NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Église Saint-Pierre de Coxyde

L'église Saint-Pierre (en néerlandais : Sint-Pieterkerk) est un édifice religieux catholique de style néo-gothique sis 1 place Saint-Pierre. à Coxyde, en Belgique. Construite au XIXe siècle, l'église est lieu de culte de la paroisse catholique de Coxyde-Village. Histoire En 1216, une chapelle aurait été fondée par la paroisse Sainte-Walburge à Furnes, la chapelle Simoens. Elle a été remplacée par une église vers 1700-1705. Une église néo-gothique a été construite de 1845 à 1848. L'église a été entièrement rénovée en 1958. Bâtiment Construite au XIXe siècle en forme de croix grecque l'église possède une tour-clocher ouest plus ancienne. Cette dernière se compose de trois sections et au-dessus, entre quatre tourelles d'angle, un étage supplémentaire avec une horloge, continuant en tour octogonale pointue. Le mobilier de l'église suit aussi les codes néo-gothiques. Cimetière et carré militaire Le cimetière entourant l'église possède un calvaire. Un carré militaire regroupe 123 tombes de militaires français (brigade de fusiliers marins notamment) morts des suites des combats de la Première Guerre mondiale. Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Sint-Pieterskerk (Koksijde) » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Flandre-Occidentale
Sint-Pieterskerk (Koksijde)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de West-Vlaamse plaats Koksijde-Dorp, gelegen aan het Sint-Pietersplein 1. Geschiedenis In 1216 zou er een kapel zijn gesticht door de Sint-Walburgaparochie te Veurne, de Simoenskapel. Omstreeks 1700-1705 werd deze door een kerkgebouw vervangen. Van 1845-1848 werd een neogotische kerk gebouwd. Gebouw Het is een kruiskerk met voorgebouwde westtoren. Deze telt drie geledingen en daarboven, tussen vier hoektorens, verrijst een achthoekige klokkenverdieping, gedekt met een achtkante spits. Het neogotisch kerkmeubilair dateert van het einde der 19e eeuw. De kerk wordt omgeven door een kerkhof met Calvarieberg.
Quai des Vennes

Le quai des Vennes est une artère de la ville de Liège, en Belgique, sur la rive gauche de l'Ourthe. Il longe le centre commercial de Belle-Île. Historique Le quai a été aménagé au début du XXe siècle lors de la rectification du cours de l'Ourthe remplaçant un méandre du Fourchu Fossé. L'autre rive est occupée par la quai des Ardennes. Ces travaux ont été entrepris dans le cadre de l'organisation de l'exposition universelle de 1905. Odonymie Une « venne » désigne une haie ou une clôture, ou, plus précisément dans ce cas-ci, un petit barrage ou une digue. Le quai des Vennes longe en effet le quartier éponyme, jadis souvent inondé par de nombreux bras de l'Ourthe dont il fallait régulariser le débit. Activités Autrefois occupé par la Compagnie Générale des Conduites d'eau (de 1865 à 1965), le quai est désormais riverain de deux ensembles bâtis : quatre des onze pavillons à usage commercial du square des Conduites d'Eau ; ces pavillons carrés à un seul étage ont été construits à la place de l'ancien lit du Fourchu Fossé, le centre commercial de Belle-Île inauguré en 1995 (longueur : 400 m). Il est longé par le RAVeL 7. Voies adjacentes Notes et références Voir aussi Bibliographie Yannik Delairesse et Michel Elsdorf, Le nouveau livre des rues de Liège, Liège, Noir Dessin Production, 2008, 512 p. (ISBN 978-2-87351-143-2 et 2-87351-143-5, présentation en ligne), page 414 Articles connexes Liste des rues de Liège Quais de Liège Portail de Liège Portail des routes
Sint-Martinuskerk (Leisele)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Alveringem behorende plaats Leisele, gelegen aan Leiseledorp. Geschiedenis De eerste vermelding van een parochie is van 1222, en het patronaatsrecht was in handen van de Abdij van Mont-Saint-Éloi. Van een toen bestaande romaanse kerk, opgetrokken in ijzerzandsteen, zijn nog resten in de centrale westmuur van de huidige kerk aanwezig. Vervolgens werd in het eerste kwart van de 16e eeuw een laatgotische hallenkerk gebouwd. In 1583 woedde er een brand, waarna de kerk herbouwd werd. In 1609 was dit aan het schip, het transept en de vieringtoren gereed. In 1855 werd een traptorentje bijgebouwd. In 1908 werd de kerk zwaar getroffen door brand om in 1910 weer te zijn hersteld. Het kerkgebouw wordt omgeven door een kerkhof. Gebouw Het betreft een driebeukige hallenkerk waarvan de centrale westgevel een romaans rondboogportaal bezit. De beide zijbeuken hebben een tuitgevel aan de westzijde. Ook het transept heeft tuitgevels en het jaar 1609 wordt hier getoond. Er is een achthoekige vieringtoren met naaldspits, op een vierkante benedengeleding. Interieur Het interieur wordt overwelfd door houten spitstongewelven. Vanwege de brand van 1908 is het meubilair voornamelijk neogotisch. Van de schilderijen kan de Marteldood van de Heilige Adrianus (18e eeuw) worden genoemd. Uit dezelfde eeuw een Aanbidding der wijzen, die een kopie is van een schilderij van Jacob Jordaens. Een gepolychromeerd houten triomfkruis (18e eeuw) en dito Mariabeeld (18e eeuw) zijn ook in de kerk aanwezig.
Leuchtturm Blankenberge

Der heutige Leuchtturm Blankenberge, auch Comte Jean Jetty genannt, wurde zwischen 1950 und 1954 in der belgischen Hafenstadt Blankenberge, Bezirk Brügge gebaut. Bis 2009 war im Gebäude unter dem Turm ein Schifffahrtsmuseum untergebracht. Ein Leuchtturm in Blankenberge wurde bereits 1337 erwähnt. Der bisherige Leuchtturm wurde zwischen 1870 und 1872 erbaut und 1944 von den deutschen Besatzern gesprengt. Davor, von 1817 bis 1872, befand sich auf der inzwischen abgerissenen Festung Napoleon ein Leuchtturm. Galerie Weblinks Leuchtturmseiten von Anke und Jens. In: leuchtturmseiten.de. Abgerufen am 16. Oktober 2021 (englisch). Online List of Lights -> B0112 Comte Jean Jetty. In: listoflights.org. Abgerufen am 16. Oktober 2021 (englisch). Sentinelles des Mers. In: detienne.net. Abgerufen am 16. Oktober 2021 (französisch). Malte Werning: Portrait Blankenberge. In: leuchttuerme.net. Abgerufen am 16. Oktober 2021. World of Lighthouses. In: lightphotos.net. 18. Dezember 2011, abgerufen am 16. Oktober 2021 (englisch). Blankenberge Lighthouse. In: marinas.com. Abgerufen am 16. Oktober 2021 (englisch). Belgische Leuchttürme auf historischen Postkarten. In: leuchtturm-welt.net. Abgerufen am 16. Oktober 2021. Siehe auch Liste von Leuchtfeuern in Belgien Weblinks Einzelnachweise
Faro de Blankenberge

El Faro de Blankenberge​ (en neerlandés: Vuurtoren van Blankenberge) fue construido en 1950 en la ciudad portuaria de Blankenberge al norte de Bélgica. En el edificio bajo la torre existe un museo marítimo. Ha habido referencias de un faro en Blankenberge desde 1337. El último faro fue construido en 1870 y volado por la ocupación alemana en 1944. Antes además en un fuerte construido por Napoléon en el lugar (ahora demolido) existió un faro entre 1817 y 1872. Véase también Faro Navegación Referencias
Phare de Blankenberge

Le phare de Blankenberge est le phare principal de Blankenberge en Belgique, qui compte également deux petits feux d'entrée de port. Il est également appelé phare de la Jetée du Comte Jean. Référence internationale : B 0112 Visible entre 65° et 245° Il ne se visite pas, mais le rez-de-chaussée abrite un petit musée maritime. Voir aussi Liste des phares de Belgique Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Portail des phares Portail de la mer du Nord Portail de la Flandre-Occidentale
Vuurtoren van Blankenberge

De huidige Vuurtoren van Blankenberge, bijnaam Comte Jean Jetty, werd tussen 1950 en 1954 gebouwd in de Belgische havenstad. In het gebouw onder de toren was tot 2009 een maritiem museum gevestigd. Er is al een vermelding van een vuurtoren in Blankenberge uit 1337. De vorige vuurtoren werd gebouwd tussen 1870 en 1872 en gedynamiteerd door de Duitse bezetter in 1944. Daarvoor stond er van 1817 tot 1873 op het nu afgebroken fort Napoleon een vuurtoren. Afbeeldingen Varia De vuurtoren is in Vlaanderen erg bekend vanwege het VTM-programma Tien Om Te Zien dat jarenlang aan de vuurtoren plaatsvond. Dit is de enige vuurtoren met een vaststaande lens (geen ronddraaiende optiek). Zie ook Lijst van vuurtorens in België
Maison du Gouverneur (Huy)

La maison du Gouverneur est un immeuble classé du centre historique de la ville belge de Huy (province de Liège). Situation L'immeuble se situe à Huy, au no 14 de la rue Vankeerberghen, séparé de l'ancien couvent des Frères mineurs (devenu musée communal) par l'étroite rue des Frères-Mineurs où se trouve aussi un porche d'entrée. Histoire Cette maison a été construite au XVIe siècle pour l'aile d'entrée et le corps de logis (daté de 1535). Les deux ailes latérales ont été ajoutées pendant la seconde moitié du XVIIIe siècle créant ainsi une cour intérieure. Avant le XVIIIe siècle, la maison est longtemps restée la propriété de la famille de Brialmont de Fraiture. En 1792, elle est vendue par le duc de Montmorency aux de Namur de Fléron qui la cèdent en 1830 à la famille Matthieu. La ville de Huy l'acquiert en 1912 pour y installer en 1919, une école professionnelle pour jeunes filles puis en 1967, le service des travaux. Odonymie La maison tire son nom du dernier gouverneur de la ville, Isaac Cronstrôm (1661-1751), qui y séjourna de 1704 à 1715. Description L'immeuble se compose de quatre volumes formant une cour intérieure trapézoïdale d'une superficie d'environ 200 m2. L'aile d'entrée longe la rue Vankeerberghen. Elle possède quatre larges travées et deux niveaux. Le rez-de-chaussée est construit en pierres calcaires équarries pour la façade et brutes pour le pignon. Le portail d'entrée forme un arc en anse de panier du côté de la rue et aussi du côté de la cour. L'étage est réalisé en briques. Les six baies vitrées ont été réaménagées a posteriori. Les ailes latérales ouest et est sont bâties en briques et moellons enduits. Elles comptent cinq travées sur deux niveaux de hauteur dégressive et viennent s'adosser aux travées latérales de l'aile d'entrée et du corps de logis bâtis deux siècles auparavant. Le corps de logis est daté de l'an mil cinq cent trente cinq le 25e jour de janvier par l'inscription en caractères gothiques d'un phylactère placé entre la porte d'entrée et l'imposte. La bâtisse de six travées et deux niveaux est entièrement réalisée en pierre calcaire sous une toiture pentue en ardoises. Les baies de l'étage ont une hauteur dégressive par rapport à celles du rez-de-chaussée et ne sont pas alignées sur celles-ci. Les linteaux de la façade avant sont réalisés en accolade. Le long de la rue des Frères-Mineurs, le haut mur en pierre calcaire est percé d'un porche cintré donnant un accès vers la façade arrière du corps de logis. Notes et références Bibliographie R. Dubois, Le dernier gouverneur de Huy, Huy, 1891; R. Dubois, Les rues de Huy, p. 659-662; J. Comanne, Les cordons-larmiers..., p. 65-66; J. Comanne, Au fil des rues..., p. 79-81. Voir aussi Liste du patrimoine immobilier classé de Huy Couvent des Mineurs de Huy Maison près-la-Tour Tour d'Oultremont Maison Nokin Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la province de Liège
Gouverneurshuis (Hoei)

Het Gouverneurshuis van Hoei (16e eeuw, verbouwd 18e eeuw), met Franse naam Maison du Gouverneur, is eigendom van de stad Hoei (België). De stad verhuurde deze residentie al vanaf de 16e eeuw. De naam ontstond in de jaren 1704-1715 toen Isaac Cronström, kolonel in Staatse dienst, gouverneur was van de stad Hoei. De Staatse troepen onder leiding van Menno van Coehoorn bezetten namelijk strategische punten in het prinsbisdom Luik, waaronder het fort van de prins-bisschop in Hoei. Zelf verbleef gouverneur Cronström niet in het fort maar in dit huis. Na het militair bestuur van Cronström kwam de prins-bisschop opnieuw in bezit van de stad Hoei, dankzij het Barrièretraktaat (1715). Het Gouverneurshuis liet de prins-bisschop belangrijk uitbreiden en verfraaien, met een overwelfde gang naar het Minderbroedersklooster vlak ernaast. De prins-bisschop beval in 1715 ook, op vraag van de burgers van Hoei, het fort af te breken. In 1933 werd het huis erkend als beschermd erfgoed van Wallonië. Thans heeft de stad Hoei er eigen administratie gehuisvest. Het huidige adres is Rue Vankeerberghen 14.
Kwetshage

Kwetshage is een natuurgebied in Varsenare, een deelgemeente van Jabbeke in de provincie West-Vlaanderen. Het betreft een gebied van 70 hectare polderland, gelegen ten zuiden van het Kanaal Brugge-Oostende. Het gebied, dat beheerd wordt door het Agentschap Natuur en Bos, maakt deel uit van de beheerseenheid Blankenbergse Polder Zuid. Kwetshage bestaat uit poldergraslanden. In 2013 werd nog 4 hectare rietmoeras aangelegd in het kader van natuurcompensatiemaatregelen. Van de plantensoorten kan waterkruiskruid worden genoemd. De rietzanger is een veel voorkomende broedvogel. Geschiedenis In de jaren '70 werden er op deze locatie de Spookbruggen van Varsenare gebouwd, die er tot 2011/2012 stonden. Het gebied is natuurcompensatie na de aanleg van de A11 en het uibreiden van de achterhaven van Zeebrugge. De inrichting hiervan startte in 2022. Galerij
Paddegat (West-Vlaanderen)

Het Paddegat is een natuurgebied in de tot de West-Vlaamse gemeente Jabbeke behorende plaats Varsenare. Van dit poldergebied is ongeveer 10 ha in beheer bij het Agentschap Natuur en Bos. Het ligt ingeklemd tussen het Kanaal Brugge-Oostende en de spoorlijn Brugge-Oostende. Het gebied wordt veel bezocht door watervogels zoals steltlopers, eenden en reigers. Broedvogels zijn Cetti's zanger, blauwborst, rietzanger en ijsvogel.
Poldermolen (Meetkerke)

De Poldermolen, ook Grote Molen genaamd, is een windmolen in de tot de West-Vlaamse gemeente Zuienkerke behorende plaats Meetkerke, gelegen aan Biezenstraat 3. Deze ronde stenen molen van het type grondzeiler fungeerde als poldermolen. Geschiedenis De molen bevindt zich aan de rand van de Meetkerkse Moeren, een voormalig veengebied dat in de 10e en 11e eeuw werd afgegraven om Brugge van turf te voorzien. Zo ontstond een moerassige laagte. Vanaf 1502 werden plannen ontwikkeld om dit gebied droog te malen. Door allerlei strubbelingen, waar de godsdienstoorlogen eind 16e eeuw nog bij kwamen, werd pas in 1617 concreet met de droogmaking begonnen. Van 1617-1622 werd een aarden ringdijk aangelegd. In 1623 waren er twee achtkante houten bovenkruiers in werking, die met schepraderen het water konden uitslaan op de Blankenbergse Vaart. Dit waren de Kleine Molen en de Grote Molen. In 1810 brandde de Grote Molen af. In 1811 werd een stenen molen gebouwd. Deze bleef functioneren tot 1928 waarna een dieselgemaal het werk overnam. In 1942 werd de Grote Molen beschermd als monument. De molen werd diverse malen gerestaureerd, het laatst omstreeks 2014. De molen is de enige poldermolen met scheprad welke nog in België bestaat.
Put van Vlissegem

De Put van Vlissegem is een vijver en natuurgebied in de tot de West-Vlaamse gemeente De Haan behorende plaats Vlissegem, gelegen nabij Warvinge 93. De plas wordt beheerd door het Agentschap voor Natuur en Bos. Het is een zilte plas welke is ontstaan door winning van zand en klei. De plas is, omdat hij in de winter niet toevriest, van belang voor overwinterende watervogels zoals smient en slobeend. De dodaars broedt er evenals bergeend en kuifeend. Er is een picknickplaats en een vogelkijkhut aangelegd.
Rosmolen van het Hoog Kamerke

De Rosmolen van het Hoog Kamerke is een rosmolen aan de Oostendsesteenweg in de tot de West-Vlaamse gemeente Zuienkerke behorende plaats Meetkerke. De buitenrosmolen fungeerde als korenmolen. De molen werd gebouwd in 1880 en is een achthoekig bakstenen gebouw. Hoewel nog in redelijke staat is het binnenwerk niet meer aanwezig en werd het dak gedeeltelijk met golfplaten afgedekt. 'Hoog Kamerke', het hoevecomplex waar de rosmolen deel van uitmaakt, gaat terug tot de 16e eeuw. Het huidige gebouw is van 1843, het wordt uitgebaat als vakantieboerderij.
NAM-IP

Het computermuseum NAM-IP (Numerical Artefacts Museum - Baanbrekende informatica in België) is een museum voor baanbrekende informatica in de Belgische stad Namen. Het museum beheert vier collecties die werden toevertrouwd aan de Koning Boudewijnstichting: Het Unisys Computer Museum in Brussel dat opgericht werd door Jacques Laffut. Het voormalige Bull Museum in Grimbergen Rekensystemen van Jacques Lemaire in Wezembeek-Oppem die geschonken werden door zijn weduwe Bernadette Lemaire-Faure. De collectie informatica samengesteld door Ferdinand Poswick en Yolande Juste. Het door de Koning Boudewijnstichting in 2013 opgerichte fonds 'Baanbrekende informatica in België' dient de bewaring van dit erfgoed te bewerkstelligen.
Maison Rassenfosse

La maison Rassenfosse est une réalisation de l'architecte Paul Jaspar de style néo-mosan-Art nouveau située à Liège en Belgique. Histoire La maison Rassenfosse est réalisée par l'architecte Paul Jaspar à la demande de l'artiste Armand Rassenfosse en 1899. Rassenfosse y résida jusqu'à sa mort en 1934. La maison reste dans le patrimoine familial jusqu'en 2009. La petite-fille de l'artiste, Claire Rassenfosse, lègue l'édifice, ainsi que l'ensemble de son contenu, à la Fondation Roi Baudouin. Elle est reprise sur la liste du patrimoine immobilier classé de Liège depuis le 20 février 2009. En 2018, la Fondation Roi Baudouin annonce avoir rassemblé les fonds nécessaires pour restaurer complètement le bâtiment à l'identique. Le bâtiment devrait servir après travaux de lieu culturel. Situation Cette maison se trouve au no 366 de la rue Saint-Gilles, une artère commerçante de la ville. Description Cet immeuble compte pour la partie habitation trois niveaux et demi de deux travées et une travée plus étroite de quatre niveaux pour la partie atelier. Le mobilier est conçu par l'ami de l'artiste, Gustave Serrurier-Bovy. Une des particularités du bâtiment est sa façade asymétrique et la distinction entre la partie habitation et l'atelier de l'artiste. Les deux éléments possèdent leur propre entrée et leur propre escalier. Notes et références Voir aussi Bibliographie Sébastien Charlier, « La maison et l'atelier d'Armand Rassenfosse », Les Nouvelles du Patrimoine, no 130,‎ mars 2011, p. 28-29 (lire en ligne) Articles connexes Armand Rassenfosse Paul Jaspar Liste du patrimoine immobilier classé de Liège/J-Z Lien externe « Patrimoine Fondation Roi Baudouin : La maison-atelier d’Armand Rassenfosse et sa collection », sur patrimoine-frb.be (consulté le 21 décembre 2018) Portail de Liège Portail de la protection du patrimoine
Viaduc du Recht

Het Viaduc du Recht is een dalviaduct in de E42/A27 in de Belgische provincie Luik. Het viaduct overspant het dal van de Rechterbach ten noorden van Recht in de nabijheid van Pont. Ook overspant het viaduct de N666. Het 550 meter lange viaduct werd geopend in 1985, als onderdeel van de autosnelweg tussen Malmedy en Recht. Ondanks de naam ligt het viaduct niet in Recht (deelgemeente van de Duitstalige gemeente Sankt Vith), maar wel in de Franstalige deelgemeente Bellevaux-Ligneuville, onderdeel van de gemeente Malmedy.
Hoogkoutermolen

De Hoogkoutermolen (ook wel de reus van Horebeke genoemd) is een stenen windmolen met witgeschilderde romp in de Vlaamse Ardennen de Oost-Vlaamse gemeente Sint-Kornelis-Horebeke (Horebeke). Vroeger stond hier een staakmolen die in 1816-1818 werd herbouwd tot bakstenen grondzeiler als graanmolen en oliemolen. De molen is nu ingericht als vakantiewoning. Sinds 1983 is de Hoogkoutermolen beschermd als monument. Zie ook Lijst van windmolens in Oost-Vlaanderen Lijst van onroerend erfgoed in Horebeke
Plankeveldmolen

De Plankeveldmolen (ook wel Spijtmolen genoemd) is een voormalige stenen windmolen op het Plankeveld in de Vlaamse Ardennen in Sint-Maria-Horebeke in de Oost-Vlaamse gemeente Horebeke. De molen stond al op de Ferrariskaart en op een kaart uit 1789. De grondzeiler omvatte sinds 1925 een elektrische maalderij. In 1952 werden de kap en het gevlucht weggenomen; enkel de romp bleef over. In 1990 werd het metselwerk gerestaureerd en sinds 2016 is de molenromp een woning. Zie ook Lijst van windmolens in Oost-Vlaanderen Lijst van onroerend erfgoed in Horebeke
Sint-Bavo en Sint-Machutuskerk

De Sint-Bavo en Sint-Machutuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Zuienkerke behorende plaats Houtave, gelegen aan Pastoriestraat 12. Geschiedenis Rond het jaar 900 zou er te Houtave al een kapel hebben bestaan. Omstreeks het jaar 1000 was Houtave waarschijnlijk al een zelfstandige parochie. Omstreeks 1400 werd een gotische kerk gebouwd, die in 1492 door brand werd beschadigd. In de jaren 70 van de 16e eeuw werd de kerk vernield tijdens de godsdiensttwisten. De kerk werd in laatgotische stijl hersteld. In 1617 werd de westgevel hersteld, in 1651 het koor, en ook het schip, waarbij de vensters in barokstijl werden uitgevoerd. Tijdens de 19e eeuw werden er verbouwingen in neoromaanse stijl uitgevoerd, terwijl omstreeks 1880 werd voorgenomen om het geheel weer een gotisch uiterlijk te geven, een voornemen dat grotendeels niet werd uitgevoerd vanwege geldgebrek. Tijdens de jaren 90 van de 20e eeuw werden restauratiewerkzaamheden uitgevoerd. In 1993 werd de kerk geklasseerd als monument. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen basilicale kruiskerk met vieringtoren van omstreeks 1400. Deze heeft een vierkante basis die in een achtzijdige bovengeleding overgaat, gedekt door een achtkante naaldspits. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur Het witgepleisterd interieur is van oorsprong gotisch en in de 17e eeuw aangepast. Het meubilair stamt uit de overgangstijd van renaissance naar barok. Het 17e-eeuws Sint-Corneliusaltaar heeft een 16e-eeuws gepolychromeerd altaarstuk, voorstellende het lijden van Christus. Het noordelijke zijaltaar, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans, en het aan Sint-Livinus gewijde zuidelijke zijaltaar stammen uit de 17e eeuw en werden in barokstijl uitgevoerd. De kerkmeestersbanken werden uitgevoerd in renaissance- en barokstijl (1657 en 1681). De communiebank is van 1680 en de preekstoel en biechtstoelen zijn 18e-eeuws. De kerk bezit schilderijen van de 17e en 18e eeuw. Het orgel is van 1836 en werd ontworpen door Vanhoutte.
Tarandusmolen

De Tarandusmolen is een voormalige stenen windmolen in de Vlaamse Ardennen in Dikkelvenne in de Oost-Vlaamse gemeente Gavere. Vroeger stond hier een staakmolen die in 1771 werd herbouwd tot stenen grondzeiler als graanmolen en oliemolen. De molen werkte tot in de jaren 1950. In 2011 werden instandhoudingswerken uitgevoerd. Sinds 1983 is de Tarandusmolen beschermd als monument. In 2025 raakte bekend dat de molen gerestaureerd wordt. Zie ook Lijst van windmolens in Oost-Vlaanderen Lijst van onroerend erfgoed in Gavere
Verrebeekmolen

De Verrebeekmolen is een stenen windmolen in de Oost-Vlaamse gemeente Opbrakel (Brakel). De molen staat langs het Mijnwerkerspad op de Verrebekekouter in de Vlaamse Ardennen. De stenen windmolen (bakstenen grondzeiler) werd vanaf 1789 gebouwd als oliemolen door J.B. van Damme; op het einde van de 19e eeuw werd het een graanmolen. De molen werkte tot 1938. en de molenkap eraf gehaald en raakte de Verrebeekmolen in verval. In 1983 raakte de molen zwaar beschadigd door een storm; naderhand werd hij volledig ontmanteld. Van 1994 tot 1996 werd de molen naar het oude model heropgebouwd. Sinds 1978 is de Verrebeekmolen beschermd als monument. Afbeeldingen Zie ook Lijst van windmolens in Oost-Vlaanderen Lijst van onroerend erfgoed in Brakel