NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
ACC

Sigle ACC est un sigle de 3 caractères qui peut faire référence à : En français Acétyl-coenzyme A carboxylase, une protéine ; Acide 1-aminocyclopropane-1-carboxylique, un composé chimique ; Alliance pour la conscience citoyenne, un parti politique sénégalais ; Adaptation au changement climatique ; Analyse canonique des corrélations, une méthode statistique ; Anticoagulant circulant, une catégorie de médicaments ; Arrêt cardiocirculatoire, d'après la liste d'abréviations en santé ; Autoconsommation collective, un dispositif de vente d'électricité. En anglais AC Class yacht : autre nom de la classe de voilier AC50 ; ACCBank (en), une banque commerciale d'Irlande qui se concentre sur l'octroi de prêts à l'agriculture et aux PME ; Advanced Audio Coding (litt. « encodage audio avancé »), un format de compression audio ; Adaptive cruise control, en français : « radar de régulation de distance » ; Air Combat Command, un des commandements de la branche aérienne des forces armées des États-Unis (USAF) ; America's Cup Class, la jauge de course des voiliers de la coupe de l'America de 1992 à 2007 ; American College of Cardiology (en), selon l'article Integrating the Healthcare Enterprise ; American Craft Council, un organisme américain pour la promotion de l'artisanat ; Anterior cingulate cortex, le cortex cingulaire antérieur d'après la liste d'abréviations en santé ; Area Control Center, un centre de contrôle régional dans le domaine de l'aviation civile ; Associated Cement Companies, une entreprise ; Atlantic Coast Conference, une conférence NCAA en sport ; Automotive Cells Company, coentreprise française de fabrication batteries de véhicule électrique. En italien Assetto Corsa Competizione, un jeu vidéo de simulation de course automobile. Code ACC est un code qui peut faire référence à : Kotoka, l'aéroport d'Accra, au Ghana, selon la liste des codes AITA des aéroports ; Thréonine, un des codons selon le code génétique.
Acc

Sigle Alta Corte Costituzionale – organo costituzionale della Repubblica Italiana Anterior cingulate cortex – corteccia cingolata anteriore America's Cup Class – classe di imbarcazioni a vela Appliances Components Companies – azienda produttrice di compressori Automotive Cells Company – azienda produttrice di celle per batterie elettriche automobilistiche Atlantic Coast Conference – lega sportiva del campionato universitario sportivo statunitense NCAA Area Control Center – denominazione internazionale del Centro di controllo d'area, la "sala radar" preposta alla fornitura dei servizi del traffico aereo ai voli controllati generalmente in una intera regione di informazioni di volo e alle zone di controllo in essa contenute. Asian Canoe Confederation – organizzazione che promuove lo sport della canoa in Asia Australian Crime Commission – Commissione contro il crimine australiano Adaptive Cruise Control – Controllo velocità di crociera adattativo Assetto Corsa Competizione – Simulatore di guida per PC sviluppato da Kunos Simulazioni Apparato centrale computerizzato – Apparato centrale in uso nella gestione della circolazione ferroviaria Biologia molecolare ACC – codone adenina-citosina-citosina che codifica per la treonina Codici ACC – codice aeroportuale IATA dell'Aeroporto Internazionale Kotoka, Accra, Ghana ACC – è il simbolo della banda stagnata o della latta e si usa sulle etichette dei prodotti per identificare il materiale usato per il confezionamento Geologia ACC – Argille e Calcari di Canetolo – provincia di Parma – sintema stratigrafico dell'Emilia-Romagna Medicina Arresto cardio-circolatorio Agenesia del corpo calloso Altri progetti Wikizionario contiene il lemma di dizionario «AcC»
ACC

International America’s Cup Class – międzynarodowa klasa jachtów Adaptive Cruise Control – system dostosowujący prędkość pojazdu agenezja ciała modzelowatego acetylocysteina treonina kodowana przez trójkę ACC rak nadnercza ACC – francuski wóz bojowy z okresu II wojny światowej Area Control Centre – kontrola obszaru (lotnictwo) acc – akordeon Atlantic Coast Conference – jedna z konferencji NCAA Division I ACC – kod IATA portu lotniczego Akra Automotive Cells Company - francuskie przedsiębiorstwo
ACC

ACC kan syfta på: ACC – en datorförening vid Umeå universitet, se Academic Computer Club ACC – ett nordamerikanskt adventistsamfund, se Advent Christian Church ACC – ett trossamfund Anglican Church of Canada i Kanada, se Anglikanska kyrkan i Kanada ACC – en utveckling av luftkonditioneringar i byggnader och båtar men är främst känd genom användning i bilar, se Automatic Climate Control ACC – ett huvudkommando inom USA:s flygvapen, se Air Combat Command
Houthulsti belga katonai temető

A houthulsti belga katonai temető (Houthulst Belgische Militaire Begraafplaats) egy első világháborús sírkert a névadó településen. A hatágú csillag formájú temetőt a Houthulst-erdőben alakították ki. Többségében azok a belga katonák nyugszanak benne, akik az úgynevezett felszabadítási hadjáratban estek el 1918 októberében. Az 1723 belga katona mellett nyugszik 146 francia és 81 olasz. Az olaszok hadifoglyok voltak, akiket a németek a front mögötti munkákra használtak. Legtöbbjük valamilyen betegség vagy fertőzés miatt halt meg. Földi maradványaikat később szállították át a houthulsti katonai temetőben. 2023 óta az első világháború temetői és emlékhelyei részeként a világörökséghez tartozik. Jegyzetek Források ↑ Flander Fields: Belgian Military Cemetery Houthulst. Flanderfields.be. 2020. november 26. dátummal az eredeti címről archiválva. Hozzáférés: 2022. január 21.. : More than one of |accessdate= és |access-date= specified (súgó); More than one of |archivedate= és |archive-date= specified (súgó); More than one of |archiveurl= és |archive-url= specified (súgó) ↑ C20 Society: Belgium: Houthulst Belgische Militaire Begraafplaats, Belgian military Cemetery. C20 Society. Hozzáférés: 2022. január 21..
Sint-Bartholomeuskerk (Korbeek-Dijle)

De Sint-Bartholomeuskerk in de Belgische deelgemeente Korbeek-Dijle werd in 1860 gebouwd in een mengeling van neoromaanse en neogotische stijl. Ze is in rode baksteen opgetrokken naar een ontwerp van Alexander Van Arenbergh, op dat ogenblik de architect van het arrondissement Leuven. De kerk verving de primitief romaanse kerk uit de 10e eeuw die in 1858 was afgebrand. Ze werd in 1988-89 gerestaureerd. Bezienswaardigheden In de kerk bevindt zich een mooi retabel uit 1522. Het beeldsnijwerk komt uit een Brussels atelier en de Leuvense kunstschilder Jan Vanden Couteren schilderde de zijluiken die de geschiedenis voorstellen van de heilige Stefanus, martelaar. Als het retabel gesloten is, toont de achterkant enkele miraculeuze genezingen in de middeleeuwen. Daarnaast bevat de kerk ook nog een 90 cm hoog gepolychromeerd eiken beeld van de heilige Stefanus als diaken. Het dateert uit de periode rond 1500 en is het werk van Henderick Roosen. Literatuur Adolf Everaerts, 'Corbeek-Dijle', Vlaamsch Museum voor Letterkunde, Oudheid, Geschiedenis, Kunsten en Wetenschappen, 1 (1875), p. 69-71. Marjan Buyle en Christine Vanthillo, Vlaamse en Brabantse retabels in Belgische monumenten (M&L Cahier, 4), Brussel, 2000, p. 128-130. Catheline Périer-D'Ieteren en Nicole Gesché-Koning, Guide bruxellois des retables des Pays-Bas méridionaux (XVe-XVIe siècles). Bruxelles et environs, Brussel, 2000, p. 125-132.
Streekhuis Esenkasteel

Het Streekhuis Esenkasteel is een voormalig landhuis in Diksmuide, dat eigendom is van de provincie West-Vlaanderen. Het is gelegen aan Woumenweg 100 en huisvest verschillende diensten die de lokale streekwerking ondersteunen, waaronder Oorlog en Vrede in de Westhoek. Geschiedenis Op de plek van het huidige Esenkasteel was in de 18e eeuw de jachtresidentie gelegen van de familie De Ruysscher. In 1841 werd die afgebroken en Pierre Antoine de Ruysscher bouwde een landhuis met park en orangerie. Diens opvolger, Edmond Ghislain Deruysscher, brak het opnieuw af en verving het door een nieuw gebouw. Maurice Maeterlinck, neef van Edmond, beschreef het als indrukwekkend lelijk, en gebouwd op de puinen van een lieflijk riddergoed uit de zestiende eeuw. Hij hekelde de sterk eclectische stijl van het geheel. In 1907 werd het landhuis vergroot door Marie De Ruysscher en haar man, Eugene Hynderick de Ghelcke. Het stond sindsdien als kasteel te boek. Op 12 oktober 1914, in de Eerste Wereldoorlog, werd het kasteel door de Duitsers vernield. De ruïne en het park werden omgebouwd tot een vesting. De huidige gebouwen werden opgetrokken in 1925. Het kasteel werd weer volledig herbouwd, nu in neoclassicistische stijl. Architect was None Lauwers. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het kasteel opnieuw door de Duitsers bezet, maar bleef onbeschadigd. Na de oorlog, in 1944, verbleven ook Charles Foulkes en Veldmaarschalk Montgomery enige tijd in het kasteel. In 1983 werd een deel van het domein (4,7 ha) verkocht aan de gemeente Diksmuide, met uitzondering van de conciërgewoning. Het domein werd opengesteld als park. De gemeente vond geen goede invulling voor het kasteel zelf, en verkocht daarom in 1994 het geheel aan de provincie West-Vlaanderen. De provincie gaf het kasteel de huidige bestemming als kantoorruimte. Het park werd in 1997 heraangelegd door Paul Deroose, met behoud van een aantal historische elementen. In het park bevinden zich een tiental oude, merkwaardige bomen. Het gebouw betreft een breed landhuis van twee bouwlagen en een zolder. De ingangspartij wordt getooid door een fronton.
Haus Raeren

Haus Raeren, auch Haus Schwartzenberg genannt, liegt in der belgischen Gemeinde Raeren, in unmittelbarer Nähe zur Burg Raeren. Erbaut wurde der von einem Wassergraben umgebene befestigte Wohnturm im 14. Jahrhundert. Über die Jahrhunderte wurden nur wenige Veränderungen vorgenommen, es wurden lediglich größere Fenster eingebaut und ein anderes Dach aufgesetzt, welches einen alten Wehrgang überdeckt. Der alte, von der Itter gespeiste Wassergraben und der Wirtschaftshof sind noch vorhanden. Erster bekannter Besitzer war um 1400 ein Carsilius von der Roetschen, dessen Tochter den Emmerich von Bastenach (Emeric de Bastogne, dessen Familie die Mayeurie der Stadt Bastogne innehatte) ehelichte. 1443 ging der Besitz an den gleichnamigen Sohn aus dieser Ehe über. Nach verschiedenen Besitzerwechseln blieb Haus Raeren im 16. und 17. Jahrhundert im Besitz der Familie von Schwartzenberg. 1859 wurde Leonard Jardon, Ehegatte der Cornelia de Nys, Tochter des damaligen Besitzers der benachbarten Burg Raeren und Schwester des Karl de Nys, Eigentümer des Anwesens. Nach einem Zwangsverkauf kam Haus Raeren 1913 in den Besitz des Aachener Hoteliers Gerhard Nöcken. 1917 kaufte es der Raerener Hauptlehrer Jean Blank, Vater des Malers André Blank, in dessen Familie sich das Anwesen noch heute befindet. Weblinks Geschichte von Haus Raeren Vollständige Geschichte von Haus Raeren (in französischer Sprache) Einzelnachweise
Huis Raeren

Huis Raeren (ook: Haus Schwartzenberg) is een donjon in de Belgische plaats Raeren, gelegen aan de Burgstraße, vlak bij het Kasteel van Raeren. Geschiedenis Deze omgrachte donjon werd in de 14e eeuw gebouwd in natuursteenblokken. Waarschijnlijk was hier sprake van de oorspronkelijke zetel der heerlijkheid. Het bouwwerk bleef grotendeels ongewijzigd. Wel werden er grotere vensters aangebracht en kwam er een dak, dat een oude weergang deels afdekte. De grachten, gevoed door de Iterbach, zijn nog aanwezig, evenals delen van de neerhof. In de 18e eeuw werden vensters aangebracht in Lodewijk XV-stijl. Omstreeks 1400 was ene Carsilius von der Roetschen de eigenaar. In de 16e en 17e eeuw was het goed in handen van de familie Von Schwartzenberg. Uiteindelijk kwam het in 1917 in handen van de familie Blank, die het nog steeds bezit. Het betreft een massieve torenstructuur met rechthoekige plattegrond. Het gebouw is te betreden via de oostzijde, waar zich een pleintje en een stenen brug bevinden. Bronnen en referenties
Basilika Unserer Lieben Frau von Hanswijk

Die Basilika Unserer Lieben Frau von Hanswijk (niederländisch Onze-Lieve-Vrouw van Hanswijk) ist eine römisch-katholische Kirche in Mechelen, Belgien. Die Pfarr- und Wallfahrtskirche im Erzbistum Mechelen-Brüssel mit dem Patrozinium Unserer Lieben Frau von Hanswijk trägt den Titel einer Basilica minor. Geschichte Im Weiler Hanswijk, an den Ufern der Dijle, strandete im 10. Jahrhundert ein Schiff. Es wurde erst wieder frei, als jemand eine Marienstatue an das Ufer brachte. Die Bewohner beschlossen, dass Maria an dieser Stelle verehrt werden wollte. Die Kapelle wurde schnell zu einem gut besuchten Wallfahrtsort. Zum ersten Mal im Jahr 1263 wurde sie vom Dominikaner Thomas von Cantimpré erwähnt. 1381 wurde eine Kirche zur Verehrung der Marienfigur gebaut. In den Religionskämpfen im 16. Jahrhundert wurde die Kirche mit dem angrenzenden Kloster 1578 zerstört und das ursprüngliche Bild ging verloren. Das aktuelle Bild, 1,45 m hoch, ist aus Walnussholz gefertigt. Die lockigen Zöpfe fallen am Rücken und teilweise vor den Schultern. Maria hält ein Zepter in der rechten Hand, während sie links das Jesuskind trägt. Es lehnt sich an die Brust der Mutter und hält einen Apfel in der rechten Hand. Das Bildnis wird während der jährlichen Hanswijk-Prozession durch die Stadt getragen. Die Statue wurde am 30. Juli 1876 von Kardinal Victor-Augustin-Isidore Dechamps im Auftrag von Papst Pius IX. gekrönt. 1938 wurde die Kirche unter Denkmalschutz gestellt. Papst Johannes Paul II. kam am 18. Mai 1985 zu seinem 65. Geburtstag zur Wallfahrt. 1987 erhob er die Kirche aus Anlass der Tausendjahrfeier der Wallfahrt in den Rang einer Basilica minor. Basilika Nach dem Bau einer Hallenkirche 1647 wurde die heutige barocke Kirche nach Plänen des Architekten Lucas Faydherbe zwischen 1663 und 1681 erbaut. Der Grundstein wurde 1663 von Erzbischof Andreas Cruesen gelegt. Sie wurde ab dem 30. Mai 1678 genutzt. Die Kirche zeigt eine ungewöhnliche Kombination von Längs- und Zentralbau. Das vom Eingang her dreischiffige Langhaus ist nach dem dritten Joch durch die breite Rotunde mit abgehenden Seitenschiffen unterbrochen. Die Säulen mussten hier während des Baus verstärkt werden. Die Rotunde hat einen Durchmesser von 15,50 Meter; die Kuppel mit dem Tambour ist 34 Meter hoch. Ausstattung Die Kanzel als bedeutendstes Ausstattungsteil der Kirche wurde 1746 vom Mechelner Bildhauer Theodoor Verhaegen ausgeführt. Am unteren Rand stellen zwei lebensgroße Figuren Adam und Eva nach dem Sündenfall dar. Jahwe, ein alter Mann mit Bart, spricht zu Adam. Mit einer Hand zeigt er auf die Schlange am Boden und mit der anderen Hand auf das Medaillon im Kanzelkorb, auf dem Maria mit dem Kind abgebildet ist. Die vier Portiken werden von Büsten der lateinischen Kirchenväter gekrönt. Die von Ambrosius von Mailand und Augustinus von Hippo stammen von Lucas Faydherbe; die von Gregor dem Großen und Hieronymus wurden 1729 vom Bildhauer Jan-Frans Boeckstuyns aus Mechelen geschaffen. Der zentrale Boden ist mit einem Labyrinth dekoriert. Weblinks Einzelnachweise
Basilica of Our Lady of Hanswijk

The Basilica of Our Lady of Hanswijk (Dutch: Onze-Lieve-Vrouw van Hanswijkis) is a Roman Catholic basilica in Mechelen, Belgium. The basilica is a famous place of pilgrimage in Belgium, the statue was crowned on 30 July 1876 by Cardinal Deschamps by request of Pope Pius IX. Description The church was built after a miracle of Our Lady on a local ship, in this part called "Hanswijck". The historic statue is kept inside the church for veneration. The facade in Italian style and cupola were designed by Lucas Faydherbe. The Baroque interior is famous for its sculptures and carvings, in the ceiling impressive work of Faydherbe is executed in stucco. The pulpit, sculpted by Theodore Verhaegen was paid by Alexander Rubens, Lord of Vremdyck. The crypt and the basilica itself contain several depictions of Saint Rumbold. Every year the annual procession of Hanswijk ends here. In this basilica Petrus Joseph Triest was active as vicar between 1791 and 1797. In 2016, Geert Bourgeois opened the basilica, after 2 years of restorations. See also List of Catholic churches in Belgium References External links Media related to Basilica of Our Lady of Hanswijk at Wikimedia Commons Our lady of Hanswijk procession 2009
Stepshoeve

De Stepshoeve of Berwaertshoeve is een gesloten hoeve aan Stepstraat 9 te Montenaken. De eerst gedocumenteerde bezitter was Nicolaus Heeren (1555). De oudste delen van de huidige gesloten hoeve zijn echter uit de 17e eeuw, namelijk het woonhuis. De inrijpoort in het verlengde van het woonhuis toont een wapenschild met het blazoen van de eigenaren Robert Heeren en Catharina Pouillet, uit 1646. In 1716 ging het bezit over op de familie Berwarts. De dwarsschuur is 19e-eeuws en de stallen werden, na een brand, in de 20e eeuw vernieuwd, waarbij slechts de kalkstenen rondboogdeur van de paardenstal bewaard bleef.
Maria Magdalenakerk (Kortijs)

De Maria Magdalenakerk is de parochiekerk van Kortijs, gelegen aan Pastorijstraat 9. Deze kerk werd gebouwd in 1892-1893 en architect was Edmund Serrure jr.. Het is een neogotische. driebeukige kerk in baksteen met natuurstenen hoekbanden, vensteromlijstingen en dergelijke. De kerk heeft een aangebouwde toren links van het ingangsportaal. Deze heeft een achtkante spits. De hoofd- en zijaltaren zijn van 1893, het doopvont is mogelijk 15e-eeuws. De midden-19e-eeuwse kruiswegstaties zijn vervaardigd door Caullet.
Meerhoutse Watermolen

De Meerhoutse Watermolen is een watermolen op de Grote Nete die zich bevindt aan de Watermolen 7 te Meerhout, nabij de Molenstraat. In 741 zou er in deze buurt al een watermolen hebben gestaan, en wel op de nabijgelegen Creyndertloop. De bronnen hieromtrent zijn twijfelachtig, daar het overgeschreven documenten betreft. In 1324 werd een houten watermolen op de huidige plaats gebouwd en men sprak in dit verband van Ter Nuwermolen (nieuwe molen). Het huidige, stenen, gebouw stamt uit 1678. Het was een dubbele molen: het ene gedeelte huisvestte een korenmolen en het andere gedeelte werd als oliemolen en schorsmolen gebruikt. Kort na de Eerste Wereldoorlog heeft de molen nog elektriciteit opgewekt voor het centrum van Meerhout. In 1928 vestigde de toenmalige eigenaar een diamantslijperij in het molengebouw, maar de korenmolen bleef in bedrijf tot 1970. Toen werd het spaarbekken afgesloten en het sluiswerk gesloopt. Het stalen rad met houten schoepen is nog aanwezig. Er is in 2005 een vistrap aangelegd om het hoogteverschil van 1,75 meter te overbruggen. Hierdoor krijgt de molen wél minder water. De diamantslijperij werd verbouwd tot wasserij. In 1981 werd de molen gerestaureerd. Het molenhuis werd ingericht tot een café, waarin zich nog de overbrenging naar de maalinrichting bevindt. Op de eerste verdieping van het molenhuis is de maalinrichting intact gebleven. De oude wasserij, van recenter datum, verkeert in een vervallen staat maar er zijn plannen uit 2003 van architect Peter Masselink om deze als bezoekerscentrum in te richten. Vanuit de watermolen zijn rondwandelingen uitgezet die onder meer langs de Grote Nete voeren. Het gebied behoort bij het natuurgebied Grote Netewoud. Galerij Externe bron Molenecho's Watermolen op de Inventaris Onroerend Erfgoed
Jadoulhoeve

De Jadoulhoeve is een vierkantshoeve gelegen aan Hoogstraat 34 te Vorsen. Reeds in 1469 werd deze hoeve vermeld. Ze behoorde tot de domeinen van de Abdij van Susteren. De hoeve werd verbouwd in de 2e helft van de 18e eeuw, onder meer in 1788, een jaartal dat verschijnt op een inscriptie in het gebint van de dwarsschuur. De oude kern van het woonhuis is van 1845. In de 19e en 20e eeuw vonden nog verbouwingen plaats aan het complex. Het geheel is gebouwd rondom een vierkante, gekasseide, binnenplaats.
Heilig Kruiskerk (Vorsen)

De Heilig Kruiskerk is de parochiekerk van Vorsen, gelegen aan Brouwerijstraat 5A. De parochie was eertijds afhankelijk van de Sint-Jorisparochie te Jeuk. In 1124 werd het patronaatsrecht en het tiendrecht opgekocht door het Sint-Janskapittel te Luik. In 1850 werd het oude Romaanse kerkje afgebroken, om plaats te maken voor het huidige bouwwerk. Dit is een neoclassicistische, bakstenen, eenbeukig kerkje met ingebouwde toren. Het ingangsportaal heeft een fronton. Hoekbanden en vensteromlijstingen werden in natuursteen uitgevoerd. De kerk is omgeven door een ommuurd kerkhof. Tal van 17e- en 18e-eeuwse grafkruisen werden tegen de muur gemetseld. Het interieur van de kerk omvat een 15e-eeuws doopvont. Er is een altaarstuk, Kruisvinding, van Henin. De kruiswegstaties, van 1863, zijn door Isidore Lecrenier vervaardigd. De kerk bevat een orgel van François Bernard Loret uit ca. 1860. Het orgel is beschermd sinds 2004.
Sint-Pauluskerk (Heeserbergen)

De Sint-Pauluskerk is de parochiekerk van de Lommelse wijk Heeserbergen, gelegen aan de Jan Davidlaan. Deze modernistische zaalkerk werd gebouwd van 1980-1981. Architecten waren L. Bernaerts en F. Theuwissen. Voordien vonden de vieringen plaats in een loods, die als noodkerk fungeerde. Het is een vierkante zaalkerk, waarvan de hoeken naar de vier windstreken zijn gericht. Ook is er een open klokkentoren met driehoekige plattegrond. Er is een ingangspartij en een aangebouwd driezijdig koor, wat hoger dan de zaal en bekroond met een metalen kruis. Voor de kerk is gebruik gemaakt van baksteen en beton. Het dak bestaat uit verspringende en afgeschuinde platen.
Sint-Jan Baptistkerk (Kerkhoven)

De Sint-Jan Baptistkerk (ook: Johannes de Doperkerk) is de parochiekerk van Kerkhoven, gelegen aan Kerkhovensesteenweg 426. De neogotische kerk werd van 1852 tot 1855 in baksteen gebouwd door de architect Lambert Jaminé, met hulp van Herman Jaminé. Ze was eerst Kapel van Lommel-Broek genaamd, naar de oude naam voor Kerkhoven. In 1877 werd ze tot parochiekerk verheven. Onder leiding van Hyacinth Martens werd de eenbeukige kerk in 1890-1892 met een dwarsbeuk vergroot tot kruiskerk. De naaldspits van de ingebouwde toren is achtkantig tussen vier topgevels, evenals die van de Sint-Jozefskerk in het nabij gelegen Lommel. Het interieur is overwelfd met een spits tongewelf. Een beeld van Johannes in disco kan 16e-eeuws zijn. De rest van het interieur is 19e-eeuws. In 1907 bracht Peter Heidbuchel er muurschilderingen aan. Van der Burght vervaardigde 5 glasramen voor de kerk.
Sint-Antonius van Paduakerk (Barrier)

De Sint-Antonius van Paduakerk is de parochiekerk van Barrier, gelegen aan de Luikersteenweg. Geschiedenis Vanaf 1852 maakte Barrier deel uit van de parochie Heuvelsche Heide te Lommel-Kolonie, maar in 1925 kreeg Barrier een eigen parochie. De vereniging die hier inhoud aan ging geven stichtte in 1934 een school en in 1938 een kapel. Een tweede school kwam gereed in 1950 en een parochiezaal in 1959. In 1938 werd een kapelletje (uit 1926) in de Fabrieksstraat aan de parochie geschonken. Ten gevolge van de komst van de zinksmelter in Overpelt nam de bevolking van Barrier flink toe, en in 1953 werd Barrier dan een volwaardige parochie. De kapel was nu tot kerk gepromoveerd en werd toegewijd aan Antonius van Padua. Hierbij hoorde een klok, die in 1954 door Petit & Fritsen te Aarle-Rixtel werd gegoten. Gebouw De huidige kerk is een kapel-achtig gebouw uit 1938, ontworpen door A. van Bakel. Het is een bakstenen bedehuis in moderne gotiek. Donkerder baksteen zorgt voor enige decoratie. Het kerkje heeft een hoog zadeldak en de ingangspartij een iets lager zadeldak. Hoog boven de ingang bevindt zich een Sint-Antoniusbeeld. Een dakruiter, gedekt met tentdak, dient als klokkentoren. Het interieur wordt overwelfd door een spits tongewelf. Er zijn enige heiligenbeelden in de kerk aangebracht. In december 2022 werd door het dalende aantal kerkgangers, de Sint-Antonius van Paduakerk onttrokken aan erediensten.