NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Batimont Solar Park

Het Batimont Solar Park - voorheen Albertpark, Versluys Arena en Diaz Arena - is een voetbalstadion gelegen in Mariakerke, een wijk in de West-Vlaamse badstad Oostende. Het was de thuisbasis van KV Oostende, tot deze club in 2024 het faillissement aanvroeg. Sindsdien is het de thuisbasis van KV Diksmuide Oostende. Geschiedenis In 2007 onderging het stadion een gedeeltelijke renovatie, waarbij de capaciteit met ongeveer 3.000 plaatsen werd verminderd. Tribunes C en D werden omgebouwd tot zittribunes, en de staantribune (E) werd overdekt. Naar aanleiding van de promotie naar de hoogste voetbalafdeling, in het voorjaar van 2013, werd er een extra (tijdelijke) tribune in gebruik genomen. Zo voldeed het stadion aan alle vereisten voor Eerste Klasse-voetbal (minimaal 8.000 plaatsen, waarvan 5.000 zitplaatsen). Na een aantal ingrepen in 2014 en 2015, volgde in het voorjaar van 2016 een nieuwe, grondige renovatie: de hoofdtribune (A), tribune B en de tijdelijke tribune werden afgebroken, om plaats te maken voor één geïntegreerde hoofdtribune met zo'n 3.700 zitplaatsen. Ook de staantribune, kant E, werd afgebroken, en maakte plaats voor een zittribune met een kleine 1.500 zitplaatsen. In juli 2016 werd de nieuwe, commerciële naam van het stadion voorgesteld: de Versluys Arena, naar de bouwgroep en hoofdsponsor van de club. De totale capaciteit bedraagt sindsdien 8.432 plaatsen. In juli 2020 werd de commerciële naam van het stadion veranderd in Diaz Arena. Op 14 mei 2022 speelde Preuteleute zijn 20-jarig jubileumconcert in het stadion, waarmee het de eerste Belgische band was die in een uitverkocht voetbalstadion optrad. Na het faillissement van KV Oostende en de alliantie met KSV Diksmuide werd teruggegrepen naar de oude naam 'Albertpark'. In november 2024 werd de officiële naam echter Batimont Solar Park, naar het zonnepanelenbedrijf uit Roeselare. Uit respect voor de supporters werd 'Park' in de naam verkozen boven 'Arena'. Externe link KV Oostende
Albertpark

Albertpark – stadion piłkarski, położony w mieście Ostenda, Belgia. Swoje mecze na tym obiekcie rozgrywa zespół KV Oostende. Jego pojemność wynosi 8 125 miejsc (w tym 5 135 miejsc siedzących). Bibliografia Stadiums in Belgium. worldstadiums.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-23)]. (ang.)
Верслюс-Арена

«Верслюс Арена» (нід. «Versluys Arena») — футбольний стадіон у місті Остенде, Бельгія, домашня арена ФК «Остенде». Стадіон відкритий 1934 року. У 2007 році був реконструйований, в результаті чого був приведений до вимог місцевого чемпіонату, а місткість зменшено з 4 021 до 3 000 місць. Над однією із трибун споруджено дах. 2013 року було відкрито додаткову тимчасову трибуну, чому посприяли виступи «Остенде» у вищому дивізіоні. У 2014 та 2015 роках було здійснено часткові реконструкції арени, а в 2016 році розпочато капітальну перебудову. У ході реконструкції основну та тимчасові трибуни було знесено для того, щоб звільнити місце для інтегрованої трибуни місткістю близько 3 700 місць. Навпроти основної трибуни було споруджено нову місткістю 1 500 місць. У 2016 році стадіону «Альбертпаркстадіон» було присвоєно комерційну назву «Верслюс Арена» за назвою будівельної компанії, яка є головним спонсором «Остенде». У 2017 році арена була розширена, після чого місткість становить 8 432 глядачі. Посилання VERSLUYS ARENA (нід.) План та панорама стадіону (нід.) VERSLUYS ARENA (нід.) Versluys Arena (Albertparkstadion), Oostende (нід.)
IJslandvaardershuisje Nys-Vermoote

Het IJslandvaardershuisje Nys-Vermoote is een klein vissershuis dat werd gebouwd rond 1855. Het vissershuis dankt zijn naam aan de oorspronkelijke bewoners. Het bevindt zich in Koksijde (Tulpenlaan 46), pal achter de moderne Onze-Lieve-Vrouw-ter-Duinenkerk. Tegenwoordig is het een klein museum over de Koksijdse geschiedenis, dat opende op 1 juli 2011. Carolus Nys en Isidoor Vermoote, vissers van beroep, maar ook grootvader en oom van de striptekenaar Jef Nys, waren de oorspronkelijke bewoners van deze woning. Jef Nys kwam hier vaak op bezoek en heeft het huisje afgebeeld in zijn stripverhaal De mandoline van Caroline. Dit was hoogst uitzonderlijk: Nys gebruikte bijna nooit bestaande locaties in zijn strips. Externe links IJslandvaardershuisje Nys-Vermoote in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed Erfgoedhuis Nys-Vermoote op Koksijde.be
Sint-Gerolfkerk

De Sint-Gerolfkerk is de kerk van de Drongense parochie Drongen-Centrum, in de Oost-Vlaamse stad Gent. Deze neobarokke kerk werd ontworpen door de Gentse architect F. Cardon. De toren en de verdwenen abdijkerk De kerk bevindt zich op de plaats van de verdwenen abdijkerk van de Oude Abdij van Drongen van de norbertijnen uit 1559, waarvan alleen de toren bewaard is gebleven. Het was een tweebeukige kerk van vijf traveeën Deze 49 m hoge toren rust op een vierkante basis, waarop zes achthoekige verdiepingen volgen, bekroond met een peperbusvormige bekleding. De toren dankt hieraan zijn bijnaam de pepermolen. De toren kreeg zijn huidige vorm tussen 1732 en 1734, nadat zijn voorganger in 1727 door blikseminslag verloren was gegaan. De toren staat qua constructie en stijl los van de huidige kerk. De norbertijnenabt Petrus De Causemaker richtte hem op, naar een ontwerp van meester-metselaar Bernardus De Wilde. De toren werd beschermd in 1944. De Sint-Gerolfkerk Het bijbehorende kerkgebouw dateert uit 1859 en is gebruikt door de norbertijnen en fungeerde als parochiekerk. De kerk is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw, en aan de patroonheiligen van Drongen: de martelaar Gerulfus (reliekschrijn bij een zijaltaar), Basinus en Aldegondis. Het is een driebeukige basilicale kerk, ingewijd door bisschop Lodewijk Jozef Delebecque. De veertien glasramen van de bovenbouw zijn aan Onze-Lieve-Vrouw gewijd en uitgevoerd door de Gentse gebroeders Ganton. De zestien glasramen van de benedenbouw vertonen scènes uit het leven van de andere patroonheiligen. De portiekaltaren zijn afkomstig uit de verdwenen abdijkerk. Boven het hoogaltaar ziet men een schilderij met de moord op Gerolf als thema. Het Maria-altaar vertoont een schilderij van Antoon van den Heuvel met als onderwerp Maria en Jezus die een scapulier overhandigen aan de heilige Simon Stock. Het schilderij aan het altaar toegewijd aan Basinus toont de heilige terwijl hij een visioen krijgt om drie bidplaatsen op te richten in Drongen. De preekstoel uit 1859 is van de hand van Karel Bruggeman uit Gent met de vier evangelisten die symbolisch zijn afgebeeld. Verder zijn er scènes uit het leven van de heilige Marcus te zien. Zie ook Sint-Gerolfkapel Galerij Externe link Sint-Gerolfkerk op Onroerend Erfgoed
Gemeentehuis van Vorst

Het gemeentehuis van Vorst (Frans: Hôtel communal de Forest) is een openbaar gebouw in art-decostijl in de Belgische gemeente Vorst in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Toelichting Het gemeentehuis werd in 1925 ontworpen door architect Jean-Baptiste Dewin (1873-1948) en in 1938 in gebruik genomen. Het asymmetrisch ontwerp met een toren aan de zijkant is strak geometrisch van opbouw met gestileerde beelden. De gevels zijn uitgevoerd in kleine gele bakstenen. Het geheel werd in 1992 geklasseerd als beschermd monument. Het gebouw is ook bekend omwille van de rijkelijke aankleding met beeldhouwwerk van Jean Canneel, Fernand Debonnaires, Marnix D'Haveloose, Lucien Hoffman, Jacques Marin, Victor Rousseau, Paul Stoffyn, Georges Vandevoorde, Antoine Vriens, Joseph Witterwulghe en Maurice Wolf., de glasramen van Georges Balthus en het meubilair van de Kunstwerkstede De Coene. Ook het kostbaar materiaalgebruik valt op: zwart mazymarmer en wit carraramarmer. De wandbekleding van de raadszaal is opgebouwd uit meer dan tien tropische houtsoorten. Het gebouw werd grondig gerenoveerd en opnieuw in gebruik genomen door het gemeentepersoneel in 2024.
Asparges (art)

Asparges (Asparagus officinalis, almindelig asparges) er en 60-100 centimeter høj urt, der i Danmark vokser på kystnære overdrev og skrænter. Den er desuden almindelig dyrket og ses forvildet herfra. Beskrivelse Asparges er en flerårig urt med en busket vækst. Skuddene er oprette eller overhængende, glatte og tæt forgrenede. Bladene er hindeagtige og skælformede, men de knippestillede og nåleagtige sideskud træder i stedet for egentlige blade. Småskuddene er lysegrønne på alle sider. Blomstrer i juni-juli, hvor man finder de stilkede og hængende blomster ved grenvinklerne. De enkelte blomster kan være tvekønnede eller enkønnede. Hanblomster er en smule større end hunblomster. Begge slags er 6-tallige med gulgrønne blosterblade. Bærrene er lakrøde. Rodnettet består af vandrette jordstængler, som bærer de trævlede rødder og de oprette skud. Underjordiske skud er blege eller svagt violette med tydelige, skælformede blade. Asparges er en sukkulent grundet de saftige, kødfulde rødder. Højde x bredde og årlig tilvækst: 1,00 x 0,60 m (100 x 60 cm/år). Voksested Arten hører oprindelig hjemme i varme og tempererede egne i Sydeuropa, Lilleasien og Nordafrika, hvor den foretrækker flodbredderne. Arten er forvildet og naturaliseret langs kysterne i det østlige Danmark. Arten er vildtvoksende langs udtørrede flodløb i det nordlige Grækenland, hvor den findes sammen med bl.a. alm. syren, asiatisk singrøn, bjergstenfrø, blodrød storkenæb, dværgmandel, engriflet hvidtjørn, guldhårasters, håret alant, kirsebærkornel, Nepeta pannonica, rundbladet bærmispel, skærmokseøje, sommeranemone, svalerod og ædelkortlæbe. Anvendelse Når man taler om asparges som grøntsag, sigtes til de unge skud af planten, der har været brugt i madlavning langt tilbage i tiden og nævnes i den ældste, bevarede kogebog, Apicius' De re coquinaria (bog III) fra 200-tallet e.Kr. Eksterne henvisninger Arne og Anna-Lena Anderberg: Den virtuella floran, Naturhistoriska riksmuseet (svensk) Naturbasen - Billeder og udbredelse i Danmark af Asparges (art) Kilder Signe Frederiksen et al., Dansk flora, 2. udgave, Gyldendal 2012. ISBN 8702112191.
Ljekovita šparoga

Ljekovita šparoga (vrtna šparoga; lat. Asparagus officinalis), jedna od četiri vrste šparoga koje rastu u Hrvatskoj. Porijeklo joj je istočni Mediteran, a danas se često uzgaja po vrtovima, po čemu je nazvana i vrtna šparoga. Nije raširena kao oštrolisna šparoga, komercijalno nije zanimljiva, zakonom je zaštićena, pa je njezina vrijednost tek medicinska. Za ljekovitu šparogu poznato je da pospješuje rad bubrega i izlučivanje vode iz tijela. Smatra se odličnom dijetnom hranom za bolesnike koji boluju od šećerne bolesti; otvara apetit Njezini mladi izdanci također su jestivi kao i kod njezine rođake A. acutifolius, ali kako je u divljini ima malo u prodaji i prehrani nema večega značaja. Cvjeta od sredine svibnja do sredine lipnja a vrijeme sazrijevanja bobica u kolovozu. Izvori
Asparagus officinalis

Asparagus officinalis (aspargo (português brasileiro) ou espargo (português europeu)) é um vegetal da classe Liliopsida, ordem Asparagales, família Asparagaceae, género Asparagus. Os rebentos novos desse vegetal são bastante apreciados, particularmente na cozinha inglesa, alemã e francesa. Tem um sabor delicado, poucas calorias e é particularmente rico em ácido fólico, além de ter propriedades diuréticas. O espargo é uma planta perene. A colheita dos brotos se faz na primavera, a partir do segundo ou terceiro ano. Os aspargos brancos são cultivados impedindo os brotos jovens de obter luz. O espargo pode provocar um odor característico na urina da pessoa que os consumiu, sem nenhuma consequência nociva. As substâncias que provocam odor não existem originalmente no vegetal: são um resultado do metabolismo de um de seus componentes, que contém enxofre. Segundo estudos, de 40% a 50% das pessoas produzem esses metabólitos e ficam com o cheiro da urina alterado, mas, curiosamente, nem todas as pessoas conseguem perceber a diferença no odor: cerca de 60% das pessoas são insensíveis a ele. Dos 20 tipos diferentes de aminoácidos encontrados em proteínas, o aminoácido asparagina foi o primeiro a ser encontrado. E o seu nome é devido ao aspargo, a sua fonte original onde foi descoberto. História Há registros na história acerca de apreciadores de iguarias com base nos aspargos, tais como o imperador romano Otávio Augusto, o gastrônomo romano Marco Gávio Apício, o naturalista também romano Plínio, o Velho (que chamava os aspargos de "a verdura de Deus"), na antiguidade. O prestígio dos aspargos caiu muito durante a Idade Média, voltando a ser um prato apreciado durante o Renascimento, sendo daí em diante muito apreciado por personalidades como o Rei Sol, Luís XIV, ou o chanceler alemão Bismarck. Produção mundial Referências
Sparanghel

Sparanghelul (Asparagus officinalis) este o specie de plante erbacee cu rădăcini cărnoase și care are frunze nedezvoltate asemănătoare ca aspect cu solzii unui pește. Sparanghelul este originar din Europa, nordul Africii și vestul Asiei, și este cultivat pe scară largă ca legumă. Sparanghelul este cultivat pentru lăstarii săi tineri, ce au un gust plăcut. Galerie Referințe Legături externe Materiale media legate de Sparanghel la Wikimedia Commons „sparanghel” la DEX online Sparanghelul vine de la egipteni și greci[nefuncțională], Laura DOBRE, REVISTA LUMEA SATULUI NR. 9, 1-15 MAI 2010 Sparanghelul – leguma a cărei producție poate trece de 100 tone la hectar, 27 mai 2013, Mircea Marin, Agrointel.ro
Beluš

Beluš ali špargelj (botanično domače ime navadni beluš, znanstveno ime Asparagus officinalis) je delikatesna zelenjava z izjemnim, posebnim okusom, ki pa je v največji meri odvisen od kakovosti pridelave. Za hrano se uporabijo le poganjki te rastline, ki so lahko beli ali zeleni. Beli šparglji so praviloma manj grenki in bolj blagega okusa, pridobiva pa se jih tako, da se jih zasipa s prstjo, poganjki pa zaradi pomanjkanja svetlobe ostanejo beli. Zeleni šparglji so po navadi divji, ali pa gojeni brez zasipavanja. Divji šparglji so zaradi večje redkosti, praviloma, dražji. Šparglji izvirajo iz Male Azije, kjer so jih ljudje gojili že pred 2000 leti. Poznali so jih že stari Grki, obstajajo pa tudi zapisi, da so jih Rimljani gojili že leta 200 pr. n. št. V ostali Evropi so postali priljubljeni šele konec 16. stoletja, kasneje pa se je kultura gojenja in uživanja špargljev prenesla v Severno Ameriko, kjer so postali priljubljeni med ameriškimi staroselci, ki so verjeli v božanskost te rastline. Danes so najbolj priznani šparglji, gojeni v Nemčiji in Franciji, ki tudi dosegajo najvišje cene na gurmanskem tržišču. Eden od načinov priprave špargljev je preprost. Vržemo jih v vrelo slano vodo in kuhamo približno 15minut. Koristi so bogat vir folne kisline so zadovoljiv vir betakarotena,vitaminov C in E; so sredstvo, ki pospešuje izločanje urina in je blago odvajalo. Slabe strani povzročajo značilen vonj urina. Zunanje povezave Gurman. Društvo dobrih okusov. Arhivirano 2006-10-11 na Wayback Machine. PROTAbase (Asparagus officinalis) Arhivirano 2012-12-11 na Wayback Machine. Največji Slovenski portal o špargljih
Sparris

Sparris (Asparagus officinalis) är en art i familjen sparrisväxter och förekommer naturligt i Europa, västra Asien och norra Afrika. Sparris odlas som grönsak, som till färgen antingen är vit eller grön. Vit sparris skördas under jord och skördas då toppskottet bryter fram. Grön sparris skördas ovanför jorden och skördas när den nått lagom längd. Det finns många sparrissorter med olika egenskaper. Vit och grön sparris är två olika sorter. Den vita tillhör de hårdskaliga och måste alltid skalas. Den gröna tillhör de mjukskaliga och skalas oftast inte. Den vita sparrisen blir grön till färgen om den kommer ovan jord men klassas då som otjänlig. Sparrisen hör till vårens primörer och skördas från april ända in i juni. Risker Sparris försvarar sig mot maskar och insekter med sparrissyra som har högst koncentration i rötter, fullvuxna skott och i bär. Växtsaften kan vara irriterande för huden och ge blåsor, och att äta bären kan ge magsmärtor, illamående, kräkningar och diarré. Mängden sparrissyra är låg i de unga skotten, och de är därför ätliga. Den sparrissyra som finns kan i människans kropp brytas ner till olika svavelföreningar. Alla människor utsöndrar dock inte lika mycket svavelföreningar, och alla människor är inte lika känsliga för den doften. Produktion Synonymer Asparagopsis javanica Kunth Asparagus altilis (L.) Asch. Asparagus altilis subsp. polyphyllus (Steven ex Ledeb.) K.Richt. Asparagus caspius Hohen. Asparagus collinus Schur Asparagus dubius Decne. Asparagus esculentus Salisb. Asparagus hedecarpus Andr. ex Baker Asparagus hortensis Mill. ex Baker Asparagus maritimus Mill. Asparagus officinalis var. altilis L. Asparagus officinalis subsp. altilis (L.) Cif. & Giacom. Asparagus oxycarpus Stev. Asparagus paragus Gueldenst. ex Ledeb. Asparagus polyphyllus Stev. ex Ledeb. Asparagus sativus Mill. Asparagus schoberioides Kunth Asparagus tenuifolius Gilib. Asparagus vulgaris Gueldenst. ex Ledeb. Se även Klättersparris Hängsparris Sparrissläktet Sparrisväxter Referenser Externa länkar Den virtuella floran - Sparris Wikimedia Commons har media som rör Sparris. Konserverad sparris på livsmedelsdatabasen Fineli
Sint-Remigiuskerk (Baarle)

De Sint-Remigiuskerk of Belse kerk is een katholiek kerkgebouw in Baarle. Doordat de kerk op een Belgische enclave staat, behoort het dus tot het Antwerpse Baarle-Hertog. De patroonheilige van de kerk is Sint-Remigius, een bisschop uit Reims uit de vijfde en zesde eeuw. De kerk zou gesticht zijn door Hilsondis, gravin van Strijen en stichteres van de Abdij van Thorn. Zij had grote delen van het huidige West-Brabant in bezit. De Remigiuskerk schonk zij in 992 aan de abdij van Thorn. De huidige kerk stamt grotendeels uit de eerste helft van de 16e eeuw, maar werd vergroot in 1640. Het is een kenmerkend voorbeeld van de Kempense gotiek, een sobere vorm en in baksteen uitgevoerd. De toren heeft een sobere laatgotische korfbogenportaal en meerdere kleine spitsbogenvensters. Alleen de galmgaten in de bovenste bouwlaag zijn rondbogig – mogelijk jonger. De kerk heeft voor de katholieke kapellen uit de regio een belangrijke rol gespeeld in de tijd vlak na de Vrede van Münster (1648). Prins Willem II van Oranje (1626-1650) eiste kort na de Vrede van Münster alle kerken en de kerkelijke goederen op in de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Zo werden onder andere de kapellen van Ulicoten en Nijhoven gesloten. De beelden van de kapellen werden ondergebracht in de Sint-Remigiuskerk. De Zuidelijke Nederlanden bleven namelijk katholiek, terwijl voor de Republiek de Nederduits Gereformeerde Kerk (later Nederlandse Hervormde Kerk) de staatskerk werd. Hoewel ook getracht werd om deze kerk in beslag te nemen, wist de toenmalige pastoor Gerardus van Herdegom met de hulp van Amalia van Solms te overtuigen dat de kerk op een Spaanse enclave staat. Tot 1860 fungeerde de kerk als kerk voor geheel Baarle, dus ook voor de inwoners van Baarle-Nassau. In 1860 ontstond er een ruzie over de salariëring van de pastoor, die beurtelings werd aangewezen door het bisdom Breda en het aartsbisdom Mechelen-Brussel, waartoe toen ook het huidige bisdom Antwerpen behoorde. De inwoners van Baarle-Nassau stichtten een eigen parochie en een eigen kerk, de Onze-Lieve-Vrouw van Bijstandkerk aan de Nieuwstraat. Bronnen https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/46381 Typisch Baarle, de puzzel (uit)gelegd, J. Jansen en A. van Tuijl. Externe link Foto's
Kalltal

Das Naturschutzgebiet Kalltal (NSG-Kennung ACK-061) liegt im Gemeindegebiet von Monschau zwischen Konzen und Lammersdorf. Es ist rund 54,5 Hektar groß und wurde 1998 mit dem Landschaftsplan Monschau ausgewiesen. Teilflächen waren zuvor schon unter anderen Namen als NSG ausgewiesen. Das Gebiet umfasst einen etwa zwei Kilometer langen Oberlauf-Abschnitt der Kall mit umgebenden Flächen. Im Westen reicht das Naturschutzgebiet bis zur Bundesstraße 258 an der belgisch-deutschen Grenze. Im Osten schließt im Gemeindegebiet von Simmerath direkt das NSG Oberes Kalltal mit Nebenbächen an. Das Naturschutzgebiet liegt vollständig im deutlich größeren FFH-Gebiet DE-5303-302 Kalltal und Nebentäler. Dadurch gehört es zum europäischen Schutzgebietsnetz Natura 2000. Gebietsbeschreibung Die im Oberlauf Kallbach genannte Kall entspringt unweit westlich des Naturschutzgebiets in Belgien. Das unverbaute Bachbett im Gebiet hat einen kiesigen Untergrund, ist 10 bis 20 cm tief und knapp einen Meter breit. Für die gute Wasserqualität sprechen im Bach lebende Köcherfliegenlarven. Beiderseits der Kall liegen weitgehend brachgefallene, artenreiche Grünlandflächen mit stellenweise moorigen Bereichen und abschnittsweise auch Waldflächen (v. a. Fichtenforst, in nassen Abschnitten Moorbirke­nbestände). Die Nass- und Feuchtgrünlandflächen sind binsen- und seggenreich, auch der Schlangen-Knöterich kommt in größeren Beständen vor. Weiterhin wachsen u. a. Sumpf-Blutauge, Siebenstern, Moorlilie, Fieberklee und Geflecktes Knabenkraut im Gebiet. Wollgräser und Torfmoose prägen die Moorbereiche. Schutzzweck Das Bachtal der Kall ist eine bedeutende Vernetzungsachse im länderübergreifenden Biotopverbund zwischen Hohem Venn und Rurtal. Die Ausweisung als Naturschutzgebiet dient vorrangig der Erhaltung eines naturnahen Fließgewässerabschnitts sowie der feuchten bis nassen Grünland- und Moorbereiche als Lebensraum für mehrere bedrohte Pflanzen- und Tierarten. Zu den besonders zu schützenden Tierarten im Gebiet zählen Biber, Großes Mausohr, Teichfledermaus, Eisvogel und Braunkehlchen. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete in der Städteregion Aachen Kalltal und Nebentäler (NSG-Kennung DN-046) Kalltal und Nebentäler von Kallbrück bis Zerkall (NSG-Kennung DN-026) Schluchtwald Kalltal (NSG-Kennung ACK-087) Oberes Kalltal mit Nebenbächen (NSG-Kennung ACK-084) Weblinks Naturschutzgebiet „Kalltal“ (ACK-061) im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen
Offshore-Windpark Norther

Norther ist ein Offshore-Windpark in der belgischen Ausschließlichen Wirtschaftszone in der südlichen Nordsee. Der Windpark besteht aus 44 Windenergieanlagen, die zusammen eine installierte Leistung von 370 Megawatt haben. Lage Der Windpark befindet sich etwa 23 Kilometer vor der Küste von Zeebrugge und ist damit der am nächsten zur Küste gelegene Offshore-Windpark Belgiens. Nördlich schließt sich der Offshore-Windpark Thorntonbank an. Geschichte und Bau Im Jahr 2009 wurde die Genehmigung zur Errichtung des Windparks Norther erteilt. Das Betreiberkonsortium Norther NV gab 2016 bekannt, dass MHI Vestas die Windturbinen für das Projekt liefern wird. Die ersten Offshore-Arbeiten begannen im Mai 2018. Die Umspannplattform wurde im August 2018 geliefert. Im selben Monat begann Van Oord mit der Installation der Monopile-Fundamente. Mit der Errichtung der Turbinen wurde im Februar 2019 begonnen. Am 26. Februar wurde erstmals Strom in das belgische Netz eingespeist. Bereits Ende April 2019 waren alle Turbinen montiert. Im September 2019 wurde eine Vereinbarung mit Google LLC getroffen, die eine Abnahme von 92 MW zur Energieversorgung des Rechenzentrums in Saint-Ghislain vorsieht. Ende Mai 2020 wurde der Windpark offiziell fertiggestellt. Technik Windenergieanlagen Zum Einsatz kommen 44 Turbinen vom Typ MHI Vestas V164 mit einer Nennleistung von 8,4 Megawatt. Die Windenergieanlagen haben einen Rotordurchmesser von 164 m. Umspannplattform Der Aufbau mit dem Transformator und den technischen Anlagen auf der Umspannplattform ist 32 m lang, 21 m hoch und wiegt 1300 Tonnen. Die Leistung des Transformators liegt bei 410 MW. Die Plattform ist über ein 220-kV-Seekabel mit dem Festland verbunden. Siehe auch Liste der Offshore-Windparks Liste der Offshore-Windparks in Belgien Liste von Kraftwerken in Belgien Einzelnachweise