NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Lodewijkscollege (Lokeren)

The Sint-Lodewijkscollege is a Catholic high school (subsidized free school) in the centre of Lokeren, Belgium. History The historic baroque building was built in 1714 for the family Van Kersschaever. The facade is a classified heritage site and protected monument. The actual school was established in 1850 by the bishop of Ghent, Louis-Joseph Delebecque. In earlier times, there was also elementary education and a Boarding school, which closed in 1971. In 1969, it was one of the first schools which abolished single-sex education in Flanders. Since the 1990s, the number of students remained stable around 1000. Education Students follow three cycles during 6 years of education. The school offers only ASO-education, which is a normal type of education that prepares the students for higher education and university. Subjects include Math, Science, Human science, Classical languages, Modern languages and Economics. The school educates its students from a Catholic point of view. School principals (Dutch directeur): Principal: Caroline De Ridder Trivia Graduating students give a yearly benefit-performance, Avond van de Zesdes. Notable students Anne Van Lancker Lieven Scheire Jonas Geirnaert Linde Merckpoel Chris Van den Durpel Bram Willems Stijn Vlaminck External links Official website References
Sint-Lodewijkscollege (Lokeren)

Het Sint-Lodewijkscollege, afgekort ook wel SLC genoemd. is een katholieke middelbare school in het centrum van de Belgische stad Lokeren. De ingang van de school, aan de Markt, is als beschermd monument geklasseerd. Geschiedenis De barokke herenwoning aan de ingang dateert uit 1714 en werd ontworpen in opdracht van de familie Van Kersschaever. Het wordt thans gebruikt als vergaderruimte en bureel. De school werd opgericht in 1850 door Mgr. Louis Delebecque, hoewel de verkoop van de grond en de gebouwen aan het bisdom pas werd gesloten in 1855. Tot de jaren '90 herbergde het college ook nog een lagere school en tot 1971 was er ook een internaat. Omdat in 1969 de Latijnse afdeling van het Instituut Onze-Lieve-Vrouw-Presentatie (meisjesschool) niet langer leefbaar bleek te zijn, begon de school, onder protest van de leerlingen zelf, met gemengde klassen en was daardoor een van de eerste scholen in Vlaanderen die co-educatie invoerden. In 1984 werd begonnen met de bouw van het meest recente Schoolblok. Het aantal leerlingen steeg gestaag tot een toppunt in 1991 (1172) en stabiliseerde daarna. In 2000 vierde de school haar 150-jarig bestaan met het grote spektakel 'SLC aan Zee'. Onderwijs De school bestaat uit een gedeelte eerste graad en tweede & derde graad afzonderlijk, en maakt deel uit van een schoolgemeenschap in de Durmestreek. Het onderwijs is katholiek geïnspireerd en wil ook vanuit die invalshoek werken. Het aanbod bestaat enkel uit klassieke ASO-opleidingen: Moderne talen, Wetenschappen, Humane Wetenschappen, Klassieke Talen, Economie en Wiskunde. De directie bestaat uit drie personen: Een directeur Eerste Graad. Een adjunct-Directeur Tweede en Derde Graad. Een directeur Tweede en Derde Graad. Trivia Elk jaar organiseren de zesdejaars een totaalspektakel "den Avond van de zesdes", waarvan de winst steeds naar een goed doel gaat en waarvan in januari 2020 de 48ste editie plaatsvond. Elk jaar zetten de derdejaars de Damiaanactie op. Bekende oud-leerlingen Stijn Baert Alexander Corryn Tjörven De Brul Willy De Vliegher Maxime De Winne Jonas Geirnaert Tine Laureyns Hilaire Liebaut Linde Merckpoel Aster Nzeyimana Wim Oosterlinck Jolien Roets Lieven Scheire Bart Van Avermaet Chris Van den Durpel Anne Van Lancker Frank Van Erum Stijn Vlaeminck Bram Willems Externe link Officiële website
Stade communal de Schaerbeek

Le Stade communal de Schaerbeek (en néerlandais : Gemeentestadion), auparavant connu sous le nom de Stade du Crossing (en néerlandais : Crossingstadion), est un stade omnisports belge (servant principalement pour le football) situé dans la commune de Schaerbeek, à Bruxelles, la capitale du pays. Le stade, doté de 3 500 places et inauguré en 1914, sert de domicile pour les équipes de football du Crossing de Schaerbeek, du Racing Club de Schaerbeek et du Football Club Kosova Schaerbeek. Histoire Lors de l'aménagement du Parc Josaphat, il est décidé de dédier une partie du parc à un espace sportif pour y pratiquer le football, l'athlétisme et le tennis. Le stade (conçu par l'architecte paysagiste Edmond Galoppin et l'architecte municipal Gaston Bertrand) est inauguré le 19 juillet 1914 avec une tribune d'origine en bois. Il était prévu de remplacer les tribunes en bois dans les années 1930, mais le remplacement des tribunes ne se fait finalement que dans les années 1960 avec la construction de supports en béton avec une grande verrière métallique (conçus par l'architecte Augustin Rogiers). Dans les années 1950 existait également un second terrain de football juxtaposant le stade, nommé Stade Renan. Jusqu'en 1969, l'enceinte héberge les rencontres du R. CS Schaerbeek. Le record d'affluence au stade du Crossing est de 17 000 spectateurs, le 14 mars 1971, lors d'une victoire 2-0 du Crossing de Schaerbeek contre le RSC Anderlecht. Le stade est ensuite utilisé par des clubs amateurs de Schaerbeek. L'endroit, avec une grande tribune reconnue « monument classé » tombe ensuite à l'abandon (certaines parties des bâtiments devenant même interdites d'utilisation). En 2009, un plan de rénovation de plus de 10 millions € à grande échelle est élaboré, entièrement financé par Beliris. En 2012, le stade est transformé en un complexe sportif modernisé (deux terrains de football, deux terrains de basket-ball), et les deux tribunes sont conservées. L'inguration du nouveau stade est effective le 2 décembre 2012. Événements 1984 : Concert de Bob Dylan (devant 20 000 spectateurs). Galerie Annexes Liens internes Parc Josaphat Avenue du Suffrage Universel Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du sport Portail des arts du spectacle Portail de Bruxelles
Gemeentestadion (Schaarbeek)

Het Gemeentestadion (Frans: Stade communal), voorheen het Crossingstadion (Stade du Crossing), is een voetbalstadion in de Belgische gemeente Schaarbeek in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De huidige geheel gerenoveerde accommodatie draagt sinds 2012 zijn huidige naam. Aanleg Bij de aanleg van het Josaphatpark werd in het bovenste deel een terrein aangewezen voor voetbal, tennis en atletiek. Op 19 juli 1914 werd dit sport- en speelveld geopend. Het was ontworpen door landschapsarchitect Edmond Galoppin en gemeentelijk architect Gaston Bertrand. Het stadion had toen één houten tribune. Al in de jaren 30 waren er plannen om de tribune te vervangen maar dit gebeurde pas in 1960 toen naar ontwerp van gemeentearchitect Augustin Rogiers twee betonnen tribunes met een breed metalen luifel neergezet werden. Rond 1950 was er tevens een tweede voetbalveld nabij het stadion aangelegd, dat de naam 'Renan' (stade of veld) zou krijgen. Bespelers Het stadion werd bespeeld door RCS de Schaerbeek dat in de jaren 30 en 40 in de tweede klasse speelde. Hierna zakte de club weg en fuseerde in 1969 met Royal Crossing Club Molenbeek tot Royal Crossing Club de Schaerbeek. Het stadion kreeg de naam Crossingstadion en de open zijden werden staantribunes. In totaal bood het stadion plaats aan 17.000 toeschouwers. De club speelde vier seizoenen onderaan in de eerste klasse. In 1973 degradeerde de club en in 1975 zakte Crossing naar de derde klasse. In 1980 degradeerde de club naar de vierde klasse en nadat in 1983 Crossing Schaarbeek naar de provinciale reeksen gezakt was verliet de club Schaarbeek en verhuisde naar Elewijt. Verval Het stadion kwam leeg te staan al werd het incidenteel nog wel gebruikt. Bob Dylan gaf er in 1984 een concert en verschillende amateurploegen uit Schaarbeek speelden in periodes in de accommodatie. Omdat er al sinds medio de jaren 70 geen onderhoud meer gepleegd werd, raakten de tribunes en gebouwen in verval. De tribunes werden gesloten en ook de delen van de gebouwen werden verboden om te gebruiken. Renovatie In 2009 werd een plan gemaakt voor een grootschalige renovatie. Het ruim 10 miljoen euro kostende plan werd geheel gefinancierd door Beliris. Er werd een gemoderniseerd sportcomplex van gemaakt waarvan twee tribunes behouden bleven. De andere zijde sloot open aan op de rest van de sportaccommodatie in het park. De capaciteit werd 3500 toeschouwers. Op 2 december 2012 werd het stadion geopend en kreeg de officiële naam het Gemeentestadion. De nieuwe bespelers werden Racing Schaarbeek en de nieuwe fusieclub Crossing Schaerbeek (4070).
Sabena Air Terminus

De Sabena Air Terminus is een functionalistisch gebouw in de Belgische hoofdstad Brussel. Het is een ontwerp van Maxime Brunfaut. Het gebouw bevindt zich tussen de Kardinaal Mercierstraat, Putterij en Keizerinlaan. Geschiedenis De werken aan het gebouw begonnen in 1952 en werden in 1954 afgerond. De voornaamste functie ervan was incheckhal voor de luchthaven van Zaventem. Het liet reizigers toe om hier in te checken. Via een ondergrondse verbinding konden ze naar het station Brussel-Centraal om daar de trein naar de luchthaven te nemen. Deze trein vertrok om het kwartier vanaf een eigen kopspoor (1A), gelegen tussen spoor 1 en 2, en deed zestien minuten over het traject. Daarnaast bevatte het gebouw kantoren voor de directie en administratie van luchtvaartmaatschappij Sabena. In 1994 verliet Sabena het gebouw en volgde een renovatie. Momenteel wordt het als kantoorgebouw gebruikt. Onder de gebruikers bevinden zich Boston Consulting Group, Europabank en Isabel en de openbare vastgoedmaatschappij Brusselse Woning. Architectuur Maxime Brunfaut koos voor een modernistische, functionalistische stijl. Het gebouw, dat boven op de Noord-Zuidverbinding werd opgetrokken, bestaat uit een betonskelet met een gevel in Portlandsteen en veel glas. De opvallendste elementen zijn de hoekrotonde op de hoek van de Keizerinlaan en de Kardinaal Mercierstraat en de ellipsvormige, beglaasde uitbouw aan de kant van het Centraal Station. Galerij Literatuur L. NOVGORODSKY, 'Le nouvel immeuble "Air Terminus", aérogare et bâtiments administratifs de la SABENA, à Bruxelles', in La Technique des Travaux, 1954, 5-6, 139-152. Bouwen door de eeuwen heen in Brussel. Inventaris van het cultuurbezit in België. Deel Brussel 1B. Stad Brussel, Binnenstad H-O, Luik, Madraga, 1993, 172. Johan WAMBACQ, Luc VERPOEST en Hilde HEYNEN, Het paleis op de heide. Architect Maxime Brunfaut en het sanatorium van Tombeek, Brussel, ASP, 2009, 135.
Sint-Lievenscollege (Antwerpen)

Het Sint-Lievenscollege is een school in Antwerpen op het Zuid, vernoemd naar Livinus van Gent. Het Sint-Lievenscollege werd in 1930 opgericht met de steun van Lieven Gevaert. De school fuseerde met de handelsschool Mère Jeanne die dateert van 1866 en het Instituut Onze-Lieve-Vrouw aan de Amerikalei, uit 1885. De school benadrukt een “katholiek, Vlaams en sociaal” opvoedingsproject. De middelbare school van het Sint-Lievenscollege maakt deel uit van de scholengemeenschap Lieven Gevaert. De school is nu gevestigd op twee campussen, een aan de Kasteelpleinstraat, een tweede aan de Amerikalei. De campus aan de Kasteelpleinstraat is een gebouw uit 1932 in art-decostijl van architecten Jef Huygh, Flor Van Reeth en Jan Smits. Het gebouw heeft beelden van Albert Poels en Rik Sauter en glaswerk van Eugeen Yoors. Het gebouw werd in 1995 beschermd als monument van onroerend erfgoed. oud-leerlingen Paul Snoek Walter Peeters André Leysen Hugo Coveliers Bruno Valkeniers Jan Schrooten André De Beul Jef Van Linden Vaast Leysen Frank Focketyn Kris Focketyn Donald Madder Ides Meire Gert Winckelmans Marie Vinck Wim Van de Velde Axel Daeseleire Jan Dircksens Tom Pintens Paul Quirynen Frank Swaelen oud-leraar Hedwig Van de Velde Bronnen en referenties
Jan Guilinibad

Het Jan Guilinibad is een zwembad in de Belgische stad Brugge. Het werd opgericht op de hoek van de Keizer Karelstraat en de Lauwerstraat, in de wijk Kristus-Koning, met een uitwendige constructie in zogenaamde "Brugse stijl" (ontworpen door de eigen stedelijke technische dienst) en met een interieur in art deco. Het was het eerste overdekte zwembad in Brugge en is tot op heden nog steeds in gebruik. Guilini Het besluit voor een nieuw zwembad werd reeds in 1926 genomen; de eigenlijke bouw van het 25-meterbad startte in 1928. Op 30 maart 1930 had de feestelijke opening plaats. Na een concessie van 10 jaar nam de stad Brugge de uitbating voor haar rekening. Op 18 november 1945 kreeg het zwembad de naam Jan Guilinibad. Jan Guilini was een veelvoudig Belgisch zwemkampioen, die tijdens de Tweede Wereldoorlog tot het verzet toetrad. Hij hielp mee met de redding van 5 Engelse vliegeniers die in zee waren gestort voor de kust van Blankenberge. Kort nadien werd hij aangehouden en op 22 mei 1944 terechtgesteld. Als blijvende hulde werd het zwembad naar hem genoemd en werd een gedenkplaat aangebracht. Literatuur L. BEKE, De stedelijke zwemschool Jan Guilini, 1950-1980, Brugge, [1980]. Karel VELLE, Lichaam en hygiëne. Naar de wortels van de huidige gezondheidscultuur, Gent/Leuven, 1984. L. BEUCKELS, Brugge krijgt een zwembad, in: Kontaktblad Gidsenbond Brugge, 1987. R. LANGENBICK, Historiek J. Guilinibad, Dienst Patrimoniumbeheer Brugge, 1992. Brigitte BEERNAERT, Keizer Karelstraat 41, het Jan Guilinizwembad, in: Open Monumentendag 2008. Matthijs DEGRAEVE, Overheidsmotieven bij de bouw van het eerste overdekte zwembazd in Brugge, in: Handelingen van het Genootschap voor geschiedenis te Brugge, 2023.
Vdk bank

vdk bank, formerly Volksdepositokas ("People's Savings Bank") then VDK Spaarbank, is a Belgian commercial bank. vdk bank presents itself as an ethical bank. The bank has been the principal commercial sponsor of the football team KAA Gent and the female volleyball team VDK bank Gent. See also List of banks in the euro area List of banks in Belgium References Further reading Van Damme, Sabine (10 November 2017). ""Het is een goed huwelijk, ook in kwade dagen"". HLN. Retrieved 2026-03-06.: CS1 maint: url-status (link) "Arco vindt koper voor belang VDK". De Tijd (in Dutch). 2016-04-27. Archived from the original on 2024-12-15. Retrieved 2026-03-06. "Wouter Van Besien verlaat nationale politiek: "Ik ben het schouwspel beu"". GVA. 23 August 2020.µ "KBC-aandeelhouder Bostoen duikt op in kapitaal VDK". De Tijd. Archived from the original on 26 January 2020. Claerhout, Patrick (23 November 2016). "'We wilden niemands speelbal worden'". Trends. Archived from the original on 20 May 2022. External links Official website
Vdk banque

vdk banque ou vdk bank, anciennement Volksdepositokas ("Caisse d'épargne populaire") puis VDK Spaarbank, est une banque commerciale belge. Elle se présente comme une banque éthique. À l'origine, son prédécesseur direct a été fondé au sein du mouvement ouvrier chrétien. Histoire En 1993, BAC change son nom en BACOB, et se développe pour devenir la société commerciale Artesia Banking Corporation, pour être ensuite absorbée par la banque franco-belge Dexia après l'an 2000. En conséquence, VDK perd son exclusivité dans la région de Gand-Eeklo, mais a pu développer ses activités en Flandre-Orientale et Flandre-Occidentale. En 1999, une tentative de fusion de la caisse d'épargne VDK avec Artesia (prédécesseur de Belfius) est bloquée par le mouvement ouvrier chrétien. Étant donné son origine, vdk banque a toujours accordé une grande attention aux droits du travail et aux droits de l'homme dans ses investissements et ses prêts. Au cours des dernières décennies, celle-ci s'est également positionnée comme une banque durable et éthique. Le 28 juin 2017, la banque est rebaptisée vdk banque. Le 13 novembre 2019, elle crée avec les banques Crelan, AXA Bank, Argenta et bpost, Jofico, une coentreprise pour l'achat, la gestion et la maintenance de guichets automatiques communs. En 2019, le bilan de vdk banque atteignait 4,258 milliards d'euros, avec un bénéfice de 16,121 millions d'euros et des capitaux propres s'élevant à 328,886 millions d'euros. La banque comporte alors 273 employés (248,35 ETP) dans 70 bureaux ainsi qu'un peu moins de 140 000 clients. En août 2020, l'ancien président de Groen, Wouter Van Besien, devient le coordinateur bancaire durable et éthique de vdk banque. Équipe de direction vdk banque est toujours restée entre les mains du mouvement ouvrier chrétien local. Jusqu'en 2016, les entités suivantes, liées par un pacte d'actionnaires, contrôlent un peu plus de la moitié des actions: la société d'investissement Volksvermogen (17 %), l'ASBL De Kade (16 %) et le syndicat CSC-Metea (11 %). L'implosion de Dexia en 2008 à d'importantes conséquences pour le groupe Arco qui détenait alors 20,1 % des actions. Après une longue négociation, une solution est proposée par Alain Bostoen, PDG de la société gantoise de chimie et détergent Christeyns et également actionnaire du bancassureur KBC, pour acquérir 4% des actions de vdk banque. Les actions restantes ont été achetées à Arco par le groupe des actionnaires majoritaires. Voir aussi NewB, agences desservant vdk banque. Notes et références Liens externes Site officiel Ressource relative à plusieurs domaines : ODIS Portail de la finance Portail de la Belgique
Sint-Niklaaskerk (Willebroek)

De Sint-Niklaaskerk is de kerk in het centrum van de gemeente Willebroek in de Belgische provincie Antwerpen. Sinds 1994 is ze een beschermd monument. De Sint-Niklaaskerk werd waarschijnlijk gebouwd tussen 1140 en 1180, maar heeft mogelijk een vroegere basis. Het koor en transept dateren uit de 14de eeuw. De kerk was voorheen volledig in romaanse stijl maar werd mettertijd meermaals verbouwd, onder meer door architect Joseph Schadde (1851). Van de oorspronkelijke kerk rest dan ook enkel de vierkante onderbouw van de kerktoren in zandsteen. De kerktoren heeft verder een zeer karakteristiek uiterlijk, met bovenop een gotische achthoekige spits in zandsteen en dakbedekking in leisteen. De muurband onder het uurwerk is versierd met enkele gebeeldhouwde koppen. De kerk bezit enkele altaren in barokstijl, schilderijen, beeldhouwwerk, een preekstoel en een opmerkelijk kruisbeeld in ivoor van Frans Duquesnoy. In 2009 werd gestart met een uitgebreide restauratie van de kerk. Vroegere pastoors Arnoldus Verschueren, pastoor in 1498-1504 Christianus Van den Bossche, pastoor in 1504-1539 Jacobus Keijnens, pastoor in 1539-1568. Petrus Oeijnens, pastoor in 1568-1587. Petrus Vervloet, pastoor in 1587-1588. Joannes Nicolaï, pastoor in 1588-1598. Rudolphus Nuyden, pastoor in 1598-1601. Dominicus Schenkelins, pastoor in 1601-1615. Guilielmus Van Werchter, pastoor in 1616. Emmanuel de la Barzina, pastoor in 1630-1634. Joannes Baptist Van der Meulen, pastoor in 1634-1661. Jacobus Van Geenom, pastoor in 1661-1677. Rumoldus Backx, pastoor in 1678-1679. Joannes Franciscus Quintanis, pastoor in 1691-1709. Joannes Baptist De Keyser, pastoor in 1709-1726. Ludovicus Egidius Van Schaebroeck, pastoor in 1726-1768. Egidius Scheffermeyer, pastoor in 1769-1782. Joannes Benedictus De Clerck, pastoor in 1783-1804. Joannes Baptist Ermens, pastoor in 1804-1835. Guillielmus Pauwels, pastoor in 1835-1863. Cornelis Joannes De Weerdt, pastoor in 1864-1879. Petrus Josephus Maes, pastoor in 1879-1885. Julius Dony, pastoor in 1885-1915 Philip Leopold Emsens, pastoor in 1915-1935 Jozef "Jos" Cleymans (1899 - 1938), pastoor in 1935-1938. Adolphus Pieter Van Lommel, pastoor in 1938-1940. Gustaaf Mol, pastoor in 1940-1947. Eugeen Schwagten, pastoor in 1947-1973. Guido Johnson, pastoor in 1973-1985. Piet Abbeel, pastoor in 1985-... .
Borsbeekbrug

De Borsbeekbrug is een liggerbrug over de Ring van Antwerpen in het district Berchem van de stad Antwerpen. De brug ligt bij het station Antwerpen-Berchem en wordt veel gebruikt als (lang)parkeerplaats bij het station. De brug verbindt de Gitschotellei en de Diksmuidelaan met de R10 Singel. Tramlijn 4, tramlijn A9 en tramlijn 11 maken gebruik van de brug.
IJzerenbrug (Willebroek)

De IJzerenbrug is een ijzeren draaibrug over het Zeekanaal Brussel-Schelde in Willebroek. De brug ligt ten noorden van de Vredesbrug in Willebroek. De enkelsporige spoorlijn 54 (Mechelen - Sint-Niklaas) loopt over deze brug. De brug draait in wijzerzin open in het midden van het zeekanaal waardoor twee vaargeulen ontstaan. De oostelijke vaargeul is door een constructie beperkt in hoogte tot 9 m. De westelijke vaargeul is 19,9 m breed en is onbeperkt in hoogte. Op de oostelijke oever van het kanaal, ten noorden van de spoorlijn, staat een bedieningshuis van Infrabel. Geschiedenis De allereerste spoorwegbrug werd gebouwd in 1869 bij de aanleg van de spoorlijn Mechelen - Terneuzen. Ze werd in 1871 ingehuldigd. In 1911 werd ze vervangen door een nieuwe brug, die in 1940 tijdens de Tweede Wereldoorlog zwaar beschadigd geraakte. Tussen 1940 en 1950 was er geen spoorwegverkeer mogelijk over de brug. In 1949-1950 werd de beschadigde brug hersteld en aangepast tot de huidige brug. Naamgeving De naam is niet zozeer afgeleid van het materiaal waarvan de brug gemaakt is, maar wel van het bedrijf dat de huidige brug bouwde in de periode 1949-1950, met name de in 1875 opgerichte Société Anonyme de Construction et des Ateliers de Willebroek - in de volksmond de mannen van den IJzeren genaamd. Hetzelfde bedrijf was onder meer verantwoordelijk voor de bouw van de nabijgelegen Vredesbrug in Willebroek en de Dom Luis I Brug in de Portugese stad Porto. De brug wordt ook wel De Meutte genoemd, naar de initialen "MT" op de locomotieven van de spoorwegmaatschappij Mechelen-Terneuzen, die in 1870-1871 tussen Mechelen en Terneuzen een spoorlijn liet aanleggen. Afbeeldingen
Col·legiata de Sant Martí

La col·legiata de Sant Martí a Lieja avui a Bèlgica, és una església en estil gòtic, un dels monuments majors de la ciutat. Es troba a un punt estratègic a la carena del mont «Publémont». Al segle ix, el bisbe Èracli (s.X-971) va decidir aprofitar el promontori del Publémont per construir una fortificació, més fàcil per defendre que la plana al·luvial de la confluència del Llègia i del Mosa volia transferir-hi el palau episcopal i va iniciar l'obra d'una nova catedral. El seu successor, Notger (930-1008) va abandonar aquest projecte en voler mantenir la catedral al mateix lloc on sant Llambert va ser assassinat. Tot i això va continuar la construcció i va dedicar el temple a Martí de Tours dins del burg, el campanar servia de torre de vigília. A la nit del 3 al 4 d'agost del 1312, durant la revolta anomenada el «Mal de Sant Martí» els patricis hi van cercar refugi, però els plebeus van incendiar l'església i tots van morir. Durant la revolta liegesa contra Lluís de Borbó les tropes de Carles I de Borgonya la van metre malbé una segona vegada, quan per venjança Carles I va ordenar incendiar tota la ciutat. Quan Erard de la Mark (1472-1538), príncep-bisbe de 1505 a 1528 va arribar al poder, només en quedaven unes ruïnes. De la Mark va ordenar la reconstrucció en estil gòtic. L'obra es va continuar fins a la fi del segle xvi, sota els arquitectes Arnold van Mulken (volta i cor) i Paul de Ryckel (nau). La torre és l'única part de l'església anterior que es va conservar. L'església conserva un calvari de principis del segle xvi, el mausoleu d'Èracli, l'estàtua de la Mare de Déu de Sant Severí, la capella del Sant Sacrament, amb medallons de Jean Del Cour (1627-1707), el reliquiari de la beata Eva i a la cripta l'estàtua jacent de marbre negre de Theux que representa Joan de Gavre, prebost de la col·legiata. El 1886 va ser promoguda a basílica menor pel papa Vicenzo Pecci, Lleó XIII (1810-1903). Referències Bibliografia Schoonbroodt, Jean Guillaume. Inventaire analytique et chronologique des chartes du Chapitre de Saint-Martin, à Liége (eBook en línia) (en francès). Liège: J. Desoer, 1871, p. 303. Huyts, JP. Basilique Saint-Martin Liège (pdf) (en francès). Lieja: Unité paroissiale St-Martin Liège, juliol 2015, p. 28. Laffineur-Crepin, Marylène (ed.). Saint Martin. Mémoire de Liège (en francès). Liège: Éditions du Perron, 1990, p. 301. Forgeur, Richard. La basilique Saint-Martin à Liège (en francès). 3ª,1973. Liège: Le Vieux-Liège, 1956, p. 35 (Feuillet archéologique).