NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Pancratiuskerk (Sterrebeek)

De Sint-Pancratiuskerk is een kerkgebouw in het centrum van Sterrebeek, sinds 1977 deelgemeente van het Belgische Zaventem. De kerk ligt aan het Dorp en de Kerkdries en is toegewijd aan Pancratius die vaak Sint-Pancraas wordt genoemd. Het bouwwerk in laatclassicistische stijl dateert uit 1829, naar plannen van architect Stevens. De zandstenen kerktoren van de vorige romaanse kerk is bewaard gebleven, en is vermoedelijk 12e-eeuws. Stevens ontwierp een pseudobasilicale driebeukige kerk van vijf traveeën met een koor van één travee met een halfronde sluiting. De klokkentoren werd deels ingebouwd in de noordoostelijke hoek. In 1853 werd aan de noordzijde van het koor een grafkapel toegevoegd voor de familie de Fierlant, de toenmalige eigenaars van het kasteel Ter Meeren. De kerk is sinds 15 mei 2001 beschermd als monument van onroerend erfgoed. Binnen hangt het schilderij De dood van de Heilige Maagd, een werk uit 1623 van Nicolas Poussin dat in opdracht van Paul de Gondi, aartsbisschop van Parijs, is geschilderd. Het werk hing oorspronkelijk in een kapel van de Notre-Dame van Parijs en kwam in 1802 naar het Museum van Brussel als onderdeel van de eerste zending kunst uit het Louvre. Na 1815 bleef het werk als compensatie in België en kwam het in Sterrebeek te hangen.
Sint-Janskerk (Kortrijk)

De Sint-Janskerk of Sint-Jan-de-Doperkerk bevindt zich in de Belgische stad Kortrijk in de wijk Sint-Jan. De toren van de kerk is 58 meter hoog. De kerk is exemplarisch voor de neogotiek is sinds 2003 een beschermd monument. Geschiedenis In 1906 werd de parochie Sint-Jan Baptist te Kortrijk gesticht in de stadswijk Sint-Jan. Daarop besloot men om aan het Sint-Jansplein een nieuwe parochiekerk te bouwen. De Sint-Janskerk, naar een ontwerp van architect Jules Coomans, werd gebouwd op initiatief van het Groeningecomité dat op het slagveld van de Guldensporenslag, waarop een stadsuitbreiding was gepland, een nieuwe parochiekerk wou. Aanvankelijk wilde men de kerk toewijden aan O.-L.-Vrouw van Groeninge, maar omdat er in Kortrijk al een O.-L.-Vrouwekerk bestond, koos men voor Sint-Jan-de-Doper (Sint-Jan Baptist) ter herinnering aan een verdwenen kapel in Kortrijk. Op 29 oktober 1911 werd de kerk plechtig in gebruik genomen. Externe links Sint-Jansparochie
De Heerser (windmolen)

De Heerser is een maalvaardige windkorenmolen in de Belgische gemeente Retie. Sinds 6 december 1976 zijn de molen en zijn omgeving beschermd monument. Geschiedenis De standerdmolen werd in 1794 door Godfried Claessen gebouwd in Arendonk als deel van zijn strijd tegen het alleenmolenrecht van de abdij van Postel. Hij gebruikte hierbij eigen middelen, en de molen verrees op de Middelvelden te Arendonk, vlak bij de Hovestraat. In deze tijd stond de molen vooral bekend als Frieës molen of Friedesmolen. De molen werd in 1934 overgebracht naar zijn huidige plaats aan de Kronkelstraat, drie kilometer van de dorpskern tussen Retie en Schoonbroek. Omdat dit de laatst bijgekomen molen was, in een rij van zes, werd hij bekend als de Nieuwe Molen, en in 1982 werd de naam veranderd in de Heerser. De molen werd stilgelegd tussen 1962 en 1981, maar na restauratie weer in maalvaardige staat gebracht De laatste beroepsmolenaar, Jef Jacobs, was diegene die de molen liet verhuizen vanuit Arendonk naar Retie. Hij liet hem nog tot in de jaren 1990 draaien. Na zijn dood kwam het monument in het bezit van de gemeente. Restauraties en onderhoud De eerste restauratie vond plaats in 1957, en de volgende in 1981-'82. Toen werd het monument door de molenbouwers Adriaens uit Weert gerestaureerd en weer in maalvaardige staat gebracht na bijna 20 jaar stilstand. Er kwam een nieuwe standaard, steenbalk, windpulm, zetel, kruisplaten, schoren en nieuwe gelaste roeden. In 2004-'05 werd de molen opnieuw maalvaardig gerestaureerd, door Adriaens uit Weert. De staart en de trap werden vervangen, de kast opnieuw bekleed en de zetel nagekeken. Technische gegevens Typisch voor de Heerser is het brede gevlucht en de vorm van de kap. Deze doet hem nauw verwant aan het Hollandse molentype. De molen heeft gelaste stalen roeden van 25m met houten hekscheden en stormplank, de roeden zijn gemaakt door Claessen uit Arendonk (nr. 1 en 2 - 1982) twee koppels kunststenen met pandscherpsel. Hun diameter is 1,4m, en de overbrenging 1:4,5 Vlaamse vang (blokvang). Het luiwiel wordt aangedreven door het vangwiel, een gaffelwiel in de voormolen. Afbeeldingen
Sint-Remacluskerk (Spa)

De Sint-Remacluskerk of Onze-Lieve-Vrouwe en Sint-Remacluskerk (Frans: Église décanale Notre Dame et Saint Remacle de Spa) is een kerkgebouw in de gemeente Spa in de Belgische provincie Luik. De kerk staat aan het plein Place Achille Salée. Op ongeveer 50 meter naar het westen staat het Casino van Spa en op ongeveer 50 meter naar het noorden het bronhuis van de Peter-de-Grotebron. De kerk is opgedragen aan Sint-Remaclus. Geschiedenis In 1574 stichtte men de parochie van Spa. In 1885 bouwde men een nieuw kerkgebouw naar het ontwerp van architect Eugène Charpentier, op de restanten van eerdere kerken. De inauguratie van deze nieuwe kerk vond plaats in 1886. Opbouw Het neoromaanse kerkgebouw is opgetrokken in Rijn-romaanse stijl. Het bestaat uit een dubbeltorenfront aan de zuidzijde van de kerk, een kerkschip in basilicale opstand, een massieve vieringtoren op een tamboer, een transept dat aan de twee zijden eindigt in een apsis en een koor dat eindigt in een apsis. De twee torens van het dubbeltorenfront aan het plein hebben ieder een achtkantige spits tussen vier topgevels. Het transept heeft aan de beide uiteinden aan de zijkant een torentje, vier in totaal. Zie ook Protestantse kerk, de andere kerk in Spa
Keijersmolen

De Keijersmolen is een windmolen in het Belgisch dorp Molenbeersel. De berg- of beltmolen werd in 1869 gebouwd. Er is 1 koppel, maalvaardige maalstenen. Bij de restauratie in 1969 werden de twee steenkoppels een voor boekweit en een voor veevoer verwijderd. In 1934 werden de wieken verdekkerd en in 1969 werden nieuwe, gelaste roeden gestoken met van Bussel neuzen en in 1999 werden ook nog remkleppen aangebracht. De remkleppen werken elk afzonderlijk. Een remklep is uitgerust met een gewicht en een luchtgevulde schokdemper. Hierdoor is er geen spin nodig. Ze staan afgesteld op 60 enden per minuut. De kap wordt op de wind gekruid met een Engels kruiwerk voorzien van een kruilier. De staart, schoren en de lange spruit zijn van ijzer. Het luiwerk voor het opluien (ophijsen) en afschieten (laten zakken) van de zakken graan bestaat uit een sleepluiwerk. De van de firma L. Van Aerschot afkomstige bovenas is van gietijzer. De as wordt gesmeerd met reuzel en de kammen (tanden) op de tandwielen met bijenwas. De vang, waarmee het wiekenkruis wordt afgeremd, is een Vlaamse vang met vangtrommel. Eigenaren Familie Keijers, thans Theo Keijers Externe links Molenfeesten Molenbeersel
Artillerietoren

De Artillerietoren of Armorietorre bevindt zich in de historische binnenstad van de Belgische stad Kortrijk, vlak bij de Onze-Lieve-Vrouwekerk. De toren is een authentiek stukje militaire bouwkunst uit de middeleeuwen. De toren bevond zich op een strategische plaats tussen de stadsgrachten en de kasteelgracht. De artillerietoren is een beschermd monument. Geschiedenis Dit historische monument uit de 14de eeuw is een van de weinige restanten van de middeleeuwse Franse voorburcht. Deze werd samen met de toenmalige burcht in 1301-1302 opgericht door de Franse koning Filips de Schone in het kader van de Frans-Vlaamse oorlog tegen de graaf van Vlaanderen. Uit historische bronnen weet men dat de artillerietoren gebouwd is rond 1300. Zijn oorspronkelijke functie was een drinkwatertoren en hij maakte deel uit van de verdedigingsmuur rond de Onze-Lieve-Vrouwekerk. Na 1359 werd hij verbouwd tot een bewaarplaats voor kanonnen. Rond 1400 maakte de toren deel uit van de stadsversterkingen en diende hij om buskruit en munitie aan te maken en op te bergen. Nog later geraakte de toren in vergetelheid en verviel hij. In 1990 begon de Archeologische Stichting Zuid-West-Vlaanderen met opgravingen. De archeologen ontdekten dat de huidige toren op de restanten van een nog oudere toren stond. Binnenin vonden ze een waterput met daarin een grote hoeveelheid wapens, munitie en munten. Algauw werd de toren als historisch monument geklasseerd. Eind 2005 was de restauratie klaar. Samen met de twee Broeltorens vormt de Artillerietoren het enige wat nog rest van de Kortrijkse stadsomwallingen sinds in 1684 het Franse leger een spoor van vernieling door de stad trok. Zie ook Dwangburcht van Kortrijk Broeltorens Bourgondisch kasteel van Kortrijk Citadel van Kortrijk
Den Ast

The Den Ast (stylised as: den AST) formerly South-West Brabant Museum (Dutch: Zuidwestbrabants Museum) is a local museum in Halle, Flemish Brabant, Belgium. From 1981, the museum was housed in a former college of Jesuits from the 17th century. After a closure of half a year in 2014, it was reopened in as Den Ast. Collections It maintains and conserves around 20,000 pieces and is centered around archeology, music and the local histories of Halle, the Pajottenland, Zenne and Sonian. The way of living of humans from earlier times is told. The museum rebuilt a worker's home from the 19th century. A detailed look is given to weaving, pottery, braiding baskets, city guards, forging noble metals, painting art, glass art, agriculture and pilgrimage. Another section pays attention to local musicians, like the renowned cellist Adrien-François Servais (1807–1866) and his various family members including his musical sons Franz and Joseph, and granddaughter Misia Sert. It also contains material related to his sons-in-law Ernest Van Dyck and Polish sculptor Cyprien Godebski. In Den Ast, it is located at the former establishment of the Van Roye malt house. The ground floor has material covering eight hundred years of history of the city, including the pilgrimage for the Virgin Mary. The first floor is focused on the musical culture in the city and carnival. An experience trail leads through the old malt house. The amount of the collection exhibited here is smaller than in the former Jesuit college. The museum plans to change the exhibits every four to five years to display more of their holdings. It also has digital presentations. See also List of museums in Belgium List of music museums References
Den AST (museo)

Den AST, noto in precedenza con il nome di Museo del Brabante sudoccidentale (in olandese: Zuidwestbrabants Museum), è un museo regionale situato ad Halle, nella Provincia del Brabante Fiammingo, in Belgio. Storia e descrizione Il museo è stato inaugurato nel 1981 in un ex collegio gesuita del XVII secolo che lo ha ospitato fino al 2014. Dopo una chiusura di sei mesi il museo rinnovato è stato riaperto al pubblico sotto l'attuale denominazione e nell'ex stabilimento della malteria Van Roye, storico luogo adibito alla produzione del malto. Collezioni Il museo conserva circa 20.000 oggetti ed è specializzato in archeologia, musica e storia locale. Il museo rinnovato presenta installazioni multimediali. Per facilitarne la fruizione, espone solo una parte della collezione esposta in precedenza nell'antica sede, ma prevede di rinnovare le collezioni esposte e le mostre ogni quattro o cinque anni. Percorso museale Il piano terra espone materiali che coprono ottocento anni di storia cittadina, in cui ha particolare rilievo il pellegrinaggio per la Vergine Maria. Il primo piano del museo è incentrato sulla cultura musicale della città e sul Carnevale. Un percorso didattico permette inoltre di visitare l'antica malteria. La sezione etnografica espone materiale sul modo di vivere degli esseri umani nei tempi passati nella zona di Halle, Pajottenland, Senne e Soignes. All'interno del museo è stata ricostruita la casa di un operaio del XIX secolo. Il museo permette di approfondire le tecniche della tessitura, della ceramica, della cesteria, della forgiatura di metalli nobili, dell'arte pittorica, dell'arte del vetro, dell'agricoltura locale e di scoprire le tradizioni delle guardie cittadine e del pellegrinaggio. Un'altra sezione è dedicata ai musicisti locali, come il famoso violoncellista Adrien-François Servais (1807-1866) e i vari membri della sua famiglia, tra cui i figli musicisti Franz e Joseph e la nipote Misia Sert. Den AST contiene anche una collezione relativa al tenore Ernest van Dyck e allo scultore franco-polacco Cyprien Godebski. Note Voci correlate Brabante Settentrionale Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Den Ast Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su halle.be. (NL) Sito ufficiale, su denasthalle.be.
Den Ast (museum)

Den AST is een streekmuseum in het Vlaams-Brabantse Halle. Sinds 1981 was het museum decennialang gevestigd in een jezuïetencollege uit de 17e eeuw nabij de Sint-Martinusbasiliek onder de naam Zuidwestbrabants Museum. Na een sluiting van een half jaar in 2014, werd het heropend in Den Ast. Collectie Het beheert rond de 20.000 stukken en richt zich op archeologie, muziek en streekgeschiedenis van Halle, het Pajottenland en Zenne en Zoniën. Er wordt onder meer het leven verteld van de mensen uit vroeger tijden, zoals rond het jaar 1900. Het museum heeft een arbeiderswoning uit de 19e eeuw nagebouwd en er wordt ingegaan op het weven, pottenbakken, mandenmaken, de schuttersgilden, edelsmeedkunst, schilderkunst, kunstglaskunst, landbouwrevolutie en bedevaart. Verder komen verschillende musici aan bod, zoals de uit Halle afkomstige cellist François Servais (1807-1866), en bekende familieleden, zoals zijn muzikale zonen Franz en Joseph, kleindochter Misia Sert en zijn schoonzonen Ernest Van Dijck en Cyprien Godebski. Sinds de verhuizing naar Den Ast is het gevestigd in de gerestaureerde mouterij Van Roye. Op de begane grond wordt aandacht besteed aan de achthonderd jaar geschiedenis van de stad, waaronder de bedevaart. Op de eerste verdieping wordt ingegaan op het muziekleven van de stad en carnaval. Er is ook een belevingsparcours door de oude mouterij aangelegd. De collectie wijzigt elke vier tot vijf jaar en er is ook een digitale presentatie. Zie ook Lijst van musea in Vlaams-Brabant Externe link Website van den AST
Mr Sax's House

Mr Sax's House (French: Maison de Monsieur Sax; Dutch: Huis van Sax) is a little museum in Dinant in the Belgian province of Namur. It is dedicated to Adolphe Sax (1814–1894). Sax was a builder of musical instruments and is foremost remembered for his invention of the saxophone. Interior At the front of the House a brass statue of Sax is seated on a bench. The entrance is decorated with earthenware titles. A number of museum pieces are installed on the wall and ceiling. The limitations of the floor space have further been solved interactively, and with a men's high book that introduces visitors to the life of sax. Visitors can listen to a variety of saxophones, as well as to saxophones in a variety of music styles, and are informed by images on a screen. The center is open daily and entrance is free. No official visits are organized. You can come in groups with your own guide. Adolphe Sax and Dinant The House is located in the birthplace of Sax, Dinant, in the French language part of Belgium. Near the House and in other places in Dinant, artwork reminds of his connection with the city. On both sides of the Charles de Gaulle Bridge a number of huge artworks of colourful saxophones are presented. The name of the tourist flyer is Sax and the City. Sax has built more instruments than saxophones alone, and had a factory that was focused on production. In a certain period he employed more than two hundred workers. He lived just a few years in Dinant and stayed a great part of his life in Paris. He was the predominant supplier of brass instruments to the army of king William I of the Netherlands, who reigned in Belgium too in those years. Impression References External links Official website
La Maison de monsieur Sax

La Maison de Monsieur Sax est un centre d'interprétation situé dans la ville belge de Dinant. Il se concentre sur l'héritage d'Adolphe Sax (1814-1894), inventeur du saxophone. Contexte Dinant, ville natale d'Adolphe Sax, consacre de nombreux lieux à l'inventeur. De part et d'autre du pont Charles de Gaulle, de nombreux saxophones colorés sont présentés comme des œuvres d'art et ailleurs au centre-ville d'autres monuments et objets forment un parcours touristique nommé « Sax and the City ». Description Le centre d'interprétation initie le visiteur au saxophone de manière interactive. On peut y écouter différents saxophones ainsi que le son du saxophone dans différents genres musicaux. La visite est libre et gratuite. À l'avant de la maison, une statue en laiton de Sax est assise sur un banc. L'entrée est ornée de titres en faïence. Plusieurs pièces d'exposition sont installées au mur et au plafond. L'atelier d'Adolphe Sax a été recréé au musée de la musique Vleeshuis à Anvers. Galerie d'images Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Het Huis van Mijnheer Sax » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Liste de musées en Belgique Liens externes Portail de la province de Namur Portail de la musique Portail des musées
Het Huis van Mijnheer Sax

Het Huis van Mijnheer Sax (Frans: La Maison de Monsieur Sax) is een klein museum in Wallonië dat zich richt op de nalatenschap van Adolphe Sax (1814-1894), de uitvinder van de saxofoon. Het museum staat in Dinant in de Belgische provincie Namen, de geboorteplaats van Sax. Naast het museum staan ook andere plekken in Dinant in het teken van de uitvinder. Aan beide zijden van de Charles de Gaulle-brug en op de Patrie d'Adolphe Sax staan een aantal bonte saxofoons als kunstwerk opgesteld. Verder draagt de plaatselijke toeristische folder van de stad de naam "Sax en de City". Sax bouwde echter meer instrumenten en had een fabriek die op productie was gericht. Op zijn hoogtepunt had hij meer dan tweehonderd arbeiders in dienst. Hij bracht slechts enkele jaren van zijn leven door in Dinant en verbleef verder vooral in Parijs. Het museum laat de bezoeker op een interactieve manier kennismaken met de saxofoon. Er zijn zowel verschillende saxofoons te beluisteren als het saxofoongeluid in verschillende muziekgenres. Het museum is gratis toegankelijk en dagelijks te bezoeken. In het muziekmuseum Vleeshuis in Antwerpen is de werkplaats van Adolphe Sax nagebouwd. Impressie Zie ook Lijst van muziekmusea Lijst van musea in Namen
Sint-Agathakerk (Wilsele)

De Sint-Agathakerk is een Belgisch rooms-katholiek kerkgebouw bestemd voor de eredienst in de parochie Wilsele-Putkapel op het grondgebied van de Leuvense deelgemeente Wilsele. De kerk werd gebouwd naar ontwerp van de Leuvense architect Pierre Langerock. Het schip en de dwarsbeuken zijn nagenoeg dezelfde als die van de kerk uit Sint-Pieters-Rode, deelgemeente van Holsbeek. Andere parochies die zich tevens (gedeeltelijk) op het grondgebied van Wilsele bevinden zijn de Sint-Martinusparochie (Wilsele-Dorp) en de Sint-Carolusparochie (Attenhoven). Samen met de Wijgmaalse Sint-Hadrianusparochie vormen zij de pastorale federatie Wilsele. Voorgeschiedenis De inwoners van het gehucht Putkapel dienden voor het religieuze leven steeds naar Wilsele-Dorp te trekken. Vanaf de 14e eeuw, pas met zekerheid vanaf 1400, bestond er een kapel te Put, waarvan de plaatsnaam Putkapel later ook zou komen. Deze kapel stond in de nabijheid van een openbare waterput en kreeg de heilige Agatha als patroonheilige, met een Latijnse spreuk, volgens de historiograaf Joannes Molanus, voluit geheten Sancta Agatha ad fontem, waarbij fontem zowel op de bron als op de Vunt kan slagen. Voor 15 september 1451 brandde de vermoedelijk uit hout bestaande kapel volledig af. Het jaar van wederopbouw, in baksteen, is onbekend, maar wat vaststaat is dat de bakstenen kapel rond 1620 een nieuw dak kreeg. Kroniekschrijver baron van Schore, tekende in 1762 op dat er niemand meer iets wist over het verleden van de kapel van Put. In 1783 bevond de kapel zich opnieuw in een zeer vervallen toestand. Er was toen sprake van de bouw van een nieuwe kapel of kerk, maar de uitgebroken Franse Revolutie liet niet toe de plannen uit te voeren. In 1805-1806 werden de meest dringende herstellingswerken uitgevoerd en kreeg de kapel ook een extra bestemming buiten de eredienst: er werd voortaan ook onderwezen, als dorpsschool. Vanaf 1835 werden er geen rectoren meer benoemd om in de eredienst te voorzien, maar kapelaans. Dit met het oog op de steeds groter wordende bevolking in Putkapel. De kapel werd hierdoor ook aanzienlijk vergroot, in 1842, dankzij de weldoender Peter Mouts. De kapel kon sindsdien plaats bieden aan 200 personen. In 1867 was de kapel opnieuw in slechte staat, en werd in plaats van een herstelling besloten door de kerkraad van Sint-Martinus te Wilsele-Dorp om een nieuwe kerk te bouwen. Deze neogotische kerk werd gebouwd in 1899-1901. Beiaard Sinds 2009 heeft de kerk een vaste beiaard (23 klokjes die 2 octaven beslaan), net naast de kerk, langs de zijde van het kerkplein. Deze beiaard is niet met een stokkenklavier bespeelbaar maar met een synthesizerklavier. De beiaard was een geschenk van de kerkfabriek, met steun van het Leuvense stadsbestuur. De beiaard vormt ook het decor van de jaarlijkse paaseierenworp door de leden van de kerkraad. Mede dankzij dit klokkenspel is Leuven de stad met de meeste beiaarden ter wereld.
Kasteel Scherpenberg

Het Kasteel Scherpenberg is een kasteel in Nerem in de Belgische gemeente Tongeren-Borgloon in de provincie Limburg. Het kasteel is gelegen aan de Dreef en bevindt zich in het natuurreservaat De Kevie. Gebouwen Het kasteel Scherpenberg werd opgetrokken aan het einde van de 16e eeuw op de plaats waar zich voorheen een burcht bevond. Restanten van deze burcht zijn nog steeds zichtbaar in het westelijke gedeelte van het huidige kasteelgebouw. Het kasteel bestaat uit een langgerekt kasteelgebouw dat voorzien is van een poortgebouw. Dit poortgebouw bestaat uit tweeënhalve bouwlagen onder een wolfsdak bedekt met leien. Spekbanden en een kroonlijst uit mergelsteen versieren het geheel. In de onderste bouwlaag bevindt zich een rondboogpoort die voorzien is van een rechthoekige omlijsting in kalksteen. Centraal boven de poort zijn een chronogram gedateerd in 1697 en de wapens van de families Vaes en Schroots gehouwen. Ten oosten van het poortgebouw werd een woonhuis opgetrokken in de 17e eeuw met aanpassingen in de 19e eeuw. Het woonhuis opgetrokken in baksteen bestaat uit anderhalve bouwlaag en is twaalf traveeën breed. Het geheel wordt bedekt door een zadeldak belegd met pannen uit leisteen. Aan de oostelijke zijde wordt de voorgevel geflankeerd door een hoektoren van twee bouwlagen bedekt door een schilddak. In de tuin bevinden zich los van het kasteelgebouw twee vrijstaande torentjes voorzien van een ingesnoerde torenspits. Geschiedenis en bewoners Het kasteel Scherpenberg en de voormalige burcht hingen af van het leenhof van Hamal. Doorheen de eeuwen was het kasteel in het bezit van verschillende adellijke families zoals de families de Scarpenbergh, Baest, Hoen, de Limelette, van Brecht, de Berlaymont, Bex, Mantels, van Spauwen, de Vaes, de Lenarts, Grisard en de Corswarem. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog was het kasteel in het bezit van ene Herman Vaes. Hij werd aangehouden door de Nederlanders op verdenking van het herbergen van Spaansgezinden in het kasteel Scherpenberg. Pas nadat aangetoond werd dat het kasteel geen versterkte burcht was waar Spaangezinden onderdak zouden kunnen vinden, werd Vaes vrijgelaten. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Limburg (België)