NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
International German School of Brussels

International German School of Brussels (German: Internationale Deutsche Schule Brüssel, iDSB) is a German international school in Wezembeek-Oppem, Flemish Brabant, Belgium, near Brussels. Founded in 1803, it has around 560 students and 80 staff. Notable former pupils Sophie Tassignon, Belgian jazz singer and composer Fabian Thylmann, German businessman and investor Christine von Brühl, German writer and journalist References External links Official website (in German) (in English)
École internationale allemande de Bruxelles

L'École internationale allemande de Bruxelles (en allemand : Internationale Deutsche Schule Brüssel) est une école internationale allemande à Wezembeek-Oppem, Province du Brabant flamand, Belgique, près de Bruxelles. Fondée en 1803, elle compte environ 560 étudiants et 80 membres du personnel. Anciens élèves Sophie Tassignon, chanteuse et compositrice de jazz belge Fabian Thylmann, homme d'affaires et investisseur allemand Christine von Brühl (en), écrivaine et journaliste allemande Source (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « International German School of Brussels » (voir la liste des auteurs). Notes et références Liens externes (de + en) Site officiel Portail des écoles Portail du Brabant flamand Portail de l’Allemagne
Internationale Duitse School van Brussel

De Internationale Duitse School van Brussel (Duits: Internationale Deutsche Schule Brüssel) is een Duitse internationale school in Wezembeek-Oppem, in Vlaams-Brabant, slechts enkele kilometers ten oosten van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De school biedt voorschools onderwijs, basisonderwijs en middelbaar onderwijs. De school werd geopend in 1803 en heeft ongeveer 560 leerlingen en 80 leraren. De aanwezigheid van de school in Wezembeek-Oppem trok Duitse gezinnen aan, waar ze een expatgemeenschap vormden. Via tramlijn 39 (halte Beek) en buslijn 77 (halte Deutsche Schule) is er op leerlingenniveau een verbinding met het Brusselse gewest. Voormalige studenten Sophie Tassignon, Belgische jazzmuzikant en songwriter Fabian Thylmann, Duitse zakenman en investeerder Christine von Brühl, Duitse schrijver en journalist Externe link (de) (en) Officiële website
IMEC

El Centre Interuniversitari de Microelectrònica (amb acrònim anglès imec) és una organització internacional de recerca i desenvolupament, activa en els camps de la nanoelectrònica i les tecnologies digitals, amb seu a Bèlgica. Luc Van den hove és president i conseller delegat des de 2009. El setembre de 2016, imec es va fusionar amb el centre de recerca digital flamenc, iMinds. L'Imec dona feina a uns 4.000 investigadors de més de 90 països; compta amb nombroses instal·lacions dedicades a la investigació i el desenvolupament a tot el món, incloent 12.000 metres quadrats de capacitat de sala blanca per al processament de semiconductors. La seu de l'imec es troba a Lovaina. El 1982, el govern flamenc va establir un programa per enfortir la indústria de la microelectrònica a Flandes. Aquest programa incloïa la creació d'un laboratori de recerca avançada en microelectrònica (imec), una foneria de semiconductors (antiga Alcatel Microelectronics, ara STMicroelectronics i AMI Semiconductor,) i un programa de formació per a enginyers de disseny de VLSI. Aquest últim ja està plenament integrat a les activitats de l'imec. Imec va ser fundada l'any 1984 com una organització sense ànim de lucre dirigida pel Prof. Roger Baron Van Overstraeten. El nom imec és un acrònim del nom complet original: Interuniversitair Micro-Electronica Centrum VZW. Està supervisat per un Consell d'Administració, que inclou delegats de la indústria, les universitats flamenques i el govern flamenc. Des de 1984, imec ha estat dirigit per Roger Van Overstraeten, Gilbert Declerck (a juny de 1999) i Luc Van den Hove (a juliol de 2009). El febrer de 2016, es va anunciar que imec es fusionaria amb el centre de recerca digital flamenc, iMinds. La fusió es va finalitzar el 21 de setembre de 2016. El desembre de 2022, imec va signar un acord de cooperació amb la nova empresa japonesa Rapidus per a la producció de xips de semiconductors de procés de 2 nm. Referències
Interuniversity Microelectronics Centre

Interuniversity Microelectronics Centre (imec) ist eines der größten Forschungszentren für Nano- und Mikroelektronik in Europa. Es befindet sich in Löwen, Belgien. Neben dem Hauptsitz in Löwen und einem weiteren Büro in Ypern betreibt das Imec Büros in den Niederlanden, Taiwan, den USA, China und Japan. Organisation Imec beschäftigte 2022 nach eigenen Angaben über 5.000 Experten aus 96 Ländern, 2011 waren es noch 1.900 Personen gewesen. Geschichte 1982 beschloss die flämische Regierung ein Programm zur Förderung der Mikroelektronikindustrie in Flandern. Aktionspunkte des Programms waren die Einrichtung eines Forschungslabor für Mikroelektronik, das Imec, die Ansiedlung einer Halbleiterfabrik und die Einrichtung eines Ausbildungsprogramms für VLSI-Designer. Das Forschungszentrum wurde am 16. März 1984 als Non-Profit-Organisation gegründet. Es verfügte zur Gründung über 70 Mitarbeiter und einen Etat von umgerechnet 62 Mio €. Geleitet wurde es von Roger van Overstraeten, der dem Imec bis Juni 1999 vorstand. Sein Nachfolger war Gilbert Declerck, der das Imec bis Juli 2009 leitete. Zurzeit (Februar 2024) wird das Zentrum von Luc Van den Hove geleitet. Am 19. Juni 1986 eröffnete das Imec das erste Gebäude. Es beherbergt neben Büros auch einen Reinraum mit 3500 m² und eine Technologielinie für 125-mm-Wafer. Minimale Strukturgröße der CMOS-Technologie war 1,25 µm. 1990 stellte das Imec seine Fertigung auf eine 0,7-µm-CMOS-Technologie um. 1994 wurde die Fertigung auf 150-mm-Wafer und eine Strukturgröße von 0,5 µm umgerüstet. Ebenfalls 1994 wurden Imecs Forschungsabteilungen für Solarzellen und Prozesstechnologie nach ISO 9001 zertifiziert. 1998 wurde dann das ganze Imec nach ISO 9001 zertifiziert. Seit Bestehen des Imecs wurden eine Vielzahl von neuen Technologien und Applikationen entwickelt und mehr als 25 Firmen aus dem Imec ausgegründet. Im Durchschnitt erhält das Imec 50 Patente jedes Jahr. Forschung & Entwicklung Das Imec betreibt Forschung im Bereich der Mikro- und Nanoelektronik und möchte damit „Lösungen für die Herausforderung der Gesellschaft im kommenden Jahrzehnt.“ Dazu gehören Forschungen in wachsenden Bereichen, wie Technologie für zukünftige Mikrochips und Systeme, Energieversorgung, Elektronik für Medizin und Lebenswissenschaften, Drahtlose Kommunikationssysteme, Bildsensorik und Sensoren für industrielle Anwendungen. Das imec betreibt seit 2016 eine 300-mm Pilotlinie bzw. einen Reinraum für hoch-spezialisierte CMOS-Technologien. Weblinks Andere EMBRACING A BETTER LIFE (imec Corporate Brochure). imec, 2022 (imec-int.com [PDF]). Website www.imec.be (Sprache: NL) www.imec-int.com (Sprache: EN) Quellen
Interuniversitair Micro-Electronica Centrum

Interuniversitair Micro-Electronica Centrum VZW (imec) is een onafhankelijk onderzoekscentrum op het gebied van micro-elektronica, nanotechnologie, kunstmatige intelligentie, ontwerpmethodes en technologieën voor ICT-systemen. Imec startte in 1984, als gevolg van een door de eerste Vlaamse regering opgezet programma dat de micro-elektronica-industrie in Vlaanderen wilde versterken. Toen heette het nog Interuniversitair Micro-Elektronica Centrum, afgekort als IMEC. Sinds 2016 wordt de volledige naam niet langer gebruikt, en houdt men het op 'imec'. Het resultaat was een grote investering op de campus van de KU Leuven, maar met deelname van onderzoeksgroepen uit de andere Vlaamse universiteiten. Ondertussen heeft imec wereldwijd onderzoeksovereenkomsten met universiteiten en elektronicabedrijven. Het totale onderzoeksbudget is ruim 332 miljoen euro (in 2013), waarvan een deel (circa 65 miljoen euro) afkomstig is van overheidssubsidies. De eerste voorzitter en oprichter van imec was prof. dr. ir. Roger Van Overstraeten, die tot aan zijn dood op 25 april 1999 aan het roer stond. Van 1999 tot 2009 was prof. Gilbert Declerck algemeen directeur. Hij werd op 2 juni 2009 opgevolgd door prof. Luc Van den hove. Er werken ruim 2.000 mensen op de Leuvense campus van imec. Kantoren van imec zijn er ook in Gent, Antwerpen, Genk, het Nederlandse Eindhoven, Hsinchu in Taiwan, Shanghai in de Volksrepubliek China en Bangalore in India, naast vertegenwoordigers in San Francisco, VS en het Japanse Tokio. In juli 2023 werd tijdens een bezoek van Europees Commissievoorzitter Ursula Von der Leyen bekendgemaakt dat de Europese Unie en Vlaanderen 1,5 miljard euro in het bedrijf gaat investeren. Het is de bedoeling de productiecapaciteit van chips in Europa sterk op te drijven om minder afhankelijk te zijn van Azië. Externe link Officiële website
Centro Interuniversitário de Microeletrônica

O Centro Interuniversitário de Microeletrônica (IMEC) é uma organização internacional de pesquisa e desenvolvimento, ativa nas áreas de nanoeletrônica e tecnologias digitais. Luc Van den hove é presidente e CEO desde 2009. Em setembro de 2016, o IMEC se fundiu com o centro de pesquisa digital de Flandres, iMinds. Resumo O IMEC emprega cerca de 4.000 pesquisadores de mais de 90 países; possui inúmeras instalações dedicadas à pesquisa e desenvolvimento em todo o mundo, incluindo 12.000 metros quadrados de capacidade de sala limpa para processamento de semicondutores. A sede do IMEC está localizada em Leuven. História Em 1982, o governo flamengo criou um programa para fortalecer a indústria de microeletrônica em Flandres. Este programa incluiu a criação de um laboratório de pesquisa avançada em microeletrônica (IMEC), uma fundição de semicondutores (antiga Alcatel Microelectronics, agora STMicroelectronics e AMI Semiconductor), e um programa de treinamento para engenheiros de projeto VLSI. Este último está totalmente integrado nas atividades do IMEC. O IMEC foi fundado em 1984 como uma organização sem fins lucrativos liderada pelo Prof. Roger Baron Van Overstraeten. O nome IMEC é um acrônimo do nome completo original: Interuniversitair Micro-Electronica Centrum VZW. É supervisionado por um Conselho de Administração, que inclui delegados da indústria, universidades flamengas e do Governo Flamengo. Desde 1984, o IMEC é liderado por Roger Van Overstraeten, Gilbert Declerck (em junho de 1999) e Luc Van den Hove (em julho de 2009). Escalonamento de semicondutor avançado O IMEC é bem conhecido por sua experiência em encolher circuitos para aumentar o poder de computação e memória e para a aplicabilidade da nanotecnologia em novas indústrias. Em 2015, o New York Times afirmou que o IMEC ajudou a criar técnicas pioneiras para produzir alguns dos menores e mais sofisticados chips do mundo, e o centro é considerado um líder mundial em pesquisa de nanoeletrônica. Referências
ИМЕК

imec (сокр. от англ. Interuniversity MicroElectronics Centre, Межуниверситетский микроэлектронный центр), ИМЕК — международный микро- и наноэлектронный научно-исследовательский центр в Лёвене (Бельгия) с филиалами в Нидерландах, на Тайване, в Китае, Индии, США и Японии. imec исследует возможности создания новых поколений микро- и наноэлектронных приборов, которые будут массово производиться через 3-10 лет. В imec работает около 2000 человек. В сентябре 2016 года imec объединён с фламандским исследовательским центром iMinds. Области исследований КМОП наноэлектроника Нанотехнология и наноэлектроника после КМОП Солнечные батареи Оптические сенсоры на КМОП с большой площадью (Back-illuminated CIS) Новые технологии межсоединений и корпусирования (Bumping, WLP) Объемная упаковка чипов (Through-Silicon Vias, 3D-IC) Энергоэффективные устройства на базе соединений GaN, GaAs Биоэлектроника Органическая электроника РЧ устройства и технологии Применение MEMS для радиоволн и миллиметровых волн Методология и технология Electronic design automation EUVL Примечания См. также SEMATECH Ссылки Imec and Cadence Tape Out Industry’s First 3nm Test Chip Архивная копия от 18 марта 2018 на Wayback Machine
Imec

Imec, Interuniversity Microelectronics Centre (Interuniversitair Micro-Electronica Centrum VZW), är en belgisk forskningsinstitution för mikroelektronik, som grundades 1984 i Leuven (Louvain) i nära anslutning till Katholieke Universiteit Leuven. Historik År 1982 påbörjade Flanderns regering ett program för att stärka mikroelektronikindustrin i Flandern, vilket innefattade uppbyggandet av ett laboratorium för avancerad forskning i mikroelektronik, en fabrik för halvledare, (tidigare Alcatel Microelectronics, numera STMicroelectronics) och AMI Semiconductor, numera ON Semiconductor, samt utbildning av konstruktörer av integrerade kretsar. Imec grundades som en icke-vinstgivande forskningsorganisation som leddes av elektronikprofessorn Roger Van Overstraeten (1937–1999). Omfattning Imec har i dag egna eller delägda laboratorier i Hsinchu i Taiwan, Tokyo i Japan, Kalifornien och Florida i USA, Shanghai i Kina, Eindhoven och Nijmegen i Nederländerna och Bangalore i Indien. Organisationen omsatte 2020 678 miljoner euro med 4 000 anställda. Den belgiska svarar för omkring 16 procent av budgeten och resterande kommer från kontrakt om forskning och utveckling från ett antal stort antal företag, med som mest 4 % av totalbudgeten vardera. Källor Noter Externa länkar Imecs webbplats
Посольство России в Бельгии

Посольство России в Бельгии — официальное дипломатическое представительство Российской Федерации в Королевстве Бельгия, расположенное в столице государства — Брюсселе. История отношений Отношения между Россией и Бельгией имеют глубокие исторические корни. С начала второго тысячелетия новой эры Русь торговала с городами Фландрии (северная часть современной Бельгии). Регулярные отношения с Бельгией, которая в то время входила в Империю Габсбургов и называлась Aвстрийскими (Южными) Нидерландами, Россия стала развивать с начала XVIII века. В 1717 году их посетил с официальным визитом Пётр I, который был принят с большими почестями. Также с большими почестями Брюссель встречал в 1814 году Императора Александра I. В 1853 году были установлены дипломатические отношения между Россией и Бельгией, в 1935 году - дипломатические отношения между СССР и Бельгией. Подразделения посольства В структуре посольства Российской Федерации в Брюсселе выделяют следующие структурные подразделения: Протокольный отдел Рабочие группы: Гуманитарного сотрудничества и связей с соотечественниками; Торгово-экономического сотрудничества; Информации и прессы; Консульский отдел; Атташе по военным вопросам; Торговое представительство (расположено по другому адресу: Drève de Lorraine, 45, 1180 Брюссель). Кроме структурных подразделений Посольства в здании российского посольства расположено Постоянное представительство России при НАТО. Примечания См. также Российско-бельгийские отношения Ссылки Официальный сайт посольства России в Брюсселе
St.-Quintinus-Kathedrale

Die St.-Quintinus-Kathedrale in Hasselt ist die Bischofskirche des 1967 errichteten katholischen Bistums Hasselt, das die belgische Provinz Limburg umfasst. Die Kirche trägt das Patrozinium des heiligen Quintin (niederländisch auch Sint-Kwinten). Geschichte und Architektur Ein Quintinus-Patrozinium ist an der Stelle der heutigen Stadt und Kathedrale Hasselt bereits im 7. Jahrhundert nachweisbar. Um 1100 erhielt die zur Pfarrei erhobene Gemeinde eine romanische Pfarrkirche. Von ihr ist nur der Unterbau des Turms erhalten; das Glockengeschoss entstand um 1250 im frühgotischen Stil, die Turmhaube im 18. Jahrhundert. Ab 1406 wurde die gesamte Kirche außer dem Turm neu gebaut. Als Materialien wurden Werkstein und Backstein kombiniert. In der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts wurde St. Quintin mit dem Chorumgang und den Kapellen beider Seitenschiffe, die später selbst zu Quasi-Seitenschiffen ausgebaut wurden, vervollständigt. Sie ist seitdem eine drei- bzw. fünfschiffige überwölbte Basilika mit Querhaus, langem Chor und Rundapsis mit Chorumgang in hochgotischen Formen. Ausstattung Der Innenraum wirkt durch seine klaren Proportionen mit sparsamem Architekturschmuck. Er enthält Gemälde und Skulpturen aus dem 15., 16. und 17. Jahrhundert – ein Bildersturm von 1567 hatte die ältere Ausstattung vernichtet –, ein Renaissance-Chorgestühl von 1549 und einen Lettner im Louis-seize-Stil. Orgel Die Orgel der Kathedrale wurde in ihrer heutigen Gestalt von den Orgelbauern Binvignat & Houdtappel 1791–1793 erbaut. In dem Instrument befindet sich Pfeifenmaterial aus dem Vorgängerinstrument von Nicolaas und Jacob Niehoff aus dem Jahr 1593. Nach mehreren Umbauten im 19. und 20. Jahrhundert rekonstruierte der Orgelbauer Guido Schumacher das Instrument unter Verwendung von brauchbarem älteren Pfeifenmaterial. Der Orgelprospekt stammt von der Orgel aus dem Jahr 1793. Die Orgel hat 34 Register auf drei Manualen und Pedal. Das Echowerk ist als Diskant-Werk angelegt. Die Trakturen sind mechanisch. Einzelnachweise Weblinks Geschichte und Architektur (niederländisch)
St. Quentin's Cathedral, Hasselt

St. Quentin's Cathedral (Dutch: Sint-Quintinuskathedraal), also called Hasselt Cathedral, is a Roman Catholic cathedral in Hasselt Belgium. Its construction began in the 11th century, and continued for two centuries. It was elevated to the status of cathedral in 1967 when the Diocese of Hasselt was created. History A first church was built in the 8th century, but was replaced in the 11th century by a new Romanesque building. In the 15th century, the choir was added, and four chapels rebuilt. Also in the 15th century, Hagenprekers of the Netherlands came to preach Protestantism in Hasselt, then followed a period of iconoclasm. Maaseik Hasselt temporarily declared the separation of the church. During that time, he destroyed the tabernacle, statues, the side altar and the main altar, under the command of Gerard van Groesbeek. The tower of the present church dates from 1725; it was restored in the 19th century. At that time, Gothic stained glass and paintings from Herkenrode Abbey, an abbey near the town, were added. The walls are also decorated with frescoes by Godfried Guffens, a local painter. The cathedral houses the works of many centuries, beginning in the 15th century. Since 1993, the cathedral is a protected heritage. See also Roman Catholicism in Belgium St. Quentin References
Catedral de San Quintín (Hasselt)

La catedral de San Quintín ​ o simplemente catedral de Hasselt (en francés: Cathédrale Saint-Quentin de Hasselt;​ en neerlandés: Sint-Quintinuskathedraal) es un importante templo católico en Hasselt​ al norte de Bélgica,​ que fue elevada a la condición de catedral en 1967 cuando se creó la diócesis de Hasselt. Su construcción se inició en el siglo XI, y continuó por dos siglos. Una primera iglesia fue construida en el siglo VIII, pero fue sustituida en el siglo XI por un nuevo edificio románico. En el siglo XV, el coro fue reconstruido, además de agregarse cuatro capillas. También en el siglo XV, Hagenprekers de los Países Bajos vino a predicar el protestantismo en Hasselt, a continuación, sigue un periodo de iconoclasia. Maaseik Hasselt declaró temporalmente la separación de la Iglesia. Durante ese tiempo destruyó el tabernáculo, estatuas, el altar lateral y el altar principal, bajo el mando de Gerard van Groesbeek. La torre de la iglesia actual data de 1725; fue restaurada en el siglo XIX. En ese momento, se añadieron vidrieras góticas y pinturas de Herkenrode, una ciudad en el distrito de Hasselt. También se decoraron las paredes con frescos de Godfried Guffens (1823-1901), un pintor de Hasselt. La catedral alberga las obras de muchos siglos. Desde 1993, la catedral es un patrimonio protegido. Véase también Iglesia católica en Bélgica Arquitectura de las catedrales y las grandes iglesias Referencias
Katedra św. Kwintyna w Hasselt

Katedra św. Kwintyna w Hasselt (niderl. Sint-Quintinuskathedraal (Hasselt), fr. Cathédrale Saint-Quentin (Hasselt)) – główna świątynia diecezji hasselckiej w Belgii. Mieści się przy placu Vismarkt w Hasselt. Katedra św. Kwintyna w Hasselt jest głównym kościołem miasta. Znajduje się w miejscu, gdzie znajdowała się pierwsza osada w Hasselt. Kościół był rozbudowywany na przestrzeni wieków, stąd obecność różnych stylów architektonicznych. Dolna jego część jest pozostałością pierwotnego kościoła romańskiego, zbudowanego w XII wieku, podczas gdy inne części, takie jak wieża, są w stylu gotyckim. Linki zewnętrzne Informacje o katedrze (ang.)
Abbaye de Ghislenghien

L'abbaye de Ghislenghien, également dénommée l'abbaye du Val-des-Vierges ou l'abbaye des Dames Nobles Bénédictines, était située sur le territoire de Ghislenghien. Elle fut fondée en 1126 par Ide de Chièvres, épouse en premières noces de Gilles de Chin . Quelques faits Fondation Le monastère fondé en 1126 est élevé au rang d'abbaye en 1132 par Liétard, évêque de Cambrai. Ide de Chièvres Ide de Chièvres, également nommée Ide ou Idon ou Damison, est la fille de Gui de Chiévres et de Ide. Elle est aussi la petite fille de Béatrix du Hainaut. Ide de Chièvres épouse successivement trois grands seigneurs dont le premier est Gilles de Chin. Elle fonde l'abbaye de Ghislenghien dite du Val des Vierges où elle est décédée et s'est fait enterrer, devant l'autel. Elle est également la mère de Nicolas de Chièvres, évéque de Cambrai (1137 - † 1er juillet 1167). Abbesses Vers 1473 : Jeanne de Montigny. Condition féminine En 1132, Liétard, évêque de Cambrai, dans la charte de fondation et de donation de l'abbaye, évoque les serfs féminins. Règle cistercienne La communauté de Ghislenghien a adopté la règle cistercienne en 1481. Reconstructions Les bâtiments ont été incendiés par les Gueux en 1583, reconstruits en 1587 puis une nouvelle fois de 1746 à 1780 environ. Biens À l'origine, une demeure est construite, au début du XVIe siècle, pour le seigneur de Brugelette, Gabriel de Jauche-Mastaing. Cette demeure est vendue à l'abbaye de Ghislenghien en 1646. L'abbaye la transforme alors en refuge. Les religieuses s'y installent pour gérer leurs différentes possessions, s'y repliant aussi en cas de guerre. La façade gothique, à deux niveaux, a malheureusement été amputée du porche d'entrée lors de la Seconde Guerre mondiale. La façade de brique et pierre calcaire est ornée de huit cartouches en grès de style Renaissance. Révolution française Supprimée par les Révolutionnaires français puis pillée au cours des siècles, il ne reste de l'abbaye qu'un pavillon de la haute-cour, deux longs corps parallèles de la basse-cour et des tronçons du mur d'enclos. Notes et références Pour compléter Bibliographie Le patrimoine monumental de la Belgique, vol. 13, t. 1 : Wallonie, Hainaut, arrondissement de Ath, Liège, Pierre Mardaga, éditeur, 1988, 831 p. (ISBN 2-8021-0086-6, lire en ligne), p. 247-250 Articles connexes Liste des monastères en Belgique Liste des édifices bénédictins en Belgique Liste des édifices cisterciens en Belgique Portail du monachisme Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du Hainaut
Büllingen Airfield

Büllingen Airfield (ICAO: EBBN) in Büllingen, is an ultralight aviation (ULM) airfield located in Liège, Wallonia, Belgium. Apart from ULM planes, it also hosts model ("R/C") flying. It is the only aerodrome in Belgium's German-speaking area. Like most recreational aerodromes in Belgium, its use is subject to prior permission from the operator. See also List of airports in Belgium References