NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Old England

Old England er en bygning i nærheden af kongeslottet i det centrale Bruxelles, Belgien. Huset er opført som butiksejendom, oprindeligt med kontorer og beboelse i de øverste etager. Historie Bygningen er opført i 1899 af arkitekten Barnabé Guimard, og har en facade af hovedsageligt glas og stål. Byggestilen er art nouveau / jugendstil med et strejf af sen- 1800-tals nyklassicisme. Firmaet Old England forlod bygningen i 1972, og i 1978 overtog staten ejendommen med henblik på at anvende denne som museum. En omfattende restaurering af huset påbegyndtes i 1989 og i 2000 åbnede Musikinstrumentmuseet. Med sin placering på Rue Montagne de la Cour 2 på Mont des Arts ligger bygningen – som nævnt – lige op ad kongeslottet samt foran Magrittemuseet. Transport Old England ligger i gåafstand fra byens centrum. Herudover er der kort afstand til Metrostationen i Central Park, hvor linjerne 1A og 1B stopper. Sporvognslinierne 92, 93 og 94 stopper ved kongeslottet, ligesom en mængde bybuslinier. Musikinstrumentmuseet Bygningen rummer i dag Musikinstrumentmuseet i Bruxelles, som er en underafdeling af Det kongelige museum for kunst og Historie. Museet har en samling bestående af over 1.500 musikinstrumenter. Eksterne henvisninger Hjemmeside for Musikinstrumentmuseet Referencer
Almacenes Old England

El edificio de los antiguos almacenes Old England es obra del arquitecto Paul Saintenoy, que lo construyó en 1899 para ampliar la tienda situada en el edificio Spangen. En la actualidad está ocupado por el museo de instrumentos musicales de Bruselas. Constituye uno de los más bellos ejemplos del Art nouveau de Bruselas. Está situado en el corazón del Mont des Arts, frente a la fuente de Alexander Calder. Construido en hierro forjado y fundición, también posee frisos de loza y numerosos detalles decorativos de inspiración vegetal. Saintenoy supo explotar la ligereza y maleabilidad del hierro forjado, realizando una torreta en la esquina y una marquesina en la fachada trabajadas como auténticas piezas de joyería. Su estructura de hierro y vidrio optimiza la luz natural. Los pisos de hormigón, de solo 8 cm de espesor, se apoyan sobre una red de barras de hierro que también forman finas columnas. En 1989 se iniciaron los trabajos de restauración, que duraron más de diez años, debido al mal estado del edificio. Por falta de presupuesto para su mantenimiento y el poco gusto por el art nouveau en esa época, se habían eliminado muchos elementos decorativos o estaban muy deteriorados. Hizo falta sustituirlos o restaurarlos, y también realizar un considerable trabajo de investigación, pues eran escasos los documentos que mostraran la apariencia original del edificio. Hoy, los antiguos almacenes Old England han recuperado su esplendor gracias a estos trabajos, de tal extensión y calidad que la restauración de las fachadas fue merecedora de un premio. La entrada, el guardarropa y la distribución entre las distintas salas de exposición del museo se encuentran en el edificio de Saintenoy. Desde la cafetería, situada en el último piso, se disfruta de una hermosa vista panorámica de Bruselas. Véase también Art nouveau en Bruselas Art nouveau en Bélgica Modernismo Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Old England. Web oficial del museo (en francés) Web de la régie des bâtiments (en francés) Portal:Arquitectura. Contenido relacionado con Arquitectura.
Old England (Brussel)

Het "Old England"-warenhuis is een art-nouveaugebouw aan de Hofberg in Brussel, ontworpen door de architect Paul Saintenoy en ingenieur E. Wyhovski. Het warenhuis van de Britse firma werd gebouwd in 1899 als uitbreiding van het bestaande filiaal in het voormalige Hotel Spangen. Voor die tijd was het erg vooruitstrevend door het gebruik van een gietijzeren en stalen constructie en veel glas. Hierdoor werd de lichtinval optimaal benut. De vloeren in gewapend beton waren slechts 8 cm dik en rustten op een rooster van ijzeren balken die zelf gedragen werden door slanke kruisvormige kolommen van gesmeed ijzer. Kenmerkend is ook de mooie hoektoren. Voor de bouw werd 250 ton staal gebruikt uit de Forges de Clabecq en 700 vierkante meter spiegels. Er werden friezen in faïence aangebracht en vele florale motieven. Julien Dillens maakte de sculpturen. De firma Old England verliet het gebouw in 1972. In 1978 werd het door de staat aangekocht om het te gebruiken als museum, maar de restauratie startte pas in 1989. Sinds 2000 is het Muziekinstrumentenmuseum (MIM) gevestigd in het gebouw. Daarbij kan de bezoeker op het dakterras genieten van het uitzicht op de Brusselse benedenstad. Zie ook Art nouveau in Brussel Lijst van beschermd onroerend erfgoed in Brussel Externe link Architectuur op mim.be Verder lezen Het Muziekinstrumentenmuseum in de Old England warenhuizen (1998) (Brussel: Regie der Gebouwen) Old England en het Muziekinstrumentenmuseum (2000) (Brussel: AAM)
Station Herne (België)

Station Herne is een spoorwegstation langs spoorlijn 123 in de gemeente Herne. Het type 1895 stationsgebouw zelf is een beschermd gebouw, mede dankzij de gietijzeren luifel. Een deel van het stationsgebouw is bewoond. In 2011 werd het perron verhoogd zodat mindervaliden en senioren beter op de trein kunnen stappen. Bij de vernieuwing van het perron hoorde ook een uitbreiding van de fietsenstalling. Sinds 28 juni 2013 zijn de loketten van dit station gesloten en is het een stopplaats geworden. Voor de aankoop van allerlei vervoerbewijzen kan men bij voorkeur terecht aan de biljettenautomaat die ter beschikking staat, of via andere verkoopskanalen. Treindienst Galerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Antwerp Maritime Academy

The Antwerp Maritime Academy (Dutch: Hogere Zeevaartschool Antwerpen; French: École supérieure de navigation d'Anvers) is a university college in Belgium, located in the north of Antwerp. The academy trains future officers of the Merchant Navy and Belgian Navy. The Antwerp Maritime Academy is the only Vocational university in Belgium allowed to teach in both Vernaculars, being Dutch and French. There are two sections at the academy: Nautical science and Marine engineering. Marine engineering: results in a Bachelor's Degree in Marine Engineering after a three-year cycle. To obtain a Master's Degree in Marine engineering a second, one-year cycle is required. Nautical science: results in a Bachelor's Degree in Nautical Sciences after a three-year cycle. To obtain a Master's Degree in Nautical Sciences a second, one-year cycle is required. The Bachelor's and Master's Degree in Nautical Sciences are multidimensional: technical subjects combined with languages, economics, (maritime) medicine and (international) law. The courses do not only have to comply with regulations set by the local education authorities, they have to meet stringent international and quality-standard requirements set by the International Maritime Organization (IMO). The Antwerp Maritime Academy is, because of her specific profile, the smallest academy in Flanders with ca. 670 students. History 14th century marine officers have been trained in Antwerp since at least the 14th century. Napoleon Bonaparte founded an academy in 1800. Napoleon's plan was to make Antwerp a base of operations against England, together with major changes in the harbor, a renewed training for his officers was part of making "Scheldt and Antwerp, a gun pointed at the heart of England." In 1834 the academy was refounded under the Belgian regime. Initially the courses were given only in French. The school fell under the Ministry of Transport because "the rules of the road" were a major part of the curriculum. Starting from 1907, each class of first year students in Nautical Sciences is named after a distinguished maritime personality. From 1977 on, this is also done for the Marine Engineering department. In 1919 courses were resumed after suspension during World War I. During the Interbellum motorized sea-traffic increased and a separate Dutch section was created at the academy. These changes created the need for a bigger school and a new building in the Van de Velde-style was inaugurated in 1932. During World War II, the German army occupied the building and courses were given at the seamens' house. In 1948 lessons were resumed at the school. References External links website Antwerp Maritime Academy
Antwerp Maritime Academy

Antwerp Maritime Academy AMA (hist. Hogere Zeevaartschool Antwerpen HZS, pl. Wyższa Szkoła Morska) – Flamandzki uniwersytet Stowarzyszenia Uniwersyteckiego i Wyższych szkól z Antwerpii w Antwerpii (Associatie Universiteit & Hogescholen Antwerpen = AUHA). Szkolenie Belgijska marynarka wojenna korzysta z usług szkoły do szkolenia swoich oficerów, a HZS jest jedyną Flamandzką wyższą szkołą mogącą dawać wykształcenie w językach narodowych. Jak również szkolić oficerów marynarki handlowej. Dzięki swojemu specyficznemu profilowi szkoleń jest najmniejszą uczelnią (2011-2012 około 700 studentów) we Flandrii, ale jest członkiem stowarzyszenia wokół Uniwersytetu w Antwerpii. Istnieją dwa szkolenia: licencjat z inżynierii morskiej (3 lata) (nl. Scheepswerktuigkunde), licencjat (3 lata) i magister w zakresie żeglarstwa (nl. Nautische Wetenschappen). To ostatnie szkolenie jest bardzo wszechstronne znajduje się na poziomie inżyniera przemysłowego, jest uzupełnione językami, prawem międzynarodowym, ekonomią i medycyną. Ponieważ jest to magister naukowy, kurs jest organizowany we współpracy z Universiteit Antwerpen, Universiteit Gent i Université de Liège. Po uzyskaniu dyplomu w szkole, przyszli oficerowie muszą mieć jeszcze kilkumiesięczne "doświadczenie żeglarskie", aby uzyskać stopień oficera. Przed wprowadzeniem struktury licencjata-magistra istniały również dwa wydziały: "starszego mechanika" (officier werktuigkundige) i "starszego oficera" (officier ter lange omvaart) Historia Od ⅩⅣ wieku była w Antwerpii edukacja morska. W 1800 roku profesor Gaspard Monge został wysłany do Antwerpii, aby założyć Akademię Morską. Historia obecnej szkoły sięga instytucji założonej w 1802 roku przez Napoleona. Napoleon chciał uczynić Antwerpię bazą przeciwko Anglii. "Scheld i Antwerpia" nazwał "pistoletem wycelowanym w serce Anglii". Oprócz dużych prac portowych, odbywały się również odpowiednie szkolenia. W 1834 roku szkoła została "ponownie roztwarta" pod Belgijskim reżimem. Edukacja, początkowo w języku francuskim należała w rzeczywistości do Ministerstwa Transportu. Ważną częścią programu nauczania były międzynarodowe morskie "zasady ruchu drogowego". W okresie międzywojennym, ze względu na wzrost zmotoryzowanej żeglugi i deduplikację z Niderlandzkojęzycznym departamentem, potrzebna była ekspansja. Odzwierciedlało to nowy budynek główny w stylu Van de Velde. W federalizacji (1989 r.) władza nad akademią morską została przeniesiona do Flamandzkiego ministerstwa edukacji. Jednakże Ministerstwo Transportu przeprowadza kontrole dotyczące poziomu i treści konkretnych tematów żeglarskich. Przypisy
Prisión de Saint Gilles

La Prisión de Saint Gilles​ (en francés: Prison de Saint-Gilles; en neerlandés: Gevangenis van Sint-Gillis) es una casa o centro de detención (Maison d'arrêt) en Bélgica en la frontera de los municipios de Saint-Gilles, Ixelles, en Bruselas. Alberga un número limitado de reclusos. La prisión de Saint-Gilles también cuenta con un centro médico y quirúrgico que apoya a los pacientes en otras cárceles. La prisión de Saint-Gilles fue construida entre 1878 y 1884, los planes iniciales fueron diseñados por el arquitecto Joseph Jonas Dumont (1811-1859) y luego dirigidos por François Derré. Véase también Prisión Régimen penitenciario Motín Referencias
Straalmolen

De Straalmolen is een watermolen op de Grote Nete aan de Watermolenweg in het Belgisch gehucht Straal in Olmen. De molen is tegenwoordig in gebruik als korenmolen. Geschiedenis De eerste vermelding van de Straalmolen is uit 1374. Hij behoorde oorspronkelijk aan de Heer van Olmen. In de 15e eeuw was dat iemand van de familie Van Bakhoven. In 1596 werd de heerlijkheid verkocht aan de familie Damant en niet lang daarna, door vererving, aan de familie Van Varick. In 1651 werd ze omgebouwd tot een smoutmolen. Het was een renderend bedrijf. In 1766 brandde de molen af, maar ze werd in 1767 herbouwd, doch zonder smoutmolen. Nu was ze eigendom van de familie De Clippele. Als molenaar kwam de familie Leysen op de molen die ook de Leyssensmolen of treitermolen bouwde, wat een standerdmolen was die werd gebouwd als protest tegen de opkomst van de concurrerende vrije molens waarvan, sinds de afschaffing van het ancien régime in 1789, de bouw was toegestaan. Francis Leysen kwam in 1809 op de molen, en wist deze winstgevend te maken en met een korte onderbreking bleef de familie op de molen tot 1919. Victor Leysen bracht het van 1908-1919 zelfs tot burgemeester van Olmen. Maar in deze roerige tijden brandde de molen uit, waarbij Leysen bijna omkwam. Er bestond een vermoeden van brandstichting. Van 1919-1934 werd de molen gedreven door Eugeen Voordeckers, maar ze raakte bouwvallig. De familie De Clippele verkocht de molen aan de familie Van Elsen, die de molen moderniseerde en ombouwde tot turbinemolen, waarbij het waterrad uiteraard verdween en een Francisturbine ervoor in de plaats kwam. De molen bleef echter maalvaardig en ze wordt tot op heden nog gebruikt. De molen werd in 1997 beschermd als monument en de omgeving als dorpsgezicht. Externe link Molendatabase
Heempark Genk

De vzw Heempark Genk is een organisatie die in 1991 werd opgezet om te voorzien in natuur- en milieueducatie in de stad Genk, en om een heempark in te richten: Een kleinschalig model van het voormalige agrarische landschap. Dit heempark bevindt zich aan Hoogzij 7 te Genk. Geschiedenis De organisatie werd opgericht toen de gemeente Genk 5 ha grond in de Dorpsbeekvallei aankocht om het Molenvijverpark uit te breiden. De vereniging richtte daar een heempark in. Toen het aantal bezoekers toenam werd daar ook het Milieu- en Natuurcentrum Heempark (MNCH) gevestigd. Oorspronkelijk was dit gehuisvest in een bestaande woning, om in 2003 te worden uitgebreid en gemoderniseerd. Heden In het gebied is een aantal thematische heemtuinen ingericht, en wel: Kruidentuin: Keukenkruiden Kruidentuin: Geneeskrachtige kruiden Bijentuin met bijenstal Noten- en fruittuin Bessentuin Door de jeugdafdeling Groene Gaaien aangelegde tuin Tuin met veld- en nijverheidsgewassen Moestuin Vier-seizoenentuin Geurtuin Varentuin Moerastuin Pompoenentuin Boerenbloementuin (2007) Daarnaast is er een speeltuin en een kinderboerderij. Het Heempark sluit tevens aan bij de Kattevennen en het Nationaal Park Hoge Kempen. Externe link Heempark Genk
Sleidinge railway station

Sleidinge is a railway station in Sleidinge, East Flanders, Belgium. The station opened on 25 June 1861 on the Line 58. The train services are operated by NMBS/SNCB. Train services The station is served by the following service(s): Local services (L-05) Eeklo - Ghent - Oudenaarde - Ronse Local services (L-05) Eeklo - Ghent - Oudenaarde - Kortrijk (weekdays) References
Gare de Sleidinge

La gare de Sleidinge est une gare ferroviaire belge de la ligne 58, de Gand à Eeklo, située à Sleidinge section de la commune d'Evergem, dans la province de Flandre-Orientale en région flamande. Elle est mise en service en 1861 par la Compagnie du chemin de fer de Gand à Eecloo. C'est une halte ferroviaire de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB) desservie par des trains Suburbains (S) de la ligne S51 du réseau S Gantois. Situation ferroviaire Établie à 7 m d'altitude, la gare de Sleidinge est située au point kilométrique (PK) 14,072 de la ligne 58, de Gand à Eeklo, entre les gares ouvertes d'Evergem et de Waarschoot. Histoire La station de Sleidinge est mise en service par la Compagnie du chemin de fer de Gand à Eecloo, lorsqu'elle ouvre à l'exploitation son chemin de fer de Gand à Eecloo le 25 juin 1861. En 1911, les Chemins de fer de l'État belge, qui ont repris la Compagnie de Gand à Eecloo en 1895, construisirent un nouveau bâtiment de gare, de type 1895 ; ce bâtiment existe toujours mais n’accueille plus les voyageurs ; il a été reconverti en habitation. Service des voyageurs Accueil Halte SNCB, c'est un point d'arrêt non géré (PANG), à accès libre. Desserte Sleidinge est desservie par des trains Suburbains (S) de la SNCB, qui effectuent des missions sur la ligne 58 (Gand - Eeklo) (voir brochure SNCB). En semaine, la gare est desservie, toutes les heures, par des trains S51 reliant Eeklo à Renaix via Gand et Audenarde, renforcés par des trains S51 d’heure de pointe reliant Eeklo à Gand-Saint-Pierre (une paire dans le matin, une autre l’après-midi). Les week-ends et jours fériés, la desserte est composée de trains S51, toutes les heures, entre Eeklo et Renaix. Intermodalité Un parc pour les vélos y est aménagé. Le stationnement des véhicules est possible à proximité. Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Notes et références Voir aussi Articles connexes Ligne 58, de Gand à Eeklo Transport ferroviaire en Belgique Liens externes Informations sur la Gare de Sleidinge, sur le site de la SNCB Site SNCB : Brochures de ligne (fiches horaires) Portail du chemin de fer Portail de la Flandre-Orientale
Station Sleidinge

Het station Sleidinge is een spoorwegstation langs spoorlijn 58 (Gent – Eeklo – Brugge) in de deelgemeente Sleidinge van de Oost-Vlaamse gemeente Evergem. Het station heeft geen loketten. Het stationsgebouw (Type 1895 R4), daterend van 1911, is een beschermd monument dat echter niet meer als station gebruikt wordt. Tegenwoordig is het in privéhanden; anno 2009 is een renovatie aan de gang met als doel het station als woning te gebruiken. Om die reden is recht tegenover het oude station een nieuw perron aangelegd alwaar passagiers moeten op- en afstappen. Het voormalige wachthuisje is bijna een exacte kopie van Station Waarschoot. Al verkeert het wachthuisje van Sleidinge in slechtere staat. Het is niet meer toegankelijk voor reizigers en de toegangsopeningen zijn dichtgemetseld. Het bevindt zich op het oude perron dat niet meer voor reizigers toegankelijk is. Naar aanleiding van het IC/IR-plan, dat een algehele sluiting van niet rendabele stations vooropstelde, werden op 3 juni 1984 op spoorlijn 58 de stations van Sleidinge, Waarschoot, Wondelgem en Gent-Muide gesloten. Vanwege hevige protesten van onder andere buurtbewoners werden deze stations, op Gent-Muide na, amper vier jaar later alweer heropend. In 2007 werd uiteindelijk het station van Evergem , dat nog eerder werd gesloten, ook heropend. Galerij Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag. Externe links Spoorijn 58 Spoorijn 58
ACC

ACC té els següents significats: Associació Catalana de Compositors: entitat privada creada l'any 1974 dedicada a la promoció i difusió de la creació musical autòctona i contemporània catalana. Agència Catalana de Certificació: organisme autònom encarregat de proporcionar garanties jurídiques a les administracions catalanes en les transaccions electròniques. Agència Catalana de Consum: organisme autonòmic català competent en matèria de consum. Acadèmia del Cinema Català: entitat que representa, promociona i premia el cinema català. Agència de Ciberseguretat de Catalunya: òrgan del Govern de Catalunya. Àrea Central de Criminalística: organisme policial dels Mossos d'Esquadra especialista en el camp de la criminalística. Automòbil Club de Catalunya: nom que tenia el Reial Automòbil Club de Catalunya entre 1931 i 1939.
ACC

ACC může být: ACC Akuzativ – 4. pád Atlantic Coast Conference American College of Cardiology – Vysoká škola kardiologie v Washingtonu Air Combat Command – americké letectvo Association of Corporate Counsel American Chemistry Council – Americká rada chemie ACC Limited – největší výrobce cementu v Indii ACCBank – irská komerční banka Asia Cement Corporation – výrobce cementu na Tchaj-wanu ACC Long – šumivý lék proti kašli Achi (jazyk) – mayský jazyk v Guatemale (ISO 639-3 kód ACC) Adobe Creative Cloud Externí odkazy Slovníkové heslo en:ACC ve Wikislovníku
ACC

ACC steht als Abkürzung für: American Climate Corps, US-amerikanisches Ausbildungsprogramm Arab Cooperation Council, siehe Arabischer Kooperationsrat Area Control Center, siehe Bezirkskontrollstelle Flughafen Accra, internationaler Flughafen in Accra, Ghana (IATA-Code) Wissenschaft und Technik: Antarctic Circumpolar Current, siehe Antarktischer Zirkumpolarstrom Adaptive Cruise Control, siehe Abstandsregeltempomat Aminocyclopropancarbonsäure, ein Zwischenprodukt bei der Biosynthese des Pflanzenhormons Ethylen Amorphes Calciumcarbonat Medizin: American College of Cardiology Anteriorer cingulärer Cortex, eine Hirnregion, siehe Präfrontaler Cortex Arteria carotis communis (auch Halsschlagader), die gemeinsame Kopfschlagader Acetyl-CoA-Carboxylase, ein Enzym im Fettstoffwechsel Acetylcystein, ein Arzneimittel, dessen Abkürzung ein Markenname von Hexal ist Agenesie des Corpus callosum Aplasia cutis congenita, eine angeborene Erkrankung der Nichtanlage von Haut Militär und Polizei: Air Combat Command, ein Hauptkommando der US-Luftwaffe Allied Clandestine Committee, eine NATO-Organisation Allied Control Council, siehe Alliierter Kontrollrat Assistant Chief Constable, ein Dienstgrad der britischen Polizei Sport: African Carom Confederation, afrikanischer Kontinentalverband für Karambolage Alpine Club of Canada, Alpiner Verein Kanadas Alster-Canoe-Club, deutscher Kanuverein America’s Cup Class, Segelboottyp Asian Cycling Confederation, Unterorganisation des Union Cycliste Internationale (UCI) in Asien Atlantic Coast Conference, eine US-amerikanische Universitätssport-Liga Asian Cricket Council, der für Asien zuständige Kontinentalverband für die Sportart Cricket Assetto Corsa Competizione, eine Rennsimulation für Sportwagen Wirtschaft: ACC Distribution, ein litauisches Unternehmen Accident Compensation Corporation, eine staatliche neuseeländische Versicherungsgesellschaft Accumersiel, Fischereikennzeichen Alaska Commercial Company, Handelsunternehmen in Alaska American Campus Communities, US-amerikanisches Unternehmen der Immobilienwirtschaft American Chemistry Council, Lobby der Chemischen Industrie der USA Appliances Components Companies, italienischer Hersteller von Kühlschrankkompressoren Associated Cement Companies, indischer Baumittelhersteller Automotive Cells Company SE, europäisches Batteriekonsortium für Elektromobilität
ACC

ACC puede referirse a: Touring & Automóvil Club de Colombia, entidad representante de la Federación Internacional del Automóvil (FIA) en Colombia. American College of Cardiology. Atlantic Coast Conference, una conferencia de la División I de la NCAA. Aeropuerto Internacional de Kotoka (Ghana), en su código IATA. Austin Community College. Autodefensas Campesinas de Casanare, facción paramilitar colombiana. Agencia de Ciberseguridad de Cataluña. Conector ACC, cable rojo que únicamente proporciona electricidad (principalmente a los accesorios) cuando el automóvil ha arrancado. Acuerdos de colaboración y de cooperación.