 637 identified graves belongs to Lieutenant Gilbert Talbot of the Rifle Brigade (Plot 1, Row G), in whose memory Talbot House at Poperinghe was established in December 1915 by two army chaplains, Talbot's brother Neville Talbot and Philip 'Tubby' Clayton. Just outside the cemetery is a Celtic cross, with an engraved sword on top, a memorial to Second Lieutenant Thomas Keith Hedley Rae. He was killed on 20 July 1915 at Hooge, and the memorial was built there in 1921, but transferred to its present location in the 1960s. See also Sanctuary Wood Museum Hill 62 References Sanctuary Wood Cemetery, West-Vlaanderen, Belgium – ww1.cemeteries.com External links Sanctuary Wood Cemetery at Find a Grave
Speelmanskapel

De Speelmanskapel is een gotische kapel in het centrum van de Belgische stad Brugge, gelegen langs de Speelmansrei, met ingang langs de Beenhouwersstraat. Geschiedenis Het was de kapel van het ambacht van de speellieden of minstrelen en werd in 1421 opgericht. Het eenvoudige bakstenen hoekgebouwtje met geprofileerde spitsboogvensters is eenbeukig en had eertijds een klokkenmuurtje op de westgevel. De toegang bevond zich oorspronkelijk in de aanbouw ten westen van de zuidmuur. Op de blinde noordmuur van de kapel was een uniek fresco aangebracht met de afbeelding van een Volto Santo, wellicht onder impuls van de reizende kooplieden uit Lucca, die daar niet ver vandaan gevestigd waren. Net als het fresco is ook het gepolychromeerde houten spitstongewelf vandaag verdwenen. Sinds de tijd van de Franse overheersing eerder in verwaarloosde toestand, werd het gebouwtje als nationaal goed verkocht en in de negentiende eeuw gebruikt door de houtzager Van Acker. De Speelmanskapel werd in 1968-69 eigendom van de stad Brugge. Ze werd gerestaureerd onder leiding van stadsarchitect Eric Vyncke en in gebruik gegeven als vrijzinnig huis. In 1998 werd ze beschermd als monument. Op 1 januari 2020 droeg het stadsbestuur van Brugge het gebruiksrecht over aan CGSO vzw. Literatuur Patrick DEVOS, Brugge, herwonnen schoonheid, Tielt, 1975. A. BERGMANS, Van Lucca naar Brugge. Een volto santo in de Speelmanskapel, in: M&L, 1993. S. GILTE, A. VANWALLEGHEM & P. VAN VLAENDEREN, Inventaris van het cultuurbezit in België, Architectuur, Stad Brugge, Middeleeuwse stadsuitbreiding, Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen 18NB Noord, Brussel, Turnhout, 2004. Christophe DESCHAUMES, De voormalige Speelmanskapel, in: Brugge 2018, Open monumentendagen, Brugge, 2018. Zie ook Lijst van kerken in Brugge Externe link De Speelmanskapel op de Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed