NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lintbos

Het Lintbos is een bos in Grimbergen dat vanaf maart 2001 werd aangeplant. Het gebied was tot 1989 eigendom van de federale overheid maar is thans eigendom van de gemeente Grimbergen die het in erfpacht gaf aan het Agentschap voor Natuur en Bos (ANB). Het maakte vroeger deel uit van het vliegveld Grimbergen. Het beslaat 70 ha waarvan 55 ha bebost werd met ongeveer 150 000 inheemse bomen en struiken. Er zijn twee zichtassen vrijgehouden, een van het Lintkasteel in het noorden naar het centrum van Grimbergen (met uitzicht op de Basiliek), en een van het vliegveld naar de kerk van Beigem. Bij de ingang aan Diegemput is er een speelzone voorzien. Daar staan ook picknicktafels. Bedreiging vanuit politieke hoek Het Lintbos is nog een jong bos. In 2012 opperde de Grimbergse schepen van leefmilieu Louis De Smedt (Open Vld) om het Lintbos tegen de vlakte te gooien en te vervangen door twee megasporthallen. Dat voorstel is echter nooit gerealiseerd. Toegankelijkheid Voor het Lintbos is een toegankelijkheidsregeling opgemaakt die men kan inkijken bij de gemeente Grimbergen. Honden en andere gezelschapsdieren moeten steeds aan de leiband gehouden worden in het Lintbos en mogen de wegen niet verlaten. Fietsers mogen enkel het verharde pad in dolomiet gebruiken. Wilde rozen Als onderdeel van een actie om de wilde rozen beter te leren kennen en te beschermen zorgde het Instituut voor Natuur- en Bosonderzoek (INBO) voor de aanplanting van een groot aantal wilde soorten langs de zichtassen. IJkpunt voor vliegtuigkompassen In de buurt van het Lintbos, bij de ingang aan Diegemput, bevindt zich een ijkpunt voor vliegtuigkompassen dat dateert uit de Tweede Wereldoorlog (vermoedelijk in 1941 geplaatst). Deze goed bewaarde kalibratieschijf is uniek in Europa. Galerij Externe links Het Lintbos op www.natuurenbos.be Filmpje over het Lintbos op YouTube
Tibetaans Instituut

Het Tibetaans instituut is een instituut in de Belgische gemeente Schoten dat gericht is op de beoefening en verbreiding van het Tibetaans boeddhisme in België en Zeeuws-Vlaanderen. Het instituut heeft overwegend lama's van de kagyütraditie. Het instituut heeft meerdere vestigingen: het Naropa Instituut in Cadzand, het Nalanda Instituut in Brussel en het centrum Yeunten Ling in Hoei, een van de grootste boeddhistische dharmacentra van Europa. Bij het centrum zijn meerdere Tibetaanse lama's betrokken, waarvan er verschillende zijn opgeleid door Karma Rangyung Künkhyab Trinley, de Kalu Rinpoche die meerdere centra in Europa stichtte, waaronder vooral in Frankrijk. Een vergelijkbaar instituut in het Nederlands taalgebied is het Maitreya Instituut. Externe link (nl) Officiële website
Koninklijke Vlaamse Schouwburg

Das Koninklijke Vlaamse Schouwburg (KVS) oder Théâtre royal flamand ist ein flämischsprachiges Theater in Brüssel, in dem eine Theatergesellschaft gleichen Namens spielt. Die Fassade liegt an der rue de Laeken. Im Haus finden auch Musikveranstaltungen, Ausstellungen und Lesungen statt. Es dient als umfassendes Kulturzentrum. Geschichte Der Ort in der Nähe des Hafens war zuerst ein Tiermarkt. Zwischen 1779 und 1781 wurde vom Architekten Remy Nivoy ein Gebäude für Transitwaren erbaut. Daraus entstand 1860 ein Arsenal des belgischen Heeres. Ab 1883 wurde daraus ein Gebäude für die neue flämische Theatergesellschaft, die schon seit 1852 eine Spielstätte suchte. Der Architekt Jan Baes schuf eine neue Fassade im Stil der Neorenaissance, die mittlere Büste zeigt den Dramatiker Joost van den Vondel, die linke Willem Ogier. Die alte Fassade des Arsenals blieb als heutige Hinterseite erhalten. Die Eröffnung fand 1887 statt. Nach einem Besuch von König Leopold II. erhielt das Theater 1894 den Zusatz königlich. Durch einen Brand wurde das Haus 1955 zerstört, die Renovierung brauchte drei Jahre. Von 1993 bis 2006 erfolgte eine umfassende Restauration. Bilder Literatur Éliane Gubin: Le Théâtre de la Monnaie et le Théâtre Flamand à Bruxelles de 1860 à 1880. 1964 Weblinks Website Koninklijke Vlaamse Schouwburg Einzelnachweise
Théâtre royal flamand de Bruxelles

Le théâtre royal flamand (en néerlandais : Koninklijke Vlaamse Schouwburg, en abrégé KVS) est un théâtre de Bruxelles. Il est situé dans le quartier des quais, là où se trouvait jusqu’à la fin du XIXe siècle le port intérieur de la ville de Bruxelles, sa façade principale est située rue de Laeken. Il est le point d’ancrage de la compagnie théâtrale néerlandophone (KVS) de Bruxelles qui a pour objet la diffusion du théâtre professionnel en langue néerlandaise en Belgique et à l’étranger. Les créations sont extraites non seulement du répertoire classique national et international, mais également de formes d’expression contemporaine. Une place est également faite à la danse, la poésie, la musique et l’organisation d’expositions. Histoire Il se situe au bout d’un des bassins du port creusé en 1639 et longé par le quai aux Pierres de Taille et le quai au Foin où l’on déchargeait le foin nécessaire aux chevaux de halage. On y trouvait un marché aux bestiaux. Les riches négociants de l’époque faisaient construire dans le quartier de grands entrepôts dont on voit encore les traces. Entre 1779 et 1781, les autorités de la ville font bâtir un grand bâtiment destiné aux marchandises en transit. En 1860, le dépôt est réaffecté en arsenal de l’armée de terre. La décision est prise en 1883 de transformer l’édifice pour accueillir la nouvelle compagnie théâtrale qui depuis 1860, soutenue par un mouvement populaire, réclame des subsides et un lieu d’implantation. La ville en confie la conception à l’architecte Jan Baes qui crée une nouvelle façade, rue de Laeken, là où se trouvait l’arrière du bâtiment et conserve de l’autre côté l’ancienne façade de l’arsenal. L’inauguration du théâtre a lieu en 1887. L’architecte a choisi le style néo-Renaissance flamand. La façade et les côtés sont dotés de longs balcons en ferronnerie destinés à permettre l’évacuation simultanée de nombreuses personnes. Lors d’une visite du roi Léopold II en 1894, le Théâtre flamand reçoit le titre de « royal ». Un violent incendie ravage le théâtre en 1955, la remise en état réalisée par les architectes Albert de Doncker et Robert Fr. Michiels prend trois ans. Cependant il ne restitue pas au lieu toutes ses décorations intérieures. Classé depuis 1993, le bâtiment nécessite de lourdes restaurations et adaptations aux besoins d’une salle de spectacle moderne. Les travaux se terminent au début de l’année 2006. Accessibilité Images Notes et références Lien externe Site du KVS Portail des arts du spectacle Portail de Bruxelles Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Royal Golf Club du Sart-Tilman

Le Royal Golf Club du Sart-Tilman est un parcours de golf dessiné en 1939 par Tom Simpson. Il est situé sur les hauteurs de Liège. Il reçut la note de 16/20 dans l’édition 2008/2009 du Peugeot Golf Guide. Il est reconnu comme étant l'un des parcours les mieux entretenus du pays et très certainement comme ayant les meilleurs greens de Belgique.[citation nécessaire] Incendie du club house et reconstruction Le 23 mars 2011, un incendie a ravagé le club house du Sart-Tilman. Le feu a pris à la toiture en chaume de la villa lors de travaux de réfection des gouttières de la toiture. Voir la vidéo de SudPresse. Un club house provisoire, sous tentes, a été installé pour la durée de la reconstruction estimée à deux ans. Depuis Mars 2014 le club dispose d'un magnifique Club House à l'architecture impressionnante et doté de toutes les commodités. Voir aussi Articles connexes Golf Terrain de golf Golf du Bernalmont Liste des Golfs Royaux de Belgique Liste des golfs belges par région Tom Simpson (architecte de golf) Liens externes Site officiel du club Fédération Royale Belge de Golf Association francophone belge de golf Notes et références Portail du golf Portail de Liège
Royal Golf Club Sart-Tilman

De Royal Golf Club Sart-Tilman is een Belgische golfclub in Angleur bij Luik. Op 10 juni 1939 werd de 18 holesbaan geopend. Na de oorlog herstellen Amerikaanse soldaten en Duitse gevangenen de door bommen beschadigde baan. In 1947 was de hele baan weer open. Op 18 december 1946 was de club betrokken bij de oprichting van de Koninklijke Belgische Golf Federatie. In 1962 kreeg de club het predicaat Koninklijk. Externe links Officiële website
Bahnhof Namur

Der Bahnhof Namur (französisch Gare de Namur) ist ein Bahnhof der NMBS/SNCB in der belgischen Stadt Namur, der Hauptstadt der Region Wallonien. In ihm kreuzt sich die Nord-Süd-Bahnstrecke Brüssel–Luxemburg (siehe Bahnstrecke Brüssel–Namur, Bahnstrecke Namur–Luxemburg) mit dem „wallonischen Rückgrat“ (dorsale wallonne), der Ost-West-Bahnstrecke Lüttich–Lille. Gemessen an den Reisendenzahlen montags bis freitags ist er der neuntfahrgaststärkste Bahnhof Belgiens und nach Ottignies die fahrgaststärkste Verkehrsstation in der Wallonie. Geschichte Der erste Bahnhof wurde am 23. Oktober 1843 als Endpunkt der Staatsbahn-Strecke über Charleroi nach Brüssel in Betrieb genommen. 1850 kam die Strecke der Compagnie du Nord-Belge nach Lüttich hinzu. 1858 weihte die Grande Compagnie du Luxembourg die Linie nach Arlon ein. 1862 nahm die Compagnie du Nord-Belge die Strecke nach Dinant in Betrieb. 1869 kam die Staatsbahn-Strecke nach Ramillies hinzu, die beginnend in den 1970er Jahren stückweise stillgelegt wurde. Gebäude Das heutige, zweite Bahnhofsgebäude wurde 1864 nach Plänen des Architekten M. Lambeau eingeweiht. Seine Fassade ist mit den Wappen belgischer Städte dekoriert, besonders solcher, die einen großen Bahnhof haben oder an einer der Strecken nach Namur liegen. 1883 erfolgten zwei seitliche Anbauten. 1990 erfolgte eine umfassende Modernisierung. Die Überführung zu den Gleisen ist nun Zugang zum Boulevard du Nord auf der Rückseite. Der Wartesaal und die Schalter wurden über die Gleise verlegt. Dort befinden sich auch einige Läden. Die Gleise 1 und 2 werden nun für den Güterverkehr genutzt, die Gleise 3 bis 11 für den Reiseverkehr. Der Bahnhof erstreckt sich mit dem Empfangsgebäude in Ost-West-Richtung. Der lange, schmale Bahnhofsvorplatz mit dem Bahnhofsgebäude und den dahinter liegenden Gleisen bildet die nördliche Begrenzung des Stadtzentrums. Verkehr Internationale Verbindungen bestehen mit dem Intercity nach Lille (Frankreich) und Luxemburg. Inlandsverbindungen bestehen mit verschiedenen Zuggattungen nach Dinant, Herstal, Jambes, Tournai, Basse-Wavre, Charleroi, Ciney, Libramont, Löwen, Gembloux, Huy und Tamines. Seit dem 1. April 2015 wird der Bahnhof Namur vom Thalys nicht mehr angefahren. Bis dato fuhren Thalys-Züge nach Paris. Die Eurocity-Verbindungen zwischen Brüssel, Luxemburg und Basel wurde 2016 eingestellt. Stand: Fahrplanperiode 14. Dezember 2025 bis 12. Dezember 2026 Weblinks Bahnhof Namur auf belgianrail.be (SNCB) (deutsch) Bahnhof Namur. In: Structurae Website der wallonischen regionalen Archive. Bahnhof von Namur und Bau des Sitzes des Ministeriums für Ausrüstung und Verkehr (MET). Fotos von 1997. Einzelnachweise
Namur railway station

Namur railway station (French: Gare de Namur; Dutch: Station Namen) is the main railway station serving Namur, Belgium. The station is used by 18,600 people every day, making it the eighth-busiest station in Belgium and the busiest in Wallonia. It is operated by the National Railway Company of Belgium (SNCB/NMBS). History The first railway connection to Namur was inaugurated in 1843, when the Belgian State Railways (Chemins de fer de l'État Belge) opened an indirect line from Brussels to Charleroi (via Braine-le-Comte), continuing to Namur. In 1850, the Compagnie du Nord-Belge inaugurated line 125, connecting Namur to Liège. In 1856, a third company reached Namur (Grande compagnie du Luxembourg) with a direct link to Brussels with line 161. Two years later, the company opened line 162 Namur–Arlon–Luxembourg. In 1862, the Nord-Belge created line 154 Namur–Dinant. The current station building was inaugurated in 1864. In 1869, the Belgian State Railways put into service a sixth line (142) connecting Namur to Tienen; line 142 was completely closed in 1988. At the end of the 1990s, the passenger building was restored and enlarged by a slab covering the tracks. The station was served by a daily Thalys high-speed rail service to Paris between 1998 and 31 March 2015. With the commissioning of the Schuman-Josaphat tunnel in Brussels on 3 April 2016, Namur obtained a direct link with Brussels Airport. Train services The station is served by the following services: Intercity services (IC-16) Brussels – Namur – Arlon – Luxembourg Intercity services (IC-17) Brussels Airport – Brussels-Luxembourg – Namur – Dinant (weekdays) Intercity services (IC-17) Brussels – Namur – Dinant (weekends) Intercity services (IC-18) Brussels – Namur – Liege (weekdays) Intercity services (IC-19) Lille – Tournai – Saint-Ghislain – Mons – Charleroi – Namur Intercity services (IC-25) Mons – Charleroi – Namur – Huy – Liege (weekdays) Intercity services (IC-25) Mouscron – Tournai – Saint-Ghislain – Mons – Charleroi – Namur – Huy – Liege – Liers (weekends) Intercity services (K82) Maubeuge – Charleroi – Namur Local services (L-01) Namur – Huy – Liège Local services (L-08) Ottignies – Gembloux – Namur Local services (L-11) Namur – Dinant – Bertrix – Libramont Local services (L-14) Ottignies – Fleurus – Charleroi – Tamines – Namur – Jambes Local services (L-16) Namur – Assesse (- Ciney) In addition to the above services, additional peak time trains are scheduled on weekdays (mornings and end of afternoons). Gallery See also List of railway stations in Belgium Rail transport in Belgium Site of the Walloon regional archives. Namur station and future headquarters of the Ministry of Equipment and Works (MET). Progress of the works. Pictures from 1997 References Footnotes Citations External links Media related to Namur train station at Wikimedia Commons (in English) Namur Station on SNCB website Site of the Walloon regional archives. Namur station and future headquarters of the Ministry of Equipment and Works (MET). Progress of the works. Pictures from 1997
Estación de Namur

La estación de Namur es una estación de tren belga situada en el centro de la ciudad de Namur, en la provincia de Namur, región Valona. Pertenece a la línea de S-Trein Charleroi. Historia Red Línea 125 : Lieja - Namur Línea 130 : Namur - Charleroi Línea 154 : Namur - Dinant (- Givet) Línea 161 : Bruselas - Namur Línea 162 : Namur - Luxemburgo Líneas Internacional EuroCity Iris : Bruselas Sur - Namur - Luxemburgo - Zúrich Vauban : Bruselas Sur - Namur - Luxemburgo - Coira Nacional InterCity IC 16 : Bruselas Sur - Gembloux - Namur - Ciney - Luxemburg IC 17 : Aeropuerto de Bruselas - Gembloux - Namur - Jambes - Dinant IC 18 : Bruselas Sur - Gembloux - Namur - Andenne - Liège-Palais IC 19 : Lille-Flandes - Charleroi Sur - Namur - Huy - Herstal o Liège-Palais IC 25 : Mons - Charleroi-Sur - Namur - Liège-Palais Local L 01 : Lieja Guillemins - Namur L 08 : Ottignies - Namur L 11 : Namur - Jambes - Libramont L 14 : Ottignies - Charleroi-Sur - Namur - Jambes L 16 : Namur - Ciney Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Estación de Namur.
Station Namen

Station Namen is een spoorwegstation in de stad Namen (Frans: Namur). Het is een belangrijk spoorwegknooppunt, waar de spoorlijnen 125, 130, 154, 161 en 162 samenkomen. In 2002 werd het station volledig vernieuwd met een beton overkapping waarboven de nieuwe stationsfaciliteiten zijn gelegen. Dit is het tweede drukste station van Wallonië, na Luik-Guillemins en voor Ottignies (met een gelijkaardig aantal reizigers), en het op zeven na drukste station in België (reizigerstelling 2024). In 2018 wordt boven de huidige overkapping van het station een busstation gebouwd, die het oude busstation ten oosten van het station gaat vervangen. Er zijn 11 sporen, waarvan 2 sporen gereserveerd zijn voor het doorgaande goederenverkeer naar de Athus-Maaslijn via spoorlijn 154. Ten westen van het station is een spoortunnel gebouwd die het mogelijk maakt dat de verkeersstromen Brussel - Aarlen (161, 162) en Luik - Charleroi (125, 130) elkaar niet gelijkvloers kruisen. In het verleden was er aan de oostkant van het hoofdstation een zijstation met kopsporen ten behoeve van de Nord – Belge lijn 154 uit Dinant. Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag. Externe koppelingen Site van het Waals gewestelijk archieven. Het station van Namen en het toekomstige hoofdkwartier van het Ministerie van Uitrusting en Werken (MET). Voortgang van de werken. Foto's van 1997.
Hof van Palermo

Het Hof van Palermo was een stadspaleis in Mechelen. Het paleis werd in 1476 gebouwd in opdracht van Jan Carondelet, eerste voorzitter van de Grote Raad van Mechelen en genoemd naar zijn zoon Jan die aartsbisschop was in Palermo. Oorspronkelijk was het van de straat afgesloten door een voorgebouw. In 1807 stond hier de afspanning Saele Van Apollo en in 1889 de rijtuigenverhuurder Den Posthoorn, daarna ook Koninklijke Manufactuur van Wandtapijten De Wit. De familie De Wit verkocht het pand in 2003 aan het Algemeen Belgisch Vakverbond afdeling Mechelen-Kempen. Omdat de restauratiekost voor het gehele complex te hoog opliep, behield deze enkel het oudste gedeelte en vatte de restauratie van de ingebouwde huistoren aan. Andere gedeeltes werden in 2008 aan een privé projectontwikkelaar doorverkocht.Deze projectontwikkelaar (Philip van Loon) heeft het gebouw afgebroken en terug laten zetten.
Antwerpsepoortbrug

De Antwerpsepoortbrug is een liggerbrug over de Afleidingsvaart van de Nete in de stad Lier, in de Belgische provincie Antwerpen. De brug is een deel van de N10 tussen Mortsel en Diest. De brug ligt aan de vroegere Antwerpsepoort, waar de baan uit Lier richting Antwerpen vertrekt.
Pont de Milsaucy

Le pont de Milsaucy est un des ponts franchissant le canal Albert. Il relie le boulevard Albert Ier (ville de Herstal) à l'île Monsin (ville de Liège). Historique Le pont de Milsaucy remplace deux ponts en poutre Vierendeel. Propriétés Il s'agit d'un pont bow-string à suspentes croisées d'une portée de 144,60 m mis en service en 1990. Toponymie Voir aussi Articles connexes Liste des ponts de Liège Pont Marexhe Liens externes Pont de Milsaucy sur Structurae. Bureau Greisch, « Pont Milsaucy » [PDF], sur greisch.com, 2024 (consulté le 19 mars 2026) Portail de Liège Portail des ponts
Brug van Milsaucy

De Brug van Milsaucy is een brug over het Albertkanaal en het Kanaal van Monsin op de grens van de Belgische gemeenten Herstal en Luik, die het eiland Monsin verbindt met Herstal. De eerste brug op deze locatie werd gebouwd bij de aanleg van het Albertkanaal en bij de inhuldiging van dat kanaal opengesteld. Op 11 mei 1940 werd de brug echter vernietigd door het Belgisch leger. In 1948 werd de brug herbouwd. Deze brug bestond uit twee vierendeelbruggen waarbij de eerste, met een spanwijdte van 64,80 meter, het Albertkanaal overspande en de tweede, met een spanwijdte van 51 meter, de sluis overspande. Bij de verbreding van het kanaal in 1990 werd de brug vervangen door de huidige boogbrug die met zijn spanwijdte van 144,60 meter zowel het Albertkanaal als het Kanaal van Monsin overspant. De huidige brug is een ontwerp van architectenbureau Greisch.
St Martin's Church, Aalst

St Martin's Church or the Church of St. Martin (Dutch: Sint Martinuskerk) is a church located in Aalst, Flanders, Belgium. History The Church of St. Martin was established in dedication to Saint Martin. The Gothic-style church was built in 1480. The altarpiece by Peter Paul Rubens depicting Saint Roch titled Christ Appointing Saint Roch as Patron Saint of Plague Victims is located in the church. Composed by Erasmus in 1527, the epitaph of Dirk Martens was installed in the church in 1784. Gallery External links Media related to Sint-Martinuskerk (Aalst) at Wikimedia Commons References
Église Saint-Martin d'Alost

L'église Saint-Martin (Sint-Martinuskerk en néerlandais) est une église de style gothique située sur le territoire de la ville belge d'Alost, dans la province de Flandre-Orientale. Historique L'église est classé monument historique depuis le 20 juillet 1946 et figure à l'Inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 237. Aspects religieux Comme tout édifice catholique situé dans la province de Flandre-Orientale, l'église Saint-Martin est rattachée au diocèse de Gand. Articles connexes Alost Beffroi et maison échevinale d'Alost Borse van Amsterdam (Alost) Hôtel de ville d'Alost Liste des monuments historiques d'Alost Références Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Flandre-Orientale
Sint-Alenatoren

De Sint-Alenatoren is een van de bijgebouwen van het Kasteel de Viron dat zich bevindt in het Sint-Alenapark te Dilbeek. Hij bevindt zich op het eilandje voor het gemeentehuis. Hij is de enige getuige van het waterslot uit de 13e eeuw. De oorspronkelijke burcht bezat vijf torens; de Sint-Alenatoren was de noordelijke toren van de burcht. In de 14e en het begin van de 15e eeuw was hij de residentie van de Heren van Heetvelde, later in de 16e eeuw verbleven er de bisschoppen van Kamerijk. De Franse troepen van Lodewijk XIV staken op het einde van de 17e eeuw de burcht in brand. Het kasteel verviel in puin. Uiteindelijk liet de familie de Viron einde 19e eeuw de al deels afgebroken burcht volledig slopen, op de Sint-Alenatoren na. De toren is genoemd naar de zevende-eeuwse heilige Alena. Volgens de legende zou zij de toren gebruikt hebben om te bidden. De ronde toren is opgetrokken uit rode baksteen en bezit smalle, rechthoekige vensters met zandstenen omlijstingen. Onderaan het kegeldak bevinden zich nog enkele houten dakkapelletjes. Er zijn drie bouwlagen: een kleine kelder, een benedenruimte met een stenen draaitrap, en een gotisch zaaltje. Het puntdak rust op eiken balken.
Museum Dhondt-Dhaenens

Das Museum Dhondt-Dhaenens (MDD) ist ein Kunstmuseum in Deurle an der Leie, einem Teil der Gemeinde Sint-Martens-Latem in Belgien. Es zeigt die Sammlung Jules & Irma Dhondt-Dhaenens, eine umfangreiche Kollektion von Kunstwerken international bekannter flämischer Künstler sowie zeitgenössische internationale Kunst. Zu sehen sind unter anderem Werke folgender Künstler: Jean Brusselmans, Gustave de Smet & Leon De Smet, Valerius De Saedeleer, James Ensor, George Minne, Constant Permeke, Albert Servaes, Albijn van den Abeele, Frits van den Berghe, Gustave Van de Woestyne, Rik Wouters, Isa Genzken, Rombouts & Droste, David Tremlett, Richard Venlet, Marthe Wéry. Das Museum wurde auf Initiative von den Dhondt-Dhaenens 1967 nach einem Entwurf des Architekten Erik Van Biervliet erbaut. Neben der Kunstsammlung von Jules & Irma Dhondt-Dhaenens werden wechselnde Ausstellungen mit Werken von Künstlern aus dem In- und Ausland gezeigt. Außerdem finden Vorträge, Konzerte, Unterrichtsreihen und Kinderateliers statt. Die ständige Sammlung ist nicht zugänglich, wenn temporäre Ausstellungen stattfinden. Auch Führungen werden angeboten. 2012 bekam das Museum von der Universität Gent als permanente Leihgabe das Haus van Wassenhove in Sint-Martens-Latem. Es wurde 1974 im Brutalismus-Stil vom Architekten Juliaan Lampens erbaut, 2015 renoviert und 2017 unter Denkmalschutz gestellt. Es dient dem Museum für Events, Ausstellungen und als zeitliche Residenzen für Künstler, die im Museum ausstellen. 2018 kaufte das Museum das Nachbargrundstück mit der Villa Meander, die vom Künstler Hans Op de Beeck in ein Gesamtkunstwerk umgewandelt wurde. Die Wunderkammer mit der persönlichen Bibliothek von Jan Hoet ist Teil des Kunstwerks. Auch bietet es Raum als Residenz für Künstler, Forscher und Kuratoren und will damit Dialog, Reflexion und Forschung anregen. Weblinks https://www.museumdd.be/