NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Bernarduskerk (Tombeek)

De Sint-Bernarduskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Overijse behorende plaats Tombeek, gelegen aan de Kerkstraat. Geschiedenis In 1241 zou er in Tombeek een kapelanie zijn gesticht, die gewijd was aan het Heilig Kruis en aan Sint-Elisabeth. Er worden echter ook argumenten aangedragen dat er in Tombeek in die tijd geen sprake zou zijn van een kapel of een kerk. Een kerk werd gebouwd in 1860-1865 naar ontwerp van Louis Spaak. Ook een pastorie en een school werden toen gebouwd. Gebouw Het betreft een sobere bakstenen eenbeukige kerk die naar het noordoosten is georiënteerd. De kerk heeft een ingebouwde toren en een driezijdig afgesloten koor. De kerk heeft neoromaanse en neogotische stijlelementen en rondbogige vensters. De kerk wordt omgeven door een kerkhof. Interieur De preekstoel is uit de 2e helft van de 17e eeuw. De calvarie heeft een 19e-eeuws kruisbeeld terwijl de Maria- en Johannesfiguren uit de 16e eeuw stammen. Het orgel, uit de 1e helft van de 19e eeuw, is beschermd. De bouwer van dit orgel is onbekend.
Sint-Augustinuskerk (Beert)

De Sint-Augustinuskerk (ook wel als Onze-Lieve-Vrouwekerk vermeld) is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Pepingen behorende plaats Beert, gelegen aan de Nederbeertstraat. Geschiedenis Er bestond al een kerk in Beert, die in 1758 vervangen werd door een classicistisch bouwwerk. De kerk was afhankelijk van de Abdij Cantimpré te Bellingen. In 1774 werd ook een nieuwe sacristie gebouwd. Gebouw De eenbeukige bakstenen kerk met natuurstenen sierelementen heeft een ingebouwde westtoren en een verlaagd koor dat driezijdig is afgesloten. De toren heeft een helmvormig dak met daarop een kleine lantaarn. De kerk heeft steekboogvensters. In de toren vindt men een 17e-eeuws korfboogportaal dat hergebruikt is vanuit de oude kerk. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een bepleisterd tongewelf. De kerk bezit beelden van Sint-Anna (16e eeuw), Sint-Eligius en Sint-Cornelius (17e eeuw), Sint-Augustinus en Onze-Lieve-Vrouw (18e eeuw). Het in kalksteen uitgevoerd doopvont is 16e-eeuws. Het kerkmeubilair is 18e-eeuws in Lodewijk XV en Lodewijk XVI-stijl waaronder een preekstoel van 1745 in rococostijl, zijaltaren van omstreeks 1750. De lambrisering en twee biechtstoelen (tweede helft 18e eeuw) zijn afkomstig uit het voormalig Sint-Elisabethklooster te Brussel.
Ajuntament de Brussel·les

L'Ajuntament de Brussel·les és un edifici situat a la Grand Place de Brussel·les, a Bèlgica. La part més antiga de l'Ajuntament actual és la seva ala oriental. Aquesta ala, juntament amb un campanar petit, fou construïa des de 1402 a 1420 sota la direcció de Jacob van Thienen. Tanmateix, l'admissió dels gremis de diversos oficis al govern de la ciutat tradicionalment patrici probablement va comportar l'expansió de l'edifici. L'ala més curta es completava en cinc anys des que Carles l'Atrevit posés la seva primera pedra el 1444. L'ala dreta fou construïda per Guillaume de Voghel que el 1452 també construïa l'Aula Magna. La torre, del 1449, és obra de Jan van Ruysbroeck. Té 96 m d'alçada i està lleugerament torta.
Bruselská radnice

Bruselská radnice (francouzsky Hôtel de ville de Bruxelles, vlámsky Stadhuis van Brussel) je pozdně gotická stavba na náměstí Grand-Place (Grote Markt) v belgickém hlavním městě Bruselu. Hlavní věž o výšce 96 metrů je dominantou viditelnou z dalekého okolí. Celé náměstí bylo v roce 1998 zapsáno na seznam Světového dědictví UNESCO, a s ním se tak zápisu dočkala i radnice. Ta je jedinou středověkou budovou na náměstí. Historie Architekty byli Jan van Ruysbroeck a Jacob van Thienen. Nejstarší částí je východní křídlo (levé při pohledu z náměstí). Jeho výstavba začala roku 1402 a byla dokončena v roce 1420. Západní křídlo bylo dostavěno dodatečně, jeho stavba začala roku 1444 a skončila v roce 1452. O dva roky později byla dokončena věž. Na vrcholu věže stojí pět metrů vysoká zlacená socha archanděla Michaela, patrona Bruselu, zabíjejícího draka (nebo ďábla). Věž není umístěna symetricky uprostřed průčelí. Legenda praví, že architekt, když objevil tuto chybu, propadl zoufalství a skočil z vrcholu věže. Ve skutečnosti však šlo zřejmě o záměr, přesněji nutnost danou omezeným prostorem. Fasáda je zdobena četnými sochami šlechticů, světců a alegorických postav. Současné sochy jsou ovšem reprodukce, ty původní se nacházejí v městském muzeu v Maison du Roi/Broodhuis, rovněž na Grand Place. Při bombardování Bruselu francouzskou armádou v roce 1695 palác vyhořel, zničil především vnitřní vybavení, archivy a umělecké sbírky. Podoba interiéru je tudíž na rozdíl od fasády především klasicistní. Malby, sochy a tapisérie v interiéru pak pocházejí především z 19. století. V roce 1830 se na radnici během belgické revoluce sešla prozatímní vláda a vyhlásila nový stát, Belgické království. Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu bruselská radnice na Wikimedia Commons Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Brussels Town Hall na anglické Wikipedii.
Prefeitura de Bruxelas

A Prefeitura de Bruxelas (Francês: Hôtel de Ville, Holandês: Stadhuis) é um prédio gótico construído na Idade Média. Está localizado no meio do famoso Grand-Place de Bruxelas, na Bélgica. Sua construção foi iniciada em 1402 sob a direção do arquiteto Jacob van Thienen. Outra parte foi adicionada em 1444 por Carlos, Duque da Borgonha. O campanário foi projetado por Jan van Ruysbroek, arquiteto da corte de Filipe III, Duque de Borgonha. No topo da torre está uma estátua do Anjo Miguel, patrono da cidade de Bruxelas. Ver também Bruxelas Grand-Place de Bruxelas Referências
Bryssels stadshus

Bryssels stadshus (franska Hôtel de Ville) ligger vid Grand-Place. Det började byggas under 1400-talet med bland annat Jacques van Thienen och Jan van Ruysbroeck som arkitekter. Källor Insight City Guide. Brussels. ISBN 981-258-245-2 Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Bryssels stadshus.﻿
Sint-Genesiuskerk (Sint-Genesius-Rode)

De Sint-Genesiuskerk is een parochiekerk in de Vlaams-Brabantse plaats Sint-Genesius-Rode, gelegen aan de Dorpsstraat 40. Geschiedenis Het betreft de oorspronkelijke parochiekerk van Sint-Genesius-Rode die in 1190 voor het eerst werd vermeld. De parochies van Beersel en Linkebeek waren van deze parochie afhankelijk. De oudste delen van de huidige kerk zouden 15e-eeuws zijn. In 1530 werd de kerk ingrijpend verbouwd en werd een nieuw koor opgericht. Omstreeks 1780 werd, in opdracht van de Abdij van Vorst, de kerk vergroot naar ontwerp van Laurent-Benoît Dewez. Uit de Priorij Zevenborren, die in 1783 werd opgeheven, werd een deel van de inventaris opgekocht: twee zijaltaren, twee biechtstoelen, preekstoel, orgel, doksaal en lambrisering. Van 1860-1862 werd de kerk vergroot waarbij ook de oude toren werd afgebroken en een nieuwe gebouwd, dit alles naar ontwerp van Louis Spaak. Vanaf 1900 werden, door de toegenomen bevolking, nieuwe parochies afgesplitst zodat Sint-Genesius-Rode uiteindelijk vier parochies zou tellen. In 1909 werd het omringende kerkhof opgeheven. In hetzelfde jaar werd achter de kerk een Mariagrot opgericht. Gebouw Het betreft een driebeukige kerk in min of meer neoromaanse stijl. De westgevel heeft een ingebouwde toren en verticale accenten. Interieur De preekstoel, uit 1721, is in barokstijl. Verder bevat de kerk de bovengenoemde biechtstoelen, zijaltaren en communiebank, afkomstig uit de voormalige Priorij Zevenborren. Zoöok het orgel dat een 17e-eeuwse kern heeft maar waarvan de orgelkast in 1868 werd vernieuwd en ook het orgel ingrijpend werd vernieuwd, door Anneessens. Een deel van het pijpwerk is echter nog uit het oude orgel afkomstig.
Sint-Barbarakerk (Sint-Genesius-Rode)

De Sint-Barbarakerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Vlaams-Brabantse plaats Sint-Genesius-Rode, gelegen aan de Gehuchtstraat 186. Geschiedenis In 1873 kwam in het gehucht De Hoek een station. Als gevolg hiervan groeide de bevolking van het gehucht en in 1900 werd een zelfstandige parochie gesticht. Ook werd toen een kerk gebouwd. Gebouw Het betreft een eenvoudig bakstenen driebeukig kerkje, voorzien van een dakruiter. De kerk, met een halfronde apsis, is naar het zuiden georiënteerd.
Onze-Lieve-Vrouw-Oorzaak-onzer-Blijdschapkerk

De Onze-Lieve-Vrouw-Oorzaak-onzer-Blijdschapkerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Vlaams-Brabantse plaats Sint-Genesius-Rode, gelegen aan het Onze-Lieve-Vrouw-Voorplein 15A. Geschiedenis De kerk werd gebouwd voor de wijk De Hutten, waarvan in de jaren '20 van de 20e eeuw het inwonertal sterk toenam. Omstreeks 1930 werd een nieuwe parochie gesticht en een pastorie gebouwd waar aanvankelijk de Missen werden opgedragen. In 1935-1936 werd een definitieve kerk gebouwd naar ontwerp van Frans Vandendael. Gebouw Het betreft een zaalkerk met een naar art deco neigende architectuur. De gevelbekleding is van breuksteen terwijl voor de constructie beton werd toegepast. Er werden grote spitsbogen gebruikt, wat vooral opvalt bij het ingangsportaal. De kerk heeft een dakruiter. Interieur Het interieur is sober. Reliëfs in messing werden gebruikt voor de kruiswegstaties en enkele andere kunstwerken.
Sint-Lutgardiskerk (Zuun)

De Sint-Lutgardiskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Sint-Pieters-Leeuw behorende plaats Zuun, gelegen aan de Arthur Quintusstraat. Geschiedenis De nabijheid van de Brusselse agglomeratie maakte dat Zuun in de 2e helft van de 19e eeuw snel in inwonertal toenam. In 1896 werd een aan Sint-Lutgardis gewijde kapel in gebruik genomen. Dit neogotisch zaalkerkje werd gebouwd uit dankbaarheid voor de genezing van gravin Antoinette van der Dilft. In hetzelfde jaar werd een hulpparochie opgericht. Hoewel Antoinette ook grond had geschonken voor de bouw van een definitieve kerk zou de parochie nog moeten groeien voordat de bouw hiervan ter sprake kwam. Het ontwerp werd gemaakt door Frans De Groodt. De bouw vond plaats van 1965-1967. Vanaf 1972 werd ook een parochiecentrum en dergelijke opgericht. Gebouw Het betreft een sobere zaalkerk in de stijl van het naoorlogs modernisme. Aan de rechterzijde bevindt zich een groot en kleurig venster in glas in beton. In 1992 werd nog een vrijstaande open metalen klokkentoren toegevoegd waarin een klokje uit 1738 hangt dat afkomstig is uit de nabijgelegen Maria-Magdalenakapel.
Cloedtse Put

De Cloedtse put is een vijver van 6 hectare groot naast het themapark Boudewijn Seapark in de Belgische deelgemeente Sint-Michiels. Hij ontstond in 1909 na het uitdiepen van een stuk onvruchtbaar land om de spoorwegberm van de lijn Oostende-Brussel aan te leggen. De vijver wordt vanaf dan Cloedtse Put genoemd naar de Brusselse firma gronddelvers N.V. Entreprises R. Decloedt. Geschiedenis In 1909 wordt de spoorwegberm aangelegd van de lijn Oostende-Brussel. De gebruikte grond kwam van de zogenaamde Wallakkers, een onvruchtbaar stuk land. De uitdieping gebeurde door de Brusselse firma N.V. Entreprises R. Decloedt. Na de Tweede Wereldoorlog werd de vijver samen met een klein stuk grond ten noorden aangekocht door een particulier die er een villa opbouwde (heden Vijverhoflaan nr. 101). In 1961 werd de villa verkocht en het eigendom gesplitst, de vijver ging naar de gemeente. In 1981 opende Boudewijn Seapark de Mississippiboot, een rondvaart op de Cloedtse Put. Langs de oever werd er bescheiden decoratie geplaatst, wat plastieken olifanten en een boeddhabeeld. Centraal in de vijver was er een hoge fontein die later werd weggehaald. In december 2011 werden de bootjes uit het water gehaald omdat een plotse opstoot van blauwalgen de vijver roodbruin had gekleurd. De algen bevatten de giftige cyanobacterie, waardoor de attractie niet langer open kon blijven. Op 1 juni 2011 werden de bootjes met behulp van een hijskraan weer in het water gelaten. In 2014 werd de attractie permanent gesloten. Gronddelvers Ook in Oostkamp zijn er zogenaamde "Cloedtseputten". Op het einde van de 19de eeuw ontwierp het Ministerie van Landbouw een plan om de toenmalige weg over de spoorweg Brussel-Oostende te laten lopen. Daarvoor zou men de weg plaatselijk ophogen en het tracé een klein beetje verleggen. In 1895 werden over de steile helling van de brug de werken uitgevoerd door dezelfde Brusselse firma gronddelvers N.V. Entreprises R. Decloedt. De huidige visvijvers aan weerszijden van de brug, zogenaamd de "Cloedtseputten", danken hun naam dan ook aan die firma. De spoorwegbrug van de lijn Brugge-Kortrijk, die vermoedelijk werd opgericht rond 1910, maakte vanaf dan het ontdubbelen van het spoor mogelijk. In de jaren 1980-1990 werd de bestaande spoorwegbrug vervangen.
Parc naturel Cœur de Condroz

La parc naturel Cœur de Condroz est un parc naturel belge dans le Condroz, dans la province de Namur en Région wallonne, d'une surface de 944,95 km2. Il couvre le territoire des communes d'Assesse, Ciney, Gesves, Hamois, Havelange et Ohey. Des actions y sont menées en faveur de l'agriculture locale, du paysage et de la protection de la biodiversité, par exemple la plantation de haies ou la promotion des circuits courts. Voir aussi Liste des parcs naturels de Wallonie Notes et références Liens externes Site officiel Portail de la conservation de la nature Portail de la province de Namur
Natuurpark Coeur de Condroz

Het Natuurpark Coeur de Condroz (Frans: Parc naturel Coeur de Condroz) is een natuurpark in de Condroz in de provincie Namen in Wallonië (België). Het is het dertiende parc naturel van Wallonië en werd opgericht in december 2023. Het park strekt zich uit over de gemeentes Assesse, Ciney, Gesves, Hamois, Havelange, Ohey. Het landschap bestaat uit heuvelkammen (tiges) en valleien (chavées), bossen en landbouwgebied in het stroomgebied van de Samson en de Bocq. Bronnen
Sint-Stefanuskerk (Negenmanneke)

De Sint-Stefanuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Sint-Pieters-Leeuw behorende plaats Negenmanneke, gelegen aan het Weerstandsplein. Geschiedenis Negenmanneke zag in de loop van de 20e eeuw de bevolking sterk toenemen door de onmiddellijke nabijheid van de Brusselse agglomeratie. In 1930 werd een kapelanie gesticht die afhankelijk was van de Sint-Lutgardisparochie te Zuun maar in 1935 al een zelfstandige parochie werd. In 1938 begon men met de bouw van een neoromaans kerkgebouw, naar ontwerp van Leo Vendelmans die tevens de eerste pastoor werd. Gebouw Het betreft een naar het westen georiënteerd driebeukig kerkgebouw met naastgelegen toren. De kerk heeft een halfcirkelvormige apsis. De kerk is gebouwd in baksteen met blauwe hardsteen voor de onderbouw, Zandsteen werd gebruikt voor de hoekkettingen en andere sierelementen. De toren heeft vijf geledingen. Interieur De kunstwerken (glas-in-loodramen en muurschilderingen) zijn 20e-eeuws. Een eikenhouten Sint-Stefanusbeeld is uit de 2e helft van de 19e eeuw.
Kasteel Ter Motten

Kasteel Ter Motten (ook: Kasteel Termotten of Kasteel Dilsen) is een kasteel te Dilsen, gelegen aan Europalaan 25. Oorspronkelijk was Ter Motten een Loons leen, gelegen naast de heerbaan. Op de plaats van het huidige kasteel heeft zich mogelijk een motte of ouder kasteel bevonden. De oudst bekende heer was Willem van Rommershoven die vermeld werd in 1375. Daarna volgden de families Van Horpmaal, Van Papenhoven, De Waimes (ongeveer 1500), De Coursel en, sinds 1643, De Rosen. In 1784 kwam het, door huwelijk, in bezit van familie De Saeren. Na 1863 kwamen achtereenvolgens de families Van Aefferden en Moreau de Bellaing in bezit van het kasteel. In 1973 werd het kasteel, samen met het park, door de laatstgenoemde familie verkocht aan de gemeente. Tegenwoordig is het het gemeentehuis van Dilsen-Stokkem. In 1985 werd het beschermd als monument. Het kasteel werd, in barokstijl, gebouwd in 1725 door Michel De Rosen. Toen de Rijksweg in 1812 werd aangelegd, werd het park in tweeën gedeeld. In 1932 werd, tegen de achtergevel, nog een vleugel aangebouwd. Het kasteel is opgetrokken in geel geschilderde baksteen, met een fronton op pilasters rustend, en kalkstenen hoekbanden. Het bezit een met leien gedekt mansardedak. Het interieur bevat enkele 18e- en 19e-eeuwse schouwen, waaronder enkele met tegels in Delfts blauw. Het park, dat het kasteel omringt, bevat enkele merkwaardige bomen. De originele ingang kan nog steeds gevonden worden in het park. De oude poort is de oostelijk ingang tot het park en werd gebouwd toen het park gesplitst werd door de aanleg van de Rijksweg.
Museum Van Buuren

Das Museum Van Buuren befindet sich im ehemaligen Wohnhaus des Bankiers und Kunstmäzens David van Buuren in Brüssel (Avenue Léo Errera 41 / Leo Erreralaan 41). Gebäude und Museum Das Haus wurde 1924 bis 1928 im Stil der Amsterdamer Schule als Wohnsitz des Bankiers und Kunstmäzens David van Buuren und seiner Frau erbaut. Seit 1975 beherbergt es das Museum. Die Inneneinrichtung in Art déco besteht aus Wandteppichen, Möbeln und Glaskunst. Die Kunstsammlung umfasst Gemälde und Skulpturen vom 15. bis ins 20. Jahrhundert. Das bekannteste Gemälde aus der Sammlung flämischer und italienischer Meister ist der Ikarussturz (Chute d’Icare) von 1590 bis 1595. Es ist eine Variante der Landschaft mit dem Sturz des Ikarus in den Königlichen Museen der Schönen Künste. Zu den modernen Gemälden zählen 32 Bilder Gustave Van de Woestynes, dessen Förderer Van Buuren war. Gärten Zum Haus gehören die ebenfalls öffentlich zugänglichen Gärten, darunter der Jardin Pittoresque und der große Rosengarten La Grande Roseraie, das Labyrinth und der Jardin du Coeur mit seinen herzförmigen Hecken. Weblinks Website des Museums in englischer, französischer und niederländischer Sprache Einzelnachweise
Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letteren

Die Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letteren (Königliche Akademie für Niederländische Sprache und Literatur; abgekürzt KANTL) ist eine flämische Vereinigung, die 1886 mit dem Ziel gegründet wurde, das kulturelle und literarische Leben in Flandern zu fördern. Sie war die erste offizielle Einrichtung Belgiens, in der sich auf wissenschaftliche Weise mit der niederländischen Sprache und Literatur beschäftigt wurde. Das Sekretariat und die Bibliothek der Akademie befinden sich in der Königsstraße (Koningstraat) in Gent. Die Akademie spielte eine wichtige Rolle bei der Emanzipation der Flamen in Belgien und beeinflusste die Flämische Bewegung im Bereich der Kultur. In politischer Hinsicht hat sich die Akademie seit jeher neutral verhalten. Die KANTL vergibt alle fünf Jahre einen Prosapreis (Prijs Proza KANTL), der mit € 6.250 prämiert ist. Zusammensetzung Die Akademie bestand seit 1939 aus 30 normalen Mitgliedern und 25 ausländischen Ehrenmitgliedern. Seit Herbst 2018 sind maximal 40 ordentliche Mitglieder und eine unbegrenzte Anzahl von Ehrenmitgliedern vorgesehen. Zu den ordentlichen Mitgliedern sollen Akademiker, Autoren und Personen gehören, die in Belgien auf dem Gebiet der niederländischen Sprache und Literatur arbeiten. Die Ehrenmitglieder setzen sich aus ehemaligen Mitgliedern sowie ausländischen Personen zusammen. Geschichte Die Vereinigung wurde als Koninklijke Vlaamse Academie voor Taal- en Letterkunde (Königliche Flämische Akademie für Sprach- und Literaturwissenschaften) gegründet. Im Jahre 1972 beschloss der Cultuurraad voor de Nederlandse cultuurgemeenschap (Kulturrat der Niederländischen Kulturgemeinschaft), der Vorgänger der Flämischen Regierung, die Sprache, die in Flandern gesprochen wird, offiziell als Niederländisch zu bezeichnen. Folglich benannte sich die Vereinigung in Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde um. Im Jahre 2015 stellte die KANTL ihren 51 Titel umfassenden, dynamischen niederländischen Literaturkanon aus flämischer Perspektive vor, der einen Konsens darüber abzubilden versucht, welche Werke als Klassiker der niederländischen und flämischen Literatur anzusehen sind. Er soll als Inspirationsquelle, zur Leseförderung und als Leitfaden im Unterricht dienen. Im Herbst 2018 erfolgte eine Neuformulierung und erstmalige gesetzliche Fixierung der Ziele sowie der Beschluss neuer Kernaufgaben, darunter eine Vergrößerung der Öffentlichkeitsarbeit und die Pflege des Literaturkanons. Die mögliche Zahl der Mitglieder wurde von 30 auf 40 erhöht. Zudem benannte sich die Akademie erneut um, da sich die heutige Arbeit der KANTL nach eigener Auffassung nicht mehr allein auf Sprach- und Literaturwissenschaften beschränkt, sondern sich auf Sprache und Literatur im weitesten Sinne bezieht. Weblinks Offizielle Website (niederländisch) Dekret der flämischen Regierung zur KANTL vom 3. Oktober 2018 (niederländisch)
Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde

La Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde ou KANTL (« Académie royale de langue et littérature néerlandaises ») est une institution belge située à Gand. Elle a été fondée en 1886 afin de stimuler la vie culturelle et littéraire en Flandre. L'académie s'appelait Koninklijke Vlaamse Academie voor Taal- en Letterkunde (« Académie royale flamande de langue et de littérature ») jusqu'en 1974, lorsqu'un décret du Conseil culturel de la Communauté flamande (le précurseur du Gouvernement flamand) décida que le néerlandais était la dénomination officielle de la langue parlée en Flandre. L'académie fut la première institution officielle de Belgique où était étudié de façon scientifique le néerlandais. Sa compétence a été plus tard limitée à la langue et à la littérature néerlandaises, pour lesquelles elle a toujours une fonction de conseil auprès du gouvernement flamand. Elle a joué un rôle important dans l'émancipation flamande et a en grande partie mené le Mouvement flamand sur le terrain culturel et intellectuel. Politiquement, l'académie est toutefois toujours restée neutre. Depuis 1939, l'académie comprend 30 membres ordinaires et 25 membres d'honneur étrangers. Son secrétariat et sa bibliothèque sont situés à la Koningstraat à Gand. L'académie remet tous les cinq ans le Prijs Proza KANTL doté de 6 250 €. Son équivalent francophone est l'Académie royale de langue et de littérature françaises de Belgique. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde » (voir la liste des auteurs). Liens externes (nl) Site officiel Archives conservées par : Universiteitsbibliotheek Gent (AE_6589) Portail de la Flandre-Orientale Portail de la Région flamande Portail de la culture