NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hôtel de ville d'Anvers

L'hôtel de ville d'Anvers est situé sur la Grand-Place d'Anvers en Belgique. Le bâtiment de style Renaissance a été dessiné par l'architecte Cornelis Floris de Vriendt et fut construit entre 1561 et 1564. La section centrale de la façade présente trois blasons. Le blason du duché de Brabant à gauche, au centre celui du roi d'Espagne Philippe II et à droite celui de la marche d'Anvers. Un aigle figure d'ailleurs sur ce dernier blason. Au-dessus des blasons figure une niche dans laquelle se trouve une statue de la Vierge Marie. Elle n'y a par ailleurs pas toujours figuré. Il y avait à l'origine une statue de Brabo, mais lors de la Contre-Réforme, celle-ci a été remplacée par une statue chrétienne. L'étage inférieur de l'Hôtel de ville est composé de petites portes en bois. Celles-ci furent utilisées comme commerces afin de financer le bâtiment. L'Hôtel de ville est notamment composé de : la salle Leys, une salle d'honneur pour l'accueil des hôtes ; les portraits des ducs de Brabant figurent au-dessus des portes ; une petite salle Leys ; la salle des Mariages avec des fresques de Victor Lagye ; la salle de Promenade comprenant la robe que portait la reine Astrid lors de son entrée en 1935 ; la salle de la Milice avec une grande cheminée ; la salle du Conseil où se réunissent les conseillers communaux ; cabinet du bourgmestre avec une cheminée de Coecke van Aalst. Les obélisques symbolisent l'Égypte et l'aigle symbolise Rome. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Stadhuis (Antwerpen) » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Liste du patrimoine mondial Onroerend Erfgoed Structurae Ressource relative au spectacle : Kunstenpunt (nl) L'Hôtel de ville sur belgiumview.com Portail d'Anvers et de sa province Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Ratusz w Antwerpii

Ratusz w Antwerpii (nid. Stadhuis van Antwerpen) – renesansowy ratusz położony na rynku w Antwerpii, w Belgii. Został wybudowany w latach 1561–1565. Głównym architektem budynku był Cornelis Floris de Vriendt. Ratusz uznawany jest za jeden z najważniejszych zabytków renesansu w Niderlandach. Obiekt do dziś pełni funkcje administracyjne, będąc m.in. miejscem urzędowania burmistrza miasta. Ratusz został włączony do grupy miejskich wież strażniczych (beffroi) z Belgii i północnej Francji, które w 1999 roku (jako jeden obiekt) wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Ratusz został wybudowany w latach 1561–1565 i otwarty 27 lutego 1565 roku. Autorem projektu był Cornelis Floris de Vriendt we współpracy z innymi, w tym z Włochem Nicolo Scarinim. Pierwotnie budowę ratusza planowano już około roku 1540 (wówczas miał powstać w stylu gotyckim), jednak z powodu braku środków do prac nie przystąpiono. W 1576 roku, podczas hiszpańskiej furii budynek został podpalony; ze zniszczeń odbudowano go trzy lata później. Obiekt reprezentuje cechy renesansu flamandzkiego i włoskiego, choć jego środkowa część nawiązuje jeszcze do architektury gotyckich ratuszy Flandrii i Brabancji. Ryzalit na frontowej fasadzie zawiera rzeźbę Maryi, poniżej której znajdują się dwie kolejne kobiece statuy reprezentujące roztropność i sprawiedliwość, a także herby księstwa Brabancji, Filipa II Habsburga i markizatu antwerpskiego. Statua Maryi została ustawiona przez Jezuitów w okresie kontrreformacji, wcześniej w jej miejscu mieściła się rzeźba Silviusa Brabo. Wnętrze budynku zostało ukształtowane podczas przebudowy w XIX wieku. Jedną ze znaczących zmian było zadaszenie wewnętrznego dziedzińca, który dotąd pozostawał otwarty. Linki zewnętrzne Wirtualny spacer po Ratuszu w Antwerpii Przypisy
Антверпенская ратуша

Городская ратуша в Антверпене (нид. Stadhuis van Antwerpen) — центральное произведение нидерландского Возрождения и одно из первых ренессансных зданий на севере Европы. Построено в 1561-65 гг., когда Антверпен был торговой столицей Европы, по проекту местного архитектора Корнелиса Флориса. Разработанная Флорисом система декоративной орнаментики («Florisstil») оказала значительное влияние на развитие бельгийской (фламандской) художественной традиции. Внесена в список всемирного наследия ЮНЕСКО в составе группы Колокольни городов Бельгии и Франции. Четырёхэтажное здание, которое стоит на главной площади города Гроте Маркт, органично сочетает элементы, заимствованные из словаря итальянских маньеристов, с фламандской традицией строительства многоэтажных готических ратуш. Нижний этаж рустирован, верхний этаж — сквозной (гульбище). Ратуша пышно украшена геральдическими символами антверпенских маркграфов, испанских Габсбургов и герцогства Брабантского. Во время взятия Антверпена испанцами (1576) ратуша выгорела почти дотла. Стилизованные под старину интерьеры появились в середине XIX века (арх. Пьер Бруно Бурла). Примечания
Antwerpens stadshus

Antwerpens stadshus (nederländska: Stadhuis van Antwerpen) finns på västra sidan av stortorget. Byggnaden uppfördes mellan 1561 och 1564, och är del av det världsarv som finns på Unescos lista. Källor Fotnoter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Antwerpens stadshus.
Антверпенська ратуша

Антве́рпенська ра́туша (нід. Stadhuis van Antwerpen) — ратуша в бельгійському місті Антверпені; визначна історико-архітектурна пам'ятка; це знакова будівля так званого північного (або нідерландського) Відродження й одна з перших ренесансних будівель на півночі Європи (споруджена у 1561-1564/1565). Розташована на головній площі Антверпена — Ринковій (Гроте Маркт). Опис Будинок ратуші в Антверпені чітко розчленований на чотири поверхи. Перший поверх оброблений аркадами, стіни рустовані; для вищих поверхів і центрального ризаліту використані ордери; верхній поверх — наскрізний (гульбище). Ратуша пишно оздоблена геральдичними символами антверпенських маркграфів, іспанських Габсбургів і Брабантського герцогства. Чотириповерхова будівля ратуші органічно поєднала елементи, запозичені в італійських маньєристів, з фламандської архітектури ще доби готики — узято традицію зводити багатоповерхові ратуші. Таким чином, хоча в будівлі у всьому безсумнівним є вплив Італії, високий фронтон і дахи мають типово нідерландські форми. Історія Антверпенську ратушу було споруджено у 1561—1564/1565, коли Антверпен був торговельною столицею Європи. Авторами проекту були місцеві архітектори Корнеліс Флоріс де Вріндт і Пауль Снейдінкс. Перший з них працював ще як скульптор. Розроблена де Вріндтом система декоративної орнаментики («стиль Флоріса» / Florisstijl) мала значний вплив на розвиток бельгійської (фламандської) художньої традиції. Під час взяття Антверпена іспанцями (1576) ратуша вигоріла майже вщент. Стилізовані під старовину інтер'єри з'явилися аж у середині XIX століття (арх. П'єр Бруно Бурла). Посилання Jan Lampo Антверпенська ратуша на www.citymayors.com [Архівовано 22 січня 2011 у Wayback Machine.] (англ.) Антверпенська ратуша на www.belgiumview.com [Архівовано 12 вересня 2010 у Wayback Machine.] (англ.)
Collège américain de Louvain

Le collège américain de Louvain est une résidence universitaire pour séminaristes et prêtres des États-Unis. Il se trouve rue de Namur, à Louvain en Belgique. Fondé en 1857 pour former prêtres et séminaristes belges se portant volontaires pour un travail missionnaire aux États-Unis, il devint au fil des temps une résidence pour séminaristes américains étudiant à l'université catholique de Louvain. Le séminaire fut fermé en 2011 : le collège continue comme résidence universitaire. Au XIXe siècle il forma des centaines de missionnaires belges partis aux États-Unis dont plusieurs devinrent évêques. Histoire Le collège américain de Louvain fut établi en 1857 comme un séminaire de mission, pour former les futurs prêtres, à la demande de Francis Patrick Kenrick (1796–1863), archevêque de Baltimore. Il a formé un millier de prêtres. L'archevêque de Baltimore envoie Peter Kindekens, missionnaire de Detroit, à Rome, souhaitant y fonder un collège américain. Le projet ne s'y concrétise pas. Mais passant par son pays natal Kindekens fait une halte à Louvain où les autorités de l'université, avec l'accord des évêques de Belgique, proposent de le créer chez eux. Pendant toute la durée de son existence, le collège collabora avec les autres établissements universitaires. À sa création, il est installé dans les vastes bâtiments de l'ancien collège d'Aulne, fondé en 1629 par le prélat Edmond Jouvent, de l’abbaye cistercienne d’Aulne. Ce bâtiment avait été vendu quelques années après la suppression de l’université sous le Régime français en Belgique, à l'époque du Directoire. Dans les douze années suivant sa création en 1857, le Collège envoie 170 prêtres aux États-Unis et au Canada. Ils seront 150 pour les seuls États-Unis en 50 ans. Parmi ces prêtres belges, Charles-Jean Seghers, répond à l’appel de Modeste Demers (1809-1871), premier évêque de Vancouver, à qui il succède, et qui parcourt l'Alaska pendant des années. En 50 ans, en grande partie grâce au collège américain de Louvain, le nombre de prêtres belges aux États-Unis passe à 800. En 1953, un siècle plus tard, sera fondé le collège pour l'Amérique latine de Louvain. Notes et références Articles connexes Université catholique de Louvain Liste des universités belges Universités de Louvain Portail des États-Unis Portail du catholicisme Portail des universités Portail de la Belgique
Amerikaans College

Het Amerikaans College (Engels: American College of the Immaculate Conception) was een college in Leuven voor Amerikaanse theologiestudenten en priesters tot 2011. Daarna werd het een studentenresidentie voor studenten van de Katholieke Universiteit Leuven. Het gebouw kent een neogotische bouwstijl en heeft een uitgebreide tuin langs de achterkant van het gebouw. Geschiedenis Nieuwe tijd In de vijftiende eeuw werd op de locatie van het huidige college een refugehuis gebouwd voor de cisterciënzersabdij van Aulne. Deze kloostergemeenschap uit Henegouwen besloot in 1627 het gebouw in te richten als college dat het Aulnecollege werd genoemd. Het was bedoeld voor aan het klooster verbondenen die aan de Leuvense Universiteit studeerden. Dit zou zo blijven tot in 1797, toen de oude Leuvense universiteit opgeheven werd. Na 1797 werden meerdere woningen en bedrijfjes in het complex gevestigd. Het hoekhuis huisvestte een estaminet en een beenhouwerij. Nieuwste tijd In 1857 besloot de Amerikaanse “Board of Bishops” in Leuven in het voormalige Aulnecollege opnieuw een college in te richten voor seminaristen. Hierbij waren betrokken de bisschoppen Martin J. Spalding van Louisville en Pieter Paul Lefevre van Detroit, zelf uit Europa ingeweken. In het college konden Europese jongeren verblijven en theologie studeren aan de Katholieke Universiteit Leuven om vervolgens als missiepriester naar de Verenigde Staten uitgezonden te worden. De eerste rector, mgr. Kindekens zette de financiering op poten. Hij werd opgevolgd door mgr. Deneve, die in zijn dertigjarig rectoraat het college uitbouwde. Nadien volgden de rectoren John Willemsen en Jules De Decker. De Decker zette duidelijk in op een grote daadkracht en wilde graag het college uitbreiden. De eerste Amerikaanse rector zou pas na de heropening, volgend op de Tweede Wereldoorlog, in 1952 zetelen. Bij momenten verbleven er 120 studenten, en in de jaren zestig van de twintigste eeuw moest dan ook bijgebouwd worden. Nadien trad het verval evenwel in en zakte het studentenaantal tot niet meer dan een twintigtal personen. Het college nam nieuwe taken op zich zoals het aanbieden van sabbaticals aan Amerikaanse geestelijken. In 2010 besloten de Amerikaanse bisschoppen uit besparingsoverwegingen de exploitatie van het college te stoppen. Sinds 15 september 2014 is het een niet-gesubsidieerde studentenresidentie voor studenten van de KU Leuven. Monument Het gebouw werd in 2009 erkend als onroerend erfgoed. Het is neogotisch maar bevat nog restanten uit de 16de, 17de en 18de eeuw van het toenmalige Aulnecollege. De dwarsgevel aan de Karmelietenberg werd ontworpen door Joris Helleputte. Op een hoek van het gebouw is een beeldhouwwerk van een Native American te zien. Externe links Webpagina van het Amerikaans College Inventarissite van het Belgisch onroerend erfgoed Galerij
Sint-Laurentiuskerk (Poesele)

De Sint-Laurentiuskerk in de Belgische deelgemeente Poesele (deelgemeente van de stad Deinze) is een kerkgebouw toegewijd aan de heilige Laurentius. Geschiedenis Het eerste kerkgebouw in Poesele werd in 1121 voor het eerst in een akte vermeld waarbij Lambrecht, bisschop van Noyon-Doornik, het patronaat van de kerk van Poesele aan abt Wulverik van de Sint-Baafsabdij te Gent schonk. De huidige kerk werd in de 19e eeuw in neogotische stijl opgetrokken nadat de vorige bouwvallig werd verklaard. Laurentius wordt er vereerd tegen allerlei besmettelijke ziekten en brandwonden.
Sint-Stefanuskerk (Batsheers)

De Sint-Stefanuskerk is een kerkgebouw in Batsheers in de Belgische gemeente Heers in de provincie Limburg. De kerk staat aan de Norbertijnenlaan op een kerkheuvel en wordt omgeven door het ommuurde kerkhof. Het bakstenen gebouw is een zaalkerk opgetrokken in een sobere, classicistisch-barokke stijl en bestaat uit een uitgebouwde vlakopgaande westtoren met ingesnoerde naaldspits, een eenbeukig schip met drie traveeën en een koor met een driezijdige koorsluiting. Tegen de oostgevel van het koor is de sacristie aan gebouwd. Het gebouw heeft voor een deel een plint van silex en hoekbanden van kalksteen die mogelijk het restant zijn van de oorspronkelijke romaanse kerk. Het gebouw is verder voorzien van een dropmotief in baksteen onder de dakranden van het schip, koor en de toren, pilasters van baksteen op de hoeken, en getoogde vensters in het schip voorzien van een omlijsting van kalksteen met negblokken in regelmatig verband en hanenkamvormige lateien. De toren heeft een getoogd portaal in de westgevel voorzien van een rechthoekige omlijsting in kalksteen met twee negblokken en neuten, waarboven zich het wapenschild bevindt van de bouwheer abt Frederic Van de Panhuysen, met daar weer boven een venster zoals eerder beschreven. In iedere zijde van de toren bevindt zich een getoogd galmgat in baksteen. De kerk heeft vanbinnen een vlakke zoldering en wordt aan de buitenzijde gedekt door een zadeldak. De kerk is de parochiekerk van het dorp en gewijd aan Sint-Stefanus. Geschiedenis Ter plaatse stond hier oorspronkelijk waarschijnlijk het romaanse gebouw. Aan het eind van de 17e eeuw werd ze tijdens de oorlogen van Lodewijk XIV geplunderd. In 1712 werd er gemeld dat de oude kerk in slechte staat is. In 1727-1728 werd de huidige kerk gebouwd in opdracht van de abdij van Averbode die eigenaar is van het patronaatsrecht en de tienden van de kerk. De kerk werd samen met het ommuurde kerkhof en de toegangstrap in 2006 beschermd als monument.
Crupet Castle

Crupet Castle or Carondelet Castle (French: Château de Crupet, also known as the Château des Carondelet), is a medieval moated donjon or fortified farmhouse (ferme-château) in the village of Crupet, Wallonia, since 1977 part of the municipality of Assesse, province of Namur, Belgium. It was built in the 11th or 12th century, and the lords of the castle later became vassals of Liège. The castle was owned by the Crupet family until 1510, followed by the Carondelet family. The name and crest of the family is present in various places in the castle. In 1667, the castle was passed to the Mérode family (through marriage) where it remained until the French Revolution. In 1925, the castle was restored by the architect Blomme and was owned by the Limbosch family until 2008. References Sources "Carondelet Castle". Castles.NL. Accessed 1 December 2019. https://www.castles.nl/carondelet-castle "#128 Château de Crupet/Carondelet Castle". CarneyCastles. Accessed 20 October 2024. http://www.carneycastle.com/Crupet/index.htm See also List of castles in Belgium Crupet castle as Lego castle
Château-ferme de Crupet

Le château de Crupet est un château de plaine belge situé en Wallonie dans le village de Crupet, section de la commune de Assesse en province de Namur. Historique Son origine remonte au XIe ou XIIe siècle suivant certains auteurs mais plus vraisemblablement à la première moitié du XIIIe siècle si l’on se réfère à son architecture. La seigneurie de Crupet est mentionnée dès 1278, tandis que la première mention d’une bâtisse («mannoir de Cripeit») date de 1304. À l’origine on ne trouve sur le site qu’une puissante tour entourée de profondes douves appartenant au comte de Luxembourg à laquelle viennent très vite s’adjoindre d’autres constructions. Au XIVe siècle, le domaine fortifié est cédé au prince-évêque de Liège. En 1549, il passe à la famille Carondelet qui ajoute au donjon un étage en encorbellement couvert d’un toit de forme pyramidale. Ensuite, elle construit les bâtiments formant basse-cour et transforme les lieux en château-ferme. En 1629 ou 1667 selon les sources, la propriété passe à la maison de Merode ; par héritage et par mariage, la demeure échoit ensuite au comte de Thiennes puis au marquis de la Boëssière. Longtemps laissé à l’abandon, le château est racheté en 1925 par l’architecte Adrien Blomme qui l’aménage pour le rendre plus habitable. Le château de Crupet est ensuite occupé par sa fille Marianne Blomme. Après son décès, le chateau est revendu en 2009 par sa descendance. Voir aussi Liste de châteaux belges par province Château-ferme de Courrière Église Saint-Martin de Crupet Château de Crupet Portail des châteaux Portail de la province de Namur
Kasteel Carondelet

Het kasteel Carondelet of kasteel van Crupet (Frans: château de Crupet, château des Carondelet) is een laaglandkasteel in het dorp Crupet, een deelgemeente van Assesse in de Belgische provincie Namen. Geschiedenis Volgens sommige auteurs gaat de oorsprong van het kasteel terug tot de 11e of 12e eeuw, maar de eerste helft van de 13e eeuw is waarschijnlijker als men op de architectuur mag afgaan. De heerlijkheid Crupet wordt vanaf 1278 vermeld in de bronnen, terwijl de eerste vermelding van een gebouw (mannoir de Cripeit) uit 1304 dateert. Oorspronkelijk bevond zich op deze plaats niets anders dan een machtige donjon omringd door een diepe slotgracht, die toebehoorde aan de graaf van Luxemburg. Hier werden al snel andere gebouwen aan toegevoegd. In de 14e eeuw werd het versterkte domein overgedragen aan de prins-bisschop van Luik. In 1549 werd het eigendom van de familie Carondelet door het huwelijk van Willem van Carondolet met Jeanne de Brandenbourg, die een uitspringende verdieping toevoegde met een piramidevormig dak. Vervolgens trok ze gebouwen op die het nederhof zouden vormen en vormde de plaats om tot een kasteelhoeve. In 1629 of 1667 volgens de bronnen, ging het eigendom over op het huis Merode. Dit gebeurde door het huwelijk van Maximilien-Antoine de Merode met Anne-Françoise de Carondelet in 1629. Door erfenis en door huwelijk, valt het eigendom vervolgens toe aan de graaf van Thiennes en dan aan de markies van De la Boëssière-Thiennes. Het kasteel was steeds in adellijke handen, tot het in 1925 werd gekocht door architect Adrien Blomme. Deze Brusselse architect met enkele art-decogebouwen op zijn naam, restaureerde het kasteel en paste het enigszins aan aan 20e-eeuws wooncomfort. Tot 2009 werd het kasteel ook door Blommes nazaten bewoond. Sinds 2009 is het kasteel in het bezit van een Nederlandse familie uit 's-Hertogenbosch. Er bevindt zich een horecagelegenheid op het terrein en er was een – inmiddels gesloten – beroemde forellenkwekerij naast het donjon. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Namen (provincie)
Royal Zoute Golf Club

C'est la colonie anglaise de Bruges qui crée en 1899 le Bruges Golf Club. Ce sera le point de départ du Royal Zoute Golf Club qui sera, à plusieurs reprises, le théâtre des derniers Opens de Belgique. Il a été imaginé par Maurice Lippens, un des grands visionnaires de l'époque. Il s'agit d'un parcours au bord de mer dans une zone dunaire, c'est donc un links. Il reçut la note de 18/20 dans l'édition 2008/2009 du Peugeot Golf Guide. Les derniers vainqueurs de l'Open de Belgique au RZGC Voir aussi Articles connexes Leopold Lippens Terrain de golf Open de Belgique (golf) Le Zoute Liste des Golfs Royaux de Belgique Liste des golfs belges par région Harry Shapland Colt Liens externes Zoute.be Golf Zoute Fédération Royale Belge de Golf (nl)Vlaamse Vereniging voor Golf Notes et références Portail du golf Portail de la Flandre-Occidentale
Royal Zoute Golf Club

De Royal Zoute Golf Club is een Belgische golfclub in Knokke-Heist in West-Vlaanderen. Geschiedenis De club werd in 1899 opgericht, maar hoorde de eerste tien jaar nog bij de Brugge Golf & Sports Club. Er waren toen al 18 holes. In 1909 werd Zoute een zelfstandige club onder de naam Knocke Golf Club, en er werd het clubhuis gebouwd, Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd er niet gespeeld omdat de Duitsers de baan gebruikten om bunkers aan te leggen. Na de oorlog werd een nieuwe baan aangelegd, en de club leefde voort met de naam Zoute Golf Club. Er werd ook een tweede baan aangelegd, dichter bij zee, maar die heeft de Tweede Wereldoorlog niet overleefd. In 1925 kreeg de club het predicaat Koninklijk. Na de Tweede Wereldoorlog werden twee nieuwe 'links' banen aangelegd door de Britse Lt Col. Allen, de huidige par-72 Championship Course en de par-64 Executive Course. In 1946 was de club een van de oprichtende verenigingen van de Koninklijke Belgische Golf Federatie. Belgisch Open Alleen het Frans Open is ouder dan het Belgisch Open, dat voor het eerst in 1910 is gespeeld. Het derde Belgisch Open vond op Het Zoute plaats in 1912, hetzelfde jaar dat het eerste Open in Nederland kwam. Het is sindsdien nog zeven keer op deze baan gespeeld. Externe link Officiële website van de club
Monument van Tacambaro

Het monument van Tacambaro op het Tacambaroplein in de Oost-Vlaamse stad Oudenaarde werd opgericht ter nagedachtenis van Slag bij Tacámbaro toen enkele tientallen Oudenaardse vrijwilligers omkwamen tijdens het Mexicaanse avontuur van Maximiliaan van Habsburg en Charlotte van België, tussen 7 en 11 april 1865 in Tacámbaro de Collados, 55 kilometer ten zuidoosten van Pátzcuaro in de staat Michoacan. Het monument bestaat uit een liggende vrouw die richting Mexico kijkt. Het standbeeld is van Willem Geefs uit 1867. Het stelt een treurende liggende vrouw voor, die leunt op een wereldbol en een kroon neerlegt op een graf. Op 3 april 1865 bezetten driehonderd soldaten van het legioen van Belgische vrijwilligers de stad Tacámbaro. Onder de orders van majoor Constant Tydgadt trokken ze zich terug in de stad, meer bepaald in de kerk die ze ombouwden tot een versterking. Op 11 april werden ze aangevallen door de troepen van generaal-juarist Nicolàs Régules, die beschikte over een verpletterende numerieke meerderheid. Volledig omsingeld probeerden de Belgen stand te houden tot de komst van versterkingen die nooit kwamen opdagen. Zij moesten zich uiteindelijk overgeven. Het legioen verloor in één klap ongeveer een kwart van zijn slagkracht. Onder de doden waren majoor Tydtgadt, de bevelhebber van de eenheid, en zijn adjunct-kapitein Ernest Chazal, de zoon van de Belgische minister van oorlog. Het monument op het Tacambaroplein in Oudenaarde prijkt op de cover van Zwart verleden, een John Six-misdaadroman van Stefaan Desmet, en speelt ook een rol in de plot van het verhaal. Er bevindt zich ook een Tacámbaromonument in Leopoldsburg. Deze zuil is zes en een halve meter hoog en draagt de namen van de gesneuvelden van de veldslagen Tacámbaro Loma en Morelia. Het monument werd opgericht in 1867 en in alle stilte ingewijd wegens de grote opwinding door de expeditie in België veroorzaakt.