NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kasteel La Fenderie

Het Kasteel La Fenderie (Château de la Fenderie) is een kasteel, gelegen in de plaats Trooz, aan de Rue de la Fenderie 5. Het kasteel werd midden 17e eeuw gebouwd. Het behoort bij het vroege metaalbedrijf La Fenderie, waar metalen plakken in handzamer stukken werden gezaagd. Het kasteel staat hoog boven het water van een zijtak van de Vesder. De gevel aan het water heeft een hoog blind gedeelte, waarboven twee rijen vensters te vinden zijn. Het geheel wordt gedekt door een zadeldak en geflankeerd door twee torens. Als bouwmateriaal werden blokken kalksteen en zandsteen gebruikt. De noordelijke toren is de oudste en heeft een eigenaardige trapeziumvormige plattegrond. Ze werd met een vierkante toren verhoogd. De zuidelijke toren heeft een vierkante plattegrond. Het geheel is tegen een vrij steile helling aan gebouwd.
Sint-Medarduskerk (Vreren)

De Sint-Medarduskerk is een kerkgebouw in Vreren in de Belgische gemeente Tongeren-Borgloon in de provincie Limburg. De kerk ligt op een kerkheuvel aan de Sint-Medardusstraat nabij de straat Achter de Kerk. Rond de kerk bevindt zich het kerkhof. Het neoclassicistische pseudo-basilicale gebouw, naar een ontwerp van de Maastrichtse bouwmeester Mathias Soiron, bestaat uit een ingebouwde westtoren, een driebeukig schip met vijf traveeën en een driezijdig gesloten koor met een rechte travee. Het koor wordt geflankeerd door sacristieën uit de 19e eeuw. Het gebouw is opgetrokken in baksteen. De traveeën van het schip zijn voorzien van pilasters met mergelstenen hoekbanden. In de plint heeft men materialen verwerkt van de romaanse kerk. Verder heeft het gebouw rondboogvensters voorzien van een mergelstenen omlijsting met negblokken die op regelmatige afstand geplaatst zijn. De westgevel is blind en voorzien van mergelstenen hoekbanden. De toren heeft een ingesnoerde naaldspits en rondboogvormige galmgaten. Er bevindt zich een rondboogportaal met een kalkstenen omlijsting onder het eerste venster van de noordelijke zijbeuk. Het schip en het koor worden gedekt door een gezamenlijk zadeldak met leien. De middenbeuk wordt gescheiden van de zijbeuken door een arcade bestaande uit gemarmerde Toscaanse zuilen met daarop een entablement met daarop een tongewelf. Het koor is aan de binnenzijde halfrond gesloten en wordt overwelft door een halve koepel. Boven de zijbeuken bevindt zich een vlakke zoldering. De kerk is de parochiekerk van het dorp en gewijd aan Sint-Medardus. Dit is tevens de patroonheilige van Vreren. Geschiedenis Eerder stond er een romaans kerkgebouw opgetrokken in silexblokken. In 1779 werd er op de restanten van het romaanse gebouw de nieuwe kerk gebouwd in Lodewijk XIV-stijl. De restanten van het oude gebouw bestaan nog steeds en zijn zichtbaar aan de voet van de heuvel. De romaanse kerk had een heel andere oriëntering dan het classicistische gebouw.
Oxford Road Commonwealth War Graves Commission Cemetery

Oxford Road Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission burial ground for the dead of the First World War located near Ypres (Ieper) in Belgium on the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation The cemetery, named after the nickname of a nearby road behind the trenches, was established as two cemeteries. The first was laid down in August 1917. The second, nearby, was begun in 1917. After the armistice, battlefield graves were consolidated between the two, creating one enlarged cemetery. The cemetery was designed by Sir Reginald Blomfield. Notable graves South African-born Captain Clement Robertson VC is buried in this cemetery. He was posthumously awarded the Victoria Cross for valour on 4 October 1917 at Zonnebeke. Sergeant Colin Blythe of the King's Own Yorkshire Light Infantry, an exceptional spin bowler who had played for Kent and England and was a Wisden Cricketer of the Year in 1904. References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Oxford Road Cemetery at Find a Grave
Oxford Road Cemetery

Oxford Road Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen nabij het gehucht Wieltje in het Belgische dorp Sint-Jan. De begraafplaats werd ontworpen door Reginald Blomfield en ligt langs Wieltje op ruim 1 km ten noordoosten van het dorpscentrum (Sint-Jan-Baptistkerk). Ze bestaat uit drie delen die samen een Y-vormig grondplan vormen, met een totale oppervlakte van zo'n 3.700 m². Centraal staat het Cross of Sacrifice en in het oostelijk deel staat de Stone of Remembrance in lijn met het monument voor de 50th Northumbrian Division, een gedenkzuil 100 meter verderop. Er worden 853 doden herdacht waaronder 297 niet geïdentificeerde. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Geschiedenis De begraafplaats werd genoemd naar een weg die door de Britten Oxford Road werd genoemd en die achter de ondersteuningsloopgraven ten zuidwesten van het gehucht Wieltje, naar de weg van Potyze naar Zonnebeke liep. De begraafplaats werd door gevechtseenheden gebruikt van augustus 1917 tot april 1918. In oktober 1917 startte men vlakbij een tweede begraafplaats, de Oxford Road Cemetery No.2, die nu als perk V een geheel vormt met de andere delen. Na de wapenstilstand werden nog doden bijgezet die afkomstig waren uit de omliggende slagvelden ten oosten en zuidoosten van Ieper. Er liggen nu 657 Britten (waaronder 254 niet geïdentificeerde), 74 Australiërs (waaronder 40 niet geïdentificeerde), 83 Canadezen, 37 Nieuw-Zeelanders (waaronder 3 niet geïdentificeerde) en 2 Duitsers. Voor 3 slachtoffers werden Special Memorials opgericht omdat hun graven niet meer teruggevonden werden en waarvan men vermoedt dat ze onder naamloze grafzerken liggen. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Graven Onderscheiden militairen Clement Robertson, kapitein bij het 3rd Bn. Queen's (Royal West Surrey) Regiment, toegevoegd bij het A Bn. Tank Corps, werd onderscheiden met het Victoria Cross (VC) voor zijn moedig optreden tijdens een tankaanval op 4 oktober 1917, waarbij hij sneuvelde in de leeftijd van 28 jaar. H.F. Gough, onderluitenant bij het North Staffordshire Regiment werd onderscheiden met de Distinguished Service Order (DSO). T.H. Roughton, kapitein bij de Lancashire Fusiliers en R.S. Thomas, onderluitenant bij het Worcestershire Regiment werden onderscheiden met het Military Cross (MC). onderluitenant Thomas Brew, de sergeanten T. Walmsley, George Bland, William Allan Murgatroyd en R. Read, korporaal C.S.J. Duke en soldaat L. Greenfield werden onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). nog 13 militairen werden onderscheiden met de Military Medal (MM), daarbij onderluitenant Henry Stewart Anquetil die deze onderscheiding tweemaal ontving (MM and Bar). Alias soldaat Ernest George Osman diende onder het alias E. Osborne bij het Royal Berkshire Regiment. Externe links Oxford Road Cemetery op de website van de CWGC. Oxford Road Cemetery op de website van WO1.be
Stevensbergen

De Stevensbergen is een klein natuurgebied van 24 ha bij Luyksgestel, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het ligt te midden van de Gemeentebossen van Luyksgestel (na de fusie: Bergeijk) en is een voormalig heideveld met nog enkele stuifzandresten. De Stevensbergen zijn eigendom van de Vereniging Natuurmonumenten. Natuurmonumenten heeft beheersmaatregelen genomen, zoals het kappen van vliegdennen om de heide te beschermen. Het gebied zegt het hoogste punt van Noord-Brabant te bezitten, maar komt met 43,7 meter daartoe nog 30 cm te kort. Hoewel er reliëf te vinden is komt dat door de stuifzanden. De hoogte vergeleken met de rest van Noord-Brabant is te danken aan een langzaam oplopen van het terrein in de richting van het Kempens Plateau, wat hier nog vele kilometers vandaan ligt. De Stevensbergen staat bekend als een rijk reptielengebied: men vindt er de gladde slang en de levendbarende hagedis. Op het terrein komt ook de nachtzwaluw voor.
Le Botanique

Le Botanique (French pronunciation: [lə bɔtanik]) is a cultural complex and music venue in Saint-Josse-ten-Noode, Brussels, Belgium. The building was previously the main orangery of the National Botanic Garden of Belgium and even as part of the garden had hosted cultural events. In 1958, the National Botanic Garden moved to Meise, Flemish Brabant. Le Botanique opened in 1984, and the gardens in front are now the Botanical Garden of Brussels. History Cultural centre Since 1984, Le Botanique has been the cultural centre for the French Community of Belgium. Until 2017, it managed the concert agenda for the nearby Cirque Royal, an entertainment venue able to hold seated audiences of 2,000, and more standing. Nowadays, Le Botanique features a busy schedule of concerts, most taking place in either the 650-capacity orangery, the tall, circular rotunda with space for 300, or the vaulted Witloof Bar with 200 standing places. Other rooms in the building are typically used for art exhibitions or film screenings. The annual Les Nuits Botanique ("The Botanical Nights") festival, held during the spring, sees a large number of musicians performing. In addition to the regular rooms, a marquee is frequently erected in the garden. See also List of concert halls History of Brussels Culture of Belgium Belgium in the long nineteenth century References External links Media related to Botanique (building) at Wikimedia Commons Official website
Berendrechtsluis

f1w1 Die Berendrechtsluis (deutsch: Berendrechtschleuse) in Antwerpen ist eine Seeschleuse im Hafen von Antwerpen. Sie verbindet den Hafenabschnitt Kanaaldok B2 und die daran angrenzenden Hafenabschnitte mit der Schelde, an deren rechtem Ufer sie liegt. Mit einer Länge von 500 Metern und einer Breite von 68 Metern war sie seit ihrer Fertigstellung im Jahr 1989 lange Zeit die größte Schleuse der Welt. Namensgeber ist die östlich des Kanaaldok gelegene Ortschaft Berendrecht, die heute Teil des nördlichen Stadtbezirks Berendrecht-Zandvliet-Lillo von Antwerpen ist. Schleuse Die Berendrechtsluis wurde ab 1982 am rechten Scheldeufer als Erweiterung der aus den 1960er Jahren stammenden Zandvlietsluis gebaut. Durch den neuen parallelen Zugang zum Kanaaldok entstand eine Doppelschleuse, wobei, bei gleicher Schleusenkammerlänge von 500 Metern, die Breite bei der Berendrechtsluis von 57 auf 68 Meter erhöht wurde. Die Drempeltiefe beträgt wie bei der Zandvlietsluis 13,5 Meter. Die Schleuse ist mit vier 22,7 Meter hohen und 69,7 Meter langen Stahl-Schiebetoren von je 1500 Tonnen Gewicht ausgestattet. Am 16. April 1989 passierte mit dem Massengutfrachter Main Ore das erste Schiff die Schleuse. Die Berendrechtsluis war bis zur Fertigstellung der Kieldrechtsluis am linken Scheldeufer 2016 die größte der Welt. Bei ansonsten gleicher Länge und Breite ist diese etwa vier Meter tiefer und war bis zur Eröffnung der Seeschleuse IJmuiden 2022 die weltweit größte Schleuse. Brücken An beiden Schleusenköpfen wurde je eine Klappbrücke installiert. Jede Brücke führt zwei Fahrstreifen sowie ein in die Fahrbahn eingelassenes Eisenbahngleis. Die baugleichen Brücken sind einflügelige Zapfenbrücken mit tiefliegendem Gegengewicht. Die etwa 97 Meter langen und 10 Meter breiten Brückenträger (Klappen) sind als Ständerfachwerke mit untenliegender Fahrbahn ausgeführt. Die Stahlkonstruktionen wiegen je 1189 Tonnen und haben eine Spannweite zwischen den Achsen der Drehzapfen und dem Klappenende von 74 Metern. Jede Klappbrücke ist mit einem 1283 Tonnen schweren Gegengewicht ausbalanciert und wird über je zwei 7500-kN-Hydraulikzylinder angetrieben. Die Senkgruben der Gegengewichte (Klappbrücken-Keller) sind jeweils auf der Südseite, wo sich auch die Kammern für die Schleusentore befinden. Die Oudendijkbrug an der Westseite der Schleuse (zur Schelde) wurde 1985 fertiggestellt und die Berendrechtbrug an der Ostseite der Schleuse (zum Kanaaldok) 1989. Literatur A. De Jonghe, A. Janssens, J. Van Mieghem, L. Cypers: De Berendrechtsluis : technische aspecten. In: Hinterland. Vol. 143, Nr. 3, 1989, S. 7–27 (niederländisch). DE BERENDRECHTSLUIS: De grootste ter wereld. In: EXCAVATOR. 1/84, S. 38–47 (niederländisch). Weblinks Eintrag Berendrecht Lock bei structurae (englisch) Einzelnachweise
Berendrecht Lock

The Berendrecht Lock (Dutch: Berendrechtsluis) is the world's second-largest lock, providing access to the right-bank docks of the Port of Antwerp in Belgium. Background Post World War II, work started on the Grote Doorsteek, an ambitious plan which ultimately resulted in the extension of the Antwerp docks on the right bank of the Scheldt to the Netherlands border. In 1967, the company completed the construction of the Zandvliet Lock (Zandvlietsluis), then the world's largest lock. Construction In 1989, needing to accommodate a wider Post-Panamax ship, the company built a new lock just to the south of the Zandvliet lock. The Berendrecht Lock, which at 68 metres (223 ft) is 11 metres (36 ft) wider. Bascule bridges at the ends of each lock, (Zandvliet and Frederik-Hendrik bridges across the Zandlievet Lock; and Oudendijk and Berendrecht bridges across the Berendrecht Lock), allow full road traffic access around the port. The two locks now work as a doubled lock system. Completion of the Berendrecht Lock allowed the extended development of the right bank docks complex, and later the creation of fast turnaround tidal berths, both on the right bank (Europa Terminal and the North Sea Terminal), and on the left bank (the Deurganck Dock). Dimensions Length: 500 metres (1,600 ft) Width: 68 metres (223 ft) Operational Depth (TAW): 13.5 metres (44 ft) Sill depth at mean high water: 17.75 metres (58.2 ft) Lock Gates: four sliding gates In both length and total volume (length×breadth×difference in water levels), the Berendrecht Lock is the second-largest in the world. New left bank lock In November 2011, work started on the Kieldrecht Lock which became in June 2016 the world's new largest lock on the left bank of the Scheldt. Based on the design of the Berendrecht Lock, it has the same length and width, but with an operational depth (TAW) of 17.8 metres (58 ft). See also Louis Joubert Lock, Saint-Nazaire, France: Europe's largest dry dock References External links PortofAntwerp.com
Écluse de Berendrecht

L'écluse de Berendrecht est une écluse du port d'Anvers en Belgique. D'une longueur de 500 m, d'une largeur de 68 m et d'une profondeur de 13,58 m, elle est parallèle à l'écluse de Zandvliet. Elle assure la liaison entre l'Escaut occidental qui est en eau de mer soumis à marée et le canal B2 qui est la partie sud du Canal de l'Escaut au Rhin, en eau douce. À noter que la liaison peut également se faire par 2 autres écluses plus au sud, celle de Boudewijn et de Van Cauwelaert. Historique L'écluse de Berendrecht était à sa construction en 1989, la plus grande au monde, mais a été détrônée depuis par l'écluse du Deurganckdok. Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail du monde maritime Portail d'Anvers et de sa province Portail des lacs et cours d'eau
Berendrechtsluis

De Berendrechtsluis is een sluis in Berendrecht in het uiterste noorden van de haven van Antwerpen. Ze vormt samen met de Zandvlietsluis een sluizencomplex tussen de Westerschelde en het Kanaaldok B2. De sluizen in de haven van Antwerpen beschermen de gesloten infrastructuur tegen getijdewerking van de rivier. Achter de sluizen is het waterpeil constant. De Berendrechtsluis heeft een lengte van 500 m, een breedte van 68 m en een diepte van 13,58 m en was daarmee tot 2016 en de ingebruikname van de Kieldrechtsluis qua volume de grootste sluis ter wereld, zelfs groter dan de sluizen die zich op het Panamakanaal bevinden. Vóór de voltooiing van de Berendrechtsluis in 1989 was haar zustersluis, de Zandvlietsluis de grootste ter wereld. Opening Tijdens de feestelijke openingsceremonie op 1 oktober 1989 kwam het grootste zeeschip dat de Antwerpse haven toen aandeed, de Main Ore, via deze sluis. Dit zeeschip is 335 meter lang en 44 meter breed en heeft een geladen diepgang van 11 meter. Het was een "tij-super" die met hoog water de Berendrechtsluis invoer, met aan boord twee rivierloodsen. Vier sleepboten van de URS moesten haar in de sluis corrigeren, daar de waterverplaatsing bij het invaren soms parten kan spelen. De brede en diepe boeg duwt massa's water weg tussen de boeg en de sluismuren, en zuigt dan aan. Na de ceremonie vertrok het schip uit de sluis naar het Kanaaldok en vervolgens naar het nieuwe Delwaidedok. Ondertussen vaart de rederij MSC regelmatig naar het Delwaidedok via de Berendrechtsluis met post-Panamax schepen van twee types ULCS (Ultra Large Container Ships) enerzijds 363,57 meter lang en 45,60 meter breed en anderzijds 366,07 meter lang en 51,20 meter breed. Het sluizencomplex dat op het grondgebied van Antwerpen ligt, bevindt zich op een 25 km ten noorden van het centrum van Antwerpen. Twee bruggen overspannen de sluis: de Oudendijkbrug over de sluisdeuren aan de Scheldekant en de Berendrechtbrug over de sluisdeuren aan de havenkant. Communicatie Het VHF-werkkanaal van de sluis is 79 en het VHF-dokkanaal 02 (Sector Donk). Eveneens blijft voor de aankomende schepen, met rivierloods, kanaal 6 en voor schepen zonder loods, kanaal 6. De procedure voor de vertrekkende zeeschepen is zoals bij alle Belgische zeesluizen.
Le Carré

Le Carré est un lieu-dit situé dans le centre de la ville de Liège en Belgique. Entièrement situé dans le quartier piétonnier de Liège, il compte de nombreux commerces et de nombreux bars fréquentés essentiellement par les étudiants. Situation Le Carré est limité par le boulevard de la Sauvenière à l'ouest, la rue de la Casquette au nord devenue piétonne le 12 décembre 2014, la rue du Mouton Blanc à l'est et la rue Pont d'Avroy au sud. Il fait partie du quartier administratif du centre. Dans l'ancienne principauté de Liège, il faisait partie du quartier de l'Isle (un des trois anciens vinåves (« quartiers ») de la Cité de Liège). La rue du Pot d'Or est une médiane du Carré. Elle est coupée à angles droits par les rues des Célestines, Tête de-Bœuf, d'Amay et Saint-Jean-en-Isle, ces ruelles totalement piétonnières qui font du carré un quartier à part. Devant son nom à son agencement classique, le quartier est cependant l'un des plus anciens de Liège. L'ancienne poste (ancien établissement « Au Seigneur d'Amay ») rue d'Amay, fut l'un des premiers construits après le sac de Charles le Téméraire en 1468. Histoire L'historien Gaston Marinx écrit : « L'expression « faire le carré » ou « aller dans le Carré » est typiquement liégeoise ». Elle signifie : « se promener dans quatre rues qui forment le carré ». Mais en réalité, de 1840 à 1905, le Carré ne représentait pas les mêmes rues que celles connues aujourd'hui. Le Carré avait alors comme médianes le Passage Lemonnier construit en 1838 et la rue Lulay-des-Fèbvres et comme côtés les rues Vinâve d'Île, Pont d'Île, de l'Université et de la Cathédrale. Description Le Carré est connu pour son animation s'étalant pratiquement 365 jours par an et 24 heures par jour. Les dizaines de cafés, restaurants, cinémas et salles de spectacle (telle que le Forum), alliés avec l'aspect estudiantin de la ville, assurent au quartier une présence quasi permanente de visiteurs. Actuellement, le Carré est théâtre de nombreux événements tels que la Saint-Torê, les 100 jours des rhétos, les baptêmes estudiantins, le 15 août, la Saint-Nicolas des étudiants et les grands rassemblements de la jeunesse liégeoise le jeudi, vendredi et samedi soir. Rues du Carré Notes et références Voir aussi Article connexe Quartiers de Liège Piétonnier de Liège Liens externes Salle de spectacle Le Forum Le plus ancien site traitant du côté festif du Carré liégeois Portail de Liège
Le Carré

Le Carré is een buurt (lieu-dit) in Luik, behorende tot Luik-Centrum. De buurt wordt begrensd door de Boulevard de la Sauvenière, de Rue Pont d'Avroy, de Rue du Mouton Blanc/Rue Saint-Adalbert en de Rue de la Casquette. Het is een min of meer rechthoekige buurt, haaks doorsneden door enkele straten. Met name de Rue du Pot d'Or doorsnijdt de buurt, en loodrecht daarop staan nog enkele straten. Le Carré is een uitgaanswijk, en men vindt er een groot aantal cafés, restaurants, bioscopen, theaters en dergelijke. Eén der bekendste is Le Forum, een art-deco-gebouw van 1922. Ook vinden er allerlei, vaak studentikoze, evenementen plaats.
Onze-Lieve-Vrouwekerkhof-Zuid

Onze-Lieve-Vrouwekerkhof-Zuid is een straat in Brugge. Beschrijving Rond de collegiale kerk van Onze-Lieve-Vrouw werd, zoals rond alle kerken, eeuwenlang begraven. Toen een keizerlijk decreet hier in 1784 een einde aan maakte en er een algemeen kerkhof buiten de stad in gebruik werd genomen, werd het kerkhof rond de Onze-Lieve-Vrouwekerk opgeruimd. De vrijgekomen ruimte werd ingelijfd in het openbaar domein. Tot in 1850 bleef de ganse omgeving ten zuiden en ten noorden van de kerk de naam Onze-Lieve-Vrouwekerkhof behouden. Op een bepaald ogenblik na die datum begon men een onderscheid te maken tussen de zuidelijke en de noordelijke straat. Onze-Lieve-Vrouwekerkhof-Zuid heeft haar naam behouden, terwijl Onze-Lieve-Vrouwekerkhof-Noord in 1963 werd omgedoopt in Guido Gezelleplein. Bekende bewoners René Deschepper Literatuur Albert SCHOUTEET, De straatnamen van Brugge. Oorsprong en betekenis, Brugge, 1977, ISBN 9789062675036.
Sint-Pieterskerk (Tielrode)

De Sint-Pieterskerk is de parocchiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Temse behorende plaats Tielrode, gelegen aan de Sint-Jozefstraat. Vanouds was hier een parochie. Het patronaatsrecht behoorde toe aan de Abdij van Lobbes. De huidige kerk werd gebouwd in 1906 naar ontwerp van Hendrik Geirnaert. Het betreft een georiënteerde driebeukige bakstenen basilicale kruiskerk met aangebouwde noordwesttoren. Het geheel uitgevoerd in neogotische bouwstijl. De toren werd in 1933 nog door brand getroffen en daarna herbouwd. Het kerkmeubilair is overwegend neogotisch. In het transept zijn enkele barokaltaren te vinden die uit de voorgaande kerk afkomstig zijn en uit de 18e eeuw stammen. Ook een witmarmeren zittende Heilige Maagd met Kind is 18e-eeuws.