NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Beginergården i Hoogstraten

Beginergården i Hoogstraten i Belgien består av 36 hus, en beginerkyrka tillägnad Evangelisten Johannes samt en lada. Historia Beginergården i Hoogstraten grundades omkring 1380. På 1500-talet utsattes beginerna för flera bränder, bland annat skärtorsdagen 1506, då hela komplexet förutom kyrkan förstördes. 1534 blev gården omgiven av en stenmur. I början 1600-talet fanns två beginer. Deras antal steg till 160 i slutet av 1600-talet. 1972 lämnade den sista beginen, Johanna van den Wijngaard, beginergården. 1992 beslutade ett antal boende i Hoogstraten att restaurera gården. Sedan 1997 är beginergården återigen helt bebodd. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från nederländskspråkiga Wikipedia, tidigare version. Externa länkar Webbsida om beginergården (nederländska)
Bank van de Arbeid

De Bank van de Arbeid was een Belgische bank in de stad Gent. Het bankgebouw in de Voldersstraat werd in 1923 in gebruik genomen tot aan het faillissement in 1934. Geschiedenis De Belgische Bank van de Arbeid werd in 1913 gesticht door de socialistische voorman Edward Anseele met geld van de Samenwerkende Maatschappij Vooruit Nr.1. De financiële instelling moest als antwoord dienen tegen het kapitalistisch systeem. De bank zelf was geen coöperatie maar een naamloze vennootschap. Ten gevolge van de bankencrisis van de jaren 30 tijdens het interbellum ging de bank failliet in 1934. In een gesloten vergadering in november 1934 volgend op dit faillissement werden een aantal vooraanstaande leden van de Belgische Werkliedenpartij (BWP) geroyeerd omdat ze te hoge winsten en lonen zouden hebben ontvangen als bestuursleden van de Bank van Arbeid. De bank trok tal van Gentse socialistische coöperatieven mee in haar ondergang. Daarnaast verdwenen de spaarcenten van de arbeidersklasse, alsook de propagandamiddelen van de socialistische beweging als sneeuw voor de zon. Gebouw In 1921-1922 werd een bankgebouw in de Voldersstraat opgetrokken in neoclassicistische stijl naar ontwerp van architect Oscar Van de Voorde. Aan de buitenzijde werden in en bovenaan de gevels een aantal decoratieve elementen verwerkt. In de muurvlakken werden vijf bas-reliëfs geïntegreerd met telkens twee figuren, een arbeider en een allegorische figuur, die respectievelijk de landbouw, mijnbouw, textiel-, metaal- en bouwnijverheid uitbeelden. Boven de kroonlijst staan vijf beeldengroepen op een sokkel voor het mansardedak. De afgebeelde kinderen (putti) symboliseren de industrie, de handel, de scheepvaart, de wetenschap en de kunst. De decoratieve elementen zijn van de hand van de beeldhouwer Geo Verbanck. Het interieur ontworpen in art-decostijl is grotendeels bewaard. Toen in 1934 de bank haar deuren moest sluiten, kwam het gebouw in bezit van de Belgische Staat en nam de Registratie der Domeinen er haar intrek. Eind jaren 90 is het gekocht door de provincie Oost-Vlaanderen, die het gebouw in 2004 gedeeltelijk restaureerde. In de zomer van 2013 nam het Gentse stadsontwikkelingsbedrijf Sogent haar intrek in het gerenoveerde gebouw. De lokettenzaal en de kluizenzaal van de voormalige bank worden gebruikt als tentoonstellingsruimte over stadsontwikkeling en architectuur in Gent. Externe link De Bank van de Arbeid op de Inventaris van Onroerend Erfgoed
Van Den Heuvelinstituut

Het Van Den Heuvelinstituut, afgekort VHI, is een gebouw van de Katholieke Universiteit Leuven in de Belgische stad Leuven. Het instituut is gelegen op de hoek van de Andreas Vesaliusstraat en de Dekenstraat, naast het Centrum voor Levende Talen en tegenover Groep T. In het VHI zijn veel les- en vergaderlokalen, net zoals pc-lokalen, drie auditoria (waaronder een vernoemd naar Gaston Eyskens) en de Bibliotheek Psychologie en Pedagogische Wetenschappen. Geschiedenis Het Vesaliusinstituut werd in 1913-1914 gebouwd naar een ontwerp van kanunnik Jan Janssen. Het gebouw huisvestte de afdelingen Handels-, Economische en Actuariële Wetenschappen van de Hogere Handelsschool, de voorloper van de Faculteit Economie en Bedrijfswetenschappen. Daarnaast bevonden zich ook twee museums in het gebouw, het Museum van Handelswezen en het Koloniaal Museum. Het gebouw werd meermaals uitgebreid, in 1937, 1948, 1949, 1958-1959 en 1968. In 1994 verhuisde Faculteit Economie en Bedrijfswetenschappen naar het Hoge Heuvelcollege in de Naamsestraat. Sindsdien volgen in het Van Den Heuvelinstituut studenten van alle faculteiten les. Daarnaast zijn zowel het decanaat als de kantoren van verschillende onderzoekscentra van de faculteit Psychologie en Pedagogische Wetenschappen er gevestigd. Literatuur Schillings, Arnold Hubert en Van Wijngaerden, Fr., Oud en nieuw Leuven, Leuven, Le Moniteur, 1948, 38. Smeyers, André, Leuven vroeger en nu, Leuven, Vlaamse Drukkerij, 1948, 88. Uytterhoeven, Henri, Leuven in oude prentkaarten, vol. 2, Zaltbommel, Europese Bibliotheek, 1977, 129. Uytterhoeven, Rik, Leuven weleer 6: Op de Westhelling en langs de Vesten: Leuven rond langs de Boulevards, Leuven, Standaard, 1990, 97-98. Uytterhoeven, Rik, en Vints, Luc, Neogotiek in Leuven. Cultuurhistorische stadswandelingen, Leuven, Davidsfonds, 1997, 53-54. De Universiteit te Leuven 1425-1985, Leuven, Universitaire Pers Leuven, 1988, 286.
Oud Stadhuis (Hasselt)

Het Oude Stadhuis van Hasselt, ook wel Den Nieuwen Bauw genoemd, is een gebouw aan het Groenplein te Hasselt dat tot 2018 dienstdeed als stadhuis van Hasselt. Sindsdien huizen de stadsdiensten in het nieuwe stadhuis ’t Scheep aan het Limburgplein. Geschiedenis Het betreft een groot, alleenstaand herenhuis dat in het derde kwart van de 17e eeuw werd gebouwd en dienstdeed als hotel. In 1675 vond een verbouwing plaats. In 1779 kocht de stad Hasselt het gebouw, om het dienst te laten doen als stadhuis. Voordien was het stadhuis aan de Havermarkt gevestigd, maar dit gebouw was bouwvallig geworden. In 1780 werd het gebouw aangepast in laatclassicistische stijl met strakke symmetrie. Aan de voor- en achterzijde bevindt zich een driehoekig fronton, terwijl de hoofdingang een opgaande trap en een bordes bezit. Het hoge dak wordt bekroond door een centrale toren met lantaarn. De raadszaal is in neorenaissancestijl ingericht en het kabinet van de burgemeester is in empirestijl uitgevoerd. Boven de schouw van de raadszaal bevindt zich een schilderij van Godfried Guffens; het stelt de Loonse graaf Arnold IV voor die de stadsvrijheden in 1232 hernieuwt. In 2021 werd begonnen met de restauratie van het oude stadhuis, waarbij het dak als eerste werd aangepakt. De volledige restauratie werd voltooid in 2023, waarna het gebouw in gebruik werd genomen door Het Kunstuur, een culturele organisatie die kunsttentoonstellingen organiseert in het oude stadhuis. Het Kunstuur Het Kunstuur richt zich op de topwerken van Belgische kunstenaars uit de periode 1850-1950, een tijdperk dat gekenmerkt werd door een rijke diversiteit aan kunststromingen. Meer dan de helft van de tentoongestelde schilderijen komt uit privébezit en is zelden eerder aan het publiek getoond. De overige werken zijn bruiklenen van musea. Het Kunstuur is een privé-initiatief van Joost en Hans Bourlon, onder het toeziend oog van hun grootvader, kunstschilder Jozef (Jos) De Bie (1900-1981). Nieuwbouw Omdat het gebouw te klein was geworden om alle gemeentelijke diensten te huisvesten, en deze op een zestal plaatsen over de stad verspreid waren, besloot men in 2013 om nieuwbouw te verrichten, waarbij de Rijkswachtkazerne aan de Guffenslaan, uit 1879, werd gerenoveerd en met moderne nieuwbouw werd uitgebreid. Dit nieuwe stadskantoor genaamd ’t Scheep opende in 2018.
Monseigneur Sencie-Instituut

Het Monseigneur Sencie-Instituut, afgekort MSI, is een gebouw van de Katholieke Universiteit Leuven in de Belgische stad Leuven. Het gebouw ligt tussen het Erasmusplein, de Ravenstraat en de Blijde-Inkomststraat en is tussen de Universiteitsbibliotheek en het Erasmushuis gelegen. Het gebouw is onderdeel van de faculteit Letteren en is vernoemd naar Mgr. Pieter-Jozef Sencie, hoogleraar oude geschiedenis en pionier van de vernederlandsing van de universiteit. De inhuldiging van het Monseigneur Sencie-Instituut vond plaats in 1952. Het grootste auditorium in het gebouw is de Parthenonzaal.
Sint-Martinuskerk (Edelare)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Oudenaarde behorende plaats Edelare, gelegen aan Edelareberg. Geschiedenis De kerk werd voor het eerst vermeld in 1110, waarbij het patronaatsrecht aan de Abdij van Ename werd verleend. In 1115 zou de parochie ondergeschikt zijn aan die van Pamele. De oudste delen van de huidige kerk zijn 13e-eeuws. Omstreeks 1400 werd de kerk vergroot met een westelijke travee met toren. Ook werd het koor vergroot. Later werd een transept toegevoegd. In de 17e en 18e eeuw vonden verbouwingen plaats. In de 18e eeuw werden onder meer de kleine romaanse ramen vergroot. Begin 19e eeuw werd het westportaal dichtgemetseld en kwam daar het altaar. Het portaal kwam in het oostelijke koor. Niet lang daarna werd de kerk verlaten en raakte in verval. Vanaf 1876 vond restauratie plaats en in 1893 werd de kerk weer in gebruik genomen. In 1973 werd de kerk getroffen door brand, waarna restauratie volgde. Gebouw Het betreft een eenbeukig kerkgebouw met transept en westtoren, waarin zich het portaal bevindt. Naast baksteen werd zandsteen en hardsteen toegepast. In gevels van het schip zijn muurresten in Doornikse steen te vinden. De zware westtoren is 15e-eeuws. De noordelijke transeptarm heeft een metselaarsteken. Ook is er een beschadigd reliëf, de graflegging voorstellende, in laatgotische stijl. De kerk ligt op de helling van de Edelareberg en wordt omringd door een kerkhof. Interieur Het interieur werd na de brand geheel vernieuwd. Het wordt overkluisd door een spitstongewelf. Het kerkmeubilair is van 1876 en later. Er zijn nog twee 16e-eeuwse grafzerken aanwezig.
Sint-Brixiuskerk (Etikhove)

De Sint-Brixiuskerk (ook: Sint-Britiuskerk) is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Maarkedal behorende plaats Etikhove, gelegen aan de Etikhovestraat. Geschiedenis In 1116 werd voor het eerst melding gemaakt van een kerkgebouw te Etikhove. Het patronaatsrecht werd toen gegund aan de Abdij van Liessies. Een restant van de toenmalige romaanse kerk is nog in de westgevel aanwezig. De westtoren, in laatgotische stijl, is mogelijk 15e-eeuws. Ook was er een tweebeukig kerkschip en een vlak afgesloten koor. In 1768 werd dan een zuidelijke zijbeuk toegevoegd. In 1838 werd de kerk sterk gewijzigd en vergroot. Het middenschip werd verhoogd en verlengd in oostelijke richting, waardoor een nieuw koor noodzakelijk was. Door de verhoging van het middenschip kreeg de kerk een basilicaal uiterlijk. Het interieur werd omgevormd in neoclassicistische trant. In 1848 waren de werken voltooid en was ook het kerkmeubilair aangepast. In 1897 werd de toren in neogotische trant gerestaureerd naar ontwerp van Alphonse Vossaert. Gebouw Het betreft een driebeukige basilicale kerk met westtoren die omstreeks 1520-1535 werd gebouwd. Het interieur is neoclassicistisch. De kerk bezit een vijftal 18e-eeuwse schilderijen waarvan er vier in het koorgestoelte zijn ingewerkt. Ook het hoofd- en de zij-altaren, de preekstoel en vier biechtstoelen zijn 18e-eeuws. Uit 1669 dateert een stenen epitaaf voor G. Ladeuze, heer van Etikhove. In de buitengevel zijn grafstenen uit de 17e, 18e en 19e eeuw ingemetseld.
Sint-Amanduskerk (Leupegem)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Oudenaarde behorende plaats Leupegem, gelegen aan Dokter Honore de Wolfstraat 2. Geschiedenis Waarschijnlijk had Leupegem al in de 8e eeuw een eigen kerkje dat afhing van de parochie van Volkegem. In 1110 kwam het patronaatsrecht aan de Abdij van Ename. Dit was het Schipperskerkje, gelegen aan de Kaaistraat later Armenlos genaamd. Dit kerkje werd, samen met het aanpalende kerkhof, verkocht om geld te verwerven voor de bouw van een nieuwe kerk. Deze neoclassicistische kerk kwam in 1830 gereed. De kerk liep schade op tijdens de Eerste Wereldoorlog en in 1921 werd de kerk hersteld. In 1925 werd een reliëf aan de voorgevel geplaatst. Gebouw De kerk is naar het zuiden georiënteerd en heeft een merkwaardige voorgevel met fronton, reliëf en oculus. Op de voorgevel bevindt zich een lage vierkante toren, bekroond met een achthoekige houten lantaarn. In 1978 werd aan de kerk een kapel ter ere van Sint-Rita aangebouwd. Het koor heeft een halfronde apsis. Interieur Het schilderij Verrijzenis is van het 4e kwart van de 18e eeuw. Het meeste kerkmeubilair stamt uit de 19e of begin 20e eeuw. Het orgel is van 1866 en werd vervaardigd door Anneessens.
Sint-Martinuskerk (Melden)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Oudenaarde behorende plaats Melden, gelegen aan de Meldenstraat. Geschiedenis Mogelijk was er in de 12e eeuw al een romaans kerkgebouw in Doornikse breuksteen. De huidige westtoren en delen van het muurwerk maken daar nog deel van uit. In de 16e eeuw werd de kerk door een gotisch gebouw vervangen en werd de toren met een geleding verhoogd. In 1871 werd de kerk verbouwd en vergroot in neogotische trant naar ontwerp van Louis Minard. Daarbij werden koor en sacristie gesloopt en het schip verlengd. Gebouw Het betreft een driebeukig basilicaal kerkgebouw met transept en ingebouwde westtoren. Het koor is driezijdig afgesloten. De drie benedenste geledingen van de toren zijn in Doornikse breuksteen. Ook de gevel van de noordelijke zijbeuk en de noordelijke transeptarm werden in dit materiaal gebouwd. De vierde geleding en de rest van het schip zijn in baksteen. Interieur Een groot deel van het kerkmeubilair is neogotisch. Uit de 17e en 18e eeuw zijn drie schilderijen, waaronder een kruisoprichting die toegeschreven wordt aan Simon de Pape. Uit de 17e eeuw stammen een beschilderd stenen beeld van Sint-Marcus en een houten Christusbeeld. De kuip van de biechtstoel is in Lodewijk XVI-stijl. Ook uit de 18e eeuw zijn twee biechtstoelen. Het orgel is einde 18e-eeuws, het werd gerenoveerd in 1909 en is afkomstig uit het Jezuïetenklooster van Oudenaarde.
Sint-Hubertuskerk (Hulsen)

De Sint-Hubertuskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Balen behorende plaats Hulsen, gelegen aan Hulsen 109. Geschiedenis Hulsen was kerkelijk afhankelijk van de parochie van Meerhout. In Hulsen stond vanaf 1543 een kapel. In 1808 werd Hulsen een zelfstandige parochie die echter pas in 1842 officieel werd erkend. De kapel was in gebruik tot 1889, toen de nieuwe kerk in gebruik werd genomen. Deze was van 1898-1899 gebouwd naar ontwerp van Pieter Jozef Taeymans. De kapel werd daarna gesloopt. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen kruisbasiliek met pseudotransept, in neoromaanse stijl. Het koor is halfcirkelvormig afgesloten. De kerk heeft een half aangebouwde zuidwesttoren van vier geledingen, gedekt door een ingesnoerd tentdak. Interieur De kerk bezit een aantal gepolychromeerd houten heiligenbeelden, afkomstig uit de kapel, en wel een Sint-Hubertus (1e helft 16e eeuw); Sint-Lucia en Sint-Barbara (2e helft 16e eeuw); Onze-Lieve-Vrouw met Kind (1e helft 17e eeuw); Sint-Bernardus (1e helft 18e eeuw) en Sint-Donatus (midden 19e eeuw). Het kerkmeubilair is begin 20e eeuw in neogotische stijl.
Sint-Amanduskerk (Denderleeuw)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de Oost-Vlaamse plaats Denderleeuw, gelegen aan Dorp. De in natuursteen opgetrokken kerk ligt op een natuurlijke verhoging. Het oudste deel van deze kerk is 13e-eeuws en gebouwd in Balegemse steen. Het betreft de onderbouw van de westtoren. In 1589 werd deze van een spitsboogportaal voorzien. In 1608 werd een achtkante bovengeleding van de toren gebouwd. De oorspronkelijk gotische kerk is in Meldertse steen opgetrokken. De zijbeuken werden in 1650 opnieuw opgebouwd en, evenals het transept, in 1900 herbouwd, waarbij natuursteen uit Larochette werd gebruikt. Het 13e-eeuwse koor werd in 1990 afgebroken en vervangen door een groter koor dat ook twee zijkoren omvatte. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur Schilderijen zijn: Emmaüsgangers door M. D'Hase (1754) en Christus aan het kruis door Godfried Schalcken (17e eeuw). In de lambrisering zijn enkele 18e-eeuwse medaillons verwerkt. De communiebank is van 1638. De preekstoel en twee biechtstoelen zijn uit het eerste kwart van de 18e eeuw. Ook is er een laatgotisch grafmonument voor de heer van Liedekerke-Beaufort en diens vrouw Béranger.
Van Doorens kapelletje

Van Doorens kapelletje is een kapel in Buggenhout. De kapel, ter ere van Onze-Lieve-Vrouw van de Heilige Rozenkrans, is gelegen aan een eeuwenoude kerkwegel die inwoners van Opstal vaak gebruikten om naar het centrum van Buggenhout te gaan. De kapel werd in 1892 gebouwd door Antoon Van Dooren om een gunst te bekomen; vandaar dat deze kapel in de volksmond ook het Van Doorens kapelletje genoemd wordt. Het onderhoud wordt door de buren verzorgd. De kapel is bouwkundig erfgoed. Referenties VAN DE VELDE G., Herinneringen van een Honderdjarige, Heemkring Buggenhout vzw Ter Palen, XVI,3,1992, P.124-133 BOGAERT CHRIS, Inventaris van het bouwkundig erfgoed, Provincie Oost-Vlaanderen, 2000
Landhuis (Sint-Niklaas)

Het Landhuis is een gebouw in de stad Sint-Niklaas, in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen. Het gebouw staat aan de oostkant van de Grote Markt en is het oudste nog bestaande bouwwerk op het plein. Het was de zetel van het hoofdcollege van het Land van Waas. Geschiedenis Voorgeschiedenis In 1241 werd Sint-Niklaas de hoofdplaats van het Land van Waas. Er werd een hoofdcollege geïnstalleerd dat de hoogste instantie van de streek was. Het bestond uit zeven schepenen en een baljuw. Zij hielden zich bezig met rechtszaken in beroep die van de plaatselijke vierscharen kwamen, met het verdelen van belastingen en oorlogsbijdragen, en met het regelen van algemene zaken. Oorspronkelijk kwamen zij samen onder een linde op de Grote Markt. Vanaf 1518 deden zij dat in een houten gebouw. Bouw en uitbreidingen In 1551 werd er een pand aangekocht door het hoofdcollege op de plaats van het huidige gebouw, onder protest van verschillende Wase parochies. Zij klaagden bij de Raad van Vlaanderen en Filips II van Spanje de aankoop aan. Slechts in 1558 werd het uiteindelijk goedgekeurd. Het uitzicht van het gebouw veranderde sterk door de jaren heen. Zo werd de achtergevel verbouwd in 1610 en de huidige, kenmerkende rode voorgevel kwam tot stand in 1637. In 1672 kreeg het gebouw een uitbreiding met de bouw van een raadkamer. Deze bestaat niet meer. Op 25 mei 1690 doorstond het gebouw als een van de weinige de stadsbrand van Sint-Niklaas. Bij het aanbreken van de Franse periode verloor het Waasland zijn administratieve status. Na enkele jaren gediend te hebben als kazerne voor de Rijkswacht, als gemeentelijke raadszaal en als politierechtbank, werd het in 1808 verkocht. In het Landhuis werden de herbergen "In de tinnen pot" en "Belle-vue" ondergebracht. In 1875 kwam het gebouw in handen van de letterkundige kring Societé Civile de Saint-Nicolas, die het naar een ontwerp van architect Théophile Bureau liet restaureren en uitbreiden met de travee aan de rechterkant van het gebouw. De voorgevel van het gebouw is sinds 1955 een beschermd monument. Van 1988 tot 1989 vond een renovatie van de voorgevel plaats. Huidig gebruik Tot 2012 was het gebouw een oosters restaurant. Daarna stond het jaren leeg. Na renovatie krijgt het in 2021 opnieuw een horecafunctie. De brunch- en lunchbar Soep&Zoet vestigt zich op het gelijkvloers. Daarnaast is dit zeventiende-eeuwse pand een ondernemerscentrum voor bedrijven en beschikt het pand over een mix van private kantoren, een co-workingplek, meeting- en eventrooms die verhuurd worden. Ontwerp De gevel van het gebouw is in barokstijl gebouwd. De later toegevoegde travee behoort tot de neobarok. Het gebouw heeft een oppervlakte van 318 vierkante meter. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Sint-Niklaas Externe link Officiële website
Onze-Lieve-Vrouw-van-de-berg-Karmelkerk (Berchem)

De Onze-Lieve-Vrouw-van-de-berg-Karmelkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Kluisbergen behorende plaats Berchem, gelegen aan Stationsstraat 1. Geschiedenis Het patronaatsrecht van deze kerk behoorde toe aan de Abdij van Saint-Thierry nabij Reims, en later aan de aartsbisschop van Reims. Begin 12e eeuw werd een kerk gebouwd op een wat hogere rug langs de Schelde. Enkele restanten uit de 13e eeuw zijn bewaard gebleven. In de 16e eeuw werd de kerk verbouwd in de trant van de Scheldegotiek. Er werd een vierkante toren en een driebeukig schip gebouwd, en in 1761 werd mogelijk een nieuwe klokkengeleding gebouwd. Van 1876-1880 werd de kerk verlengd met één travee, en de zijbeuken werden verbreed, dit alles naar ontwerp van Auguste Van Assche. Op 31 oktober 1918 brandde de kerk uit ten gevolge van oorlogshandelingen. Herbouw vond plaats in 1923. Gebouw Het betreft een driebeukige basilicale kruiskerk met vieringtoren. Als materiaal werd voornamelijk Doornikse hardsteen aangewend, terwijl voor het 16e-eeuwse deel ook rode baksteen werd gebruikt. Interieur Het kerkmeubilair is neogotisch en stamt uit de jaren na 1923. Noemenswaardig is het eerder kleine maar degelijke pijporgel van orgelbouwer Patrick Collon uit 1981.
Sint-Corneliuskerk (Ruien)

De Sint-Corneliuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Kluisbergen behorende plaats Ruien. Geschiedenis Van 1713-1714 werd een kerk gebouwd die afhankelijk was van de parochie van Berchem. In 1737 werd Ruien een zelfstandige parochie. In 1783 werd de kerk met één beuk vergroot. In 1862 werd de kerk, die bouwvallig was geworden, gesloopt. Van 1862-1867 werd een nieuwe kerk gebouwd, naar ontwerp van Edmond de Perre-Montigny. Gebouw Het is een bakstenen pseudobasiliek in neogotische stijl, welke naar het noordwesten is georiënteerd. De kerk heeft een ingebouwde toren met vier hoektorentjes en een halfronde koorafsluiting. Interieur De lambrisering is van de 2e helft van de 18e eeuw. Een gepolychromeerd houten borstbeeld van Sint-Cornelius dateert van 1760. Het meeste kerkmeubilair is 19e-eeuws. Het orgel is in 1816 aangekocht en zou afkomstig zijn uit Zeeuws-Vlaanderen.
Sint-Jan-in-de-Oliekerk (Zulzeke)

De Sint-Jan-in-de-Oliekerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Kluisbergen behorende plaats Zulzeke, gelegen aan de Zulzekestraat. De naam van de kerk verwijst naar de legende dat apostel Johannes in Rome bij wijze van marteling in een bad met hete olie werd gegooid. Geschiedenis Er is weinig over de vroege geschiedenis van deze kerk bekend. In de 13e eeuw was sprake van een capella. In de 17e eeuw werd melding gemaakt van herstellingswerken en in 1701 van herstel van de toren. De benedenhelft van de westtoren bevat waarschijnlijk nog restanten uit de 13e of 14e eeuw, waar onregelmatig gehouwen Doornikse steen en ijzerzandsteen werd toegepast. De klokkengeleding van de toren, uitgevoerd in baksteen, is wellicht 15e-eeuws. In 1834-1841 werden de zijbeuken verlengd in westelijke richting. Gebouw Het betreft een driebeukige kerk onder zadeldak met ingebouwde westtoren, gedekt door een tentdak. Interieur Het kerkinterieur is overwegend in classicistische stijl. Het schilderij: Jezus verschijnt aan Maria-Magdalena is 17e-eeuws. Uit de 18e eeuw is een gepolychromeerde beeldengroep die de Graflegging voorstelt. Andere heiligenbeelden zijn 19e-eeuws. Het hoofdaltaar is uit de 18e eeuw en het koorgestoelte is 17e-eeuws. Er zijn twee biechtstoelen, een van 1634 en een van 1698. De preekstoel is 17e-eeuws. Het Hooghuys-orgel uit 1857 heeft een unieke orgelkast en werd in 2007 gerestaureerd.