NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Idesbalduskerk

De Sint-Idesbalduskerk in de Belgische badplaats Sint-Idesbald was oorspronkelijk een kloosterkerk, tegenwoordig doet ze dienst als een parochiekerk. Geschiedenis De Sint-Idesbalduskerk werd in gebruik genomen als kloosterkerk in 1935 en verving de rol van de Keunekapel, die te klein geworden was voor de steeds groter wordende toestroom van toeristen. Hiervoor werd Albert Lust aangesteld als architect. Het is niet verwonderlijk dat deze kerk lijkt op een villa, omdat Lust vooral gekend was omwille van de vele villa's die hij ontwierp in het eerste deel van de 20e eeuw. De toren ervan vertoont opvallende gelijkenissen met die van het jachthuis Sint-Hubertus van H.P. Berlage. De kerk werd een parochiekerk in 1967. In 2008 werd het bijhorende klooster gesloopt om plaats te ruimen voor Residentie Kloosterhof. In 2009 werd de kerk volledig gerestaureerd en werd de buitenkant wit geschilderd. Kunstintegratie Op het glasraam van het koor zijn op de achtergrond een duinen- en zeelandschap met Onze-Lieve-Vrouw als Ster der Zee te zien, vereerd door de apostel Petrus, met een vis, en abt Idesbaldus, met een scheepje. Ook de schilden van Idesbaldus, van Vlaanderen, van het voormalige schild van Koksijde en van de abdij (nu het gemeenteschild) zijn erin verwerkt. Gedenktekens Links van de ingang tot de kerk hangen twee herinneringsplaten. De ene draagt de namen van drie verzetslieden uit Sint-Idesbald gesneuveld in de Tweede Wereldoorlog. Naar elk van hen werd in Sint-Idesbald een straat genoemd. De andere herinneringsplaat is ter nagedachtenis van de Canadese fusilier Private Charles Richards. Hij behoorde tot de Queens's Own Cameron Highlanders of Canada. Samen met zijn broer was hij oorlogsvrijwilliger. Tijdens een vuurgevecht werd hij zwaargewond. Hij stierf in het klooster van de zusters, op 27-jarige leeftijd. Elk jaar is er nog een kerkelijke dienst voor de verzetslieden en de gesneuvelde Canadees. De bevrijding van Koksijde vond plaats op 9 september 1944.
Sint-Jozefskerk (Lommel)

De Sint-Jozefskerk is de parochiekerk van Lommel-Kolonie en is gelegen aan de Luikersteenweg. Geschiedenis De eerste kerk van Lommel-Kolonie dateert van 1849–1852. Ze werd op 25 juni 1863 zwaar beschadigd door onweer. In 1866 was het herstel gereed en in 1869 werd een toren toegevoegd. Inzegening gebeurde pas in 1877. Toen na 1900 de bevolking toenam, werd de kerk te klein. In 1927 werd een nieuwe kerk gebouwd, maar de toren uit 1869 bleef behouden. In 1932 werd de kerk ingewijd. Gebouw Het is een bakstenen, eenbeukige kerk met voorstaand de toren van de vroegere kerk. Aan de zuidkant ervan bevindt zich een halfronde traptoren. Evenals de Sint-Jan Baptistkerk in het nabijgelegen gehucht Kerkhoven heeft de toren een achtkantige spits tussen vier topgevels. In de koorsluiting bevindt zich een gevelsteen met de tekst: 1927/haec ecclesia aedificata est/M.H. Rutten/et ejus successore/L.J. Kerkhofs episcopus/W.H. de Ridder parocho (deze kerk werd in 1927 gebouwd; W.H. de Ridder was de pastoor; L.J. Kerkhofs was de bisschop) Uit de oude kerk herbergt de kerk enkele voorwerpen uit de 19e en het begin van de 20e eeuw. Het hoofdaltaar werd in 1928 geschonken door Graaf Cornet d'Elzius de Peissant uit Achel. Ook het orgel is uit 1928 en werd vervaardigd door de firma Beckers uit Sint-Truiden. Vóór de kerk bevindt zich een Heilig-Hartbeeld en een monument uit 1927 voor de gevallenen in de Eerste Wereldoorlog.
Church of Saint Anne, Aldeneik

The Church of Saint Anne (Dutch: Sint-Annakerk) is a partly Romanesque, partly Gothic church in Aldeneik, Belgium. History Originally, the church was part of Aldeneik Abbey, a Benedictine nunnery, founded by the holy sisters Harlindis and Relindis on their father Adelard's estate in Eike (Aldeneik). In the 10th century, emperor Otto I donated the monastery to the Prince-Bishopric of Liège in order to prevent local nobleman from seizing control of the property. Shortly afterwards the nunnery was replaced by a collegiate chapter of (male) canons, who in the 12th century built the Romanesque church which partly survives in the present building. Since the 16th century it has served as a Roman Catholic parish church. Originally dedicated to Saint Mary, later to Mary and Saint Peter, in the 18th century it was dedicated to Saint Anne. Description church Exterior The present church was partly built in the 12th century and consists of a 3-aisle basilica in Mosan style, without transepts. In the 13th or 14th century the choir was replaced in Gothic style. After the chapter moved to Maaseik in 1571, the church became too big for the small congregation that continued to use it. The aisles were probably demolished shortly afterwards. Part of the westwork was also demolished or destroyed. In the 19th century the westwork was rebuilt, although it was not clear what the original westwork had looked like. The side aisles were rebuilt in the same period. Interior The nave is the best preserved part of the original interior of the church, although the wooden ceiling was renewed in the 19th century. The primitive red and ochre murals in the nave date from the 13th century and are among the oldest in Belgium. The choir is lit by two rose windows and five lancet windows. References
Boekenbergpark

Het Boekenbergpark is gelegen in Deurne-Zuid (Antwerpen) aan het Eksterlaar, tussen de Unitaslaan en de Van Baurscheitlaan (toegang zwemvijver). Het park is 10 hectare groot en werd circa 1800 aangelegd rond een buitenverblijf in rococostijl als reusachtig kitschdecor van folly's. De ruïnetoren en het grottencomplex met ondergronds botenhuis en ijskelder zijn bewaard gebleven en bieden onderdak aan het Natuurhistorisch Museum Boekenberg en een speleologische stichting. Vandaag wordt het park onderhouden als een mini-bos, dit wil zeggen dat de natuur in dit park binnen bepaalde grenzen haar gang kan gaan doordat er alleen noodzakelijk beheer plaatsvindt. Kasteel Boekenberg Het belangrijkste gebouw in het park is het Kasteel Boekenberg, een hof van plaisantie uit de 18e eeuw (de eerste nederzetting dateert uit de 16e eeuw). Speelterrein De speeltuin in Boekenbergpark is een speelplek in een groene omgeving, hij werd in 2012 geheel vernieuwd omwille van de veiligheid. Het speelterrein werd ingedeeld in vier verschillende speellandschappen, er is een speellandschap voor elke leeftijdsgroep. Deze vierdelige structuur is een voortzetting van de indeling van de vroegere kasteeltuin. Zwemvijver De zwemvijver in het Boekenbergpark in Deurne was in 2007 de eerste ecologische zwemvijver van België en meteen ook de grootste van Europa. Er zijn twee baden aanwezig, het groot bad (diepte 1,80m – 2,50m) en het klein bad (diepte 50cm). Speciaal bodemmateriaal en een helofytenfilter van meer dan 22.000 planten zuiveren het water op een natuurlijke manier. Naast de zwemvijver is er een ligweide aanwezig. De zwemvijver Boekenberg is vrij toegankelijk van half mei tot half september. Gedurende de rest van het jaar wordt de vijver uitsluitend gebruikt voor winterzwemmen door de Deurnese IJsberen. Bij de vijver stond ook een Chinese pagodetoren. De toren die 26 meter hoog was werd gebouwd tussen 1800 en 1805, kwam in 1920 in handen van de gemeente Deurne en werd afgebroken in 1955 omdat hij zogenaamd bouwvallig was. In werkelijkheid was het om het erin verwerkte metaal te doen. Zo bevatte het inwendige van de toren die als watertoren dienst deed een groot koperen watervat. Natuurhistorisch museum In 1961 werd het grottencomplex met ijskelders in het Boekenbergpark toepasselijk verhuurd aan de Speleologische Stichting Deurne (S.S.D.). Hieruit groeide een wetenschappelijke werkgroep die de gangen en de ondergrondse vertrekken ging benutten. Dit allemaal vormden ze om tot een Natuurhistorisch museum. Op 1 september 1963 werd het Natuurhistorisch Museum Boekenberg officieel geopend. Door de geregelde vernieuwingswerken en door het uitbreiden van de verzameling wordt dit museum tegenwoordig gerangschikt onder de beste particuliere natuurhistorische musea. Bij mensen die zich bezighouden met paleontologie, archeologie, mineralogie en prehistorie heeft het museum internationale faam weten te verkrijgen.
Iglesia de San Pablo (Amberes)

La iglesia de San Pablo (en neerlandés, Sint Pauluskerk) de Amberes, Bélgica, y consagrada en 1571, es un edificio gótico de Brabante con un decorado interior del estilo Barroco, considerada «una joya barroca en un joyero gótico».​ Aunque se piensa que su arquitecto original fue Domien de Waghemakere, tras la muerte de este en 1542, se sabe que la obra la dirigió Rombout de Dryvere.​ Está construida sobre una iglesia dominicana anterior, cuya construcción comenzó en 1262 y que fue consagrada por Albertus Magnus en 1276.​ Obras de arte Entre muchas obras de arte asociadas con la iglesia, en 1618-20, el óleo Madonna del Rosario (1605/1607) de Caravaggio, actualmente en la colección de Kunsthistorisches Museum Wien,​ fue adquirido para la iglesia por un consorcio de Amberes formado por, entre otros, artistas locales como Pedro Pablo Rubens, Jan Brueghel el Viejo y Hendrick van Balen.​ Permaneció en la iglesia hasta su adquisición, en 1781, para la colección del emperador José II del Sacro Imperio Romano Germánico​ en Viena. Además de la serie de cuadros sobre la batalla de Lepanto, obra del pintor flamenco, Jan Peeters, conocido sobre todo por su pintura de marinas,​ la iglesia tiene obras de Rubens, Jordaens y Van Dyck, así como esculturas de Kerricx, Verbrugghen, Quellin​ y de Johannes van Mildert.​ En 1765, Wolfgang Amadeus Mozart tocó el órgano de la iglesia.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia de San Pablo.
Brulmolen

De Brulmolen is een voormalige watermolen op de Zwarte Beek, die zich bevindt aan de Brulmolenstraat 2 te Beringen. Het is een onderslagmolen die fungeerde als korenmolen. Reeds vóór 1360 was er sprake van een watermolen op deze plaats. In 1908 werd de molen ingrijpend gewijzigd en aldus ontstond een bakstenen gebouw van twee verdiepingen. De molen werd in 1938 opgekocht door de steenkoolmijn van Beringen, maar ze werkte nog tot 1955. Uiteindelijk werd de molen verbouwd tot woonhuis en geheel gewit. Het metalen waterrad werd vastgezet en het binnenwerk werd verwijderd. Ook de bijbehorende waterwerken verdwenen.
Parc animalier de Bouillon

Het Parc animalier de Bouillon is een middelgroot dierenpark in de stad Bouillon in de Belgische provincie Luxemburg. Het park is opgericht in 1986. Oorspronkelijk was het park een traditioneel wildpark waar hoofdzakelijk streekeigen diersoorten zoals herten, moeflons, everzwijnen en vossen werden gehouden. Sinds de 21e eeuw is de collectie van het park echter gaandeweg uitgebreid met allerhande exotische dierensoorten, waaronder giraffen, tijgers, primaten en antilopen. Dierencollectie Een overzicht van de dierencollectie van het park, bijgewerkt tot juni 2024. Roofdieren Evenhoevigen Onevenhoevigen Primaten Knaagdieren Overige zoogdieren Vogels Externe link Officiële website
Sint-Gilliskerk (Brugge)

De Sint-Gilliskerk in de Belgische stad Brugge is gelegen in de wijk en parochie Sint-Gillis, in de binnenstad. Geschiedenis Rond 1240 werd de Sint-Gilliskerk gebouwd als hulpkapel van de parochie Onze-Lieve-Vrouw. Over het uitzicht van de eerste kerk zijn geen gegevens bewaard. Mogelijk was ze van hout. In 1258 werd de Sint-Gilliskerk reeds als parochiekerk vermeld. Pas rond 1311 werd de parochie zelfstandig en werd het belendende kerkhof, dat in de 19de eeuw verdween, gewijd. Ondertussen was het eerste kerkgebouw vervangen door een basilicale kerk, geïnspireerd op de Scheldegotiek. Vier zuilen in Doornikse kalksteen en de oude vensterzone van de middenbeuk bleven bewaard. Ook enkele delen van het huidige transept zijn nog 13e-eeuws. Tussen 1462 en 1479 werd de tweede kerk verruimd tot een pseudo-hallenkerk. Tot op vandaag is aan deze vorm weinig veranderd. Hallenkerken zijn typisch voor de baksteengotiek van de kuststreek. Tijdens de 15e en 16e eeuw vonden enkele belangrijke kunstenaars, waaronder Hans Memling, Jan Provoost, Lanceloot Blondeel, Pieter Pourbus en de familie Claeissens, hun laatste rustplaats in en rond de kerk. Van hun graven zijn geen restanten meer te vinden. Vanaf het midden van de 17e eeuw werd de kerk aan de smaak van de barok aangepast. In 1750 werd de toren met een verdieping verhoogd, waarbij de vier hoektorentjes op de tweede verdieping werden afgebroken. De Sint-Gilliskerk was daarna meermaals voor de sloop bestemd, maar bleef telkens gespaard, ondanks de slechte staat waarin ze verkeerde. Op het eind van de 19e eeuw onderging het gebouw een grondige neogotische restauratie onder leiding van de Gentse architect Auguste Van Assche. Deze restauratie is vooral aan het interieur merkbaar. Kunst Veelluik van Hemelsdale, met taferelen uit het leven van Jezus, van de hand van Pieter Pourbus Aankomst van Frans de Mulder te Duinkerke van Jan Garemijn (1783). Het toont de terugkeer in Vlaanderen van de Bruggeling de Mulder die door de trinitariërs was vrijgekocht uit Barbarijse slavernij. Verder zijn er schilderijen van onder andere Jacob Van Oost en talrijke andere kunstwerken. Literatuur E. REMBRY, Saint Gilles, essai d’hagiographie, 2 delen, Brugge, 1881 E. REMBRY, De bekende pastors van Sint-Gillis te Brugge, Brugge, 1896 Adolphe DUCLOS, Bruges, histoire et souvenirs, Brugge, 1910 Jozef PENNINCK, De Sint-Gilliskerk Brugge, Brugge, 1983 J. A. RAU & J. D'HONDT, De Brugse Parochies. 2. Het leven in Sint-Salvator, Sint-Jacob, Sint-Gillis, Brugge, 1988. Marc RYCKAERT, Brugge, Stedenatlas van België, Brussel, 1991. Brigitte BEERNAERT e. a., Baliestraat 2, Sint-Gilliskerk, in: Monumenten van vervoer(ing), Monumentendag 1994, Brugge, 1994. Brigitte BEERNAERT e. a., Baliestraat 2, Sint-Gilliskerk, in: Monument en Tijd, Open monumentendagen Brugge 2000, Brugge, 2000. Zie ook Lijst van kerken in Brugge
Kruisvest

De Kruisvest is een promenade en straat in Brugge. Beschrijving Het gedeelte van de Brugse omwalling van 1297 dat tussen de Dampoort en de Kruispoort ligt, wordt de Kruisvest genoemd, naar de Kruispoort en naar de gemeente Sint-Kruis met wie ze de grens vormt. Van de Kruispoort tot aan de Dampoort gaat het om een brede promenade boven op de vroegere vesting. Hierop staan vier oude molens, de Sint-Janshuismolen, de Koeleweimolen, de Bonne-Chièremolen, de Nieuwe Papegaai. De Sint-Janshuismolen en de Koeleweimolen zijn nog maalvaardig. Daarnaast ligt een straat met zelfde naam, die loopt van de Kruispoort tot aan de Peterseliestraat en die voor een beperkt aantal huizen tot straat dient. Langs deze straat liggen ook de tuin van de Sint-Jorisgilde, de tuin en geboortehuis van Guido Gezelle, de tuinmuur van de Schuttersgilde van Sint-Sebastiaan. Buiten Kruisvest Aan de overzijde van de gracht ligt de Buiten Kruisvest, onderdeel van de ring R30 rond de historische binnenstad. Ook deze baan loopt van de Kruispoort naar de Dampoort. Literatuur Albert SCHOUTEET, De straatnamen van Brugge. Oorsprong en betekenis, Brugge, 1977, ISBN 9789062675036. Brigitte BEERNAERT, De Bonne Chièremolen, in: Monumenten van vervoer(ing), Monumentendag 1994, Brugge, 1994. Brigitte BEERNAERT, De Sint-Janshuismolen, in: Monumenten van vervoer(ing), Monumentendag 1994, Brugge, 1994. Brigitte BEERNAERT, De Nieuwe Papegaai, in: Monumenten van vervoer(ing), Monumentendag 1994, Brugge, 1994. Brigitte BEERNAERT e. a., Kruisvest, de Sint-Janshuismolen, in: Monumenten en arbeid. Open Monumentendagen Brugge 1997, Brugge, 1997. Brigitte BEERNAERT e. a., Kruisvest, de nieuwe Koelewei, in: Monumenten en arbeid. Open Monumentendagen Brugge 1997, Brugge, 1997. Brigitte BEERNAERT, Kruisvest, de Koeleweimolen, in: Monument en hout, Open monumentendagen Brugge 2005, Brugge, 2005. Brigitte BEERNAERT e. a., Kruisvest, de Sint-Jansmolen, in: De vier elementen, Open Monumentendag 2010, Brugge, 2010. Brigitte BEERNAERT e. a., Kruisvest, de Koelewei, in: De vier elementen, Open Monumentendag 2010, Brugge, 2010. Chris WEYMEIS, Brugge, van Academiestraat tot Zwynstraat, Deel 3: J-K, Brugge, Uitgeverij Van de Wiele, 2016, ISBN 978-90-76297-637. Eric VAN HOVE, Handen af van de Brugse Vesten, in: Brugge di Scone, 2017.
Sint-Ludgeruskerk (Neerrepen)

De Sint-Ludgeruskerk is een kerkgebouw in Neerrepen in de Belgische gemeente Tongeren-Borgloon in de provincie Limburg. De kerk bevindt zich aan de noordkant van het dorp aan de Neerrepenstraat met aan de zuidwestzijde van de kerk het kerkhof. Het basilicale gebouw bestaat uit een ingebouwde westtoren, een driebeukig schip, een transept en een halfrond gesloten koor met een rechte travee. Het koor wordt door sacristieën geflankeerd. De toren is opgetrokken in mergelsteen en heeft twee geledingen, aan iedere zijde heeft die een getoogd galmgat en bekroond door een ingesnoerde naaldspits gedekt met leien. De rest van het gebouw is opgetrokken in silex en hebben een fries met dambordmotief op consoles onder de daklijst, rondboogvensters en een afwerking van baksteen en mergelsteen. De westgevel heeft een rechthoekig hardstenen portaal onder een mijtervormige latei, met daarboven een oculus. Tussen de middenbeuk en de zijbeuken bevindt zich een rondboogarcade op pijlers met een dekplaat. Boven de begane grond van de toren bevindt zich een mergelstenen kruisribgewelf. Boven de koorsluiting bevindt zich een halve koepel. De rest van het gebouw heeft houten zolderingen. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Ludgerus. Geschiedenis De kerk was oorspronkelijk toegewijd aan Sint-Michael. In de 11e-12e eeuw werd de kern van het huidige gebouw opgetrokken. Het was een in silex opgetrokken driebeukige romaanse basilica. In de 15e eeuw bouwde men de zuidelijke transeptarm in gotische stijl. Aan het eind van de 15e eeuw werd de mergelstenen toren gebouwd. Sinds de 16e eeuw is de kerk gewijd aan Sint-Ludgerus. Vermoedelijk in de 16e eeuw werden de romaanse zijbeuken vervangen door gotische met grote rondboogvensters en verhoogd naar een pseudo-basilicale opstand. Daarbij verdwenen de romaanse bovenlichten van de lichtbeuk. Tevens werden de middenbeuk en de twee zijbeuken tezamen onder één zadeldak geplaatst. Ook Aan het einde van de 17e eeuw verving men het romaanse koor door een ander koor met een rechte travee maar met een vlakke koorsluiting. In 1909 werd het kerkgebouw door M. Christiaens gerestaureerd en verbouwd. Daarbij werd de kerk terughersteld tot basiliek, de middenbeuk en de zijbeuken werden heropgebouwd in neoromaanse stijl, in dezelfde stijl wordt er een transept toegevoegd, het koor wordt door een koor ook in neoromaanse stijl met een halfronde koorsluiting en de toren blijft hetzelfde, op het portaal na dat een neoromaanse stijl krijgt.
Naga Bay

Naga Bay im Bobbejaanland (Lichtaart, Antwerpen, Belgien) ist eine Spinning-Stahlachterbahn vom Modell SC3000 des Herstellers Maurer Rides, die am 9. April 2011 als Dizz eröffnet wurde. Unter diesem Namen fuhr die Bahn bis 2016. Die 430 m lange Bahn erreicht eine Höhe von 17 m und beschleunigt die Wagen auf 55 km/h. Wagen Naga Bay besitzt sechs einzelne Wagen. In jedem Wagen können vier Personen (zwei Reihen à zwei Personen) Platz nehmen. Weblinks Naga Bay auf der Parkwebsite Naga Bay in der Roller Coaster DataBase
Naga Bay

Naga Bay (tot 2016 Dizz) is een draaiende achtbaan in het Belgische attractiepark Bobbejaanland in Lichtaart en staat in het themagebied Adventure Valley. De achtbaan is ontworpen door Maurer AG en in elkaar gezet door RCS GmbH. De baan is 430 meter lang en bestaat vooral uit Bayern Kurves. De achtbaan bevat 6 treinen waarin steeds 4 mensen kunnen plaatsnemen. De attractie werd in 2011 geopend vanwege het 50 jaar bestaan van het attractiepark. Van Dizz naar Naga Bay Voor het seizoen 2017 werd de achtbaan Dizz bij de Adventure Valley getrokken, het themagebied met onder andere Revolution en The Forbidden Caves. Daarvoor werd de wachtrij verbouwd waardoor de ingang dichter bij de Adventure Valley is en veranderde de naam naar Naga Bay. Ook werd er wat thematisering toegevoegd.
Église Saint-Gilles de Termonde

L'église Saint-Gilles (en néerlandais : Sint-Gillis-Binnenkerk ou kerk Sint-Egidius Intra Muros) est une église de style gothique et néo-baroque située à Termonde, en Belgique, dans la province de Flandre-Orientale. Localisation L'église Saint-Gilles se situe dans la partie sud du centre-ville de Termonde, nettement plus au sud que l'église Notre-Dame, la Grand-Place et l'Hôtel de ville. Elle se dresse à l'angle de la rue de Bruxelles (Brusselsestraat) et de la place des Héros (Heldenplein), à quelques dizaines de mètres de la ruelle qui donne accès au béguinage Saint-Alexis. Historique Les origines L'origine de cette église est un hôpital fondé vers 1214 par Mathilde I de Termonde et consacré à saint Gilles. En 1223, l'hôpital est offert par Mathilde aux Cisterciennes et transformé en abbaye, mais cette abbaye déménage dès 1228 au Zwijvekekouter. L'hôpital Saint-Gilles abandonné devient alors le siège de la nouvelle paroisse, nommée « Saint-Gilles Intra Muros » (Sint-Gillis-Binnenkerk ou Sint-Egidius Intra Muros). L'église gothique La chapelle de l'hôpital devient ensuite probablement trop petite pour la nouvelle paroisse et, au milieu ou durant la seconde moitié du XIIIe siècle, une nouvelle église est construite en style gothique dans les environs immédiats de l'ancien hôpital Saint-Gilles. D'après une gravure figurant dans le recueil Flandria illustrata du poète, philosophe, théologien et historien brabançon Antoine Sandérus, l'église gothique avait une forme de croix latine et possédait une nef unique avec cinq chapelles transversales de chaque côté, une tour de croisée carrée, une sacristie basse et un chœur rectangulaire. En 1444, la ville accorde des subsides pour terminer la tour. La tour, le chœur et la sacristie ont été conservés à ce jour et ont été restaurés en 1866 par l'architecte Edouard Bouwens. L'église de 1781 En 1779-1781, la nef de l'église gothique, devenue trop petite, est remplacée par une triple nef prolongée par un chœur à trois pans. La nouvelle église n'est pas dans l'axe de la tour et l'ancien chœur : en effet, l'église gothique était orientée strictement d'est en ouest, au contraire de la nouvelle l'église qui est orientée du nord-est au sud-ouest. La façade néo-baroque En 1912-1913, les architectes Valentin et Henri Vaerwyck (de Gand) restaurent la nouvelle église en lui donnant une façade monumentale de style néo-baroque tout en conservant le portail du XVIIIe siècle. Classement et restauration L'église fait l'objet d'un classement comme monument historique depuis le 2 juillet 1974 et figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 48079. Elle a fait l'objet de deux restaurations en 1960 et 1984-1988 sous la direction de l'architecte Adrien Bressers. Architecture L'église gothique L'église de 1781 et sa façade néo-baroque Références Articles connexes Termonde Liste des monuments historiques de Termonde Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Flandre-Orientale