NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopnemingkerk (Herdersem)

De Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopnemingkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Aalst behorende plaats Herdersem, gelegen aan de Grote Baan 213. Geschiedenis In 1119 werd voor het eerst melding gemaakt van een kerk in Herdersem. Verwoestingen en herstellingen volgden elkaar op. Uiteindelijk ontstond er een gebouw met zijbeuken uit de 17e en begin 18e eeuw en een sacristie van 1784. De kerk werd omringd door een kerkhof. In 1861 werd deze kerk gesloopt, terwijl het kerkhof nog tot 1963 werd gebruikt. Daarna werd het kerkhof ingericht als park en tegen de -behouden- sacristie werden enkele oude grafstenen geplaatst. In dit park vindt men ook het graf van schrijver Jozef De Cock, voorzien van een in 1977 aangebrachte marmeren gedenkplaat. Van 1859-1861 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Edmond de Perre-Montigny. Gebouw Het betreft een naar het westen georiënteerd bakstenen kerkgebouw in neoclassicistische stijl. De toren is in de voorgevel ingebouwd. Interieur De kerk bezit het schilderij Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaart van 1787, een 16e-eeuws houten beeld van Onze-Lieve-Vrouw ten Booren, een 18e-eeuws houten beeld van Sint-Eligius, een 18e-eeuws kruisbeeld. Ook 18e-eeuws zijn het noordelijk zijaltaar, de koorbanken in Lodewijk XVI-stijl, biechtstoelen en een kerkmeestersbank. Het doopvont is van begin 18e eeuw. Het Van Peteghem-orgel is van 1778.
Hotel Villa Select

Hotel Villa Select is een hotel gelegen in de Belgische plaats De Panne, gelegen direct aan de kust met zeezicht, op de hoek Zeedijk-Walckierstraat. Het hotel is onderdeel van het bedrijf Donny Resorts. Geschiedenis 1911-1931 Het gebouw waar het hotel in is gehuisvest is in 1911 in neogotische stijl gebouwd waarbij de gevel werd opgesmukt met visserskopjes en in witsteen uitgebeelde taferelen betreffende de vier seizoenen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog gebruikte het Belgische Leger het gebouw als onderkomen / ontspanningsruimte (waaronder een bioscoop in de kelders) voor soldaten die van het IJzerfront op verlof kwamen en het lag op een paar honderd meter van het Rode Kruishospital dat ingericht was in het Grand Hotel L'Océan. Het gebouw werd na de Eerste Wereldoorlog volledig afgewerkt en de Brusselse familie Cancier openden in het gebouw een patisserie, genaamd St. Antoine. 1931–2003 In 1931 kreeg het gebouw een andere bestemming en startten Henri en Maria Demuysere een hotel in het pand, genaamd Hotel Villa Select. Vlak voor de Tweede Wereldoorlog logeerden in het hotel veel gevluchte Joodse families die De Panne als laatste halte hadden om uiteindelijk het Europese vasteland te ontvluchten via Duinkerke. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het hotel geconfisqueerd door de Duitsers en zij gebruikten het hotel als bakkerij. Bij de aanleg in 1942 van de Atlantikwall werden de ramen en deuren van het hotel, net als alle andere gebouwen op de zeedijk, dichtgemetseld. Na de oorlog opende het hotel weer haar deuren en werd het uitgebaat door Lucien Pelfrène en Robert Leveque. De naam was toen Hotel Pension Select. Door een veranderende keuze van vakantiebestemmingen waarbij vooral gezinnen steeds meer voor appartementen kozen liep het aantal kamerboekingen eind jaren zestig fors terug. Een oud hotel renoveren en appartementen creëren, in combinatie met strengere veiligheidsnormen, zou forse investeringen vereisen en dat bleek geen optie. Het hotel sloot in 1971 haar deuren. Het gebouw kreeg opnieuw een andere bestemming en op de begane grond werd een lunapark gehuisvest. 2003-heden In 2003 werd het gebouw gerenoveerd om omgebouwd tot een hotel annex kuuroord / sano-center , met hotelkamers en zwembad. Architectuur Het hotel is opgetrokken in de Neo-Vlaamse Renaissancestijl.
Kortrijk Conservatory

Kortrijk Conservatory (Dutch: Conservatorium van Kortrijk) is a music and dance conservatory in Kortrijk, Belgium. History The conservatory was established in 1870 as a music school. In 1924 it branched out into Dutch and French recitation and theatre. The current pillared geometric glass building was designed by architects A.G. and P.A. Pauwels and was built in the early 1970s on the site of a demolished prison. Radio 2 West Flanders also joined the building. In the new building, the conservatory began dance courses in the 1970s. Since its establishment, the conservatory has taught over 100,000 students. References External links Official site (in Dutch)
Conservatorium van Kortrijk

Het Conservatorium van Kortrijk is een conservatorium annex academie voor muziek, woord en dans. Dit opleidingsinstituut ontstond in de periode dat plaatselijke (amateur)harmonieorkesten, fanfares en koren meer behoefte hadden aan beter opgeleide musici. Voor de omgeving van Kortrijk betekende het de oprichting van de Académie de Musique, dat er mede kwam door de koor- en fanfarevereniging Cercle Musical van Ferdinand Van Eeckhout en Leopold Vanderghinste. Van Eeckhout werd de eerste directeur van de academie. De groei van het verenigingsleven zorgde voor flinke aanwas van spelers op allerlei muziekinstrumenten; eventuele muziekgeschiedenis werd via een parallelle priveles-constructie gegeven. Het instituut had niet al te veel last van de Eerste Wereldoorlog, pas in het seizoen 1918/1919 moesten de losse afgezegd worden; het gebouw kwam in handen voor de Hulpkomiteit. Plaats van handeling was tot dan toe het Begijnhof. Na genoemd cursusjaar groeide de academie verder en moest een dependance aan de Heilige Geeststraat in gebruik genomen worden. In 1932 werd op indicatie van Emiel Hullebroeck de muziekschool gepromoveerd tot Muziekacademie Kortrijk. In 1940 kon de instelling (weer op initiatief van Hullebroeck) de naam Conservatorium van Kortrijk voeren; ze kon lesgeven in het hoger onderwijs op muziekgebied. De school maakte in die jaren tevens de ommezwaai van Frans naar Nederlands. Het vertrok naar de St-Janslaan en nam een nieuwe naam aan: Stedelijk Muziekconservatorium van Kortrijk.Tijdens de Tweede Wereldoorlog moest het conservatorium, dan onder leiding van Prosper Van Eechaute steeds verhuizen, waarbij steeds nieuwe klachten ontstonden. Een van die plekken het Sint-Albertuscollege in Kortrijk werd tijdens die oorlog gebombardeerd; lessen verhuisden weer naar de Heilige Geeststraat, maar examens zaten er in de periode maart 1944-maart 1945 niet in. Na de oorlog begon het conservatorium weer te groeien en onder initiatief van Van Eechaute (werkte er tot 1964) en Léon Saey kreeg hij conservatoriumconcerten van de grond met als hoogtepunt de uitvoering van het Gulsensporenspel, dat Van Eechaute had gecomponeerd op tekst van Willem Putman. In de jaren zeventig onder bewind van Abel Mathys groeide het leerlingenaantal tot 1970 mede door de inlijving van een balletopleiding. In 1978 werden de opleidingen gecentraliseerd naar nieuwbouw aan het Conservatoriumplein 1. Daarvoor en daarna kwamen er steeds meer nevenvestigingen in de wijken, zoals bijvoorbeeld Aalbeke en Heule. Het nieuwbouwcomplex werd ontwerpen door architecten A.G. en P.A. Pauwels en werd vanaf 1970 gebouwd op de plek van de afgebroken gevangenis. Het kreeg een geometrisch glazen uiterlijk staande op pijlers. Ook Radio 2 West-Vlaanderen en Muziekcentrum Track en concertzaal De Kreun vonden onderdak in het gebouw. Externe links Conservatorium Muziekcentrum Track
Parc national des Forêts du Brabant

Le parc national des Forêts du Brabant est un parc national de la province belge du Brabant flamand, créé en 2023. Emplacement Le parc national Brabantse Wouden comprend des forêts historiques : le bois de Hal, la forêt de Soignes et la forêt de Meerdael. Entre ces forêts se trouve une mosaïque de zones boisées, de champs et de prairies, des villages authentiques et des rivières sinueuses : la Dyle, l'Yse et la Lasne. Le parc national Brabantse Wouden est le plus grand espace naturel de la province du Brabant flamand. Certaines parties de la forêt de Soignes sont par ailleurs reconnues comme site du patrimoine mondial de l'UNESCO. Histoire L'immense forêt Charbonnière couvrait autrefois toute la région, et les forêts brabançonnes représentent encore aujourd'hui pas moins de 85 % des véritables forêts anciennes de Flandre. Plus de 10 000 arbres monumentaux d'une circonférence de plus de 300 cm illustrent la valeur de ces complexes forestiers. Mais au fil des siècles, cette forêt s’est fragmentée. En conséquence, la biodiversité a diminué et la nature est devenue plus vulnérable. Des efforts ont été déployés depuis des années pour revaloriser la nature dans la région. Parc National depuis 2023 Le gouvernement flamand a créé quatre parcs nationaux en Flandre en 2023, dont celui des Brabantse Wouden. Un tel parc national offre aux résidents et aux visiteurs une combinaison de nature exceptionnelle et d'expériences autour de la nature, du paysage et de zones de loisirs. Les paysages connectés rendent les forêts brabançonnes plus résilientes au changement climatique. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Nationaal Park Brabantse Wouden » (voir la liste des auteurs). Liens externes Site officiel Portail de la Belgique Portail de la Région flamande Portail de la conservation de la nature
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Oudegem)

De Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Dendermonde behorende plaats Oudegem, gelegen aan de Oudegemse Baan en de Hofstraat. Geschiedenis De vieringtoren en een deel van het koor stammen mogelijk uit de tweede helft van de 13e eeuw. Het transept is mogelijk begin 14e eeuw tot stand gekomen. In 1559 en 1597 werd de kerk, na beschadiging tijdens de godsdiensttwisten, hersteld. In 1614 werd de toren hersteld en ook in 1678 vond herstel plaats, nadat de toren beschoten werd. In 1738 werd de kerk vergroot met zijbeuken. In 1753 werden de zijbeuken verder vergroot naar ontwerp van Filip Govert. In 1910-1912 werd de kerk verder vergroot naar ontwerp van Jules Goethals. Het koor en twee sacristieën werden toen gesloopt en daarvoor in de plaats kwamen drie koren en een nieuwe sacristie. Bij een beschieting op 26 september 1914 liep het kerkdak schade op om in 1920 hersteld te worden. Gebouw Het betreft een georiënteerde driebeukige pseudobasiliek met transept. De westgevel is een barok aandoende klokgevel van 1753. De vieringtoren heeft een vierkante plattegrond en wordt bekroond door een ingesnoerde naaldspits. Interieur Er zijn 25 figuratieve glas-in-loodramen, geplaatst in 1910-1912, vervaardigd door Joseph Casier en mogelijk ontworpen door Jean-Baptiste Charles de Bethune. De kerk bezit enkele 17e-eeuwse schilderijen en een aantal heiligenbeelden uit de 18e en de 19e eeuw. De kerk heeft drie neogotische altaren: het hoofdaltaar is van 1913, het noordelijk Onze-Lieve-Vrouwealtaar is van 1920 en het zuidelijk zijaltaar, gewijd aan het heilig Hart van Jezus, is van omstreeks 1924. De lambrisering is van omstreeks 1750. Koorgestoelte en communiebank zijn van omstreeks 1910. De preekstoel is uit de eerste helft van de 18e eeuw en de vier biechtstoelen zijn van midden 18e eeuw. De kerk bezit een roodmarmeren doopvont uit de tweede helft van de 17e eeuw. Het Van Peteghem-orgel werd in 1769 geplaatst.
Spaans huis

Het Spaans huis (Frans: Maison espagnole) is een historisch pand in de Belgische stad Bergen. Het pand tussen de Rue des Clercs en de Rampe du Château dateert uit de zestiende en zeventiende eeuw maar werd in de twintigste eeuw herbouwd. Na restauratie werd er in 2022 het Maison des Patrimoines Unesco (Huis van het Unesco-werelderfgoed) ingericht, een bezoekers- en infocentrum over het Unesco-Werelderfgoed in Bergen (Belfort van Bergen, Doudou, Neolithische vuursteenmijnen in Spiennes,...) Sinds 10 november 1955 is het Spaanse huis beschermd als monument.
Sint-Margarethakerk (Grembergen)

De Sint-Margarethakerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Dendermonde behorende plaats Grembergen, gelegen aan de Dokter Haekstraat. Geschiedenis De parochie van Grembergen was aanvankelijk ondergeschikt aan die van Zele, welke door Karel de Grote, tussen 802 en 805, geschonken werd aan de Abdij van Werden. Omstreeks 1100 werd te Grembergen een kerk gebouwd in de wijk Zand, nabij Dendermonde. Aanvankelijk was het een filiaalkerk van Zele, later werd Grembergen een zelfstandige parochie. Einde 16e eeuw, tijdens de godsdiensttwisten, werd de kerk verwoest. In 1599 werd de herstelde kerk ingezegend. De oude kerk stond echter op een plaats die de verdediging van Dendermonde bemoeilijkte. De kerk werd echter pas gesloopt nadat in 1706 de stad Dendermonde, in het kader van de Spaanse Successieoorlog, beschoten werd door de troepen van Marlborough. In 1710 werd de kerk gesloopt. Een nieuwe kerk werd, deels met de materialen van de oude kerk, verder noordwaarts gebouwd. Het was een eenbeukige kerk met twee zijkapellen, gewijd aan Sint-Margaretha en Sint-Eligius. In 1846 werden de zijkapellen gesloopt en vervangen door zijbeuken. Ook de voorgevel werd vernieuwd. In 1873 werd de toren verhoogd. Gebouw Het betreft een driebeukig, naar het noorden georiënteerd kerkgebouw in neoclassicistische stijl. De voorgevel is een halsgevel met pilasters en bekroond met een driehoekig fronton. De toren is tegen het koor aangebouwd. De toren wordt bekroond door een helmdak waarboven zich een dubbele peervormige spits bevindt, het geheel bekleed met leien (in de volksmond: de peer, den appel en de hoed van Napoleon). Interieur De kerk bezit diverse 17e- en 18e-eeuwse schilderijen. Een Mariabeeld is 18e-eeuws, verder zijn er veel 19e-eeuwse heiligenbeelden. Het hoofdaltaar heeft een tabernakel met een beeldengroep van 1734 (of 1743). Het aan Sint-Eligius gewijde zuidelijk zijaltaar is een portiekaltaar van 1622. Het noordelijk zijaltaar, eveneens van 1622, is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. Het koorgestoelte is van 1738, de lambrisering van 1680, de communiebank van 1683. De preekstoel, van 1680, werd in 1849 in deze kerk geplaatst. Er zijn twee biechtstoelen van 1750. Het orgel van omstreeks 1865 werd vervaardigd door de firma Vereecken. Het 15e-eeuwse doopvont werd uitgevoerd in blauwe hardsteen.
Sint-Martinuskerk (Moerzeke)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Hamme behorende plaats Moerzeke, gelegen aan het Dorp. Geschiedenis In 1125 werd voor het eerst melding gemaakt van een kerkgebouw, in een document waarin het patronaatsrecht werd geschonken aan de Gentse Sint-Baafsabdij. Bij opgravingen uitgevoerd in 1967 kwamen inderdaad resten van een 10e- of 11e-eeuws zaalkerkje, gebouwd in Doornikse steen. Omstreeks 1200 werd het kerkje vergroot tot een eenbeukige kruiskerk, ook in Doornikse steen. In 1352 was er al sprake van een Onze-Lieve-Vrouwekapel die tegen het noordelijk transept was gebouwd. Tussen 1480 en 1490 werd de toren voorzien van een gotische spits. In 1740 werd de toren vervangen door een achthoekig exemplaar met een hoge spits. Aangezien de kerk bouwvallig was geworden werd in 1767 begonnen met de bouw van een nieuwe kerk naar ontwerp van Jan-Baptist Simoens. De toren van 1740 bleef hierbij bewaard. De gelovigen kerkten tijdelijk in een noodkerk. In 1771 was de nieuwe kerk vermoedelijk gereed. In 1797 werd hij gesloten op last van de Franse bezetter. Vanaf 1805 werd de kerk hersteld en in 1806 werd hij ingewijd. Gebouw Het betreft een naar het zuiden georiënteerd kerkgebouw, waar de oude kerk naar het oosten was georiënteerd. Het betreft een driebeukig basilicaal kerkgebouw met ingebouwde achthoekige toren. De voorgevel, in classicistische stijl, is opgetrokken in Franse kalksteen. Hij bevat de wapenschilden van de toenmalige heer en vrouwe van Moerzeke. De toren werd gebouwd in kalksteen. Interieur De kerk bezit een viertal glas-in-loodramen van 1874, geschonken door de burggravin de Nieulant et de Pottelsberghe. Pieter van Reysschoot vervaardigde omstreeks 1780 de schilderijen Tenhemelopneming van Maria en Anna leert Maria lezen. Uit de 17e eeuw is er nog een Martinus deelt zijn mantel met een bedelaar en Bewening van Christus. Uit de 18e eeuw stammen nog de schilderijen Opdracht van Jezus in de tempel en Heilige Familie met de Heilige Anna. Voorts een aantal 19e-eeuwse schilderijen. Uit de 18e eeuw is een Sint-Rochusbeeld. Verder zijn er diverse 19e-eeuwse heiligenbeelden. Het hoofdaltaar, het Onze-Lieve-Vrouwe zijaltaar in de westelijke beuk en het aan Sint-Anna gewijd zijaltaar in de oostelijke beuk zijn portiekaltaren van 1776, vervaardigd door Francis Allaert. Het koorgestoelte is van het eerste kwart van de 18e eeuw. De preekstoel van omstreeks 1773 werd eveneens door Francis Allaert vervaardigd. De biechtstoelen zijn van eind 18e eeuw en van 1809. Het oorspronkelijke orgel werd in 1700 vervaardigd door N.I. Hellman. Het huidige orgel, ingebouwd in de oorspronkelijke orgelkast, is van 1803 en werd vervaardigd door Charles Verbeke. In 1837 werd in de kerk EH Joannes Benedictus De Schoesitter begraven op 102-jarige leeftijd, voormalig pastoor van Sint-Niklaas en onderpastoor in Moerzeke. Daarnaast is er ook een graf van de familie de Nieulant et de Pottelsberghe.
La Maison Blanche

La Maison Blanche is een kasteeltje in de Henri Storystraat 2-4 en 8 in Mariakerke, sinds 1977 een deelgemeente van Gent. Geschiedenis Omstreeks 1600 stond op deze plaats een boerderij of kasteeltje dat in 1860 werd aangekocht door Isidoor Verhaeghe die bankier was. Deze liet het kasteeltje slopen en een nieuw bouwen. Later werd dit bezit van de familie Story. Gebouw Het betreft een wit gebouw dat geflankeerd wordt door twee zeskante hoektorentjes. Deze hebben afgeknotte kegelvormige spitsen voorzien van vorstkammen. Park Het kasteeltje is gelegen in een deels omgracht park in landschapsstijl, met daarin een langgerekte vijver in serpentinevorm waarover twee bruggetjes. In het park zijn enkele dienstgebouwen, een oranjerie en een tijdens de Tweede Wereldoorlog gebouwde bunker.
Sint-Jozef Arbeiderkerk (Dendermonde)

De Sint-Jozef Arbeiderkerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Oost-Vlaamse stad Dendermonde, gelegen aan de Ommegancklaan 135. Deze kerk werd in 1967-1970 gebouwd als filiaalkerk voor de wijk 't Keur, naar ontwerp van Antoine Maes en Herman Haché. Het betreft een zaalkerk in beton met bakstenen bekleding, onder zadeldak. In de voorgevel bevindt zich een groot glasraam en in de zijgevel is een betonnen vlechtwerk aanwezig. De open betonnen klokkentoren staat vrij van de kerk, tegen een gang aan en heeft drie klokken. Hij is bekroond met een eenvoudig kruis.
Sint-Lutgardiskerk (Lutterzele)

De Sint-Lutgardiskerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Dendermonde behorende plaats Sint-Gillis-bij-Dendermonde, gelegen aan de Spoorwegstraat. Geschiedenis In 1969 werd de wijk Lutterzele erkend als hulpparochie. In 1971 werd een kerk gebouwd die opgebouwd is uit materiaal dat afkomstig was van een gesloopte kloosterkapel uit Berlare, waaronder bakstenen en enkele neogotische glas-in-loodramen. Gebouw Het is een sobere en lage zaalkerk met plat dak en laag schilddak. De open klokkentoren is vervaardigd uit spoorrails en getooid met een eenvoudig kruis. In de tuin bij de kerk bevindt zich een Mariagrot. De kerk bevindt zich aan de Volaardebeek.
Sint-Martinuskerk (Denderbelle)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Lebbeke behorende plaats Denderbelle, gelegen aan Dorp. Geschiedenis Mogelijk was de parochie een afsplitsing van de Sint-Martinusparochie te Moorsel, waarvan het patronaatsrecht berustte bij de Abdij van Lobbes. In 1227 werd voor het eerst melding van een parochie te Denderbelle gemaakt. In 1232 werd voor het eerst melding gemaakt van een kerkgebouw. Oorspronkelijk zou dit betrekking hebben op een romaans of vroeggotisch éénbeukig kerkgebouw, waarvan de huidige middenbeuk nog een restant zou zijn. Het laatgotisch koor werd in 1539 gebouwd. De kerk werd tijdens de godsdiensttwisten (tweede helft 16e eeuw) vernield en daarna hersteld. Het hoogaltaar werd in 1622 door Jacob Ulner van Dendermonde geplaatst. De noordelijke zijbeuk is aan Onze-Lieve-Vrouw gewijd. De zuidelijke zijbeuk, aan Sint-Martinus gewijd, zou in 1642 zijn toegevoegd. In 1771 werd de sacristie vernieuwd en in 1771-1777 werd de kerk in- en uitwendig sterk gewijzigd. Ook werd toen een nieuwe voorgevel gebouwd die echter in 1895, naar ontwerp van Clement Sterck, door een neogotische voorgevel werd vervangen. In 1975-1983 werd de kerk gerestaureerd. Gebouw Het betreft een driebeukige kerk onder een enkel zadeldak, die voornamelijk uit zandsteenblokken is opgebouwd maar waarin ook baksteen verwerkt is. De voorgevel is van baksteen. De georiënteerde kerk heeft een driezijdig gesloten koor en een vierkante klokkentoren boven de meest oostelijke travee, voorafgaand aan het koor. Interieur De kerk bezit een drietal glas in lood-ramen uit begin 20e eeuw. Een schilderij uit 1628 toont Sint-Martinus die zijn mantel met een bedelaar deelt, mogelijk een werk van Jan Van Swaervelde. Andere schilderijen zijn: Calvarieberg met Maria Magdalena en Kruisiging (beide omstreeks 1600), Margaretha-Maria Alacoque geknield voor het kruis (omstreeks 1700); Portret van een prelaat (18e eeuw). Uit 1725 is een ruiterbeeld van Sint-Martinus in gepolychromeerd hout. Verder is er een beeldje van Sint-Anna uit 1664 en diverse neogotische beelden. Het noordelijk zijaltaar is uit de tweede helft van de 17e eeuw, het zuidelijk zijaltaar is van omstreeks 1630. De koorbanken zijn 18e eeuws en de lambrisering, met twee ingewerkte biechtstoelen, is van 1744. De preekstoel, van 1754, is in rococostijl. Het Vereecken-orgel is van omstreeks 1860. Het heeft een orgelkast in neo-Lodewijk XV-stijl.
Onze-Lieve-Vrouw van Zwijvekekerk

De Onze-Lieve-Vrouw van Zwijvekekerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Dendermonde behorende plaats Sint-Gillis-bij-Dendermonde, gelegen aan de Serbosstraat. Geschiedenis In 1959 werd de Boonwijk een eigen parochie. Men kerkte aanvankelijk in een kapel. Van 1969-1973 werd een definitief kerkgebouw opgericht naar ontwerp van Rik Van de Sompel. Gebouw Het betreft een kerkgebouw in de stijl van het naoorlogs modernisme. De kerk is gebouwd in beton en staalskelet en bekleed met bakstenen en beschilderde wandplaten. De zaalkerk heeft een lagere voorhal. Achter in de kerk bevindt zich een opengewerkte betonnen klokkentoren. Tot de kunstwerken in de kerk behoren een glas-in-loodraam van 1993 en kruiswegstaties van 1998. Achter het kerkgebouw is een pastorie gelegen gebouwd in dezelfde stijl. Het gebouw doet sinds begin jaren 2000 dienst als buitenschoolse kinderopvang. De laatste eucharistieviering in deze kerk vond plaats op 30 september 2023. Datzelfde jaar werd het kerkgebouw verkocht aan sociale woonvestigingsmaatschappij stek92 die er een kantoorgebouw van maakte.
Heilig Kruiskerk (Lebbeke)

De Heilig Kruiskerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Oost-Vlaamse plaats Lebbeke, gelegen aan de Lange Minnestraat 63. Deze kerk werd, naar ontwerp van Henri Valcke, gebouwd in 1935-1936 en ook in 1936 werd de kerk verheven tot parochiekerk. Het is een driebeukige basilicale kerk gebouwd in breuksteen. De klokkentoren, op vierkante plattegrond en onder zadeldak, staat naast de kerk en heeft drie verdiepingen. Het interieur kenmerkt zich door paraboolbogen. De kerk werd uiteindelijk onttrokken aan de eredienst. In 2018 nam de gemeente Lebbeke de kerk in erfpacht. Hierna werden er door lokale verenigen initiatieven opgezet om de kerk een nieuwe bestemming te geven. Momenteel huisvest de kerk het mamadepot van Ferm, Tafeltennisclub Hof Ter Burst, De scouts en chiro van het Heilig Kruis, De Clemangskes, ... . Vereniging "De Kroïsbestuiving" houdt zich bezig met de ontwikkeling van een visie rond het gebouw. In een zijbeuk werd recent ook een radiomuseum ingericht.