NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Église Saint-Sauveur de Hakendover

L'église Saint-Sauveur (Heilige Verlosserkerk ou Goddelijke Zaligmakerkerk en néerlandais) est une église de styles roman et gothique située sur le territoire de Hakendover, village de la ville belge de Tirlemont, dans la province du Brabant flamand. Localisation L'église se dresse à l'intersection de la Hakendoverstraat (rue de Hakendover) et du Processieweg (chemin de la Procession), au cœur du village de Hakendover situé à environ 4 km à l'est du centre de Tirlemont. Historique L'église Saint-Sauveur de Hakendover résulte de plusieurs campagnes de construction allant du XIIe siècle au XVIIIe siècle : la partie la plus ancienne est constituée de la tour et de la nef romanes édifiées au XIIe siècle ; la croisée du transept et une partie du croisillon sud sont de style gothique et datent du milieu du XIIIe siècle ; le chœur gothique date du XVe siècle, époque à laquelle le croisillon méridional est partiellement rebâti. L'église fait depuis le 19 avril 1937 l'objet d'un classement comme monument historique de la Région flamande sous la référence 43084. Littérature Une histoire légendaire de la fondation de l'église a été décrite par Charles De Coster dans Trois Sœurs (qui fait partie des Légendes flamandes). Références Articles connexes Hakendover Tirlemont Liste des monuments historiques de Tirlemont Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Église Saint-Martin de Lennik-Saint-Martin

L'église Saint-Martin (Sint-Martinuskerk en néerlandais) est une église de style gothique située à Lennik-Saint-Martin, section de la commune belge de Lennik, dans le Pajottenland en Brabant flamand. Historique Construction L'édifice primitif était une église romane datant du XIe siècle. Durant la seconde moitié du XIIIe siècle, la travée orientale du chœur fut édifiée en style de transition. Furent ensuite édifiés en style gothique le transept (milieu du XIVe siècle), la tour occidentale (début du XVe siècle) et le vaisseau (XVe siècle). Rénovations L'église subit une restauration radicale en 1907 par l'architecte Barbier ainsi qu'une restauration ultérieure en 2012-2013. Classement L'édifice fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 25 mars 1938 et figure à l'Inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 39986. Architecture Articles connexes Lennik Lennik-Saint-Martin Liste des monuments historiques de Lennik Église Saint-Quentin de Lennik-Saint-Quentin Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Martinuskerk (Sint-Martens-Lennik)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Lennik behorende plaats Sint-Martens-Lennik, gelegen aan het Dorp. Geschiedenis Onder meer in de noordmuur van het schip zijn restanten van een 11e-eeuwse romaanse kerk behouden gebleven. Ook de westelijke traveeën van het koor zijn romaans. De oostelijke travee van het koor stamt uit de 2e helft van de 13e eeuw in laatromaans/vroeggotische stijl. Het transept is in het midden van de 14e eeuw gebouwd. In de 15e eeuw volgde de westtoren met het traptorentje. In 1907 vond een ingrijpende restauratie plaats. Gebouw Deze driebeukige kerk werd opgetrokken in zandsteen en heeft een zware, voorgebouwde toren. De zuidelijke beuk heeft enkele dwarskapellen. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur Op een pilaar zijn sporen van een muurschildering te zien. Er is een 16e-eeuws schilderij Graflegging. Een drieluik van 1617, toegeschreven aan Abraham Teniers, toont de Opdracht van Jezus in de Tempel geflankeerd door enerzijds de Verzoeking van Sint-Antonius en anderzijds Sint-Paulus en Sint-Antonius Abt. De kerk heeft een 16e-eeuws Sint-Martinusbeeld en een beeld uit 1782 van dezelfde heilige. De preekstoel van 1667 is in barokstijl en de biechtstoelen dateren van omstreeks dezelfde tijd. Het 16e-eeuws doopvont is in renaissancestijl. De kerk bezit enkele grafstenen uit de 15e tot en met de 18e eeuw.
Église Notre-Dame de Gaasbeek

L'église Notre-Dame (parochiekerk Onze-Lieve-Vrouw en néerlandais) est une église catholique située à Gaasbeek, village de la commune belge de Lennik, dans le Pajottenland (le pays des paillotes) en Brabant flamand. Historique Classement L'édifice fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 13 janvier 1943 et figure à l'Inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 39926. Architecture Articles connexes Lennik Gaasbeek Liste des monuments historiques de Lennik Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Gaasbeek)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Lennik behorende plaats Gaasbeek, gelegen aan de Donkerstraat. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen kruiskerk in voornamelijk laatgotische stijl. Er is een fraai versierde westgevel. De transeptarmen zijn ongelijk, de zuidarm springt nauwelijks uit. Het brede middenschip en de noordbeuk zijn 16e-eeuws. In de 18e eeuw werd de zuidbeuk bijgebouwd en werd ook de noordbeuk aangepast. Het driezijdig afgesloten koor is 16e-eeuws. De kerk heeft een met leien bedekte vieringtoren. De zuidelijke sacristie is van 1779 en de noordelijke is van 1951. De kerk is omringd door een kerkhof. Interieur Het kerkmeubilair is hoofdzakelijk 18e-eeuws en ook zijn er 17e-eeuwse voorwerpen. Het orgel, van 1823, is in empirestijl en werd ontworpen door Van Peteghem. Er is een barok hoofdaltaar van 1740, een rechterzijaltaar van 1630 en een linkerzijaltaar van 1739. De lambrisering en het koorgestoelte is van 1747. De preekstoel is van 1739, een biechtstoel in rococostijl is van 1770 en er zijn relikwiekasten van 1747. Het arduinen doopvont is 17e-eeuws.
Église Saint-Barthélemy de Zétrud-Lumay

L'église Saint-Barthélemy est une église d'origine romane située à Zétrud-Lumay, section de la ville belge de Jodoigne, en Brabant wallon. Lieu de culte de la paroisse de Zétrud-Lumay, l'église est classée au patrimoine immobilier de Wallonie. Localisation L'église se dresse le long de la chaussée de Tirlemont, à environ 1 km au nord-est du village de Zétrud-Lumay et 5 km au nord-est de Jodoigne. Elle se situe à 500 m au sud de la chapelle Notre-Dame-de-Bon-Secours de Zétrud-Lumay. Historique L'église fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques depuis le 30 novembre 1960 sous la référence 25048-CLT-0015-01. Architecture Références Annexes Articles connexes Chapelle Notre-Dame-de-Bon-Secours de Zétrud-Lumay Liens externes Inventaire du Patrimoine de la Région wallonne: Inventaire no 53053-INV-0604-02 Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du Brabant wallon Portail de la protection du patrimoine
Église Saint-Remacle de Verviers

L’église Saint-Remacle est un édifice religieux catholique de style ‘basilique romaine’ sis sur la place Saint-Remacle, à Verviers (Belgique). Il fut édifié au début du XIXe siècle à une époque où la ville de Verviers connaissait une période de prospérité due au travail de la laine et du textile. Peu fréquentée aujourd’hui, bien que paroisse, elle n’est plus ouverte que pour les grandes fêtes et manifestations religieuses. Elle fait partie de l'unité pastorale Val de Vesdre. Histoire Le délabrement de l'ancienne église Saint-Remacle construite au XVe siècle et située Thier-Mère-Dieu, avait déjà entrainé l'interdiction d'y célébrer des cultes, en cette raison on songeait d'abord de construire une nouvelle église à l'emplacement de l'ancienne. La ville de Verviers se développant rapidement, une église fut édifiée, avec la création d’une nouvelle paroisse. Les industriels catholiques de l’époque veulent en faire un bâtiment de prestige et contribuent généreusement à son édification. Comme tous les bâtiments publics civils construits à Verviers au XIXe siècle, l’église reflète la prospérité de la ville liée au travail de la laine. Parmi les donateurs, Édouard et Raymond de Biolley ont largement contribué à l’édification du bâtiment. Cela se manifeste par la présence, au pied de la chaire de vérité, d’une sculpture représentant Saint Raymond et Saint Édouard (saints patrons des donateurs) présentant le plan de l’église à Saint Remacle comme pour lui demander son approbation. Patrimoine Dans le sanctuaire, un imposant maître-autel en marbre est entouré de quatre statues de grande dimension représentant les traditionnels ‘grands’ Pères de l’Église : Ambroise de Milan, Augustin d'Hippone, Grégoire le Grand et Jérôme. Stalles et chaire de vérité sont en chêne massif sculpté. Au pied de la chaire, une scène avec un ensemble des trois saints, Édouard, Raymond et Remacle, comme expliqué ci-dessus. Une statue de saint Remacle datant de 1693 se trouve derrière la chaire de vérité. La statue de saint Sévère, patron des tisserands, se trouve adossée au pilier soutenant le jubé. Sa présence s’explique du fait que l’église Saint-Remacle est d’une manière particulière l’église des travailleurs du textile. Notes et références Liens externes Site de l'unité pastorale Jean XXIII Val de Vesdre Comité Culturel Saint-Remacle Verviers Églises ouvertes Portail de l’architecture chrétienne Portail de la province de Liège
Sint-Remacluskerk (Verviers)

De Sint-Remacluskerk (Église Saint-Remacle) is een rooms-katholieke parochiekerk in de Belgische stad Verviers, gelegen aan de Place Saint-Remacle. De kerk is gewijd aan de heilige Remaclus. Het neoclassicistisch bouwwerk behoort tot het beschermd onroerend erfgoed in Wallonië. Geschiedenis De parochie van Sint-Remaclus dateert uit het begin van de 9e eeuw. De abdij van Stavelot bezat vanouds het collatierecht, het recht om de pastoor te benoemen. Tot in de 19e eeuw was de Sint-Remaclusparochie de enige parochie van Verviers. De oude kerk bevond zich aan de Markt (Marché) nabij het stadhuis. Het was een 15e-eeuwse kerk die in de 17e eeuw nog gerestaureerd werd, maar ondertussen in slechte staat verkeerde. Het driebeukige pseudobasilicale bouwwerk had een halfingebouwde vierkante toren, gedekt door een tentdak. Het was vanwege de onveiligheid zelfs niet meer toegestaan om er erediensten te houden. Er werden plannen ontvouwd om een nieuwe kerk op de plaats van de oude te bouwen, maar deze werden eerst door politieke verwikkelingen, zoals de Belgische Revolutie, vertraagd, terwijl er ook een strijd zich afspeelde tussen voor- en tegenstanders van een kerk op de oude plaats. Uiteindelijk bood de textielfabrikant Raymond de Biolley een stuk grond aan waarop de kerk zou worden gebouwd. Het oorspronkelijke ontwerp voor de nieuwe kerk was van Johann Peter Cremer, architect en bouwkundig inspecteur te Aken. Cremers ontwerp werd herzien door de Parijse architect Louis Hippolyte Lebas. De uitvoering stond onder leiding van de plaatselijke bouwmeesters Jacques en Auguste Marie Viroux. De eerstesteenlegging vond plaats op 22 september 1834. De oude kerk werd in 1839 ontwijd en ingericht als wolmagazijn voor de industrieel Raymond de Biolley. In 1882 werd het gebouw gesloopt. Ondertussen was de nieuwe kerk, waaraan van 1834-1838 gebouwd werd, gereed gekomen. Deze was gebouwd aan de toenmalige oostrand van de stad. Het waren Edouard en Raymond De Biolley die, gezien de industriële ontwikkeling van de stad, de bouw van deze monumentale kerk sterk hebben gestimuleerd. De kerkwijding vond plaats op 8 oktober 1838. Gebouw Het betreft een streng neoclassicistisch bouwwerk met een monumentale voorgebouwde toren. De voorgevel en de toren zijn uitgevoerd in witte kalksteen. Het achterliggende driebeukige schip is opgetrokken in baksteen, met kalkstenen omlijstingen. Het interieur van de kerk is monumentaal van opzet. Het is voorzien van een cassetteplafond en van Toscaanse pilaren. De altaren zijn van 1669 en 1775. Het hoofdaltaar wordt omgeven door de beelden van de vier kerkleraren. De preekstoel heeft aan de voet de beelden van Sint-Eduard en Sint-Raymundus, de beschermheiligen van de reeds genoemde begunstigers van de kerk. Zij bieden aan Sint-Remaclus het ontwerp van de kerk aan. Achter de preekstoel bevinct zich een beeld van Sint-Remaclus, van 1693. Bij het doksaal is ook een beeltenis van Sint-Severinus te vinden, welke schutspatroon van de wevers is. Dit refereert aan de belangrijke wolindustrie, waar ook deze kerk uit voortgekomen is.
Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaartkerk (Lummen)

De Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaartkerk is een neoromaanse kerk in de Limburgse gemeente Lummen. De kerk, gelegen in de Kerkstraat, werd als driebeukige kruisbasiliek gebouwd van 1870 tot 1872. Het gebouw is een ontwerp van architect Herman Jaminé en staat op de plaats waar oorspronkelijk een gotische kerk stond. In de kerk vindt men een romaanse doopvont uit de 12e eeuw en een massief koperen lezenaar met een voetstuk uit wit carraramarmer (1642). De neoromaanse beschildering bleef slechts deels bewaard, de glasramen dateren van 1911 en 1913. Het orgel in de kerk is sinds 2004 beschermd als monument. De toren en de voorgevel van de kerk werden in 1993 gerenoveerd. Naast de kerk bevindt zich de beschermde Grafkapel Van Willigen-Glavany.
Kerkhof van Reningelst

Het Kerkhof van Reningelst is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Reningelst, een deelgemeente van Poperinge. Het kerkhof ligt rond de Sint-Vedastuskerk in het centrum van het dorp. Britse oorlogsgraven Op het kerkhof lggen 3 Britse militaire graven met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Een ervan wordt herdacht met een Special Memorial omdat zijn graf niet meer gelokaliseerd kon worden. De graven liggen aan de oostzijde achter de kerk en worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission waar ze geregistreerd staan als Reningelst Churchyard. Aansluitend aan dit kerkhof werd een uitbreiding met militaire graven aangelegd dat bij de CWGC als Reninghelst Churchyard Extension geregistreerd staat. Reningelst was tijdens de hele oorlog in Britse handen. Het lag op veilige afstand van het front en was dus geschikt om als standplaats van Field Ambulances (veldhospitalen) te dienen. Het kerkhof en de uitbreiding werden gebruikt van maart tot november 1915, daarna werden de slachtoffers begraven op de Reninghelst New Military Cemetery, gelegen in hetzelfde dorp.
Tyne Cot Memorial

Het Tyne Cot Memorial is een gedenkmuur, gelegen aan de noordoostzijde van de Tyne Cot Cemetery in het Belgische dorp Passendale. Het is opgericht ter herdenking van de bijna 35.000 slachtoffers uit de Eerste Wereldoorlog die na 15 augustus 1917 in de Ieperboog gesneuveld zijn en geen gekend graf hebben. Zij stierven voornamelijk tijdens de Derde Slag om Ieper en het Duitse lenteoffensief van 1918. Geschiedenis Het ontwerp is van Herbert Baker en bestaat uit een 150 m lange boogvormige muur opgebouwd met silex stenen en aan de uiteinden begrensd door een natuurstenen paviljoen afgewerkt met een koepelvormig dak. Deze gebouwen staan – net zoals het Cross of Sacrifice - op Duitse betonnen versterkingen gebouwd. De muur werd afgewerkt met kunstwerken van de beeldhouwers F.V. Blundstone en Joseph Armitage. Aan de buitenzijde achter de muur bevinden zich twee rotondes en aan de noordelijke en zuidelijke uiteinden een halfcirkelvormige apsis. Aan de hele constructie hangen panelen in Portlandsteen waarop de namen van de vermisten gegraveerd zijn. Boven de panelen staat de volgende tekst gegraveerd: "1914 - HERE ARE RECORDED THE NAMES OF OFFICERS AND MEN OF THE ARMIES OF THE BRITISH EMPIRE WHO FELL IN YPRES SALIENT, BUT TO WHOM THE FORTUNE OF WAR DENIED THE KNOWN AND HONOURED BURIAL GIVEN TO THEIR COMRADES IN DEATH - 1918". Het monument wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. In het midden van de muur is een halfcirkelvormige apsis gebouwd waarin eveneens op panelen de namen gegraveerd staan van de bijna 1.200 Nieuw-Zeelandse vermisten. Dit is een van de acht memorials voor de gesneuvelde Nieuw-Zeelanders aan het westfront. Het memorial werd onthuld op 20 juni 1927 door Sir Gilbert Dyett. In België zijn er nog 2 Memorial to the Missing: de Menenpoort in Ieper en Ploegsteert Memorial in Ploegsteert. Daarnaast zijn er nog 2 New Zealand Memorial to the Missing: de Buttes New British Cemetery (N.Z.) Memorial, Polygon Wood in Zonnebeke en Messines Ridge (New Zealand) Memorial in Mesen. In 2002 werd de herdenkingsmuur samen met de begraafplaats als monument beschermd. Bijzondere onderscheidingen Philip Eric Bent, luitenant-kolonel bij het Leicestershire Regiment, werd onderscheiden met het Victoria Cross en de Distinguished Service Order (VC, DSO). Ernest Seaman, korporaal bij de Royal Inniskilling Fusiliers, werd onderscheiden met het Victoria Cross en de Military Medal (VC, MM). William Clamp, korporaal bij het 6th Bn. Yorkshire Regiment, werd onderscheiden met het Victoria Cross (VC). Arnold Edwin Bare, kapitein bij het London Regiment (Artists' Rifles), werd vereerd met het lidmaatschap van de Royal Victorian Order (MVO). Harry Moorhouse, luitenant-kolonel bij de King's Own Yorkshire Light Infantry werd onderscheiden met de Distinguished Service Order en de Territorial Decoration (DSO, TD). Gordon Williams,luitenant bij het London Regiment (Artists' Rifles) werd vereerd met de Royal Victorian Medal (RVM).
Reninghelst Churchyard Extension

Reninghelst Churchyard Extension is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste- en Tweede Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Reningelst, een deelgemeente van Poperinge. De begraafplaats ligt aan de zuidoostelijke kant van het kerkhof en werd ontworpen door William Cowlishaw. Het terrein heeft een smalle rechthoekige vorm met een oppervlakte van 630 m² en is omgeven door een bakstenen muur. De graven liggen in een rij langs de linker muur en worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het Cross of Sacrifice staat direct aan de toegang. Er worden 58 doden herdacht. Geschiedenis Reningelst was vanaf de herfst 1914 tot het einde van de oorlog in Britse handen. Het was er redelijk veilig om er Field Ambulances (veldhospitalen) in te richten. Het kerkhof van Reningelst, waar ook drie gesneuvelden liggen, en de uitbreiding werden gebruikt van maart tot november 1915. De meeste slachtoffers kwamen om tijdens Duitse aanvallen op Hill 60 in Zillebeke. Na deze datum werden de doden begraven op de Reninghelst New Military Cemetery. Er liggen nu 55 Britten (waaronder 1 niet geïdentificeerde) en 1 Australiër uit de Eerste Wereldoorlog en 2 Britten uit de Tweede Wereldoorlog begraven. De begraafplaats werd in 1997 als monument beschermd. Onderscheiden militair M. Bergin, kapelaan bij het Australian Army Chaplains Department werd onderscheiden met het Military Cross (MC). Externe links Reninghelst Churchyard Extension op de website van de CWGC. Reninghelst Churchyard Extension op de website van WO1.be
Kasteel Weims

Kasteel Weims (Schloss Gross Weims) is een waterkasteel in de tot de Belgische gemeente Eupen behorende plaats Kettenis, gelegen aan de Weimserstraße. Geschiedenis Het kasteel Weims werd voor het eerst vermeld in 1334. Toen werd met riddergoed Libermé gedeeld en bleef in handen van een neventak van de familie Von Libermé. Ook dit kasteel was, evenals Libermé, een leen van het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Aken. Ene Jüttgen von Libernmyn trouwde in 1405 met Johann von Weims, de naamgever van het kasteel. In 1524 kwam het door huwelijk in bezit van de familie Van Hirtz, die het tot midden 17e eeuw in bezit had. Omstreeks 1551 werd de huidige donjon gebouwd. Het kasteel werd zwaar beschadigd tijdens de Dertigjarige Oorlog. Daarna werd het hersteld, waarbij een deel der omgrachting gedempt werd. In 1755 kwam het kasteel aan Jean Lambert Rasquin en deze verbouwde de donjon tot de huidige situatie, waarbij ook de ophaalbrug verdween. Gebouw Het betreft een zwaargebouwde woontoren op vierkante plattegrond, van twee verdiepingen. Deze is in zandsteenblokken gebouwd. Voor deze toren bevindt zich een landbouwbedrijf. Oorspronkelijk was de hoeve omgracht. In de westelijke vleugel zijn nog overblijfselen van een 16e-eeuwse inrijpoort te zien. Hierop aansluitend is een aanbouw van 1761. De oostelijke vleugel werd in 1899 sterk veranderd en uitgebreid.
Schloss Bracht

Schloss Bracht ist ein Schloss in der belgischen Ortschaft Bracht. Geschichte Das Brachter Schloss liegt inmitten der Ortschaft und wurde von 1782 bis 1785 im Auftrag von Georg Friedrich August Ferrand von Montigny (1705–1790) errichtet, dessen Grabstein in der Kapelle St. Hubertus in Weweler zu finden ist. Im 19. Jahrhundert verließ die Familie von Montigny die Eifel und gab das Schloss auf. Es ging anschließend in den Besitz des Großvaters des heutigen Besitzers Hilar Kaut über. Das Wappen der Familie von Montigny, auf dem Schwerter und ein springender Löwe zu sehen sind, ist noch immer an der Rückseite des Gebäudes zu finden. Das Schloss war in den 1970er Jahren Drehort des Films Winterspelt von Regisseur Eberhard Fechner nach dem Roman von Alfred Andersch. Beschreibung Das Schloss besteht als regelmäßige, bescheidene, dreiflügelige Anlage aus Wirtschaftsgebäuden und einem Herrenhaus. Das Herrenhaus verfügt zur Hofseite hin über eine große Freitreppe, vor der im Bodenpflaster die Jahreszahl 1884 zu sehen ist. Auf einer Kaminplatte aus Gusseisen ist neben dem Wappen der Familie von Montigny die Jahreszahl 1780 zu erkennen. In der Mittelachse des Obergeschosses befindet sich die Hauskapelle mit Pilasterdekoration und Stuckdecke. Persönlichkeiten Franz Ludwig Eugen Freiherr von Montigny (1791–1868), 1841 bis 1853 Landrat des Kreis Malmedy Einzelnachweise
Château de Bracht

Le château de Bracht (en allemand : Schloss Bracht ) est un château situé dans le village belge de Bracht, dans la commune de Burg-Reuland, construit entre 1782 et 1785. Historique Le château de Brachter est situé au centre du village et est construit sur ordre de Georg Friedrich August Ferrand von Montigny (1705–1790). Au XIXe siècle, la famille von Montigny quitte l'Eifel et cède le château. Le nouveau propriétaire est un ancêtre des propriétaires actuels, la famille Hilar Kaut. Les armoiries de la famille von Montigny, sur lesquelles figurent des épées et un lion bondissant, sont encore visibles à l'arrière du bâtiment. Bâtiment Le château se compose de bâtiments agricoles et d'un manoir. Le manoir possède un perron du côté de la cour intérieure, où l'année 1884 est gravée. Sur une cheminée en fonte, on peut également voir l'année 1780, à côté des armoiries de von Montigny. Dans la partie centrale de l'étage supérieur se trouve une chapelle domestique avec une décoration de pilastres et un revêtement en stuc. Le château de Bracht se compose de bâtiments agricoles et d'un manoir. Le manoir possède un perron du côté de la cour intérieure, où l'année 1884 est gravée. Dans la partie centrale de l'étage supérieur se trouve une chapelle domestique avec une décoration de pilastres et un revêtement en stuc. Anecdote Le château a été le lieu de tournage du film Winterspelt en 1977. Voir aussi Articles connexes Bracht Liste des châteaux belges par région Lien externe « Bracht et château de Bracht », sur ostbelgien.eu (consulté le 2 mai 2024) Schloss Bracht Portail de la province de Liège Portail des châteaux
Slot Bracht

Slot Bracht (Duits: Schloss Bracht) is een kasteel in het Belgische dorp Bracht (gemeente Burg-Reuland), gebouwd in de periode 1782-1785. Geschiedenis Het Brachter slot ligt in het midden van het dorp en werd gebouwd in opdracht van Georg Friedrich August Ferrand von Montigny (1705–1790). In de negentiende eeuw verliet de familie Von Montigny de Eifel en nam ze afstand van het slot. De nieuwe bezitter was een voorouder van de huidige bezitters, de familie Hilar Kaut. Het familiewapen van Von Montigny, waarop zwaarden en een springende leeuw te zien zijn, is nog altijd aan de achterkant van het gebouw te vinden. Gebouw Het slot bestaat uit landbouwgebouwen en een herenhuis. Het herenhuis heeft aan de kant van de binnenplaats een bordes, waar het jaartal 1884 genoteerd is. Op een gietijzeren schouw is naast het wapen van Von Montigny ook het jaartal 1780 te herkennen. In het middendeel van de bovenste verdieping bevindt zich een huiskapel met pilasterdecoratie en pleisterwerkbedekking. Trivia Het slot was in 1977 de draailocatie van de film Winterspelt.