NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Eligiuskerk (Vosselare)

De Sint-Eligiuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Deinze behorende plaats Vosselare, gelegen aan Vosselaredorp 47A. Geschiedenis In 1087 werd al melding gemaakt van een kerkgebouw, dat vermoedelijk van hout was. Zeker in de 14e eeuw stond er een stenen kerk. Van de 14e-15e eeuw werd er een laatgotische driebeukige kruiskerk gebouwd met achthoekige vieringtoren. In de 15e of 16e eeuw werd het westelijk deel van de kerk vernieuwd en in de 2e helft van de 17e eeuw kwam de vijfzijdige koorafsluiting en de sacristie tot stand. In 1687 werden de zijkoren gebouwd. Ook in de 18e en 19e eeuw werden wijzigingen aangebracht, met name in 1893, naar ontwerp van Auguste Van Assche. In 1940 werd de kerk opgeblazen en na de oorlog geheel herbouwd. Gebouw Het betreft een driebeukige kruiskerk gedekt onder een enkel zadeldak. Het bakstenen transept en het koor hebben speklagen. De bakstenen toren is tegen de zuidelijke transeptarm aangebouwd. Enkele muurresten zijn nog van de oudere kerk afkomstig. IJzeren ringen in deze muur waren om de paarden aan vast te maken tijdens de jaarlijkse paardenwijding. Het westelijk gedeelte is in zandsteen uitgevoerd. Interieur Het kerkmeubilair is geheel vernieuwd. Enkele grafstenen zijn aanwezig, waarvan de oudste uit de 14e en de 15e eeuw stammen.
Sint-Amanduskerk (Zeveren)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse stad Deinze behorende plaats Zeveren, gelegen aan de Zeverenkerkstraat. Geschiedenis Volgens de legende zou Sint-Amandus hier een houten kerkje hebben gesticht. Een 14e-eeuws kerkgebouw werd in 1860 gesloopt om plaats te maken voor een bakstenen bouwwerk naar ontwerp van Charles 't Kindt. Deze kerk werd in 1862 ingewijd. De toren werd in 1918 opgeblazen en na de oorlog weer herbouwd. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen pseudobasiliek in neoclassicistische stijl. Er is een ingebouwde achtkante westtoren en het koor is driezijdig afgesloten. Interieur De kerk bezit twee 18e-eeuwse schilderijen, namelijk Christus aan het Kruis en Lanssteek. Mogelijk van 1728 is een gepolychromeerd houten beeld van Sint-Antonius Abt. Het hoofdaltaar en de twee zij-altaren zijn 18e-eeuws. Het hoofdaltaar is gewijd aan Sint-Amandus, het noordelijk zijaltaar aan Onze-Lieve-Vrouw en het zuidelijk zijaltaar aan Sint-Antonius Abt. Het koorgestoelte is van 1672 en het arduinen doopvont van 1721. Het orgel van 1843 werd vervaardigd door François Loret-Vermeersch.
Sint-Mauritius en Gezellenkerk

De Sint-Mauritius en Gezellenkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Deinze behorende plaats Nevele, gelegen aan Nevelemarkt 1. Geschiedenis Op de plaats van de huidige kerk stond een romaanse kruiskerk van Doornikse steen uit de 12e of 13e eeuw, die in 1381 tijdens de Gentse Opstand werd verwoest. Deze kerk moet een nog oudere voorganger hebben gehad, die van 1084 tot 1144 fungeerde als kapittelkerk. Na de verwoesting van de tweede romaanse kerk werd deze in baksteen herbouwd en tevens vergroot. Ook de godsdiensttwisten van einde 16e eeuw richtten schade aan. Tussen 1590 en 1606 werd de zuidelijke zijbeuk herbouwd en van 1725-1726 volgde de noordelijke zijbeuk. Zowel in 1918 als in 1940 werd de kerk zwaar beschadigd. Herstel vond plaats van 1922-1925 en in 1942. Gebouw Exterieur Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk met transept. Er zijn enkele muurresten van veldsteen en Doornikse steen van de 12e of 13e eeuw. De vieringtoren op vierkante plattegrond heeft een klokkenverdieping van Doornikse steen, die oorspronkelijk 13e- of 14e-eeuws was, maar na beschadiging in 1918, deels moest worden herbouwd. Interieur De kerk bezit een lindenhouten Christusbeeld door Jan de Pré (1732-1733). Het hoofdaltaar is oorspronkelijk van 1808. Het 17e eeuws koorgestoelte werd in 1967 verwerkt in een nieuw altaar. De lambrisering is 18e-eeuws en de communiebank 17e-eeuws. De preekstoel van 1726 is vervaardigd door Jacob Collijn. De vier biechtstoelen zijn van 1726 en 1756. Het orgel is oorspronkelijk van 1753 en werd vervaardigd door Van Peteghem. In de 19e en 20e eeuw werd het herhaaldelijk gewijzigd. Het doopvont is van eind 18e eeuw en vervaardigd uit marmer en koper. Ook is er een marmeren praalgraf van Ionannes Martinus della Faille, heer van Nevele, van 1769, vervaardigd door Van Huffel.
Sint-Amandus-en-Sint-Jobkerk

De Sint-Amandus-en-Sint-Jobkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Deinze behorende plaats Astene, gelegen aan de Nieuwstraat. Geschiedenis In 1147 was er al sprake van een kerkgebouw, dat op de Kapelleberg stond. Het betrof een eenbeukig kruiskerkje met vierkante vieringtoren. Het patronaat was in handen van de Abdij van Drongen. Dit kerkje werd in 1836 gesloopt. Een nieuwe kerk werd op een andere plaats gebouwd naar ontwerp van Achiel de Lancker. Het betrof een pseudobasiliek in neoclassicistische stijl. In 1878 werd de kerk naar het westen uitgebreid en ook de westtoren werd toen gebouwd. Dit alles naar een ontwerp van E. de Perre-Montigny. De kerk werd ernstig beschadigd tijdens de Eerste Wereldoorlog en hersteld in 1920. Ook tijdens de Tweede wereldoorlog werd de toren opgeblazen. Een nieuwe, lagere toren werd gebouwd in 1948-1954. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen kerk met ingebouwde westtoren welke voorzien is van een tentdak. De kerk is -afgezien van het westelijk deel- grotendeels neoclassicistisch en ook het interieur is in deze stijl. Tegen de oostmuur van de kerk is een kapel met calvarie uit de 18e eeuw. Tegenn de buitenmuren van de kerk vindt men een ommegang ter ere van Sint-Job, met zes kapelletjes waarin zich schilderijtjes bevinden. Interieur De kerk bezit een schilderij voorstellende: Sint-Amandus verkondigt het geloof van 1723, door Gillis le Plat. Verder een Onze-Lieve-Vrouw met Kind en Piëta (18e eeuw). De preekstoel is van 1780.
Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Jan-Baptistkerk

De Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Jan-Baptistkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Deinze behorende plaats Sint-Maria-Leerne, gelegen aan de Ooidonkdreef. Geschiedenis De geschiedenis van het kerkgebouw gaat terug tot de 12e eeuw. Pas in 1362 werd de kerk schriftelijk vermeld. In 1868 werd het oorspronkelijke kerkje beschreven als een eenbeukig kruiskerkje met achtkante vieringtoren, gebouwd in Doornikse steen. Een verbouwing vond plaats in de 14e eeuw, en in de 16e eeuw werd het kerkje uitgebreid met twee zijbeuken. In de 16e en 17e eeuw was het een bedevaartplaats, aangezien een relikwie van Sint-Jan de Doper aanwezig was. Het kerkje werd echter te klein, en het was ook in verval geraakt. Hoewel geadviseerd werd om het kerkje uit te breiden maar het authentieke romaanse deel te sparen werd door de kasteelheren T'Kint de Roodenbeke-de Naeyer sloop en nieuwbouw als voorwaarde voor de financiering gesteld. In 1877 werd de oude kerk gesloopt. Er werd een nieuwe, neogotische kerk gebouwd naar ontwerp van August Van Assche. De kasteelheer financierde de bouw, maar stelde voorwaarden, zoals de aanleg van een particuliere ingang, en een terrein op het kerkhof voor een grafkelder ten behoeve van de familie. Gebouw Het bakstenen kerkgebouw heeft dezelfde vormentaal als de oorspronkelijke kerk. Het is een grote neogotische bakstenen kruiskerk met achtkante vieringtoren. Het hoofdkoor is vijfzijdig afgesloten. Ten noorden van het koor bevindt zich de grafelijke kapel. De kerk is voorzien van een neogotisch meubilair dat grotendeels geschonken is door de kasteelheren.
Sint-Martinus en Sint-Eutropiuskerk

De Sint-Martinus en Sint-Eutropiuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse stad Deinze behorende plaats Gottem, gelegen aan de Ardense Jagersstraat. Geschiedenis De kerk werd voor het eerst vermeld in 1171. De vierkante onderbouw van de toren, in Doornikse steen uitgevoerd, stamt nog van een romaans gebouw. Eind 13e eeuw was er sprake van een eenbeukig kruiskerkje, waarvan het vroeggotisch koor en transept nog behouden zijn. Omstreeks 1400 werd de achthoekige klokkengeleding op de toren gebouwd. In 1860 werd het schip door een driebeukig neogotisch bouwwerk vervangen. In 1918 maar vooral ook in mei 1940 werd de kerk beschadigd. In 1941 werden het koor, het transept en de toren hersteld. Van 1951-1953 werd een eenbeukig schip gebouwd naar ontwerp van Georges Callens, met behoud van het oude transept, koor, en toren. Gebouw Het betreft een eenbeukig kerkgebouw met vieringtoren welke een achthoekige klokkentoren op vierkante onderbouw bezit. Er is een pseudotransept en het schip, onder zadeldak, is breed en hoog. Interieur Het schip wordt overkluisd door een spitstongewelf. Het kerkmeubilair is in 1940 goeddeels verwoest en moest door moderner meubilair vervangen worden.
Maison Carlier (Liège)

La maison Carlier, est la maison personnelle de l'architecte liégeois Charles Carlier (1916-1993) fondateur du groupe EGAU avec Hyacinthe Lhoest (1913-1983) et Jules Mozin (1914-1995). La maison réalisée en 1956 se situe avenue de l'Observatoire, 233 sur les hauteurs de la gare de Liège-Guillemins. Cette maison moderniste illustre les tendances architecturales et décoratives du « style 58 » en Belgique. On y retrouve l'emploi de matériaux lisses et colorés, la dynamique des formes et l'intégration des progrès technologiques. Implantation Le terrain sur lequel s'implante le projet se retrouve sur un promontoire qui s'ouvre sur la ville de Liège. La parcelle de 1 300 m2 est de forme irrégulière. De la rue, la façade dispose de 7,20 m alors qu'en largeur la maison en mesure 30. Le terrain se retrouve arboré de platanes et s'élargit vers le bas permettant ainsi d'y installer un jardin. Composition La commune imposait la limite des étages sur la parcelle. L'installation des niveaux a donc été inversée : à rue, le bâtiment s'enfonce dans le terrain pour s'étendre du côté jardin. Le plan se retrouve fort étiré pour lui permettre un bon ensoleillement sur la façade sud. Les espaces de vie se retrouvent à l'arrière du terrain pour profiter du panorama. Un axe central domine la composition du plan dilatant la projection vers l'extérieur. La façade à rue devient discrète : les panneaux coulissants bleu du garage et une œuvre de Pol Bury sur un panneau de béton bouchardé marquent l'entrée de la maison. La toiture est marquée par une poutre en béton qui détermine le cadre de la maison en accentuant l'horizontalité. Construction D'un point de vue constructif, les fondations sont des puits en profondeur dans le terrain. L'ossature est en béton armé et le mur de soubassement en moellons. Les planchers sont en hourdis nervurés à coffrage perdu allant des deux murs extérieurs. L'isolation des murs est en fibre de verre de 3 cm d'épaisseur recouverte de roofing. Au niveau des équipements: le système de chauffage est à rayonnement au plafond, l'ensemble des fenêtres est placé sur des châssis métalliques et les sanitaires sont encastrés dans les parois. Description du plan Au rez-de-chaussée, on accède par une passerelle redirigeant l'entrée au milieu du plan. L'escalier se retrouve au centre du volume et s'éclaire par un puits de lumière. Le salon est séparé du hall par une paroi vitrée et les espaces de vie s'articulent et se modulent par le mouvement de parois coulissantes. À rue, le garage permet de garer deux véhicules. Au niveau intermédiaire, un corridor amène aux différentes chambres à coucher et aux locaux techniques de la maison (Débarras, chaufferie, cave à provisions). Au niveau du jardin, on retrouve la chambre d'amis, un atelier de travail et une buanderie. On retrouve à chaque niveau une terrasse surplombant le terrain. Notes et références Voir aussi Article connexe Groupe EGAU Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Liège
Beffroi di Gand

Il Beffroi di Gand, o in fiammingo Belfort Gent, è la torre civica e uno dei tre campanili medievali allineati del centro storico della città fiamminga di Gand, in Belgio (gli altri due appartengono alla cattedrale di San Bavone e alla chiesa di San Nicola). Misura 95 metri di altezza e costituisce uno dei più bei beffroi d'Europa; simbolo dell'autonomia e dell'indipendenza della città di Gand. Inoltre fa parte della lista delle torri campanarie di Belgio e Francia iscritta nei Patrimoni mondiali dell'umanità dell'UNESCO. Storia e descrizione Il beffroi venne eretto in stile gotico a partire dal 1313. Nel 1323 quattro piani su sei erano stati già innalzati. Fra il 1377 e il 1380 venne aggiunto un coronamento ligneo temporaneo al quale fu issato il leggendario Draak van Gent, il Drago di Gand, segnavento, come simbolo di custodia del tesoro. In seguito i coronamenti, sempre lignei, furono più volte cambiati; fino a che nel 1851, vi venne issata una guglia di ghisa in stile neogotico. Tuttavia già mezzo secolo dopo la guglia presentava notevoli segni di degrado, così si approfitto dell'imminente Esposizione universale del 1913 per riedificarla. Il progetto venne presentato da Valentin Vaerwyck e subito approvato e messo in opera. Nel corso dei secoli assunse funzioni diverse. Dal 1402 vi vennero conservati i Privilegi cittadini e le Carte civiche, chiusi in un forziere, a sua volta custodito nella "Stanza segreta" della torre. Tuttavia nel 1539 vennero trasferiti a Lilla, per tornare in città nel 1578 per mano dei calvinisti durante le lotte contro Filippo II di Spagna. Ma vennero portati nel Municipio. Dal 1633 il beffroi venne utilizzato solo come archivio della Corporazione di San Michele. Parallelamente la struttura servì anche da torre di guardia della città, soprattutto inerente al temutissimo al fuoco. Dal 1442 le guardie civiche vi risiedettero al suo interno, e insieme a sei trombettisti, formarono il "Corpo di vigilanza della città" che assicurò, attraverso il suono delle campane, una guardia continua su Gand fino al 1869. Il carillon di campane All'inizio le campane furono utilizzate solo in contesti religiosi, ma più le città si svilupparono e più le campane svolsero funzioni più diverse nella vita quotidiana. La Campana dell'Allerta, detta anche Roland (dal nome del nordico paladino Rolando) venne issata sul beffroi nel 1325, e dal 1378 suonò anche le ore. Se suonava all'allerta, il suo suono veniva preceduto dai rintocchi di tre piccole campane dai toni differenti: era l'inizio del carillon. Negli anni il carillon di Gand venne man mano ingrandito; oggi conta ben 54 campane. Note Voci correlate Beffroi Campanili di Belgio e Francia Carillon di campane Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul belfort di Gand Collegamenti esterni (NL, FR, EN, ES, DE, RU) Sito ufficiale, su belfortgent.be.
Дзвіниця Гента

Дзвіниця Гента (нід. Belfort van Gent) — дзвіниця в місті Гент (провінція Східна Фландрія, Бельгія). Найвища дзвіниця Бельгії. 91-метрова дзвіниця Гента — одна з трьох середньовічних веж, розміщених у старому центрі міста, інші дві належать собору святого Бавона і церкві святого Миколая. Дзвіниця Гента належить до дзвіниць-бефруа міст Бельгії та Франції, внесених у 1999 році до Списку об'єктів Світової спадщини ЮНЕСКО. Історія будівництва Будівництво вежі почалося 1313 року за проектом майстра Яна ван Хелста. Його плани досі зберігаються в міському музеї Гента. Будівництво йшло не надто швидко через війни, епідемії і політичні потрясіння, лише у 1380 році робота була завершена. Верхня частина будівлі була реконструйована кілька разів, зокрема, для розміщення все більшої кількості дзвонів. Місцевий архітектор Лівен Круйл розробив проект шпиля у стилі бароко у 1684 році, але його проект не був реалізований і в 1771 році дзвіниця була закінчена шпилем за проектом архітектора Луї т-Кіндта. Неоготичний шпиль з чавуну був встановлений на вежі у 1851 році. Цей шпиль був зруйнований між 1911 і 1913 роками і був замінений на кам'яний. Роботи проводилися під керівництвом Валентена Ваєрейка, який взяв за основу оригінальний дизайн 14 століття. Галерея Примітки Посилання UNESCO Website — Belfries of Belgium and France [Архівовано 30 листопада 2005 у Wayback Machine.] (англ.) UNESCO Website — Flemish belfries (Belgium) № 943 [Архівовано 18 березня 2016 у Wayback Machine.] (англ.) Belfort Gent
BRF

La BRF (Belgischer Rundfunk) és l'emissora de ràdio i televisió de la comunitat germanòfona de Bèlgica, l'«emissora pública més petita d'Europa». L'1 d'octubre del 1945 s'inicien les primeres emissions de ràdio en llengua alemanya a Brussel·les, en mans de l'aleshores Radio-Télévision Belge (RTB); la versió francesa de la televisió pública de Bèlgica. El 1977 es va crear una emissora independent de la RTB, degut a una primera descentralització de Bèlgica i la creació de tres comunitats lingüístiques, amb una junta administrativa que depenia del Consell Cultural de la Comunitat de parla Alemanya, predecessor de l'actual Parlament d'Ostbelgien. La RTB va canviar de nom en RTBF, és a dir, en Radio-Televisió belga de la Comunitat Francesa. El 18 de febrer del mateix any es crea en paral·lel la BRF per omplir l'espai de la comunitat alemanya. A l'inici, les emissions radiofòniques es limitaven a quatre hores per dia des de l'emblemàtic Maison de la Radio de Brussel·les. El 1979 la redacció es va instal·lar a Eupen. El 1993 va crear el primer programa televisiu setmanari que des del 1999 va esdevenir diari. 1995 es va estrenar el Funkhaus amb estudis propis. Des del 1983 va emetre tot el dia. El 2001 comença la col·laboració amb l'emissora alemanya Deutschlandfunk de Colònia. El 2020 la BRF celebra el 75è aniversari de les emissions en alemany de Bèlgica. Referències
Belgischer Rundfunk

Belgischer Rundfunk (BRF) (Belgian Broadcasting) is the public-service broadcasting organisation serving the German-speaking Community of Belgium. Its headquarters are based in Eupen. With additional studio facilities in Sankt Vith and Brussels, BRF produces one television and three radio channels. History German-language broadcasts were first started in Brussels by the National Institute of Radio Broadcasting (Nationaal Instituut voor Radio Omroep, NIR; Institut National de Radiodiffusion, INR) on 1 October 1945. In 1960, the NIR/INR became Belgische Radio en Televisie / Radio-Télévision Belge (BRT/RTB) and in 1961 RTB began a German-language radio channel, broadcasting from Liège. In 1977, the German-language service was separated from RTB – which became Radio-Télévision Belge de la Communauté française (RTBF) – and BRT, which in 1990s became Vlaamse radio en televisie (VRT) – and the new company, Belgischer Rundfunk, began broadcasting from Eupen. For some years afterward, it continued to use BRT/RTB's old stylised "ear" logo long after its French and Flemish sisters dropped it. Unlike VRT and RTBF, BRF is not a member of the European Broadcasting Union. In October 1999 BRF-TV was created; it broadcasts by cable in the East Cantons. On 15 November 2001, BRF and Deutschlandfunk Cologne began BRF-DLF, a radio station in Brussels for German-speakers in that area. The iconic "ear" logo designed by Michel Olyff (seen to the right) was withdrawn on 22 June 2015, long after the Flemish and Walloon counterparts removed it. The current logo is limited to the extant wordmark. Services Radio BRF1 is the speech and entertainment network with pop and rock music (plus specialist programmes covering classical and modern chanson). BRF2 is the popular music network (Schlager and volkstümliche Musik). The group participates in two more projects: BRF-DLF combines the speech output of BRF1 with that of Deutschlandfunk. 100.5 Das Hitradio music station for German speaking part of Belgium, launched in 1998. Television BRF TV broadcasts locally produced news and documentary programmes and can only be received fully via cable, Proximus TV and VOO digital TV. Their news program is also broadcast twice a day on the Euronews channel of the free-to-air DVB-T service of the RTBF. References External links Listen to BRF1 live Listen to BRF2 live
Belgischer Rundfunk

Belgischer Rundfunk (en español, "Radiodifusión Belga"), conocida por sus siglas BRF, es una empresa de radiodifusión pública de Bélgica. Su programación es en alemán y está dirigida a la comunidad germanófona. Gestiona un canal de televisión, dos emisoras de radio y un sitio web. Su sede central está en Eupen y cuenta con estudios en Bruselas y Sankt Vith. Este grupo nació a partir de la reforma federalista de 1970, por el que las competencias en el sector audiovisual pasaron del estado a las comunidades. BRF se fundó el 18 de febrero de 1977 como una emisora de radio y no contó con su propia televisión hasta octubre de 1999. Los equivalentes de BRF en Bélgica son la Radio Télévision Belge de la Communauté Française (RTBF) para la comunidad valona y Vlaamse Radio- en Televisieomroep (VRT) para la comunidad flamenca. A diferencia de estos dos, BRF no forma parte de la Unión Europea de Radiodifusión. Historia Los germanófonos de Bélgica no tuvieron representación en la radiodifusión pública belga hasta el 1 de octubre de 1945, con la primera transmisión de radio en alemán desde Bruselas. Las horas de programación en ese idioma aumentaron con la creación en 1961 de una emisora de radio en alemán, que transmitía desde Lieja y dependía de la radiotelevisión belga. La reforma federalista de 1970 establecía que el sector audiovisual era competencia exclusiva de las comunidades, lo que provocó la división de la empresa estatal en tres compañías para cada comunidad lingüística, efectiva a partir de 1977. Los germanófonos se separaron de la RTBF y crearon su propia organización, la "Radiodifusión Belga" (BRF; Belgischer Rundfunk), el 18 de febrero de 1977.​ La programación estuvo limitada durante seis años a determinadas franjas horarias, hasta que en 1983 se amplió a 14 horas diarias y se abrió un estudio regional en Sankt Vith. En 1995 la BRF inauguró su sede central en Eupen y cuatro años después inició las emisiones de su canal de televisión, BRF-TV. Servicios Los servicios de radio y televisión de BRF están disponibles en radio y televisión digital solo para Valonia y Bruselas, pero pueden sintonizarse en toda Bélgica a través del cable y televisión por internet. Radio BRF1: Emisora con música pop, programas y boletines informativos. BRF2: Emisora especializada en schlager, folk y música popular. El grupo participa en dos proyectos más: BRF-DLF, una radio en colaboración con la emisora internacional Deutschlandfunk lanzada en noviembre de 2001. 100’5 Das Hitradio, emisora musical para el noroeste de Alemania lanzada en 1998. Televisión BRF-TV: Canal de televisión de BRF. No cuenta con su propia frecuencia, sino que emite a través de la oferta de canales de RTBF y diversas cadenas regionales en la televisión digital terrestre. Entró al aire el 4 de octubre de 1999. Véase también Radio Télévision Belge de la Communauté Française Vlaamse Radio- en Televisieomroep Referencias Enlaces externos Sitio web oficial de Belgischer Rundfunk (en alemán)
Belgischer Rundfunk

La Belgischer Rundfunk (BRF) è un'azienda che offre il servizio pubblico radiotelevisivo per la Comunità germanofona del Belgio. Storia Il 1º ottobre 1945 l'INR/NIR (Institut National de Radiodiffusion/Nationaal Instituut voor de Radio-omroep) lanciò dalla propria sede di Bruxelles la sua prima trasmissione radiofonica in lingua tedesca. Dopo che l'INR/NIR cambiò nome in RTB/BRT (Radio-Télévision belge/Belgische Radio- en Televisieomroep), nel 1961 l'azienda fondò a Liegi una stazione radio che trasmetteva nella stessa lingua. Nel 1977, in seguito alla federalizzazione dello Stato belga, da una branca della RTB nacque la BRF, al tempo dotata di soli due canali radiofonici. Nell'ottobre 1999 la BRF, con l'apertura di una propria rete, si estese anche al mercato televisivo. Offerta La BRF dispone dell'offerta radiotelevisiva pubblica meno ampia d'Europa. Canali radiofonici BRF1: è il primo canale radio. Trasmette il radiogiornale e programmi di musica classica, rock e pop. BRF2: è il secondo canale radio. Trasmette musica pop e folk. Canali televisivi BRF TV: è l'unico canale televisivo edito dall'azienda. È dotato di una programmazione generalista a carattere regionale. Note Voci correlate RTBF Vlaamse Radio-en Televisieomroep Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Belgischer Rundfunk Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su brf.be. BRF .be (canale), su YouTube.