NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Circuito de Zolder

O Circuito de Zolder, também conhecido como Circuito Terlamen, é um autódromo com 4.262 quilómetros de extensão, localizado em Heusden-Zolder, na Bélgica. Construído em 1963, hospedou por dez vezes o Grande Prêmio da Bélgica de Fórmula 1 nas décadas de 1970 e 1980, tendo também sido palco do Grande Prémio de Motociclismo da Bélgica em 1980. A F1 moveu-se para Zolder em 1973 e, com a exceção da corrida em Nivelles-Baulers em 1974, Zolder foi o palco do Grande Prémio da Bélgica até 1982. Nesse ano, o piloto canadiano Gilles Villeneuve, da Ferrari, morreu durante a qualificação do GP. O Ferrari 126C2 que pilotava bateu contra o March do alemão Jochen Mass. O carro de Villeneuve desfez-se em dois e capotou, cuspindo o piloto pelo ar. A morte foi instantânea. Recebeu uma única etapa em 2007 da extinta categoria Champ Car, vencida pelo francês Sebastien Bourdais. Também recebeu em 2010,as etapas 7 e 8 do WTCCCampeonato Mundial de Carros de Turismo. Vencedores de Grandes Prêmios de Fórmula 1 em Zolder Referências Ligações externas «Página oficial»
Золдер

«Золдер» (нид. Circuit Zolder) — гоночная трасса в Бельгии. На этой трассе в 1973—1984 годах проводился Гран-при Бельгии Формулы-1. В настоящее время на трассе проводятся гонки «младших» кольцевых серий автоспорта. В 2007 году на трассе «Золдер» прошёл этап серии ChampCar. В 1984—1994 годах трасса принимала этапы ДТМ. Новый ДТМ приезжал на трассу в 2002, 2019 и 2020 годах. Автодром был построен в 1963 году и принимал 10 Гран-при Формулы-1. В 1982 году на этой трассе погиб Жиль Вильнёв. Конфигурация Победители Гран-при Бельгии на трассе «Золдер» Ссылки Официальный сайт
Circuit Zolder

Circuit Zolder (izg.: Solder) je 4011 metrov dolgo dirkališče v belgijskem kraju Zolder-Terlaemen. Zgrajeno je bilo leta 1963, do leta 1984 pa je na njem z dvema enoletnima presledkoma potekala dirka Formule 1 za Veliko nagrado Belgije. Najuspešnejši dirkač na tem dirkališču je Avstrijec Niki Lauda, ki mu je kot edinemu uspelo zmagati dvakrat, med moštvi pa je na vrhu Ferrari s štirimi zmagami. Toda bolj kot po tem, bo dirkališče ostalo predvsem znano kot kraj, kjer je leta 1982 smrtno nesrečo doživel legendarni kanadski dirkač, Gilles Villeneuve. Zmagovalci Glej tudi seznam dirkališč Formule 1
Circuit Zolder

Circuit Zolder eller Omloop Terlamen Zolder är en racerbana 10 km norr om Hasselt, 56 km öster om Bryssel i Belgien. Belgiens Grand Prix i formel 1 kördes på Zolderbanan under tio säsonger. Världsmästerskapen i landsvägscykel avgjordes 2002 på Zolderbanan och vanns av Mario Cipollini på herrsidan och Susanne Ljungskog på damsidan. F1-vinnare Externa länkar Chicane F1 – Zolder Circuit Zolder
Золдер (траса)

Траса Золдер (нід. Circuit Zolder)— гоночна траса в Бельгії. На цій трасі в 1973-1984 роках проводився Гран-прі Бельгії Формули-1. В наш час[коли?] на трасі проводяться гонки «молодших» кільцевих серій автоспорту. У 2007 році на трасі Золдер пройшов етап серії ChampCar. З 1984 і до 1994 рр. траса приймала відкриваючі (та інші) етапи DTM. Новий DTM приїжджав на трасу в 2002 році. Автодром був побудований в 1963 році і приймав 10 Гран-прі Формули-1. Автодром Золдер часто згадують у зв'язку з інцидентом, що стався в 1982 році, в якому загинув Жиль Вільньов. Конфігурація Переможці Гран-прі Бельгії на трасі Золдер Посилання Google Maps Офіційний вебсайт [Архівовано 25 червня 2016 у Wayback Machine.]
Église de la Paix (Eupen)

L'église de la paix ou Friedenskirche d'Eupen est un édifice religieux protestant, classé, situé à Eupen, dans la province de Liège. Historique Alors qu'Eupen appartenait à la province de Rhénanie, des églises pour les fidèles protestants, qui vivaient souvent en diaspora, ont été construites dans cette partie majoritairement catholique de la Prusse. Cela s'applique également à l'Église de la Paix, dont la paroisse faisait partie de l'Église protestante de l'Union prussienne, fondée en 1817. Architecture Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste du patrimoine immobilier classé d'Eupen Liens externes Ressource relative à l'architecture : Kulturerbearchiv der Deutschsprachigen Gemeinschaft Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail de la province de Liège Portail de la protection du patrimoine
Friedenskirche (Eupen)

De Friedenskirche is een protestants kerkgebouw in de Belgische stad Eupen, gelegen aan de Klötzerbahn. Geschiedenis De eerste protestanten trof men te Eupen aan in de 16e eeuw. Zij hingen de leer aan van de door het calvinisme geïnspireerde hervormer Franciscus Junius de Oudere (1545-1602). Aangezien Eupen toen onderdeel was van de Spaanse Nederlanden werd de protestantse religie onderdrukt. In 1660 werd te Vaals de Waalse kerk in gebruik genomen en de Eupener protestanten konden daar de diensten bijwonen, wat echter een urenlange voettocht noodzakelijk maakte over wat de geuzenweg werd genoemd. In 1707 kwam Eupen voor korte tijd aan de Republiek der Nederlanden, en toen was protestantse godsdienstuitoefening weliswaar mogelijk, zij het onder voorwaarde dat het niet zichtbaar zou zijn dat zich er een kerk bevond in wat aan de straatzijde een herenhuis leek. In 1714, toen Eupen aan de Oostenrijkse Nederlanden was gekomen, kwam hier een einde aan, maar in 1781 kregen de protestanten onder keizer Jozef II een zekere godsdienstvrijheid. Toen in 1797 de Fransen het voor het zeggen hadden, werden de protestanten volledig gelijkberechtigd. Toen Eupen in 1815 Pruisisch werd, ondersteunde de staat de protestanten. De Eupener protestanten waren echter, anders dan de meeste Duitse protestanten, niet zozeer evangelisch-luthers, maar eerder calvinistisch georiënteerd. Toch duurde het nog tot 1851 voordat een eigen kerkgebouw tot stand kon komen. Dit werd de Friedenskirche (Vredeskerk), die in 1855 in gebruik werd genomen. Nadat Eupen in 1920 Belgisch was geworden, sloot de Eupener kerkgemeente zich aan bij de Bond der Protestants-Evangelische Kerken van het Koninkrijk België, die in 1978 opging in de Verenigde Protestantse Kerk in België. Gebouw De in 1707 gebouwde schuilkerk, uiterlijk een herenhuis, bleef in het bezit van de protestanten, en vervulde diensten als pastorie en gemeenschapshuis. Het gebouw werd in 2005 geklasseerd als monument. De huidige Friedenskirche is een neogotisch bouwwerk, uitgevoerd in baksteen en natuursteen. Het betreft een driebeukige hallenkerk met voorgebouwde toren, waarvan de opengewerkte spits een smeedijzeren skelet bezit dat met blikken platen en hogels is bezet. Hoewel het interieur van de kerk sober is, oogt het als dat van een katholieke kerk, met een koor en apsis, een altaartafel die centraal in de apsis is geplaatst, en een preekstoel links van deze tafel. Deze preekstoel werd in neogotische stijl uitgevoerd. Het orgel is van 1907 en werd gebouwd door de orgelbouwer Franz Wilhelm Sonreck.
Fontaine-l'Évêque Castle

Fontaine-l'Évêque Castle (French: Château de Fontaine-l'Évêque, also known as Château Bivort) is a castle in Fontaine-l'Évêque, province of Hainaut, Wallonia, Belgium. History The castle was first constructed here by Nicolas de Fontaine in the 13th century. Nicolas's sister, wife of Baudouin de Hennin-Liétard, inherited it, after which it went on to become the property of renowned families such as the Hamals, Herzelles and Rodoans. In the 17th and 18th centuries the castle was completely restored and was given a more refined interior. In the 19th century the Bivort de la Saudée family renovated the castle once more. See also List of castles in Belgium References External links Château de Fontaine-l'Évêque, www.castles.nl
Château de Fontaine-l'Évêque

Le château de Fontaine-l'Évêque également connu sous le nom de château Bivort se situe à Fontaine-l'Évêque, ville belge, dans la province de Hainaut. Histoire La seigneurie de Fontaine, située à la frontière du Hainaut et de Liège, relève de la famille Hennin-Liétard jusqu'en 1596. Reconstruit en grande partie après 1554, le château conserve néanmoins son enceinte du XIIIe siècle et la chapelle gothique. Le château passe ensuite par plusieurs maisons. Vers 1674, Michel-Luc Camille de Rodoan construit le portail et la façade actuelle de la chapelle. L'aile résidentielle des XVIe et XVIIe siècles est prolongée dans la première moitié du XVIIIe siècle. Le domaine est ruiné à la fin du XVIIIe siècle. Il est racheté en 1864 par Clément Bivort de la Saudée qui complète l'aile d'habitation, puis par la commune de Fontaine-l'Évêque en 1946. En 1869, l'architecte Auguste Cador entreprend une restauration, mêlée d'esprit néo-médiéval, épurée lors des travaux menés en 1954 par Simon Brigode. Architecture Archives Les archives du château de Fontaine l'Evêque sont consultables aux Archives de l'État à Mons. Notes et références Annexes Articles connexes Le château sur le website de Fontaine-l'Eveque Liste du patrimoine immobilier classé de Fontaine-l'Évêque Liste des châteaux belges par région Liens externes Bibliographie Le patrimoine monumental de la Belgique, vol. 20 : Wallonie, Hainaut, Arrondissement de Charleroi, Liège, Pierre Mardaga, éditeur, 1994, 602 p. (ISBN 2-87009-588-0, lire en ligne) Astrid Tanghe et Luc-Francis Genicot (dir.), « Fontaine-l'Évêque », dans Le grand livre des châteaux de Belgique, vol. 1 : Châteaux-forts et châteaux-fermes, Bruxelles, Marc Vokaer, éditeur, 1975, p. 115-116 Portail du Hainaut Portail des châteaux Portail de la protection du patrimoine
Kasteel van Fontaine-l'Évêque

Het Kasteel van Fontaine-l'Évêque (Frans: Château de Fontaine-l'Évêque, ook wel Château Bivort) is een kasteel te Fontaine-l'Évêque in de Belgische provincie Henegouwen. Geschiedenis Het kasteel werd in de 13e eeuw opgetrokken in opdracht van Nicolaas III van Fontaines, bisschop van Kamerijk. Na zijn dood werd het geërfd door zijn zuster, de vrouw van Baudouin de Hennin-Liétard. Later kwam het in handen van beroemde families als de Hamals, Herzelles en Rodoans. In de 17e en 18e eeuw werd het compleet gerestaureerd en kreeg het een meer verfijnd interieur. In de 19e eeuw volgde een nieuwe renovatie door de familie Bivort de la Saudée. Ze deden hiervoor een beroep op architect Auguste Cador. Na de Tweede Wereldoorlog kocht de gemeente het gebouw aan (1946). Het ging dienstdoen als gemeentehuis. Externe links (fr) Het kasteel op de gemeentelijke website (en) Château de Fontaine-l'Évêque
Hôtel Torrentius

L'hôtel Torrentius est un hôtel particulier du XVIe siècle situé à Liège en Belgique. Localisation L'hôtel est situé au no 15 bis de la rue Saint-Pierre à quelques mètres de la collégiale Sainte-Croix et à côté de l'hôtel de Grady. Toponymie La demeure doit son nom à son commanditaire Liévin van der Beken, dit Laevinus Torrentius, représentant d'une vieille famille gantoise. Liévin fut membre du Conseil privé du prince-évêque. Historique La conception de la demeure en 1565 est attribuée à Lambert Lombard, l'artiste attitré du prince-évêque Érard de La Marck. Charles Vandenhove, architecte liégeois, restaure l'hôtel de 1978 à 1981. Lors de cette réhabilitation des œuvres des artistes Daniel Buren, Olivier Debré et Léon Wuidar y sont intégrées. Conception Témoins liégeois d’architecture civile du XVIe siècle, l'édifice est bâti en brique, calcaire et tuffeau de Maastricht. L'hôtel est formé de deux corps de bâtiment perpendiculaires rassemblés par une tourelle. Classement L'hôtel Torrentius est classé au patrimoine immobilier de la Région wallonne depuis 1969 et est également classé Patrimoine immobilier exceptionnel de la Région wallonne depuis 2013 pour les parties Renaissance. Notes et références Voir aussi Articles connexes Patrimoine privé de Liège Immeuble Lohest Liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne Portail de Liège Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la protection du patrimoine
Provinciehuis (Namen)

Het provinciehuis van Namen ligt aan de Place Saint-Aubain in de Belgische provinciehoofdstad Namen. Het gebouw werd midden 18de eeuw in renaissancestijl als bisschoppelijk paleis van het bisdom Namen opgetrokken en doet sinds 1814 als provinciehuis van Namen dienst. Geschiedenis De bouw van het bisschoppelijk paleis van Namen vatte in 1728 onder bisschop Thomas-Jean-François de Strickland de Sigerghe aan. Voor de bouw van het grote herenhuis werden verschillende leningen aangegaan, waardoor de financiële toestand van het bisdom jarenlang onzeker was. Het paleis werd in 1732 voltooid naar een ontwerp van Jean-Thomas Maljean. Ondanks de financiële moeilijkheden veroorzaakt door de terugbetaling van de leningen door zijn voorganger begon bisschop Paul Godefroid de Berlo de Franc-Douaire in 1750 met de bouw van de Sint-Aubankathedraal tegenover het paleis. Diens opvolger, Ferdinand Marie de Lobkowicz, voltooide het paleis door het binnenplein van de straat af te sluiten door middel van een avant-corps met balkon en balustrade. In 1772-1779 decoreerden de sierstucwerkers Paolo Antonio Moretti en Carlo Domenico Moretti, mogelijk broers of neven van de bekendere Joseph Moretti, de entreehal, het trappenhuis en het gewelf van de paleiskapel (thans zaal van de provinciale raad). Albert Lodewijk van Lichtervelde was de laatste Naamse bisschop die in het paleis verbleef. Tijdens de Franse tijd verloor het bisdom het paleis en werd het bestuur van het nieuwe Franse departement Sambre-et-Meuse er in ondergebracht. In 1814 werd bisschop Charles-François-Joseph Pisani de la Gaude aangeboden het paleis te restaureren. Hij weigerde het aanbod en verkoos het refugiehuis van de abdij van Malonne, dat de nieuwe residentie van de bisschop van Namen was geworden. In 1815 werd Jean d'Omalius d'Halloy de eerste gouverneur van de provincie Namen van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. In 1830 volgde Goswin de Stassart hem op als gouverneur van de Belgische provincie Namen. In 1884 werden grote werken aan het paleis uitgevoerd. De aankoop van aanpalende huizen maakte de bouw van twee administratieve vleugels links en rechts van de toegangspoort op de Place Saint-Aubain mogelijk. Zes jaar later werden ook verschillende binnensalons in de stijl van Napoleon III gerenoveerd. Deze renovaties vonden plaats onder gouverneur Charles de Montpellier. In 1937 werd de linkervleugel door gouverneur François Bovesse gerenoveerd, geïnspireerd door een plan van Remacle Leloup uit 1740. Het gebouw is sinds 15 januari 1936 als beschermd monument erkend. Verder lezen (fr) Norbert Bastin (1980): Le palais provincial de Namur, Namen, provincie Namen.
Up-site

Up-site ist ein Komplex aus Wohngebäuden im Quartier Nord der belgischen Hauptstadt Brüssel. Hauptgebäude ist der 142 Meter hohe Wohnturm. Der 42 Stockwerke zählende Wolkenkratzer ist das höchste Wohngebäude des Landes und zugleich das dritthöchste Gebäude Belgiens. Südlich des Turms befinden sich weitere sechs Stockwerke hohe Wohngebäude. Mit dem Bau wurde im Jahr 2010 begonnen. Während die kleineren Gebäude bereits früher bezogen werden konnten, wurde der Turm erst im Sommer 2014 vollendet. Die Architektenbüros A2RC Architects sa und Ateliers Lion Architectes Urbanistes wurden für die Planung und den Bau des Projektes verpflichtet. Weblinks Offizielle Homepage La Tour UP-site bei SkyscraperPage.com Einzelnachweise
UP-site

UP-site is a residential skyscraper in the Northern Quarter of Brussels, Belgium. Built between 2011 and 2014, the tower stands at 142 metres (466 ft) tall with 42 floors and is the third tallest building in Belgium. History The building was developed by Atenor and opened in 2014. At 142 metres (466 ft) high, it is the tallest residential tower in the country and the third tallest tower in Brussels and Belgium. The tower is located in the northern part of the City of Brussels, along the Brussels Canal. The building was designed as a reference point in the redeveloped area of the canal district. The building technologies provided the tower with materials that reduce energy consumption by up to 45%. The surfaces of each floor are flexible, offering sustainable mobility amidst the surrounding green areas, making the tower more attractive to the local market. Thick 8 cm (3.1 in) slabs were used for the roof floor to resist high winds. The central structure was constructed using the ATR self-climbing system along with narrow platforms designated for internal shafts. This system incorporates vertical beam-based formwork, ensuring adaptability. The operational cycle facilitated by the self-climbing system was completed in seven days. Platforms with a maximum width of 12 metres (39 ft), in addition to narrow platforms and solutions for internal shafts, were implemented. Aluminum panels served as the formwork for the slabs. The use of two sets of props enhanced efficiency by allowing for the recovery of the majority of the formwork prior to the completion of the concrete hardening process. The HWS Hydraulic Windshield System significantly improved worker safety at the slab edge by employing large hydraulically lifted screens that encompassed the entire perimeter of the building. Gallery See also List of tallest structures in Belgium References External links Media related to UP-site at Wikimedia Commons UP-site at SkyscraperPage UP-site at SKYDB
Tour UP-site

La Tour UP-site (inicialmente Tour Premium) es un rascacielos residencial en la zona del canal​ de Bruselas, la capital de Bélgica. Con 42 pisos y una altura de 143 metros,​ es la tercera más alta a escala nacional.​ Es a su vez el edificio residencial más alto de todo el país.​ Descripción La construcción comenzó en 2010 y terminó en 2014.​ El desarrollador interrumpió más tarde su colaboración con el arquitecto David Chipperfield y luego trabajó con Yves Lion y Michel Verliefden.​ La obra fue en última diseña por el estudio A2RC Architects.​ Hay un restaurante en la planta baja y un centro de masajes spa en la tercera planta. En el piso 42, que es el último de la torre, hay una plataforma de observación que solo e accesible para los residentes y los visitantes del restaurante. Galería de fotos Véase también Anexo:Edificios más altos de Bruselas Referencias Enlaces externos Sitio del sitio UP del desarrollador
Torre Premium

La Torre Premium è un grattacielo della città di Bruxelles in Belgio. Storia I lavori di costruzione dell'edificio, iniziati nel 2010, vennero ultimati nel 2014. Descrizione La torre, a destinazione residenziale, è alta 142 metri per 42 piani, cosa che ne fa il terzo edificio più alto di Bruxelles e la più alta torre residenziale del Belgio, scalzando la Torre Brusilia. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su UP-site Collegamenti esterni (EN) Torre Premium, su Skyscraper Center.
UP-site

De UP-sitetoren (aanvankelijk Premiumtoren) is een wolkenkrabber gebouwd door projectontwikkelaar Atenor in de Brusselse kanaalzone. De toren is met 42 verdiepingen en een hoogte van 143 meter de op twee na hoogste toren van België en de hoogste woontoren van België. De bouwvergunning werd reeds verleend en de funderingswerken zijn gestart in 2012. De ontwikkelaar heeft later zijn samenwerking met architect David Chipperfield stopgezet en werkte daarna met Yves Lion en Michel Verliefden. Op de grondverdieping is er een restaurant, en op de 3de verdieping een spa-massage-centrum. De bovenste 42ste verdieping, waar men het uitzicht over Brussel en de omgeving kan kijken, is enkel toegankelijk voor de inwoners en de bezoekers van het restaurant. Fotogalerij Externe links Site van de ontwikkelaar UP-site Ric's Artboat en Ric's Riverboat
Kasteel van Rullingen

Das Kasteel van Rullingen (auch Rolengen, Rolenghem und Ruelingen genannt) ist ein Wasserschloss in der belgischen Provinz Limburg. Das Schloss liegt idyllisch im Tal der Herk, einem Nebenarm des Flusses Demer, in Kuttekoven bei Borgloon in der Gemeinde Tongeren-Borgloon. Grundmauern, Kellergewölbe und ein Brunnen, der auch heute noch zur Versorgung des Schlosses mit Wasser genutzt wird, stammen von einem stark befestigten mittelalterlichen Kastell. Eggebertus van Rolengen, ein Lehnsmann des Grafen Arnold II. von Loon, war der erste bekannte Besitzer. 1640 wurde auf den Grundmauern der Festung ein Wasserschloss im typischen Renaissancestil des Maaslandes errichtet. Es bestand aus einem U-förmig angelegten Wirtschaftshof und einem L-förmigen Herrenhaus mit markanten Ecktürmen. Die Besitzer des Schlosses wechselten mehrfach. Im 18. Jahrhundert ging es von den Familien Hulsburg und Voordt in den Besitz des Barons von Zeegrade über. Im 18. und 19. Jahrhundert wurden verschiedene Veränderungen vorgenommen: eine Remise wurde angebaut und an der Südseite des Schlosses wurde ein englischer Garten angelegt. 1910 kaufte Ritter Pengaert d'Opdorp das Kastell, das im selben Jahr zum historischen Erbe der Provinz Limburg erklärt wurde. Durch einen Brand wurde 1920 der Hof hinter dem Kastell und ein Flügel des Schlosses vernichtet. Die Renovierungsarbeiten dauerten von 1921 bis 1935 und wurden durch den Architekten P. Langerock aus Löwen ausgeführt. Auf der Fläche des ehemaligen Hofes wurde ein französischer Garten angelegt. Der Schlossgraben wurde zum Teil zugeschüttet. Mit dem Abbruchmaterial wurde eine neue Remise gebaut. Die Provinz Limburg machte das Gebäude ab 1976 der Öffentlichkeit zugänglich. Es wird heute als Hotel genutzt, wobei auch die Gästezimmer musealen Charakter haben. Weblinks Kasteel van Rullingen
Rullingen Castle

Rullingen Castle (Dutch: Kasteel van Rullingen) is a castle in Kuttekoven in the municipality of Borgloon, province of Limburg, Belgium. Its situation in the valley of the Herk is very scenic. The first recorded lord of Rullingen was Eggebert van Ruelingen, a vassal of Arnold II, Count of Loon (d 1138 or -39). The medieval castle was reconstructed, probably in the 1630s, as a typical moated castle of the Meuse valley, although the moat has been filled up in more recent times. A serious fire in 1920 destroyed part of the building, and reconstruction works lasted from 1921 to 1935. The castle was acquired by the government of the province of Belgian Limburg. It is now used as a hotel. Notes See also List of castles in Belgium Sources Rullingen Castle official website
Château de Rullingen

Le château de Rullingen (également appelé Rolengen, Rolenghem et Ruelingen) est situé dans la vallée du Herck à Rullingen, un hameau de la ville belge de Looz. Le plus ancien seigneur connu de Rullingen est Hegbert de Rullingen, qui est témoin de la fondation de l'Abbaye d'Averbode par son seigneur féodal, Arnoul II de Looz. La forteresse médiévale est remplacée, peut-être entre 1623 et 1638, par un château d'eau typique. Il se compose d'une cour en forme de U et d'un manoir en forme de L avec une tour d'angle carrée en saillie. Aux XVIIIe et XIXe siècles, le château est adapté aux normes d'habitation alors en vigueur ; une remise est construite. Entre 1770 et 1850, un jardin anglais est aménagé au sud. En 1912, le chevalier Pangaert d'Opdorp achète le château. La ferme derrière le château et une aile de service disparaissent dans un incendie en 1920. Le bâtiment est entièrement rénové, un jardin est aménagé et les canaux partiellement comblés. Une nouvelle remise est construite avec les matériaux de démolition. Depuis 1978, la Province de Limbourg est propriétaire du bâtiment. Jusqu'en 2013, le bâtiment est exploité en hôtel-restaurant. En 2014, le château est vendu par la Province du Limbourg à NV Livaco à Saint-Lambert-Woluwe, l'une des sociétés du promoteur du projet Kolmont de la famille Tans à Hasselt. Panorama Notes et références Voir aussi Liste des châteaux en Belgique Liens externes Château de Rullingen Patrimoine immobilier Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Portail des châteaux Portail du Limbourg (Belgique)