NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pierre Brunehaut

La pierre Brunehaut (ou Brunehault) appelée aussi pierre celtique est un menhir situé à Hollain, une entité de la commune de Brunehaut, non loin de la voie romaine Bavay-Tournai. Historique Elle est mentionnée dès 1619. Selon diverses descriptions données au XVIIIe siècle et début XIXe siècle, la pierre subit une inclinaison progressive : 50° en 1773, 34° en 1811, 20° en 1819. Il fut envisagé durant le Premier Empire de la transporter à Bléharies pour la réutiliser comme pierre d'écluse sur l'Escaut et les travaux de terrassement entrepris à cette occasion contribuèrent à augmenter son inclinaison. En 1819, la commune de Hollain vota un crédit de 500 francs pour la faire redresser et consolider par l'ajout d'un radier à la base et de deux contreforts. Elle est classée depuis le 15 mars 1934. Description Le menhir est en grès landénien de Grandglise. C'est le plus grand mégalithe dressé de Belgique, son poids est estimé à 13 tonnes. Il a été érigé sur un plateau qui domine largement ce paysage de plaine. De forme trapézoïdale, il mesure 4,40 m de hauteur (6 m en incluant la partie enterrée) pour une largeur d'environ 3 m et une épaisseur de 0,48 m. Le menhir est orienté nord-sud. La face nord a probablement été retaillée. La face est comporte une multitude de petits trous qui pourraient être d'origine naturelle. Selon L. Desailly, la face ouest comporterait une gravure pédiforme de 0,26 m de longueur désignée sous le nom de pied de Jésus ou pied de la Vierge. De nombreux outils en silex attribués au Néolithique récent et final, ainsi que des fragments de poignards en silex du Grand-Pressigny ont été découverts dans les champs au sud du menhir et des habitats du Néolithique final ont été reconnus à quelques kilomètres à l’ouest. Folklore De nombreuses légendes et traditions sont associées à la pierre. Son érection commémorerait le lieu du décès de la reine Brunehaut qui fut pourtant suppliciée à Renève. Selon une autre tradition, la pierre fut transportée par Jésus qui y laissa l'empreinte de son pied droit. Par la suite, le personnage de la sainte Vierge fut associé au menhir : la pierre qui était destinée à la construction de la cathédrale de Tournai, dédiée à la Vierge, retourna d'elle-même à sa place initiale ou fut abandonnée sur place. Selon une tout autre tradition, la pierre commémore une victoire de Jules César sur les Hérules. Notes et références Annexes Bibliographie L. Desailly, « Notes sur quelques Monuments Mégalithiques de la région du Nord », Bulletin de la société préhistorique française,‎ 1922, p. 184-190 (lire en ligne) Articles connexes Sites mégalithiques en Belgique Portail du Hainaut Portail du mégalithisme
Brunhildesteen

De Brunhildesteen (Frans: Pierre Brunehaut) (Neolithicum, ca. 2500 v.Chr.) is de grootste menhir van België. Hij staat te Hollain, in de gemeente Brunehaut, bij Doornik. De megaliet is 2,9 tot 3,2 meter breed, tussen de 4,2 meter en 3,5 meter hoog en zowat 60 cm dik. Hij weegt ongeveer 25 ton. Het oudste document waarop hij vermeld staat betreft een gravure uit 1773 die een gekantelde steen toont. De steen zou rond 1819 terug rechtgezet worden op bevel van de autoriteiten. In de buurt, ten zuiden van de steen zijn diverse gebruiksvoorwerpen gevonden uit vuursteen. Hij is geklasseerd als monument in 1934. Hij vormt tevens de bron voor velerlei volksverhalen. Volgens een van die verhalen is de steen opgericht op de plaats waar het lijk van Brunhilde gevonden werd, nadat zij, vastgebonden aan een galopperend paard, ter dood was gebracht. Volgens een andere legende had O.L.-Vrouw de steen bestemd voor de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal (Doornik). Toen zij hoorde dat de kathedraal al voltooid was, liet zij de steen in Hollain achter en steeg op ten hemel. Er wordt ook verteld dat, als de steen omvalt, de wereld vergaat.
Pierre Brunehaut

Pierre Brunehaut – neolityczny megalit znajdujący się w belgijskiej gminie Brunehaut, przy drodze prowadzącej do wsi Hollain. Jest to największy menhir w Walonii. Jest to blok piaskowca o trapezowatym kształcie. Menhir ma 4,25 m wysokości od strony północnej, 3,50 m od strony południowej, grubość do 0,60 m i waży około 25 ton. Wokół niego rosną cztery topole włoskie. Jak pokazują stare ryciny, głaz był dawniej mocno przechylony, ustawiono go w pionie na polecenie miejscowych władz w 1819 roku. W trakcie przeprowadzonych w okolicy prac archeologicznych na południe od megalitu odkryto neolityczne narzędzia wykonane z krzemienia. Z menhirem związane są dwie legendy. Według pierwszej z nich był to głaz, który pewna niewiasta pragnęła położyć pod fundamenty katedry w Tournai. Gdy w drodze usłyszała, że budowa świątyni już ruszyła, porzuciła kamień i została natychmiast wzięta do nieba. Zgodnie z treścią drugiego podania menhir stoi w miejscu, gdzie zatrzymały się konie wlokące ciało skazanej na śmierć królowej Brunhildy. Przypisy
Sint-Servatiuskerk (Sluizen)

De Sint-Servatiuskerk is een kerkgebouw in Sluizen in de Belgische gemeente Tongeren-Borgloon in de provincie Limburg. De kerk ligt op een kerkheuvel aan de Viséweg en wordt omgeven door een ommuurd kerkhof. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Servatius. Geschiedenis In de 12e en/of 13e eeuw stamde de oorspronkelijke kerk van Sluizen. Deze kerk was opgetrokken in Rijn-Maaslandse stijl. Alleen de toren en de onderbouw van het koor bleven daarvan nog bewaard. In de 17e eeuw werden de middenbeuk en zijbeuken gebouwd. In 1865-1870 werd de kerk herbouwd naar het ontwerp van architect Herman Jaminé met behoud van het oorspronkelijk grondplan. Opbouw Het neoromaanse basilicale gebouw bestaat uit een voorstaande westtoren, een driebeukig schip met drie traveeën en een halfrond gesloten koor met een rechte travee. Aan de zuidzijde van de koor staat er haaks op het rechte koortravee de sacristie. De toren heeft een tentdak, twee geledingen, lichtsleuven en een onderbouw van silex met hoekbanden van kwartsiet waarboven een deel in Franse steen. In 1864 werd de toren van een neoromaans rondboogportaal voorzien, terwijl de toren oorspronkelijk gesloten was. Verder heeft de toren in de noordzijde en de zuidzijde delen van kwartsiet, drie bifora, de bovenbouw met een fries uit de 19e eeuw en twee rondboogvormige galmgaten in iedere gevel. De delen uit de 19e eeuw in het schip en het koor zijn met Franse steen gebouwd. De middenbeuk heeft bovenlichten in rondboogvorm, met verder neoromaanse elementen aan fries en kroonlijsten. De zijbeuken hebben per travee een eigen zadeldak en de rest van het gebouw wordt door een zadeldak met leien gedekt. In de noordelijke zijbeuk bevindt zich een rondboogportaal. Het sacristie en de rechte koortravee hebben rondboogvensters met zuiltjes in neoromaanse stijl. De koorsluiting is grotendeels origineel met muren van silex voor drie kwart van de hoogte. De gevel heeft rondbooglisenen, een vierpasvenster in het midden en verder in Franse steen een neoromaans fries en kroonlijst. De kerk heeft in het schip (middenbeuk en zijbeuken) een houten zoldering. De middenbeuk wordt van de zijbeuken gescheiden door een rondboogarcade op zware pijlers die in de langsrichting geflankeerd worden door halfzuilen. Vroeger had de kerk een andere scheiding, die de westelijke travee nog heeft: een romaanse rondboog op pijlers. Tussen het koor en het schip bevindt zich een hoge rondboog die door colonnetten wordt geflankeerd. Boven het rechte koortravee en de sacristie bevindt zich een kruisribgewelf op colonetten. De koorsluiting heeft een overwelving van een halve koepel.
Viaduct van Tilleur

Het viaduct van Tilleur is een spoorwegviaduct in Tilleur, een deelgemeente van Saint-Nicolas. Het viaduct overspant een zijvallei van de Maas. Het viaduct is een deel van spoorlijn 36A en ligt net ten westen van de tunnel van Horloz. Het viaduct is een vakwerkbrug uit metaal. Het ganse viaduct is 220 meter lang en heeft een hoogte van 22 meter.
Temple maçonnique des Amis philanthropes

Le temple maçonnique des Amis philanthropes est un monument historique situé à Bruxelles, capitale de la Belgique, qui abrite, derrière une façade néo-classique dépouillée, un temple maçonnique de style égyptisant datant du XIXe siècle ainsi qu'une série de temples plus petits dont un inspiré du style Art nouveau de Victor Horta. Historique Statut patrimonial L'édifice fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 21 novembre 1975. Architecture La petite façade latérale ouest, qui était initialement la façade principale du bâtiment, est construite en 1774-1776 par Claude Fisco dans le style néo-classique de la place des Martyrs, pour fermer la perspective depuis celle-ci. La façade principale actuelle (la façade sud) est une façade moderne en briques qui résulte d'une transformation effectuée en 1937 par l'architecte Ch. Lambrichs. L'intérieur est aménagé en 1877-1879 par l'architecte Adolphe Samyn aidé des architectes Ernest Hendrickx et J. De Blois. La décoration a été conçue par l'architecte et décorateur français Alban Chambon pour les ornements sculptés, par Louis Delbeke qui a peint les scènes historiques et symboliques, et par Gustave Janlet qui a réalisé les peintures décoratives. Le grand temple « Amon-Râ » est restauré une première fois en 1932 et une deuxième fois en 2015 Localisation Le temple est situé au n°6-8 de la rue du Persil, à quelques mètres de la place des Martyrs, au centre de Bruxelles. Références Annexes Bibliographie Barbara Pecheur et Eugène Warmenbol, Le Grand Temple de la rue du Persil à Bruxelles : l'Égypte et la Maçonnerie à la lumière de sa restauration, Le Livre Timperman, 2016, 169 p. (ISBN 978-94-6136-054-0). Articles connexes Franc-maçonnerie bruxelloise au XIXe siècle Les Amis philanthropes Les Vrais Amis de l'union et du progrès réunis Temple maçonnique des Vrais Amis de l'union et du progrès Portail de la franc-maçonnerie Portail de Bruxelles
Vrijmetselaarstempel van de Cercle des Amis philanthropes

De Vrijmetselaarstempel van de Cercle des Amis philanthropes is een tempelcomplex van de vrijmetselarij in de Peterseliestraat in Brussel. Het is gecreëerd in 1877 door de verbouwing van een neoclassicistisch gebouw van Claude Fisco uit 1774-1776. Twee van de negen tempels zijn in egyptiserende stijl. Bescherming werd verleend in 1975, uitgebreid in 1998. Geschiedenis Oorspronkelijk werd het gebouw opgetrokken bij de aanleg van het Martelaarsplein, waarvan het de gevelesthetiek volgde. Met een iets rijkere decoratie sloot het een perspectief af. In de 19e eeuw vestigde de hoffotograaf Louis Ghémar zijn galerij en atelier in het gebouw. Hiervoor werd de binnenkoer ingenomen. De werken werden uitgevoerd in 1867 en 1873 naar plannen van E. Janlet. Onder Eugène Goblet d'Alviella, achtbare grootmeester van de Les Amis Philanthropes nº 1, nam de loge er haar intrek. De verbouwingsplannen van Adolphe Samyn, die medewerking kreeg van Ernest Hendrickx en Jean De Blois, voorzagen in twee egyptiserende tempels. De werken startten in 1877 en op 26 januari 1879 werd het geheel ritueel ingehuldigd. Een grondige transformatie werd in 1937 doorgevoerd door de architect Charles Lambrichs. Er kwam een nieuwe zuidgevel in neotraditionele stijl en de twee Egyptische tempels kregen bijkomende tribunes. De tempel is gerestaureerd in 1932 en in 2014-2015. Grote tempel De grote tempel is opgevat als een open binnenplaats bij nacht. Het plafond is beschilderd met een sterrenhemel. Samyn ritmeerde de zaal door halfzuilen met papyrusvormige en hathorische kapitelen. Het beigekleurige stucdecor, met opgerichte cobra's en gevleugelde zonneschijven, is het werk van Alban Chambon. De decoratieve schilderingen zijn van Gustave Janlet. De historische en symbolische taferelen op doek zijn geschilderd door Louis Delbeke onder leiding van Jan Verhas. Een eerste cyclus toont de constructie van de tempel van Salomo en een tweede de passie van Hiram. Naast de troon van de grootmeester hangt aan weerszijden een allegorie: links de operatieve vrijmetselarij en rechts de speculatieve vrijmetselarij. Middentempel De tweede egyptiserende tempel was oorspronkelijk de kleine tempel en vervolgens de middentempel. Papyrusvormige zuilen scheiden panelen beschilderd met vrijmetselaarstaferelen en nilotische plantencomposities. Literatuur Barbara Pecheur en Eugène Warmenbol, De grote tempel van de Peterseliestraat in Brussel. Egypte en de Vrijmetselarij in het licht van zijn restauratie, 2016, ISBN 9461360533 Externe link Vrijmetselaarstempel van de Cercle des Amis philanthropes (Inventaris Onroerend Erfgoed)
Artiesteningang-Middelheimmuseum

Artiesteningang (2004–2012) Middelheimmuseum je drobná, ale architektonicky významná stavba, kterou vytvořil v roce 2004 nizozemský výtvarník, sochař a architekt John Körmeling jako další z volně přidružených staveb výtvarného muzea (převážně) pod širým nebem v Antverpách. Sestává ze tří hřibovitých baldachýnů, sjednocených v jeden útvar konkávními křivkami mezilehlých kružnic. V půdorysu má pavilon tvar stylizovaného „motýlka“. John Körmeling tímto parafrázoval do té doby četné stavby přístřešků a pavilonů sestavených z hřibovitých konstrukcí a střech a vytvořil poměrně nový trojčlenný útvar. Ten může být vnímán jako inspirovaný přístřeškem tramvajového uzlu Bellevue v Curychu z roku 1937, od architektů Fritze Stuesiho a Hermana Hertera. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Artiesteningang-Middelheimmuseum na Wikimedia Commons John Körmeling, oficiální stránky Middelheimmuseum, oficiální stránky Artiesteningang Middelheimmuseum, oficiální stránky
St. Nikolaus (Brüssel)

St. Nikolaus (französisch Église Saint-Nicolas, niederländisch Sint-Niklaaskerk) ist eine römisch-katholische Kirche in der Altstadt der belgischen Hauptstadt Brüssel. Geschichte Die Nikolauskirche geht zurück auf eine Stiftung Brüsseler Kaufleute im 11. oder 12. Jahrhundert zu Ehren ihres Schutzpatrons, des hl. Nikolaus von Myra. Der romanische Bau stürzte 1367 ein und wurde durch eine spätgotische Kirche ersetzt, die noch Grundriss und Raumcharakter der heutigen Kirche bestimmt. Deren Langhaus entstand allerdings im Wesentlichen beim Wiederaufbau nach der französischen Bombardierung von Brüssel 1695. 1714 stürzte der Turm ein und wurde nicht ersetzt. Bauwerk St. Nikolaus ist von engen Altstadtgassen umgeben. An die Außenwände der Seitenschiffe sind malerische kleine Häuser angebaut. Die Kirche selbst ist eine gedrungene, dreischiffige, kreuzrippengewölbte Basilika mit Querhaus und Vierungs-Dachreiter. Der Chor ist aus der Längsachse nach links geneigt. Ausstattung Die Kirche besitzt ein kleines Bild der Muttergottes mit dem schlafenden Kind, Original oder Kopie nach Peter Paul Rubens. Bedingt durch Zerstörungen und Umgestaltungen stammt die übrige Ausstattung zu großen Teilen aus dem 19. Jahrhundert, darunter der neugotische Schrein der Märtyrer von Gorkum, deren Reliquien aus der nahe gelegenen Franziskanerkirche nach deren Aufhebung in der Französischen Revolution nach St. Nikolaus kamen. Das große Fenster Mariä Himmelfahrt in der Portalfassade schuf Guy Chabrol 1956. Weblinks Basisinformationen (schwarzaufweiss.de) Einzelnachweise
Church of St. Nicholas, Brussels

The Church of St. Nicholas (French: Église Saint-Nicolas; Dutch: Sint-Niklaaskerk) is a Catholic church in central Brussels, Belgium. Founded around 1125, it is one of the first four churches in Brussels and the best preserved in its successive developments. It is dedicated to Saint Nicholas. The church was designated a historic monument on 5 March 1936. Its western (main) façade dates from the 1950s. Description Exterior To the west, the church has a tripartite façade, built in Massangis stone by the architect J. Rombaux in 1956, and supported by powerful buttresses with stepped slopes and saddlebacks. This façade is pierced in its centre by a classicist-style portal flanked on either side by flat, rounded pilasters whose Ionic capitals support an entablature comprising a high, undecorated architrave and a projecting cornice. The cornice is surmounted by a bas-relief sculpted by J. Lacroix in 1956 depicting a Madonna and Child (Sedes Sapientiae) surrounded by two angels. The angel on the left is playing the harp and the one on the right is handling a censer. The portal is surmounted by an immense Gothic-style stained glass window and a large gilded clock, carried by the gable. The side façades are pierced with large ogival bays and are supported by stepped buttresses, without saddlebacks, unlike the western façade. These façades are partially obscured by small houses leaning against the church, including the De Goude Huyve house in Baroque style. The arms of the transept do not extend beyond the plane of the side façades: only the northern arm (Rue de Tabora/Taborastraat) has a triangular gable. The crossing of the transept is topped by a square bell tower with louvres that ends in a small bulb bearing a golden ball, a wrought iron cross and a rooster. Interior Inside, the church's walls, pillars and ribbed vaults are coated and painted white. To the west, the rear of the church is occupied by an imposing rood screen supported by uncoated blue stone columns, each ending in a Corinthian capital. To the east, the choir, completely off-centre, has a central five-sided apse flanked by a single apsidiole on the left. A cannonball, dating from the bombardment of Brussels by the French troops in August 1695, is lodged at the top of a pillar of the nave. See also List of churches in Brussels Catholic Church in Belgium History of Brussels Culture of Belgium References Citations Bibliography Le Patrimoine monumental de la Belgique: Bruxelles (PDF) (in French). Vol. 1A: Pentagone A-D. Liège: Pierre Mardaga. 1989. External links Media related to Church of St. Nicholas, Brussels at Wikimedia Commons
Церковь Святого Николая (Брюссель)

Церковь Святого Николая (фр. Église Saint-Nicolas, нид. Sint-Niklaaskerk) — церковь в Брюсселе, в старом городе (Пентагоне), рядом с Брюссельской биржей. Церковь Святого Николая является одной из первых четырёх церквей в Брюсселе; её появление датируется 1125 годом. Расположена по адресу: Rue des Fripiers, 11. История Церковь возведена в бывшем квартале купцов и построена их на деньги в честь покровителя торговли Святого Николая. При реконструкции фасадов в 1956 году, была обнаружены некоторые следы на крыльце, свидетельствующие о том, что в XII веке на этом месте располагалась башня при Римской церкви, содержащая городские колокола. Это здание имело заранее заданную форму, оно упоминается ещё в 1289 году. В 1367 году башня была разрушена во время бури, однако, потом восстановлена. В 1486 году, при расширении левого придела нефа, была добавлена часовня Нотр-Дам де ла Пэ. В 1579 году церковь была повреждена во время религиозных столкновений между валлонскими провинциями Нидерландов (католиками) и северных провинций, являющихся протестантами. Спустя примерно столетие, в 1695 году, во время бомбардировки города в 1695 году церковь была почти полностью разрушена. В 1714 году было принято решение о восстановлении церкви, однако после постройки церковь обвалилась. Церковь была закрыта в 1797 году. Благодаря нескольким прихожанам, выкупившим её по частям в 1799 году, в 1804 году она вновь была открыта, в ней начались богослужения. В память об обстреле города и разрушении церкви, в ней хранится пушечное ядро. Главный фасад был перестроен в 1956 году. В связи с тем, что церковь много раз перестраивалась и меняла облик, в литературных изданиях утверждается, что церковь не представляет собой интереса как архитектурное сооружение, но в то же время подчеркивают, что со стороны улиц она выглядит симпатично, окружённая домиками XVIII века. Примечания Литература Mols Roger. Bruxelles et les bruxellois. — Louvain, 1961.
Церква Святого Миколая (Брюссель)

Церква Святого Миколая (фр. Église Saint-Nicolas, нід. Sint-Niklaaskerk) — церква у Брюсселі, в старому місті (Пентагоні), поруч з Брюссельською біржею. Церква Святого Миколая є однією з перших чотирьох церков в Брюсселі; її поява датується 1125 роком. Розташована за адресою: Rue des Fripiers, 11. Історія Церква зведена в колишньому кварталі купців і побудована на їх кошти в честь покровителя торгівлі Святого Миколая. При реконструкції фасадів у 1956 році, було виявлено артефакти на ґанку, котрі свідчать про те, що в XII столітті на цьому місці розташовувалася вежа при римській церкві, яка містила міські дзвони. Ця будівля мала заздалегідь задану форму, вона згадується ще 1289-го. У 1367 році башта була зруйнована під час бурі, проте, відновлена. 1486-го, при розширенні лівого бокового вівтаря нави, була додана каплиця Нотр-Дам де ла Пе. У 1579 році церква була пошкоджена під час релігійних зіткнень між валлонськими провінціями Нідерландів (католиками) і північних провінцій, які є протестантськими. Приблизно за сто років, у 1695, під час бомбардування міста церква була майже цілковито зруйнована. У 1714 році було прийнято рішення про відновлення церкви, однак після завершення будівництва вона обвалилася. Церква святого Миколая була закрита у 1797. Завдяки кільком прихожанам, котрі викупили її у 1799 році, у 1804 році церква знову була відкрита, у ній почалися богослужіння. В пам'ять про обстріл міста і руйнування церкви, в ній зберігається гарматне ядро. Головний фасад був перебудований у 1956 році. Через те, що церква багато разів перебудовувалася і змінювала зовнішність, у літературних виданнях стверджується, що вона не являє собою інтересу як архітектурна споруда. Примітки Література Mols Roger. Bruxelles et les bruxellois. — Louvain, 1961.
Sint-Antoniuskerk (Loonbeek)

De Sint-Antoniuskerk is een kerkgebouw in Loonbeek in de gemeente Huldenberg in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. De kerk staat op een lage kerkheuvel aan de J.Van der Vorstlaan en de St.Jansbergsteenweg. Rond de kerk ligt het Kerkhof van Loonbeek. Ze is gewijd aan Antonius van Padua. Geschiedenis In de 15 eeuw werd de kerk gebouwd. In 2009 werd de kerk opgenomen op de monumentenlijst. Opbouw De georiënteerde kerk is een wit gebouw bestaand uit een schip met vijf traveeën, twee lager dan de nok van het schip uitkomende dwarsbeuken en driezijdig gesloten koor met twee traveeën. Bovenop de kruising bevindt zich een dakruiter. De kerk heeft haakse steunberen, behalve op de westelijke twee hoeken van het gebouw waar het overhoekse steunberen zijn.