NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Petit Séminaire Saint-Joseph

Le Petit Séminaire Saint-Joseph (en néerlandais : Sint-Jozef Klein Seminarie [SJKS]) est une institution catholique d'enseignement secondaire sise à Saint-Nicolas en Flandre orientale (Belgique). Construits au XVIIe siècle comme couvent franciscain, les bâtiments abritèrent le petit séminaire du diocèse de Gand à partir de 1808 jusqu'à la fin du XXe siècle. Histoire La chapelle Saint-Antoine, un saint franciscain, a été construite au XVIIe siècle par les franciscains qui y vécurent jusqu'à la Révolution française. L'intérieur de l'église est de style baroque; il est connu pour ses grandes sculptures de Jan Boeksent. L'église est vendue plus tard à Mgr de Broglie qui convertit l'ancien monastère en un petit séminaire, dédié à Saint Joseph. Beaucoup de prêtres du diocèse de Gand y ont reçu leur première formation ecclésiastique. Pour le centenaire du séminaire le pape Pie X envoya sa bénédiction pontificale en 1908. Aujourd'hui (2017), le séminaire est fermé. Les bâtiments abritent une école secondaire catholique. À la fin du siècle dernier, l'ancien escalier principal a été la proie des flammes. Personnalités Firent une partie de leurs études ecclésiastiques au séminaire Saint-Joseph: Honoré Jozef Coppieters, évêque de Gand. Henri-Charles Lambrecht, évêque de Gand. Oscar Joliet, évêque de Gand. Antoon Stillemans, évêque de Gand. Gustaaf Joos, prêtre du diocèse de Gand et cardinal. Henry Gabriels, évêque d'Ogdensburg. Augustin Van de Vyver, évêque de Richmond. Camil Van Hulse Le bienheureux Édouard Poppe, prêtre du diocèse de Gand Anton van Wilderode Références Liens externes (nl) http://basis.sjks.eu/welkom/ (nl) http://www.sjks.be/ Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Flandre-Orientale Portail du néo-classicisme Portail du catholicisme
Tunnel routier du Cinquantenaire

Le tunnel du Cinquantenaire est un tunnel routier bruxellois, d'une longueur de 607 m, qui passe sous les arcades du Cinquantenaire. Ce tunnel passe au-dessus du tunnel du métro qui relie la station Mérode à la station Schuman. Il existe également un tunnel du Cinquantenaire ferroviaire long de 2 331 m. Localisation des entrées Entrée ouest : 50° 50′ 28″ N, 4° 23′ 26″ E Entrée est : 50° 50′ 21″ N, 4° 23′ 57″ E Voir aussi Liste des tunnels de Bruxelles Liste des tunnels les plus longs par pays Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail des tunnels Portail de Bruxelles Portail des routes
Jubelparktunnel (weg)

De Jubelparktunnel (in het Frans: Tunnel du Cinquantenaire) is een stedelijke tunnel voor het autoverkeer gelegen in de Belgische hoofdstad Brussel. De tunnel ligt in een centrale as onder het Jubelpark en verbindt de Wettunnel met de Tervurenlaan. Tegen 2030 zou de Jubelparksite gerenoveerd worden, met een volledig overkapte tunnel.
Cruysboomkapel

De Cruysboomkapel of Kapel Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes te Laag-Eizer is een betreedbare kapel die zich bevindt aan het kruispunt van de Ballingstraat en de Duisburgsesteenweg. De huidige kapel is 19e-eeuws en is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes. De omlijsting van de ingangspoort is vermoedelijk 18e-eeuws. Boven het koor is een tentdak geplaatst, dat oogt als een laag torentje. Externe link Onroerend erfgoed
Kasteel De Klee

Kasteel De Klee is een kasteeltje te Kuttekoven, een deelgemeente van Tongeren-Borgloon, gelegen aan Kleestraat 20. Het kasteel werd gebouwd van 1904-1907 in eclectische stijl, met een neiging naar neobarok. Opdrachtgeefster was barones Sneyers-d'Attenhoven. Opvallend is het vierkante torentje, voorzien van een ingesnoerde naaldspits. Het bij dit kasteeltje behorende park is een 2 ha grote afsplitsing van het Cleepachthof, een ouder domein waarop eveneens een kasteel heeft gestaan. Het parkje bevat een aantal merkwaardige bomen, maar een moestuin en een waterpartij ontbreken. Externe bronnen Kasteelpark Kasteel
Fonteinhof

Het Fonteinhof is een herenhoeve te Gotem een dorp in de Belgische provincie Limburg. De kern van de hoeve is 17e-eeuws. Oorspronkelijk was de hoeve omgracht, en met de kerk verbonden door de Lindedreef, die nog steeds aanwezig is, evenals de (tegenwoordig droge) gracht. Naar verluidt zou hier in 1940 de productie van fruitsap door Looza zijn begonnen (de officiële geschiedenis van het merk begint in 1947). De gebouwen zijn gegroepeerd rond een rechthoekig erf met mestvaalt. Het poortgebouw heeft een 17e-eeuwse kern, en werd verbouwd in 1746 of 1729, getuige een gevelsteen. Ook is er een pachterswoning en een woongedeelte met een kern uit de 17e eeuw. Hier zijn ook muurankers uit deze tijd te vinden. Van recenter datum zijn de bedrijfsgebouwen en de stallen. Externe link Onroerend erfgoed
Graethemkapel

De Graethemkapel is een kapel in de Belgische gemeente Borgloon. Anno 2025 is hier een gedeelte van het museum GRAAF ondergebracht. Een ander gedeelte bevindt zich in de vlakbijgelegen neogotische Rusthuis- en begijnhofkapel. Lange tijd ging men er vanuit dat hier graaf Lodewijk I van Loon en zijn vrouw Agnes van Metz werden begraven, maar de skeletten in de Graethemkapel bleken niet van hen te zijn. Grafstenen die hun namen dragen zijn er wel. Geschiedenis Deze van oorsprong romaanse kapel werd in de 12e eeuw gesticht door de Johannieters, die hier een hospitaal hadden. Oorspronkelijk was het een kleine zaalkerk, uitgebreid begin 13e eeuw met een noordelijke zijbeuk. Omstreeks 1258 werd er op deze site ook een begijnhof gesticht. Ook de begijnen maakten van de kapel gebruik. Omstreeks 1300 werd de kapel vergroot in gotische stijl. Omstreeks 1606 werden de zijbeuken afgebroken. Nadat de kapel in 1654 door de troepen van Karel IV van Lotharingen was verwoest, werd de koorapsis afgebroken en de triomfboog gedicht. De aldus ontstane nieuwe oostmuur werd met stucwerk versierd. Van 1909-1912 werd in het verlengde van de oude kapel een neogotische kapel, de Rusthuis- en begijnhofkapel gebouwd naar ontwerp van Pierre Langerock. Restauraties vonden plaats in 1912 en 1975. Enkele 18e- en 19e-eeuwse toevoegingen werden hierbij verwijderd. Ook in 1993 vonden werkzaamheden plaats, waarbij de buitenmuren geel gesausd werden. Galerij
Sint-Jan-de-Doperkerk (Kuttekoven)

De Sint-Jan-de-Doperkerk is de parochiekerk van Kuttekoven, gelegen aan de Kuttekovenstraat. Geschiedenis Op de plaats van deze kerk, op een hoogte, stond ooit een Romaans kerkgebouw. De toren, uit de eerste helft van de 13e eeuw, is behouden gebleven. Van 1797-1802, de beloken tijd, was de kerk gesloten, en in 1799 werd het meubilair publiekelijk verkocht, maar de koper schonk het direct terug aan de kerk. In 1840 werd de oude kerk als bouwvallig aangemerkt en een nieuwe, neoclassicistische, kerk werd gebouwd, welke in 1850 werd ingewijd. In 1862 werd de torenspits herbouwd en ook werd een nieuw ingangsportaal in de toren aangebracht. In 1909 en 1956 vonden opnieuw restauraties plaats. Nadat de kerk niet meer in gebruik was, werden er kunsttentoonstellingen in georganiseerd. In 2021 werd de kerk verkocht aan een vastgoedmakelaar die er een stilteplek en rustpunt voor de dorpsbewoners en voorbijgangers wil van maken. Gebouw De vierkante toren is gebouwd in silex en is vrijwel blind. De bovenste geleding is van mergelsteen en iets jonger. Deze heeft galmgaten in de vorm van rondboogbifora's. De toren wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits. Het portaal uit 1862 is neoclassicistisch. De kerk heeft een eenbeukig schip, gebouwd in baksteen. Het heeft rondboogvensters die met mergelsteen zijn omlijst. Meubilair De meeste kerkmeubelen zijn uit de tijd van omstreeks de bouw van de kerk: 1840 of iets later. Er is ook een kerkbank voor de eigenaars van Kasteel de Klee. De biechtstoel is uit de 18e eeuw. Op het kerkhof zijn enkele 17e-eeuwse grafkruisen te vinden. Externe link Onroerend erfgoed
Sint-Jozefkerk (Rijkel)

De Sint-Jozefkerk is de parochiekerk van Rijkel, gelegen aan de Dionysius van Leeuwenstraat. Geschiedenis Aan de overzijde van de straat, vlak bij het kasteel, bevond zich de oorspronkelijke kerk. In 1743 werd gemeld dat dit bouwwerk in slechte staat verkeerde en dat ook de toren vervallen was. In 1804 werd op de plaats van de oude kerk een nieuwe gebouwd, die in 1879 nog vergroot werd. In 1910 werd op de huidige plaats een nieuwe kerk gebouwd, die ontworpen is door Joseph François Piscador. In 1923 werd de kerk nog vergroot. Gebouw Het betreft een eenbeukige, neogotische kruiskerk, opgetrokken in helderrode baksteen. De bescheiden vierkante toren bevindt zich aan de noordzijde, tussen het transept en het koor. Deze toren heeft vijf geledingen en overhoeks geplaatste steunberen. Ze wordt gedekt door een tentdak. Interieur Tot de beelden die de kerk bezit behoren een Sint-Eutropia (één der Heilige Drie Gezusters) in gepolychromeerd hout (omstreeks 1525) en een Sint-Rochus (ongeveer 1700). Er is een reliekhouder die relieken van de Heilige Drie Gezusters bevat, waarnaar bedevaarten worden gehouden. Muurschilderingen door Gabor Balogh (1925) beelden onder meer de marteldood van Eutropia uit. Het marmeren hoofdaltaar (1924) werd vervaardigd door Mouffart. De zijaltaren, uit het eerste kwart van de 18e eeuw, zijn afkomstig uit de Abdij van Andenne. Ook is er een 18e-eeuwse biechtstoel in rococostijl. Het hardstenen wijwatervat met masker is vermoedelijk afkomstig van een 13e-eeuws doopvont. De glas-in-loodramen in het koor zijn van de hand van Roger Daniëls en werden in 1954 aangebracht. Aan het kerkhof bevindt zich de Eutropiaput, een ronde bakstenen waterput, afgedekt door een bakstenen koepel. Op het kerkhof vindt men nog een hardstenen grafkruis uit 1665. Aan de buitengevel werd een gedenkplaat voor Dionysius van Leeuwen geplaatst. Externe links Onroerend erfgoed Eutropiaput Kerken in Vlaanderen
Kapel van Onze-Lieve-Heer van de Kouden Steen en Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeën

De Kapel van Onze-Lieve-Heer van de Kouden Steen en Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeën is een betreedbare kapel in Borgloon, die zich bevindt aan de Kortestraat. Oorspronkelijk stond hier een kapel die eigendom was van de rederijkerskamer De Goutbloeme. De huidige kapel stamt uit ongeveer 1850. Het is een eenvoudig gepleisterd gebouwtje onder zadeldak, getooid met een dakruiter. Boven de voordeur bevond zich een gepolychromeerd houten beeldje, dat Christus op de koude steen voorstelde. Daarboven wordt op een houten bord meegedeeld: Hier vereert men Onzen Lieven Heer van den kouden steen en Onze Lieve Vrouw der zeven weeën. De kapel bezit een 17e-eeuws gepolychromeerd beeldje van Christus op de koude steen. Ook zijn er enkele laatgotische beelden uit omstreeks 1500, te weten: Een piëta, toegeschreven aan de Meester van de Calvarie van Fize-le-Marsal; een engel met kelk en boek; Sint-Gertrudis. Alle beelden zijn in gepolychromeerd hout. Externe link Onroerend erfgoed
Kerkhofkapel (Guigoven)

De Kerkhofkapel is een kapel op het kerkhof van Guigoven, dat is gelegen aan de Kasteelstraat. De kapel werd in 1880 opgericht op de plaats van het koor van de bouwvallige, vroegere dorpskerk, die dateerde van rond 1200. De oude kerk waarrond vroeger de dorpskom lag, werd afgebroken en vanaf 1850 werd er meer westwaarts een nieuwe kerk gebouwd en verschoof ook de dorpskom, zie Sint-Quintinuskerk. Het eenvoudige, neogotische, bakstenen gebouwtje bevat een aantal oude grafstenen en grafkruisen, afkomstig uit de oude kerk. Het betreft grafmonumenten voor diverse Heren en Vrouwen van Guigoven. Het betreft Hendrik van Guigoven († 1346), Jan van Printhagen († 1519) en zijn twee echtgenotes: Catharina van Grevenbroek en Clara van Stevoort. Ook: Clara van Printhagen († 1623), François-Théodore de Blanckart († 1653) en Maria van Cortenbach († 1624). Voorts nog enkele 17e- en 18e-eeuwse grafkruisen, onder meer van enkele pastoors. Buiten de kapel zijn nog de overblijfsels te vinden van de grafstenen van Jan van Opleeuw († 1296) en Anna van Guigoven (ongeveer 1500). Boven de ingang is er een stenen kop ingemetseld, mogelijk een Apollokop van Romeinse oorsprong, afkomstig uit de vroegere, afgebroken parochiekerk. Volgens de overlevering bestond er tot in de 19e eeuw een gebruik waarbij communicanten stenen naar dat afgodsbeeld gooiden om het heidendom af te zweren. Externe link Onroerend erfgoed
Kapel Schaberg

Kapel Schaberg (ook: Kapel Onze-Lieve-Vrouw van Smarten) is een betreedbare kapel die zich bevindt aan de Tongersesteenweg te Borgloon in de Belgische provincie Limburg. De kapel is al oud. Muurankers geven het jaartal 1606 weer, maar deze muurankers zijn bij een recente restauratie aangebracht. Het gebouwtje onder zadeldak heeft vakwerk in de voor- en achtergevel, gevuld met baksteen. Op de ankerbalk werd de inscriptie AVE M X SCHABERS X PCI aangebracht, maar de ijzeren letters Bid voor de ziel van Johannes Schabergs werden na 1980 verwijderd. Aan de linkerzijde van de kapel bevinden zich drie linden. De kapel werd gerestaureerd van 1974-1975 en ze werd in 1980, samen met de lindebomen en een 19e-eeuws huis als beschermd stadsgezicht geklasseerd. Kunstschatten De kapel bezit een aantal kunstschatten, te weten: een eiken beeld uit omstreeks 1500, voorstellende een engel met kelk en boek; een eiken Sint-Gertrudisbeeld uit de 17e eeuw; een begin-16e-eeuwse piëta; een beeld van Sint-Antonius van Padua (17e eeuw); een beeld van Sint-Antonius Abt, eveneens uit de 17e eeuw; een 18e eeus Sint-Rochusbeeld. Ook zijn er 17e of 18e-eeuwse reliekarmen van de heiligen Marcellus en Clara. De eiken kerkbank is van omstreeks 1800. Externe bron Onroerend erfgoed
Schloss Ursel

Schloss Ursel (Niederländisch: Kasteel van Hingene, auch bekannt als das Kasteel d'Ursel) war die private Sommerresidenz der Herzöge von Ursel in Hingene in der Gemeinde Bornem in der Provinz Antwerpen. Heute ist es Staatseigentum und der Öffentlichkeit zugänglich. Geschichte Der erste Bewohner war Diederik van Werve (1519–1598). Seine Nachfahren verkauften das Schloss an Conrad III Schetz in 1608. Das Anwesen wurde die Sommerresidenz der Familie von Ursel. Die Herzöge von Ursel und deren Familien wohnten dort für 350 Jahre. Sein originales Aussehen ist in der Flandria Illustrata abgebildet. Ein berühmter Bewohner war Conrard-Albert, erster Herzog von Ursel (1665–1738). Sein Sohn Karl II. Herzog von Ursel beauftragte Giovanni Niccolò Servandoni (1695–1766) mit der klassizistischen Neugestaltung des Familienanwesens. Die Front wurde wie bei einem Palast symmetrisch gestaltet. Der Herzog empfing wichtige Adelige, wie Johann von Zinzendorf und Pottendorf (1739–1813) und Joseph de Ferraris. Während des 18. Jahrhunderts war das Schloss für Bankette und Bälle bekannt. Hochzeiten der Familie wurden mit dem ganzen Ort gefeiert und die Familie war in der Bevölkerung angesehen. Am 10. August 1876 besuchten die Queen, der Herzog und die Herzogin von Sachsen das Schloss und den Ort Hingene. 1894 besuchte Prinz Albert und sein Schwager der Prinz von Hohenzollern das Schloss. Um 1970 wurde das Schloss von Henri VIII. Herzog von Ursel an die Gemeinde verkauft. Das Inventar wurde nicht verkauft. Das Familienarchiv wurde dem Nationalarchiv in Brüssel übergeben. Im Jahr 1994 wurde die Provinz Antwerpen Besitzer des Schlosses und das Anwesen wurde im Zustand des 17. Jahrhunderts restauriert. Der jetzige Herzog von Ursel übergab einen wichtigen Teil der herzoglichen Sammlung als private Leihgabe für die Ausstattung der Räume. Weblinks De Vlieger-De Wilde, Koen: Het kasteel d’Ursel in Hingene: van “maison de plaisance” tot hertogelijke “lieu de memoire”? www.kasteeldursel.be/ Einzelnachweise
D'Ursel Castle

D'Ursel Castle (Dutch: Kasteel van Hingene, also known as the Kasteel d'Ursel) used to be the private summer residence of the Duke of Ursel in Hingene in the municipality of Bornem, province of Antwerp, Belgium. Today it is property of the State, and opened to the public. History The first resident was Diederik van de Werve (1519-1598), his descendants sold it to Conrad III Schetz in 1608. The estate became the summer residence of the House of Ursel. The Dukes of Ursel and their family resided for 350 years on the estate. Its original view can be seen in the Flandria Illustrata. A famous resident was Conrard-Albert, first Duke of Ursel (1665-1738). His son, Charles, 2nd Duke d'Ursel asked Giovanni Niccolò Servandoni (1695-1766) to redesign the family estate. The front was made symmetric like a palace. The duke received important noblemen here, such as Johan von Sinzendorf und Pottendorf (1739-1813) and Joseph de Ferraris. During the 18th century the castle was known for banquets and balls. Marriages in the family were celebrated by the whole village, the dukes usually being well regarded locally. On 10 augusti 1876 the Queen and the Duke and Duchess of Saxony visited the castle and the town of Hignene. In 1894 Prince Albert and his brother in law, the Prince of Hohenzollern visited the castle. Around 1960 the castle was sold by Henri, 8th Duke d'Ursel, the furniture, family archives and contents of the library were removed from the castle. The House of Ursel left the town, and chose to reside henceforth in Brussels. In 1994 the province of Antwerp obtained ownership and restored the estate to its 17th century state. The current Duke of Ursel gave an important part of private ducal Collection in private loan (Commodate), to be put on exhibition in the rooms of the estate. References External links www.kasteeldursel.be/ See also List of castles in Belgium
Château d'Ursel

Le château d'Ursel (en néerlandais : Kasteel d'Ursel), également connu sous le nom de château de Hingene, est un château situé à Hingene, dans la commune belge de Bornem. Historique Le domaine de Hingene est devenu la possession de Conrad Schetz en 1608, qui l'a transformé en maison de plaisance. En 1761-1765, son arrière-petit-fils, devenu par la suite le duc Charles d'Ursel de la maison d'Ursel, fait rénover le château par Giovanni Niccolò Servandoni dans sa forme néoclassique actuelle . Pendant plus de 350 ans, le château est la résidence de campagne du duc d'Ursel et de sa famille, tandis que leur résidence principale (nl) se situe à Bruxelles. Racheté par la commune de Hingene, le château est inhabité depuis 1973. À la suite de la fusion des communes de 1977, il est passé aux mains de la commune de Bornem. Dans les années 1980, des festivités sont organisées au château, les Kasteelfeesten. Il obtient le statut de monument protégé le 10 juillet 1984. Le château est racheté en 1994 par la province d'Anvers, qui l'a restauré. En 2018, l'ancien atelier de peinture de la duchesse Antonine De Mun (1849-1931) a fait l'objet d'une restauration en profondeur. Description Entouré d'un jardin à l'anglaise, le château dispose également d'un centre d'hébergement pour les jeunes et d'un pavillon de chasse sur l'Escaut, nommé De Notelaer (nl). Dans la culture En 1965, le drame télévisé De Grafbewachter, réalisé par Harry Kümel, a été tourné sur le domaine d'Hingene. Galerie Source (nl) Joke Bungeneers en Koen De Vlieger-De Wilde, Zomers in Hingene. Het kasteel d'Ursel en zijn bewoners, 2012, (ISBN 9789058268747) Voir aussi Articles connexes Liste des châteaux belges par région Maison d'Ursel Liens externes (nl) Site officiel Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Ressource relative au spectacle : Kunstenpunt Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Kasteel d'Ursel » (voir la liste des auteurs). Portail des châteaux Portail d'Anvers et de sa province
Sint-Vedastuskerk (Hoepertingen)

De Sint-Vedastuskerk is de parochiekerk van Hoepertingen, gelegen tussen Vedastusstraat en de Kasteelstraat. Geschiedenis De toren is Romaans, uit de 11e-12e eeuw. Mogelijk maakte deze toren onderdeel uit van een preromaanse zaalkerk, die in de 14e-15e eeuw werd vervangen door een gotische kerk. In 1788 werd de kerk uitgebreid met twee zij-beuken naar een classicistische kerk, waarbij het gotisch koor behouden bleef. In de eerste helft van de 13e eeuw kwam het patronaatsrecht en het tiendrecht van de parochie in handen van de Abdij van Herkenrode en het was een abdis van deze abdij, Augustina van Hamme, die het initiatief tot de bouw van de classicistische kerk nam. Gebouw De voorgebouwde Romaanse toren heeft twee geledingen en is gebouwd in silex met fragmenten van ijzerzandsteen. De bakstenen steunberen zijn later toegevoegd. De toren wordt gedekt door een hoge ingesnoerde naaldspits. Het schip is een driebeukige pseudobasiliek en is gebouwd in baksteen. Boven de hoofdingang in de zuidgevel werd de wapenspreuk van de abdis, regique deoque, aangebracht. Het gotisch koor is opgetrokken in mergelsteen. Interieur Het interieur is bepleisterd en overwelfd met een tongewelf. Het hoofdaltaar heeft een origineel 17e-eeuws altaarschilderij uit het atelier van Jacques (Jacob) Jordaens, voorstellende De visitatie of "Maria bezoekt haar nicht Elisabeth". In het zijaltaar aan de zuidkant staat een altaarschilderij uit 1665 van Blasius die een kind tot leven wekt, met het opschrift: M. Strauven inventor et pincit. Van de beelden kunnen worden genoemd: Een laatgotische Sint-Anna met Maria (omstreeks 1525), een Engelbewaarder (1744), en een laatgotische houten Christus aan het Kruis (1540). Het hoofdaltaar is uit de eerste helft van de 18e eeuw en heeft een beeldengroep van de Heilige Drievuldigheid op het fronton. In de noorderzijbeuk is een 18e-eeuws portiekaltaar met een processiemadonna. Ook is er een 17e-eeuwse biechtstoel en zijn er enkele meubelen uit later tijd. Het doopvont uit omstreeks 1540 draagt kenmerken van de Luikse renaissance. Het orgel werd in 1855 gebouwd door Clerinx. Twee grafzerken in blauwe steen: pastoor Henricus (+ 1313) en pastoor Nicholaus De Hoichim (+ 1350) Een fragment van de romaanse doopvont die eerder in de kapel van St-Job ondergebracht werd en vroeger gestationeerd was in het Grand Curtius te Luik staat sinds eind april 2024 achteraan de kerk opgesteld. Externe links Onroerend erfgoed Kerken in Vlaanderen
Sint-Vedastuskerk (Menen)

De Sint-Vedastuskerk bevindt zich in Menen (West-Vlaanderen, België). Geschiedenis De Sint-Vedastuskerk is genoemd naar Vedastus, de bisschop van Atrecht (Arras) die een beer versloeg. De kerk staat er in haar huidige vorm sedert 1820 maar waarschijnlijk stond er al een kapel ten tijde van de heren van Menen, een burchtkapel. De kapel werd daarna de parochiekerk van de prille nederzetting. De oudste bronnen over het altaar van Menen dateren van het jaar 1087. Het oudste deel van de huidige kerk dateert dan weer uit het midden van de 15de eeuw. Het is de onderbouw van de toren. De steen van de onderbouw is Balegemse kalksteen. De stijl van de huidige kerk is sober classicistisch. De voorgevel doet denken aan een Griekse tempel. In een nis in de voorgevel staan naast Sint-Vedastus met de beer ook nog Sint-Rochus – met de hond- en een fraai beeld van Sint-Jan de Doper. Binnen de kerk zien we onmiddellijk een schilderij met Sint-Vedastus. Het kerkinterieur bevat verschillende mooie stukken: er zijn twee opvallende gebeeldhouwde bidbanken, en rechts in een zijkapel staat een houten beeld van Sint-Jan de Doper. Het schip van de kerk heeft drie beuken. De gewelven zijn tonggewelven die op zuilen rusten en het hele schip zit onder één dak.