NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kasteel van Uitkerke

Het Kasteel van Uitkerke is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Blankenberge behorende plaats Uitkerke, gelegen aan Kerkstraat 420. Geschiedenis Vermoedelijk werd het kasteel omstreeks 1070 gebouwd, maar het werd voor het eerst vermeld in 1270. Toen was Jan van Uitkerke heer van Uitkerke. Omstreeks 1490 werd het kasteel verwoest door de Bruggelingen tijdens de Vlaamse Opstand tegen Maximiliaan. Heer was toen Karel van Halewijn. De stad Brugge moest later de schade vergoeden. In 1557 kwam de heerlijkheid aan de familie van Claerhout en in 1636 naar Isabella de Zuniga Y Fonseca. In 1710 kwam het aan de familie Croÿ. De laatste heer was Emmanuel Francis van Croy, en deze liet in 1763 het huidige kasteel in rococostijl bouwen, naar ontwerp van architect Berger. Als voorbeeld diende het Château de l'Hermitage te Condé-sur-l'Escaut, dat eigendom was van dezelfde familie. Hoewel het feodalisme -en daarmee de heerlijkheid Uitkerke- in 1794 werd afgeschaft, bleef de familie Croy eigenaar van het kasteel. In 1846 werd het verkocht aan de bankier Felix Sabot Dujardin. In 1880 werd het kasteel verbouwd door de toenmalige eigenaar, Joannes Delcijn, waarbij een nieuwe vleugel aan de achterzijde werd toegevoegd. In 1929 en 1933 werd deze aanbouw nog uitgebreid. Gebouw Het neerhof, een hoeve, is nog behouden, hoewel sterk verbouwd, maar met een 18e-eeuwse kern en nog een gedeeltelijk aanwezige gracht. Het eigenlijke kasteel ligt op een gedeeltelijk omgrachte heuvel. Oorspronkelijk rechthoekig, heeft het door latere aanbouwen een T-vorm gekregen. De witgeschilderde voorgevel is nog in rococostijl. In het interieur zijn nog elementen in Lodewijk XV-stijl aanwezig (trap, stucwerk). Nabij het kasteel ligt het Park de Craene.
Felix Pakhuis

Das Felix Pakhuis in Antwerpen, ursprünglich St. Felix Pakhuis, wurde 1858 nach Plänen des Architekten Felix Pauwels für die ‚Compagnie Générale de Matériels de Chemin de Fer‘ (Gesellschaft für Eisenbahnmaterialien) im neo-klassizistischen Stil an einem unter Napoleon Bonaparte ausgebauten Hafenbecken der Stadt Antwerpen errichtet. 1861 wurde es Opfer eines Brandes, woraufhin es unmittelbar darauf neu errichtet wurde. Bei dieser Gelegenheit entstand der zentrale Durchgang (77 m), der das Gebäude in zwei Lagerbereiche unterteilte. Er diente als Ladebereich und Fluchtweg bei Bränden. Dieser Durchgang ist mit einem Glasdach versehen. 1912 erwarb die Stadt Antwerpen das St. Felix Pakhuis. Seinem Zweck als Lagerhaus diente das Gebäude weiterhin bis 1975, als sich der Antwerpener Hafen in Richtung Norden verlagerte. 1976 erhielt das Pakhuis den Status eines Baudenkmals. Seit 1994 ist es außerdem Teil eines aus historischen Lagerhäusern bestehenden geschützten Ensembles. Pläne, das Gebäude für die lokale Architekturausbildung oder ein Museum zu nutzen, zerschlugen sich, so dass es bis 1997 leer stand. Schließlich wurde der im Jahre 1997 entwickelte Plan, das Stadtarchiv aus den für seine Aufgaben zu klein gewordenen Räumen in der Innenstadt in das Felix Pakhuis zu verlegen, verwirklicht. 2006 fand die Eröffnung der nun FelixArchief genannten Institution statt. Der zentrale Durchgang wurde im Zuge dieser neuen Zweckbestimmung zu öffentlichem Raum, der eine Verbindung zwischen Straße und Kai darstellt. Weblinks
Stapelhuis Sint-Felix

Het Stapelhuis Sint-Felix, tegenwoordig Felixpakhuis genoemd, is een monumentaal pakhuis uit 1858, aan de Godefriduskaai nr. 30 in Antwerpen, met een centrale doorgang naar de Oudeleeuwenrui. Sinds 2006 is in het gebouw het Antwerpse stadsarchief FelixArchief gevestigd. Het is gelegen aan het Willemdok, tegenover het MAS of het Museum aan de Stroom, naast de wijk 't Eilandje. Gebouw Dit pakhuis in neo-classicistische stijl werd in 1858 opgetrokken naar een ontwerp van architect Felix Pauwels in opdracht van de Compagnie Générale de Matériels de Chemin de Fer. Het pakhuis diende voor opslag van - aanvankelijk koloniale - bulkgoederen zoals suiker, tabak, thee en koffie, hop, graan, kaas en wijn. Het stapelhuis met een stapeloppervlakte van 22 405 m² omvat twee vleugels met elkaar verbonden door een binnengang bekroond met een glazen kap. Het complex kende een bewogen geschiedenis. Na een brand in 1861 werd het heropgebouwd met toevoeging van een beglaasde doorgang tussen de Oudeleeuwenrui en de Godefriduskaai. Bij de heropbouw in opdracht van de Societé en Commandité de l'Entrepot recupereerde men nog bestaande bouwelementen zoals de gietijzeren kolommen waar houten moerbalken op rusten. Tot 1975 bleef het gebouw functioneren als stapelhuis. Monument Het Sint-Felixpakhuis is een van de belangrijkste voorbeelden van een 19e-eeuws pakhuis ("entrepot") aan het Antwerpse Eilandje. In 1976 werd het beschermd als monument waarna tot 1997 leegstand volgde. In 1976 werd het beschermd als monument. Sedert 1994 maakt het ook deel uit van een bouwblok met pakhuizen, beschermd als stadsgezicht. Felixarchief Het geheel kreeg in 2006 de functie van Antwerps stadsarchief: het Stadsarchief Antwerpen of Felixarchief, dit na een grondige renovatie door het architectenkantoor Robbrecht & Daem. De leeszaal op de zesde verdieping kreeg daarbij een nieuwe zelfdragende tentvormige dakstructuur. Ook het archief van het Havenbedrijf Antwerpen is er ondergebracht. De leeszaal, de binnenstraat en enkele lokalen op de benedenverdieping zijn toegankelijk voor het publiek. Tijdens de restauratiewerken aan het Stadhuis (2018-2021) verliepen de huwelijksceremonieën in het Felixpakhuis. Externe links Agentschap Onroerend Erfgoed, object 4956 FelixArchief Zoeken in het Felixarchief
Koning Albertpark (Brugge)

Het Koning Albertpark is een stadspark in de buurt 't Zand van de Belgische stad Brugge. Het is gelegen ten zuiden van het grote plein van 't Zand. Het park is aangelegd net na de Tweede Wereldoorlog nadat het treinstation dat er was gelegen was verplaatst. Een deel van het park waren van oorsprong blekerijweiden, dat was zichtbaar langs het spoor door de brede grasvelden en werd ook in het park zichtbaar gehouden. In het stadspark staat een grote standbeeld van koning Albert I. Het park wordt soms ook daarom het Koning Albert I-park genoemd. Herinrichting In het begin van 2018 is er begonnen met herinrichting van het stadspark. Onder meer wordt er een grote fontein geplaatst met een beeldengroep die op 't Zand stond tot dat plein werd heraangelegd in 2017-2018. Daar, aan de kant van het station, werd ook een stuk van de Kapucijnenrei opengelegd. Aan de andere kant van het park werd bij de heraanleg van 't Zand in 2018 een pleintje aangelegd, het Kapucijnenplein, dat eveneens toegang biedt tot de Kapucijnenrei. Het vooruitzicht om de grote fontein die vroeger op 't Zand stond, te plaatsen in het Albertpark, ging uiteindelijk niet door. De vele beeldengroepen in koper rond de fontein, waren opgeslagen in een bergplaats. Op een nacht werden ze ontvreemd en werden nooit teruggevonden. Een deel van het park werd in 2020-2022 uitgegraven voor de aanleg van een ondergrondse parking, als uitbreiding van de parking onder 't Zand. Na de voleindiging van de werken zal het park bovenop weer worden aangelegd. Literatuur Marc RYCKAERT, Brugge, historische atlas, Brussel, 1991. Andries VAN DEN ABEELE & Hugo MAERTENS, Tuinen en verborgen hoekjes in Brugge, Brugge/Luik, 1998. Chris WEYMEIS, Brugge, van Academiestraat tot Zwynstraat, Deel 3 J-K, Brugge, 2016.
Liers Cultuurcentrum

Het Liers Cultuurcentrum, vaak CC De Mol genoemd, is een cultuurcentrum in de Belgische stad Lier, gelegen aan de Aarschotsesteenweg 3. Het gebouw Provinciegouverneur Andries Kinsbergen legde op 22 maart 1991 de eerste steen van het gebouw, en huldigde het centrum officieel in op 25 februari 1993. De Mol was oorspronkelijk bedoeld als feestzaal, en werd nadien aangepast als cultuurcentrum. De eerste voorstelling vond plaats op 16 maart 1996. Helaas werd reeds in 1999 vastgesteld dat de vloer verzakt was. Aangezien het gebouw gelegen is boven een oude stortplaats, werd een fundering op betonpalen voorzien voor de structuur, maar niet voor de vloer. Door inklinking van de ondergrond ging de vloer dan verzakken. Van februari tot begin oktober 2021 werd het Cultuurcentrum tijdelijk omgebouwd tot “corona-Vaccinatiecentrum Pallieterland”, dat na een tussenstop in de Heilig Hartkliniek half oktober verhuisde naar het Vanderpoortenstadion. Activiteiten Met het Cultuurcentrum 'De Mol' heeft Lier een van de grootste zalen in de regio, wat mogelijkheden biedt voor unieke, grootse programma's binnen de podiumkunsten. Het Cultuurcentrum voert een veelzijdige culturele programmatie, en voert in opdracht van het stadsbestuur nog andere werkzaamheden uit. Er is veel aandacht voor publieksbegeleiding, omkaderingen en het voeren van een open communicatie met de toeschouwer. Ook de vele scholen in Lier en omgeving maken gebruik van het scholenaanbod van het cultuurcentrum. Voor activiteiten van externe groepen biedt het Cultuurcentrum logistieke, technische, inhoudelijke (adviserende) en promotionele ondersteuning. Op het winterprogramma september ‘22 – mei ’23 stonden een dertigtal evenementen gepland, gaande van muziek(theater) over cabaret en toneel tot literatuur. In het centrum is ook een cultuurcafé. Organisatie Het Liers Cultuurcentrum is een klein zelfstandig bedrijf, beheerd door de vzw Prolier, met ondersteuning door de stad Lier, de Provincie Antwerpen en de Vlaamse Gemeenschap, die het centrum destijds indeelde in de B-categorie. Externe link Liers Cultuurcentrum
Koning Albertpark (Antwerpen)

Het Koning Albertpark is een driehoekig stadspark in de Belgische stad Antwerpen. Het park bevindt zich op de grens van de Antwerpse districten Antwerpen en Berchem. Het wordt begrensd door de Prins Albertlei (voorheen Kraanstraat) in het zuiden, de Mechelsesteenweg met de brouwerij De Koninck en de aangrenzende wijk Haringrode in het oosten, het Harmoniepark met de wijk Harmonie in het noorden en de Koningin Elisabethlei (voorheen Warandestraat) in het westen. Daarnaast loopt er nog de Koning Albertparkweg door het park. Het Antwerpse districtshuis en de tramoverstaphalte Harmonie van De Lijn bevinden zich in en nabij het Harmoniepark. Verder naar het westen, aan de Koningin Elisabethlei, bevindt zich het Antwerpse Provinciehuis. Geschiedenis In 1227 werd het gebied oorspronkelijk aangeduid als Papenmoer. Het was een verhoogd stuk grond in een moerassig gebied die naar het oosten afgewaterd werd door de Pridebeek (de latere Boomgaardbeek) die sinds de Frankische Burgeroorlog (715-718) de grens vormde tussen de buurtschap Haringrode van de stad Antwerpen en de heerlijkheid Berchem. In de westelijke nabijheid werd destijds een leprozenhuis genaamd Ter Zieken opgericht. In 1479 kocht de stad Antwerpen een deel van het Papenmoer, waar een galgenveld werd aangelegd en een grenspaal tussen Antwerpen en Berchem werd opgericht die bekend werd als de Hand. In 1703 werd het galgenveld verplaatst en raakte het terrein verwilderd. In 1754 werd het terrein gesaneerd en werden er enkele wandeldreven aangelegd. In 1803 werd er een warande aangelegd, maar deze was niet vrij toegankelijk. In 1809 kwam de warande echter weer in het bezit van de stad Antwerpen en in 1861 werd het een openbaar park. In 1877-1878 werd het park omgevormd tot een Engels park, ontworpen door E. Bruno. Er werden een wachthuis en een muziekkiosk gebouwd. In 1919 kreeg het park zijn huidige naam ter ere van koning Albert I.
CC Belgica

CC Belgica is het cultureel centrum van de stad Dendermonde. Het werd officieel geopend op 14 september 1996. Geschiedenis In de jaren 20 liet de NV Burgerskring in de Kerkstraat een gebouw optrekken op de plaats waar voordien de woning stond van de voormalige burgemeester, minister en olieslager Leo De Bruyn. Het nieuwe pand, naar plannen van stadsarchitect Ferdinand De Ruddere, omvatte onder meer een brasserie en een schouwburg, die elk van een eigen toegang werden voorzien. Het pand kreeg de naam Cinema Belgica, naar een ballon die eerder in de jaren 20 te Dendermonde was opgelaten tijdens de kermis. Vanaf 1928 werden er in de schouwburg van Cinema Belgica toneelstukken opgevoerd en muziekvoorstellingen gegeven. In de bovenste zalen werden er ook films vertoond. In de beginjaren waren dit stomme films die door een orkest van muziek werden voorzien. In 1930 werd de naam gewijzigd in Ciné-Theater Belgica. Van 1934 tot 1944 droeg het de naam Kinema Belgica. Na de oorlog, in 1945, werd de naam Ciné Belgika. Deze naam bleef in gebruik tot de bioscoop in 1984 de deuren sloot en het pand door de stad Dendermonde werd gekocht. Het Dendermonds stadsbestuur liet, wegens geldgebrek, het pand vervolgens leegstaan tot het in 1996, na aanpassing- en uitbreidingswerken werd geopend als CC Belgica. Van 2020 tot 2022 werd CC Belgica grondig verbouwd. Het naburige historisch pand, het Huis Van Winckel, werd in CC Belgica geïncorporeerd. Belgica BiS in 2015 werd de zaal Steenpoort, in de voormalige gebouwen van het Sint-Blasiusgasthuis in dezelfde straat, omgebouwd tot een concertzaal die in oktober dat jaar werd geopend als Belgica BiS.
Les Ateliers Claus

Les Ateliers Claus is een kunstencentrum en concertzaal te Sint-Gillis. Het werd ingericht in een voormalig meubeldepot. De naam ontstond organisch en verwijst naar bezieler Frans Claus. Deze kunstenaar organiseerde er activiteiten en ateliers waardoor men begon te spreken over Les Ateliers Claus. Sinds 2006 worden er op een professionele manier concerten georganiseerd. Naast muziek is er ook aandacht voor dans, performance en beeldende kunst. Kunstenaars kunnen er voor een korte periode verblijven om aan een kunstwerk te werken. De programmatie is gericht experiment en avant-garde. De grootste zaal in Sint-Gillis kan 180 bezoekers ontvangen. Grotere concerten vinden plaats in Zaal Rogier onder het Rogierplein in Sint-Joost-ten-Node. Onder meer Thurston Moore trad meermaals op in Les Ateliers Claus. Externe link www.lesateliersclaus.com
Stadspark (Lier)

Het Lierse Stadspark is een stadspark in het zuiden van het stadscentrum van Lier, in de Belgische provincie Antwerpen. Het park grenst aan de Nete en de Grote Nete en wordt doorkruist door de Binnennete. Het stadspark ligt aan de vesten en de Netelaan en heeft een kleine vijver, een speeltuin, een minigolf, tennisvelden en het Koffiehuisje, een cafetaria. Het terrein van het oostelijke deel van het park maakte vroeger deel uit van het voormalige Groote Hofstadt of Hof van Geertruyen (verwijzend naar de eigenaars tweede helft 19de eeuw), het huidige Timmermans-Opsomermuseum. Dit was een voormalig lusthof met gebouwen, broeikassen, een tuin, een blekerij en hooilanden. In de eerste helft van de 19de eeuw was het eigendom van Emmanuel Schram. Schram, een plantenliefhebber, toverde het park om in een arboretum. Vanaf 1968 werden de gebouwen gebruikt als museum voor Lierse kunstenaars. In 1917 werden de gronden door de stad aangekocht en werd de site heraangelegd als een openbaar park, wat vervolgens in 1919 geopend werd. Naast het stadspark is er een avontuurlijke speeltuin en een lig- en picknickweide, hier stond tot 2011 het voormalige stedelijk zwembad. In het stadspark staat een buste van de kunstsmid Louis Van Boeckel. Fotogalerij
Beeldsmederij De Maan

Beeldsmederij De Maan (tot 2015 Figurentheater De Maan geheten) is een Mechels poppen- en figurentheater voor jong en oud. De artistiek en algemeen directeur is Stef De Paepe sinds 2013, en de scenograaf is Paul Contryn, poppenspeler en -maker, en zoon van Louis Contryn. Het is een vzw die steun krijgt van de Vlaamse overheid, de stad Mechelen en de provincie Antwerpen. Geschiedenis Het visuele poppentheater bouwde het Mechels Stadspoppentheater verder uit tot eveneens een figurentheater dat zich niet meer beperkte tot alleen poppenspel. Het maakt nu ook gebruik van acteurs, waardoor een samenspel gecreëerd wordt tussen de poppen en de acteurs. Jef Contryn richtte een familiegezelschap op, genaamd ‘Hopla’, dat in 1965 het Mechels Stadspoppentheater werd. In 1984 werd het Mechels Stadspoppentheater professioneel. In 1991 werd het theater in de familie gehouden door Louis Contryn, toenmalig directeur en artistiek leider van het Mechels Stadspoppentheater, en toenmalig eredirecteur van De Maan. Doel De organisatie brengt een verhaal of beeld door middel van performance met poppen en acteurs; geen houten marionetten, maar verscheidene stoffen voor de poppen, die bediend worden door de meespelende acteurs; multiculturaliteit door samenwerkingen met acteurs met een migratieachtergrond. Ze bliezen onder andere het Mechels stadspoppentheater een nieuw leven in met het gebruik van acteurs, in plaats van slechts de weergave van poppen voor een geschilderde achtergrond. Locatie De Maan bevindt zich in het centrum van Mechelen (Minderbroedersgang 3), vlak bij de Sint-Romboutskathedraal. Het theater is gevestigd in de Heilige Geestkapel en het Heilige Geesthuis. Deze gebouwen werden in 2014 hiervoor gerestaureerd door architectenbureau Beeck Hermans, en hier zitten ze sinds 2015. Tijdens die verbouwingswerken, door import.export Architecture, is een extra gebouw geplaatst: een opvallende, gouden kubus die geïnspireerd is door de maanlander uit de Apollo 11. Dit gebouw wordt gebruikt voor een nieuw initiatief van De Maan, genaamd JONG GOUD: een initiatief voor jonge theatermakers. De Maan bestaat geheel uit een grote theaterzaal van 175 plaatsen, een kleinere theaterzaal van maximum 124 plaatsen en een cultuurcafé, uitgebaat door de stad zelf. Voorstellingen en gastperformances Bronks & Tuning people: Rita HETPALEIS & Miet Warlop: Big Bears Cry Too, K.A.K. (Koekelbergse Alliantie voor Knutselaars) PLANEET NIVANIR (7+) (2018–2019) RAYA (9+) (2018–2019) BESTORM (8+) (2018–2019) Gek van Liefde (2009–2010) Bronnen en referenties
Sint-Andriesplaats

De Sint-Andriesplaats is een rechthoekig plein in de Sint-Andrieswijk van de Belgische stad Antwerpen. Naar het plein leiden de volgende straten: Pachtstraat, Korte Vlierstraat, Lange Ridderstraat, Pompstraat (die naar de Sint-Andrieskerk leidt), Steenbergstraat en de Lange Vlierstraat, die naar het nabije Neuzenplein leidt. Tussen de Pachtstraat en de Korte Vlierstraat bevindt zich het buurtcentrum Costa. Op het plein staan diverse bomen met bankjes en een basketbalinrichting, het is een 'rustplaats' in de stad. De basktebalinrichting wordt beschouwd als de hotspot van publieke basketballocaties in Antwerpen. Zo wordt deze dan ook vaak gekozen voor publieke pilot projects zoals SharIt's public basketball game pilot. [1]
Kaaitheater

Le Kaaitheater est un centre d'art bruxellois néerlandophone installé dans un bâtiment remarquable du patrimoine de la ville – l'immeuble La Luna – transition entre les styles art déco et moderniste, qui abritait à l’origine le Lunatheater. Le Kaaitheater possède deux implantations toutes deux situées dans le quartier des quais. Dans la salle principale du Luna, sont présentées les grandes productions de théâtre contemporain et de danse ainsi que des concerts, privilégiant des œuvres novatrices. Les plus petites productions et les répétitions sont accueillies au Kaaitheaterstudio's, à quelques centaines de mètres, installé dans une ancienne brasserie restaurée. L'édifice mitoyen, ancien garage du concessionnaire Citroën, sera transformé, à l'horizon 2020, en un nouveau grand centre culturel et artistique. Il accueillera un musée d'art moderne et contemporain (dont la collection sera alimentée entre autres par le Musée Georges Pompidou) ainsi qu'un centre d'architecture, qui abritera les Archives d'architecture moderne et la Fondation CIVA. Le bâtiment Le Luna a été construit à proximité du canal entre 1929 et 1932 par l’architecte Marcel Driesman. Le bâtiment qui mêle salle de spectacle, café, bureaux et logements comportait 42 appartements. Dans l’aile latérale le long du canal, se trouvaient la buvette, des salles de réunions et les bureaux de la direction. Théâtre de variétés durant les années 1940 et 1950, puis magasin de tapis, le bâtiment est abandonné à la suite des nuisances occasionnées par les travaux du métro et l’installation, devant ses fenêtres, du viaduc du boulevard Léopold II (disparu depuis). Fortement dégradé, le théâtre est rénové en 1992 et loué par la Communauté flamande pour servir à la fois au Kaaitheater et à l’Ancienne Belgique durant la rénovation de ses locaux qu’elle a réintégré en 1996. Les sept étages sont occupés par différentes institutions culturelles. Accessibilité Références Voir aussi Articles connexes Architecture moderniste en Belgique Liste de théâtres et salles de spectacle à Bruxelles Bibliographie sur le bâtiment du Kaaitheaterstudio: « La Brasserie l'Étoile, propositions de reconversion et d'amélioration de l'Invironnement », dans Jean Breydel, Livre blanc n°3 de la campagne et de l'action pour la réaffectation du patrimoine archtictural Bruxelles 1985-1986, Bruxelles, Commission Française de la Culture de l'Agglomération de Bruxelles, 1986, p. 273-292 Liens externes Site du Kaaitheater Portail des arts du spectacle Portail de la danse Portail de la musique Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Art déco Portail de Bruxelles
Harmoniezaal Antwerp

Harmoniezaal (Dutch for "Harmony Hall"), also known as Zaal Harmonie or De Harmonie, is a historic neoclassical building in Antwerp, Belgium, originally built in 1846 as a summer concert and ball hall for the musical society Société Royale d'Harmonie. History Construction began with the laying of the foundation stone on 16 July 1845; the hall was officially inaugurated on 7 June 1846, designed by the young architect Pieter Dens. In 1889, his nephew Charles Dens undertook a significant expansion, doubling the hall's size, adding a vaulted ceiling, and relocating the stage. In 1922–1923, the City of Antwerp acquired the building. Its function shifted to that of a public festival and reception hall, marking the transformation from private society to civic space. Over the 20th century, the venue declined—used briefly as a nightclub (1977–1979), with many of its architectural features obscured or removed. Restoration and Adaptive Reuse In response to an open call by the Flemish Government Architect in 2010, Atelier Kempe Thill, with partners RE-ST and LAND, won the commission to restore and repurpose the building as a modern district center—integrating public services, event spaces, and council offices. The restoration (2017–2021) reinstated neoclassical elements like stucco, façades, and the orangery, while adapting interiors to modern standards of climate control, acoustics, and energy efficiency. It reopened in 2021 as the "district house of Antwerp", offering citizen services and multifunctional cultural spaces. Architectural and Cultural Significance The venue exemplifies 19th-century bourgeois neoclassical architecture—a summer pavilion with strong ties between indoors and outdoors, evidenced by its park setting and orangery. The adjacent Harmoniepark was laid out as an English landscape garden and restored together with the hall. It includes winding paths, open lawns, and the Peter Benoit fountain, relocated there in 1951. References
Sint-Elisabethkerk (Gent)

De Sint-Elisabethkerk is een kerkgebouw in de Belgische stad Gent. De kerk maakt deel uit van het Groot Begijnhof Sint-Elisabeth. De kerk is toegewijd aan Elisabeth van Hongarije. Deze kerk, die tot 1874 werd gebruikt door begijnen, werd later een parochiekerk. Zij verhuisden naar het Groot Begijnhof Sint-Amandsberg. Anno 2019 is het een kerk voor anglicanen. Bouwgeschiedenis Oorspronkelijk stond hier een basilicaal kerkgebouw in Scheldegotiek met zes traveeën, een schip, twee zijbeuken en een priesterkoor. Tijdens de periode van de contrareformatie kende de kerk twee verbouwingsfases (1636-1642 en 1682-1684) wegens de toegenomen begijnenpopulatie waardoor de kerk eerder het uitzicht kreeg van een hallenkerk. Om de wankele kerktoren te ondersteunen werd het schip verhoogd waarop men een dakruiter plaatste. Galerij Externe link De kerk op Erfgoed.be