NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St. Bernardus

San Bernardus es una fábrica de cerveza en Watou, Bélgica.​ Historia En el siglo XIX el anticlericalismo en Francia obligó a la Abadía de Mont des Cats a trasladarse a la aldea de Watou en Flandes Occidental, Bélgica. Se establecen con el nombre de Refugio de Nuestra Señora de San Bernardo y originalmente producían queso para financiar las actividades de la abadía. En 1934, se decidió cerrar la sede belga y regresar las actividades monásticas a Francia con Evarist Deconinck encargándose de la fábrica de queso.​ En 1945, la abadía de San Sixto decidió suspender la venta de su cerveza y se llegó a un acuerdo por el cual los monjes sólo elaborarían cerveza para consumo propio pero podían venderlo al público a las puertas del monasterio y a un par de tabernas ligadas al monasterio. Le concedieron la licencia de hacer cervezas a la quesería, y se funda Sint Bernardus Brouwerij (la cervecería de San Bernardo). El maestro cervecero de Westvleteren, Mathieu Szafranski (de origen polaco) se convirtió en socio de la fábrica de cerveza y trajo consigo las recetas, su experiencia y la cepa de levadura que usaban en San Sixto. En 1962 se firma un nuevo acuerdo por el cual Deconinck se encargaba de la fabricación, distribución y venta de las cervezas. En 1992, el acuerdo se rompe debido a que los monasterios trapenses deciden que la auténtica cerveza trapense sólo podía ser elaborada dentro de los muros de un monasterio. Desde 1992, la cerveza elaborada en Watou se ha vendido bajo la marca St. Bernardus.​ La gama de cervezas St Bernardus es lo más cercano a las cervezas Westvleteren producidas en la abadía de San Sixto, que son más difíciles de conseguir.​ De hecho, la levadura original de San Sixto es la que usa St. Bernardus.​ San Sixto usa una cepa de levadura nueva desde la década de 1990 procedente de Westmalle.​ Cervezas Siete de las cervezas que se venden bajo la de San Bernardus etiqueta: St. Bernardus Tripel (8 % vol. alc.) St. Bernardus Extra 4 (4.8 % vol. alc.) St. Bernardus Pater 6 (6.7 % vol. alc.) St. Bernardus Prior 8 (8 % vol. alc.) St. Bernardus Abt 12 (10.0 % vol. alc.) St. Bernardus Witbier (5.5 % vol. alc) esta cerveza fue creada en colaboración con el famoso fabricante de cerveza Pierre Celis.​ Watou Tripel - Belgian Tripel (un 7,5 % ABV) St. Bernardus Christmas Ale (10 % ABV); sólo disponible durante el invierno​ Previamente vendido bajo la marca St Bernardus: Grottenbier - estilo Belgian Dark Ale (6,5 % vol. alc.). Su nombre significa "cerveza de cueva", porque la cerveza madura en una cueva durante dos meses. En venta desde el año 2001 hasta el 2014, ahora se vende bajo el nombre de "Grotten Santé" por la Cervecería Kazematten.​ Copa Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre St. Bernardus. St. Bernardus Sitio Web Brouwerij de San Bernardus Detalles de la Cervecería en BeerTourism.com (en inglés)
Brouwerij Sint-Bernardus

Brouwerij Sint-Bernardus is een Belgische brouwerij in het West-Vlaamse Watou. Geschiedenis De brouwerij werd in 1946 opgericht door Evarist Deconinck die sinds de jaren dertig de kaasmakerij in Watou van de paters Trappisten van de Abdij op de Katsberg (Noord-Frankrijk) overgenomen had. Hij had een contract afgesloten met de paters Trappisten van de Sint-Sixtusabdij van Westvleteren, die besloten hadden hun bier niet meer zelf verder te commercialiseren. De Poolse meesterbrouwer van de Abdij van Westvleteren stapte mee over naar de nieuwe brouwerij waar voortaan het bier Sint-Sixtus gebrouwen werd. In de abdij werd enkel nog kleinschalig gebrouwen voor eigen gebruik. In 1959 besliste Deconinck om de productie van kaas te stoppen en zich volledig toe te leggen op het brouwen. Begin jaren zestig stapte zijn schoonzoon Guy Claus in de brouwerij en in 1962 werd de licentie voor het brouwen van het trappistenbier voor 30 jaar verlengd. In 1992 werd deze overeenkomst stopgezet omdat de Trappistenbrouwerijen beslist hadden dat enkel bieren gebrouwen binnen de muren van de abdij het Authentic Trappist Product label kregen. De bieren werden door de brouwerij volgens de originele recepten verder gebrouwen onder de naam St. Bernardus. De drie bestaande (pater 6, prior 8 en abt 12) werden uitgebreid met St. Bernardus Tripel. Omdat Guy Claus de pensioengerechtigde leeftijd naderde werd een geschikte opvolger gezocht en gevonden in Hans Depypere. Er werden nieuwe bieren aan het gamma toegevoegd, Watou Tripel, St. Bernardus witbier en Grottenbier (de laatste twee ontwikkeld in samenwerking met Pierre Celis). In 2023 werden een nieuwe productiehal met een bottelarij, een labo, extra stapelruimte en een belevingscentrum geopend. Bieren St. Bernardus abdijbieren Watou Tripel Grottenbier Zie ook Belgische biercultuur Lijst van Belgische bieren Lijst van Belgische brouwerijen Lijst van Belgische bierfirma's Externe link Website brouwerij
Cervejaria St. Bernardus

St. Bernardus é uma cervejaria em Watou, Bélgica. Cervejas Sete cervejas são vendidas pela St. Bernardus : St. Bernardus Tripel (8% ABV) St. Bernardus Extra 4 (4.8 ABV) St. Bernardus Pater 6 (6.7% ABV) St. Bernardus Prior 8 (8% ABV) St. Bernardus Abt 12 (10.0% ABV) St. Bernardus Witbier (5.5% ABV) Watou Tripel - Belgian Tripel (7.5% ABV) St. Bernardus Christmas Ale (10% ABV); apenas durante o inverno Referências
Stalse Molen

De Stalse Molen (ook: Lemmensmolen) is een watermolen op de Zwarte Beek, die zich bevindt aan de Stalse Molenstraat te Koersel (Beringen). De molen is vernoemd naar de buurtschap Stal, die ten noordoosten van de molen ligt. De naam Lemmensmolen heeft betrekking op de familie die reeds vanaf 1827 de eigenaar is. Voor het eerst was er sprake van een dergelijke molen in 1350. In 1684 vond herbouw plaats, waarvan een jaartal op het houtwerk getuigt. In 1882 werd het gebouw uitgevoerd in baksteen. In 1947 was het waterrad zodanig vervallen dat werd overgegaan op elektrische aandrijving. De laatste molenaar, Paul Lemmens, overleed in 1948. Diens dochter, Denise, trouwde met René Bollen, die de molen in 1990 herstelde, waarbij een nieuw, ijzeren onderslagrad werd geplaatst. René overleed in 2002. Het betreft een dubbelmolen, die gebruikt werd als korenmolen en als oliemolen. De Stalse Molen is beschermd als monument en de omgeving is beschermd als dorpsgezicht
Kapel van de Beukeboom

De Kapel van de Beukenboom is een kapel met kluis, gelegen in Lummen, in de Belgische provincie Limburg. Geschiedenis Op de plaats van de kapel zou vroeger een houten Mariabeeldje in de holte van een beuk gestaan hebben. Op zekere dag stelde een oude kreupele schaapherder vast dat het beeldje verdwenen was. Op de feestdag van Onze-Lieve-Vrouw Visitatie in 1640 werd een albasten Onze-Lieve-Vrouwbeeld, dat sedert mensenheugenis in de kerk vereerd werd, processiegewijze, overgebracht naar de vergrote holte in de boom. Pelgrims van heinde en verre stroomden toe en wonderbare genezingen vonden er plaats. Pastoor Neven besloot het vele geofferde geld aan het heiligdom en een milde gift van de graaf Ernest van der Marck te besteden aan het bouwen van een kapel. Op de feestdag van Onze-Lieve-Vrouw Visitatie (bezoek van Onze-Lieve-Vrouw aan Elisabeth) in het jaar 1641 droeg de Eerwaarde de Heer Landdeken met grote plechtigheid de eerste mis op in de kapel. De vrome overlevering verhaalt nog dat de beuk, die het beeldje een tijdlang geborgen had, begon te kwijnen na het verwijderen van het beeld. De mensen namen stukjes hout van de boom als relikwie mee naar huis en pastoor Neven liet uit het hout van de wonderbare boom zelfs Mariabeeldjes snijden. Na nieuwe giften werd in 1650 een kluizenaarskamer bijgebouwd als woning voor een kluizenaar, die de kapel bewaakte en in orde hield. In 1742 werd het portaal bijgebouwd. Een tweede kamer volgde in 1778. Kapel en boomrijke omgeving zijn sinds 12 juli 1951 beschermd als monument en landschap. De grootste schat van de kapel is ongetwijfeld het albasten Onze-Lieve-Vrouwbeeld met kind (circa 1425). De kluis is een van de vier overgebleven Limburgse kluizen. Na een algemene restauratie in 1998 wordt de kluis momenteel terug bewoond. Ligging Deze kapel met kluis is gelegen op de top van de Willekensberg langs de weg in de richting van Meldert. Met circa 60m boven de zeespiegel bevindt de kapel zich op het hoogste punt van de gemeente Lummen. Omgeving van de kapel De kapel is omringd door een historisch bosparkje met onder andere dikke beuken, lindes en tamme kastanjes. Er staat ook een dikke Acacia met een stamomtrek van 398 cm (gemeten in 2018). Centraal in dit park, staat een rode beuk ingeplant op een terp. Begin 17de eeuw zou hier de oude beuk gestaan hebben met een holte waarin een Mariabeeldje stond dat vereerd werd. De huidige beuk is circa 150 jaar oud en had in 2018 een stamomtrek van 340 cm. Dat jaar werd de boom verkozen tot Belgische boom van het jaar. Externe link Agentschap Onroerend Erfgoed: Kapel Onze-Lieve-Vrouw van de Beukeboom en omgeving
Bogaerts International School

Bogaerts International School (BIS) is an international K-12 school in the municipality of Uccle in Brussels, Belgium. The school, founded in 2011 by Yann Bogaerts, is located in an area classed as semi-urban, while the campus is in a wooded area. The school offers an education to both local Belgian and foreign families. The school follows an international baccalaureate (IB) curriculum. The school offers a continuum of three programmes of education: the Primary Years Programme (PYP), Middle Years Programme (MYP) and Diploma Programme (DP). History BIS got its first authorisation by the Belgian programme in 2012 to offer the IB Middle Years Program for Grades 6 to 10. The following year, BIS was authorized by the IB to offer the IB Diploma Program for grades Primary Years Programme 1 to Diploma Programme 2. In the year 2021, BIS was authorized by the IB to offer the Belgian programme for Grades Pre-primary up till year 5, thus becoming the only fully accredited IB school in Brussels. Campus The school is situated on the Domaine Latour de Freins in Brussels. The building was designed by the architect Henri Maquet and inaugurated in the presence of King Leopold II in 1903. The W-shaped building are a Flemish neo-renaissance shape, typical for the period and features brick masonry with white and blue stone bonds, and a natural slated roofing. The property comprises a wooded park with a surface area of 62,800,000m2. The school consists of a large parking area, an outdoor tennis court, a backyard play area, an indoor gymnasium, boarding houses and a large indoor cafeteria. Academics Currently, BIS is the only fully accredited IB world school in Brussels, offering a continuum of three programmes of education: IB Primary Years Programme (PYP), IB Middle Years Programme (MYP) and the IB Diploma Programme (DP). BIS also offers an early years programme which is a part of the PYP for children aged between 3 and 6 years. Besides the IB programme the school also offers language courses from beginner to advanced levels for students in French and Spanish. Extra-curricular activities BIS offers sports and extra-curricular activities including music, hip-hop dance, cooking, tennis, robotics, boxing and coding classes. References
Koninklijk Atheneum Voskenslaan

L’Athénée Royal, qui, conjointement avec une école primaire et une école moyenne, fait partie d’un important ensemble scolaire, implanté dans la proche banlieue sud-ouest de Gand (plus exactement sur la Voskenslaan, litt. av. des Renardeaux), offre, outre un enseignement secondaire général, une section technique et une section combinant humanités et sport de haut niveau. Le Voskenslaan, ainsi que l’Athénée Royal de Gand est appelé familièrement, est le continuateur de l’École centrale du Département de l'Escaut, fondée en 1797 par le pouvoir français, et établie tout d’abord dans l’ancienne abbaye Baudeloo, dans le nord de la vieille ville, école qui devint Athénée Royal en 1850. Les cours furent, comme du reste partout en Flandre, donnés en français uniquement jusque dans les années 1930. Après achèvement des bâtiments neufs sur la Voskenslaan, une moitié environ des effectifs d’élèves et du professorat s’en vint en 1957 intégrer les nouveaux locaux. Standing, tradition et avenir sont les trois maîtres mots dans lesquels se cristallise l’esprit propre de l’école. Parmi les anciens élèves, on trouve les noms de nombreux hommes et femmes politiques, appartenant surtout aux familles socialiste et libérale, ainsi que les noms de quelques sportifs connus ayant fréquenté une des sections sportives. On peut citer : parmi les élèves de l’ancien Athénée Baudeloo, Karel van de Woestijne (écrivain), Victor Horta (architecte), et Leo Baekeland (industriel, inventeur de la bakélite) ; parmi les anciens du Voskenslaan : Guy Verhofstadt (homme politique libéral, ancien premier ministre), Dirk Verhofstadt (frère cadet du précédent, théoricien du social-libéralisme), Freya Van den Bossche (femme politique socialiste), Frank Beke (homme politique socialiste, ancien maire de Gand) ; les sportifs Aagje Vanwalleghem (gymnastique), Iljo Keisse et Dominique Cornu (cyclisme) et Kevin Rans (saut à la perche) ; enfin : Sabine De Vos (présentatrice de télévision et auteur de livres de jeunesse), Dirk Frimout (astronaute) et Nic Balthazar (critique de théâtre, homme de télévision, écrivain, metteur en scène de cinéma). Lien externe Site officiel notes et références Portail de la Flandre-Orientale Portail de l’éducation
Brouwerij De Troch

Brouwerij De Troch is een Belgische brouwerij in het Vlaams-Brabantse Wambeek. In de brouwerij maakt men geuzebieren. Geschiedenis De brouwerij is gevestigd in een oude boerderij. Het hof te Wambeek werd op 30 juli 1795 gekocht door de echtgenoten Joannes Franciscus De Troch (zv. Petrus De Troch en Joanna Francisca De Coninck) en Theresia Cortvriendt (dv. Balthasar Cortvriendt en Catharina De Troch). Voordien was het hof eigendom van Anna Van der Elst. Een kadastraal plan van 1820 geeft aan dat er een boerderij-chicoreibranderij-brouwerij was gevestigd. In 1820 werd er dus al zeker bier gebrouwen, maar wanneer de brouwactiviteiten precies werden opgestart, is niet duidelijk. In 1830 werd de boerderij-brouwerij overgenomen door Josephus Petrus (Pieter) De Troch en echtgenote Maria Anna Van Cutsem. In 1832 gaf het kadaster volgende beschrijving: "Brouwerij hebbende 2 ketels tezamen 22 barils, 2 kuipen van 31 barils en 2 koelbakken, zij is in goede staat. Men maakt er van 20 tot 30 brouwsels gemeen bier jaerlijkx". Pieter De Troch stierf in 1851. Zijn dochter Petronella erfde de brouwerij. In 1857 huwde zij met haar neef Egidius De Troch. De brouwerij bleef dus in handen van "De Troch's". Tussen 1878 en 1885 liet Egidius De Troch de brouwzaal bouwen. In 1889 nam Louis De Troch, zoon van Egidius, de brouwerij over. Het bier werd toen vooral aan de boeren uit de omgeving verkocht. In 1936 nam zoon Louis De Troch (zelfde naam als zijn vader) de zaak over. Hij had geen kinderen en was de laatste De Troch in de brouwerij. Sinds 1974 is de brouwerij in handen van Jos Raes en zijn echtgenote Myriam Vanderhasselt. Jos Raes is de zoon van Raymond Raes en Magdalena De Troch (zuster van Louis De Troch). In 1974 werd de boerderij stopgezet. In 2002 vervoegde zoon Pauwel Raes de zaak. Brouwerij De Troch is lid van HORAL, de Hoge Raad voor Ambachtelijke Lambiekbieren. De Troch was de eerste brouwerij die geuze combineerde met exotisch fruit. De bieren van De Troch zijn erkend als Vlaams-Brabantse streekproducten. Brouwerij De Troch produceert jaarlijks meer dan 4000 hectoliter. 90% daarvan is bestemd voor de export, vooral naar de Verenigde Staten en Japan. Bieren Brouwerij De Troch is bekend vanwege de Chapeau-bieren: Chapeau fruitbieren Chapeau Gueuze Chapeau Faro Externe links Website van de brouwerij Brouwerij De Troch op de website van HORAL Zie ook Lijst van Belgische bieren Lijst van Belgische brouwerijen Lijst van Belgische bierfirma's Belgische biercultuur
Sas van Bornem

Het Sas is een afwateringssluis in de Belgische gemeente Bornem. Het is op een na het oudste waterbouwkundige waterwerk in België, en het oudste in Vlaanderen. Het dateert uit 1592 en werd gebouwd in opdracht van Pedro Coloma. De sluis ligt in de Oude Schelde, een zijarm van de Schelde. In de 13e eeuw werd dit deel afgesloten omdat de bedding van de Schelde zich verplaatste. Tot 1950 werd de Oude Schelde nog bevaren door kleine schepen. In 2000 werd het sas gerestaureerd. De gemeente heeft de omgeving heraangelegd zodat het aantrekkelijk is als recreatieve omgeving. Het vroegere sashuis, waar volgens de geruchten in de streek vaak werd gesmokkeld, doet nu dienst als restaurant. Aan de Oude Schelde ligt Kasteel Marnix de Sainte-Aldegonde.
Daalkapel (Molenbeersel)

De Daalkapel is een kapel gelegen aan de Fiejestraat in Molenbeersel, een deelgemeente van Kinrooi in België. De kapel is opgedragen aan Onze-Lieve-Vrouw Moeder van Smarten. De kapel werd gebouwd door de gebroeders Vandael in 1929. In het timpaan het opschrift: "Geen kind zoo lief/ Geen smart zoo groot/ Als Jezus op zijns Moeders schoot". De Daalkapel is een beschermd monument bij ministerieel besluit van 8 februari 1985. Externe links De Daalkapel beschreven op "De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed"
Schepenhuis (Mechelen)

Het Schepenhuis is een gebouw in Mechelen waar de schepenbank in de middeleeuwen haar vergaderingen hield. Het bevindt zich tussen de Grote Markt en de IJzerenleen. Het wedijvert met het schepenhuis van Aalst om de titel van oudste 'stadhuis' van Vlaanderen. In de 13e eeuw kwam Mechelen tot een economische opleving door de bloeiende lakenhandel. Daardoor groeide de nood aan gebouwen. In 1288 werd er beslist om een stenen gebouw op te richten voor de schepenbank, die tot dan in openlucht bijeenkwam. Tussen 1374 en 1375 werd het gebouw uitgebreid. De decoratie gebeurde onder andere door André Beauneveu en Jan I Keldermans. Tijdens het bewind van Karel de Stoute werd in het Schepenhuis in 1473 het Parlement van Mechelen geïnstalleerd. Dit parlement was het hoogste rechtscollege in de Nederlanden. In 1477 werd het weer afgeschaft door Maria van Bourgondië. Filips De Schone besliste om het parlement opnieuw op te richten, maar dan onder de naam Grote Raad van Mechelen. De raad verhuisde in 1616 naar het voormalige paleis van Margaretha van Oostenrijk, ook in Mechelen. Het gebouw kreeg later nog verschillende functies. Zo werd van 1811 tot 1846 de stedelijke academie er onder gebracht. Vanaf 1852 diende het gebouw als stedelijk museum. Op 1 november 1897 werd het in gebruik genomen als stadsarchief en stadsbibliotheek. Tijdens de Eerste Wereldoorlog raakte het gebouw zwaar beschadigd. Enkele restauratiecampagnes volgden, in 1916-1917, 1932 en 1934-1938. Het archief zou er tot in 1989 vertoeven, tot aan de verhuis naar de Kazerne Dossin. Vanaf 2000 diende het Schepenhuis weer als museum. In 2011 opende een tentoonstelling met werken van Rik Wouters uit de collectie van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten, aangezien dit museum gesloten is voor renovatie. Tot aan het einde van deze werken in 2017, bleef de Wouterscollectie in het Schepenhuis. Sinds 9 september 2018 is het Schepenhuis de nieuwe locatie van het toeristisch infokantoor Visit en UiT in Mechelen. Literatuur M. EEMAN, H. KENNES en L. MONDELAERS, "Schepenhuis", Inventaris van het bouwkundig erfgoed, 2012. V. HERMANS, Ancienne maison échevinale ou vieux palais. Documents inédits, Mechelen, 1902. D. ROGGEN, "Het Beeldhouwwerk van het Mechels Schepenhuis", Gentse Bijdragen tot de Kunstgeschiedenis, 3 (1936), 86-103. M. VAN DER VENNET, "L'ancienne maison échevinale de Malines", Tijdschrift voor Oudheidkunde en Kunstgeschiedenis, 22 (1953), 3-32. Externe links Een pagina van mechelen.be[dode link] Uitgebreid artikel op Mechelen Mapt
Bomkapelleke

Het bomkapelleke is een kapel in de Kapellestraat in het Belgische dorp Koolskamp. Geschiedenis De kapel werd er in 1913 gebouwd door de familie Declercq nadat het lot hen gunstig gezind was en hun oudste zoon zijn dienstplicht niet hoefde te vervullen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, op 20 juni 1944, hielden 72 mensen een bidstonde rond de kapel. Net op datzelfde moment werd Koolskamp door de geallieerden gebombardeerd. De twaalf bommenwerpers dropten zo'n 500 bommen in en om Koolskamp. Een daarvan kwam op de grintweg voor de kapel terecht op slechts een meter van enkele personen. Als bij wonder ontplofte de bom niet, maar scheurde ze open. Er vielen geen doden of gewonden, hetgeen als mirakel werd aangezien. Sindsdien is de Heilig Hartkapel dan ook beter bekend als het "bomkapelleke". De kapel draagt vandaag de dag nog duidelijk de sporen van de miraculeuze gebeurtenis in 1944. In de kapel hangt de opengescheurde bom en vindt men een korte tekst waarop het wonder beschreven staat. Er hangt ook een foto en namenlijst van de 72 overlevenden van het bombardement. Op de straat voor de kapel staat de plek waar de bom viel aangeduid met een merkteken. Herdenking Jaarlijks wordt er op 20 juni nog een kleine bedevaart georganiseerd van de parochiekerk in Koolskamp naar het bomkapelleke in de Kapellestraat.
Rommelaere Instituut

Het Rommelaere Instituut is een neogotisch gebouw dat tot 2026 van de Universiteit Gent was en het instituut voor Hygiëne, voor Bacteriologie en voor de Gerechtelijke Geneeskunde van de Faculteit Geneeskunde huisvestte. Ook het Medical Biotechnology Center van het Vlaams Instituut voor Biotechnologie VIB had op de site z'n intrek genomen, tot het verhuisde naar Zwijnaarde. Het U-vormig gebouw werd in 1899 gerealiseerd door architect Louis Cloquet in een mengeling van Brabantse en Vlaamse neogotiek met onder andere roze baksteen, blauwe hardsteen, gele zandsteen, groen glas, natuurleien met geometrische motieven, groen en geel geglazuurde keramische vorstkammen, lantaarntjes en andere topbekroningen. Het gebouw werd in 1905 in gebruik genomen. Het complex eert de Gentenaar Guillaume "Willem" Rommelaere, arts (zelfs lijfarts van koningin Marie Henriëtte) en voormalig rector van de Université libre de Bruxelles. Een West-Vlaams zakenman, Arthur Renier, financierde een gedeelte van de bouwkost uit erkentelijkheid voor dokter Rommelaere wiens patiënt hij was. Rommelaere kreeg aldus een instituut in een concurrerende instelling. Hij zou enkel bij de inhuldiging eenmalig het gebouw betreden. Voor de realisatie van het nieuwe complex was op de site al een laboratorium van de universiteit gevestigd, het was trouwens in dat labo dat Prof. Émile Pierre Marie Van Ermengem, microbioloog, in 1895 botulinetoxine ontdekte en de bacterie Clostridium botulinum identificeerde zodat de oorzaak van het eerder geïdentificeerde botulisme verklaard kon worden. De westvleugel van het Rommelaere Instituut grenst aan de Hospitaalstraat, de noordvleugel aan de Apotheekstraat en de zuidvleugel aan de Prof. Jozef Kluyskensstraat. Op de binnenplaats is een paviljoen en toegang tot een meteorologische toren. De Dienst voor veiligheid en gezondheid en de bedrijfsgeneeskundige dienst van de universiteit waren er gevestigd, naast de laboratoria voor Toxicologie en gerechtelijke geneeskunde en het universitair centrum voor begeleiding en opleiding. De universiteit van Gent liet het complex restaureren met steun van ingenieur Polet van het studiebureau Riessauw. Voor de restauratie van de ramen liet de aannemer een glazenier mondgeblazen groene glasbouwstenen maken in Falconnierglas. Het gebouw werd in 1995 erkend als onroerend erfgoed. In 2025 besliste de universiteit van Gent om het complex te verkopen, verwijzend naar de hoge beheerskosten als primaire reden. Deze verkoop kadert in een breder plan van de Universiteit Gent om haar campussen tegen 2050 te clusteren buiten het stadcentrum. In 2026 werd bekend dat het verkochte gebouw gerestaureerd zal worden en dat er een school, kinderopvang, kantoren, ateliers en restaurant komen.