NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jehonville Air Base

Jehonville Air Base, also known as Bertrix Air Base, (ICAO: EBBX) is a NATO reserve airfield located 4 km (2.5 miles) north of Bertrix, in Belgium. It is operated by the Belgian Air Force even though there are no regular operations at that field, and it is home to the Belgian Air Cadets. The base was constructed in 1958 to meet a NATO desire to increase its force dispersal to be able to resist massive unexpected aerial attack and retain the ability to launch a retalitory attack. It was one of four European bases that was assigned to the No. 422 Squadron RCAF of the 1 Canadian Air Division under NATO plan MC 60, and the airfield became operational on 29 August 1958. Aviation operations started on 31 December 1958, despite construction not being completed until the next year. The base was constructed to NATO standards of 2,400 metres (7,900 ft), and was later extended by another 200 metres (660 ft) on each end, making the total length 2,800 metres (9,200 ft). The Royal Canadian Air Force deployed 422 Sqn to the base, which operated the Canadair Sabre aircraft, along with a 16-person security detachment. It was used as a Deployed Operating Base by the squadron, and in 1963 the squadron replaced the Sabres with the Canadair CF-104 Starfighter. In February 1966, France withdrew from the NATO Military Command Structure but remained within the organization. De Gaulle also ordered all foreign military personnel to leave France within a year. As a result of this, the RCAF was forced to leave the airfield. They provided a one-year notice of departure to the Belgian Government, ceased flying operations, and reduced their security forces at the site. After the Canadians left the field, it was returned to the Belgian Armed Forces. Upgrades continued to be made to the base even though there have not been units regularly deployed there. In 1991, the United States Army constructed an ammunition depot on the eastern side of the base, and in 1994 the depot was returned to the Belgian Armed Forces, who manages the site with the 260th Ammunitions Company (260 Cie Mun) based nearby. A military railroad connects the base to the national rail network, and the airfield is primarily used for training, including night helicopter operations and tactical landing trainings of the Airbus A400M Atlas military transport aircraft. See also List of airports in Belgium References
Jehonville Air Base

Jehonville Air Base, även känt som Bertrix Air Base, (ICAO: EBBX) är en flygbas i Belgien. Den ligger i den sydöstra delen av landet, 120 km sydost om huvudstaden Bryssel. Jehonville Air Base ligger 458 meter över havet. Terrängen runt Jehonville Air Base är huvudsakligen platt. Jehonville Air Base ligger uppe på en höjd. Närmaste större samhälle är Bertrix, 4,6 km sydost om Jehonville Air Base. Omgivningarna runt Jehonville Air Base är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Runt Jehonville Air Base är det ganska tätbefolkat, med 58 invånare per kvadratkilometer. Kommentarer Källor
Hallerbos

Der Hallerbos (niederländisch für Wald von Halle) ist ein Mischwald in der Provinz Flämisch-Brabant bei Halle in Belgien, etwa 25 km südwestlich der Hauptstadt Brüssel. Dieses Waldgebiet ist, wie auch der Sonienwald (Forêt de Soignes), ein Überrest des riesigen Urwalds Kohlenwald, der sich noch in der Römerzeit vom Rhein bis an die Nordsee erstreckte. Julius Cäsar nannte diesen Wald in seinen Berichten Über den Gallischen Krieg „silva carbonaria“. Entlang des ehemaligen Kohlenwaldes (flämisch Kolenwoud, französisch Forêt Charbonnière) entstand im 5. Jahrhundert eine Sprachgrenze. Südlich sprach man die Vorläufer der heutigen französischen Sprache, im Norden die der heutigen niederländischen Sprache. Es stellt die heutige Sprachenteilung Belgiens dar, nördlich des Waldes spricht man Flämisch/Niederländisch, südlich Wallonisch/Französisch. Im Frühmittelalter gehörte der Hallerwald der fränkischen Familie der Heiligen Waltrudis von Mons aus dem Königsgeschlecht der Merowinger und dem Haus Arenberg. Da es immer wieder zu Grenzstreitigkeiten kam, wurden im 18. Jahrhundert 24 Marksteine (Grenzpfähle) angebracht, von denen noch 19 im Wald zu finden sind. Nach der Französischen Revolution wurde der Familie Arenberg der ganze Wald zugesprochen. Während des Ersten Weltkrieges fällten die deutschen Truppen fast alle großen Bäume. In den 1930er-Jahren wurde der Wald aufgeforstet, etwa ein Drittel sind heutzutage Nadelbäume, der Rest Laubbäume (Eichen, Buchen, Vogelbeerbäume). Nach dem Ersten Weltkrieg wurde der Hallerwald Eigentum des belgischen Staates. Das Waldgebiet ist etwa 552 ha groß und bekannt für seine Blütenpracht des Hasenglöckchens gegen Ende April/Anfang Mai. Der Hallerbos steht unter Naturschutz, aber es führen zahlreiche Wanderwege durch den Wald, u. a. die „Sequoiawandeling“ (dt. Sequoiawanderung, 3,5 km) oder die „Reebokwandeling“ (dt. Rehbockwanderung, 7,5 km). In Deutschland bietet der sogenannte „Wald der blauen Blumen“ im Kreis Heinsberg zur Hasenglöckchen-Blüte ein ähnliches Bild, allerdings ist er viel kleiner als der Hallerbos. Weblinks Einzelnachweise
Hallerbos

The Hallerbos (Dutch for Halle forest) is a forest in Belgium, covering an area of 552 ha (1,360 acres). It is mostly situated in the municipality of Halle, in Flemish Brabant and has also a little part in Walloon Brabant. The forest is known in the region for its bluebell carpet which covers the forest floor for a few weeks each spring, attracting many visitors. Visitors can reach there either by their own vehicle or through public transport. For public transport, you can reach Halle railway station and get a bus to the entrance of the forest. History Historically, the Hallerbos was part of the Silva Carbonaria, along with other forests in the vicinity including the Sonian Forest and Meerdaal. As late as 1777, it was still connected by a woodland strip to the Sonian Forest. During World War I, most of the old trees were removed by the occupying German forces. Reforestation took place from 1930 to 1950. Gallery See also Bluebell wood References Further reading Hallerbos on the website of Nature and Forest by the Flemish Government in Belgium: http://www.natuurenbos.be/nl-BE/Domeinen/Vlaams-Brabant/Hallerbos.aspx Archived 2015-06-02 at the Wayback Machine Official website with view of the flowers and forest: http://www.hallerbos.be/en/
Hallerbos

Hallerbos (espressione in lingua olandese che sta per foresta di Halle) è una foresta situata in Belgio la quale si estende per 552 ettari. Principalmente localizzata nel comune di Halle, si sviluppa anche parzialmente nella Provincia del Brabante Fiammingo e, in una parte minore, nel Brabante Vallone. La foresta è conosciuta nella regione per le distese di campanule che coprono il suolo della foresta per alcune settimane ogni primavera, attirando molti visitatori. Nella zona, i mammiferi più comuni risultano i cervi nobili (Cervus elaphus), lepri comuni (Lepus europaeus), volpi rosse (Vulpes vulpes), scoiattoli rossi (Sciurus vulgaris) e oltre 105 specie di uccelli. I visitatori possono raggiungerla tramite un proprio veicolo o con i mezzi pubblici. Tra questi ultimi, rientra la possibilità di raggiungere la stazione ferroviaria di Halle e prendere un autobus fino all'ingresso della foresta. Storia Storicamente, Hallerbos faceva parte della Silva Carbonaria, allo stesso modo di altre foreste nelle vicinanze, tra cui quella di Soignes e di Meerdaal. Nel 1777 risultava ancora collegata da una sottile striscia di verde alla foresta di Soignes. Durante la prima guerra mondiale, la maggior parte dei vecchi alberi fu abbattuta dall'esercito imperiale tedesco, impegnato nei combattimenti in questa area geografica. Il rimboschimento ebbe luogo tra il 1930 e il 1950. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Hallerbos Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su hallerbos.be.
Hallerbos

Hallerbos (în olandeză: pădurea Halle) este o pădure din Belgia, care acoperă o suprafață de 552 ha (1.360 de acri). Este situat în principal în municipalitatea Halle, în Brabantul Flamand și are, de asemenea, o mică parte în Brabantul Valon. Vizitatorii pot ajunge acolo fie cu vehiculul propriu, fie prin mijloacele de transport în comun și anume un autobuz care poate fi luat din gara Halle⁠(d). Din punct de vedere istoric, Hallerbos a făcut parte din Silva Carbonaria⁠(d), împreună cu alte păduri din vecinătate, inclusiv Pădurea Forêt de Soignes și Meerdaal⁠(d). Până în 1777, era încă conectat printr-o fâșie de pădure de Forêt de Soignes. În timpul Primului Război Mondial, majoritatea copacilor bătrâni au fost îndepărtați de forțele germane de ocupație. Reîmpădurirea⁠(d) a avut loc între 1930 și 1950. Note Vezi și Hallerbos en nabije boscomplexen met brongebieden en heiden
Халлер-Бос

Халлер-Бос (нид. Hallerbos) — буковый лес в Бельгии, который весной покрывается тысячами диких колокольчиков (гиацинтов). Сам лес находится недалеко от Галле, на 15 км южнее Брюсселя. Площадь самого леса составляет 552 гектара, весной, когда начинают оживать листья буков, Халлер-Бос становится особенно живописным. Первые 7-10 дней нежные листики имеют светло-зелёный оттенок, очень красиво сочетающийся с цветущими колокольчиками. Сквозь полог из молодых листьев солнечный свет ещё свободно льётся и достигает цветов, создавая яркий сине-фиолетовый цвет. Халлер-Бос — природный парк. Здесь проложены пешеходные маршруты для туристов и дорожки для велосипедистов, за состоянием деревьев наблюдают садовники, поддерживающие здоровье и красоту флоры, но сохраняя при этом первозданный облик этого места. Также гости могут посетить музей Халлер-Боса, где узнают ещё больше об истории и природном богатстве леса. Лес Халлер-Бос очень древний. Его главные деревья — величественные буки и многовековые дубы. По опушкам бегают дикие лисы, хорьки, красные белки, встречаются олени. Рука человека несильно притрагивается к жизни природы, одна пятая часть леса совершенно дикая. Что касается растительности под ногами, то это, прежде всего, колокольчики - здесь растёт более 2300 разных видов. Прогулочные маршруты В Халлербосе есть четыре пеших маршрута, которые маркированы для туристов. The Achtdreven walk (1,8 км). Часть дороги лежит через колокольчики. Маркирован чёрно-белыми столбами. Тропа подходит для людей с ограниченной подвижностью и для инвалидных колясок. Вдоль маршрута есть скамейки и столы для пикника. The Sequoia walk (4 км). Как можно догадаться из названия, это прогулка среди гигантских деревьев секвойи. Маркирован синими столбами. The roebuck walk (7 км). Большая часть тропы проходит через ковры гиацинтов. Кстати, название маршрута переводится, как «прогулка с косулями», их можно встретить на пути. Ориентируемся на жёлтые столбы. Bluebell walk (7 км) — тропа синих колокольчиков. Именно на этом маршруте те самые гиацинты, которые подарили Халлербос уникальность. История Гигантский первобытный лес существовал ещё во времена римлян и протягивался от берегов Рейна до северного моря. Первое упоминание леса было обнаружено в источнике, датированном 686 годом. До Второй Мировой войны этот лес был полностью буковым, однако во время военных действий почти весь был уничтожен. Но на их месте выросли новые деревья, которые окутали колокольчики. Здешние деревья (бук) обладают одним довольно неприятным свойством для растений — их корни выделяют яд, к которому удалось приспособиться диким колокольчикам, именно по этой причине лес столь красив, так как на данный момент в нём выживают только колокольчики. Примечания
Saint-Hubert Air Base

Saint-Hubert Air Base (French: Base aérienne de Saint-Hubert, (ICAO: EBSU)) is a military aerodrome located northeast of Saint-Hubert, a municipality in the province of Luxembourg in Wallonia (southern Belgium). It is not in active use. The base is southeast of the Saint-Hubert Airfield (Aérodrome de Saint-Hubert) (ICAO: EBSH), which is located at 50°02′09″N 005°24′15″E. References External links Accident history for EBSU at Aviation Safety Network
Base aérienne de Saint-Hubert

La base aérienne de Saint-Hubert (code OACI: EBSU) est une base aérienne de la Composante Air de l'armée Belge située à Saint-Hubert en province de Luxembourg, dans la région wallonne. La base n'est aujourd'hui plus utilisée par la Composante Air. Cependant quelques manœuvres s'y déroulent toujours. Elle jouxte l'aérodrome de Saint-Hubert, qui est un aérodrome civil. Histoire La base fut construite dans les années 1950 à la demande de l'OTAN. Elle est aujourd'hui à l'abandon et sert comme base de réserve. Caractéristiques Situation La base se situe à l'est de la ville de Saint-Hubert, juste à côté de son aérodrome civil. Piste L'unique piste est la 07 / 25, de 2 600 mètres de long sur 45 de large. Elle est en béton. Elle dispose d'un système d'éclairage pour atterrissage. Services Notes et références Voir aussi Liens internes Composante air Saint-Hubert Aérodrome de Saint-Hubert Liste des aéroports de Belgique Liens externes « AIP belgium and Luxemburg, section EBSU » Portail de la province de Luxembourg Portail de l’histoire militaire Portail de l’aéronautique
Saint-Hubert Air Base

Saint-Hubert Air Base (ICAO: EBSU) är en militär flygplats i Belgien. Den ligger i provinsen Luxemburg och regionen Vallonien, i den sydöstra delen av landet, 120 km sydost om huvudstaden Bryssel. Saint-Hubert Air Base ligger 586 meter över havet. Terrängen runt Saint-Hubert Air Base är platt åt sydost, men åt nordväst är den kuperad. Saint-Hubert Air Base ligger uppe på en höjd. Närmaste större samhälle är Saint-Hubert, 4,8 km väster om Saint-Hubert Air Base. Kommentarer Källor
Aldeneikermolen

De Aldeneikermolen (ook: Audenijmolen) is een watermolen op de Bosbeek, aan de Hamontweg 97 te Aldeneik in België. Het was een middenslagmolen die fungeerde als korenmolen en oliemolen. Reeds in 1244 werd er melding gemaakt van een watermolen op deze plaats die als loren- en oliemolen fungeerde en in de 17e eeuw ook als volmolen. In 1893 verdween de olieslagerij en in 1897 werd het gebouw vernieuwd. In 1958 werd de molen omgebouwd tot woning en in 1968 werd het binnenwerk gesloopt. In 1970 werd de molen afgebroken en kwam er een modern woonhuis voor in de plaats. Tegenwoordig zijn er nog enkele muurresten aanwezig langs de beek, en ook het sluiswerk bestaat nog, maar dat is in slechte staat.
Arena Van Vletingen

De Arena Van Vletingen is een gebouw in de Belgische stad Gent, opgetrokken tussen 1851 en 1853. De voormalige rijbaan doet thans dienst als zaal voor ritmische gymnastiek. Het is een ontwerp van architect Lodewijk Roelandt. Geschiedenis In de 19e eeuw startte Gent met een groot urbanisatieplan voor de stad waarbij ook het Klein Begijnhof in de Lange Violettestraat onder druk kwam te staan. In 1851 besliste men alleen de tuin van de pastoor van het begijnhof te onteigenen voor de oprichting van een rijschool voor de ruiterijkazerne in het vroegere Pesthuis Sint-Macharius, de Rijbaan Adjudant Van Vletingen. De rijbaan werd genoemd naar Henri-Auguste Van Vletingen, geboren in Hasselt, een onderofficier die op 18 augustus 1914, in het begin van de Eerste Wereldoorlog tijdens de Slag bij Sint-Margriete-Houtem sneuvelde. Stadsarchitect Lodewijk Roelandt kreeg de opdracht die hij in neoromaanse stijl uitvoerde. Voordien leerden de kurassiers paard rijden op de Keizersvest. Het reliëf van de hand van beeldhouwer Pieter De Vigne-Quyo, boven de toegangspoort, benadrukt de oorspronkelijke functie van het gebouw: twee steigerende paarden die door een man in bedwang worden gehouden. Met het verdwijnen van de ruiterij verloor het gebouw zijn functie en werd het een stapelplaats voor goederen. De bescherming in 1994 en de vraag van een vereniging voor een nieuwe locatie zorgde voor restauratie en herinrichting van het interieur, zijn huidige bestemming en zijn nieuwe naam.
Bakkersmolen

De Bakkersmolen in het dorp Wildert in de Belgische gemeente Essen is een in 1980-81 gebouwd museumcomplex bestaande uit een aantal stoommachines, een windmolen, een bakkerij met hout gestookte bakoven en een taverne. De officiële inhuldiging vond op 8 mei 1981 plaats. Geschiedenis Het complex werd gebouwd in opdracht van bakker Frans Demedts die eerder zowel de Stenen Molen te Brecht als de Buitenmolen te Berendrecht had geprobeerd te kopen. In Wildert kocht hij een twee eeuwen oude hoeve aan, en 1980 werd een bouwvergunning voor een nieuw te bouwen molen verleend door de gemeente Essen. De windmolen is getekend door architect Lou Jansen uit Turnhout. Het metselwerk werd uitgevoerd door J. van den Bleeken. De molenmakers Jos en Jan Adriaens uit Weert waren verantwoordelijk voor het draaiende werk in de molen. De fundering voor de stellingmolen werd op 4 juni 1980 gestort. Het metselwerk werd uitgevoerd met hergebruikte stenen, en heeft gelijkvloers een doorsnede van 7,40 meter. De romp is 17 meter hoog, de kap 4 meter. De kap en de wieken werden op 15 juni 1981 gemonteerd. De vlucht is 26 meter, het hoogste topje van een draaiende wiek bereikt 32 meter. Bij windstilte kan men malen met een in België gebouwde stoommachine van het merk Sabbe. In 2006-07 werd onderhoud aan de molen gedaan, eerst het hekwerk op de roeden, erna werden de fokken en zeilen vernieuwd. In 2020 werd de gehele molenstelling vervangen door een metalen variant, de houten gaanderij was versleten. Technische gegevens Gelaste stalen roeden van 26m, fabricaat Derckx te Wessem (nrs. 382 en 383, 1981) Fokwieken (met het systeem Fauël) met automatische remkleppen Drie koppels molenstenen op de steenzolder, waarvan een koppel Engelse 18der natuurstenen met excentrisch recht pandscherpsel, een kopper 18der kunststenen en een reservekoppel Engelse 18der natuurstenen. Op het gelijkvloers is er een koppel Engelse 17der molenstenen dat door wind, stoom of elektriciteit kan worden aangedreven. Overbrenging: 1 op 5,5. Stoommachine Sabbe Vlaams blokvang, bedienbaar met vangtrommel Engels kruiwerk met kruihaspel Zakkenklopper, twee builen en een pletter Stelling uitgevoerd met stalen schoren en liggers Stoom Er zijn in de jaren 1980 drie stoomdagen georganiseerd waarbij allerlei stoommachines van over de hele wereld werden tentoongesteld. Hiervoor werd een stoomtrein naar het station Wildert ingezet. Stoommachinemuseum met stoomtrein Achter de molen ligt het stoommachinemuseum met werkende machines. Het is geopend in de weekeinden van mei tot en met oktober. Er rijdt dan een stoomtreintje op smalspoor rond de molen waar men in kan meerijden. De machines van de bakkerij worden aangedreven door een oude Engelse MARSHALL stoomlocomobiel uit 1903 (25 pk). Voormalige stoomcarrousel Voor het museum stond in de zomermaanden een "De Vos uit 1903" draaimolen met galopperende paarden opgesteld. Oorspronkelijk werd deze aangedreven door een stoommachine in de molen, later werd om veiligheidsredenen gekozen voor aandrijving door een stoommachine buiten de molen. Deze attractie is al enige jaren permanent opgeslagen en wordt niet meer gebruikt. Externe links Webstek van de Bakkersmolen
Beffroi de Dixmude

Le beffroi de Dixmude (en néerlandais : Belfort van Diksmuide) est un beffroi attenant à l'hôtel de ville de la ville belge de Dixmude. Historique La première pierre de l'hôtel de ville est posée en 1428. Entre 1567 et 1572, de grandes transformations sont apportées au bâtiment. Sur une peinture de Martinus Hacke de 1716, on peut voir une cour intérieure et une tour de chapelle. Le bâtiment du troisième hôtel de ville, en style néogothique, est construit entre 1875 et 1880 d'après des plans de l'architecte brugeois Louis de la Censerie, mais lors de la reconstruction (1923) après la Première Guerre mondiale, les architectes reviennent aux éléments architecturaux empruntés au style de la Renaissance flamande régionale. La nouvelle tour du beffroi s'élève dans la cour comme un symbole typiquement flamand et médiéval de la liberté urbaine. Le beffroi, avec 55 autres beffrois en Belgique et en France, est reconnu au patrimoine mondial de l'UNESCO depuis 1999. Voir aussi Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Belfort van Diksmuide » (voir la liste des auteurs). Articles connexes Beffrois de Belgique et de France Liste des monuments historiques de Dixmude Liens externes Fiche sur beffrois.blogg.org Beffrois de Belgique et de France, valeur universelle exceptionnelle Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Flandre-Occidentale Portail de la protection du patrimoine
Belfort van Diksmuide

Het Belfort van Diksmuide is het belfort aan het stadhuis van de West-Vlaamse stad Diksmuide. De toren staat op de lijst van 56 belforten in België en Frankrijk die als werelderfgoed zijn erkend door UNESCO. De eerste steen van het stadhuis werd gelegd in 1428. Tussen 1567 en 1572 werden grote verbouwingen uitgevoerd. Op een schilderij van Hacke uit 1716 ziet men ook een binnenkoer en een kapeltorentje. De bouw van het derde neogotische stadhuis vond plaats tussen 1875 en 1880 naar plannen van de Brugse architect Louis Delacenserie, maar tijdens de wederopbouw (1923) na de Eerste Wereldoorlog grepen de architecten terug naar de bouwkundige elementen ontleend aan de regionale Vlaamse renaissancestijl. De nieuwe belforttoren (links op de foto) herrees op de binnenplaats als typisch Vlaams en middeleeuws symbool van de stedelijke vrijheid.
Ратуша з бефруа (Діксмейде)

Ратуша з бефруа — пам'ятка архітектури у бельгійському місті Діксмейде, провінція Західна Фландрія. Розташована на центральній площі Гроте-Маркт. Башта-бефруа внесена з 1999 року до списку об'єктів світової спадщини ЮНЕСКО. Історія Перша ратуша у Діксмейде була збудована 1428 року, до того часу міська рада базувалася у палаті сукнарів у східній частині площі Гроте-Маркт. У 1567 році стару будівлю зруйнували і звели на її місці нову. У 1633 році справа від ратуші звели міську в'язницю, а 1730 року зліва від ратуші збудували будівлю міської міліції; обидві будівлі були зруйновані у Першій світовій війні і з тих часів не відбудовувалися. Збереглася картина художника Ван Хаке (van Hacke), створена 1716 року, на якій також можна побачити внутрішній двір ратуші та каплицю. У 1875–1880 роках було зведено нову будівлю ратуші у неоготичному стилі, за проектом архітектора Луї Деласензері (Louis Delacenserie) з Брюгге. Протягом Першої світової війни будівля ратуші зазнала значних пошкоджень. Під час битви при Діксмейдені (жовтень-листопад 1914 року) тут базувалося командування бельгійської армії. Гаубиці німецької армії обстрілювали центр міста, зокрема, будівлю ратуші, а після того, як німці окупували Діксмейден, обстріл продовжила вже бельгійська армія, довершивши руйнування будівлі. У 1923–1925 роках ратушу і бефруа відреставрували, проте вже у стилі фламандського Відродження. 27 травня 1940 року ратуша зазнала незначних ушкоджень під час бомбардування люфтваффе. У 1984 році пройшла чергова реставрація будівлі. Бефруа Башта-бефруа ратуші розташована з північного боку головної будівлі. Цегляна, квадратна в плані башта складається із семи секцій, розділений карнизами. Верхня секція прикрашена ґаргульями (по дві з кожного боку) і кутовими вежами, металевий дах — золотавими фігурками пташок. Бефруа увінчана шпилем-флюгером у вигляді русалки. У 1935 році в бефруа встановили карильйон із тридцяти дзвонів. Примітки Джерела Belfries of Belgium and France. ЮНЕСКО. Архів оригіналу за 26 липня 2020. Процитовано 14 грудня 2015. (нід.) Stadhuis, belfort en politiecommissariaat van Diksmuide (ID: 78010). www.onroerenderfgoed.be. Onroerend Erfgoed. Архів оригіналу за 13 лютого 2016. Процитовано 14 грудня 2015. (нід.)