NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kasteel Carolinaberg

Het Kasteel Carolinaberg (ook: Karolinaberg) is een kasteel te Stokkem, gelegen aan de Steenkuilstraat 70. Het huidige gebouw stamt uit 1878, maar de geschiedenis van een kasteel op deze plaats gaat veel verder terug. Geschiedenis Omstreeks 1036 werd op een natuurlijke hoogte aan de linker Maasoever Nieuwenborgh gebouwd. Deze burcht vormde een frequente verblijfplaats voor de Graaf van Loon. In 1361 stierf Graaf Diederik van Heinsberg in deze burcht. Vervolgens speelde de burcht een belangrijke rol in de Loonse Successieoorlogen. Na een beleg van vier weken werd de Loonse pretendent voor de graventitel, Godfried van Dalenbroek, in 1363 verslagen, waarmee het Graafschap Loon definitief in bezit kwam van het Prinsbisdom Luik. Ook de Prins-bisschoppen verbleven regelmatig in de burcht. Ook in het conflict tussen Prins-bisschop Johan van Horne en Willem van der Mark speelde het kasteel een rol: Nadat Willem in 1485 te Maastricht was onthoofd, werd het kasteel in 1486 ingenomen door aanhangers van Van der Mark. In 1515 werd de burcht, op last van Prins-bisschop Everhard van der Marck, verfraaid en vergroot, en werd een geliefde residentie voor deze heersers. In 1675 en 1678 werd het kasteel door de Fransen ingenomen. In 1679 vertrokken zij, na het kasteel te hebben ontmanteld. In 1681, tijdens de Negenjarige Oorlog, werd het kasteel bezet door Duitse troepen, en tijdens de Spaanse Successieoorlog, in 1702, waren het weer de Franse troepen die het bezetten, waar ze werden belegerd door Hollandse troepen. Dezen beschoten de burcht met granaten, waarbij ze voorgoed werd verwoest. In 1784 werd de ruïne voor het grootste deel gesloopt en de materialen ervan werden verkocht. Waarschijnlijk was het slopen van de restanten van de burcht al eerder begonnen. Uiteindelijk werd, in 1878, de site aangekocht door ene F. Caïmo, die arrondissementscommissaris te Tongeren was. Hij liet op deze plaats Kasteel Carolinaberg bouwen, vernoemd naar zijn overleden vrouw, Carolina de la Brassinne. Heden Het Kasteel Carolinaberg is een vierkant gebouw in eclectische stijl, voorzien van een ronde hoektoren en gedekt door een mansardedak. Achter het huis bevindt zich een koetshuis en een paardenstal uit dezelfde tijd. Ook werd er een park aangelegd, waarvan de oude beuk naast het kasteel nog een overblijfsel is. Ook in het park zijn nog enkele resten van de burchtruïne aan te treffen, terwijl er daarnaast overblijfselen zijn van de Beer en de Blauwmuur, oude oeververdedigingswerken vervaardigd uit (blauwachtige) kalksteen. De Maas, aan de oever waarvan de oorspronkelijke burcht werd gebouwd, is ondertussen een kilometer naar het oosten verschoven, maar een oude Maasarm ligt nog voor het kasteel. De uiterwaard tussen het kasteel en de huidige Maasbedding werd in de 2e helft van de 20e eeuw grotendeels vergraven voor grindwinning, waardoor plassen ontstonden die later werden ontwikkeld tot natuurgebied Negenoord. Externe link Onroerend erfgoed Foto
Kasteel Genenbroek

Kasteel Genenbroek is een kasteel direct ten oosten van de kom van Achel in de Belgische provincie Limburg. Het kasteel is gelegen aan Catharinadal 3. Gebouw Het huidige gebouw betreft een kasteel in Vlaamse neorenaissancestijl uit 1885, met een oudere kern. Het geheel, bevattende enkele trapgeveltjes, waarvan één geflankeerd door twee ranke torentjes, en ook een forsere hoektoren. Geschiedenis Het domein werd voor het eerst vermeld in 1496, toen er sprake was van een hoeve en jachthuis van de heren van Grevenbroek. Het was in de 15e en 16e eeuw achtereenvolgens in bezit van de families Van den Broeck en Van Bergen, het eind 16e eeuw aan de familie Schelen en in de 17e eeuw aan de familie Holtbecker. In 1742 behoorde het aan de kluizenaars van de Achelse Kluis, terwijl vanaf 1747 de adellijke familie De Hubens er woonde. Omstreeks 1758 werd door hen een nieuw kasteel gebouwd, wellicht op basis van een reeds bestaand, kleiner gebouw. Vervolgens kwam het aan de familie De Leonaerdts, en dezen vergrootten het kasteel door omstreeks 1791 een zuidvleugel aan te bouwen. In 1835 kwam het kasteeltje in bezit van de weduwe Wauters-de Sallez, en na haar dood in 1852 werd het verkocht aan Barthélémy de Theux de Meylandt. Deze stierf in 1874 en het kasteel kwam in bezit van diens schoonzoon, Alfred de Cornet d'Elzius de Peissant de Theux de Meylandt. Deze liet het van 1882-1885 verbouwen, waardoor het zijn huidige aanzien kreeg. De hoeve werd afgebroken, een nieuwe paardenstal en koetshuis verrees. Alfred stierf in 1898, en zijn zoon Georges verwierf het. In 1935 verkocht hij het kasteel aan de Kruisheren van Diest. Deze gebruikten het als studiehuis. In 1992 werd het verkocht aan de familie Kluijtmans. In koetshuis en paardenstal kwam een brasserie en een restaurant, terwijl het kasteel gerestaureerd werd en de – onjuiste – naam Kasteel Grevenbroek verkreeg. Het domein is tegenwoordig een privédomein. In 2021 is het kasteel gekocht door Peter Gillis die het laat restaureren tot woonverblijf Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Limburg (België) Externe link Onroerend erfgoed
Kasteel Quanonne

Kasteel Quanonne is een kasteelachtig herenhuis te Koersel. Het kasteel Quanonne ("het kanon", zoals het in de volksmond te Koersel wordt genoemd) is een van de bekendste gebouwen in het dorp. Met zijn goed bewaard achterliggend park is het kasteel zichtbepalend voor het centrum. Oorspronkelijk was het kasteeltje een herenhoeve, die in 1770 werd gebouwd door de familie Peeten. Dit betrof notabelen en grootgrondbezitters uit Aarschot. In 1850 werd de hoeve verbouwd tot een neoclassicistisch herenhuis, in de volksmond een "kasteeltje". Dit geschiedde door ene Frederik Quanonne, telg uit een vooraanstaande Franse familie, die in het huwelijk was getreden met Maria Peeten. Het was ook dit echtpaar dat het initiatief nam tot de aanleg van het park. In 1873 kwamen de kinderen Quanonne-Peeters op het kasteel wonen en in 1892 kwam, na de dood van Gaspard Peeten, het gehele bezit aan de familie Quanonne. In 1930 stierf, met Berthe Quanonne, ook dit geslacht uit. Nu kwam het kasteeltje in handen van particulieren. Het werd een dokterswoning en herberg. In 1954 kochten de Zusters van Maria van Landen het pand, en werd dit een tehuis voor welgestelde bejaarden, later enkel voor oudere zusters. In 1992 werd het gebouw weer verkocht en veranderde bijna in een opvangtehuis voor drugsverslaafden. Doch deze plannen vonden geen doorgang. Het kasteel is sinds 1995 eigendom van een inwoner uit Koersel, die er onder meer een antiekzaak in uitbaat en het gebouw restaureert. Zie ook Lijst van kastelen in Limburg (België) Lijst van kastelen in België Externe link Kasteel Quanonne
Château de Réthy

Le château de Réthy ou chateau du Four est une maison de campagne ressemblant à un château située dans la commune belge de Réthy. Il est situé le long de la route reliant Réthy à Kasterlee et a été construit en 1906 dans un style néo-gothique sur un projet de l'architecte Louvaniste Pierre Langerock pour le compte de François du Four, bourgmestre de Turnhout et propriétaire de l'imprimerie Brepols. Pendant les mois d'été, le château servit de résidence de vacances à la famille Du Four et, pendant l'hiver, des chasses y étaient organisées. Le magnifique parc paysager anglais de 30 hectares a été créé par l'architecte paysagiste bruxellois Jules Buyssens. La Klyn Hoeve, petite ferme en français, est situé à l'entrée du domaine. Cette ferme, avec son bâtiment principal, son potager et son verger, fournissait de la nourriture au château à l'époque. La Klyn Hoeve est probablement la plus ancienne ferme de Réthy. Elle est déjà mentionnée au XVIe siècle. Il a ensuite été utilisé comme grange dîmière. La ferme est actuellement utilisée comme brasserie. Le relais sert actuellement de résidence à un club de motards tandis que les anciennes écuries se trouvent de l'autre côté de la route. Celles-ci sont incluses dans le domaine de vacances De Linde. Voir aussi Liste des châteaux en Belgique Liens externes (nl) Fiche Inventaris de la région Flamande Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Kasteel van Rethy » (voir la liste des auteurs). Portail d'Anvers et de sa province Portail des châteaux
Kasteel van Rethy

Het Kasteel van Rethy is een kasteelachtig landhuis dat zich bevindt in de Belgische plaats Retie. Het is gelegen langs de baan Retie-Kasterlee en het is gebouwd in 1906 in neogotische stijl naar een ontwerp van de Leuvense architect Langerock in opdracht van François du Four, die destijds burgemeester van Turnhout en eigenaar van de drukkerij Brepols was. Tijdens de zomermaanden deed het kasteel dienst als vakantieverblijf voor de familie Du Four, en de winter werden er jachtpartijen georganiseerd. Het prachtig park van 30 ha in Engelse landschapsstijl werd aangelegd door de Brusselse landschapsarchitect Jules Buyssens. Aan de ingang van het domein bevindt zich de Klyn Hoeve. Deze hoeve voorzag, met zijn boerderij, moestuin en boomgaard, het kasteel destijds van levensmiddelen. De Klyn Hoeve is waarschijnlijk de oudste hoeve van Retie. Er werd reeds in de 16e eeuw melding van gemaakt. Ze werd toen gebruikt als tiendenschuur. Momenteel wordt de hoeve gebruikt als brasserie. Het koetshuis doet momenteel dienst als clubhuis voor een motorclub. Aan de overkant van de weg liggen de vroegere paardenstallingen. Deze zijn opgenomen in het vakantiedomein De Linde. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Antwerpen
Kasteel van Wurfeld

Het Kasteel van Wurfeld (ook: Kasteel Wurfeld) is een kasteel in het Maaseikse gehucht Wurfeld, gelegen aan Kapelweg 60. Het gebouw werd omstreeks 1640 gesticht door de gebroeders Willem en Jacob Croll, die kanunnik waren aan het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Maaseik. Dezen stichtten de Sint-Laurentiuskapel en bouwden daarbij een omgracht verblijf van twee verdiepingen, boven op een gewelfde kelder. Dit werd de kern van het huidige kasteel. Kasteeltje en kapel werden tijdens de Franse tijd niet onteigend en bleven bezit van de parochie van Maaseik. In 1840 werd het kasteeltje aan een particulier verkocht, en in 1900 werd het uitgebreid door de toenmalige kasteelheer, Ludovic Nagels. In 1913 en 1938 volgden nog uitbreidingen in eclectische stijl, door de bewoners Stéphanie Nagels en Adelin de Fraipont. Het kasteel ging Sans Souci heten. In de toren bevindt zich nog een gevelsteen met het wapen van de familie Croll, afkomstig uit de oude Sint-Laurentiuskapel. Ook is er in één der kamers nog een schouw uit het originele verblijf, met opschrift: Rara est concordia fratuum (zeldzaam is de eendracht tussen broeders) Vóór het kasteel bevindt zich een park van 2,5 ha met een aantal oude bomen, en een dreef naar de Kapelweg toe. Het kasteel is in gebruik als hotel. Begin 2026 is het hotel opgeknapt door de nieuwe uitbaters. Het oudste gedeelte uit 1640 is vernieuwd. Hier liggen 10 hotelkamers die volledig zijn gerenoveerd. Ook zijn 19 kamers van airco voorzien. Twee mazoutketels zijn vervangen door nieuwe propaangasinstallaties.
Katelijnepoortbrug (Mechelen)

De Katelijnepoortbrug is een liggerbrug over de Afleidingsdijle in de stad Mechelen. De brug bestaat uit één overspanning van 27 m lang, de breedte van de Afleidingsdijle. De brug is vernoemd naar de Katelijnepoort, wat de toegangspoort tot Mechelen was vanuit Sint-Katelijne-Waver. In het verlengde van de brug, binnen de ring R12, loopt de Sint-Katelijnestraat.
Klaaskensmolen

De Klaaskensmolen (ook: Kleeskensmolen) is een watermolen op de Bosbeek aan de Kleeskensmolenweg 20 te Neeroeteren. Deze onderslagmolen werd in 1548 opgericht en fungeerde aanvankelijk als oliemolen. In 1916 werd de molen als houtzaagmolen ingericht. Het is tegenwoordig zelfs de enige nog werkende watergedreven zaagmolen in Vlaanderen. In 1970 werd de molen aangekocht door de toenmalige gemeente Neeroeteren en in 1986 werd ze beschermd. Daarna werd ze gerestaureerd, waarbij een nieuw waterrad werd aangebracht. De molen is regelmatig geopend voor bezoek. In de nabijheid bevindt zich een horecagelegenheid.
Koninginnetunnel (Brussel)

De Koninginnetunnel is een tunnel gelegen in de Belgische hoofdstad Brussel. De tunnel maakt deel uit van de N277 of de Koninginnelaan. De tunnel loopt onder de spoorlijnen 25, 27, 36, 36N, 50 en 161/2. Ten zuiden van de tunnel bevindt zich dan ook het station Brussel-Noord.
Koutermolen (Harelbeke)

De Koutermolen is een houten staakmolen in het Provinciedomein De Gavers in Harelbeke. Hij dateert oorspronkelijk uit de achttiende eeuw en werd vier keer verbouwd. De molen is sinds 1944 erkend als monument. Benaming De naam verwijst naar de Veldrijkkouter of Molenkouter te Stasegem, waar de molen stond tot in 1981. Historie De oorspronkelijke Koutermolen werd tussen 1775 en 1789 opgericht door Pieter Gheysens. Het was de eerste molen in Stasegem. Hij werd voor het eerst vermeld op een kaart van 1789, gemaakt door landmeter P.C. Steur, in verband met het kalseien van de weg van Harelbeke naar Zwevegem. De molen stond een 300-tal meter ten zuiden van zijn huidige standplaats, aan de oostzijde van de tegenwoordige Masteluinstraat, waar nu het speelterrein van Chiro Stasegem is. In een latere kadastertelling was hij vermeld als oliecot. Op Palmzondag 1891 brandde de molen door onbekende oorzaak af. August Gheysens, de toenmalige molenaar van de Koutermolen, kon nadien vrijwel direct de Brandemolen in Deerlijk kopen, die uit elkaar was genomen om de onderdelen los te verkopen. In 1917 sloopten het Duitse leger de molen voor de aanleg van een landingsbaan in de Gavermeersen. In 1919 zocht Victor Gheysens, de zoon van August, een vervangende molen. Door een gelukkig toeval stond de eveneens in Deerlijk staande Statiemolen te koop. Deze molen was in 1897 verplaatst van Desselgem naar Deerlijk Statie. De molenaar kocht het werktuig en bracht hem met paard en kar naar Stasegem. De familie Gheysens bemaalde tot 1948 de Koutermolen. André Gheysens liet de molen nog regelmatig draaien tot 1968. In 1976 werd hij door de gemeente Harelbeke aangekocht in een volledig vervallen toestand, waarop de provincie West-Vlaanderen hem voor 1 frank had gekocht. In 1981-1986 werd de molen volledig gerestaureerd en heropgebouwd in het provinciedomein De Gavers . In 1987 ging hij officieel open en prijkt op een zes meter hoge belt. Hij draait regelmatig dankzij vrijwillige molenaars. In 2020 trok de provincie 246.826 euro uit voor een nodige tweede restauratie. Eigenschappen De Koutermolen beschikt over twee zolders: de maalzolder en de steenzolder. Verder heeft de Koutermolen twee koppels maalstenen en een haverpletter. De originele askop, die bij de heropbouw van de molen beschadigd raakte, werd naast het monument gezet.
Krijserskapel

De Krijserskapel, ook wel de Onze-Lieve-Vrouw-Toevlucht-der-Zondaarskapel genoemd, is een kapel in het dorpje Wiekevorst, een deelgemeente van Heist-op-den-Berg. De kapel bevindt zich aan de Kapelledijk. De kapel dateert uit 1754 en bevindt zich in de straat Kapelledijk. De kapel is gebouwd in grijze steen, voor de kapel ligt een hartvormige wegverharding in rode en witte steen. De kapel komt aan zijn naam omdat hier vroeger moeders met vaak huilende kinderen op bedevaart gingen.
Kruisherenkerk (Maaseik)

De Kruisherenkerk, ook wel Sint-Jacobskerk, is een barok kerkgebouw aan de Bosstraat te Maaseik. De kerk is in 1767 gebouwd als kloosterkerk van het Kruisherenklooster van Maaseik. Geschiedenis Oorspronkelijk stond hier de Sint-Jacobskapel, vermoedelijk een eenbeukige kerk, uitgevoerd in mergelsteen en kalksteen. Deze kapel werd -door de Kruisheren- vergroot en sterk verbouwd in 1767 en is één der weinige kerkelijke gebouwen met een interieur in Lodewijk XV-stijl. Het jaartal is terug te lezen in het chronogram: In Cruce mundi salus (in het Kruis is het heil der Wereld). In 1797 werd het Kruisherenklooster op last van de Fransen opgeheven en werden de kloostergebouwen gesloopt. De kerk echter, kwam aan de parochie van Maaseik. In 1856 werd ze verkocht aan de - toen weer teruggekeerde - Kruisheren. In 2004 werd de kerk gerestaureerd. Gebouw en meubilair De kloosterkerk is een eenbeukige kerk, met een opvallend, zeer langgerekt koor. De zuidzijde van het schip en koor strekken zich uit langs de Bosstraat. Onder het meest oostelijke raam hangt een replica van een 16e-eeuws houten beeld van het Corpus. Op het dak bevindt zich aan de westzijde een kleine dakruiter. Het interieur is bestuct met rocaillemotieven. Op het hoofdaltaar is een schilderij dat de gekruisigde Christus voorstelt, in gezelschap van Maria Magdalena en Augustinus Neerius (magister-generaal van de Kruisheren) of Theodorus van Celles. Dit schilderij is deels vervaardigd door Anthony van Dyck en voltooid door zijn leerlingen. Het eiken koorgestoelte is uit het begin van de 16e eeuw in laatgotische stijl, nu in het Stedelijk Museum. Het doksaal met orgel is in rococostijl. Ook in rococostijl zijn enkele biechtstoelen die uit de Kapucijnenkerk afkomstig zijn. Er is een hardstenen gotisch wijwatervat uit omstreeks 1500. Externe link Onroerend erfgoed
Kruiskensmolen

De Kruiskensmolen (ook: Kruuskesmolen of Molen Nooit Gedacht) is een molenrestant, gelegen aan Heirstraat 302 te Mechelen-aan-de-Maas (Maasmechelen). Ze fungeerde als korenmolen. De ronde stenen molen van het type bergmolen werd opgericht in 1884 door Leon de Gelissen. Ze heette oorspronkelijk Nooit Gedacht maar dit werd in de volksmond al spoedig Kruiskensmolen, gezien de nabijheid van een vredeskruis. In 1926 werd het wiekenkruis verwijderd en restte er nog een molenromp. Ook de bijbehorende boerderij werd gesloopt.
Kruispoortbruggen

De Kruispoortbruggen zijn twee naast elkaar liggende bruggen in Brugge. Ze liggen ter hoogte van de Kruispoort, tussen het stadscentrum en de deelgemeente Sint-Kruis, en overspannen de Ringvaart. Beide bruggen zijn eenrichtingsbruggen. De noordelijke brug (Kruispoortbrug II), een basculebrug gelegen aan de Kruispoort zelf, dient voor het verkeer dat het stadscentrum binnenrijdt, en verbindt de Moerkerkse Steenweg met de Langestraat. De zuidelijke brug (Kruispoortbrug I), voor het verkeer dat het centrum uitrijdt, is onderdeel van de N9 en verbindt de Kazernevest met de Maalse Steenweg. Na een defect werd de zuidelijke brug weggenomen eind 2016. Een tijdelijke nieuwe ophaalbrug werd geplaatst en in gebruik genomen op 10 februari 2018. De noordelijke brug bestaat voor een klein gedeelte ook uit een vaste boogbrug. Literatuur Marc RYCKAERT, De Kruispoortbruggen, in: Brugge die Scone, 2018, nrs 1 & 2.
Ledeganck (campus)

Campus Ledeganck, of kortweg de Ledeganck, is een campus van de Universiteit Gent in de Belgische stad Gent. Campus Ledeganck is ook de eerste locatie van de lerarenopleiding van HOgent. De campus van de universiteit kwam er pas later. De neo-classicisistsche gebouwen werden er gebouwd in het begin van de 19e eeuw in opdracht van Willem I. Later werden de modernistische gebouwen van de afdelingen van de UGent er gebouwd. De gebouwen huisvesten enkele vakgroepen van de faculteit Wetenschappen en is gevestigd aan de Karel Lodewijk Ledeganckstraat, vlak bij het Citadelpark. De gebouwen aan de overkant van de straat huisvesten sinds mensenheugenis de lerarenopleiding of de "Normaalschool". De straat waarin de gebouwen gevestigd zijn is genoemd naar de Vlaamse dichter Karel Lodewijk Ledeganck. Sinds 2020 is er het universitair museum, GUM & Plantentuin, gevestigd. Het museum omschrijft zichzelf als een forum voor wetenschap, twijfel en kunst, en neemt de bezoeker mee in het wetenschappelijke proces. Dit gebeurt aan de hand van de vaste tentoonstelling en tweejaarlijkse tijdelijke tentoonstellingen. Geschiedenis Op 15 juni 1959 werd de eerste steen gelegd van het gebouw, naar een ontwerp van architect Jules Trenteseau. Het kwam op de plaats van het voormalig Botanisch Instituut te liggen, vlak naast de plantentuin van de Universiteit Gent. De Ledeganck werd opgetrokken om de grote stijging van de studentenpopulatie te kunnen huisvesten. Voorheen was de faculteit wetenschappen gevestigd in het Plateaucomplex. In de jaren '60 van de 20e eeuw werd ook de Sterre aangelegd, een ruimere campus voor de faculteit Wetenschappen, ongeveer 1 kilometer ten zuiden van de Ledeganck. Indeling Het hoofdgebouw telt 12 verdiepingen, die hoofdzakelijk ingenomen worden door practicumzalen, kantoren en onderzoekslaboratoria. In de Ledeganck zijn onder andere de onderzoeksgroepen limnologie, mycologie, nematologie, terrestrische ecologie en evolutionaire ontwikkelingsbiologie (allen behorende tot de vakgroep biologie), alsook de vakgroepen biochemie (eiwitbiologie), microbiologie en fysiologie gevestigd. Op het gelijkvloers bevinden zich 2 grote auditoria. De zijvleugels tellen 6 verdiepingen en omvatten een 3-tal kleinere auditoria. De kelder van het gebouw was tot 2019 voorbehouden voor het museum voor dierkunde, alwaar zich een grote verzameling opgezette dieren (gaande van insecten tot zoogdieren) bevond. Nadien werd de collectie opgenomen in het Gents Universiteitsmuseum. In de periode tussen 2009 en 2019 werd de volledige campus in fasen gerenoveerd. Het hoogste gedeelte van de Ledeganck werd daartoe in 2013 volledig gestript. Externe links Officiële website van de faculteit Wetenschappen van de Universiteit Gent Indeling van het gebouw
Leverenmolen

De Leverenmolen (op de topografische kaart foutief als Zeverenmolen aangeduid) is een watermolen op de Bosbeek, gelegen aan Ketelstraat 62, in het tot Neeroeteren behorende gehucht Berg. De molen werd in elk geval vóór 1709 opgericht, en wel als oliemolen. In 1907 werd ze tot korenmolen omgebouwd. De molen werd in 1993 beschermd als monument, en gerestaureerd, zodat ze weer draaivaardig is. Het metalen rad en het binnenwerk zijn nog aanwezig. Het molengebouw is in baksteen opgetrokken en dateert uit de 2e helft van de 19e eeuw, maar sommige geveldelen, opgetrokken in Maaskeien, getuigen van een ouder bouwsel.
Europagebouw

Het Europagebouw in Brussel is de hoofdzetel van de Europese Raad en de Raad van de Europese Unie. Situering Het gebouw staat op de plek van het deels afgebroken en gerenoveerde Blok A van het Résidence Palace en is gelegen aan de Wetstraat, naast het Justus Lipsiusgebouw (de zetel van de Raad van de Europese Unie) en het Lexgebouw en tegenover het Berlaymont- en Karel de Grotegebouw, waar de Europese Commissie gevestigd is. De gevel uit de jaren twintig getuigt van het voornemen in dit deel van Brussel een residentiële wijk te bouwen, een plan dat na de Tweede Wereldoorlog werd verlaten. Nu is de wijk een zakendistrict dat bekendstaat als de Leopoldswijk of Europese wijk. Ei van Van Rompuy 'Ei van Van Rompuy' is de volkse benaming van Blok A van het Résidence Palace, dat een onderdeel van de nieuwe hoofdzetel van de Europese Raad is geworden. De naam verwijst naar de Belg Herman Van Rompuy, van 2009 tot 2014 voorzitter van de Europese Raad. Het ei is in werkelijkheid opgevat als een lantaarn, die 's nachts oplicht als symbool voor de Europese verlichtingswaarden. Het bouwwerk is een onderdeel van de vernieuwing van het Résidence Palace, waarvan de bouw in 1923 begon en dat vier jaar later klaar was. De verbouwing en vernieuwing werd ontworpen door het Brusselse architectenbureau van Philippe Samyn, samen met Studio Valle Progettazioni (architecten) en Buro Happold (ingenieurs). De werken werden uitgevoerd door aannemers Interbuild en Jan De Nul. Aan het bestaande en beschermde gebouw van Résidence Palace werd een urnvormige constructie toegevoegd van twaalf verdiepingen en 54.000 m², omgeven door een glazen kubus. De twee buitengevels zijn opgebouwd uit gerecycleerde eikenhouten ramen, afkomstig uit de 27 lidstaten van de Europese Unie. De Belgische kunstenaar Georges Meurant maakte het ontwerp voor de kleurrijke bekleding van de vergaderzaal. Via een voetgangersbrug is er een verbinding met het Justus Lipsiusgebouw. De totale investering bedroeg € 240 miljoen in nominale waarde van 2004. De verbouwing werd gedaan met zwartwerk en illegale arbeid. Fotogalerij Zie ook Brussel en de Europese Unie