NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Domherenhuis

Het Domherenhuis is een historisch herenhuis gebouwd in 1795 in het centrum van Zolder in de Belgische gemeente Heusden-Zolder. Rond het U-vormige kasteel ligt een park van ongeveer 25 hectare met eeuwenoude bomen dat voor het publiek toegankelijk is. De familie de Villenfagne de Vogelsanck, eveneens eigenaar van het Kasteel Vogelsanck, woonde ongeveer 170 jaar in het huis en verkocht het in 1976 aan de gemeente Zolder. Geschiedenis De naam "Domherenhuis" is afgeleid van de eerste en tevens meest bekende bewoner van het complex: Baron Lambert de Villenfagne (1753-1822). Hij was domheer of kanunnik van het kapittel van de Sint-Lambertukathedraal in Luik. Hij werd geboren in 1753 als tweede zoon van kasteelheer Jean Ignace de Villenfagne. Hij bouwde het huis in 1795 om er met zijn ongehuwde zuster, Marie-Françoise de Villenfagne, te gaan wonen. Tijdens de Franse overheersing was Lambert de Villenfagne burgemeester van Zolder. In de loop der tijden werd het huis meestal bewoond door weduwen of door ongehuwde zonen en dochters van de kasteelheer. In de 20ste eeuw werden er vernieuwingen aangebracht door de familie: in 1938 werden de oostelijke bijgebouwen vervangen door een conciërgewoning en een huiskapel en in 1964 werd de zwakke westvleugel, gebouwd in leem, vervangen door een bakstenen gebouw dat nooit afgewerkt raakte. De laatste bewoonster, Hélène de Villenfagne, de ongehuwde dochter van Leon de Villenfagne de Vogelsanck stierf echter in 1966. Het huis werd in 1976 verkocht aan de gemeente Zolder. Later deed de middenvleugel verschillende jaren dienst als muziekacademie, maar werd in 1999 door de gemeente Zolder doorverkocht aan de Stichting Limburgs Landschap vzw die er haar administratieve diensten in huisvestte. Landgoed Om het Domherenhuis ligt een park, waarin onder meer veel exotische bomen zijn te vinden. Hierin bevindt zich een trimparcours. Vanaf het Domherenhuis start een wandeling die via het Woutershof naar en door het natuurgebied Mangelbeekvallei loopt, en daarbij ook het Kasteel Meylandt aandoet. Het gehele complex (herenhuis en park) werd op 5 juni 2003 als monument beschermd. Het park is toegankelijk voor het publiek. Externe link Natuurvereniging Limburgs Landschap
Église Sainte-Walburge de Furnes

L'église Sainte-Walburge (en néerlandais: Sint-Walburgakerk) est un edifice religieux catholique de Furnes, en Flandre occidentale (Belgique). Troisième édifice sur le même site l’église actuelle, de style gothique fut mise en chantier il y a plusieurs siècles et garde un aspect inachevé. Elle est église paroissiale catholique principale de Furnes. Histoire L'église est édifiée sur le site d'une chapelle comtale du IXe siècle dédiée à Notre-Dame. Accueillant des reliques de Sainte Walburge (peut-être au cours du Xe siècle) elle est dédiée à cette sainte vers l'an 1100. Peu après, l'église acquiert également une relique de la Sainte Croix, probablement par l'intermédiaire de Thierry d'Alsace, laquelle donne lieu à l'organisation de processions et à la création d'une confrérie active jusqu'au XXe siècle. Un chapitre de trente chanoines est alors attaché à l'église. Entre 1230 et 1280, l'église romane est détruite par un incendie et reconstruite en style gothique primitif. La construction du clocher ouest est engagée vers 1350, mais il n'a jamais été achevé. L'édifice a été utilisé pendant un temps comme lieu de stockage de poudre à canon, puis convertie en citerne pour la collecte des eaux de pluie. Le bâtiment ne comprend alors qu'un chœur, un déambulatoire et des chapelles radiales à double arcs rampants adossées aux murs du seul transept nord. En 1788, les travaux reprennent en vue de l'achèvement de l'édifice et le transept sud est achevé. Mais l'occupation française de 1799 abolit le chapitre et met un terme aux travaux. Ce n'est qu'entre 1865 et 1875 que l'église est entièrement restaurée, puis, à partir de 1902, qu'elle est complétée par des bas-côtés et une courte nef de style néo-gothique, selon les plans de l'architecte Auguste Van Assche de Gand. Description Extérieur La nef de l'église est relativement courte mais son chœur est long de cinq travées (destiné aux 30 chanoines). Un clocheton haut et élancé est placé à la croisée du transept . Intérieur Patrimoine Une toile, entre autres, de Vigor Boucquet intitulée : Le Christ libère les âmes du purgatoire en les lavant de son sang. Notes et références Annexes Bibliographie Comte Joseph de Borchgrave d'Altena, « L'église Sainte-Walburge de Furnes », dans Congrès archéologique de France. 120e session. Flandre. 1962, Paris, Société française d'archéologie, 1962 (lire en ligne), p. 75-82 Liens externes Site officiel Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Ressource relative à la musique : MusicBrainz (nl) Sint-Walburgakerk te Veurne Portail du catholicisme Portail de la Belgique Portail de la Flandre-Occidentale
Chiesa di Santa Valpurga (Veurne)

La chiesa di Santa Valpurga, in fiammingo Sint-Walburgaskerk, è la chiesa principale della cittadina fiamminga di Veurne, in Belgio. Storia e descrizione La chiesa ha avuto origine da una cappella comitale del IX secolo, sita in una rocca, dedicata alla Madonna. Forse nel X secolo, la chiesa ricevette le reliquie di Santa Valpurga e nell'XI accolse un capitolo trenta canonici. Nel XII secolo Santa Valpurga divenne patrona della cittadina, e la chiesa cambiò il suo nome e venne ricostruita in stile romanico. Inoltre probabilmente Teodorico di Alsazia vi apportò una presunta reliquia della Santa Croce, ancora ivi conservata, che diede origine alla folcloristica processione dei Penitenti. La collegiata venne ricostruita fra il 1230 e il 1280 in stile gotico a partire dal coro. Nel 1350 si iniziò una torre-portico sul lato opposto del coro, destinata a precedere la facciata; ma un incendio nel 1353 colpì l'edificio; il coro venne restaurato, ma i lavori si arrestarono. L'edificio restò con il solo coro terminato: a deambulatorio e cappelle radiali con doppi archi rampanti e appoggiato ai muri orientali del transetto; la torre presentava solo il primo piano, e venne così destinata a polveriera e poi a cisterna d'acqua. Nel 1788 ci fu un tentativo di ripresa dei lavori, quando venne eretto il transetto meridionale; ma l'occupazione francese del 1799 abolì il Capitolo e l'edificio rischiò la demolizione. Completamente restaurato fra il 1865 e il 1875, a partire dal 1902 si ripresero i lavori di costruzione. Il resto del transetto e le prime due campate delle navate vennero erette in stile neogotico su progetto dell'architetto Auguste Van Assche da Gent. Opere d'arte Stalli lignei del coro, O. Van Ommen, 1596. Pulpito ligneo di Hendrick Pulincx, 1728. Grand'organo di Jean-Godfroid Gobert e Joseph Bosquet da Lilla, 1743-45. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Santa Valpurga Collegamenti esterni Sito ufficiale, su kerknet.be. Chiesa di Santa Valpurga, su archINFORM.
Sint-Walburgakerk (Veurne)

De Sint-Walburgakerk is een gotisch kerkgebouw in de Belgische stad Veurne. Geschiedenis De kerk is ontstaan uit een grafelijke burgkapel, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. Wellicht in de 10e eeuw kreeg de kerk de relikwieën van Sint-Walburga, waardoor de naam omstreeks 1100 werd gewijzigd in Sint-Walburgakerk. Vermoedelijk via Diederik van de Elzas verwierf de kerk een reliek van het H. Kruis, wat de aanzet was tot de oprichting van een broederschap, die tot in de 20e eeuw actief was, en het houden van processies. Aan de kerk was een kapittel verbonden met dertig kanunniken. In de 13e of 14e eeuw is de romaanse kerk verwoest door brand en weer opgebouwd in vroeggotische stijl. Een aanzet werd gegeven tot de bouw van de westertoren, maar deze is nooit voltooid. Hij werd een tijd gebruikt als opslagplaats voor buskruit en later omgebouwd tot regenwateropslag (citerne). De kerk werd in het begin van de 20e eeuw voltooid met zijbeuken en een kort schip, naar plannen van architect Auguste Van Assche uit Gent. 's Zomers worden op het orgel concerten gegeven. Beschrijving Exterieur De kerk heeft een kort schip en een in vergelijking lang koor van vijf traveeën (bedoeld voor de 30 kanunniken) met een vijfzijdige koorsluiting. Op de kruising staat een hoge, ranke dakruiter. Interieur In het gotische interieur valt de kooromgang op. Kunstschatten In de kerk hangt onder andere het schilderij Christus wast met zijn bloed de zielen uit het vagevuur vrij van Vigor Boucquet (Vlaamse Meesters in Situ) . Externe link Sint-Walburgakerk in Veurne
Groeningebrug

De Groeningebrug is een brug in centrum van de stad Kortrijk. De brug overspant de rivier de Leie en verbindt de Burgemeester Vercruysselaan met de Minister Liebaertlaan. Op de plaats van deze brug hebben reeds diverse andere bruggen gestaan, waaronder een sierlijke stalen brug en later een betonnen brug. De huidige brug vormt een nieuwe brug die in het kader van de verbreding en rechttrekking van de Leie, de Leiewerken, werd opgetrokken om schepen met 2 gestapelde containers doorgang te bieden. Bij het ontwerp van de nieuwe brug werd ook het nabijgelegen Koning Albertpark in het concept opgenomen waarbij de oevers langs beide zijden van de brug nu naar het water hellen en het park zo visueel een geheel vormt langs beide zijden van het water, waarbij de Groeningebrug de fysieke link vormt tussen beide. De brug wordt in de volksmond de Kromme Lairesbrugge genoemd, naar de laatste veerman toen het veer door een brug werd vervangen.
Château comtal de Rochefort

L’ancien château comtal de Rochefort se trouve en Wallonie au sud de la ville belge de Rochefort, dans la province de Namur, sur une éminence rocheuse dans une boucle de la Lomme. Les parties les plus anciennes, dont le donjon, datent du XIIe siècle. Il est aujourd’hui en ruines. Histoire C'est en 1155 qu'on trouve une première mention du château des comtes de Rochefort mais il est probablement plus ancien. En 1285 apparaît la distinction entre forteresse et ville (charte d'affranchissement des bourgeois de Rochefort promulguée par Thierry de Walcourt). Maintes fois assiégée au cours des siècles en raison de sa position stratégique, la forteresse a aussi été envahie à la fin de l'Ancien Régime (1774) par les habitants de la ville mécontents. Le château a appartenu aux Montaigu, aux Duras, puis aux Walcourt, aux La Marck, aux Stolberg, aux Loewenstein et enfin à nouveau aux Stolberg. L'arrivée des Français après la Révolution a entraîné la nationalisation des biens du clergé et de la noblesse. Racheté ensuite par un représentant des Stolberg, lequel ne pourra faire face aux dépenses liées à l'entretien du bien, le château est vendu en vente publique les 3 et 4 août 1812. Il est alors démantelé et ses matériaux de construction sont utilisés pour des fins particulières. Ensuite la propriété du site passe d'une famille à l'autre jusqu'au début des années 1970 où il est classé et racheté par l'Éducation nationale. La jouissance en est ensuite cédée à la Communauté française qui entreprend de restaurer les ruines. Depuis 1987, le lieu est géré par une ASBL qui a ouvert l'endroit au public. Le site est accessible uniquement sur réservation ou lors de visites guidées organisées à certaines dates. Le château Cousin Les ruines historiques voisinent un château d'habitation plus récent, construit en 1904 par la famille Cousin. Après avoir notamment servi d'internat géré par la Communauté française, il est racheté début des années 2000 par des descendants Cousin, aussi membres de la famille Lhoist. Le château est depuis 2010 affecté à l'accueil de familles d'enfants malades. Notes et références Voir aussi Liste des châteaux belges par région Maison Jacquet Liens externes Présentation sur le site de la maison du tourisme du Val de Lesse Portail des châteaux Portail de l’histoire Portail de la province de Namur
Gravenkasteel van Rochefort

Het Gravenkasteel, Château Comtal de Rochefort, was een keizerlijk leengoed in de Belgische plaats Rochefort. Het was het centrum van het graafschap Rochefort. Aan het eind van de 11e en het begin van de 12e eeuw lieten de eerste heren, de Montaignu's, op een afgesloten heuveltop een vesting bouwen, waarvan alleen de oudste muren en de donjon over zijn gebleven. Deze burcht zou haar naam geven aan het gehucht dat onderaan de vesting ontstond.Rochefort is immers afgeleid van ‘Rocha Fortis’, versterkte burcht. In deze burcht verbleven achtereenvolgens tal van dynastieën (Montaignu, de Duras’, Walcourt, De La Marck, Stolberg en Löwenstein), die de vesting mettertijd nog versterkten. Vanwege de strategische ligging werd het kasteel herhaaldelijk belegerd. De heren lieten zich graaf van Rochefort noemen en waren voor het grootste deel van hun grond leenman van de graaf van Luxemburg. In 1285 verleende Thierry van Walcourt de oorkonde aan de burgers. Hij maakte de snel groeiende stad politiek onafhankelijk. Het wapenschild van de familie Walcourt werd meteen ook dat van Rochefort, voortaan een versterkte stad bewoond door burgers met privileges. De meeste woningen stonden op zichzelf en hadden muren in vakwerk. In de loop van de 18e eeuw liet Jean-Ernest de Löwenstein, bisschop van Doornik en prins-abt van het Abdijvorstendom Stavelot-Malmedy, het kasteel ombouwen tot paleis. Rochefort, hoofdstad van een machtig graafschap, met een hooggerechtshof, een feodaal hof en een allodiaal hof, was uitgegroeid tot een administratief en in sommige gevallen ook een gerechtelijk centrum. In 1732 evenwel kwamen het kasteel en de gronden na een beslissing van het keizerlijk hof toe aan de familie Stolberg. De telgen van deze familie trokken met al hun bezittingen terug naar Duitsland toen de inwoners van Rochefort –als teken des tijds en met de steun van de Franse bezetter- de landsheerlijke macht verwierpen. Na 1795 werden de bezittingen van de geestelijkheid en de adel door de Fransen onteigend. Het kasteel werd verkocht als nationaal bezit en gedegradeerd tot steengroeve. Hier werd het materiaal bovengehaald voor de bouw van diverse woningen in de stad en van het kasteel Cousin. Dit neogotische bouwwerk werd in 1906 door ingenieur Emile Cousin opgetrokken op een deel van het vroegere kasteel. Momenteel sinds 2010 is hier een internaat van het Koninklijk Atheneum gevestigd. De overblijfselen, in 1966 en 1971 geklasseerd als landschap en monument, behoren toe aan de Franse Gemeenschap die ze in 1987 kon openstellen voor het publiek, dankzij de VZW “Les Amis du Château Comtal”. Door opeenvolgende opgravingen tracht men de resten uit de 11e tot en met de 18e eeuw opnieuw tot leven te brengen. Vanaf deze hoogte kan men genieten van een schitterend panorama op Rochefort en de Famenne. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Namen Externe links (fr) Overblijfselen van het Gravenkasteel van Rochefort
Molen van Oelegem

De Molen van Oelegem is een beltmolen van het type bovenkruier in het dorp Oelegem, in de gemeente Ranst in België. De molen wordt ook wel Stenen Molen genoemd om deze te kunnen onderscheiden van de houten standerdmolen die zich buiten het dorp bevond tot 1940 toen die molen afbrandde. Geschiedenis De bouw ving aan in 1845 in opdracht van Martinus De Winter en naar verluidt was de molen pas maalvaardig in 1854. In 1891 verkochten de erfgenamen de molen aan Jan-Baptist Heylen, de toenmalige burgemeester van Oelegem. De installatie werd door de opkomst van mechanische maalderijen steeds minder gebruikt. Tegen het einde van de Eerste Wereldoorlog was de molen voor het laatst actief in commerciële dienst. Sedert die tijd diende het gebouw voor diverse andere functies: garage, opslagplaats, lokaal voor de Katholieke Arbeidersjeugd en als buitenverblijf. Gedurende de Tweede Wereldoorlog raakte het metselwerk beschadigd door beschietingen en nog in 1942 kreeg de molen de status van monument. In 1962 werd de buitenzijde gerestaureerd wat verder verval tijdelijk tegenging. Sinds 1982 draagt de heemkundige kring De Brakken van Oelegem zorg voor het monument. Restauraties In 1986 kocht de gemeente Ranst de molen aan. Dankzij financiële steun van de Koning Boudewijnstichting en de Nationale Loterij startte de noodrestauratie aan de molenkap en het schrijnwerk aan de buitenzijde in 1987. In 1990 begon de tweede fase van de noodrestauratie met de vervanging van rottende balken en zolderingen. De definitieve restauratie ving aan op 30 januari 1997, met het doel de molen weer volledig maalvaardig te maken. De buitenmuur stelde de restaurateurs voor een probleem. Bij het uitslijpen van de voegen sprongen veel gevelstenen stuk. De oorzaak hiervan lag bij de eerste restauratie, in 1962, toen cementmortel was gebruikt voor het voegen. Die cement is harder dan de oude handvormstenen. Een betaalbare oplossing was niet eenvoudig. Uiteindelijk werd een compromis gesloten. De buitenmuren kregen een dunne pleisterlaag, die werd geschilderd in een baksteenkleur om het visuele effect van de stenen molen te behouden. Op 14 juni 1998 werd de Stenen Molen van Oelegem officieel in werking gesteld worden door toenmalig burgemeester Mon Goossens. In 2011 is het dak van de molen gerenoveerd. Externe links Belgisch molenbestand Website van de Stenen Molen te Oelegem Onroerend erfgoed België Zie ook Lijst van windmolens in Antwerpen
Boekentoren

La tour de la bibliothèque universitaire située à Gand en Belgique est la « quatrième tour » de la ville, jugée digne par conséquent de se ranger à la suite de l’emblématique alignement des trois tours médiévales (Saint-Nicolas, beffroi, Saint-Bavon). Le dernier en date des édifices-repères de la ville est une tour entièrement construite en béton armé, de forme parallélépipédique, dépouillée, lisse, fonctionnelle, mais élégante, couronnée d’un belvédère en verre. Appelée familièrement Boekentoren ('tour à livres') par les Gantois, elle fut érigée en 1935 selon les plans de l’architecte et peintre anversois Henry Van de Velde. Haute de 64 mètres et comportant 24 étages, cette construction en hauteur, peu économique pour une bibliothèque, mais voulue ainsi par Van de Velde, peut accueillir trois millions de volumes. Le fonds de la bibliothèque comprend aussi une collection de quatre milliers de manuscrits, dont quelques-uns ornés de miniatures du XIe siècle. Photographies Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Ressource relative au spectacle : Kunstenpunt The Boekentoren De Centrale Bibliotheek en het voormalig Hoger Instituut van Kunstgeschiedenis en Oudheidkunde van de Universiteit Gent, 2003. De Singer studie Boekentoren Belvedère in 360° Boekentoren 2.0 , part 1 Boekentoren 2.0 , part 2 Boekentoren 2.0 , part 3 (nl) Site de la bibliothèque de l'université de Gand Portail de la Flandre-Orientale Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Boekentoren

Boekentoren, (pol.) Wieża książek – gmach Biblioteki Uniwersyteckiej w Gandawie budowany od 1936 roku, otwarty w 1942 roku w Gandawie w Belgii, modernistyczny projekt belgijskiego architekta Henry’ego van de Veldego, który w 1933 roku zaprojektował oprócz Wieży Książek także budynki Instytutu Historii Sztuki, Farmacji i Weterynarii Uniwersytetu Gandawskiego (dwa ostatnie nigdy nie zostały wybudowane z braków finansowych oraz z powodu wybuchu II wojny światowej). Budynek znajduje się w najwyżej położonej części miasta – Blandijnberg, ma 64 metry wysokości, 24 piętra (cztery pod ziemią), wspaniały belweder, a na półkach biblioteki znajduje się ponad trzy miliony książek (listopad 2006). Są tu także średniowieczne manuskrypty, inkunabuły, starodruki, mapy, ilustracje, rysunki i plakaty. Od 1 lipca 1992 roku Boekentoren jest wpisana na listę chronionych zabytków. Projekt i budowa W 1935 roku van de Velde zaprezentował gotowy w całości projekt Boekentoren – wieży, która miała być symbolem nauki, mądrości i wiedzy, czwartą wieżą Gandawy (po wieżach kościoła św. Mikołaja, dzwonnicy i katedry św. Bawona). Architekt zaprojektował najmniejsze nawet detale budynku – profile okien, wzory posadzek, umeblowanie, itp. Sale rozmieścił van de Velde w bardzo przemyślany sposób – wielka czytelnia znajduje się po stronie południowej i dzięki temu jest dobrze oświetlona, natomiast salę z manuskryptami umieścił w północnej części budynku, aby uniknąć szkodliwego wpływu światła słonecznego. Budynek zbudowano na planie krzyża greckiego, nie ze względów religijnych, a jako symbol związku ziemi z niebem, czasu i przestrzeni. Na materiały do budowy oraz prac wykończeniowych wybrał van de Velde jedynie takie, które pochodziłyby z Belgii lub Konga Belgijskiego. W 1936 roku rozpoczęto budowę – pracami zajęli się Gustave Mangel, specjalista od uzbrojonego betonu i Jean-Norbert Cloquet. Henry van de Velde wybrał niezwykłą fasadę z betonu na podeście z wapienia. W 1939 roku budynek był w stanie surowym i gotowy do prac wykończeniowych. Braki finansowe i wybuch II wojny światowej sprawiły, że van de Velde musiał zmienić nieco plany odnośnie do materiałów użytych do wykończenia budynku, także jedynie część z projektu umeblowania doczekała się realizacji. Z zamówionych dzieł sztuki Boekentoren otrzymała tylko projekty Karela Aubroecka i Jozefa Cantré. Galeria Przypisy Bibliografia Boekentoren – strona biblioteki uniwersyteckiej w Gandawie (niderl.) Oficjalna strona miasta Gandawy – zabytki. gent.be. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-05-17)]. (niderl.)
Station Leval

Station Leval is een spoorwegstation langs spoorlijn 108 (Erquelinnes - Mariemont) in Leval, een deelgemeente van de stad Binche. Het is nu een stopplaats. Men kan er kosteloos parkeren en er is een gratis fietsstalling. Treindienst Galerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Haultepenne Castle

Haultepenne Castle, also spelled Hautepenne Castle (French: Château de Hautepenne), is a part medieval, part Renaissance structure located in the village of Gleixhe in the municipality of Flémalle in Wallonia, Belgium. It is known for its red brick and uniquely shaped tower. For several centuries, the castle was in the possession of a Flemish noble family, Berlaymont. The name of the castle is bound to the sobriquet, the Fury of Haultepenne, when the army of Claude de Berlaymont (1550–1587) overran the Breda following a siege in 1581. The city surrendered on the condition that it would not be sacked, and when the fighting stopped, the soldiers were turned loose. Over 500 residents died. See also List of castles in Belgium External links Picture and description