NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Nukerke)

De Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Maarkedal behorende plaats Nukerke, gelegen aan het Nukerkeplein. Geschiedenis Van een kerk werd in 1116 al melding gemaakt. Wanneer de parochie van die van Melden is afgescheiden is onbekend. In 1775-1777 werd de toen aanwezige kerk grotendeels verbouwd, met name de oostelijke helft. In 1841 werd de toren gesloopt. In 1843-1844 werd, naar ontwerp van Louis Roelandt, de kerk verbreed en een nieuwe toren gebouwd. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen kerk met ingebouwde westtoren. en gebouwd in classicistische en neoclassicistische trant. Het koor is vlak afgesloten. Interieur De kerk heeft één 17e-eeuws en drie 18e-eeuwse schilderijen. Het hoofd- en de zijaltaren zijn portiekaltaren van omstreeks 1777. De 18e-eeuwse biechtstoelen zijn in rococostijl. Ook het doopvont is 18e-eeuws. De meeste overige kerkmeubelen zijn van de 19e of begin 20e eeuw.
Sint-Amanduskerk (Kwaremont)

De 'Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Kluisbergen behorende plaats Kwaremont, gelegen aan het Kwaremontplein. Geschiedenis In 1119 was voor het eerst sprake van een capella te Kwaremont. Deze was afhankelijk van de parochie te Berchem en het patronaatsrecht berustte bij de Abdij van Saint-Thierry nabij Reims. Wellicht werd in de 14e eeuw een vieringtoren in vroeggotische stijl gebouwd. In de 17e eeuw werd de toren met een gotische klokkengeleding verhoogd. In 1788-1789 werd een nieuwe kerk gebouwd met behoud van de vieringtoren. De kerk werd nu echter naar het zuiden georiënteerd. De kerk werd beschadigd tijdens de Tweede Wereldoorlog en in 1952-1953 werd de kerk hersteld. Gebouw Het betreft een eenvoudige driebeukige kerk met ingebouwde noordtoren, die voorheen een vieringtoren was. De kerk is geheel gewit, behalve de voorzijde van de ingebouwde toren. De onderste drie geledingen zijn van Doornikse steen, breuksteen en blauwe hardsteen. Interieur Het interieur is voornamelijk in classicistische stijl. De kerk bezit een schilderij: Aanbidding der koningen (4e kwart 17e eeuw) en een Verloving van de Maagd (18e eeuw). In het portaal bevindt zich een 18e eeuws gepolychromeerd Sint-Amandusbeeld. De preekstoel is 18e-eeuws en er is een biechtstoel van 1778. Het overige kerkmeubilair stamt voornamelijk uit de 2e helft van de 19e eeuw. Het orgel van Joseph De Prez werd er geplaatst ca. 1890.
Plebaantoren

De Plebaantoren is een relict van de eerste stadsmuur van Brussel, gebouwd in de 13e eeuw. Hij ligt ingekapseld door moderne bebouwing in de tuin van de plebaanswoning in de Wildewoudstraat. De benaming is ontleend aan die woning en dus hedendaags, want de Sint-Goedelekerk is nog maar sinds 1962 een co-kathedraal. Voordien had ze dus geen plebaan maar eenvoudig een pastoor. Tegen de zuidkant van de Plebaantoren staan zes boogvormige traveeën van de walmuur, die de verbinding vormden met de in 1760 afgebroken Treurenbergpoort. Tegen de noordkant van de toren is een 17e-eeuwse bakstenen uitbreiding aangebouwd. Zoals de andere verdedigingstorens van de eerste omwalling is de Plebaantoren halfrond en opgetrokken uit zandsteen. Zie ook Stadsomwallingen van Brussel Externe link Dekenij en Plebaantoren (Inventaris Bouwkundig Erfgoed)
Oude Sint-Martinuskerk (Ronse)

De Oude Sint-Martinuskerk is een voormalig kerkgebouw in de stad Ronse in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen, gelegen aan het Sint-Martensplein 9-10. Geschiedenis De geschiedenis van de kerk begon zeker midden 11e eeuw, toen het kapittel van Ronse twee hulpkerken stichtte, de Sint-Pieterskerk in het noorden en de Sint-Martinuskerk in het zuiden. In 1287 werd voor het eerst melding gemaakt van een pastoor. Het toenmalige romaanse kerkje is geheel verdwenen, hoewel de toepassing van ijzerzandsteen in de basis van de 15e-eeuwse toren kan wijzen op hergebruik. In de 15e eeuw ontstond een bakstenen tweebeukige gotische kerk met vierkante toren welke door een achtkante klokkengeleding werd bekroond. In 1807 eeuw kwam ook een zuidbeuk gereed en in 1829 volgden een transept en een onderkelderd koor. Nog meer verbouwingen vonden plaats, maar in 1891 viel het besluit om een nieuwe grote kerk te bouwen, de Nieuwe Sint-Martinuskerk. In 1896 werd de oude kerk onttrokken aan de eredienst. Het oude kerkschip werd ingericht als houtzagerij en in 1906 kwam in een deel ervan de cinema Familia. In 1924 kwam de toren aan de gemeente en het kerkschip werd ingericht als garage en woning. In 1936 werd de toren geklasseerd als monument. Uiteindelijk werd het oostelijk deel van het kerkgebouw in 1996 gesloopt wegens instortingsgevaar. Wat overbleef van de kerk werd ingericht als winkelcentrum De Passage en bleef daarmee behouden. Gebouw De toren heeft vier geledingen. Op een natuurstenen onderbouw bevindt zich een bakstenen bovenbouw bekroont door een achtkante klokkenverdieping. De toren bevat metselaarstekens. De 19e-eeuwse zuidbeuk is tot woning verbouwd. De twee 15e-eeuwse beuken, ingericht als winkelpassage, bevatten nog enkele spitsbogen en worden overkluisd door een spitstongewelf.
Chapelle-mausolée de la reine Louise

La chapelle-mausolée de la reine Louise est située dans l'ensemble architectural de l'église Saints-Pierre-et-Paul d'Ostende. Histoire Le mausolée à proprement parler est créé en 1855 par le sculpteur statuaire néo-classique Charles-Auguste Fraikin et est placé dans le prolongement du sanctuaire de l'ancienne église Saints-Pierre-et-Paul d'Ostende avant son transfert, après l'incendie du premier édifice en 1896, dans la nouvelle église Saints-Pierre-et-Paul d'Ostende, dont les travaux ont duré de 1899 à 1908. La chapelle-mausolée rend hommage à la première reine des Belges Louise-Marie qui mourut à Ostende le 11 octobre 1850. Le cénotaphe est demeuré intact en dépit de l'incendie du 14 août 1896. Il représente la reine à demi-étendue sur une couche d'étoffes précieuses et de fleurs. Son diadème tombe, tandis qu'un ange, allégorie de la Belgique, lui pose une couronne sur la tête. Au premier plan, la ville d'Ostende, les mains jointes, garde la défunte. Notes et références Portail de la Belgique Portail de la Flandre-Occidentale Portail de l’architecture chrétienne Portail de l’histoire de l’art Portail de la sculpture Portail du XIXe siècle
Hemelvaartskerk (Ronse)

De Hemelvaartskerk is de protestantse kerk van de Oost-Vlaamse stad Ronse, gelegen aan Bredestraat 82. Deze zaalkerk in de stijl van het naoorlogs modernisme werd gebouwd in 1968 naar ontwerp van R. Delfosse en A. Van Impe. Het is een bakstenen bouwwerk. Lichtinval geschiedt via glas-in-beton. Een bescheiden klokkenstoel, vervaardigd van staalprofiel, bevindt zich voor de kerk.
Sint-Pieterskerk (Ronse)

De Sint-Pieterskerk is een voormalig rooms-katholiek kerkgebouw in de Oost-Vlaamse stad Ronse, gelegen aan de Lorettestraat 102. Geschiedenis Deze kerk is gelegen op geruime afstand ten oosten van het centrum van Ronse. Na de Tweede Wereldoorlog werd in de buurt een noodkerk ingericht in een voormalige schuur. In 1993 werd de bouwaanvraag ingediend voor een nieuwe kerk, ontworpen door architect Marc Verstraeten. De nieuwe kerk werd ingewijd in 1996. De sobere bakstenen zaalkerk werd gebouwd in de stijl van het naoorlogs modernisme. Zij heeft een lessenaardak en een losstaande klokkentoren, in de vorm van een open betonconstructie. In 2020 werd de kerk onttrokken aan de eredienst en ingericht als school.
Christus Koningkerk (Sint-Niklaas)

De Christus Koningkerk is een katholieke kerk in de Belgische stad Sint-Niklaas, gelegen aan de Heistraat. De kerk uit de jaren 1930 werd gebouwd in de stijl van de nieuwe zakelijkheid. Architectuur De kerk werd ontworpen door de Brusselse architect Raphaël Verwilghen en werd ingewijd in 1938. Het gaat om een driebeukige, modernistische parochiekerk die aan de buitenzijde is bekleed met platen uit kwartsbeton. De vrijstaande, vierkanten klokkentoren heeft een hoogte van 50 meter en is enkel aan zijn basis met een brug verbonden aan het kerkgebouw. In het sobere en symmetrisch ontworpen interieur is er beeldhouwwerk van Werner Heyndrickx en Robert Van de Velde. De glasramen zijn van de hand van Staf Pyl en Sander Wijnants. De kerk werd in 2002 een beschermd monument omwille van haar architectonische waarde. Het is de enige kerk in Vlaanderen die volledig in beton werd opgetrokken tijdens het interbellum. Galerij
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Doorslaar)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Lokeren en deelgemeente Eksaarde behorende plaats Doorslaar, gelegen aan Doorslaardorp 62. Geschiedenis Er was al een kapel in de woning van Lieven van Doorslaer, die echter in 1566 werd vernield door brand. Na de godsdiensttwisten eind 16e eeuw werd deze kapel herbouwd. In 1841-1842 werd een kerk gebouwd en in 1842 werd een proosdij gesticht. In 1857 werd de proosdij verheven tot afzonderlijke parochie. In 1868 werd de toren gebouwd en nog een travee aan de kerk toegevoegd, dit naar ontwerp van Edmond de Perre-Montigny. Gebouw Het betreft een naar het noordoosten georiënteerd pseudobasilicaal kerkgebouw in neoclassicistische stijl. De kerk heeft een voorgebouwde toren met opvallende hoekbanden. Het koor heeft een halfcirkelvormige apsis. Interieur Het schip en het koor worden overkluisd door een tongewelf. De kerk bezit een 16e-eeuws doopvont en een 18e-eeuwse preekstoel die afkomstig is uit de kerk van Bassevelde.
Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeënkerk (Sint-Maria-Latem)

De Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeënkerk is de parochiekerk van de tot de gemeente Zwalm behorende plaats Sint-Maria-Latem, gelegen aan de Latemdreef 30. Geschiedenis De kerk werd voor het eerst genoemd in 1176, toen het patronaatsrecht werd toegekend aan de Sint-Baafsabdij te Gent. Omstreeks 1300 was er sprake van een eenbeukige vroeggotische kruiskerk met vieringtoren en opgetrokken in Doornikse steen. Van 1906-1910 werd de kerk voorzien van twee zijbeuken in neogotische stijl. Omstreeks 1920 werd oorlogsschade hersteld. Gebouw Het betreft een driebeukige kruisbasiliek met achtkante vieringtoren op vierkante basis, gebouwd in Doornikse steen. De westgevel is in neogotische stijl. De zuidelijke transeptarm van omstreeks 1300 heeft een puntgevel versierd met een zandstenen sculptuur van een mensenpaar. Interieur De kerk bezit een aantal 17e-eeuwse schilderijen, waaronder: Onze-Lieve-Vrouw schenkt de rozenkrans aan de Heilige Dominicus, Heilige Familie met knielende monnik, Kruisiging en Graflegging. Een piëta is van omstreeks 1700. Er is een 18e-eeuws kruisbeeld, afkomstig van een calvarie). Het hoofdaltaar was oorspronkelijk een portiekaltaar van 1651 dat begin 20e eeuw gewijzigd is. Het noordelijk zijaltaar, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw, is van 1651. Het zuidelijk zijaltaar is gewijd aan Sint-Anna en Sint-Bartholomeus. De lambrisering en de communiebank zijn van 1772, in rococostijl. De koorbanken zijn van omstreeks 1700. De preekstoel is van 1787 en twee biechtstoelen zijn uit de 2e helft van de 18e eeuw. Het doopvont is omstreeks 1800 vervaardigd.
Heilig-Hartkerk (Sint-Niklaas)

De Heilig-Hartkerk, ook wel Paterskerk genoemd, is een voormalige katholieke kloosterkerk in de Belgische stad Sint-Niklaas, waaraan een parochiegemeenschap was verbonden. Sinds de ontwijding is het een gemeenschapscentrum. Geschiedenis Voorgeschiedenis en kerk De minderbroeders waren in Sint-Niklaas oorspronkelijk gevestigd in het Sint-Jozef-Klein-Seminarie. De Franse Revolutie zorgde er echter voor dat zij moesten vertrekken. Na de Eerste Wereldoorlog keren zij terug. Zij kregen in de jaren twintig toestemming om aan de toenmalige standsrand een klooster en kerk te bouwen. De bouwplaats was een voormalige begraafplaats. Het gebouw, van de hand van Gustave Volckaert, werd deel van de nieuwe Elisabethwijk, een stadswijk die in het interbellum werd opgetrokken. De eerste steen werd gelegd in 1926. De eerste mis vond plaats op 27 maart 1927. Bisschop Honoré Jozef Coppieters wijdt de kerk en het klooster in. In 1961 wordt er een zelfstandige parochie opgericht met de Heilig-Hartkerk als parochiekerk. Gemeenschapscentrum In 2014 werd de kerk ontwijd en aangekocht door de stad. Vijf jaar later, in 2019, begon een grootscheepse renovatie om het gebouw te transformeren tot een gemeenschapscentrum. Zo werd onder andere het dak vernieuwd, zijn zonnepanelen geplaatst en is de isolatie van het gebouw verbeterd. Verder kreeg het gebouw verschillende nieuwe ruimtes door er een "box" in te plaatsen. Dit is het ontwerp van architect Stéphane Beel. Het bijhorende klooster en de sacristie werden gesloopt. In plaats daarvan wordt er een publieke tuin aangelegd, eveneens als woonruimte. In totaal kost de renovatie 3,5 miljoen euro. Op 5 februari 2021 werd het gemeenschapscentrum geopend in het bijzijn van Vlaams minister van Stedenbeleid Bart Somers en Vlaams minister van Onroerend Erfgoed Matthias Diependaele.
Sint-Amanduskerk (Eke)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Nazareth behorende plaats Eke, gelegen aan het Kerkplein. Het betreft een imposante neogotische bakstenen kruisbasiliek met hoge westtoren. Geschiedenis De Sint-Amanduskerk is een neogotische kerk naar ontwerp van architect Jules Goethals ter vervanging van de oude en te klein geworden kerk. Deze lag iets meer zuidwaarts nabij de Oude Schelde, en hiervan rest nu enkel de toren. Sinds 1900 werden pogingen ondernomen door pastoor De Coninck voor de bouw van een nieuwe kerk op grond geschonken door graaf de Lichtervelde. De eerstesteenlegging vond plaats in 1912. Nog voor de voltooiing werd het gebouw zwaar beschadigd tijdens de Eerste Wereldoorlog. Ze werd heropgebouwd in 1923-27 en ingewijd in 1933. Interieur
Uitkijktoren (Brakel)

De uitkijktoren in de Belgische plaats Brakel is 32 meter hoog en biedt uitzicht over de Zwalmvallei en de getuigenheuvels. Bij helder weer zijn de skyline van Gent en de koeltorens van Doel zichtbaar. De toeristenattractie werd geopend in 2001. Hij is vrij toegankelijk tussen zonsopgang en zonsondergang. De uitkijktoren is uitgerust met vier oriëntatietafels en biedt een 360-gradenuitzicht. De toren heeft 162 traptreden. Het bouwwerk is 's nachts verlicht met toepasselijke kleuren voor het moment van het jaar. De gegalvaniseerde staalconstructie weegt zo'n 37.500 kg. In 2018 werd de toren voorzien van GSM-antennes en een zendmast van radio M fm. Eind 2025 publiceerde de Brakelse auteur Stefaan Desmet Blauw licht, de derde misdaadroman in de John Six-reeks. De Brakelse uitkijktoren en het blauw licht dat hij 's nachts meestal verspreidt, spelen een bepalende rol in de roman.
Sint-Petrus en Martinuskerk

De Sint-Petrus en Martinuskerk is de parochiekerk van de Oost-Vlaamse plaats Assenede, gelegen aan de Markt. Geschiedenis Mogelijk is de kerk in 1071 gesticht door Robrecht I de Fries. In 1108 werd voor het eerst een kerk genoemd, waarbij het patronaatsrecht toekwam aan het Sint-Salvatorkapittel te Utrecht. Van het romaanse bouwwerk resten nog de vieringtoren met achtkante verdieping, het transept en het hoofdkoor. De zijkoren zijn 14e-eeuws en in gotische stijl. De Beeldenstorm bracht schade toe, zoals een brand in 1573. Tijdens de 17e eeuw werd de kerk hersteld. In 1667 werd de bovenste geleding, de huidige klokkengeleding, op de toren gebouwd. Vanaf 1857 werden werken uitgevoerd waarbij de noordelijke zijbeuk en een deel van de voorgevel werd vernieuwd. In 1944 werd de kerk door het zich terugtrekkende Duitse leger in brand gestoken, waarbij ook het meubilair werd verwoest. Slechts de buitenmuren bleven overeind. Van 1948-1950 werd de kerk gerestaureerd. Een nieuwe westgevel werd gebouwd, en ook de pilaren moesten worden vernieuwd. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk met pseudotransept. De drie koren hebben alle een rechte sluiting. Het transept, de onderste geledingen van de toren en de koren zijn in Doornikse kalksteen, en de verhogingen van de puntgevels, en de bovenste torengeleding, werden in baksteen uitgevoerd. Interieur Het kerkmeubilair werd na 1948 volledig vernieuwd.
Heilige-Kruisverheffingskerk (Zwijndrecht)

De Heilige-Kruisverheffingskerk, meer gekend als Heilig Kruiskerk, is een kerkgebouw in de Belgische gemeente Zwijndrecht. De kerk is toegewijd aan het feest van de Kruisverheffing. Ze is geklasseerd als monument sinds 30 mei 1936. Michaël Cop was hier pastoor op het einde van de achttiende eeuw. Hij werd naar Frans-Guyana gedeporteerd en overleed in 1799 bij de Kleine Antillen. Architectuur Deze kerk heeft, zoals vele andere, heel wat transformaties meegemaakt. Deze gotische kerk heeft een romaanse kern en was aanvankelijk toegewijd aan Sint-Amandus. Vanaf de zeventiende eeuw werd ze aan het Heilig Kruis toegewijd. Sinds 1574 vereert men de heilige Machutus tegen kinderverlamming en ziektes van ledematen. Het oostelijk deel van het schip, samen met de dwarsbeuk en het onderste deel van de toren zijn resten van de romaanse kerk uit de twaalfde eeuw. Het bovenste torendeel, dwarsbeukramen en de westgevel stammen uit de veertiende eeuw. Het laatgotisch koor werd gebouwd in de zestiende eeuw. In de zestiende en zeventiende eeuw waren meerdere herstellingen nodig waaronder zijkoren, de toren en de voorgevel. De zuidelijke zijbeuk dateert uit de jaren 1627-1629. De kruisbeuk en middenbeuk kregen hun gewelf in 1711. Daarna volgde de laatste grote bouwcampagne: de noordelijke zijbeuk werd gebouwd en de zuidelijke sacristie werd op vraag van pastoor Joannes Baptista Van Overtvelt gebouwd. In de jaren 1927 tot 1928 werd de kerk vergroot naar de plannen van architect Jan Sels. Van 1929 tot 1930 vonden nog verschillende herstellingswerken plaats in het oude gedeelte van de kerk, eveneens met Jan Sels als architect. Bouwmaterialen In de tegenwoordige vorm van de kerk is het schip, de zijbeuken, het koor en het bovendeel van de toren opgebouwd uit Gobertange zandsteen. In 1927 werden de noordelijke beuken en het koor opgetrokken met recuperatiemateriaal. De toren en het transept bestaan uit Doornikse hardsteen. Meubilair Het hoofdaltaar dateert uit de eerste helft van de zeventiende eeuw en wordt toegeschreven aan Robrecht Colijns de Nole. Er bevinden zich zijaltaren van de Heilige Machutus uit 1628, van Onze-Lieve-Vrouw uit 1668 en van de Heilige Theresia met ontwerper De Visscher (1930). Aan de noordzijde is het koorgestoelte uit eik, met verlengde lambrisering, door J.J. Montoise van 1781 de zuidkant van de Cauwer uit 1786, eiken preekstoel van Pieter de Jonghe van 1645, biechtstoelen dateren uit de eerste helft van de zeventiende eeuw. Cornelis Struyff was ontwerper van verschillende beuken in het begin van de achttiende eeuw. De doopvont, voorzien van een deksel uit 1629, is van de hand van Joachim Van Dijck. Galerij
Sint-Laurentiuskerk (Zelzate)

De Sint-Laurentiuskerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Oost-Vlaamse plaats Zelzate, gelegen aan de Grote Markt. Geschiedenis Er bestond in Zelzate, oorspronkelijk een wijk van Assenede, vanaf 1377 een aan Sint-Laurentius gewijde kapel. Vanaf 1531 mochten in deze kapel missen worden opgedragen. Pas in 1570 werd Zelzate een zelfstandige parochie, die zich van die van Assenede afsplitste. De kapel werd in hetzelfde jaar herbouwd als parochiekerk en werd later uitgebreid met drie nieuwe altaren, om in 1613 opnieuw te worden ingewijd. Oorlogshandelingen maakten dat de kerk in 1672 onbruikbaar was en de missen in de verdedigingswerken werden opgedragen. Ook in 1679 gebeurde dit. In 1686 werd een sacristie aangebouwd. Vanaf 1754 werd de kerk uitgebreid met een transept. In 1777 werd de vernieuwde kerk opnieuw ingewijd. In 1829 werd de kerk opnieuw uitgebreid, onder meer met een doopkapel. De kerk was en bleef echter te klein en verkeerde in een slechte staat. In 1875 werden plannen voor een nieuwe kerk, naar Edmond de Perre-Montigny, ontvouwd en deze kerk zou komen aan de Oosttragel, de oever van het toenmalige Kanaal Gent-Terneuzen. In 1879 werd de kerk ingewijd. Deze werd in neogotische stijl gebouwd. De kerk liep schade op tijdens de Eerste Wereldoorlog, begin november 1918. In 1920 werd de schade hersteld. Op 20 mei 1940 werd de toren opgeblazen door het Belgische leger. Hierbij liepen de gewelven en het interieur aanzienlijke schade op. In 1950-1952 werd de schade hersteld. De kerk werd in oorspronkelijke stijl herbouwd maar er kwam een nieuwe, vlakopgaande toren met een hoogte van 65 meter. Gebouw Het betreft een bakstenen kruisbasiliek met voorgebouwde toren en vijfzijdig afgesloten hoofdkoor en zijkoren. Interieur Het kerkmeubilair stamt hoofdzakelijk uit de laatste decennia van de 19e eeuw. Het doopvont is nog uit de oude kerk afkomstig. Het orgel is van 1953 en werd vervaardigd door de firma Loncke.
Heilig Kruiskerk (Boekhoute)

De Heilig Kruiskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Assenede behorende plaats Boekhoute, gelegen aan Boekhoutedorp. Geschiedenis Er zou te Boekhoute al een kerk hebben bestaan in 964. Tijdens de godsdiensttwisten in de tweede helft van de 16e eeuw werd de kerk verwoest en daarna herbouwd. Door een brand werd ook deze kerk verwoest waarna van 1866-1868 een nieuwe kerk werd gebouwd, naar ontwerp van E. de Perre-Montigny. Op 19 september 1944 werd de toren opgeblazen. In 1950 werd de kerk hersteld en een nieuwe toren werd gebouwd naar ontwerp van Armand Robert Janssens. Gebouw Het betreft een bakstenen driebeukige basilicale kruiskerk met halfingebouwde westtoren. De kerk is in een eenvoudige neoromaanse stijl gebouwd. De toren is vlakopgaand. Het kerkmeubilair is overwegend 19e-eeuws.
Heilig Kruis en Onze-Lieve-Vrouwekerk

De Heilig Kruis en Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Assenede behorende plaats Oosteeklo, gelegen aan de Koning Albertstraat. Geschiedenis Sinds 1261 was het tiendrecht van de parochie in bezit van de Abdij van Flines, het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Doornik en de Sint-Pietersabdij te Gent. Tijdens de godsdiensttroebelen einde 16e eeuw werd de kerk verwoest. Van 1617-1619 was Antonius Sanderus pastoor te Oosteeklo. Hij was de initiatiefnemer voor de herbouw van de kerk. In 1777 wilde men een nieuwe kerk oprichten naar voorbeeld van de pas gebouwde kerk te Lembeke. In 1781 begon de bouw. Het kerkmeubilair van de oude kerk werd in de nieuwe kerk geplaatst, maar in de loop van de 19e eeuw werd dit vervangen. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen pseudobasiliek met ingebouwde westtoren en een driezijdig afgesloten koor. De kerk is in classicistische stijl gebouwd. Interieur Het kerkmeubilair is uit de laatste decennia van de 19e eeuw. Er is een schilderij van 1662, voorstellende het Mystiek huwelijk van de Heilige Catharina van Alexandrië. De Onthoofding van de Heilige Barbara is een 17e-eeuws schilderij. Het orgel heeft een orgelkast in rococostijl. Uit de 2e helft van de 18e eeuw zijn de preekstoel en twee zitbanken. In de muur achter in de kerk zijn enkele 18e-eeuwse grafstenen ingemetseld.
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Ertvelde)

De Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Evergem behorende plaats Ertvelde, gelegen aan het Marktplein. Geschiedenis In de 12e eeuw splitste de parochie van Ertvelde zich af van die van Assenede. In 1119 werd reeds een bedehuis te Ertvelde vermeld. In 1232 werd de parochie Kluizen afgesplitst van die van Ertvelde. De eerste parochiekerk zou uit de 13e eeuw stammen. Het was een driebeukige kerk met vieringtoren. Deze brandde af in 1585. In de loop van de 17e eeuw werd de kerk hersteld. In 1851 werd hij vergroot naar ontwerp van Louis Minard. Omstreeks 1860 werd ook de westtoren herbouwd. In 1940 werd de kerk opgeblazen en weliswaar provisorisch hersteld, maar in 1953 werden de muren boven 3 meter hoogte afgebroken, maar bleef het koor behouden. De kerk werd herbouwd naar ontwerp van Henri Vaerwyck-Suys en Raymond Vaerwyck. Gebouw Het betreft een eenbeukige bakstenen kerk onder zadeldak met hoge, ingebouwde vlak opgaande westtoren op vierkante plattegrond en gedekt door een tentdak. Toren en schip zijn modern. Het driezijdig afgesloten koor is van de 15e of 16e eeuw en waarschijnlijk begin 17e eeuw hersteld. Interieur Het kerkmeubilair dateerde voornamelijk uit de 2e helft van de 19e eeuw, maar werd in 2003 vernieuwd.