NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Station Heist

Station Heist is een spoorwegstation langs spoorlijn 51B (Brugge - Knokke) bij de kern Heist in de gemeente Knokke-Heist. Voor 1906 liep de spoorwegverbinding met Brugge nog langs spoorlijn 51 over station Blankenberge en niet verder dan Heist. Tussen 1920 en 1983 liep ze via spoorlijn 51A over Zeebrugge. Vanaf 1890 was er wel een stoomtram tussen Heist via Knokke naar Brugge. In 1908 werd de stoomtramlijn Oostende-Blankenberge verlengd tot Heist. Later werd dit de elektrische lijn Oostende-Knokke. Pas in 1920 gingen de treinen doorrijden naar Knokke. De moderne kusttram zorgt nu voor de verbinding met de andere kuststations: onder andere station Zeebrugge-Dorp, station Blankenberge en station Oostende. De inhuldigingsfeesten (Blankenberge - Heist) werden op zondag 12 juli 1868 gehouden te Heist. De dienst op het traject Blankenberge - Heist werd voor het publiek geopend vanaf 22 juli 1868. Tot midden de 20ste eeuw lag het station van Heist nog steeds aan de achterkant van het Heldenplein, middenin de badplaats. Om de toeristen te besparen van het verkeer en de hinderlijke gevolgen werd in 1951 een nieuw station gebouwd op de plaats van het voormalige Koudekercke, waar Heist was ontstaan in de vroege middeleeuwen. Op de vrijgekomen plaats van de oude statie werd in 1954 een tramhuis opgetrokken. In 2021 sloten de loketten hier hun deuren en werd het station een stopplaats. In 2022 werd het station verkocht aan de gemeente Knokke-Heist. Galerij Spoorindeling Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Station Laken

Station Laken (Frans: Laeken) is een buiten gebruik gesteld spoorwegstation langs spoorlijn 28 (Schaarbeek - Brussel-Zuid) in Laken, een deelgemeente van de stad Brussel (België). Ook spoorlijn 50 (Brussel - Gent) loopt langs dit station. In 1982 werd het station gesloten. Het werd vervangen door het station Bockstael, enkele honderden meters dichter bij Jette. In Bockstael (dat in de eerste plannen ook de naam Laken zou overnemen) is het mogelijk over te stappen op metrolijn 6 die op 6 oktober 1982 tot hier verlengd werd. Aantal instappende reizigers De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag. Zie ook Lijst van spoorwegstations in het Brussels hoofdstedelijk Gewest
Station Lissewege

Station Lissewege is een spoorwegstation langs spoorlijn 51A (Brugge-Zeebrugge) in het dorp Lissewege in de gelijknamige Brugse deelgemeente. Geschiedenis Vóór de aanleg van spoorlijn 51A bevond er zich tot 1908 een halte "Lissewege" op de spoorlijn 51 (Brugge-Blankenberge-Heist) op de plaats die later de halte Zuienkerke werd. Het huidige station werd gebouwd in 1905-1906, tegelijk met de aanleg van de lijn 51A die de nieuwe haven van Zeebrugge moest ontsluiten. Het is opgetrokken volgens de standaardplannen die toen gebruikelijk waren bij de Belgische Staatsspoorwegen. Het werd op 15 oktober 2003 als monument beschermd. In 2006 verkocht de NMBS het gebouw, dat al enige tijd niet meer in gebruik was, aan een Britse vastgoedmakelaar, die er evenwel verder niets mee aanving. In 2009 werd het inmiddels vervallen gebouw opnieuw verkocht aan een privépersoon uit De Haan. Deze liet het restaureren en opende er op 16 juli 2011 een tentoonstellingsruimte en kunstgalerij. Sinds januari 2014 zijn in het gebouw een brasserie, wijnwinkel, kunstgalerij en een vakantieappartement gevestigd. Het perron is evenwel nog steeds in gebruik als halteplaats voor de L- en P-treinen van en naar Zeebrugge. Treindienst Galerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Station Menen

Station Menen is een spoorwegstation langs spoorlijn 69 (Kortrijk-Poperinge) in de stad Menen. Het had ook nog een vertakking naar de voormalige spoorlijn 65 (Roeselare - Tourcoing). Geschiedenis Vanaf 1842 rees in Menen de vraag naar een eigen spoorlijn. Oorspronkelijk wou men een stationsgebouw aanleggen binnen de stad, maar uiteindelijk werd het station net buiten de toenmalige stad gebouwd. Na langdurige onderhandelingen reed op 15 januari 1853 de eerste trein door Menen, van de Société des Chemins de fer de la Flandre occidentale. Het originele stationsgebouw werd gebouwd in 1854-1855, een eenvoudig neoclassicistisch gebouw van één bouwlaag. In 1890 werd het fors uitgebreid. In de Eerste Wereldoorlog was het station zwaar beschadigd. Het werd hersteld in 1920, maar luchtbombardementen in mei 1940 vernielden grote delen van het ontvangstgebouw opnieuw. Een nieuw gebouw kwam in 1948. In de tweede helft van de 20e eeuw verdwenen nog een aantal gebouwen. In 2003 liep een tentoonstelling "150 jaar station Menen" in het stadsmuseum. Diensten Het station van Menen beschikte over 3 sporen, het 3de spoor werd na 2016 opgebroken, en 2 perrons, waarvan sinds 2016 slechts spoor 1 en 2 geëlektrificeerd zijn. Op spoor 1 stoppen treinen richting Poperinge, op spoor 2 die richting Kortrijk. Er is een ondergrondse tunnel om tussen de perrons te gaan. Het station beschikt over een gratis toilet. Er is een gratis parking en overdekte fietsenstalling. In de loop van 2021 werden de loketten hier gesloten en is het station een stopplaats geworden. In het station van Menen kunnen reizigers met een beperkte mobiliteit terecht om van de trein gebruik te maken. Bij het station is ook een redelijk grote bushalte van De Lijn. Galerij Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Gare de Testelt

La gare de Testelt (en néerlandais : station Testelt) est une gare ferroviaire belge de la ligne 35, de Louvain à Hasselt, située à Testelt, section de la ville de Montaigu-Zichem, dans la province du Brabant flamand en Région flamande. Elle est mise en service en 1865 par le Grand Central Belge. C'est un arrêt sans personnel de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB) desservi par des trains InterCity (IC), Omnibus (L) et d’Heure de pointe (P). Situation ferroviaire Établie à 15 mètres d'altitude, la gare de Testelt est située au point kilométrique (PK) 28,651 de la ligne 35, de Louvain à Hasselt, entre les gares de Langdorp et de Zichem. Histoire La « station de Testelt » est mis en service le 1er février 1865 par le Grand Central Belge, lorsqu'il ouvre à l'exploitation la section d'Aarschot à Diest. En 1901, les Chemins de fer de l’État belge auraient décidé de remplacer le bâtiment de la gare par un nouveau. Cette reconstruction annoncé n'aura finalement pas lieu. Le bâtiment de la gare est agrandi de la même façon qu'à Zelem (où les travaux ont eu lieu en 1903). En 1982, un nouveau bâtiment voyageurs est mis en service. Service des voyageurs Accueil Halte SNCB, c'est un point d'arrêt non géré (PANG) à accès libre. L'achat des titres de transport s'effectue par un automate de vente. Un souterrain permet la traversée des voies et le passage d'un quai à l'autre. Desserte Testelt est desservie par des trains InterCity, Omnibus (L) et d’Heure de pointe (P) de la SNCB qui effectuent des missions sur la ligne 35 (Louvain - Hasselt). En semaine, il existe toutes les heures un train L de Louvain à Hasselt. Cette desserte est renforcée le matin par trois trains P Hasselt - Louvain et l'après-midi par trois trains P Louvain - Hasselt. Les week-ends et jours fériés, la gare est desservie toutes les heures par des trains IC reliant Anvers-Central à Hasselt. Intermodalité Un parc pour les vélos et un parking pour les véhicules y sont aménagés. Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de gares en Belgique Ligne 35, de Louvain à Hasselt Relations ferroviaires en Belgique Transport ferroviaire en Belgique Liens externes Informations sur la Gare de Testelt, sur le site de la SNCB Site SNCB : Fiches horaires (brochures de ligne) Portail du chemin de fer Portail du Brabant flamand
Station Testelt

Station Testelt is een spoorweghalte langs spoorlijn 35 (Leuven - Hasselt) in Testelt, een deelgemeente van de gemeente Scherpenheuvel-Zichem. Het is nu een stopplaats. Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Station Zichem

Station Zichem is een spoorwegstation langs spoorlijn 35 (Leuven - Hasselt) in Zichem, een deelgemeente van Scherpenheuvel-Zichem. Geschiedenis Het station werd samen met de spoorlijn geopend op 1 februari 1865, door de spoorwegmaatschappij Grand Central Belge. Oorspronkelijk droeg het station de naam Zichem-Scherpenheuvel omdat ook de bedevaarttreinen voor Scherpenheuvel in dit station aankwamen. Op 23 mei 1993 werd het loket gesloten en is er geen personeel meer aanwezig in het station. Vanaf 1894 takte hier spoorlijn 30 af naar het station Scherpenheuvel en werd de naam van het station veranderd in Zichem. Deze aftakking zou blijven bestaan tot in 1974. Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Tumulus de Saives

Le tumulus de Saives ou tombe de Saives appelé localement À la Tombe est un tumulus situé à Celles dans la commune belge de Faimes en province de Liège. Il est repris sur la liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne depuis le 6 décembre 1976. Localisation Ce tumulus se situe dans la campagne cultivée entre les localités hesbignonnes de Celles, Saives et Termogne. La route nationale 69 qui était l'ancienne chaussée romaine reliant Bavay à Cologne passe à environ 1 500 m à l'ouest à hauteur des cinq tumuli d'Omal. Historique Le site a été fouillé par G. de Looz en 1874. Un grand caveau central de plan trapézoïdal y a été mis au jour. Le mobilier funéraire de ce caveau contenait des harnachements en cuir décoré en bronze et des mors de chevaux constitués d'un filet rehaussé d'incrustations. Ces découvertes sont visibles au Musée d'Art et d'Histoire ainsi qu'au Musée Grand Curtius de Liège. Description Il s'agit d'un tumulus boisé d'un diamètre de 42 m à 46,5 m et d'une hauteur de 6 m. Le tumulus est repris sur la liste du patrimoine immobilier classé de Faimes et sur la liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne. Galerie Références Voir aussi Articles connexes Liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne Liste des tumuli de Belgique Liens externes « Faimes », sur tourisme-hesbaye-meuse.be (consulté le 14 février 2017). Portail de la province de Liège Portail de la Rome antique Portail de l’archéologie
Tumulus van Saives

De Tumulus van Saives of Tombe van Saives (lokaal aangeduid met A la Tombe) is een Gallo-Romeinse grafheuvel bij Saives en Celles in de Belgische provincie Luik in de gemeente Faimes. De heuvel ligt ten noordwesten van Celles en op 1,5 kilometer zuidoostelijk van de Romeinse weg de N69 die daar thans Chaussée Romaine heet. De heuvel heeft een doorsnede van 42 tot 46,5 meter en een hoogte van zes meter. In 1874 is de grafheuvel opgegraven door G. van Loon en trof daar een groot centrale gewelf aan met trapeziumvormige plan. De grafgiften bestonden uit versierde lederen harnassen en stukjes bronzen paarden. De stukjes met inlegwerk zijn bewaard in de Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis, de rest is naar het museum Curtius gegaan. Zie ook Gallo-Romeinse tumuli in België
Sint-Niklaaskerk (Buggenhout)

De Sint-Niklaaskerk is de parochiekerk van de Oost-Vlaamse plaats Buggenhout, gelegen aan Kerkstraat 101. Geschiedenis Van de vroegste geschiedenis van de kerk is vrijwel niets bekend. Wel stond het vast dat de Abdij van Affligem het patronaatsrecht van de kerk bezat. Omstreeks 1500 werd deze kerk verbouwd en kreeg de plattegrond van een Grieks kruis en een vieringtoren. In 1647 werd het koor verlengd en van een nieuw gewelf voorzien. Omstreeks 1649 werd ook het transept verbouwd. Omdat na enige tijd de kerk te klein was geworden werd in 1781 het kerkschip vergroot. De vieringtoren werd toen door een westtoren vervangen. In 1958 werd de kerk gerestaureerd. Gebouw Het betreft een georiënteerde driebeukige kruiskerk met voorgebouwde westtoren en driezijdig afgesloten koor. De vlakopgaande toren, van 1781, werd opgetrokken in kalkzandsteen en draagt een achtkante lantaarn. Ook het kerkschip en het transept zijn in zandsteenblokken uitgevoerd, maar de zijbeuken zijn in baksteen. Interieur De kerk bezit glas-in-loodramen van 1885-1886. Het hoofdaltaar is een portiekaltaar in barokstijl van 1681. Het noordelijk zijaltaar, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw, is eveneens in barokstijl en werd vervaardigd in 1652. Het zuidelijk zijaltaar, gewijd aan Sint-Niklaas, is eveneens van 1652. De preekstoel is uit de eerste helft van de 18e eeuw en de twee biechtstoelen in het noordelijk transept zijn van 1762. De lambrisering van het koor is van 1721. Het Loret-orgel is van 1876 en het natuurstenen doopvont is 17e-eeuws. Een altaarstuk dat Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaart verbeeldt is 17e-eeuws, evenals het schilderij: Aanbidding der wijzen. Een gepolychromeerd houten beeldengroep, de Heilige Familie voorstellende, is in Italiaanse renaissancestijl. De kerk bezit een marmeren epitaaf voor Marie-Amélie Huens die echtgenote was van Pierre-Joseph Waepenaert d'Erpe en in 1812 is gestorven. Ook is er een epitaaf voor Johanna Praet en haar broer Franciscus Praet, in barokstijl.
Witte Kinderbos

Het Witte Kinderbos werd tussen 1997 en 1999 als "levend monument" aangeplant op initiatief van de Witte Beweging in de nasleep van de zaak Dutroux. Het bevindt zich op de middenberm van de E19 tussen Vilvoorde en Antwerpen, als een herinnering aan alle gedode, verongelukte en verdwenen kinderen van België. De jezuïet Luc Versteylen was een van de initiatiefnemers. Er werden 300.000 bomen aangeplant, evenveel als er deelnemers waren aan de Witte Mars. Het bos werd vermeld in het Guinness Book of Records als smalste bos ter wereld. In 2007 werd een 32 hectare groot deel verwijderd voor de aanleg van een nieuw spoortracé (Spoorlijn 25N). Zo veel mogelijk van de jonge bomen werden gerecupereerd, deels voor het Witte Kinderwandelbos. Ter compensatie legde men bij Vilvoorde in Houtem dit Witte Kinderwandelbos aan ter grootte van 50 ha.
Iglesia de Santiago (Coudenberg)

La Iglesia de Santiago​ (en francés: Église Saint-Jacques-sur-Coudenberg;​ en neerlandés: Sint-Jacob-op-Koudenberg)​ es una iglesia de estilo neoclásico situada en la plaza histórica llamada Place Royale, en el centro de Bruselas, Bélgica.​ Es la sede de la diócesis de las Fuerzas Armadas Belgas. La iglesia de una abadía medieval que originalmente se encontraba en este lugar fue demolida por orden de Carlos Alejandro de Lorena durante sus extensos proyectos de planificación urbana, a pesar de haber escapado del gran incendio de 1731 que destruyó el palacio de Coudenberg cercano. La nueva iglesia fue construida de acuerdo con la rue Montagne de la Cour / Hofburg en su actual ubicación en la Place Royale. La construcción de la fachada fue iniciada por el arquitecto Gilles-Barnabé Guimard con el diseño de Jean-Benoît-Vincent Barré (1775). La primera piedra se colocó solemnemente por Carlos Alejandro de Lorena el 12 de febrero de 1776. El pórtico se terminó en 1780. La nave, coro y sacristía fueron construidos bajo la supervisión de Louis Montoyer en los años 1785-1786. Véase también Iglesia católica Iglesia de Santiago Referencias
Chiesa di Saint Jacques-sur-Coudenberg

La chiesa di Saint Jacques-sur-Coudenberg (in francese: Église Saint-Jacques-sur-Coudenberg; in neerlandese: Sint-Jacob op de Koudenbergkerk), in italiano anche San Giacomo sul Coudenberg o al Coudenberg, è la cattedrale cattolica dell'ordinariato militare in Belgio, con sede a Bruxelles, in Belgio. Storia La chiesa abbaziale medievale che sorgeva originariamente in questa sede è stata demolita per ordine di Carlo Alessandro di Lorena durante i suoi ampi progetti di pianificazione urbanistica, pur avendo scampato il grande incendio del 1731 che distrusse il vicino Palazzo del Coudenberg. La nuova chiesa fu costruita in linea con rue Montagne de la Cour/Hofberg nella sua posizione attuale in Place Royale di Bruxelles. La costruzione della facciata fu iniziata nel 1776 dall'architetto Gilles-Barnabé Guimard, sui disegni di Jean-Benoît-Vincent Barré. La prima pietra fu solennemente posta da Carlo Alessandro di Lorena il 12 febbraio 1776. Il portico fu terminata nel 1780. La navata, il transetto, coro e sacrestia sono stati costruiti sotto la supervisione di Louis Montoyer tra gli anni 1785 e 1786. Durante la Rivoluzione francese, l'abbazia fu trasformata in un tempio della Ragione, e poi in un tempio di legge. La chiesa è stata restituita al culto cattolico nel 1802. Il 21 luglio 1831, il principe Leopoldo di Sassonia-Coburgo-Gotha ha prestato giuramento come Leopoldo I, il primo re dei Belgi, sui gradini della chiesa. L'edificio ha perso un po' del suo tipico aspetto neoclassico con l'aggiunta nel XIX secolo di una torre campanaria (progettata da Tilman-François Suys) e un affresco di Jean Portaels posto sul frontone. Note Bibliografia Braeken, Jo, Lydie Mondelaers a.o., Bouwen door de eeuwen heen in Brussel. Inventaris van het cultuurbezit in België. Architectuur. Deel Brussel 1B. Stad Brussel. Binnenstad. H-O, Liegi, Pierre Mardaga Éditeur, 1993. Voci correlate Chiesa cattolica in Belgio Ordinariato militare in Belgio Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Saint Jacques-sur-Coudenberg Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale della chiesa, su paroisse-militaire-saint-jacques-sur-coudenberg.be. URL consultato il 3 gennaio 2014 (archiviato dall'url originale il 23 ottobre 2013).
Kościół św. Jakuba na Coudenbergu w Brukseli

Kościół św. Jakuba na Coudenbergu w Brukseli (nid. Sint-Jacob-op-Koudenberg, fr. Église Saint-Jacques-sur-Coudenberg) – główna świątynia Ordynariatu Wojskowego Belgii w Belgii. Mieści się niedaleko Place Royale, na wzgórzu Coudenberg w Brukseli. Budowa świątyni rozpoczęła się w 1776, zakończyła się w 1787, konsekrowana w 1849. Reprezentuje styl neoklasycystyczny. Projektantem świątyni byli: Jean-Benoît-Vincent Barré, Barnabé Guimard, Louis Montoyer, Tilman-François Suys. Posiada jedną wieżę. Bibliografia Informacje o katedrze (ang.)
Royal Golf Club Audenarde

Le Royal Golf Club Audenarde est un parcours de golf situé dans la commune de Wortegem-Petegem dans la province de Flandre-Orientale (Belgique). Ce golf réaménagé en 2007 dispose de deux parcours de 18 trous (Le Kasteel et l'Anker). En plus le club dispose d'un petit parcours de 4 trous (le Klooster-course) pour les débutants. Il reçut la note de 14/20 dans l'edition 2008/2009 du Peugeot Golf Guide. Le Club house est aménagé dans le nouveau château de Peteghem. Voir aussi Articles connexes Château de Peteghem Golf Terrain de golf Vocabulaire du golf Liste des golfs belges par région Liens externes Fédération Royale Belge de Golf (fr + en + nl) Golf & Country Club Oudenaarde Notes et références Portail du golf Portail de la Flandre-Orientale
Royal Golf Club Oudenaarde

De Royal Golf Club Oudenaarde (vroeger:Golf & Country Club Oudenaarde) ligt in Wortegem-Petegem in Oost-Vlaanderen. Op het historische domein van het Nieuw Kasteel van Petegem (1847) is in de jaren 70 een golfbaan aangelegd. De club beschikt sinds september 2007 over twee 18 holesbanen, ‘Kasteel’ (par71) en ‘Anker’ (par72), met daarnaast ook vier oefenholes, putting-green, chipping-green en practice-area. Door het kasteelpark loopt Het Anker, de oude Scheldemeander van Elsegem. Geschiedenis De club kwam er onder impuls van industrieel Lieven Santens. Op 27 april 1971 werd de stichtingsakte van de vzw Golf & Country Club Oudenaarde verleden. Op 2 april 1974 werd een contract getekend met de Engelse golfarchitect Bill Barker voor de aanleg van 11 holes binnen de oude Scheldemeander. Vanaf 1974 werd het Nieuw Kasteel van Petegem gehuurd als clubhuis en werden zeven bijkomende holes aangelegd in het kasteelpark. In november 1975 kwam golfprof Gerrit Kerkman de eerste ballen inslaan. Begin 1976 werd de eerste driving range in gebruik genomen. Vanaf september 1976 beschikte de club over een volwaardige 18 holesbaan. In oktober 1976 bezocht Leopold III van België de golfbaan; later bezochten ook Wilfried Martens, Willy De Clercq en Hugo Schiltz de Golf & Country Club Oudenaarde. André Kempinaire en Brigitta Callens waren lid. Op 15 december 1979 speelde Flory Van Donck een golfdemonstratie op de clubterreinen. Op 26 augustus 1991 werd de 27 holesbaan officieel geopend. In 1994 werd het Nieuw Kasteel van Petegem definitief aangekocht en werden restauratiewerken uitgevoerd. Het kasteel werd in 2001 uitgebreid met een nieuwe aanbouw (zomerterras, secretariaat en golfshop die in 2017 werden vernieuwd) en in 2004 werd het kasteel opnieuw gerestaureerd. In 2007 werden twee nieuwe golfparcours ingehuldigd. In de editie 2008/2009 van de Peugeot Golf Guide behaalde de club een score van 14/20. Op 11 juni 2021 kreeg de Golf- en Countryclub de eretitel 'koninklijk' en werd de Royal Golf Club Oudenaarde. Externe link Officiële website Bronnen De Coninck, L., Wille, G.-J., Meirsschaut, J., De telder, P., Verhaeghe, C., Kempinaire, J., 50 jaar Royal Golf Club Oudenaarde, 2022.
Sint-Amanduskerk (Opdorp)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Buggenhout behorende plaats Opdorp, gelegen aan de Dries. Geschiedenis In 1435 werd te Opdorp een kapel gesticht die gewijd was aan Onze-Lieve-Vrouw. Omstreeks 1600 werd deze herbouwd in laatgotische stijl. In 1727 schonk Angelique Theresia van Marselaer, vrouwe van Opdorp, een bedrag ter vergroting van de kapel met de bedoeling er een volwaardige parochiekerk van te maken. Naar ontwerp van Petrus Merckaert werd een kerk gebouwd waarbij de kapel, waarvan de voorgevel werd weggebroken, als koor zou dienen. In 1732 was de kerk vrijwel gereed en werd Opdorp verheven tot parochie. Het patronaatsrecht berustte bij de Abdij van Affligem. In 1734 werd de kerk ingezegend. In 1784 werden drie altaren, afkomstig van het opgeheven Wilhelmietenklooster van Aalst, in de kerk geplaatst. In 1796 werd een Van Peteghem-orgel geïnstalleerd. Van 1883-1885 werd de kerk vergroot naar ontwerp van Auguste Van Assche. Daarbij werd het schip verlengd in dezelfde stijl en werd de westgevel en de toren gereconstrueerd. Van 1989-1993 werd de kerk aan de buitenkant gerestaureerd, van 2002-2003 werd ook het interieur opgeknapt. Gebouw Het betreft een eenbeukige kerk met ingebouwde westtoren en een driezijdig afgesloten koor. Schip en toren zijn in barokstijl en opgetrokken uit baksteen en zandsteen. Het laatgotisch koor is in kalkzandsteen opgetrokken. De toren heeft een peervormige bekroning. De barokke voorgevel, in 1883 gereconstrueerd, heeft een klokgevel met driehoekig fronton. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een kruisribgewelf, terwijl het lagere koor door een tongewelf wordt overkluisd. Het hoofdaltaar heeft een altaarstuk: de Tenhemelopneming van Maria door J. De Looze (18e eeuw). Uit het eind van de 17e eeuw stammen de schilderijen Laatste Avondmaal en de Aanbidding der Wijzen. Een schilderij van Christus aan het kruis is 18e-eeuws. De kerk bezit een aantal 18e-eeuwse heiligenbeelden terwijl er ook een aantal 19e-eeuwse, neogotische beelden aanwezig zijn. Het hoofdaltaar is een portiekaltaar van omstreeks 1730. Het noordelijk zijaltaar is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw en het zuidelijke aan Sint-Amandus. Beide zijaltaren zijn 18e-eeuws evenals de communiebank en de preekstoel. Er zijn twee biechtstoelen van 1736. De glas-in-loodramen zijn van 1835 en 1925.