NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Domaine provincial de Rivierenhof

Le Rivierenhof est un domaine provincial de 132 ha situé à Deurne dans la province d'Anvers. Histoire Le nom du domaine rappelle la rivière et les pièces d'eau qui parsèment le parc. De 1618 à 1773, le domaine est la propriété des jésuites. Sur le domaine une pierre mémorielle rappelle leur présence : il s'agit d'un fragment de l'église Ignace à Anvers (aujourd'hui Église Saint-Charles-Borromée d'Anvers), frappée par la foudre et incendiée en 1718. L'ordre est dissout en 1773 et la propriété est vendue aux enchères en 1776. Elle est acquise par le banquier Jean-Baptiste Cogels - lequel achète deux ans plus tard, le château Sterckshof, adjacent. Son fils, Albert, puis son petit-fils, Georges, lui succèdent et conservent la propriété. En 1889, le domaine est à nouveau mis en vente publique et acquis par Louise Bosschaert-Cogels (Anvers, 1853 - Haarlem, 1917. Épouse d'Ernest Bosschaert de Bouwel, 1853-1900, conseiller communal de Deurne). En 1921, le domaine est acquis par la province d'Anvers et s'ouvre au public en 1923. Le buste de J. Schobbens, placé à la gauche de l'étang du Miroir au château de Rivierenhof, rendent hommage aux efforts de ce mandataire provincial en ce sens. Domaine actuel Le parc de loisirs est divisé en deux parties, l'une dite "passive" pour les promeneurs : les allées et une terrasse du château, l'autre dite "active" pour les sportifs : football, tennis, basket-ball, pétanque .... Une autre partie est presque sauvage: on se promène dans une nature apparemment spontanée. Au niveau éducatif et culturel, ce parc offre un zoo pour enfants, un jardin de circulation et un théâtre en plein air. Plusieurs sentiers de randonnée traversent le domaine. Eau En plus des différents canaux, Rivierenhof comprend plusieurs étangs, dont un grand étang de pêche, d'une surface de 4 ha et d'une profondeur d'environ 1,5 m. Le bassin des barques a une surface de 2,2 ha, et une profondeur de 0,5 m seulement. On peut également y pêcher. Dans tout le parc, serpente la rivière Groot Schijn. Un des derniers tronçons encore ouverts du Canal de Herentals, creusé en 1486 mais largement refermé au XXème siècle, se trouve dans le parc. Nature Le Rivierenhof abrite une grande diversité animale, dont le pic ; dans les étangs vivent aussi des anguilles, gardons, carpes, sandres, tanches, etc. Le parc contient des arbres précieux, dont certains étrangers. Bibliographie Petra Rebmann, Het Rivierenhof, vijf eeuwen parkgeschiedenis, Lanno, Tielt, 1997, (ISBN 9020930974). Notes Portail des espaces verts Portail d'Anvers et de sa province
Kasteel Menten de Horne

Het Kasteel Menten de Horne is een kasteeltje aan Melveren-Centrum 130 te Melveren. Dit kasteeltje werd gebouwd in de 2e helft van de 19e eeuw in neoclassicistische stijl. Het is vernoemd naar de familie De Menten de Horne. De telgen uit deze familie woonden hier in het feodale tijdvak. Het goed was tot in de 16e eeuw afhankelijk van de Abdij van Nonnenmielen, maar vanaf de 16e eeuw was het daarvan onafhankelijk. In 1792 verborgen de monniken van de Abdij van Sint-Truiden hier hun relikwieën. Het huidige kasteeltje is in baksteen. Opvallend is de ronde ingangspartij, te betreden via een trap. De ingangspartij wordt bekroond door een koepel.
Kasteel van Melveren

Het Kasteel van Melveren is een kasteel aan de Sint-Godfriedstraat 15-17 te Melveren. Het betreft de resten van een kasteel, later verbouwd tot een kasteelhoeve, waarvan de oudste gedeelten uit de 17e eeuw stammen.Het oudste deel van het huidige kasteel stamt vermoedelijk uit 1620 en is gebouwd in Maaslandse stijl.Er is een inrijpoort met het jaartal 1620 en wapenschilden van de families Van Mettecoven en Van Velpen.In de 18e eeuw werden verbouwingen in classicistische stijl uitgevoerd en werd het een gesloten kasteelhoeve.Einde 19de eeuw hadden de Zusters Ursulinen er een kostschool voor meisjes. Daarna kwamen er verschillende andere huurders en stilaan raakte de gebouwen in verval en werden verschillende gedeelten gesloopt.Er is één vleugel met een ruim herenhuis overgebleven. Het werd in 1991 gerestaureerd en verbouwd en werd tot 2019 uitgebaat als restaurant "Aen de Kerck van Melveren". Ten noordoosten van het complex is een restant van het park overgebleven, met daarin een classicistische kapel uit 1763.
Kasteel van Terbiest

Het Kasteel van Terbiest is een kasteel aan Terbiest te Melveren in de gemeente Sint-Truiden in Belgisch Limburg. Geschiedenis Terbiest is een oude heerlijkheid, reeds vermeld in de 13e eeuw. Omstreeks 1490 kwam het aan de familie De Blocquerie, en het was Christoffel de Blocquerie die in 1627 het waterkasteel deed bouwen, dat in kern nog aanwezig is in het huidige kasteel. In 1905 kocht de familie Vanslype-Wyers het goed, en begon daar een fabriek, met onder meer een mouterij en een destilleerderij. In 1949 werd het goed door de Belgische Staat aangekocht. Er werd een Rijksland- en Tuinbouwschool in gevestigd, het latere Hoger Rijksinstituut voor Technisch Onderwijs. In 1951 werden kasteel en park gerestaureerd. Gebouwen Het oostelijk gedeelte, een L-vormig gebouw met inrijpoort, is van 1627. De poort heeft een toren, voorzien van een klokvormige spits met windvaan. Het poortgebouw staat centraal in het gebouw, rechts een L-vormig bakstenen gebouw, en links een tweede vleugel, die aansluit op een hoger woongebouw dat echter van recenter datum is in traditionalistische bouwstijl, vermoedelijk 19e-eeuws. In dit gebouw vindt men een gevelsteen, voorstellende Sint-Joris, uit 1420. Deze is afkomstig uit de nabijgelegen Sint-Joriskapel, die zich in het nabijgelegen park bevindt en in 1951 naar dit huis werd overgebracht. Het kasteel is opgetrokken in baksteen, met diverse versieringen, hoekbanden en dergelijke in mergelsteen. Het geheel bevindt zich in een park, waarin zich vijvers bevinden en ook een deel der grachten nog bewaard is gebleven. Voorts is er een beeldentuin. Dit alles staat bekend als Domein Terbiest.
Sint-Joriskapel (Terbiest)

De Sint-Joriskapel is een kapel in het park van het Kasteel van Terbiest, nabij Melveren, in de Belgisch-Limburgse gemeente Sint-Truiden. Deze kapel werd gebouwd in 1420, en ze werd in 1927 uitgebreid met een extra travee. Toen werd ook de buitenkant van het gebouwtje van een cementlaag voorzien. Het is feitelijk een zaalkerkje, dat bestemd was voor de bewoners van de heerlijkheid Terbiest. Het zadeldak werd bekroond door een dakruiter met klok. Het koor is lager dan de rest van het gebouwtje. In 1936 schilderde Jos Tysmans het interieur van de kapel na. Het schilderij bevindt zich tot op heden in het klooster van de zuster augustinessen in Sint-Truiden. Het interieur is bepleisterd, en er zijn nog een aantal schilderingen op aanwezig, waaronder een wapenschild met het jaartal 1779. In 1950 werd de kapel zwaar beschadigd tijdens een storm, en sindsdien verkeert ze in vervallen toestand.
Clarissenklooster (Sint-Truiden)

Het Clarissenklooster (of: Klooster van de Zusters van het Heilig Graf van Jeruzalem) is een klooster aan de Diesterstraat 66 te Sint-Truiden. Het klooster werd gesticht in 1539, en werd bewoond door de Zusters van het Heilig Graf van Jeruzalem (sepulchrienen). Het klooster werd opgeheven in 1796. In 1851 trokken de Clarissen in het klooster. Het oudste gedeelte van het huidige klooster is een classicistisch breedhuis van zes traveeën uit de 2de helft van de 18e eeuw. Vensters en toegangsdeur hebben hardstenen omlijsting. De toegangsdeur wordt bekroond door een heiligenbeeld in een nis. De kapel van 1864 is vanaf de straat niet zichtbaar, daar ze achter de voorgevel is gelegen. Rechts van het hoofdgebouw bevindt zich een recentere uitbreiding met poort. Deze is begin 2021 deels gesloopt om een doorgang te creëren en een woonuitbreidingsproject te realiseren. De zusters clarissen zijn tot op heden aanwezig maar de kleine gemeenschap zal na de verbouwingen een kleiner compartiment van het complex betrekken. Externe link Website van de kloostergemeenschap
Speelhof (Sint-Truiden)

Het Speelhof is een gebouw met omringend domein, gelegen aan Speelhoflaan 5 in de Sint-Truidense wijk Schurhoven. Het Speelhof is gebouwd als buitenverblijf voor de abten van de Abdij van Sint-Truiden. Het werd gesticht in 1585 door abt Christoffel de Blocquerie. Tot 1796 bleef het eigendom van de abdij. Het goed bestaat uit een herenhuis met stallen en een dwarsschuur, gelegen rond een rechthoekige gekasseide binnenplaats, waar in het midden een fonteintje staat. Ook is er een poortgebouw met duiventil uit de 2e helft van de 18e eeuw. De bijgebouwen, links en rechts van het herenhuis, dateren van de 2e helft van de 18e eeuw. Het herenhuis, met daarachter een oranjerie, is uit de eerste helft van de 19e eeuw. Het geheel is witgekalkt. De gebouwen bevinden zich op een landgoed, dat ommuurd en omgracht is. Het omvat een park, waarin ook enkele dreven lopen en enkele oude bomen staan, een boomgaard en een moestuin.
Sint-Augustinuskerk (Sint-Truiden)

De Sint-Augustinuskerk is een kerkgebouw in de Belgische plaats Sint-Truiden (provincie Limburg), gelegen aan de Fabrieksstraat 88 in de wijk Nieuw-Sint-Truiden. Deze bakstenen kerk, gebouwd tussen 1950 en 1955, werd uitgevoerd in moderne gotiek. Architect was Leopold Smeesters. De kerk bezit een vierkante toren, ingebouwd ter rechterzijde van het hoofdportaal. Deze toren wordt gedekt door een tentdak. Boven dit portaal bevindt zich een ornament, voorstellende Augustinus en de tekst: Pater est Deus, Filius est Deus, Spiritus Sanctus est Deus (De Vader is God, de Zoon is God, de Heilige Geest is God). Dit naar aanleiding van Augustinus' werk: De Trinitate (over de Drie-eenheid). De kerk bezit een aantal kunstwerken, zoals kruiswegstaties (1955) in reliëf, door E. Fritschke; glas-in-loodramen (1953) door Roger Daniëls, diverse heiligenbeelden door Frans Jozef Smeetsers.
Église Sainte-Geneviève de Zepperen

L'église Sainte-Geneviève (en néerlandais : Sint-Genovevakerk) est une église de style roman et gothique située à Zepperen, section de la ville belge de Saint-Trond dans la province de Limbourg. Elle est dédiée à sainte Geneviève de Paris. Historique La partie la plus ancienne de l'église est sa tour de style roman datée du XIIe siècle. L'église est érigée entre 1430 et 1509 en style gothique du Demer (Demergotiek (nl)), une variante du style gothique brabançon. Une restauration menée de 1860 à 1906 sous la direction de l'architecte E. Serrure dote l'église d'un portail et d'une tourelle de style néo-roman et d'un baptistère et d'une sacristie méridionale de style néogothique. L'église est classée comme monument historique depuis le 19 janvier 1935 et figure à l'Inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 23158. Architecture Décoration L'intérieur présente d'importantes peintures murales représentant la légende de sainte Geneviève et le Jugement Dernier. L'église conserve un tableau de Frans Walschartz, La Cène, peint vers 1626-1650. Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Limbourg (Belgique) Portail du catholicisme
Sint-Genovevakerk (Zepperen)

De Sint-Genovevakerk is de parochiekerk van Zepperen, gelegen aan het Sint-Genovevaplein. Geschiedenis Reeds omstreeks 650 zou er een aan Sint-Genoveva gewijde kapel in Zepperen hebben gestaan. Omstreeks deze tijd zou Sint-Trudo bisschop Remaclus in Zepperen hebben ontmoet, zoals wordt beschreven in de Vita Sancti Trudonis uit omstreeks 775, waarin sprake was van een dergelijke kapel. Hier zou Trudo gebeden hebben, waarop Remaclus hem naar Metz zond om een priesterstudie te volgen. De toren werd gebouwd in de 12e eeuw en is in Romaanse stijl. De huidige kerk, gebouwd in Demergotiek, werd tussen 1430 en 1509 gebouwd, en gerestaureerd van 1860-1906. Reeds in 1935 werd de kerk beschermd als monument. In 1983 werd ook de omgeving van de kerk beschermd als dorpsgezicht. Het patronaatsrecht van deze parochie berustte in het feodale tijdvak bij het Kapittel van Sint-Servaas te Maastricht. Gebouw De vierkante westtoren in Romaanse stijl heeft drie geledingen en is gebouwd in silex. Het portaal is neoromaans en stamt uit het einde van de 19e eeuw. Ook het ronde traptorentje rechts van de toren is neoromaans en later toegevoegd, waarbij het materiaal van de toren werd gebruikt. De toren wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits. De kerk is een driebeukige bakstenen kruisbasiliek in Demergotiek. Hoekbanden en dergelijke werden uitgevoerd in mergelsteen. De kerk is groot voor een dergelijk klein dorp, omdat ze een vooruitgeschoven bezitting was van het Kapittel van Sint-Servaas. Interieur Van belang zijn de laatgotische muurschilderingen (1509) in het zuidelijke transept: Een Laatste Oordeel, een Sint-Christoffel en elf taferelen uit het leven van Sint-Genoveva. Deze werden ontdekt tijdens de restauratie, in 1898, toen het pleister werd verwijderd waarmee ze waren overgeschilderd. Verdere kerkschatten zijn schilderijen als Thomas van Aquino (2e helft 16e eeuw), Hubertus (eind 17e eeuw), een bisschop (1e helft 18e eeuw), Aanbidding der herders (eind 17e eeuw), Laatste Avondmaal (eind 17e eeuw), Sint-Catharina (omstreeks 1600). Een altaarstuk, Sint-Genoveva betreffende, heeft zijpanelen uit ongeveer 1500 en het middenpaneel werd eind 19e eeuw vervaardigd. Ook is er een piëta in gepolychromeerd hout uit ongeveer 1500 en een laatgotisch triomfkruis. De glas-in-loodramen zijn van 1902 en 1922 in neogotische stijl. Ook de preekstoel is neogotisch. Het hoofdaltaar is neoromaans.
Sint-Jacobskerk (Schurhoven)

De Sint-Jacobskerk is de parochiekerk van Schurhoven, gelegen aan Schurhoven 47, ten zuiden van de Stedelijke begraafplaats van Sint-Truiden. Reeds in de 12e eeuw stond hier een kerk, ongeveer te midden van waar nu de begraafplaats zich bevindt. De huidige kerk werd tussen 1771 en 1777 gebouwd in classicistische stijl. Het betreft een eenbeukige bakstenen kerk met ingebouwde zuidwesttoren. Kenmerkend voor de voorgevel zijn de lisenen die langs het ingangsportaal naar boven lopen en tevens een nis insluiten waarin zich een Mariabeeld bevindt. Hierboven bevindt zich een ingezwenkte geveltop, eveneens versierd met lisenen. Deze bevat het uurwerk. De toren wordt bekroond door een sierlijke lantaarn. Interieur Het interieur is bepleisterd. De kerk bezit een aantal kunstwerken, zoals een schilderij voorstellende de Aanbidding der herders uit de 2e helft van de 17e eeuw. Verder twee panelen van een triptiek uit het 4e kwart van de 16e eeuw, voorstellende respectievelijk Constantijn en Sint-Helena met het Kruis. Van de beelden kunnen worden genoemd: een eiken Sint-Jacob (16e eeuw), een processiemadonna (18e eeuw), Sint-Rochus (18e eeuw), Sint-Catharina (18e eeuw), een piëta (16e eeuw, in gepolychromeerd hout), een Sint-Lambertus (18e eeuw), Sint-Egidius (17e eeuw). De zijaltaren zijn in Lodewijk XV-stijl, de biechtstoelen, waarvan één met de preekstoel erboven zijn uit het eind van de 18e eeuw. Het messing doopvont is 17e-eeuws. Het orgel en het doksaal zijn classicistisch. Uit 1725 stamt een Luiks rococoportaal.
Ouwerxhoeve

De Ouwerxhoeve is een hoeve aan Zepperen-Dorp 12 te Zepperen in Belgisch Limburg. Vanouds was dit het rentmeestershuis van het Sint-Servaaskapittel te Maastricht. Het vlak bij de kerk gelegen complex bestaat uit een herenhuis in classicistische stijl uit 1760, gebouwd door schout Van Hamont. Dit herenhuis bevindt zich enigszins van de straat verwijderd, zodat er ruimte voor een ruime voortuin is. De naastgelegen hoeve werd in 1665 gebouwd door François Ouwerx. Het poortgebouw uit dat jaar, voorzien van een duiventil, bevindt zich ten zuiden hiervan aan dit herenhuis vastgebouwd. Een torentje met een leien bedekte, klokvormige spits, siert de inrijpoort. Het geheel wordt gesierd door mergelstenen banden. Ook uit 1665 is de vleugel die uit de stallen bestaat. De zuidelijke zijgevel heeft een gevelsteen met het jaartal 1665. De zuidgevel is een trapgevel. Tegenwoordig is de familie Gilissen eigenaar van de hoev.
Maasrodemolen

De Maasrodemolen of Molen van Halmaal is een watermolen op de Molenbeek aan Maasrode 14 te Halmaal. Deze bovenslagmolen fungeerde als korenmolen. Lang behoorde ze tot de gemeente Halle-Booienhoven in de toenmalige provincie Brabant. In 1970 kwam het gebied aan de Limburgse (deel-)gemeente Halmaal. In 1147 was er reeds sprake van een watermolen op deze plaats. De huidige molen is 19e-eeuws. Het is een bakstenen gebouw met laadvenster, deel uitmakend van een boerderij. Het bovenslagrad, dat in 1990 nog vervangen werd door een nieuw metalen exemplaar, bevindt zich aan de zuidoostgevel. Hier is de benedenbouw in natuursteen, en de bovenbouw in versteend vakwerk. Het sluiswerk en een deel van het binnenwerk is nog aanwezig. De molen is echter niet meer maalvaardig.
Stayenmolen

De Stayenmolen (ook: Staaienmolen of Vettersmolen) is een watermolen op de Molenbeek, gelegen aan Tiensesteenweg 204 nabij de wijk Stayen die deel uitmaakt van Sint-Truiden. Deze bovenslagmolen fungeerde als korenmolen, en tegenwoordig produceert hij ook elektriciteit. Geschiedenis In 1559 was in documenten voor het eerst sprake van een molen op deze plaats. Het huidige bouwwerk dateert echter voornamelijk van 1865. Het molenhuis is een hoog bakstenen gebouw van drie verdiepingen en een zolder. Zowel het binnenwerk als het buitenwerk zijn nog aanwezig en de molen is maalvaardig. Naast maalstoelen is er ook een haverpletter die door een elektromotor wordt aangedreven. Behalve het molenhuis zijn er nog enkele andere gebouwen die alle om een binnenplein staan gegroepeerd. Tot 1980 bleef de molen in bedrijf. In 1997 werd de molen beschermd als monument en, samen met de omgeving, als dorpsgezicht. Van 2009-2010 werden de gebouwen gerestaureerd. Het bovenslagrad, sinds 1912 ingebouwd onder een houten constructie, kwam weer open te liggen. Het binnenwerk werd gerenoveerd. Ook werd toen voorzien in elektriciteitsopwekking (40 MWh/jaar). De molen is eigendom van particulieren, die er onder meer een kunsthandel exploiteren.
Grevensmolen (Sint-Truiden)

De Grevensmolen is een watermolen op de Molenbeek, gelegen aan Grevensmolenweg 138 te Gorsem, gemeente Sint-Truiden. Het was een onderslagmolen, die diende als korenmolen. Eind 19e eeuw werd het onderslagrad door een turbine vervangen. De naam van de molen komt van Jean Greven, die in de 16e eeuw molenaar was. Deze molen, aan de noordwestelijke stadsrand van Sint-Truiden, werd voor het eerst vermeld in 1255. Hij behoorde aan de Abdij van Sint-Truiden. Het wapenschild toont het jaar 1644 en het devies (ombia suaviter) van abt Hubrecht van Sutendael. Muurankers tonen het jaartal 1725. In 1868 werd de molen ingrijpend verbouwd, en ook in 1944 werden wijzigingen aangebracht. In 1963 werd het een magazijn. De molen raakte verwaarloosd, maar werd in 1981 geklasseerd als monument. In 2014 werd hij aangekocht door Guy Nijssen-Lemmens, die de gebouwen heeft gerenoveerd. Het binnenwerk was echter verdwenen. Het oude molenhuis, dat het jaartal 1725 draagt, is van baksteen en voorzien van speklagen. Hier tegenaan werden later diverse dienstgebouwen aangebracht.
Lobroekdok

De naam Lobroekdok is gegeven aan twee dokken in de haven van Antwerpen; het Oude en het Nieuw Lobroekdok. Het Oude Lobroekdok (1878-1957) werd ook wel Noordschippersdok genoemd en lag ten westen van het huidige Nieuw Lobroekdok aan de wijk Dam toen de IJzerlaan nog een deel van het Kempisch kanaal was. De straten Noordschippersdok en Lange Lobroekstraat herinneren aan de omvang van het Oude Lo(o)broekdok dat in 1878 werd gegraven en in 1957 werd gedempt. Het Nieuw Lobroekdok (1938) ligt in Noord-Antwerpen, aan het Albertkanaal. Aan de noordzijde en bijna vlak boven het dok loopt de Antwerpse Ring, de R1, en aan de zuidkant van het Lobroekdok loopt de Slachthuislaan, een onderdeel van de Singel, de R10. Het Lobroekdok is een gedeelte van de vestinggracht van de Brialmontomwalling uit 1859, vandaar de geringe diepte van amper twee meter. Ook bevindt zich op de bodem veel modder afkomstig van de Schijn, die aan de Schijnpoort en het Sportpaleis in het dok uitmondt. In 1938 werd de gracht tot dok omgevormd. Het dok is 900 meter lang en 140 meter breed. Het dok ligt er onderkomen bij, het was al jaren niet meer uitgebaggerd, terwijl dat wel dringend nodig was. In mei 2017 werden de saneringswerken voor het Lobroekdok opgestart. Ongeveer 220.000m³ verontreinigd slib werd uit het dok verwijderd en 17 scheepswrakken werden geborgen. De werken waren nodig voor de aanleg van de verdiepte ligging van de Oosterweelverbinding en de bestaande ring. Zowel het Oud als het Nieuw Lobroekdok waren beperkte schuildokken voor lichters, die er voor lange tijd oplagen of voor reparaties bij E. & F. - Willaerts lagen, en motorjachten. Zeiljachten konden niet onder de bruggen van de Noorderlaan en de Ring met hun hoge masten. De stedelijke Jachtclub SODIPA lag er, maar die is in 2006 verhuisd naar het Kempisch dok. Verder waren er aan de achterkant van het dok, aan de Slachthuislaan, waar voorheen de slachterijen stonden, de Ciments d'Obourg- en Fraters E. Equinox-bedrijven gelegen. Er werd op de IJzerlaan een kanaal aangelegd zodat het water van de Schijn van het Lobroekdok naar het Asiadok kan afvloeien.
Sint-Laurentiuskerk (Overrepen)

De Sint-Laurentiuskerk is een kerkgebouw in Overrepen in de Belgische gemeente Tongeren-Borgloon in de provincie Limburg. Om de kerk ligt het ommuurde kerkhof, behalve aan de voorkant (westzijde), daar staan er twee linden voor de toren. De kerk staat verder vlak bij de N20. Het gebouw is een zaalkerk en bestaat uit een voorstaande westtoren, een eenbeukig schip met drie traveeën en een halfrondgesloten koor met een rechte travee. Het koor wordt geflankeerd door twee sacristieën van recentere datum. De vierkante toren heeft drie geledingen en een ingesnoerde naaldspits gedekt met leien. De onderste geleding is opgetrokken in silex met hoekblokken van mergelsteen, de twee geledingen daarboven zijn in mergelsteen opgetrokken. Aan iedere zijde heeft de toren in de tweede geleding twee rondboogvormige spaarvelden en in de derde geleding een rondboogvormig galmgat voorzien van afgeschuinde negge. Verder heeft ze een geprofileerde kroonlijst van mergelsteen, een getoogd neoclassicistisch portaal met rechthoekig hardstenen omlijsting plus sluitsteen en een geprofileerde druiplijst uit het midden van de 19e eeuw. Het schip is opgetrokken in baksteen en heeft daarbij een plint en hoekblokken van mergelsteen, een kroonlijst met daaronder een baksteenfries in de vorm van een overhoeks muizetandfries met dropmotief, rondboogvensters in kalkstenen omlijsting met vlakke imposten en licht uitspringende sluitsteen. Het koor is van baksteen, blind, op een lage bakstenen plint, gedekt door een zadeldak. In de noordmuur van het schip bevindt zich een ingemetseld wapenschild van de bouwheer. Het gebouw wordt overwelft door rondboogvormige kruisribgewelven op consoles. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Laurentius. Geschiedenis Aanvankelijk werd er hier een romaanse kerk gebouwd. In de 13e eeuw werd de toren verhoogd. In 1773 werd het huidige kerkje gebouwd door baron van der Heyden de Belderbusch.
Kostel svatého Jindřicha (Woluwé-Saint-Lambert)

Kostel svatého Jindřicha (francouzsky Église Saint-Henri, nizozemsky Sint-Hendrikskerk) je novogotický kostel, který se nachází v severovýchodní části belgické metropole Bruselu. Jeho adresa je Parvis St. Henri, 1200 Woluwe-Saint-Lambert. Kostel byl zbudován na začátku 20. století. Obec Woluwé-Saint-Lambert se prudce rozvíjela jako předměstí belgické metropole. Od roku 1901 měla svojí vlastní farnost a vznikla zde i farní škola. V roce 1908 byla zahájena stavba kostela, který vznikl podle návrhu architekta Juliena Walckierse. Kostel vznikl podle dominikánského kláštera v Gentu. Zasvěcen je sv. Jindřichovi, císaři Svaté říše římské z 11. století. Jeho výstavba byla dokončena roku 1911. Od roku 2004 je památkově chráněn. Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Jindřicha na Wikimedia Commons