NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopnemingskerk (Cornesse)

De Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopnemingskerk (Église Notre-Dame de l'Assomption) is de parochiekerk van de tot de Belgische gemeente Pepinster behorende plaats Cornesse, gelegen aan het Place Notre-Dame. Geschiedenis In 1694 werd een kapel opgericht ter ere van de Heilige Familie en Sint-Anna. In 1749 mochten de bewoners een grotere kapel bouwen, naar ontwerp van N. Belflamme. Deze kapel werd in 1803 tot parochiekerk verheven. De huidige kerk is van 1896 en werd ontworpen door Léonard Monseur. Gebouw Het betreft een neogotische kruiskerk, een koor met polygonale koorafsluiting en een naastgebouwde toren welke gedekt wordt door een tentdak. Interieur De preekstoel is van omstreeks 1750, en ook is er een biechtstoel uit dezelfde tijd. Uit 1694 is er een gedenksteen van de bouw van de eerste kapel, en uit 1750 is een gedenksteen van de bouw van de vergrote kapel en een Madonnabeeld dat Notre-Dame de Cornesse wordt genoemd. Voorts is er veel neogotisch kerkmeubilair, en ook zijn er glas-in-loodramen van 1898, vervaardigd door Leopold Pluys.
Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskerk (Purgatoire)

De Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskerk (Église Notre-Dame de Lourdes) is de parochiekerk van de tot de deelgemeente Wegnez van de Belgische gemeente Pepinster behorende plaats Purgatoire, gelegen aan de Rue des Déportés. Geschiedenis De bewoners van Purgatoire waren vanouds aangewezen op de Sint-Hubertuskerk van Wegnez, waartoe een hellende weg moest worden afgelegd. In 1906 kwam er een houten kapel en niet lang daarna werd de huidige kerk in 1911 in gebruik genomen. De kerk kwam grotendeels tot stand door schenkingen van de familie Del Marmol, die hier in de omgeving woonachtig was. Architect was Joseph François Piscador. Gebouw Voor de kerk bevindt zich een Lourdesgrot. De eigenlijke kerk ligt op een verhoging en is een neogotisch gebouw, opgetrokken in kalksteenblokken en met een aangebouwde toren, gedekt door een tentdak. Het gebouw heeft een driezijdige koorafsluiting. De kerk heeft een tiental glas-in-loodramen, vervaardigd door het atelier Mayer uit München, die de geheimen van de Rozenkrans verbeelden. In de toren bevindt zich een roosvenster dat Christus verbeeldt, omringd door een koor van engelen. Van de hand van Jean Julémont (1930) zijn de kruiswegstaties. Het meubilair is 20e-eeuws en voornamelijk neogotisch. De kerk is een pelgrimsoord.
Sint-Hubertuskerk (Wegnez)

De Sint-Hubertuskerk (Église Saint-Hubert) is de parochiekerk van de tot de Belgische gemeente Pepinster behorende plaats Wegnez, gelegen aan het Place Saint-Hubert. Geschiedenis In 1513 werd een kapel gesticht die afhankelijk was van de Sint-Rochusparochie van Soiron. In 1771 werd de kapel, met uitzondering van het koor, herbouwd. In 1803 werd de kapel verheven tot bijkerk. In 1899 werd de huidige kerk gebouwd, waarbij slechts de toren en de westgevel van het schip, van de kerk van 1771 werd behouden. Deze delen zijn gebouwd in kalksteenblokken. De torenspits is ingesnoerd en licht getordeerd. De huidige kerk werd ontworpen door Roy, met name het transept en het vlak afgesloten koor. Interieur Het noordelijke zijaltaar, de kruiswegstaties (door Hubert Follet), het doopvont en het koorgestoelte (laatste kwart van de 18e eeuw) zijn afkomstig van de Sint-Remacluskerk te Verviers. De kerk bezit 18e-eeuwse beelden van Sint-Hubertus en Sint-Severus. Ook is er een houten Mariabeeld van omstreeks 1700.
Château du Joncmesnil

Le château du Joncmesnil est un manoir aux allures de château situé rue Bruyère du Fourneau 1 à Lambermont, section de la ville belge de Verviers. Historique Le bâtiment date de 1872 et est construit à la demande de la famille Mulle-Dewan. En 1897, il passe à M.F. Sagehomme, puis à sa fille, Mme Talmans, et ensuite à sa fille, la baronne De Heusch de la Zangrie. En 1918, il est acheté par le baron Louis Zurstrassen et son épouse, Marie-Josèphe Le Bon de Lapointe. Ils font encore embellir le château. Louis dirige ensuite l'entreprise familiale, comprenant une filature et une filature de laine, une société du nom de Hauzeur-Gérard fils. Pendant les années de crise des années 1960, le château passe aux mains d'un industriel allemand : Alfons Müller-Wipperfürth. Celui-ci acquiert l'entreprise textile Textile de Pepinster et fait construire une deuxième usine textile à Alleur sous le nom de Texter. Les deux usines font finalement faillite. De 1978 à 1985, le domaine est la propriété et la résidence du courtier allemand Herbert Hillebrand. Le château est finalement vendu à un groupe américain, après quoi il est exploité comme hôtel. Le château est construit dans un style éclectique, avec une tour carrée en saillie. Il est situé dans un parc. Notes et références Liens externes Voir aussi Articles connexes Lambermont Liste des châteaux belges par région Portail de la province de Liège Portail des châteaux
Kasteel van Joncmesnil

Het Kasteel van Joncmesnil (Château du Joncmesnil) is een kasteelachig landhuis in de tot de Belgische stad Verviers behorende plaats Lambermont, gelegen aan de Rue Bruyère du Fourneau 1. Geschiedenis Het bouwwerk stamt uit 1872 en werd gebouwd in opdracht van de familie Mulle-Dewan. In 1897 kwam het aan M.F. Sagehomme, daarna aan zijn dochter, mevrouw Talmans, en vervolgens aan diens dochter, barones De Heusch de la Zangrie. In 1918 werd het gekocht door baron Louis Zurstrassen en zijn vrouw, Marie-Josèphe Le Bon de Lapointe. Zij lieten het kasteeltje nog verfraaien. Louis leidde vervolgens het familiebedrijf, omvattende een kaarderij en wolspinnerij, een firma met de naam Hauzeur-Gérard fils. Tijdens de crisisjaren '60 van de 20e eeuw kwam het kasteel in handen van een Duitse industrieel: Alfons Müller-Wipperfürth. Deze verwierf het textielbedrijf Textile de Pepinster en liet te Alleur nog een tweede textielfabriek bouwen met de naam Texter. Beide fabrieken gingen uiteindelijk failliet. In de periode 1978-1985 was het domein eigendom en woonplaats van de Duitse makelaar Herbert Hillebrand. Het kasteeltje werd uiteindelijk aan een Amerikaanse groep verkocht, waarna het geëxploiteerd werd als hotel. Het kasteeltje is in eclectische stijl gebouwd, met een vooruitspringend vierkante torenachtig gebouw. Het is gelegen in een park.
Château d'Ottomont

Le château d'Ottomont est un bâtiment situé à Ottomont, un quartier d'Andrimont section de la commune belge de Dison. Le bâtiment est situé rue de Verviers. Historique Le château est construit en 1909 pour la famille Duesberg, une famille active dans l'industrie textile à Verviers. La villa est de style éclectique, avec des éléments Art nouveau et néo-médiéval. Elle est caractérisée par sa balustrade en bois qui fait le tour de la maison depuis le balcon, une tour donjon rectangulaire coiffée d'un toit en pavillon et une façade avant flanquée de deux tourelles d'angle ouvertes. En 1945, la propriété passe à la famille Houben, également active dans l'industrie du cuir et dont un membre, Steve Houben, est un musicien connu. La famille Houben a ouvert une station de radio dans la villa, appelée Radilène, qui a fonctionné de 1982 à 2009. Description Le château d'Ottomont est une grande villa de trois étages, construite en briques et en pierre de taille. La façade principale est symétrique et rythmée par des baies vitrées. Le toit est en mansarde et percé de lucarnes. La villa est entourée d'un jardin à l'anglaise, qui est aujourd'hui un parc public. Notes et références Liens externes Voir aussi Articles connexes Ottomont Liste des châteaux belges par région Portail de la province de Liège Portail des châteaux
Kasteel van Ottomont

Het Kasteel van Ottomont (Château d'Ottomont) is een bouwwerk in Ottomont, een wijk van Andrimont in de Belgische gemeente Dison. Het gebouw is gelegen aan de Rue de Verviers. Het is een grote villa, gebouwd in 1909. Kenmerkend is de houten balustrade die vanaf het balkon om een groot deel van het huis loopt. Er is een donjon-achtige toren op rechthoekig grondplan, gedekt met een schilddak, en de voorgevel is geflankeerd door twee open hoektorentjes. De eigenaars waren achtereenvolgens de families Duesberg en Houben. De laatste familie leverde de lederen aandrijfriemen voor de stoommachines in de textielfabrieken van Verviers. Ook de familie Duesberg was actief in de textielindustrie, terwijl de musicus Steve Houben een telg is van genoemde familie Houben. De Engelse tuin die de villa omringt is tegenwoordig een gemeentelijk park. Van 1982-2009 was er een radiostation, Radilène genaamd, in de villa gevestigd.
Kasteel van Andrimont

Het Kasteel van Andrimont (Château d'Andrimont) is een kasteel in de tot de Belgische gemeente Dison gelegen plaats Andrimont, gelegen aan de Rue de sous-le-Château 33. Geschiedenis Volgens de overlevering werd het kasteel in 940 gesticht door Baldric, die de tweede markies van het markgraafschap Franchimont was. In 1320 was ene Godefroid de heer van Andrimont. In 1378 volgde Gilles de Sorozée hem op; daarna, in 1417, Thyri de Welkenhuse; in 1480 de familie de Bombaye; in 1529 de familie de Ghoor; in 1634 de Millendonck; in 1665 weer de Bombaye; in 1684 de Moraiken; in 1687 Gilles Defays, die burgemeester was van Verviers. De gebouwen, die onbewoonbaar waren geworden, werden gesloopt op een toren na en een nieuw kasteel werd gebouwd van 1692-1694, iets ten zuiden van het oude kasteel. In 1726 kwam het kasteel aan Von Gheyr de Schweppenburg, die burgemeester was van Aken. Ondertussen waren er enkele nieuwe gebouwen gesticht, en wel in 1720 en 1722. In 1820, toen in bezit van de familie de Malempré, werd het oorspronkelijke kasteel gesloopt en bleven nog slechts de gebouwen van 1720 en 1722 bestaan. Gebouw Het huidige toegangsgebouw is van 1720, en men betreedt het via een korte laan en een centrale toegangsdeur, die geflankeerd wordt door twee pilasters, waarboven zich een driehoekig fronton bevindt. Dit draagt de wapenschilden van Ferdinand-Joseph von Geyr-Schweppenburg en zijn vrouw, Aida-Agnès de Fays. Het gebouw van 1722 heeft een langwerpige plattegrond en wordt gedekt door een wolfsdak.
Sint-Laurentiuskerk (Andrimont)

De Sint-Laurentiuskerk (Église Saint-Laurent) is de parochiekerk van de Belgische plaats Andrimont (gemeente Dison, provincie Luik), gelegen aan het Place Communale. Geschiedenis In 1540 was er een kapel in Andrimont. Tussen 1650 en 1668 werd deze kapel vrijwel volledig herbouwd, maar ze ondervond schade door de aardbeving van 28 september 1692. De kapel werd in 1730 verheven tot parochiekerk. De zijkapellen, die een pseudotransept vormen, werden in 1668 en 1719 toegevoegd. De vierkante toren werd in 1767 opnieuw bekleed door Lambert Liégeois. In 1887 werd een nieuw koor en een nieuwe sacristie gebouwd, naar ontwerp van Charles Thirion. Gebouw Het betreft een driebeukige kerk met pseudotransept, een driezijdig afgesloten koor en een voorgebouwde vierkante toren, die door een tentdak wordt gedekt. Het middenschip wordt overwelfd door een tongewelf, de zijbeuken hebben een vlak plafond. De zuidelijke zijkapel is van 1668, gesticht door de familie Tiri del Clisor, waarvan de wapenschilden aan de buitenzijde zijn aangebracht; en de noordelijke van 1719, gesticht door Lambert-Gilles De Fays en Anne-Marie-Gertrude de Hesselle. Van beide kapellen is het plafond verfijnd gestukt in Lodewijk XIV-stijl, met ornamenten en wapenschilden van de stichters. Boven het zuidelijke ingangsportaal is een reliëfsteen van 1606, met een gedetailleerde religieuze voorstelling omvattende Sint-Anna, Maria met Kind, met op de achtergrond Sint-Franciscus en Sint-Hermanus Josephus en daarachter weer een afbeelding van -mogelijk- het toenmalige Kasteel van Andrimont, voorzien van de wapenschilden van Herman de Ghoor en Françoise de Rivieren, heer en vrouwe van Andrimont. Interieur De kerk bezit twee met houtsnijwerk versierde biechtstoelen in Lodewijk XIV-stijl, uit het 2e kwart van de 18e eeuw. Het natuurstenen doopvont is van ongeveer 1650. Een grote grafsteen is van 1673, en een bewerkt grafkruis is van 1665. Een schilderij, voorstellende de Aanbidding der Wijzen, is van 1724. Een reliëf stelt Maria voor die aan Sint-Dominicus de rozenkrans schenkt (1e kwart van de 18e eeuw). Koorstoelen zijn van omstreeks 1750, in Lodewijk XIV-stijl. De gebrandschilderde ramen zijn van 1887 en vervaardigd door H. Oidtmann.
Sint-Rochuskerk (Andrimont)

De Sint-Rochuskerk (Église Saint-Roch) is de parochiekerk van Fonds-de-Loup, een wijk van Andrimont. De kerk is gelegen aan Rue des 600 Franchimontois 66. Geschiedenis In deze wijk werd in 1872 een parochie gesticht. In hetzelfde jaar werd een voorlopige kapel in gebruik genomen. De definitieve kerk kwam tot stand 1892-1893. Het is een neoromaanse kruisbasiliek naar ontwerp van Charles Thirion, gebouwd in blokken zandsteenblokken en kalksteen. De kerk heeft een halfronde apsis en de zijbeuken eindigen in absidiolen. De vierkante toren is aan de zuidwestzijde ingebouwd. Hij heeft een achtkante spits en vier frontalen. Het kerkmeubilair is van omstreeks 1890 en ook de glas-in-loodramen zijn van die tijd.
Sint-Jan-de-Doperkerk (Hodimont)

De Sint-Jan-de-Doperkerk is een kerkgebouw in het stadsdeel Hodimont van de Belgische stad Verviers, gelegen aan de Rue de la Chapelle 63. Geschiedenis Op deze plaats werd in 1710 een kapel in barokstijl gebouwd. In 1821 werd deze verheven tot parochiekerk. De huidige kerk werd gebouwd van 1887-1888, naar ontwerp van A. de Fisenne. Het is een grote driebeukige bakstenen kerk in neogotische stijl met ook neoromaanse elementen. De ingebouwde vierkante toren heeft een achthoekige bakstenen lantaarn en een achtkante spits. Vanwege vergrijzing en ontkerkelijking werd in 2016 besloten om de kerk aan de katholieke eredienst te onttrekken en te verkopen aan de Grieks-orthodoxe gemeenschap, die tot dan toe kerkte in de niet meer toereikende Sint-Annakapel. In 2018 vond een fusie van Rooms-katholieke parochies plaats, waarna de gelovigen uit Hodimont voortaan zouden gaan kerken in de Sint-Antoniuskerk en de Grieks-orthodoxe gemeenschap de Sint-Jan-de-Doperkerk in gebruik zou nemen. Voor de Sint-Annakapel wordt een niet-kerkelijke bestemming gezocht Interieur De kerk bezit een preekstoel en biechtstoelen in Lodewijk XIV-stijl, van begin 18e eeuw. De orgelkast is van 1747, in Lodewijk XV-stijl. Er zijn kerkbanken van 1732, en 18e-eeuwse beelden en grafzerken.
Onze-Lieve-Vrouw Middelareskerk (Verviers)

De Onze-Lieve-Vrouw Middelareskerk (Église Marie-Mediatrice) is een rooms-katholiek kerkgebouw, gelegen in de Belgische stad Verviers aan de Rue de Jehanster. Geschiedenis De kerk was bedoeld voor een nieuwe parochie, die in 1959 afgesplitst is van de Sint-Jozefparochie. De kerk werd in 1958 als noodkerk gebouwd naar ontwerp van Moureau, en in 1962 werd de kerk voltooid naar ontwerp van Prosper Cool. Gebouw Het is een doosvormige kerk in modernistische stijl. Beton en gasbetonblokken vormen de belangrijkste bouwmaterialen, en ook is er een opvallende glaswand. Van blauwgeverfde staalprofielen is een kruis vervaardigd. Interieur De kruiswegstaties zijn van keramisch materiaal, en werden omstreeks 1960 vervaardigd door Brinon. Uit dezelfde tijd is een groot kruisbeeld met een Mariafiguur. Aan de buitenzijde van de kerk vindt men een grafkruis van 1835, afkomstig van de Sint-Remigiuskerk te Warnant.
Bueren Castle

Bueren Castle is a 16th-century moated castle in Melle-Kwatrecht. The castle domain is 10 hectares and is located in two municipalities. The castle is named after Christophe-Bernard de Bueren, a scion of the Belgian noble family de Bueren. History In a lease from 1408 the castle is mentioned as Goed Ter Elst. In 1571 it is described as een aut casteel, while Antoon Sanders depicts it as tHuys van den advot vender Burght on Quaadregt in 't land van Aalst. The castle is surrounded by moats. According to Antoon Sanders, access was gained via a gate facade with an arch bridge to the courtyard with orchard in front of the castle. In front of the bridge over the inner wall stood a tower, probably with a dovecote. A drawbridge closed off the entrance to the castle. The octagonal stair tower has also disappeared. The current castle is built in Renaissance style. It was slightly modified in the 18th century and then modified and enlarged at the end of the 19th century with the replacement of the entrance bay and addition of the heavy corner tower (south-west) in the Neo-Renaissance style. At the entrance bridge to the castle park there are two similar pavilions, a coach house, a horse stable and a staff residence. Each building was constructed with an octagonal Gloriette built against the outer corner. They probably date from the end of the 18th century. The current bridge and barrier are probably from the 19th century. A plane tree (Kalverhagestraat), the access road to the castle from the Brusselsesteenweg, is now intersected by the Ghent-Mechelen railway from 1837. At the beginning of the plane tree lane is a Gloriette, which was converted into a residence at the end of the 19th century. See also List of castles in Belgium References
Château de Bueren

Le château de Bueren est un château situé dans la commune belge de Melle. Histoire Le château appartient à Jean-Baptiste Baut de Rasmon en 1748, dont la fille le vendit à un sieur Borluut dont héritèrent les Kervyn. Le comte Christophe de Bueren, colonel et gouverneur de la citadelle de Tournai, l'acquiert en 1771. Son arrière petit-fils, le comte Léonce de Bueren, gendre de Frédéric Fortamps, en hérite. Le château Voir aussi Articles connexes Liste des châteaux belges par région Liste des monuments historiques de Melle Liens externes De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed Portail de la Flandre-Orientale Portail des châteaux
Kasteel de Bueren

Kasteel de Bueren is een 16e-eeuws waterkasteel in Melle-Kwatrecht. Het kasteeldomein is 10 hectare groot en ligt in twee gemeentes. Het kasteel is vernoemd naar Christophe-Bernard de Bueren, een telg uit de Belgische adellijke familie de Bueren, erfelijk ridder van het Heilige Roomse Rijk en kolonel in het dragonderregiment d'Arberg. In 1787 verleende keizer Jozef II hem de titel van graaf. Historiek In een pachtcontract uit 1408 wordt het kasteel vermeld als Goed Ter Elst. Het werd geërfd door Berthe de Bueren en haar man Gaston Behaghel de Bueren. Het bleef eigendom van Anne-Marie Behaghel de Bueren (Gent, 1904 - Melle, 1996). Het kasteel is omringd door walgrachten. Volgens een afbeelding van Sanderus kreeg men toegang via een poortgevel met boogbrug tot het neerhof met boomgaard voor het kasteel. Voor de brug over de binnenwal stond een toren, waarschijnlijk met duiventil. Een ophaalbrug sloot de toegang tot het kasteel af. De achthoekige traptoren is eveneens verdwenen. Het huidige kasteel is in renaissancestijl en neorenaissancestijl opgetrokken. Het kreeg kleine aanpassingen in de 18e eeuw en dan weer aangepast en vergroot op het einde van de 19e eeuw met vervanging van de ingangstravee en toevoeging van de zware hoektoren (ten zuidwesten) in neorenaissancestijl. Aan de toegangsbrug tot het kasteelpark en de walgracht bouwde men paviljoenen met koetshuis, een paardenstal en een personeelswoning. Elk gebouw werd uitgevoerd met een tegen de buitenhoek aangebouwde achthoekige gloriëtte. Bij het begin van de platanendreef die aan de Brusselse steenweg vertrekt staat nog een tot woonhuis vergrote gloriëtte die vroeger tot het kasteel behoorde. De huidige brug en het hek zijn waarschijnlijk 19e-eeuws. Een platanendreef (Kalverhagestraat), de toegangsweg tot het kasteel vanaf de Brusselsesteenweg, is nu onderbroken door de spoorlijn Gent-Mechelen uit 1837. Aan het begin van de platanendreef ligt de gloriëtte, die op het einde van de 19e eeuw werd verbouwd tot woonhuis. Het kasteel werd in 2007 verkocht aan kunstenaar Wim Delvoye, die het in 2011 opnieuw te koop stelde voor een bedrag van 700.000 euro, na boetes en veel onenigheid met de overheid over onder meer het tentoonstellen van een kunstcollectie in 2009. In februari 2019 werd hij door het hof van Beroep in Gent veroordeeld tot een boete van 100.000 euro wegens bouwovertredingen. Externe link Wim Delvoye in 2012 in kasteel de Bueren in het Nieuwsblad
Chester Farm Cemetery

Chester Farm is a Commonwealth War Graves Commission burial ground for the dead of the First World War located in the Ypres Salient on the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by the King of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation Commonwealth troops began using the site as a cemetery in March 1915. The cemetery is named after a nearby farm, which was itself probably named by the 2nd Battalion of the Cheshire Regiment in 1915. The dead are mostly grouped by battalion. There are cenotaphs for six soldiers (five British and one Canadian) who are known or believed to be buried in the cemetery but whose actual plot was lost or destroyed. These stones usually have the Rudyard Kipling-derived footnote "Their glory shall not be blotted out". Notable graves The painter Ernest Stafford Carlos is buried here. Gallery References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Chester Farm Cemetery at Find a Grave
Chester Farm Cemetery

Chester Farm Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Zillebeke, een deelgemeente van Ieper. Ze ligt 2 km ten zuidwesten van het dorpscentrum, en 3,4 km ten zuiden van de Grote Markt van Ieper. Het ontwerp is van Edwin Lutyens in samenwerking met William Cowlishaw. Het terrein heeft een oppervlakte van 3.045 m² en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. De nagenoeg rechthoekige begraafplaats is omgeven met een bakstenen muur afgedekt met witte dekstenen. Het Cross of Sacrifice staat centraal. De begraafplaats ligt aan de rand van het provinciedomein De Palingbeek. Honderdvijftig meter zuidwestelijker ligt Spoilbank Cemetery. Er liggen 424 doden begraven die onregelmatig over het terrein verspreid liggen. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. De site staat sinds 2023 op de Unesco-Werelderfgoedlijst als onderdeel van inschrijving Begraafplaatsen en herdenkingssites van de Eerste Wereldoorlog (Westelijk Front). Geschiedenis Tegenover de begraafplaats lag een boerderij die door de Britten Chester Farm werd genoemd. De begraafplaats werd gebruikt van maart 1915 tot november 1917. Doordat het een frontlijnbegraafplaats was werden de doden haastig door de vechtende troepen begraven. Vandaar de wanordelijke ligging van de graven. Het waren vooral slachtoffers van de gevechten in de omgeving van "The Bluff" (steile oever) langs beide zijden van het kanaal Ieper-Komen. Er liggen nu 311 Britten (waarvan er 5 niet geïdentificeerd konden worden), 21 Australiërs, 88 Canadezen (waaronder 1 niet geïdentificeerd) en 4 Duitsers (waarvan er 2 niet geïdentificeerd konden worden). Voor 6 slachtoffers werden Special Memorials opgericht omdat hun graven niet teruggevonden werden en men vermoedt dat ze onder naamloze grafzerken liggen. Graven Onderscheiden militairen sergeant Walter Frederick Jenkinson en de soldaten Henry Vincent en H.C. Christmas werden onderscheiden met de Military Medal (MM). Minderjarige militairen Alfred Bootham, soldaat bij het 2nd Bn. Manchester Regiment was slechts 16 jaar toen hij sneuvelde op 9 juni 1915. de soldaten H. Bagshaw en Ernest E.E.G. Miles waren 17 jaar toen ze sneuvelden. Alias soldaat William Bearney Hughes diende onder het alias W. Bearney bij de Canadian Infantry. Externe links Chester Farm Cemetery op de website van WO1.be Chester Farm Cemetery op de website van de CWGC.