NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Mauruskerk (Elsegem)

De Sint-Mauruskerk is een kerkgebouw in de Oost-Vlaamse plaats Elsegem, een deelgemeente van Wortegem-Petegem. De kerk is toegewijd aan Sint-Maurus. Bouwgeschiedenis Het gebouw werd in 1775 met financiële steun van toenmalige burgemeester A. Xavier de Ghellinck en pastoor F.J. Van Den Spieghel verbouwd tot neoclassicistische kerk met behoud van de kerktoren en het priesterkoor. De kerk en de omgeving werd in 1980 en 2001 als monument beschermd. In de kerk bevindt zich een zeldzame 17de-eeuwse orgelkast. Bij de kerk ligt het kerkhof van Elsegem. Galerij
Sint-Hadrianuskerk (Wijgmaal)

De Sint-Hadrianuskerk is de parochiekerk van de tot de gemeente Leuven behorende plaats Wijgmaal, gelegen aan de Sint-Hadrianusstraat 7. Geschiedenis Vanouds stond op het Watermolenplein een aan Sint-Hadrianus gewijde kapel. In 1875 werd Wijgmaal een zelfstandige parochie en van 1887-1888 werd een kerk gebouwd naar ontwerp van Louis Van Arenberg. De bouw werd mede gefinancierd door de industrieel Edouard Remy, die eigenaar was van de plaatselijke stijfselfabriek. Na 1913 werden de zijkapellen nog vergroot. De oorlogsschade van 1940 werd omstreeks 1950 hersteld. Gebouw Het betreft een neogotische bakstenen basilicale kerk met naastgebouwde toren van 20 meter en een bescheiden transept. De kerk is naar het noordwesten georiënteerd. Interieur De kerk bezit twee Sint-Hadrianusbeelden: één uit de 16e en een uit de 17e eeuw. Ook uit de 17e eeuw is een beeld van Onze-Lieve-Vrouw met Kind. Ook is er een doek uit de jaren '70 van de 20e eeuw, dat het Laatste Avondmaal voorstelt en geweven werd in Haïti.
Sint-Jozefkerk (Voorshoven)

De Sint-Jozefkerk is een kerkgebouw in het Belgische Voorshoven, een gehucht in de Maaseikse deelgemeente Neeroeteren. De kerk is toegewijd aan de heilige Jozef. Bouwhistoriek In 1911 werd een noodkapel betrokken en in 1938 kwam de bakstenen Sint-Jozefkerk gereed, ontworpen door Karel Gessler. Kenmerkend voor deze kerk is de massieve vierkante toren, gedekt door een tentdak. In 1952 werd Voorshoven verheven tot een zelfstandige parochie, waarvan ook Neerhoven deel uitmaakt. Op 23 juni 2019 werd de laatste eucharistieviering gehouden in de kerk. Het kerkgebouw wordt sindsdien gebruikt door de lokale basisschool. In 2022 werd de laatste eucharistieviering gehouden in de kerk. Het kerkgebouw wordt sindsdien gebruikt voor de voor - en naschoolse opvang van de basisschool.
Sint-Petrus-en-Pauluskerk (Zulte)

De Sint-Petrus-en-Pauluskerk is de parochiekerk van de Oost-Vlaamse plaats Zulte, gelegen aan het Gaston Martensplein. Geschiedenis Midden 12e eeuw moet te Zulte al een eenbeukig romaans kerkje hebben bestaan waarvan in 1182 het patronaatsrecht werd geschonken aan de Sint-Maartensabdij van Doornik. Begin 16e eeuw werd deze kerk uitgebreid en omgebouwd tot een kruiskerk in laatgotische stijl. Dit omvatte onder meer het koor en de achtkante torengeleding. In 1688 werden vermoedelijk de twee smalle zijbeuken bijgebouwd. Ook in de 18e eeuw werden veranderingen aangebracht. In 1914 werd begonnen met vergroting van de kerk naar ontwerp van Jules Goethals. Hierbij moesten de toren en het koor behouden blijven. In 1918 werd de toren opgeblazen en in 1923-1925 werd de kerk hersteld en vergroot tot een vierbeukige kerk. Gebouw Het betreft een georiënteerd en voornamelijk neogotisch bouwwerk. De kerk heeft vier driezijdig afgesloten koren, een niet-uitspringend transept, en een toren op vierkante basis, een lage achthoekige geleding en een hoge naaldspits. Als materiaal werd baksteen gebruikt, de plint is van Doornikse kalksteen gemaakt en vertoont sporen van oudere kerkgebouwen. Interieur De kerk bezit een schilderij van 1642 voorstellende Sint-Petrus in de gevangenis en vervaardigd door A. van den Heuvel. Uit de 18e eeuw is het schilderij Mirakel van Sint-Antonius en uit de 2e helft van de 18e eeuw is het schilderij: Onze-Lieve-Vrouw met Kind schenkt de rozenkrans aan de Heilige Dominicus. De eiken lambriseringen in de diverse koren zijn midden 18e-eeuws en in Lodewijk XIV-stijl. De communiebank is van 1696 en de preekstoel is van 1733. In de sacristie bevindt zich een biechtstoel van 1615. Ook is er een 18e-eeuwse biechtstoel. Het Van Peteghem-orgel is van 1785 en het arduinen doopvont is 15e-eeuws.
Hostensmolen (Machelen)

De Hostensmolen is een windmolenrestant in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Zulte behorende plaats Machelen, gelegen aan de Hoevestraat hoek Zandweg. Deze ronde stenen molen van het type stellingmolen fungeerde als korenmolen en oliemolen. Geschiedenis De molen werd gebouwd in 1840 en in 1859 werd al een stoommachine geplaatst, terwijl ook nog op windkracht gemalen werd. In 1904 werd het wiekenkruis verwijderd. De mechanische olieslagerij bleef tot 1944 in werking. In 1999 kreeg de molen en zijn omgeving een beschermde status. Enkele onderdelen van de maalinrichting, zoals een kollergang, zijn in de romp nog aanwezig.
Kasteel Nobelstede

Het Kasteel Nobelstede is een kasteel in de Oost-Vlaamse plaats Aalter, gelegen aan de Manewaarde 29-33. Geschiedenis Omstreeks 1630 werd hier een hoeve gebouwd met de naam Nobels sté. Opdrachtgever was Glaude Damas jr.. Blijkens een tekst van 1647 was het een omgrachte hoeve: een behuysde hofstede metten grooten steepen huyse ende erfve soo dat is ghestacn ende gheleghen in sijn wallen. In 1733 sprak men, bij de verkoop, van een huys van plaisance en in 1773 was er sprake van een huys van plaisance ofte casteel. In 1905-1906 werd het kasteeltje ingrijpend verbouwd, in opdracht van eigenaar Romaan De Wulf. Hierdoor oogt het tegenwoordig als een kasteeltje in traditionalistische stijl, met trapgevels en dergelijke.
Landergemmolen

De Landergemmolen is een windmolen in de West-Vlaamse plaats Anzegem, gelegen aan de Landergemstraat 34, in het gehucht Sterhoek. Deze standerdmolen met open voet fungeerde als korenmolen. Geschiedenis In 1418 was er al sprake van een windmolen op deze plaats. Deze behoorde tot de heerlijkheid Anzegem. De molen werd tijdens de godsdiensttwisten, na 1566, verwoest en begin 17e eeuw herbouwd. In 1781 kreeg de molen een grondige opknapbeurt, waarbij ook een nieuwe standerd werd aangebracht. In 1901 werd in een bijgebouw een stoommachine geplaatst, en wel une machine à vapeurpour fournir la force motrice au moulin à defaut de vent. In 1942 werd het windbedrijf beëindigd. De molen raakte in verval en in 1963 stortte de kap in. Herstel volgde in 1970-1972 en in 1991 werd de molen weer draaivaardig gemaakt. Niettemin verzakte de molen door de slechte staat van de teerlingen. In 2021 kende de Vlaamse overheid een premie van 150.161,33 euro toe voor de restauratie van de Landergemmolen.
Delmerensmolen

De Delmerensmolen (ook: Termotensmolen, Lanckrietmolen of Sint-Antomiusmolen) is een windmolenrestant in de tot de West-Vlaamse gemeente Tielt behorende plaats Aarsele, gelegen aan de Delmerensmolenstraat 1, op de hoek van de Sterrestraat. Deze ronde stenen molen van het type beltmolen fungeerde als korenmolen en oliemolen. Geschiedenis Vanaf de eerste helft van de 17e eeuw stond op deze plaats een standerdmolen. Deze werd in 1854 afgebroken en vervangen door een ronde stenen molen die in 1857 in gebruik werd genomen. Hierbij werd het binnenwerk van de standerdmolen deels hergebruikt. Het windbedrijf eindigde in 1956. Daarna raakte de molen in verval, hoewel het binnenwerk nog aanwezig was. Vanaf de jaren '70 van de 20e eeuw werd de omgeving van de molen verkaveld en bebouwd, terwijl een deel van de molenberg werd afgegraven. De molen raakte sterk verwaarloosd en veroorzaakte veiligheidsproblemen. In 2004 wilde de gemeente Tielt de molen van zijn monumentenstatus ontdoen en slopen. Dit werd echter verboden en in 2017 volgde een gedeeltelijke conservering en bespanning van de romp met een net om vallende onderdelen te vermijden. De zolders zijn echter ingestort en het binnenwerk is daardoor eveneens op een hoop terecht gekomen. Deze omvatte een olieslagerij en drie maalgangen.
Sint-Jan Baptistkerk (Ouwegem)

De Sint-Jan Baptistkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Kruisem behorende plaats Ouwegem, gelegen aan de Ouwegemsesteenweg. Geschiedenis In 1123 werd voor het eerst melding gemaakt van een kerk op deze plaats. waarvan het patronaatsrecht toen in bezit kwam van de Sint-Pietersabdij te Gent. Dit neemt niet weg dat er al eeuwen eerder een kerk kan hebben gestaan. Uit de 12e eeuw zijn resten van een romaans kruiskerkje behouden, die zich in de onderbouw van de vieringtoren en enkele muurresten bevinden. Uit latere tijden stammen de achtkante klokkenverdieping op de toren en het koor, welke in gotische stijl zijn. In 1661 werd een tweede beuk toegevoegd. Wellicht werd het kerkschip herbouwd. In de 18e eeuw werd het kerkmeubilair aangepast en werden ook de vensters en het westportaal gewijzigd. In het derde kwart van de 19e eeuw werd een noordbeuk gebouwd en kwam er een sacristie naast het hoofdkoor. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met naar het westen vooruitgeschoven middenbeuk en een vieringtoren met vierkante onderbouw en achthoekige klokkengeleding. Het hoofdkoor heeft een driezijdige sluiting en de twee smallere zijkoren hebben een vlakke sluiting. Enkele delen in Doornikse steen zijn nog aanwezig van een vroegere kerk. De westgevel is in neobarokke stijl. Interieur Het kerkinterieur ademt een classicistische sfeer, en is roze en witgeschilderd. De beuken worden overwelfd door gedrukte tongewelven. Boven het hoofdaltaar vindt men het 18e-eeuws schilderij: Christene slaven vrijgekocht van de Turken door de Trinitariërs. Dit verwijst naar de Broederschap der Heilige Drievuldigheid die door de Saracenen gevangen slaven vrijkocht en te Ouwegem in 1664 werd opgericht. Uit omstreeks 1700 stamt het beeld Het Slaafje. Uit de 18e eeuw zijn ook beelden van Sint-Rochus en Sint-Barbara. Het barokke hoofdaltaar is van 1685 en gewijd aan de Heilige Drievuldigheid. De 18e eeuwse zijaltaren zijn gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw respectievelijk Johannes de Doper. De laatbarokke preekstoel is van 1746. Eén biechtstoel stamt nog uit de 18e eeuw. Het orgel is van 1867, vervaardigd door Pieter-Hubertus Anneessens en geplaatst in een 18e-eeuwse orgelkast.
Sint-Pauluskerk (Petegem-aan-de-Leie)

De Sint-Pauluskerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de tot de Oost-Vlaamse stad Deinze behorende plaats Petegem-aan-de-Leie, aan de Oostkouterlaan. Deze kerk werd gebouwd in 1977 en behoorde bij een nieuwe wijk die vanaf 1965 nabij het centrum werd aangelegd. Architect was E. Baeyens. De zaalkerk is gebouwd in de stijl van het naoorlogs modernisme en heeft een vijfhoekige plattegrond. De open betonnen klokkentoren staat los van het kerkgebouw. In 2020 zou de kerk worden onttrokken aan de eredienst. Herbestemming tot gemeenschapscentrum werd in 2018 overwogen .
Église Saint-Amand de Rebaix

L'église Saint-Amand est un édifice religieux catholique sis à Rebaix, au nord de la ville de Ath, dans le Hainaut (Belgique). De style néoclassique l’église actuelle fut construite en 1789 et dédiée à saint Amand. Histoire L'abbaye de Saint-Ghislain avait la collation de la cure depuis 1134. Un pèlerinage en l'honneur de Saint Servais avait lieu dans cette église. Patrimoine le maître-autel à table Louis XVI. une croix-crucifix triomphale du XVe siècle (autrefois à l'entrée du sanctuaire). Deux tableaux : ‘’La Crucifixion’’, toile de l'école d'Antoine Van Dyck (au-dessus du maître-autel) et une toile représentant saint Christophe et le Christ (fin du XVIIe siècle) des autels latéraux du XVIIIe siècle. des fonts baptismaux gothiques qui datent du XVIe siècle. des dalles funéraires au fond de l'église. la chaire de vérité a été démantelée dans les années 1990 et le banc de communion a disparu. un ostensoir du XVIIe et un voile huméral du XVIIIe siècle se trouvent dans la sacristie. Les trois cloches du clocher de l’église : ’Jacqueline’, une cloche de 600 kg, date de 1779. Fondue par le fondeur lorrain Simon Chevresson cette cloche sonne l'heure et la demi-heure. Elle sonne également le glas. ‘Marthe Georgette’ pèse 509 kg. Fondue chez Michiels, à Tournai, après la Seconde Guerre mondiale elle remplace la cloche enlevée par l'occupant. Les parrain et marraine en sont Georges Bonamy et Marthe Masy. la petite cloche, ‘Mariette Marcelle’, pèse 375 kg. Elle sonne l’Angélus. Également fondue chez Michiels, à Tournai, après la Seconde Guerre mondiale elle remplace une autre cloche enlevée par l'occupant. Les parrain et marraine en sont Marc Chevalier et Mariette Pirson. Portail du Hainaut Portail du catholicisme Portail du néo-classicisme Portail de l’architecture chrétienne
Sint-Theresiakerk (Wevelgem)

De Sint-Theresiakerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de West-Vlaamse plaats Wevelgem, gelegen aan Menenstraat 460. Geschiedenis De kerk werd in 1960-1962 gebouwd naar ontwerp van Luc Allaert voor de, ver ten westen van de kom van Wevelgem gelegen, Tuinwijk en later toegevoegde Vogelwijk. De kerk werd ontwijd. Op kerstdag 2022 vond de laatste misviering plaats. Gebouw Het betreft een driebeukig bakstenen gebouw waarvan het koor naar het noorden is gericht. De voorgevel heeft een neobarok portaal en de toren heeft een helmdak. De kerk is gebouwd in een historiserende, naar de neobarok neigende, stijl.
Sint-Gabriëlkerk (Marolle)

De Sint-Gabriëlkerk is de parochiekerk en voormalige kloosterkerk in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Kruisem behorende plaats Marolle, gelegen aan Passionistenstraat 13. Geschiedenis In 1925 kwamen de paters passionisten naar deze plaats, gelegen op een kruispunt van wegen. Er werd een klooster met kerk gebouwd. De kerk werd in 1926 ingewijd, het klooster werd in 1927 in gebruik genomen, aanvankelijk als noviciaat. In 1954 werd nog een Mariagrot gebouwd. In 1968 werd het een retraitecentrum, aangezien er zich geen novicen meer aanmeldden. Het centrum had succes en daarbuiten waren de paters ook actief in het verenigingsleven en het geloofsleven van Marolle. In 1992 vertrokken de paters. Het klooster werd gekocht door de Broeders van Liefde, die er, onder de naam De Kruiskouter, een tehuis voor een 60-tal psychiatrische patiënten inrichtten. In 2013 verlieten ook zij het klooster. In 2016 werd het klooster gesloopt. De kerk en de vleugel die kerk en klooster met elkaar verbonden, bleven behouden. Op de plaats van het klooster werd een woonzorgcentrum geprojecteerd onder de naam De Waegebrughe. Gebouw Het betreft een bakstenen pseudobasiliek met een brede middenbeuk, twee zijbeuken en een niet-uitspringend transept. Een klokkentorentje bevindt zich tegen de zuidoostelijke transeptarm aan. Het interieur is uitgevoerd in gele bakstenen en is in art decostijl.
Église Saint-Hubert d'Esneux

L'église Saint-Hubert d'Esneux est une église de style gothique située à Esneux, en Belgique, dans la province de Liège. Elle a été construite vers 1900 par l'architecte Léonard de Liège. Elle a été bâtie sur le site de l'ancienne église, dont on parle déjà en 1263 dans un testament et qui a été démolie pour en faire une plus grande. Situation L'église Saint-Hubert a été construite dans la partie supérieure de la ville nommée "Le mont". Elle est située Place Jean d'Ardenne, à l'endroit où était située l'ancienne église. Histoire L'ancienne église existait déjà en 1263, date d'un testament spécifiant que l'église d'Esneux appartenait à l'église de Tilff. Un autre document datant de 1319 parle aussi de cette filiation. C'est en 1889 que le Curé d'Esneux quémande la construction d'une nouvelle église à l'emplacement de l'ancienne. La construction de l'église est terminée en 1901. Références Portail de la province de Liège Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme
Sint-Godelievekerk (Heule)

De Sint-Godelievekerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse plaats Heule behorende wijk Heule-Watermolen, gelegen aan Watermolenwal 2-4, 8, 16. Naast de parochiekerk vindt men er een klooster en een basisschool. Geschiedenis Aan de Watermolenwal stond al langer een aan Sint-Godelieve gewijde kapel. In 1847-1848 werd op initiatief van Ursula Dinnecourt en diens moeder een schooltje gebouwd. Tussen 1862 en 1869 werd een grotere kapel gebouwd naar ontwerp van Jan Clarysse, en toen de oude kapel werd gesloopt teneinde het Brouwershuis uit te breiden werd het Sint-Godelievebeeld in de nieuwe kapel ondergebracht. In 1893 werd een klooster gebouwd waarin tot 2006 zusters verbleven. De kerk werd, na aanwijzing tot hulpkerk in 1886, in 1907 tot parochiekerk verheven. Tijdens de restauratie in 1988 werd de kerk getroffen door brand. Herstel volgde en de kerk werd uitgebreid met een westelijke vleugel. Gebouw Het betreft een eenbeukig bakstenen neogotisch kerkje met vlak afgesloten koor, dat noord-zuid is georiënteerd. Op het dak bevindt zich een dakruiter met een sierlijke spits. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een houten tongewelf. Het barokke hoofdaltaar heeft een schilderij, voorstellende Het Laatste Avondmaal. Het wordt toegeschreven aan Jan Baptist Herregouts. Het orgel is van 1743 en werd vervaardigd door A.J. Berger voor de parochiekerk van Loppem. Toen de kerk daar werd gerenoveerd werd het orgel gedemonteerd en aangekocht door de Sint-Godelievekerk. Bij de brand van 1988 werd het orgel voor een groot deel vernield en in 1990 gereconstrueerd door de firma Loncke met behulp van een aantal, nog overgebleven, delen.
Onze-Lieve-Vrouw van Bijstandkerk (Lozer)

De Onze-Lieve-Vrouw van Bijstandkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Kruisem behorende plaats Lozer, gelegen aan Lozerstraat 16A. Geschiedenis De kerk werd gebouwd in 1844 in opdracht van de familie Della Faille d'Huysse, naar ontwerp van Louis Minard. De kerk werd bediend vanuit Huise. In 1853 werd hij verheven tot proosdij, in 1854 tot succursaal en in 1856 werd Lozer een zelfstandige parochie. Omstreeks 1860 werd achter het koor een toren gebouwd. Gebouw Het betreft een niet-georiënteerde, bakstenen pseudo-hallenkerk, waarvan de drie beuken onder één zadeldak zijn. Aan de noordzijde, waar zich het koor bevindt, werd een vierkante toren gebouwd met ingesnoerde naaldspits. De voorgevel is in de stijl van het neoclassicisme, met frontons en dergelijke. Ook het interieur is neoclassicistisch en het kerkmeubilair is uit de tijd van de bouw en later. Het orgel is echter 18e-eeuws, daar het in 1858 werd aangekocht van de kerk te Sint-Baafs-Vijve.
Onze-Lieve-Vrouw-en-Sint-Antoniuskerk

De Onze-Lieve-Vrouw-en-Sint-Antoniuskerk is de parochiekerk van de Oost-Vlaamse plaats Nazareth, gelegen aan Dorp. Geschiedenis Een legende vermeldt dat een verdwaalde ridder in 1240 overvallen werd door een onweer. Hij beloofde aan Onze-Lieve-Vrouw om een kapel te bouwen ter ere van Onze-Lieve-Vrouw van Nazareth. Onmiddellijk klaarde de hemel uit en de ridder hield woord en bouwde een kapel. In werkelijkheid werd de parochie gesticht door de Doornikse bisschop Walter van Marvis. Ook hier vermeldt de legende dat hij een visioen van Onze-Lieve-Vrouw zou hebben gehad. De kapel ontwikkelde zich tot parochiekerk. Omstreeks deze tijd begonnen de ontginningen van het Scheldeveld, leidende tot de stichting van het dorp, rondom de kerk en een vierkant dorpsplein. Er ontstond een kruiskerk met achtkante vieringtoren, die in 1688 aan de westzijde en in 1718 aan de zuidzijde werd uitgebreid. De kerk werd op 19 februari 1860 getroffen door blikseminslag en brandde uit, waarbij ook vrijwel alle kerkmeubilair verloren ging. Een nieuwe kerk werd gebouwd naar ontwerp van Edmond de Perre-Montigny. Deze, in neobarokke stijl uitgevoerde, kerk werd in 1864 in gebruik genomen. Ommegang De kerk is een centrum van Mariadevotie, en in 1876 werd een Maria-ommegang door de straten van het dorp aangelegd, die gewijd was aan de 15 geheimen van de rozenkrans. Dit leidde tot de bouw van een 13-tal kapelletjes, daar het eerste en het laatste geheim afgebeeld werden op de glas-in-loodramen in de kerk, die tevens het begin- en eindpunt van de ommegang vormde. De kapelletjes bevatten oorspronkelijk gekleurde kartonplaten, maar in 1904 werden ze voorzien van gepolychromeerde beeldengroepen. Sommige kapelletjes verdwenen door wegverbredingen en dergelijke, maar dan werden er nieuwe kapelletjes gebouwd waarin de originele beeldengroepen weer werden teruggeplaatst. Elk jaar op 8 september wordt een miraculeus Mariabeeld door de straten gedragen, waarbij de rozenkrans wordt gebeden en liederen worden gezongen. Deze traditie zou al omstreeks 1400 zijn ontstaan. Gebouw Het betreft een georiënteerde basilicale kruiskerk met driebeukig schip en een vierkante, ingebouwde westtoren. Het koor heeft een driezijdige afsluiting. De zuidelijke transeptarm leidt naar het Onze-Lieve-Vrouwealtaar waar het miraculeuze Mariabeeld wordt vereerd. De merkwaardige westgevel is fraai uitgewerkt en heeft vier geledingen, versierd door onder andere driehoekige, ronde en gebroken frontons. De gevel loopt uit in de vierkante koepeltoren. Interieur De kerk bezit enkele oudere schilderijen zoals een Onze-Lieve-Vrouw met Kind schenkt de Rozenkrans aan de Heilige Dominicus Guzman, door Antoon van den Heuvel (1634) en een Bekoring van de Heilige Antonius Abt uit de 17e eeuw, door iemand uit de Vlaamse School.
Kasteel van Nazareth

Het Kasteel van Nazareth is een kasteel in de Oost-Vlaamse plaats Nazareth, gelegen aan Kasteelstraat 16. Geschiedenis Het kasteel zou herbouwd zijn in 1666, terwijl Louis Emmanuel Rockolfing, die de laatste heer van Nazareth was, het in 1771-1772 deed verbouwen en vergroten naar ontwerp van Jan Baptist Simoens. In 1860 werd het eigendom van de familie Kervyn de Volkaersbeke. Gebouw Het betreft een kasteel in Lodewijk XVI-stijl op rechthoekige plattegrond. Zowel de voor- als de achtergevel hebben een middenrisaliet en worden gesierd door een driehoekig fronton. Het fronton in de voorgevel bevat het alliantiewapen van Rockolfing en de Ghellinck. Ook in het interieur zijn elementen in Lodewijk XVI-stijl aanwezig. Een koetshuis en een dienstwoning zijn van dezelfde tijd als het kasteel. Daarnaast is er een stal aanwezig. Het geheel ligt in een parkaanleg op een door een vierkante gracht omgeven terrein. De gracht wordt gevoed door de Beerhofbeek. Drie dreven gaan straalsgewijs uit naar de dorpsstraten, waarbij de westelijke dreef uitkomt op het centrale plein van Nazareth, waarop zich ook de kerk bevindt.
Beginenhofbrücke

Die Beginenhofbrücke (niederländisch Begijnhofbrug), auch Weingartenbrücke (Wijngaardbrug), ist eine denkmalgeschützte Brücke in Brügge in Belgien. Lage Sie befindet sich im südlichen Teil der Brügger Altstadt und überbrückt den Kanal Bakkersrei zum auf der Westseite gelegenen Beginenhof Brügge. Über die Brücke wird die Straße Begijnhof geführt. Auf der Westseite besteht das Beginenhoftor als Eingangstor zum Beginenhof, das nachts geschlossen wird. Dort befindet sich auch das Beginenhofmuseum. Architektur und Geschichte Eine erste urkundliche Erwähnung der Brücke ist bereits aus dem Jahr 1297 überliefert. Zu diesem Zeitpunkt war die Brücke als Holzbrücke ausgeführt. 1692 erfolgte dann ein Neubau aus Stein. Das schmiedeeiserne Geländer wurde 1740 nach einem Entwurf von W. de Potter geschaffen. Es ist mit Darstellungen von Weinreben und -trauben verziert, die bezugnehmen auf die für den Beginenhof auch gebräuchliche Bezeichnung als Beginenhof zum Weinberg. Die Brücke ist als dreiteilige Bogenbrücke aus Sandkalkstein ausgeführt. Auf dem Schlussstein befindet sich eine aus dem 18. Jahrhundert stammende Kartusche mit der Inschrift ANNO 1776. An der Brücke befindet sich darüber hinaus eine aus Blaustein gefertigte Grenzmarkierung. Die Brücke gehört zum Denkmalbereich des Beginenhofs und wird außerdem seit dem 14. September 2009 als architektonisches Erbe geführt. Weblinks Begijnhofbrug, ook Wijngaardbrug (niederländisch) auf Onroerend Ervgoed Begijnhofbrug (Beginenhofbrücke) auf www.visitbruges.be Einzelnachweis