NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Maison de la Radio (Ixelles)

Il Flagey, l'antica Maison de la Radio è stato creato nel 1930 sotto il nome di Istituto Nazionale Belga di Radiodiffusione (Institut National Belge de Radiodiffusion), e si trova a place Flagey nel comune di Ixelles, in un palazzo in stile decò concepito da Joseph Diongre (1878-1963). L'edificio possiede degli angoli smussati che mascherano il volume massiccio di questa costruzione in mattoni giallo-ocra e granito (pierre bleu). L'orizzontalità è sottolineata dalle vetrate a nastro e dalla tettoia a sbalzo lungo tutto il piano terra. L'opera è paragonata ad un transatlantico con i suoi ponti ed i suoi lunghi corridoi. All'interno è stato convervato il mobilio originale in stile Art Déco. L'idea alla base di questo edificio ha ricevuto il primo premio del concorso organizzato per la costruzione della Maison de la Radio. Il cantiere è durato dal 1935 al 1938, ed allora era una delle prime case della radio (maisons de la radio) in Europa. Sopra un suolo cedevole a causa di una falda freatica, si è dovuto installare un sistema di pompaggio permanente. Il palazzo è costruito su una piastra di cemento e fogli di rame. Dopo la fine dei lavori nel 1938, l'INR iniziò a trasmettere regolarmente dalle 06:45 alle 24:00. L'edificio comprende 12 studi di registrazione di pianta trapezoidale fra cui il celebre Studio 4 con un organo da 8000 canne. I locali sono climatizzati e serviti da 13 ascensori, inoltre sono dotati delle più moderne strumentazioni radiofoniche. La torre d'angolo serve a proteggere il ripetitore televisivo. L'isolamento acustico è ottimale. Nel 1953, fu lanciato il primo telegiornale belga. Nel 1960, apparve la sigla RTB da Radiodiffusion Télévision belge (Radiodiffusione Televisione belga). La sigla RTBF non apparve che nel 1977. Nel 1998, la scomparsa INR è stata messa sotto tutela e venduta alla società anonima « La Maison de la Radio Flagey ». Rinnovato ed inaugurato nel settembre 2002 col nome di Flagey, ha ritrovato la sua funzione originaria con la creazione di uno spazio musicale con studi di registrazione, sale per concerti e cinema, diventando un luogo con una programmazione eclettica. Vi si svolgono dei fine settimana scoperti, proiezioni d'immagine e suoni, concerti trampolino, sequenze cinema-brunch una domenica al mese... e molto altro ancora. Dal 2005, la Maison de la Radio è la residenza della Brussels Philharmonic. Fondata nel 1935 come Orchestra radiofonica delle Fiandre, è ritornata ad utilizzare lo Studio 4 al termine del suo restauro. Anche il Vlaams Radio Koor (Coro Radiofonico delle Fiandre) ha sede alla Maison de la Radio ed utilizza principalmente lo Studio 1. Inoltre, la Maison de la Radio è sede dei principali media fiamminghi di Bruxelles: la radio FM Brussel, il quotidiano 'Brussel Deze Week', TVBrussel e il sito web brusselnieuws.be Note Voci correlate Flagey (Bruxelles) Place Flagey Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Edificio Flagey Collegamenti esterni La Maison de la Radio, su elsene.irisnet.be. URL consultato il 17 maggio 2006 (archiviato dall'url originale l'8 settembre 2005). Sito ufficiale di Flagey, su flagey.be.
Théâtre Marni

Le Théâtre Marni (Le Marni) est une salle de spectacle bruxelloise située à Ixelles, rue de Vergnies. Historique Ouvert comme cinéma en 1948 sur la place Eugène Flagey sous la direction de Joseph Weckx qui possédait plusieurs salles dans les quartiers d’Etterbeek et Saint-Gilles, cette grande salle de 1 700 places avait une programmation populaire : Les Dix Commandements, Le Troisième Homme, Le Jour le plus long, La Grande Vadrouille, etc., et pouvait déjà être considérée comme un cinéma de deuxième vision. À la fin des années 1960 plusieurs grands films sont même sortis en première vision. Lors du déclin des salles de quartier au début des années 1970, on tenta d’en faire une salle de spectacle : plusieurs concerts importants de Johnny Hallyday, Joe Dassin, Duke Ellington, peu de temps avant son décès, y prirent place. Après sa fermeture en 1974, le lieu a servi de salle de répétition pour l’Orchestre symphonique et les chœurs de la RTBF jusqu’en 1982, de studios pour Living Films, de salle de bowling et de snooker. Il est ensuite transformé en théâtre par l’Ensemble Théâtral Mobile qui l’inaugure le 2 octobre 1997 avec Une paix royale de Pierre Mertens dans une adaptation de Michèle Fabien. Dès l’année suivante, l’Ensemble théâtral Mobile en est expulsé et le lieu est repris en location par la Communauté française de Belgique qui en fait un lieu culturel polyvalent. Lien externe Site officiel Notes et références Portail des arts du spectacle Portail de la musique Portail de Bruxelles
Blauw Kasteel

Het Blauw Kasteel is een beschermde site nabij de tot de West-Vlaamse gemeente Oostkamp behorende plaats Moerbrugge. Het staat in de Ravenbosstraat 10. Het monument werd beschermd bij Ministerieel Besluit van 31 juli 1997. Geschiedenis De oudste vermelding van het Blauw Kasteel klimt op tot omstreeks 1360, maar de site is heel wat ouder. Archeologisch onderzoek heeft op het omwalde opperhof sporen aan het licht gebracht van een gebouw uit de 11de of 12de eeuw. Vermoedelijk tijdens het tweede kwart van de 16de eeuw liet de familie Van Mander, de toenmalige eigenaar van het leengoed, het huidige kasteel bouwen. Het bestond uit een woontoren, geflankeerd door traptoren en omgeven door een walgracht, die op sommige plaatsen meer dan 15 meter breed was. De woontoren, waarvan de ramen in verdiepte vensternissen gevat zijn, sluit aan bij de Brugse baksteengotiek. Oorspronkelijk telde de woontoren een kelder en drie verdiepingen. Per verdieping was er telkens een kamer, toegankelijk via de natuurstenen spiltrap in de traptoren. De moerbalken van de ruimte op de benedenverdieping rusten op twee figuratieve consoles met de afbeelding van een mannen- en vrouwenhoofd. Ze maken deel uit van een renaissancistische muurschildering met floralre motieven, die tijdens de recente restauratiewerken aan het licht kwam. Het Blauw Kasteel werd omstreeks 1600 een pachthoeve, die aan het begin van de 19de eeuw eigendom werd van de markiezen Arconati-Visconti. Herhaaldelijk werden aan het landhuis verbouwingswerken uitgevoerd. In de loop van de 18de eeuw werd de derde verdieping van de woontoren afgebroken en werd tegen de noordgevel een bescheiden woonhuis van drie traveeën opgetrokken. De spits van de traptoren werd wellicht in de loop van de eerste decennia van de 19de eeuw vervangen door kantelen. Na een grondig archeologisch en bouwhistorisch onderzoek, werd het vervallen Blauw Kasteel in 2002 volledig gerestaureerd. Alle storende elementen werden afgebroken, verschillende ramen werden opnieuw geopend, de bogen op de kelderverdieping werden weer vrijgemaakt en de spits van de traptoren werd gereconstrueerd. De wal rond het kasteel werd opnieuw uitgegraven en in de onmiddellijke omgeving werd een hoogstamboomgaard met lokale fruitvariëteiten aangeplant. Externe link Object op inventaris.vioe.be Voetnoten
Le Sauvenière

Le Sauvenière est un complexe cinématographique appartenant à l'ASBL les Grignoux et situé place Xavier Neujean dans le centre de Liège, en Belgique. Infrastructure Conçu et réalisé par les architectes Shin Bogdan Hagiwara, Thierry Decuypere et Jorn Aram Bihain (groupe V+), et ouvert le 9 mai 2008, le complexe dispose de quatre salles de cinéma avec une capacité totale de 798 places ainsi que d'une cour intérieure et une brasserie d'une capacité de 400 personnes où sont organisés de nombreux concerts, conférences. Il fait partie du réseau Europa Cinemas. Programmation Outre des productions « grand public », parfois projetées en 3D, la programmation réserve une place au cinéma d'auteur et au cinéma indépendant. Notes et références Voir aussi Articles connexes Cinéma belge Les Grignoux Liens externes Le Sauvenière Portail de Liège Portail du cinéma
Astrid Park

Astrid Park (French: Parc Astrid, pronounced [paʁk astʁid]; Dutch: Astridpark, pronounced [ˈɑstrɪtˌpɑr(ə)k]) is an urban public park in the municipality of Anderlecht in Brussels, Belgium. It is named in honour of Queen Astrid, the fourth Queen of the Belgians and wife of King Leopold III. It is home to the historic football club RSC Anderlecht, with the Constant Vanden Stock Stadium being located in the park's north-western corner. The park is surrounded by the Avenue du Roi-Soldat/Koning-Soldaatlaan, the Avenue Eugène Ysaÿe/Eugène Ysayelaan, the Avenue Théo Verbeeck/Théo Verbeecklaan and the Avenue Victor et Jules Bertaux/Victor en Jules Bertauxlaan. It is served by the metro stations Saint-Guidon/Sint-Guido and Veeweyde/Veeweide on line 5. History The park was inaugurated on 13 August 1911 and was designed in its current form by the landscape architect Jules Buyssens in 1926. It was named the Parc du Meir/Meirpark ("Meir Park") until 1935, when the mayor of Anderlecht decided to change its name in memory of Queen Astrid, the fourth Queen of the Belgians and first wife of King Leopold III, who died in a car crash that year. Since 1917, the football club RSC Anderlecht has played its home matches in the Constant Vanden Stock Stadium (formerly called the Émile Versé Stadium and also known as the Lotto Park for sponsorship reasons), located within the park. Therefore, the stadium is sometimes metonymically referred to as Parc Astrid. Gallery See also List of parks and gardens in Brussels History of Brussels Belgium in the long nineteenth century References Citations Bibliography Demey, Thierry (2010). Bruxelles en vert. Le guide des jardins publics (in French). Brussels: Badeaux. ISBN 978-2-930609-00-3. External links Media related to Astrid Park, Anderlecht at Wikimedia Commons Anderlecht page on Astrid Park (in French) Same, in Dutch (in Dutch)
Parc Astrid (Anderlecht)

Le parc Astrid (en néerlandais : Astridpark) est un parc public bruxellois situé dans la commune d'Anderlecht. Situation et accès Origine du nom Il est nommé en l’honneur de la reine des Belges, Astrid. Historique Le parc Astrid prend son origine de la propriété des époux Edmond et Cécile Ruelens-Lefebvre qui firent construire leur maison de campagne en 1873 sur une parcelle de 2,7 ha. Mr Ruelens était propriétaire d'une importante galerie de tableaux flamands du XVIIe siècle. Il meurt sans descendance en 1883 et la propriété est rachetée à sa veuve en 1906 par la commune d'Anderlecht. En 1907, le conseil communal adopta le projet d'un grand jardin public. Entre 1908 et 1928, la commune racheta une série de parcelles voisines pour atteindre un total de 15 ha. L'ancienne maison de campagne des époux Ruelens-Lefebvre fut démolie en 1986. La grande collection des tableaux Ruelens fut léguée par sa veuve à ses propres neveux et nièces de Valenciennes. Le parc fut par la suite nommé "Parc Astrid". 1911 : inauguration officielle du Parc d'Anderlecht (ou parc du Meir). 1914 : alors que le parc se situe en bordure de ville, mise à disposition de terrains au profit du Sporting Club de Football (RSCA), dont l'occupation va progressivement grignoter la surface du parc. 1920 : édification d'une première tribune en bois. 1926 : la commune confie une étude paysagère du parc à Jules Buyssens. 1980 : le club de football RSCA rénove et agrandit ses installations sportives dans le parc. 2005 : une 3e phase des travaux de rénovation du parc ne se réalise pas, faute de budget. février 2010 : alors que les travaux ne sont toujours pas commencés, la commune d'Anderlecht signe un accord cadre avec le RSCA. Cet accord soutient le RSCA pour développer les projets d’agrandissement du stade et parallèlement vise à limiter les futures taxes communales qui seront dues par le RSCA. Arbres remarquables Ci-dessous, quelques-uns des nombreux arbres remarquables du parc répertoriés par la Commission des monuments et des sites : Accessibilité Articles connexes Liste des parcs et jardins de Bruxelles Portail des espaces verts Portail de Bruxelles
Astridpark (Anderlecht)

Het Astridpark (Frans: Parc Astrid) is een park in de Belgische gemeente Anderlecht. Het park werd aangelegd in 1911 en heette aanvankelijk het Parc du Meir. In 1935 werd het hernoemd tot Astridpark, ter nagedachtenis aan de in dat jaar bij een auto-ongeluk omgekomen Belgische koningin Astrid. In het park is het het stadion van voetbalclub RSC Anderlecht gelegen, het Lotto Park. Dit stadion wordt ook wel aangeduid met de naam Astridpark. Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Den Botaniek

The Botanic Garden of Antwerp, which also carries the name Den Botaniek (also sometimes locally called Den Botanieken Hof or Kruidtuin), is a landscaped botanical garden created in 1825 in the inner city of Antwerp located at the Leopoldstraat, covering an area of slightly less than 1 hectare. Before that the park was, at the end of the 18th century, a plant garden for the Ecole Centrale and then the herb garden and later the vegetable garden of the Sint-Elisabethgasthuis in Antwerp. The Garden in its present form was laid out by dokter Claude-Louis Sommé and supported the lessons in external pathology at the école de médecine, an education in medicine. The gardeners home in the park dates back to 1870 and the entrance gate, designed by Pierre Bruno Bourla to 1826. Burla also designed the Orangerie of the garden which is however no longer situated within the current area of the garden. The Orangerie contains busts of Linnaeus and de Jussieu and the names of De L'Escluse, De L'Obel, Van Sterbeeck, Dodoens and Dumortier on the facade. The garden is managed by the City Council of Antwerp since 1926. Since January 1950 the herb garden is a protected landscape. The garden holds a collection of 2,000 plants, with in the Conservatory some cacti and other exotic plants. The garden is open daily, but the Conservatory remains closed on Sundays. Entrance is free. References
Plantentuin (Antwerpen)

De plantentuin van Antwerpen, officieel gekend als Den Botaniek en plaatselijk soms Den Botanieken Hof of Kruidtuin genoemd. De gebruikelijke negentiende-eeuwse benaming was jardin botanique. Het is een in 1825 aangelegde hortus botanicus aan de Leopoldstraat in de Antwerpse binnenstad. De tuin is iets minder dan 1 hectare groot. Aan het eind van de 18de eeuw was het een plantentuin voor de École Centrale en daarna de kruidtuin en later ook moestuin van het Sint-Elisabethgasthuis. Geschiedenis De tuin werd in zijn huidige vorm aangelegd door dokter Claude-Louis Sommé en ondersteunde de lessen uitwendige pathologie in de École de médecine, een opleiding in de geneeskunde. De hovenierswoning in het park dateert van 1870, de grote toegangspoort aan de zuidzijde, ontworpen door Pierre Bruno Bourla, van 1826. Bourla ontwierp ook de Orangerie van de tuin die evenwel niet meer binnen de huidige oppervlakte van de tuin gelegen is. De Orangerie bevat borstbeelden van Linnaeus en De Jussieu en de namen van De L'Escluse, De L'Obel, Van Sterbeeck, Dodoens en Dumortier op de gevel. In 1869 werd een standbeeld geplaatst van de 16e-eeuwse Antwerpse apotheker Peeter van Coudenberghe, die met zijn kruidtuin een voorloper was van deze latere plantentuin; dit beeld was ontworpen door de beeldhouwer Pierre-Joseph De Cuyper (1808-1883). In 1878 reorganiseerde botanicus Henri Van Heurck de tuin. Er werd een natuurhistorisch museum in opgericht, dat nadien verhuisde naar de Antwerpse Zoo. Architect Dieltiens ontwierp in 1884 een nieuwe Orangerie met les- en tentoonstellingslokalen. Vanaf 1926 wordt de tuin beheerd door het stadsbestuur van Antwerpen. Planten en vijver De tuin heeft een collectie van 2000 planten, met in de serre een aantal cactussen en andere uitheemse planten. De tuin is dagelijks geopend, de serre blijft op zondag gesloten. De toegang is gratis. De tuin heeft planten als Magnolia tripetala, Poncirus trifoliata, Japanse notenboom (Ginkgo biloba) en Cercidiphillum japonicum. De vijver huisvest Gunnera en bamboe. Een legende wil dat deze vijver ooit gebruikt werd als bloedzuigersputje, kweekplaats voor bloedzuigers; echter, de bloedzuigers in het Sint-Elisabethgasthuis gebruikt, werden altijd uit Frankrijk ingevoerd. Sinds 1996 beschikt de tuin ook over een varenhoek met de inheemse varensoorten eikvaren, mannetjesvaren, koningsvaren, tongvaren, brede stekelvaren, steenbreekvaren, dubbelloof en adelaarsvaren. Bescherming De plantentuin is sinds 1950 een beschermd cultuurhistorisch landschap en sinds 2009 een beschermd bouwkundig erfgoed. Externe link Antwerpen (stad): Den Botaniek
Les Grands Prés

Les Grands Prés (en forme longue Grands Prés - Shopping de Wallonie) sont un complexe commercial situé à proximité de la ville de Mons, en Belgique. Il dispose d'un centre commercial, d'un hypermarché Carrefour, ainsi que d'un Ikea. Le complexe dispose d’environ 4 600 places de parking dont 1 500 couvertes réparties sur 3 parkings. La galerie abrite 95 cellules commerciales ainsi que 4 kiosques sur environ 74 000 m2. Le retail park extérieur dispose, quant à lui, de 7 enseignes réparties sur un peu plus de 13 000 m2. Accessibilité Le complexe est accessible par l'autoroute E42. Il est également accessible via la ligne de bus 60 du TEC Hainaut partant de la gare de Mons, cette dernière étant à proximité. Le complexe est proche du parc scientifique Initialis, du hall d’exposition Mons Expo, des Archives de l'État, du complexe cinématographique Imagix et du site portuaire du Grand Large. Galerie de photos Notes et références Liens externes Site officiel des Grands Prés Site officiel de Union Investment - Propriétaire du centre commercial Site officiel de SCMS Ceusters - Gestion du centre commercial Portail du Hainaut Portail du commerce
Les Grands Prés

Les Grands Prés is een overdekt winkelcentrum in de Belgische stad Bergen. Het centrum werd geopend in 2003 en heeft een oppervlakte van 101.000 m². Geschiedenis Het winkelcentrum is gelegen aan de rand van het historische centrum van Bergen, waar voordien niet meer was dan een grote weide. Oorspronkelijk was het plan om hier een universiteitscampus te bouwen, maar deze plannen veranderden in een uitbreiding van het stadscentrum met een groot winkelcentrum. Hoewel weinig mensen potentie zagen in het project naar een ontwerp van ISIS Group/Urban Art Workshop, werd het doorgezet en werd het winkelcentrum in 2003 geopend. Bij de opening was 100 % van de winkels verhuurd. Het winkelcentrum werd grondig gerenoveerd en uitgebreid naar een ontwerp van DDS & Partners van 2014 tot 2016. Op 17 augustus 2016 werd de uitbreiding officieel geopend, waarmee de oppervlakte van het centrum meer dan verdubbelde van 45.000 m² naar 101.000 m² en het aantal winkels steeg van 70 naar 110. Een van de belangrijkste trekkers is een vestiging van IKEA van 34.000 m². Daarnaast is er een grote hypermarkt van Carrefour. Het centrum is eigendom van Union Investment Real Estate AG. Externe link Officiële website
Couchezmolen

De Couchezmolen, ook wel de witte molen genoemd vanwege z'n witgekalkte romp, is een stenen windmolen in Zarren, een deelgemeente van de Belgische gemeente Kortemark. Met een lengte van 25,3m behoort hij tot de grootste stenen molens van België. Geschiedenis De geschiedenis van de molen begon met Jan Couchez’ aanvraag om graan te mogen malen en olie te mogen slaan. Hij had echter onvoldoende rekening gehouden met de tijd die graan malen en olie slaan in beslag neemt. Z’n provinciale toelating om graan te mogen malen, liet hij dan ook al snel verwaarlozen. Hij liet in 1837 wel een olierosmolen en een staakmolen bouwen. De eerste jaren hield hij zich vooral bezig met de productie van olie. Enkele jaren later concludeerde hij dat de productie van de rosmolen tegenviel en besloot hij de molen te laten verbouwen tot een koren- en oliewindmolen. Daarvoor kreeg hij toestemming in 1845. In 1869 overleed Jan Couchez. Zijn weduwe Barbara Vandamme besloot in 1870 de molen alsnog te vernieuwen, en maakte er een bakstenen stellingmolen van, met een benedenverdieping -voor het slaan van olie- en zeven zolders. In 1894 werd er nog een stoominstallatie bij gebouwd. De molen kwam praktisch ongeschonden uit de Eerste Wereldoorlog. Er vielen twee burgerslachtoffers in 1914: Jerome Couchez en Romain Claeys die geëxecuteerd werden. Er zou die dag geschoten zijn op Duitse soldaten en als vergelding werden enkele jonge mannen opgelijnd. Elke tweede werd doodgeschoten. Naast Romain stond zijn broer Arthur, die het gebeuren wel overleefde. Tijdens de Duitse bezetting werd de stoominstallatie van de olieslagerij gebruikt om elektriciteit op te wekken voor de dorpskom van Zarren. Vanaf 1916 werd de stoominstallatie draaiende gehouden door Russische krijgsgevangenen, die o.a. ook een functie hadden op het pionierspark van Zarren. De molen overleefde zo goed als ongeschonden WO I. Een wiekbreuk zorgde ervoor dat in 1944 de molen met maar één roede (dus enkel twee wieken) draaide en in 1949 werd ten slotte besloten de molen buiten bedrijf te stellen. Restauraties In 1967 werd de sinds 14 april 1944 tot monument geklasseerde molen, gerestaureerd door de molenbouwers Peel uit Gistel. Weer raakte de molen echter in verval en er dreigde zelfs instortingsgevaar. In 1995 besloot de West-Vlaamse Molenwacht een noodoplossing door te voeren om verder verval te voorkomen. In 1997 werd de molen voor 27 jaar lang in erfpacht gegeven aan de gemeente Kortemark. De molen werd gerestaureerd door architect Carlos Rabaut - die afkomstig is uit de streek - en molenmakerij Wieme tussen 2002 en 2003. Slechts één jaar later brak, door een ongelukkige vangmaneuvre (remmen), de molenaskop en stond de molen er wiekenloos bij. Begin 2006 werd de reparatie van het monument door Wieme voltooid. Externe links Couchezmolen op wwmolens.be Couchezmolen op belgiumview.com 3D voorstelling van de molen, voor gebruikers van (Google) Sketch Up
Molí Curtius

El Molí Curtius és un antic molí a aigua del segle xvi que es troba a un rec artificial del Vesdre a Vaux-sous-Chèvremont, un nucli del municipi de Bèlgica de Chaudfontaine. El cos del molí, avui transformat en casa residencial, és en estil renaixement del Mosa. Història L'any 1549, el senyor de La Rochette, Warnier de Gulpen concedeix a dos empresaris, Raskin Germeau i Thomas Gilman el dret d'excavar un rec al Vesdre a Vaux-sous-Chèvremont a prop de Chaudfontaine. Hom hi construeix un martell hidràulic el 1564. Uns anys més tard, el rec s'ha abandonat i es troba en un estat de ruïna quan l'empresari liegès Joan Curtius el compra el 19 d'agost de 1595. Curtius, el comissari general de les municions del rei Felip II de Castella va crear un molí de pólvora a Vaux-sous-Chèvremont. Va fortificar les instal·lacions amb muralles i fossats, el que explica el nom del carrer "rue de la casmaterie". També va construir una casa. Va eixamplar l'illa format pel rec i el Vesdre en desviar el riu. El 1605 va adquirir tot el terreny de l'illa artificial. Avui, el rec s'ha assecat i les fortificacions han desaparegut.
Molino Curtius de Chaudfontaine

El molino Curtius es un antiguo molino de agua del siglo XVI que se encuentra en un canal artificial del río Vesdre en el paraje conocido como Vaux-sous-Chèvremont, un núcleo del municipio belga de Chaudfontaine. El edificio del molino hoy está transformado en una casa residencial. Historia En el año 1549, el señor de La Rochette, Warnier de Gulpen concede a dos empresarios, Raskin Germeau y Thomas Gilman, el derecho de excavar un canal en el río Vesdre, en Vaux-sous-Chèvremont cerca de Chaudfontaine. En 1564 se construye un martillo hidráulico. Unos años más tarde, el canal es abandonado y el molino se encuentra en un estado de ruina cuando el empresario liejès Jean Curtius lo compra el 19 de agosto de 1595. Curtius, Comisionario General de Provisiones de Guerra del rey Felipe II de España, destina el molino a la fabricación de pólvora. Amplia las instalaciones, construyendo una muralla, y levantando una casa-fuerte con foso.​ Ensanchó hacia el sur la isla formada por la acequia y el Vesdre al desviar el río. El 24 de mayo de 1605 adquiere también esta isla artificial llamada Isla de Ster y que convierte en una instalación paramilitar. Hoy la acequia se ha desecado y las fortificaciones han desaparecido. Referencias Enlaces externos Web de la comuna de Chaudfontain con información sobre el molino