NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Limburg (Belgija)

Pokrajina Limburg (nizozemski: Provincie Limburg, francuski: Province de Limbourg) je pokrajina u Flamanskoj regiji u Belgiji. Graniči s pokrajinama Antwerpen, Flamanski Brabant i Liège. Također graniči i s nizozemskim pokrajinama Limburg i Sjeverni Brabant. Pokrajina je upravno podijeljena na tri okruga (arondismana) koji se sastoje od ukupno 44 općine. Kao i u svim ostalim flamanskim pokrajinama službeni je jezik nizozemski. Dvije općine, Herstappe i Voeren, mogu koristiti francuski jezik za komuniciranje sa svojim građanima. Ime ove pokrajine, kao i susjedne istoimene nizozemske pokrajine, dolazi od grada Limbourga koji se nalazi u susjednoj pokrajini Liège. Općine Okruzi Tri okruga (arrondissementen) u ovoj pokrajini su: Vidi još Limburg (Nizozemska) Vanjske poveznice (nizoz.) Službena stranica pokrajine Limburg Arhivirana inačica izvorne stranice od 24. prosinca 1996. (Wayback Machine)
Provincia del Limburgo (Belgio)

Il Limburgo (in olandese Limburg [ˈlɪmbɵrx] ; in limburghese Limburg [ˈlɪm˦ˌbɵʀ˦(ə)ç]; in francese Limbourg [lɛ̃ˈbuʁ]) è la provincia più orientale delle Fiandre, una delle tre regioni del Belgio, ed è situata ad ovest del fiume Mosa. Il suo capoluogo è Hasselt. Confina con i Paesi Bassi (Brabante Settentrionale e Limburgo) a nord e a est, e con le province belghe di Liegi a sud, del Brabante Fiammingo a ovest e di Anversa a nord-ovest. Ha una superficie di 2427,43 km² ed è divisa in tre distretti amministrativi (arrondissementen in olandese) che contengono 38 comuni. Uno di questi, Voeren (in francese Fourons) costituisce una exclave oltre-Mosa, nella provincia di Liegi (Vallonia). Storicamente corrisponde in gran parte alla contea di Loon, esistita fino alla fine del Settecento e parte, dal XIV secolo, del Principato vescovile di Liegi, anche se il nome attuale della provincia deriva da quello del Ducato di Limburgo. Il Limburgo è attraversato dal Canale Alberto ed è storicamente una delle principali zone di estrazione del carbone. Il Limburgo fu compreso nel Dipartimento della Mosa Inferiore fino al 1814, e fu parte della provincia olandese del Limburgo dal 1815 al 1830. Limburg mijn Vaderland è l'inno ufficiale della regione del Limburgo, sia in Belgio che nei Paesi Bassi. Suddivisione amministrativa La provincia è suddivisa in 3 distretti chiamati arrondissementen in olandese e arrondissements in francese. Comuni Note Voci correlate Limburgo (regione) Limburgo (Paesi Bassi) Mineurs, scheda del film girato nel Limburgo Lingua limburghese Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Limburgo Wikivoyage contiene informazioni turistiche su Limburgo Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su limburg.be. Limburgo (provincia del Belgio), su sapere.it, De Agostini. (EN) Limburg, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Limburgia (Belgia)

Limburgia (nld. Provincie Limburg; fr. Province de Limbourg; niem. Provinz Limburg, Belgisch-Limburg) – prowincja we wschodniej Belgii, w Regionie Flamandzkim, ze stolicą w Hasselt. Zlokalizowana na lewym brzegu Mozy, graniczy z Niderlandami, a także trzema belgijskimi prowincjami: Liège, Brabancja Flamandzka i Antwerpia. Zajmuje powierzchnię 2422 km², a zamieszkuje ją 885 951 osób (1 stycznia 2022). W latach 1815–1830 była częścią niderlandzkiej prowincji, obejmującej całą historyczną Limburgię. W 1839 r. nastąpił podział Limburgii na część belgijską i niderlandzką (Księstwo Limburgii). Podział administracyjny Prowincja podzielona jest na trzy okręgi (nl. i fr. Arrondissement, niem. Bezirk), w skład których wchodzą 42 gminy (nld. Gemeente, fr. commune, niem. Gemeinde): Przypisy
Limburgo (Bélgica)

Limburgo (Limburg em neerlandês, Limbourg em francês, Limburg em alemão) é uma província da Bélgica, localizada na região de Flandres. Sua capital é a cidade de Hasselt. É homónima à sua contraparte do outro lado da fronteira, nos Países Baixos. Trata-se da província mais oriental da Flandres e faz fronteira com (a partir do norte e no sentido horário): Países Baixos, província de Liège, província do Brabante Flamengo e província de Antuérpia. Municípios A província está dividida em três distritos administrativos ou arrondissements (em neerlandês: arrondissementen), num total de 44 municipalidades. Governadores
Лимбург (провинция Бельгии)

Лимбург (нид. Limburg [ˈlɪmbʏrx], фр. Limbourg, лимб. Belsj Limburg) — одна из десяти провинций Бельгии и одна из пяти фламандских провинций. Граничит с провинцией Антверпен, Фламандским Брабантом, провинцией Льеж и Нидерландами. Административный центр — город Хасселт. Основные данные Площадь: 2422 км². Самая высокая точка: посёлок Вурен, 287,5 метров над уровнем моря (высшая точка Фландрии). Важнейшие реки: Маас, Демер, Екер, Доммел. Население: 838 505 (2010). История Исторически территория сегодняшнего Лимбурга представляла собой лоскутное одеяло земель, принадлежавших различным владельцам, со множеством анклавов. Наиболее значительными среди этих земель были графство Лоон и княжество-епископство Льеж. Впервые территории, входящие сегодня в бельгийскую и нидерландскую провинции Лимбург, были объединены в 1795 году в ходе французской оккупации: графство Лоон и несколько небольших регионов получили название «департамент Нижний Мёз», столицей которого был сделан Маастрихт. В 1807 департамент был расширен за счет нескольких городов расформированного герцогства Брабант. По результатам Венского конгресса в 1815 году эта территория отошла к Нидерландам под названием «Нидерландский Лимбург». После получения Бельгией независимости в 1830 весь Лимбург, за исключением Маастрихта отошел к Бельгии. Сегодняшнее разделение на бельгийский и нидерландский Лимбург восходит к 1839, когда большая часть территорий, управлявшихся до французской оккупации непосредственно Генеральными штатами, была возвращена Нидерландам. Последние изменения границ бельгийского Лимбурга состоялись в 1963, когда шесть франкоязычных коммун были переданы провинции Льеж, а шесть коммун ранее принадлежавших провинции Льеж были присоединены к Лимбургу. Административное деление Провинция делится на 3 округа (Хасселт, Маасейк и Тонгерен), которые, в свою очередь, состоят из 44 коммун. 2 из них — эксклав Вурен и крошечный Херстаппе имеют языковые льготы для франкофонов. Языки С 1963 года единственным официальным языком провинции был провозглашён нидерландский. При этом франкофоны двух коммун — Вурена и Херстаппе получили языковые льготы. В быту также широко распространен лимбургский язык, не имеющий, однако, официального статуса. Примечания Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Лимбург (провинция Бельгии) Сайт провинции
Лимбург (Белгија)

Провинција Лимбург (хол. Provincie Limburg) је једна од пет провинција белгијског региона Фландрије. Провинција Лимбург је 2011. године имала 844.621 становника. Становништво говори фламански језик. Главни и највећи град је Хаселт.
Limburg, Belgien

För andra betydelser, se Limburg Limburg (franska: Limbourg, Province de Limbourg) är en provins i nordöstra Belgien. Den ligger i regionen Flandern 80 kilometer öster om huvudstaden Bryssel. Antalet invånare är 870 880. Arean är 2 414 kvadratkilometer. Limburg gränsar till Noord-Brabant, Limburg, Antwerpen, Liège och Flamländska Brabant. Huvudstad i provinsen är Hasselt. Området är känt för den starka ost - limburger - som tillverkas i staden Limbourg. Den limburgiska dialekten känns igen på sina långa vokalljud. Terrängen i Limburg är mycket platt. Distrikt och kommuner Arrondissement Hasselt: As Beringen Diepenbeek Genk Gingelom Halen Ham Hasselt Herk-de-Stad Heusden-Zolder Leopoldsburg Lummen Nieuwerkerken Opglabbeek Sint-Truiden Tessenderlo Zonhoven Zutendaal Arrondissement Maaseik: Bocholt Bree Dilsen-Stokkem Hamont-Achel Hechtel-Eksel Houthalen-Helchteren Kinrooi Lommel Maaseik Meeuwen-Gruitrode Neerpelt Overpelt Peer Arrondissement Tongeren: Alken Bilzen Borgloon Heers Herstappe Hoeselt Kortessem Lanaken Maasmechelen Riemst Tongeren Voeren Wellen Kommentarer Källor Se även Limburg, Nederländerna Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Limburg.﻿
Лімбург (провінція Бельгії)

Лімбург (нід. Limburg, МФА: [ˈlɪmbʏrx]) — одна з десяти провінцій Бельгії і одна з п'яти фламандських провінцій. Лімбург межує з провінцією Антверпен, Фламандським Брабантом, провінцією Льєж і Нідерландами. Столиця — Гасселт. Провінція складається з 44 комун. Основні дані Площа: 2.422 км² Найвища точка: селище Ремерсдаал (Remersdaal), частина комуни Вурен (Voeren), 287,5 метрів над рівнем моря (найвища точка Фландрії). Найважливіші річки: Маас, Демер, Єкер, Доммел. Населення: 820.272 (за станом на 1 січня 2007). Густота населення: 339 чол/км² Найбільші міста Міста з населенням понад 30 тисяч осіб: Примітки Посилання Офіційний сайт Лімбурга (нідерландськомовний) [Архівовано 24 грудня 1996 у Wayback Machine.]
Kasteel De Schrieken

Het Kasteel De Schrieken is een kasteel ten westen van de tot de Antwerpse gemeente Ravels behorende plaats Poppel, gelegen aan Schrieken 2. Kasteel In 1861 kocht P.F.J. Lahure, een Brussels luitenant-kolonel en jachtliefhebber, een 50-tal ha heidegrond. In 1863-1865 liet hij hier een stenen paviljoen bouwen. In 1877 kwam het aan Ulysse Burnenville en in 1888 aan Aimé Misonne. Het kasteel werd in 1901 gebouwd in opdracht van Aimé Misonne en in 1910 nog vergroot. Het kasteel, naar ontwerp van Pieter Jozef Taeymans, is gebouwd in Vlaamse neorenaissancestijl. Het is gebouwd in baksteen met muurbanden van natuursteen. Oostelijk is een puntgevel met pinakels. Verder is er een erker en een arcade met terras. Verder is er een trapgevel en aan de westkant is er een achthoekige toren. Bijgebouwen Tot de bijgebouwen behoren een jachtpaviljoen van 1864, vergroot in 1894; een koetshuis van omstreeks 1900 en een woonstalhuis van het laatste kwart van de 19e eeuw. Domein Het kasteel behoort tot een domein van 120 ha omvattende bos en een park van 5 ha dat eveneens in opdracht van Aimé Misonne werd aangelegd en een aantal vijvers bevat.
Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkranskerk (Weelde-Station)

De Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkranskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Ravels behorende plaats Weelde-Station, gelegen aan Bredaseweg 50. Geschiedenis In 1912 werd een wijkkapel ingezegend, Vredenburg genaamd. Deze was afhankelijk van de Sint-Pietersparochie te Turnhout. Van 1931-1932 werd een definitieve kerk gebouwd die tijdens de Tweede Wereldoorlog weliswaar zwaar beschadigd raakte doch op 29 november 1944 weer in gebruik kon worden genomen. De kerk kreeg in 1956 de status van bijkerk en kapelanij, en in 1979 werd het een zelfstandige parochiekerk. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen zaalkerk onder hoog zadeldak. Boven hetb koor bevindt zich op het dak een dakruiter. Het voorgebouwde ingangsportaal heeft twee zijkapellen, aan Onze-Lieve-Vrouw respectievelijk Sint-Jozef gewijd. De glas-in-loodramen zijn van 1931 en stellen zes aartsengelen voor. De kruiswegstaties zijn in koperdrijfwerk uitgevoerd.
Sint-Adrianuskerk (Eel)

De Sint-Adrianuskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Ravels behorende plaats Eel, gelegen aan Vooreel 42. Geschiedenis Waarschijnlijk stond er in Eel al een kapel waar wellicht vanaf de 12e eeuw kerkdiensten werden gehouden. Pas in 1433 werd schriftelijk melding gemaakt van een kapel, die vermoedelijk van hout was. Deze kapel was ook een bestemming voor bedevaarten naar Sint-Adrianus. In 1614 zou dan een stenen kapel zijn gebouwd. In 1896 werd Eel een afzonderlijke parochie die zich afsplitste van de Sint-Servatiusparochie te Ravels. Men ging over tot de sloop van de -te klein geworden- kapel en bouwde een kerk naar ontwerp van Pieter Jozef Taeymans, die in 1900 gereed kwam en ingewijd werd in 1904. Gebouw Het betreft een eenbeukige bakstenen georiënteerde kerk in neogotische stijl met een zuidelijk van de voorgevel aangebouwde toren. Deze heeft vier geledingen en wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits. Interieur Uit de oude kapel werd nog een 15e-eeuws Mariabeeld in gepolychromeerd hout en een 18e-eeuws beeld van Sint-Adrianus naar de nieuwe kerk overgebracht. Het kerkmeubilair is neogotisch en uit de tijd van de bouw van de kerk, begin 20e eeuw.
Les Tartines

Les Tartines (Nederlands: de boterhammen) is een rotsformatie in het dal van de Ourthe in de buurt van Comblain-au-Pont in de Belgische provincie Luik. Ze bevinden zich in het natuurgebied Les Tartines dat sinds 1949 beschermd wordt. De formatie dankt haar naam aan rotsplaten die zodanig geplooid zijn dat ze verticaal uit de rotswand uitsteken als rechtopstaande sneden brood. Les Tartines bestaan uit Carbonisch gesteente van afwisselend harde (competente) en minder harde lagen. De harde lagen bestaan uit dolosteen en zijn minder gevoelig voor erosie. De harde rotslagen steken daarom uit ten opzichte van de zachte lagen.
Klooster van Sint-Maria-Oudenhove

Het Klooster van Sint-Maria-Oudenhove of Klooster van van Onze-Lieve-Vrouw van VII Weeën is een voormalig klooster aan de Lilarestraat en de Faliestraat in Sint-Maria-Oudenhove, een deelgemeente van de Belgische stad Zottegem. Het genootschap De Zusters van de Goddelijke Voorzienigheid en van Onze-Lieve-Vrouw van VII Weeën werd opgericht bij Koninklijk Besluit van 11 april 1839. Het genootschap zorgde echter al vanaf 1833 voor ziekenzorg. Juffrouw Bernarda Brandt uit Dendermonde nam toen het armenhuis over van de broeders jozefieten van Geraardsbergen. De ziekenzorg vond plaats in de voormalige herberg 'Het Meuleken' op de hoek van de Falie- en de Lilarestraat. Kort na 1833 werd hier naast de ziekenzorg, een kostschool voor kleine jongens en meisjes ingericht en een kantschool om de meisjes te leren kantklossen. Tussen 1847 en 1942 had het klooster een belangrijke rol in de handschoennijverheid in Zottegem. Na onderhandelingen tussen het klooster, de toenmalige pastoor E.H. Watteel en Mr. Egels (een handschoenfabrikant uit Brussel), maakte het klooster handschoenen. De kloosterzusters leerden de nodige vaardigheden aan meisjes en vrouwen uit de omgeving in een handschoennaaischool, met hulp van de Gentse onderwijzeres Maria Polet (het huidige Wantenplein aan de voormalige kloostersite werd daarnaar vernoemd). In 1890 werden het internaat en het klooster omgebouwd en verhoogd met een extra verdieping. In 1897 werd in de Lilarestraat een nieuwe lagere school gebouwd. In 1939 werd de kloostergevel langs de Lilarestraat aangepast en verstevigd in dezelfde steensoort en stijl als de nieuwbouw van 1938 in de Faliestraat. Na de Tweede Wereldoorlog werden het klooster, het internaat en de schoolgebouwen verschillende keren uitgebreid. In 1983 werd het middelbaar onderwijs er stopgezet en het internaat afgebouwd. De activiteiten van de boerderij werden vanaf 1987 afgebouwd. Op 19 maart 2001 verlieten de laatste acht zusters het klooster; ze verhuisden naar een nieuwbouw naast het kloostercomplex in de Faliestraat. De kloostersite stond jarenlang leeg en werd vanaf 2014 omgebouwd tot zorgsite 'Triamant Aunove', later overgenomen door Ikaria Zottegem. De neogotische kloosterkapel (in 1889 gebouwd en in 1897 gemeubileerd en afgewerkt) bleef behouden en brasserie 'De Zeven' werd erin ondergebracht. Verschillende originele artefacten (terracotta, biechtstoel,...) bleven bewaard. Op de kloostersite werden tijdens de afbraak twee pottenbakkersovens uit de Gallo-Romeinse tijd ontdekt. Bronnen Inventaris onroerend erfgoed
Fovel

Fovel is the last remaining distillery in the Brussels Region. It was founded in 1864. History Joseph Fovel, the founder, moved to Brussels in 1864. In 1869 he settled in its municipality Schaarbeek, at 69 Tiéfrystraat, where he founded a distillery. Over the years, its buildings have been adapted to meet changing needs and necessities. An additional floor was added, for instance, to accommodate a taller boiler and heating system. Adjacent buildings were also purchased. Including ‘Hasselt’ alongside the company name – which was also his family name –was a commercial decision designed to link the brand with the quality that designation implied. By the outbreak of World War I the company had three boilers. Two of these were requisitioned by the occupying Germans. The third was buried in the garden before the Germans saw it and this enabled the company to start up again after the war. Fovel Distillery is still a family business. This has sometimes proved problematic. In 1935, Joseph was succeeded by three of his grandchildren. By the next generation the company had eight owners running it. Their disputes made the company unmanageable and resulted in reduced production. In 1975 one of the eight heirs, Yves Fovel, bought out the others and put the company back on course. In 1979 Brussels celebrated its 1000th anniversary. In honour of this Fovel launched two celebratory new brands: 'Grand-Place', an orange-based liqueur, and 'Manneken Pis', a jenever. Both were a great success and did much to restore the company’s fortunes. Fovel Distillery is now run by Yves’ son Thierry Fovel, together with his own son Diederik, as the fifth and sixth generation. Fovel still uses its original installations and authentic recipes. Among other things, it distils jenever from the 'Griotte de Schaerbeek', a sour cherry that used to be grown across the municipality. After becoming very rare, that tree is now being reintroduced. The distillery has a collection of old oak barrels, bottles, paintings and promotional material. Its archives include a collection of family and company photos and the company records. The collection is occasionally opened to visitors. References
Fovel

De jeneverstokerij Fovel is de laatste overblijvende destilleerderij in het Brusselse Gewest opgericht in 1864. Geschiedenis De oprichter Joseph Fovel verhuisde naar Brussel in 1864 en vestigde zich in 1869 in Schaarbeek in de Tiéfrystraat, 69 om er een stokerij te beginnen. Doorheen de jaren werden de gebouwen al naargelang de behoeften en noodwendigheden aangepast. Zo werd een verdieping bijgebouwd om een hogere stookketel en verwarmingsinstallatie te kunnen plaatsen en werden aanpalende gebouwen aangekocht. De vermelding “Hasselt” samen met de bedrijfsnaam, tevens zijn familienaam diende doelbewust als uithangbord voor kwaliteit. Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog beschikte het bedrijf zelfs over drie stookketels, waarvan er twee door de Duitsers in beslag werden genomen. De laatste stookketel werd nog tijdig in de tuin begraven en zo gered om na de oorlog opnieuw te kunnen opstarten. De stokerij Fovel is nog altijd een familiebedrijf, het zijn in 2023 de vijfde en zesde generatie die het besturen, vader en zoon Thierry en Diederik Fovel. Tussen de jaren 1935 en 1979 waren er moeilijkheden onder andere door erfeniskwesties bij de talrijke nazaten van de derde en vierde generatie. In 1979 kocht Yves Fovel de erfgenamen uit om een eenduidige koers te kunnen varen. Het is rond die periode dat Brussel zijn 1000-jarig bestaan vierde en die gelegenheid greep hij aan om twee nieuwigheden op de markt te brengen: een likeur, Grand-Place, op basis van sinaasappel en Manneken Pis, een jenever. Bij Fovel wordt nog gestookt met de oorspronkelijke installaties en volgens authentieke recepten. De stokerij stookt onder andere jenever van de 'Griotte de Schaerbeek', de zure kriek die vroeger overal in de gemeente werd geteeld. De stokerij heeft een collectie met oude eiken vaten, flessen, schilderijen en promotiemateriaal. Het archief bestaat uit een fotocollectie met familie- en bedrijfsfoto's en het bedrijfsarchief. De collectie wordt af en toe opengesteld. Externe links Archief Fovel Luchtfoto Jeneverstokerij Fovel in Schaarbeek: 'Wij zijn de laatste Brusselse stokerij' (video)
Église Saint-Nicolas de Durbuy

L'église Saint-Nicolas est un édifice religieux catholique sis à Durbuy, dans la province de Luxembourg, en Belgique. Construite en 1630 comme église conventuelle des pères Récollets l’église devient paroissiale en 1810 et est lieu de culte de la communauté catholique locale. Histoire Au XVIIe siècle, Laurent de Jeune, chanoine et doyen de la collégiale Notre-Dame de Maastricht, reçoit l’autorisation de Philippe IV de fonder un couvent de frères mineurs récollets à Durbuy dans l’ancienne maison de son père (1629). Pour l’usage des pères récollets et pour leurs services pastoraux une église est construite à partir de 1630. Elle est consacrée en 1643 et placée sous le patronage de saint Jean-Baptiste. En 1766, l’église est agrandie avec l‘adjonction d’un grand chœur, plus long et plus haut que la nef même. Les troubles de la période révolutionnaire entrainent la fermeture du couvent en 1795. Après quelques années d’abandon l’église est vendue à la ville de Durbuy et attribuée à la paroisse en 1810 (qui l’utilisait sans doute depuis 1802 car l’église paroissiale était sérieusement délabrée). Avec ce transfert officiel l’église est nouvellement dédiée à saint Nicolas, patron de la paroisse. En 1845, le toit a été reconstruit dans le style néo-gothique. Début 2021, l’église a été restaurée. Description L’église, construite en calcaire, se caractérise par la dimension de son chœur, plus haut et plus long que la nef. Il est de style classique tandis que la nef, plus ancienne, fut construite dans le style gothique. La tour-clocher à pignon a une flèche resserrée. Avec ses 40 mètres de long, l’église des Récollets était le plus vaste lieu de culte de la terre de Durbuy jusqu’à la fin du XVIIIe siècle. L’église se trouve en bordure immédiate de l’Ourthe, entre le château de Durbuy et l’ancien couvent des Récollets dont les bâtiments sont utilisés aujourd’hui comme résidence à appartements. La ville possède sa rue de Récollets. Patrimoine Les orgues datent du XVIIIe siècle ; leur facteur est inconnu. Une restauration fut faite en 1927, par Lemercinier de Jambes. Sur l’orgue se trouve une statue d’un ange-trompette debout, œuvre de Martin Jacques (1703-1773). La chaire de vérité, de style baroque, provient de l’ancienne église paroissiale et est richement décorée de figures allégoriques. Les fonts baptismaux, également de l’ancienne église paroissiale, datent de 1588 et ont un couvercle en cuivre. Leur base de pierre cependant est du XIXe siècle. Notes et références Liens externes Ressource relative aux beaux-arts : Belgian Art Links & Tools Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la province de Luxembourg
Sint-Niklaaskerk (Durbuy)

De Sint-Niklaaskerk (Frans: église Saint-Nicolas) is een rooms-katholieke parochiekerk en voormalige kloosterkerk in de Belgische plaats Durbuy, in de provincie Luxemburg. De kerk werd gebouwd in 1630 en in 1766 uitgebreid met een koor. Geschiedenis In de 17e eeuw kreeg Laurent de Jeune, deken van een kapittelkerk in Maastricht, toestemming van Filips IV voor de stichting van een minderbroedersklooster in Durbuy in het voormalige huis van zijn vader. Een kloosterkerk werd gebouwd in 1630, maar pas in 1642 gewijd aan Johannes de Doper. In 1766 werd de kerk uitgebreid met een groot koor. Na opheffing van het klooster in 1795 werd de kerk in 1810 (mogelijk 1802) toegewezen aan de parochie van Durbuy, omdat de parochiekerk ernstig vervallen was. Bij deze transfer werd de kerk gewijd aan Sint Nicolaas. In 1845 werd het dak opnieuw opgetrokken in neogotische stijl. Begin 2021 is de kerk gerestaureerd. Gebouw De kerk, opgetrokken uit kalksteen, kenmerkt zich door het grote koor dat is ontworpen in classicistische stijl. Het oudere schip is uitgevoerd in gotische stijl. De geveltoren heeft een ingesnoerde torenspits. In de kerk is een orgel aanwezig uit de 18e eeuw, waarvan de bouwer onbekend is. In 1927 werd het orgel gerestaureerd door Lemercinier uit Jambes. Op het orgel bevindt zich een beeld van een staande, trompetterende engel, die is vervaardigd door Martin Jacques (1703-1773). De barokke kansel is afkomstig uit de oude parochiekerk en rijk versierd met allegorische figuren. Het doopvont, eveneens afkomstig uit de oude parochiekerk, dateert uit 1588 en is voorzien van een koperen deksel en stenen basis uit de 19e eeuw.