NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Бовешен (авіабаза)

Авіабаза Бовешен (ICAO: EBBE) — військовий аеродром бельгійського повітряного компоненту в Бельгії, розташований за 5,6 км на південь від Бовешена у Валлонії (провінція Валлонський Брабант) та 32 км на схід-південний схід від Брюсселя. Тут розташовано 1-ше крило, яке обслуговує гелікоптери A109BA, і базову школу льотної підготовки, яка обслуговує навчально-тренувальний літак SIAI Marchetti SF.260. Він використовується як база для оперативних вертолітних ескадрилій і як центр підготовки пілотів. У Бовешені також розміщені Wing Meteo та команда ВПС. Тут працює 1100 осіб, тому база є другим найбільшим роботодавцем у Валлонському Брабанті. Історія Авіабаза Бовешен була військовим аеродромом ВПС Бельгії до Другої світової війни, заснованим у 1936 році як «Аеродром Ле Кюло». Він був захоплений під час битви за Бельгію німецьким вермахтом, що вторгся 10 травня 1940 року, знищивши кілька літаків Hawker Hurricane і Gloster Gladiator, що стояли на аеродромі. Німецьке використання під час Другої світової війни Під час окупації Бельгії нацистською Німеччиною об'єкт став основною авіабазою Люфтваффе під час битви за Францію. Під час бою два підрозділи Junkers Ju 88 — Kampfgeschwader 3 і Kampfgeschwader 30 (KG 3; KG 30) — підтримували наступ, особливо вирішальний прорив під Седаном. Інші елементи підтримали просування до швейцарського кордону, оточивши французькі сили на лінії Мажино. Коли KG 30 переїхав до Франції, KG 3 залишився в Ле Кюло, беручи участь у битві за Британію. На початку бою KG 3 мав всього 108 бомбардувальників Ju 88, з яких 88 були боєздатними. KG 3 діяв на всіх етапах бою. У березні 1941 року він відправився на бази в Польщі в рамках підготовки до операції «Барбаросса», вторгнення в Радянський Союз. Примітки
Sincfalpark

Het Sincfalpark is een stadspark in de Belgische stad Brugge. Het park is ingeklemd tussen de straten Sint-Claradreef, de Calvariebergstraat en het Komvest. Doordat het omringd is door huizen is het een niet zo zichtbaar parkje. Het park heeft naast het groen een speeltuin met een basketbalplein. Aan de andere kant van het Komvest is het grotere Baron Ruzettepark gelegen. Geschiedenis Het perceel heeft een geschiedenis, doordat men het beschouwt als het laatste overblijfsel van de Sincfal-arm die deel uitmaakte van het Zwin. Het park werd in 1975 aangelegd nadat de in de negentiende eeuw hier gebouwde kerk en klooster van de paters kapucijnen werden gesloopt. Op de vrijgekomen gronden kwam langs de Komvest het appartementsgebouw Sincfal. Het saldo van de gronden werd in 1973 aangekocht door de stad Brugge, die een deel ervan overdroeg aan de Brugse maatschappij voor huisvesting, die langs de Calvariebergstraat een sociale woonwijk bouwde. Tussen beide behield de stad Brugge het overgebleven deel van de vroegere kloostertuin, circa 6.000 m², en legde er het openbaar Sincfalpark aan. Het park herbergt enkele essen en treuressen, zomereiken en zomerlinden. In 2013 werd aan de alarmbel getrokken door de buurtbewoners, omdat het park er verwaarloosd bij lag en omdat het slecht verlichte park 's avonds een trekpleister werd voor drugsverslaafden. De stad Brugge maakte 68.000 euro vrij voor een grondige renovatie van het park met onder andere een nieuwe speeltuin en fietsparcours voor de kinderen. Het vernieuwd speelplein werd geopend in juli 2016. Literatuur Adolf DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Brugge, 1910. Marc RYCKAERT, Brugge, historische stedenatlas, Brussel, 1991. Andries VAN DEN ABEELE & Hugo MAERTENS, Tuinen en verborgen hoekjes in Brugge, Brugge/Luik, 1998.
Virginie Lovelinggebouw

Das Virginie Lovelinggebouw, auch bekannt als De Link und VAC Oost Vlaanderen (Vlaams Administratief Centrum, deutsch: Flämisches Verwaltungszentrum) ist ein Hochhaus in der belgischen Stadt Gent. Das Gebäude liegt an der Fabiolalaan in direkter Nachbarschaft zum Bahnhof Gent-Sint-Pieters. Es ist nach dem Arteveldetoren und dem Belfried das dritthöchste Gebäude in Gent und zählt zu den höchsten Gebäuden in Belgien. Geschichte Am 11. März 2010 wurde der offizielle Entwurf des Gebäudes veröffentlicht. Aus den besten fünf Einsendungen wurde der Entwurf von Mauro Poponcini und Patrick Lootens (Polo Architects) gewählt. Besonderes Augenmerk viel auf die Qualität, Architektur, Energieeffizienz und Nachhaltigkeit. Nachdem der Entwurf bekannt gegeben wurde, kündigte Euro-Immo-Star einen Wettbewerb an, um einen Namen für das Gebäude zu finden. Der Name sollte die Identität des Gebäudes, des Bezirks und der Stadt Gent widerspiegeln. Die Jury entschied sich aus mehr als 350 Einsendungen für De Link. Nach der Grundsteinlegung wurde aber schnell klar das De Link lediglich der Arbeitstitel des Gebäudes wird. Das Gebäude wurde offiziell als Virginie Lovelinggebouw eingeweiht, in Anlehnung an die im Jahr 1923 verstorbene Schriftstellerin Virginie Loveling. Der Bau des Gebäudes begann im Sommer 2011. Die offizielle Grundsteinlegung fand im Beisein des Genter Bürgermeisters Daniël Termont im Dezember 2011 statt. Im August 2012 begann der Bau des Seitenarmes. Der höchste Punkt des Turms wurde Anfang November 2012 erreicht. Die Bauarbeiten an dem Gebäude wurden am 20. Januar abgeschlossen. Am 13. Februar 2014 wurde das Gebäude offiziell eröffnet und an die Mitarbeiter der flämischen Regierung übergeben. Das Gebäude besteht aus einem 3-stöckigen Gebäude das L-formig und knapp 18 Meter hoch ist. Dieser Seitenarm soll für öffentliche Funktionen dienen, unter anderem als Ausstellungsflächen oder als Veranstaltungsort. Der Turm befindet sich in unmittelbarer Nähe zu den Gleisen des Genter Bahnhofs und hat eine Höhe von 90 Metern die sich auf 22 Etagen verteilen. In diesem Teil des Gebäudes sollen 1200 Mitarbeiter der flämischen Regierung arbeiten (Flämisches Verwaltungszentrum). Weblinks Das Gent-Sint-Pieters-Projekt
Église Saint-Lambert de Goé

L'église Saint-Lambert est une église catholique située à Goé dans la commune de Limbourg, dans la province de Liège en Belgique. Elle possède un des onze clochers tors recensés en Belgique. L’église est classée depuis le 30 décembre 1933. Situation L'église est située le long de la rue de l'Église à Goé. Elle jouxte le cimetière placé au nord et à l'est et est entourée d'un mur essentiellement constitué de pierre calcaire.. Historique Un oratoire existait sur ce site en 1145. Il a été remplacé par l'édifice actuel construit en style gothique flamboyant au cours du XVe siècle ou au début du XVIe siècle. L'église a été restaurée ou remaniée notamment de 1715 à 1722, en 1762, 1817, 1863, 1876 et 1910. Le clocher tors La tour carrée est surmontée d'une fine flèche torse octogonale en ardoises qui tourne très légèrement de gauche à droite mais surtout penche de manière importante, dans sa partie supérieure. Cette inclinaison semble être due à un manque de pièces raidisseuses au niveau des enrayures. La flèche est surmontée d'un épi en fer forgé et d'un coq en girouette. Articles connexes Clocher Tors Liste du patrimoine immobilier classé de Limbourg Lien externe Église paroissiale St-Lambert sur le site de Wallonie patrimoine immoblilier culturel Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la province de Liège
Sint-Lambertuskerk (Gulke)

De Sint-Lambertuskerk (Église Saint-Lambert) is de parochiekerk van de tot de Belgische gemeente Limburg behorende plaats Gulke, gelegen aan de Rue de l'Église. Geschiedenis De parochie was oorspronkelijk onderhorig aan de parochie van Baelen, maar reeds in 1145 daarvan afgesplitst, omdat het gebied toen geschonken werd aan de Abdij Rolduc, welke de moederkerk was van Bilstain en Limburg. De Sint-Joriskapel van Limburg werd in 1460 een decanaatskerk en de Sint-Lambertuskerk werd filiaalkerk van de deze Sint-Jorisparochie. In 1145 bestond der reeds een kapel in Gulke, maar deze werd door een kerkgebouw vervangen. Deze kerk stamde uit de 15e eeuw en begin 16e eeuw, en het betreft een laatgotische kruisbasiliek, gebouwd in natuursteenblokken, met voorgebouwde toren, waarin zich het kerkportaal bevindt. Het koor is driezijdig afgesloten. De kerk werd diverse malen gerestaureerd, vooral in de 18e eeuw (1715-1722 en 1762). In de 19e eeuw en in 1910 vonden veranderingen in het interieur plaats, in 1910 gebeurde dat in neogotische stijl. Toen werd ook de doopkapel aangebouwd en werden steunberen geplaatst. De toren heeft vermoedelijk een romaanse oorsprong, en ligt niet geheel in lijn met het schip van de huidige kerk. De zuidoostelijke gevel van de toren bevat nog enkele schietgaten. De toren heeft een achtkante, gedraaide torenspits. De kerk wordt omgeven door een kerkhof, waarop zich ook een gedeelte bevindt dat dienst doet als protestantse begraafplaats. Het oudste grafmonument is van 1635. Historische grafkruisen werden in de kerkmuur ingemetseld. Interieur Het vroegere gotische stenen hoofdaltaar van 1522 bevindt zich tegenwoordig in de doopkapel. Er is een gotisch altaarstuk van omstreeks 1500, met gepolychromeerd houten reliëf voorstellende episoden uit het leven van Sint-Elisabeth. Er is een tabernakel uit begin 16e eeuw, dat in 1911 werd ingebed in een neogotisch torentje. Een Apostelbalk uit begin van het 16e eeuw De kuip van het doopvont is romaans, stamt uit de 12e eeuw en heeft vier maskers; de marmeren voet is 18e-eeuws. De preekstoel is van 1722. De communiebank, de kerkbanken en de biechtstoelen zijn eveneens 18e-eeuws. Uit de 16e eeuw zijn gepolychromeerde beelden van de heiligen Hubertus, Lambertus, Rochus en Joris. Beelden van Maria, Barbara en een bisschop zijn 18e-eeuws. In 1722 werd een nieuw hoofdaltaar geplaatst, vervaardigd door J. Sépulchre en bevattende een schilderij van Deflans dat de Calvarieberg voorstelt. De neogotische glas-in-loodramen werden van 1910-1913 vervaardigd door de firma Joseph Osterrath.
Dům Van Wassenhove

Dům Van Wassenhove je obytný dům v belgické vesnici Sint-Martens-Latem ve vilové čtvrti nedaleko města Gent ve Východních Flandrech. Od 25. září 2017 je chráněnou památkou. Je zapsán v katalogu moderní architektury mezinárodní organizace Iconic Houses, která sdružuje mimořádná díla světových architektů, architektonicky významné domy, domy umělců a ateliéry z 20. století přístupné veřejnosti jako domovní muzea. Historie Dům byl postaven v letech 1972–1974 podle projektu architekta Juliaana Lampense v brutalistním stylu pro učitele a bakaláře Alberta Van Wassenhove. Po jeho smrti v roce 2012 se vlastníkem domu stala Univerzita v Gentu, která jej dala do dlouhodobého pronájmu muzeu Dhondt-Dhaenens. Popis Stavbu uprostřed pozemku s nedostatkem výhledů a krajinného rázu obklopují původní rostliny, převážně přemnožené stromy a keře jako habr obecný, javor klen, dub letní, hloh dvoudomý a cesmína ostrá, popínavé rostliny vytváří přirozenou zelenou clonu. Dům koncipovaný jako domov pro jednu osobu je archetypem jeskyně. Postaven je z litého hrubého pohledového betonu, dřeva a skla, má otevřený prostor bez povrchního luxusu. Tři úrovně objemu budovy jsou propojené schody; úrovně se odrážejí v plochých střechách se stupňovitým sklonem od západu k východu. V domě má každý prostor specifický design – trojúhelník je určený pro kuchyň, kancelářský nábytek a volné židle, čtverec pro objem stolu a kruh pro spaní. Interiér na východní straně osvětluje prosklená stěna a na západní vysoké pásové okno; zde je umístěna kancelář a obytný prostor s kuchyní a centrální kruhovou kupolí. Další světelné body jsou přímo ve stropě. Podlahu kryje červená norská borovice. Kromě stavby navrhl Lampens také nábytek do interiéru. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Dům Van Wassenhove na Wikimedia Commons Villa Van Wassenhove na Hidden Architecture, 1. 1. 2017 (anglicky)
Huis Van Wassenhove

Huis Van Wassenhove is een brutalistische villa in het Oost-Vlaamse Sint-Martens-Latem. Eind jaren '60 ontwierp de Belgische architect Juliaan Lampens deze privéwoning, de bouw werd aangevat in 1972 en voltooid in 1974. Toelichting De opdrachtgever, vrijgezel Albert Van Wassenhove, leraar en liefhebber van moderne kunst en architectuur, gaf Lampens carte blanche. Na het overlijden van Albert Van Wassenhove in 2012 werd het huis nagelaten aan Universiteit Gent, die gaf het op haar beurt in langdurig bruikleen aan het Museum Dhondt-Dhaenens in Deurle. Huis van Wassenhove werd in 2015 gerestaureerd dankzij het mecenaat van Philippe en Miene Gillion. Reeds in 2012 diende de Gentse universiteit een aanvraag in om de woning te laten erkennen en beschermen als monument. In november 2014 werd het gebouw erkend als bouwkundig erfgoed en sinds september 2017 is het een beschermd monument. Kenmerken Huis van Wassenhove is een gebouw van beton, hout en glas, waarin alle woonfuncties in elkaar overlopen. Er is één open ruimte in plaats van aparte kamers. De massiviteit van beton wisselt af met de warmte van hout en de lichtinval die door de hoge ramen zonder kozijnen gecreëerd wordt. Geometrische basisvormen bepalen de structuur van het interieur: de slaapruimte is een cirkel, de keuken een driehoek, het bureau een vierkant. Juliaan Lampens verklaarde later dat een bouwwerk ondergeschikt is aan de natuur en op termijn de laatste medewerker moet worden. Dit komt tot uiting in het mos op de muren, de bomen rond het gebouw en het dak dat de glooiingen van de grond volgt. Op de grond van Huis van Wassenhove ligt een 'pistevloer': hetzelfde hout als in 't Kuipke in Gent. De vader van Juliaan Lampens was schrijnwerker en maakte de vloer van de wielerbaan. De villa heeft geen regenpijpen in de klassieke vorm. In het midden van het schuine dak bevindt zich een kunstige constructie waarlangs het regenwater naar beneden druppelt in een ronde vijver. Herbestemming Het Museum Dhondt-Dhaenens stelde na de renovatie de villa open voor rondleidingen en een residentieprogramma. Een aantal van deze residenties worden ingevuld en opgevolgd in samenwerking met de Vakgroepen Architectuur en Kunstwetenschappen van de Universiteit Gent. Door het brede publiek kan de villa ook gereserveerd worden als B&B. Deze verblijfsvorm ondersteunt mee het residentieprogramma dat door het museum in de woning georganiseerd wordt.
Heilig-Hartcollege (Heist-op-den-Berg)

Het Heilig-Hartcollege is een katholieke school voor basis- en middelbaar onderwijs in Heist-op-den-Berg. Inrichtende macht is het bisdom Antwerpen. In het secundair onderwijs is er een breed keuzeaanbod algemeen secundair onderwijs, in technisch secundair onderwijs wordt handel, sport en techniek-wetenschappen aangeboden, in het beroepssecundair onderwijs office & retail en verzorging-voeding. In het secundair onderwijs telt de school in 2023 meer dan 1.300 leerlingen. Geschiedenis Het Technisch Instituut Maria-Boodschap was in 1919 gesticht door de Zusters Annonciaden van Huldenberg. Ze trokken zich terug uit de school aan de Kloosterstraat in 1978 en het bisdom nam het bestuur over. Het decanaat van Heist-op-den-Berg nam in 1960 de Beroeps- en Middelbare Handelsschool over van de Broeders van Scheppers. Deze school was in 1947 gesticht. In 1961 werd de school gesplitst in twee aartsbisschoppelijke instituten, het Heilig Hartcollege en het Heilig Hartinstituut-Technische Handelsschool. De huidige school ontstond in 1985 uit de fusie van vier scholen: de Maria Boodschaphumaniora, het Technisch Instituut Maria Boodschap, het H. Hartinstituut en het H. Hartcollege. De school vernieuwde in verschillende fases tussen 2015 en 2018 haar gebouwen aan de Biekorfstraat voor een bedrag van 35 miljoen euro. De nieuwe campus bestaat uit de hoofdsite waar de middenschool (de eerste graad - 3.850 m²), bovenbouw (tweede en derde graad van het secundair - 6.636 m²) en sporthal van 2.800 m² zijn ingeplant. De site aan de overkant van de straat met de basisschool (2.358 m²) is ook volledig vernieuwd met kleuterklassen en een lagere school. De eerste fase aan al deze gebouwen startte in oktober 2015, de tweede een jaar later. De campus was in 2018 afgewerkt. De oude tweede site van de school op het hoogste punt van de gemeente aan de Kloosterstraat en de Kerkhofstraat, een complex uit de jaren veertig op een site van 1,44 ha werd verkocht voor 4,7 miljoen euro, wordt grotendeels afgebroken en wordt een complex van vier appartementsgebouwen met 85 appartementen waaronder vele assistentiewoningen. De oudere delen van de school uit het interbellum bevonden zich aan de Biekorfstraat en waren al volledig vervangen door nieuwbouw.
Heilig-Hartcollege (Waregem)

Het Heilig-Hartcollege is een katholieke school voor basis- en middelbaar onderwijs in Waregem. In het secundair onderwijs is er een breed keuzeaanbod algemeen secundair onderwijs, in technisch secundair onderwijs wordt handel aangeboden. In het secundair onderwijs telt de school in 2016 meer dan 1.850 leerlingen. Daarvan verblijven er op weekdagen 130 op het internaat van de school. Van bij de oprichting in 1929 is de school gevestigd in het centrum van de stad op de terreinen omgeven door de Stationsstraat en Olmstraat. Geschiedenis De school werd opgericht door de jonge medepastoor Gaston Deweer in opdracht van priester Arthur Dumortier en bisschop Waffelaert. Waregem had tot dat jaar nog geen katholiek middelbaar jongensonderwijs. Deweer en Dumortier kunnen van de gemeente een vervallen, 19e-eeuws schoolgebouw kopen waar enkele gebouwen aan worden bijgebouwd. Het eerste schooljaar startte op 29 september 1929. Het huidige collegegebouw in art décostijl werd opgetrokken tussen 1932 en 1939 naar plannen van de plaatselijke architect Maurice Bovyn. De Processiestraat wordt aan de noordzijde van de school erbij getrokken als verbinding tussen Stationsstraat en Olmstraat. In de 1959-62 werd ook de overzijde van de Processiestraat in gebruik genomen met een nieuwbouw in een modernistische stijl. De school verbond langs de zijde van de Stationsstraat zelfs beide vestigingen met een vleugel (het zogenaamde zusterkwartier met een kleine kapel en kamers voor de inwonende zusters) die op de hogere verdiepingen de Processiestraat overbrugt. Aan de uitbreiding werd in 1987 nog een vleugel toegevoegd waarbij de Processiestraat tussen de Stationsstraat en de Olmstraat volledig bebouwd werd door de school. De druk op de schoolgebouwen bleef hoog, en nadat de school in tien jaar tijd 600 extra leerlingen telde, nam de school in 2019 nog een bijkomende vleugel (Diderot) in gebruik aan de Olmstraat. Sinds 2020 is de officiële naam Sint-Paulusschool campus college geworden. Het college werd immers onderdeel van de vrije katholieke scholengemeenschap Sint Paulus (die in een eerste samenwerkingsvorm reeds in 1988 ontstond) en de vrije scholen van Avelgem, Anzegem en Waregem omvat. Het rood-witte kleur werd vervangen door lichtgroen.
Couvent Saint-Antoine-de-Padoue de Bruxelles

Le couvent Saint-Antoine-de-Padoue (en néerlandais : Sint-Antonius van Paduaklooster) est un couvent de franciscains du XIXe siècle, situé rue d'Artois, dans le quartier Midi-Lemonnier de Bruxelles. Histoire L'église nouvellement construite a été commandée par l'Ordre des Franciscains Conventuels en 1868. Description et architecture Il s'agit d'une église cruciforme à trois nefs en brique rouge avec des couches de bacon. L'église possède une tour de croisée octogonale conçue par Johannes Wilhelmus Boerbooms (nl) qui, en tant qu'élève de Pierre Cuypers, a supervisé les travaux de construction de l'église. Pierre Cuypers a également conçu l'intérieur, qui comprend des chapiteaux figuratifs, des piliers et des peintures murales en pierre naturelle, ainsi qu'un buffet d'orgue et un banc de communion en chêne. L'église a des rosaces et des lancettes en vitrail. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Sint-Antonius van Paduaklooster (Brussel) » (voir la liste des auteurs). Bibliographie (nl) Jo Braeken, « De Sint-Antonius-van-Paduakerk in Brussel », M & L, no 3,‎ mai 1985, p. 9-23 (lire en ligne, consulté le 14 novembre 2023) Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la protection du patrimoine Portail du monachisme Portail de Bruxelles
Sint-Antonius van Paduaklooster (Brussel)

Het Sint-Antonius van Paduaklooster (Frans: Couvent Saint-Antoine-de-Padoue) is een 19e-eeuws neogotisch klooster met kloosterkerk in de Brusselse Artesiëstraat, naar een ontwerp van de Nederlandse architect Pierre Cuypers. De nieuwbouwkerk werd in 1868 opgeleverd in opdracht van de orde van de Franciscanen Conventuelen. Het is een driebeukige kruiskerk in rode baksteen met speklagen. De kerk heeft een octagonale vieringtoren naar ontwerp van Johannes Wilhelmus Boerbooms die als leerling van Pierre Cuypers toezicht op de bouwwerken van de kerk uitoefende. Pierre Cuypers ontwierp ook het interieur, met onder meer natuurstenen figuratieve kapitelen, pijlers en muurschilderingen en als groot meubilair een orgelkast en een communiebank. De kerk kreeg gebrandschilderde roos- en lancetvensters. De kerk is niet de enige Sint-Antonius van Paduakerk in het hoofdstedelijk gewest. Vijf kilometer verderop staat aan het Sint-Antoonplein 1 in Etterbeek een neogotische parochiekerk met dezelfde patroonheilige. Maar deze is opgericht in breuksteen, dateert uit 1905 en is ontworpen door de architecten Edmond Serneels en Georges Cochaux.
La Monnaie

Královské divadlo De Munt / La Monnaie (francouzsky: Théâtre Royal de la Monnaie, nizozemsky: Koninklijke Muntschouwburg) je operní dům v belgickém hlavním městě Bruselu. Jde o jednu z mála belgických federálních státních institucí. Budova opery se nachází na Place de la Monnaie (Muntplein). Historie Operní scéna byla otevřena 17. října 1700, prošla však několika rekonstrukcemi, ta zásadní proběhla roku 1819, podle návrhu architekta Louise Damesma a současná podoba budovy pochází právě z roku 1819. Další rekonstrukce proběhly v letech 1856 (architekt Joseph Poelaert), 1985 a 2017. V La Monnaie se konalo několik světových premiér, například opery Hérodiade Julese Masseneta, Gwendoline Emmanuela Chabriera, Fervaal Vincenta d'Indy, Král Artuš Ernesta Chaussona, Les Malheurs d'Orphée Dariuse Milhauda, Antigona Arthura Honeggera nebo Hráč Sergeje Prokofjeva. La Monnaie také sehrála významnou roli při vytváření samostatného belgického státu. Opera Daniela Aubera La Muette de Portici byla naplánována na srpen 1830 poté, co ji nizozemský král Vilém I. zakázal, protože se bál jejího politického dopadu. Při představení této opery večer 25. srpna 1830 vypukla spontánní demonstrace, která se stala začátkem belgické revoluce, jež vedla k belgické nezávislosti. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku La Monnaie na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu divadlo De Munt/La Monnaie na Wikimedia Commons Oficiální stránky
De Munt

De Munt/La Monnaie (franska Théâtre Royal de la Monnaie, respektive nederländska Koninklijke Muntschouwburg för "Kungliga Myntteatern"), är Belgiens nationalopera och främsta operahus beläget i centrala Bryssel. De tre senaste decennierna har De Munt/La Monnaie återtagit sin plats som ett av Europas mest framträdande operahus främst tack vare operacheferna Gérard Mortier och Bernard Foccroulle och chefsdirigenten Antonio Pappano. Bakgrund Den första teatern byggdes mellan 1695 och 1700. Den nuvarande byggnaden är den tredje teatern på samma plats. Fasaden till dagens operahus är kvar från 1818, medan omfattande renoveringar gjorts både 1856 och 1986. De Munt/La Monnaie spelade en viktig roll vid bildandet av Kungariket Belgien. Den 25 augusti 1830 framfördes Aubers romantiska opera La Muette de Portici (franska för "Den stumme i Portici"). Arian "Den heliga kärleken till fosterlandet" fick ett sådant gensvar att publiken reste sig och gick ut på torget utanför operan, där man startade ett demonstrationståg mot kungen Vilhelm I av Nederländerna under ropet "Leve friheten". Det blev en avgörande fas i det Belgiska upproret, som till slut ledde till bildandet av en ny oberoende nation i Europa. Referenser Externa länkar Operans webbplats (franska) (nederländska) (engelska)