NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Postgebouw van Oostende

Het Postgebouw van Oostende is het voormalig postgebouw gelegen aan de Hendrik Serruyslaan 18 te Oostende naar een ontwerp van architect Gaston Eysselinck. Het betreft een beschermd gebouw dat een nieuwe bestemming kreeg als Cultuurcentrum de Grote Post. Geschiedenis Men bouwde het nieuwe postgebouw tussen 1947 en 1953 op dezelfde plaats als waar voorheen het in de Tweede Wereldoorlog gebombardeerde vroegere postgebouw stond. Het is het enige overheidsgebouw ontworpen door Gaston Eysselinck. Het meubilair werd eveneens door Eysselinck ontworpen. Het gebouw kreeg in de naoorlogse geschiedenis aanvankelijk weinig erkenning. Het postgebouw werd op 22 september 1981 een beschermd monument. In 1999 verliet de post het gebouw. Hierdoor stond het bijna volledig leeg op de technische installaties en enkele lokalen van Belgacom na. In 2001 werd het pand door de stad Oostende aangekocht en kreeg het onder de naam Het cultuurcentrum de Grote Post een nieuwe bestemming. De renovatie werd genomineerd voor de Vlaamse Monumentenprijs in 2013 met de daaraan verbonden donatie van 2500 euro. Kunstwerken Een oud-leerling van Gaston Eysselinck, met name Jo Maes, ontwierp de keramische reliëfs die zich in de beschermde lokettenzaal bevinden. Ze stellen de geschiedenis en de toekomst van de post voor. Op de voorgevel van het gebouw staat sinds 1963 een plastiek in brons van Jozef Cantré, genaamd "De Communicatiemedia, of Eenheid van de wereld door de Telefonie, Telegrafie en Postverkeer". Externe links Film Portrait over het gebouw: "CC DE GROTE POST OOSTENDE - TENDENS WONEN" (2013); Dieter Decosteres (filmregisseur), Yves De Potter (camera), Dirk Engelen (architect/protagonist) Het Postgebouw op de inventaris van onroerend erfgoed Videobestand waarop men de renovatie kan volgen
Seaforth Cemetery, Cheddar Villa

Seaforth Cemetery, Cheddar Villa is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische gehucht Sint-Juliaan (Langemark-Poelkapelle). De begraafplaats ligt langs de Brugseweg (N313), 1,3 km ten zuidwesten van het dorpscentrum en 4,2 km ten noordoosten van de Grote Markt van Ieper. Ze werd ontworpen door William Cowlishaw en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het ommuurde terrein heeft een lange rechthoekige vorm met aan de straatkant een schuine zijde en is 1.008 m² groot. Het Cross of Sacrifice staat centraal aan de toegang dat bestaat uit een enkelvoudig traliehek. Er worden 148 doden herdacht. Geschiedenis Langs de weg van Wieltje naar Sint-Juliaan stond een boerderij die door de Britse troepen "Cheddar Villa" werd genoemd. Dit was ook de aanvankelijke naam van deze begraafplaats. Maar in april 1915 werd tijdens de Tweede Slag om Ieper in deze streek hevig gevochten waarna de gesneuvelden op deze plaats werden begraven. Omdat 101 van de 148 slachtoffers tot de 2nd Seaforth Highlanders behoorden werd op vraag van de bevelvoerende officier in 1922 de naam gewijzigd in Seaforth Cemetery. Er liggen 147 Britten (waaronder 21 niet geïdentificeerde) en 1 Canadees begraven. Voor 19 Britten werden Special Memorials opgericht omdat hun graven door artillerievuur werden vernietigd. Er zijn twee massagraven met respectievelijk 18 en 75 doden. Hun grafzerken staan langs de linker en rechter muur opgesteld en zij worden herdacht met twee Duhalow Blocks. Op een herdenkingsplaat achteraan op de begraafplaats staan 23 namen van leden van de Seaforth Highlanders die hier gesneuveld zijn maar van wie men niet weet waar ze begraven liggen. Hun namen staan ook vermeld op de Menenpoort. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Minderjarige militair soldaat John Cecil Allen van de Northumberland Fusiliers was 17 jaar toen hij op 26 april 1915 sneuvelde. Externe links Seaforth Cemetery, Cheddar Villa op de website van de CWGC. Seaforth Cemetery, Cheddar Villa op de website van WO1.be
Sint-Albertuskerk (Zwartberg)

De Sint-Albertuskerk is een zogeheten mijnkathedraal die zich bevindt aan het kerkplein te Zwartberg. Deze bakstenen zaalkerk werd gebouwd in de periode 1939-1941 naar ontwerp van Henri Lacoste. Het bakstenen gebouw heeft een zeer massieve aangebouwde toren, waarbij het eigenlijke kerkgebouw, voorzien van een hoog en steil zadeldak, bijna in het niet valt. De toren is geconcipieerd naar het voorbeeld van de toren van de Sint-Niklaaskerk te Veurne. De voorgevel wordt gekenmerkt door de diepe, hoge mijtervormige vensters, waarin kristalglas in beton is gevat. Dit was in die tijd een nieuwigheid. Het ingangsportaal heeft een zadeldak dat evenwijdig is aan dat van het kerkgebouw. Het interieur van de kerk is schemerdonker. Het bevat een bronzen kandelaar, een 9 meter hoge Barbaratoren en Venetiaans glasmozaïek. Het altaar, de ciborie en de beide ambonen werden ontworpen door Henri Lacoste. De kerk vormt met de pastorie een harmonieus ensemble. De pastorie is via een overdekte gang met de kerk verbonden. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Aldegondiskerk (Kleine-Spouwen)

De Sint-Aldegondiskerk is de parochiekerk van Kleine-Spouwen, gelegen aan de Sint-Aldegondisstraat. De kerk heeft een gotische mergelstenen toren uit de 14e eeuw, die een neogotisch portaal bezit en gedekt wordt door een ingesnoerde naaldspits. Het gotische kerkgebouw werd in 1896 zeer ingrijpend verbouwd in neogotische stijl onder architectuur van Mathieu Christiaens. Ook in 1960 werd de kerk nog aanmerkelijk vergroot in een meer neoromaans aandoende stijl. Meubilair De kerk bezit een drietal beelden, alle in gepolychromeerd hout uitgevoerd, en wel een Sint-Amandus (16e eeuw), een Sint-Aldegondis (17e eeuw) en een Onze-Lieve-Vrouw met Kind (18e eeuw). Vanaf de kerk, op een heuvelkam gebouwd, heeft men een fraai uitzicht over de omgeving, met inbegrip van de Commanderij Alden Biesen. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Amanduskerk (Erps)

De Sint-Amanduskerk is een neogotische kerk in de Vlaams-Brabantse gemeente Kortenberg in het centrum van België. Op dezelfde locatie werd reeds in de vroege middeleeuwen een kerk in Romaanse stijl gebouwd die evenwel na een blikseminslag op de toren in 1706 afbrandde. De Sint-Amanduskerk ligt in de deelgemeente Erps-Kwerps aan het dorpsplein van Erps. Zij dateert uit het midden van de 19e eeuw en werd afgewerkt in 1864. De classicistische apsis dateert evenwel reeds uit het einde van de 18e eeuw. De zijbeuken werden reeds gebouwd in 1773 naar plannen van Laurent-Benoît Dewez. De doopvont van de kerk dateert van 1724 en het orgel van 1752 De zijaltaren zijn barok en werden in 1785 overgekocht van de opgeheven priorij van Groenendaal. In de noordelijke zijbeuk van de kerk bevindt zich een altaar in Lodewijk XV-stijl, deze stijl werd eveneens gehanteerd voor de houten lambrisering van het koor. In het koor bevinden zich grote barokke doeken van Pieter-Jozef Verhaghen uit 1785, het ene gewijd aan Sint-Barbara, het andere aan Sint-Donatus. Het geheel werd in 1981 erkend als monument van onroerend erfgoed en behoort tot het cultureel erfgoed in België.
Sint-Amorkapel (Munsterbilzen)

De Sint-Amorkapel is een kapel in het Munsterbos te Munsterbilzen in de Belgische gemeente Bilzen. Deze betreedbare kapel werd na de Tweede Wereldoorlog gebouwd met materialen die afkomstig waren van in de oorlog verwoeste monumenten. De bouwstijl is bijzonder, en heeft meer iets weg van een kasteeltje dan van een kapel. In 2008 werd het interieur van de kapel door vandalen vernield, waarbij ook een beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Vlaanderen werd verwoest. Wel is er nog een houten beeld van de heilige Amor aanwezig. Het is een kopie van het Sint-Amorbeeld te Maastricht en werd vervaardigd door Charles Vos. Externe link Sint-Amorkapel
Église Saint-Antoine-de-Padoue de Charleroi

L'église Saint-Antoine-de-Padoue de Charleroi est un édifice religieux situé à Charleroi en Belgique. Histoire La Ville Basse de Charleroi où est située l'église, est créée en 1675 sur ordre de Louis XIV qui occupait alors les lieux. La carte de Ferraris de la fin du XVIIIe siècle indique un bâti relativement dense, sauf le vaste îlot à l'ouest, occupé en grande partie par le couvent des Capucins, construit en 1681, dont les jardins s'étendent jusqu'aux remparts. À la Révolution française, en 1796, le couvent est vendu comme bien national et l'église conventuelle, qui devient église paroissiale en 1804, est remplacée en 1830 par un nouvel édifice érigé par Jean Kuypers. La bénédiction a lieu le 15 septembre 1830 et la consécration par Gaspar-Joseph Labis, évêque de Tournai, le 16 avril 1835. Architecture Enserré dans l'habitat, l'édifice de style néoclassique est composé d'une nef avec deux bas-côtés et d'un chœur avec abside. Il est précédé d'un parvis de dalles en pierre bleue. La façade enduite montée sur soubassement est devancée par un portique tétrastyle ionique couronné d'un entablement portant un fronton triangulaire percé d'un oculus. L'entablement est prolongé en retour sur façade, chaque retour surmonté d'un attique. La toiture de zinc et d'ardoises est accentuée en façade par un imposant clocheton carré. Le portail possède un encadrement de calcaire mouluré, avec les montants sur bases et le linteau droit surmonté d'une corniche portant une baie d'imposte en demi-lune. À l'intérieur, également enduit, la nef principale comporte cinq travées d'arcades en plein cintre sur colonnes toscanes. Elle est éclairée par des oculi au niveau de la voûte en berceau. Le maître-autel est l'œuvre du sculpteur anversois Jean Baptiste Van Hool. Les collatéraux sont sous plafonds, avec baies en demi-lune sur pilastres. Le chœur est de même facture mais aveugle dans l'axe. Notes et références Annexes Bibliographie Charleroi Ville-basse : un quartier, une paroisse, un carrefour, Charleroi, A.s.b.l. Saint-Antoine, 1987, 94 p. — Ouvrage publié à l'occasion du 150e anniversaire de la consécration de l'église Saint-Antoine, le 16 avril 1837. En collaboration avec la Société royale d'archéologie et de paléontologie de Charleroi. n.c. (Ministère de la Communauté Française, Administration du Patrimoine Culturel), Le patrimoine monumental de la Belgique, vol. 20 : Wallonie, Hainaut, Arrondissement de Charleroi, Liège, Pierre Mardaga, éditeur, 1994, 602 p. (ISBN 2-87009-588-0 et 978-2-8700-9588-1, OCLC 312155565, lire en ligne) Anne-Catherine Bioul, Alain Dauchot et Jean Alexandre Pouleur, Charleroi, ville d'architectures : Du Temps des Forteresses aux Années Folles 1666-1940, Bruxelles, Atelier Ledoux, Espace Environnement, 1992, 104 p. Articles connexes Liens externes Photographies anciennes de l'église Saint-Antoine-de-Padoue sur le site de l'Institut royal du Patrimoine artistique (IRPA) Présentation sur le site des églises ouvertes Portail de Charleroi Portail de l’architecture chrétienne Portail du néo-classicisme Portail du catholicisme
Sint-Apolloniakapel (Genoelselderen)

De Sint-Apolloniakapel (ook: witte kapel) is een betreedbare kapel die zich bevindt aan de kruising van de Millerstraat en het Hoogboschveld ten oosten van Genoelselderen. Dit is een merkwaardige, ronde kapel uit omstreeks 1700, die gelegen is op een vrij hoge kunstmatige heuvel die in de 20e eeuw met kasseien werd bezet. Een trap voert naar het gebouwtje, dat is uitgevoerd in baksteen met hoekbanden van mergelsteen. De ingangspartij springt vooruit en is in mergelsteen uitgevoerd. Het koepelvormige dak is van latere datum dan de bouw. Het gebouwtje was oorspronkelijk een wachttoren. In de gevel bevinden zich nog twee schietgaten. Tijdens de 18e eeuw werd het torentje ingekort en omgevormd tot kapel.
Sint-Catharinakerk (Mopertingen)

De Sint-Catharinakerk is de parochiekerk van Mopertingen, gelegen aan de Sint-Catharinastraat 11, in het zuiden (Haspengouw) van de provincie Limburg. Oorspronkelijk was er in Mopertingen een kapel, die onderhorig was aan de parochie van Eigenbilzen. In 1839 werd Mopertingen een zelfstandige parochie, en in 1840 kwam een neoclassicistische kerk tot stand, ontworpen door Lambert Jaminé. Van deze kerk rest slechts de toren. Daar werd in 1900 een nieuwe, neoromaanse kerk tegenaan gebouwd, die ontworpen is door Hyacinth Martens. Het is een bakstenen kruisbasiliek. Van het kerkmeubilair is een deel afkomstig uit de voormalige kapel, zoals een Sint-Barbara in gepolychromeerd hout (eind 16e eeuw) en een Onze-Lieve-Vrouw met de Rozenkrans en Sint-Dominicus. De communiebank is uit het 4e kwart van de 18e eeuw. Uit de 19e eeuw stammen een calvariegroep, biechtstoelen en altaren. De preekstoel is uit begin 20e eeuw. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Eventiuskerk

De Sint-Eventiuskerk is een parochiekerk in de Genkse wijk Winterslag, gelegen aan Noordlaan 80. De kerk werd omstreeks 1935 gebouwd voor de tweede cité van Winterslag. De architect van de kerk was Auguste vanden Nieuwenborg. Merkwaardig is dat deze kerk gewijd is aan een zeer onbekende heilige, namelijk Sint-Eventius, waarvan het bestaan tegenwoordig wel in twijfel wordt getrokken. Het is een wit gebouw met een opvallend groot zadeldak dat ook de koorzijde van de kerk goeddeels afdekt en voorzien is van oranjerode dakpannen. Op het dak bevinden zich twee dakruitertjes, maar een toren ontbreekt.
Sint-Gertrudiskerk (Beverst)

De Sint-Gertrudiskerk is de parochiekerk van Beverst, die zich bevindt aan de Beverststraat. Geschiedenis Er bestond al sinds de 8e eeuw een quarta capella, onderhorig aan de parochie van Hoeselt, die in de 8e eeuw van die van Tongeren werd afgescheiden. De kapel was gewijd aan Gertrudis van Nijvel. Het tiendrecht was in handen van het Onze-Lieve-Vrouwekapittel van Hoei. In 1801 kwam de kapel onder Munsterbilzen, in 1805 onder Bilzen, en in 1839 werd Beverst een zelfstandige parochie. Gebouw De huidige kerk werd gebouwd in 1896, en architect was Hyacinth Martens. Het is een neogotische bakstenen kerk waarvan de toren een ingesnoerde naaldspits heeft en geflankeerd wordt door een lager, veelhoekig, traptorentje. De driebeukige basilicale kruiskerk heeft een vrij hoog middenschip. Het interieur is gepleisterd en is voorzien van neogotische muurschilderingen. Galerij Meubilair Het interieur is voornamelijk neogotisch en stamt uit de 2e helft van de 19e eeuw. De communiebank werd in 1898 geschonken door de graaf van Schoonbeek en is tegenwoordig omgevormd tot een altaar. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Gertrudiskerk (Gruitrode)

De Sint-Gertrudiskerk is de parochiekerk van Gruitrode, gelegen aan de Ophovenstraat en toegewijd aan Gertrudis van Nijvel. Geschiedenis De in 1417 gebouwde kerk heeft voorgangers gekend waarvan meer bekend werd dankzij opgravingen tijdens de restauratie van 1989. Toen vond men bouwresten uit de karolingische en de romaanse tijd. Ook de huidige toren toont nog aspecten van het voormalige romaanse bouwwerk. De huidige kerk, in laatgotische stijl, werd gebouwd toen de Duitse Orde de heerlijkheid Gruitrode verwierf. De Orde bezat ook het tiendrecht en het patronaatsrecht van deze kerk. Tussen 1650 en 1675 werd de kerk gerestaureerd door toedoen van Commandeur Johan Adriaan van Bylandt, van wie nog een grafsteen te vinden is. Van 1887-1890 vond restauratie plaats door Léon Jaminé. In 1909 was er een brand, waarna het schip met één travee werd verlengd en ook de toren werd vernieuwd. Hiervoor verantwoordelijk waren Hyacinth Martens en Vincent Lenertz. Van 1989-1991 vond opnieuw een restauratie plaats. Gebouw Het gebouw is een laatgotische kruisbasiliek die opgetrokken is in mergelsteen. De gedeeltelijk ingebouwde vierkante westtoren heeft vier geledingen en is gedekt met een ingesnoerde naaldspits. De transeptarmen zijn voorzien van trapgevels. Het interieur is eveneens van mergelsteen en overdekt met kruisribgewelven. Meubilair Tot de schilderijen behoren: Aanbidding der Herders (18e eeuw); Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans (17e eeuw); Marteldood van Sint-Catharina (1690-1700). De kruiswegstaties werden in de 19e eeuw geschilderd als kopieën van diverse meesterwerken. Tot de beelden behoren een Calvariegroep in gepolychromeerd hout (1520-30); een Sint-Gertrudisbeeld uit de werkplaats van Jan van Steffeswert in gepolychromeerd hout (1520-30); een Piëta in gepolychromeerd hout, uit omstreeks (1480?); een beeld van Sint-Jacobus de Meerdere, door de Meester met de Pijpplooien, in gepolychromeerd hout (1460-70). Het hoofdaltaar is neogotisch, evenals de communiebank (1945). De neogotische zijaltaren dateren uit de 2e helft van de 19e eeuw. De eikenhouten biechtstoelen zijn in Lodewijk XIV-stijl. Eén ervan stamt uit 1699. De eikenhouten koorlezenaar is uit de 2e helft van de 18e eeuw. Het doopvont is uitgevoerd in zwart en wit marmer (1777). In het koor bevindt zich een glas-in-loodraam met voorstelling van de Calvarie met Maria Magdalena, en wapens en portretten van de opdrachtgevers. Dit waren Hendrik I van Merode, heer van Pietersheim, en zijn vrouw Francisca van Brederode (1553). In de kerk is ook de grafsteen van Adriaan van Bylandt, Commandeur van de Duitse Orde, uit de 2e helft van de 17e eeuw. Buiten zijn nog enkele 17e-eeuwse grafkruisen te vinden. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Harlindis en Relindiskerk (Ellikom)

De Sint-Harlindis en Relindiskerk is de parochiekerk van Ellikom, gelegen aan de Weg naar Ellikom, in de gemeente Meeuwen-Gruitrode in Belgisch Limburg. De parochie is zeer oud en de stichting gaat mogelijk tot de 9e eeuw terug. Een 12e-eeuws Romaans kerkje, opgetrokken uit Maaskeien en silex, werd in 1842 gesloopt en vervangen door een neoclassicistisch kerkje dat ontworpen was door Lambert Jaminé. Van 1958-1960 werd gebouwd aan een nieuwe kerk, het huidige gebouw. Dit bakstenen gebouw is in een stijl met zowel traditionalistische (basilica) als modernistische elementen (strakke lijnen, nauwelijks ornamentiek). De kruisbasiliek heeft een vrijstaande toren en werd ontworpen door Jan Dreesen. Interieur Het interieur kent moderne elementen, zoals de kruiswegstaties en de glas-in-loodramen, ontworpen door Geroen de Bruycker, en uitgevoerd door kunstsmid C. Muylle en glazenier Ri Coëme. Van De Bruycker is ook het fresco Drievuldigheid, dat het koor siert. Ook zijn er enkele zeer oude beelden, zoals de beeldengroep op het doksaal, afkomstig van een apostelenbalk en toegeschreven aan een navolger van de Meester van Elsloo (1520-1530). Een Calvariegroep in gepolychromeerd hout is van de Meester van Elsloo en stamt uit dezelfde tijd. Het beeld van Sint-Lucia is 17e- of 18e-eeuws en in gepolychromeerd hout uitgevoerd. Hetzelfde geldt voor de midden-18e-eeuwse beelden van Onze-Lieve-Vrouw met Kind, en Sint-Harlindis en Relindis. Ook het doksaal is uit deze tijd. Het hardstenen doopvont is uit 1627 en bevat het wapenschild en initialen (CDI) van de toenmalige pastoor, Christianus Dierna. Uit 1960 dateert een reliekhouder voor de Heilige Relindis, uitgevoerd in messing met rotskristallen daarin gevat, door Willy Ceyssens. Er zijn messing altaarkandelaars uit 1700, en ook zijn er 18e-eeuwse kandelaars in geel- en roodkoper. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Hubertuskerk (Neerglabbeek)

De Sint-Hubertuskerk is de parochiekerk van Neerglabbeek, gelegen aan de Loostraat. Geschiedenis De Sint-Hubertuskerk was vanouds een kwartkerk, afhankelijk van de Sint-Lambertusparochie te Opglabbeek. In 1219 schonken de Graven van Loon het patronaatsrecht en het tiendrecht aan de Abdij van Averbode. Soms had Neerglabbeek een eigen priester, maar meestal bediende de pastoor van Opglabbeek deze kerk. Pas in de 19e eeuw werd Neerglabbeek een zelfstandige parochie. Oorspronkelijk stond hier een Romaans gebouw, opgetrokken uit breuksteen en Maaskeien. Van dit gebouw zijn nog delen in de huidige kerk verwerkt, zoals in de onderbouw van de toren en wellicht ook in de plint van het schip. Dit gebouw bestond al in de 13e eeuw. In de 13e eeuw werd de bovenbouw van de toren gebouwd in een overgangsstijl tussen Romaans en vroeg-gotisch. Omstreeks 1459 werd het gotische koor en middenschip gebouwd. In 1668 werd het schip verbouwd, terwijl begin 19e eeuw de zijbeuken werden verbreed en voorzien van vlakke zolderingen. In 1934 werd het schip in neogotische stijl vergroot door Karel Gessler. In 1994 werd de kerk gerestaureerd onder leiding van E. Martens. Een ommuurd kerkhof omringt het kerkgebouw. Gebouw De huidige kerk is driebeukig, met een zware vierkante voorstaande westtoren onder tentdak. De onderbouw van deze toren bestaat uit breuksteen, voornamelijk Maaskeien, en dateert uit de 13e eeuw. Het schip is van mergelsteen, met een plint van breuksteen. Het driezijdig gesloten koor is van mergelsteen met een plint van kalksteen. Het kruisribgewelf is 15e-eeuws.In het koor is een opschrift aangebracht dat het jaartal 1459 toont. Meubilair Een groot deel van het meubilair is neogotisch. Er is een beeldje van een knielende Sint-Hubertus uit de 2e helft van de 16e eeuw. Uit 1784 is het schilderij: De bekering van Sint-Hubertus, door Jan Aerts. Dit is afkomstig uit de Antonietenkerk te Maastricht. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Jan-Baptistkerk (Ruiter)

De Sint-Jan-Baptistkerk (ook: Ruiterskerk of Sint-Jan-de-Doperkerk) is de parochie-kerk van Ruiter, een gehucht in de gemeente Waasmunster. De kerk is gelegen aan de Sousbeekstraat 103. Geschiedenis Oorspronkelijk waren de gelovigen van Ruiter aangewezen op de Onze-Lieve-Vrouwekerk in Waasmunster-Centrum. De onderpastoor van deze parochie ijverde voor een eigen kerkgebouw in de afgelegen buurtschap Ruiter. Mede door steun van de Jean-Baptiste Vermeulen van Kasteel Ortegat kwam in 1876 een noodkerk tot stand. Deze was gewijd aan het Allerheiligst Hart van Jezus. De familie Vermeulen stelde grond en financiën voor de bouw van de definitieve kerk en pastorie ter beschikking. Toen Jean-Baptiste overleed, wenste de weduwe, barones Dons de Lovendegem, dat de kerk ter nagedachtenis van haar overleden man aan Sint-Jan Baptist zou worden gewijd. Gebouw De kerk is gebouwd in de neogotische stijl en is ontworpen door architect Arthur Verhaegen. Het gebouw, gereedgekomen in 1877, geldt als voorbeeld van de sobere bouwstijl die geïnspireerd is door de dertiende-eeuwse Brugse gotiek. De kerk heeft bijpassend neogotisch meubilair van de hand van beeldhouwer Vanden Eynde uit Gent. Verhaegen tekende zelf voor de ramen. Vlaams minister Geert Bourgeois maakte in juni 2012 bekend dat de kerk onder monumentenbescherming komt te vallen. De kerk is recent gerenoveerd waarbij de derde en laatste fase afgerond is in december 2009. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen Referenties
Sint-Jozefkerk (Smeermaas)

De Sint-Jozefkerk is de parochiekerk van Smeermaas, gelegen aan het Bauduinplein. Geschiedenis Smeermaas kende vanouds een Sint-Annakapel. De eerste kerk, gewijd aan Sint-Jozef, werd omstreeks 1875 gebouwd. Aanvankelijk afhankelijk van de parochie van Lanaken, werd ze in 1892 tot parochiekerk verheven. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd deze kerk zwaar beschadigd, en slechts provisorisch hersteld. Reeds in 1952 werd een stuk grond gekocht in het nieuwe centrum van Smeermaas, en de architecten Erens en G. Daniëls ontwierpen een kerkgebouw in modernistische stijl, dat van 1956-1957 werd opgericht. Gebouw Het is een bakstenen zaalkerk onder zadeldak, voorzien van een betonnen front en dito portaal. De kerk wordt geflankeerd door een praktisch vrijstaande, vierkante, toren, waarvan de bovenverdieping is opengewerkt en die gedekt wordt door een lessenaardak. Diverse kunstenaars hebben meegewerkt aan de aankleding en inrichting van het gebouw. Zo is er een beschilderd kruis op de voorgevel. Piet Killiaerts ontwierp het groenmarmeren altaar, en Edmond Florens schilderde de Kruiswegstaties en ontwierp tevens het glas-in-loodraam. Ook is er een beeld van de verrezen Christus, en een Mariabeeld, alles in modernistische stijl.