NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Concertgebouw (Bruges)

Le Concertgebouw (« bâtiment de concert ») de Bruges, est un centre international de musique et des arts scéniques situé à Bruges. Il abrite régulièrement des grands festivals, comme le MAfestival de Bruges en août, la Bach Academy en janvier, et un festival de danse en décembre. Le bâtiment, situé sur la place 't Zand, a été construit en 2002, avec le support de la province de Flandre-Occidentale, alors que Bruges était la capitale européenne de la culture, mais il y avait dès 1990 des projets pour un tel bâtiment. Il mesure environ 120 mètres de long, 50 m de large et 35 m de haut. Outre une grande salle de 1 290 places sur trois niveaux, le bâtiment offre une salle pour musique de chambre qui peut accueillir 320 auditeurs. Au rez-de-chaussée, se trouve une salle de café-concert et le septième et dernier étage de la Tour de Lanterne' est un espace d'exposition consacré à l'art contemporain. On y bénéficie de plus d'une belle vue sur la ville. Le bâtiment Le bâtiment a été conçu par les architectes Paul Robbrecht et Hilde Daem. Par l'emploi de plusieurs trouvailles architecturales comme les 4 696 ressorts sur lesquels repose le bâtiment, le Contergebouw offre une excellente acoustique, de premier plan au niveau mondial. Sur l'aspect architectural du bâtiment, les avis sont partagés. Certains Brugeois considèrent qu'une structure aussi lourde s'accorde mal au contexte historique de la ville. D'autres apprécient les façades recouvertes de milliers de tuiles rouges en terre cuite, 68,000 au total, cuites à Saint-Omer dans le nord de la France. Le bâtiment est officiellement nommé par le gouvernement flamand Institution d'art de la Communauté flamande et, en 2003, il figure sur la shortlist du Prix de l'Union européenne pour l'architecture contemporaine Mies van der Rohe . Anecdote À l'occasion de l'ouverture du bâtiment, une bière spéciale a été brassée, une bière blonde appelée bière terracotta (nl), en référence aux tuiles en terre cuite recouvrant le bâtiment. Galerie Notes et références Site officiel du Concertgebouw (vls) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en flamand occidental intitulé « Concertgebouw (Brugge) » (voir la liste des auteurs). . Portail de la Belgique Portail de Bruges Portail de la musique classique Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Concertgebouw (Brugge)

Het Concertgebouw is een cultureel complex in Brugge. Het gebouw, gelegen aan 't Zand, werd opgetrokken voor "Brugge 2002 Culturele hoofdstad van Europa", al waren er reeds in de jaren 1990 plannen om een dergelijk project op te starten in Brugge, uitgaande van de provincie West-Vlaanderen. Het gebouw Het gebouw is van een ontwerp van het architectenduo Paul Robbrecht en Hilde Daem. De gevels zijn bekleed met duizenden rode terracottategels, 68.000 in totaal, alle gebakken in Sint-Omaars in Noord-Frankrijk. De Lantaarntoren zelf bestaat voornamelijk uit glas. Het interieur is eerder sober. Behalve een grote concertzaal die beschikt over 1290 zitplaatsen op drie niveaus, is er een kamermuziekzaal die plaats biedt aan 320 toeschouwers. Op het gelijkvloers is er het Concertgebouwcafé en op de zevende verdieping, de bovenste etage van de Lantaarntoren, is er een expositieruimte voor hedendaagse kunst. Men heeft er ook een goed uitzicht over de stad. Dankzij enkele bijzondere architecturale ingrepen, zoals de 4.696 veren waarop het hele gebouw rust, biedt het Concertgebouw een uitstekende akoestiek en behoort op dat vlak tot de wereldtop. Het Concertgebouw behoort tot de locaties waar het MAfestival Brugge voor oude muziek zich afspeelt. Ook het Antwerp Symphony Orchestra en het Symfonieorkest Vlaanderen concerteren er regelmatig. Van laatstgenoemd orkest was het de thuisbasis totdat het in 2017 verhuisde naar De Bijloke in Gent. Ook Anima Eterna Brugge heeft het Concertgebouw als thuis. In 2022 werd de Lantaarntoren hernoemd in "Lantaarntoren Patrick Moenaert", een eerbetoon aan Patrick Moenaert, die als burgemeester mee aan de basis stond van het gebouw. Trivia Ter gelegenheid van de opening van het gebouw werd een bier gebrouwen, Terracotta, verwijzend naar de vele terracottategels. Zie ook Stadsschouwburg Brugge Galerij Externe links Website van het Brugse Concertgebouw Technische fiche
St. Servatius (Grimbergen)

Die Kirche St. Servatius (niederländisch Sint-Servaasbasiliek) ist eine römisch-katholische Kirche in Grimbergen, Belgien. Die Pfarrkirche und Abteikirche der Prämonstratenserabtei Grimbergen im Erzbistum Mecheln-Brüssel wurde im 17. Jahrhundert im Stil des Barock erbaut. Sie ist Servatius von Tongern gewidmet und trägt den Titel einer Basilica minor. Geschichte Die nach ihrem Gründer Norbert von Xanten auch Norbertiner genannten Chorherren gründeten 1126 in Grimbergen eine Abtei. Nach den Religionskriegen im 17. Jahrhundert brach mit der Politik von Albrecht und Isabella (1598–1621) in den Spanischen Niederlanden friedliche und wohlhabende Zeit an. Die Abteikirche wurde 1660 bis 1700 in der Blütezeit der Abtei durch den Architekten Gilbertus van Zinnik im barocken Stil errichtet. Ihre Länge von 60 Metern besteht aus einem langen Priesterchor und einem verkürzten Langhaus mit nur zwei Jochen. Über der Vierung erhebt sich eine 45 Meter hohe Kuppel, der Glockenturm ragt 58 Meter hoch. Sie ist mit bedeutenden Altären ausgestattet. 1937 wurde die Kirche unter Denkmalschutz gestellt. 1998 erhob Papst Johannes Paul II. die Abteikirche in den Rang einer Basilica minor. Orgeln Die 1615 erworbene Orgel (ein Instrument aus dem Jahr 1591) wurde repariert und nach Wemmel überführt. Als Ersatz wurde die heutige Orgel, die sich im hinteren Teil der Kirche befindet, vom Abt Van Eeckhout im Jahr 1745 beim bekannten Orgelbauer Jean-Baptiste Forceville bestellt. Dieses neue Instrument wurde erst 1751, ein Jahr nach Forcevilles Tod, von Jean-Baptiste Goynaut fertiggestellt. Die Skulpturen und Schnitzereien stammen vom Brüsseler Bildhauer Piet Doncker. In der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts wurde die Orgel erfolgreich überarbeitet. Die Änderungen im Jahr 1910 durch den Brüsseler Orgelbauer Jean-Emile Kerkhoff wurden als weniger glücklich angesehen. 2004 wurde eine erneute Restaurierung durchgeführt. Die Orgel hat jetzt 41 Register und ist im niederländisch-deutschen Stil gestimmt, sie wird als Bach-Orgel bezeichnet. Seit 1999 gibt es weiterhin eine einmanualige Orgel von Joris Potvlieghe im Eingangsbereich der Kirche. Glockenspiel Die Prämonstratenser waren die frühesten Propagandisten der Glockenspielkunst. 1716 wurde das bereits zweite Carillon durch den Antwerpener Glockengießer William Witlockx erstellt und bis zum Ende des 18. Jahrhunderts auf 41 Glocken erweitert, die dann unter der französischen Besetzung gestohlenen wurden. Das dritte Glockenspiel wurde 1928 nach dem 800-jährigen Jubiläum der Abtei von der Gemeinde bei Marcel Michiels jr. aus Tournai mit 34 Glocken bestellt. Es wurde 1931 installiert, der Klang war jedoch enttäuschend. Ein neues Glockenspiel wurde 1964 von Canon Feyen mit 48 Glocken installiert und erhielt 1998 eine 49. Glocke. Weblinks Website der Abtei (niederländisch) Einzelnachweise
Brouwerij Girardin

Brouwerij Girardin is een Belgische brouwerij gelegen in het dorp Sint-Ulriks-Kapelle. Toen de brouwerij in 1845 van start ging was het een deel van het landgoed van een edelman. De familie Girardin kocht de boerderij/brouwerij aan in 1882 en baat sindsdien het bedrijf uit. De brouwerij brouwt lambiek dat grotendeels wordt verwerkt tot traditionele geuze, kriek, framboise en faro. Naast lambiekbier brouwt Girardin de pils Ulricher. Tot half 2014 werden er een aantal frisdranken gemaakt onder de naam Girli (kort voor 'Girardin Limonade'). De lambiek van Girardin wordt ook gebruikt door de geuzestekers Geuzerie Tilquin en De Cam. Bieren Lambik Girardin Faro Girardin, ongepasteuriseerde Faro, waarvoor dus niet vergistbare zoetstoffen worden gebruikt. Framboise Girardin Gueuze Girardin gefilterd - Wit etiket. Na een initiële vergisting in metalen vaten wordt de Geuze gefilterd en op flessen getrokken. Resultaat is een heldere Geuze zonder bezinksel. Kriek Girardin Gueuze Girardin Fond - Zwart etiket. Alhoewel de productiemethode die van Oude Geuze volgt wordt de naamgeving niet toegepast op het etiket. Verder wordt om praktische redenen de vervaldatum gelijkgesteld aan de productiedatum + 1 jaar, terwijl de werkelijke houdbaarheid gemakkelijk 10 keer langer is. Ulricher (25 cl) Ulricher Extra Externe link Officiële website
Onze-Lieve-Vrouw van Klein-Jeukkapel

De Onze-Lieve-Vrouw van Klein-Jeukkapel is een kapel in Klein-Jeuk in de deelgemeente Jeuk in de Belgische gemeente Gingelom in de provincie Limburg. Ze is gelegen op een kleine verhoging aan de Rampariestraat, de Klein-Jeukstraat en de Albert Moyaertsstraat. Om de kapel lag vroeger het kerkhof. De kapel is een voormalige parochiekerk en opgedragen aan de Onze-Lieve-Vrouw. Het Onze-Lieve-Vrouwebeeldje in de kapel werd vereerd op 9 september om goede bevallingen af te smeken. Opbouw Het gebouw is thans een zaalkerkje en bestaat uit een romaans eenbeukig schip met drie traveeën en een driezijdig gesloten koor met een recente travee. Het schip en het koor hebben ieder een eigen zadeldak en het gebouw heeft geen toren. Het gebouw is opgetrokken in baksteen, waarin mergelsteen verwerkt is met een band en voor vensteromlijstingen, en kalksteen voor de omlijsting van de rondboogdeur. Deze deur is voorzien van negblokken. Verder bevinden zich er in de noordgevel en zuidgevel drie dichtgemetste rondboogarcaden onder dichtgemetste bovenvensters. Deze worden verbonden door een band. In de gevel steken nog enige kraagstenen uit die de nokbalken droegen. Het koor heeft een sokkel van baksteen met een afzaat in mergelsteen. Het gebouw heeft drie gotisch verbouwde spitsboogvensters en een geprofileerd rondboogvenster aan de zuidzijde. Binnen heeft de kapel een houten lambrisering en een gotische triomfboog voorzien van hoekblokken van mergelsteen. Geschiedenis In de 12e eeuw werd het driebeukige romaanse gebouw gebouwd. In de 16e eeuw werd de ingebouwde gotische westtoren gebouwd. In 1730 stortte de linker zijbeuk in. In 1770 werd de rechter zijbeuk gesloopt. Na 1969 werd het gebouw onoordeelkundig hersteld waarbij het gebouw werd voorzien van een vlakke zoldering, een nieuwe bakstenen voorgevel en kunstleien op het dak van het koor. In het begin van de 21e eeuw is het kerkje sterk vervallen.
Capella de Llàtzer

La Capella de Llàtzer (en neerlandès Lazaruskapel) és una capella construïda al segle xv a Rumst, aleshores al Marquesat d'Anvers, avui a Bèlgica. Era el centre d'una lleproseria dedicada a Llàtzer de Betània. La lleproseria va ser fundada a l'entorn de l'any 1460 per Pere Van der Cruyse originari de Rumst, un oficial de l'exèrcit de Carles I de Borgonya «El Temerari». Va tornar al seu poble natal quan va ser infectat de lepra. A l'apogeu, vers 1531 hi habitaven uns 110 malalts. La fundació pertanyia a una fraternitat a la qual tots els leprosos del Ducat de Brabant havien imperativament d'afiliar-se. L'estatut va ser confirmat per Carles V el 1531, per Felip II de Castella el 1564 i per Felip IV el 1623. Quan la lepra va desaparèixer als Països Baixos espanyols, la fraternitat va ser suprimida i els béns van passar a altres obres de beneficència. Avui, la capella, la masia i els antigues llatzerets, transformades en cases d'habitació, pertanyen a l'OCMW, el Centre públic de benestar social del municipi de Rumst. De 1990 a 1992 la capella i la masia juxtaposada, en estil renaixement flamenc van ser restaurades. La masia va ser transformada en centre d'exposició i d'habitació. A un dels antics llatzerets es va instal·lar el cercle d'art Lazernij, des de 1978. El 2012 la plaça a l'entorn de la capella també va ser restaurada. Referències Enllaços externs «Cercle d'art Lazernij» (en neerlandès). A Wikimedia Commons hi ha contingut multimèdia relatiu a: Capella de Llàtzer
Sint-Lazaruskapel

De Sint-Lazaruskapel is een kapel in de Antwerpse plaats Rumst, gelegen aan de Lazarusstraat. Geschiedenis Omstreeks 1460 werd hier een leprozerie gesticht door Pieter Van der Cruyse, een officier in het leger van Karel de Stoute die door melaatsheid getroffen was. De melaatsen van Brabant moesten lid worden van een aan de leprozerie verbonden broederschap. De kapel werd verwoest door de Staatse troepen die van 1579-1588 in Rumst gelegerd waren. Omstreeks 1590 werd de kapel herbouwd. In de 2e helft van de 17e eeuw verdween de ziekte en daarmee werd ook de leprozerie overbodig. De kapel en de lazaretten kwamen in bezit van de Heilige Geesttafel en later het OCMW. Het geheel is geklasseerd als beschermd dorpsgezicht. Kapel De eenbeukige kapel van 1590 heeft een driezijdige koorsluiting van 1460. Op het zadeldak bevindt zich een dakruiter. Via een korfboogdeur betreedt men de kapel. De kapel werd gebouwd in baksteen met gebruik van zandsteen. De kapel bezit een schilderij dat een kloosterzuster verbeeldt, door Gaspar de Crayer (17e eeuw). Verder zijn er enkele gepolychromeerde houten beelden uit de 16e en 17e eeuw. Het leprozxenbeeldje van 1925 is een kopie van een ouder beeldje. Lazaretten De huisnummers 2 t/m 8 zijn een viertal voormalige lazaretten. Twee ervan zijn nu een galerie. Boerderij Aangebouwd aan de kapel, en behorend tot de leprozerie, is een boerderij die uit de 18e eeuw stamt.
La Maison des Géants

Inaugurée en octobre 2000, la Maison des Géants est un musée situé à Ath, dans la province belge de Hainaut. Le musée de la Maison des Géants est consacré aux géants d'Europe et principalement aux géants d'Ath en osier. Le musée abrite un parcours spectacle pourvu de moyens audiovisuels. Les enfants (groupes scolaires, anniversaires) peuvent compléter leur visite du musée par des ateliers créatifs. Depuis 2003, la Maison des Géants collabore avec l'association française La Ronde des Géants pour éditer le calendrier des sorties de géants en Belgique et en France. Récemment, Volkskunde Vlaanderen s’est associée au projet. Le parcours spectacle Le centre d'interprétation est organisé autour des spectacles audiovisuels qui présentent les différents aspects du phénomène des géants. La première partie du musée est consacrée à la naissance des géants depuis le Moyen Âge jusqu'à nos jours. La deuxième partie dévoile les secrets de fabrication des géants. Le contenu de la troisième partie est spécialement consacré aux géants d’Ath qui jouent les rôles principaux dans la Ducasse d'Ath, reconnu par l’UNESCO en 2005. La dernière partie apporte une vision plus large des géants en Europe. Le parcours-spectacle est régulièrement enrichi afin de mieux cerner les différents aspectsliés à la culture populaire et au folklore. Le château Cambier C’est « le château Cambier »(Archive.org • Wikiwix • Google • Que faire ?) qui abrite la Maison des Géants. Cette riche demeure fut construite en 1780 à l'initiative de l'orfèvre et peintre Louis-Emmanuel Delwarde, par l'architecte athois Français-Joseph Bataille (1747-1820). Elle fut rachetée en 1875 par les frères Cambier, industriels dans la production de mobilier en bois tourné. La maison de maître a été acquise par la Ville d’Ath en 1995. D'importants travaux de restauration ont été menés grâce aux subsides européens de l'Objectif 1 et à l'intervention du Commissariat Général au Tourisme de la Région wallonne, afin d’ouvrir ce centre d’interprétation sur la thématique des géants. Portail des musées Portail du Hainaut Portail des fêtes et des traditions
Het Reuzenhuis

Het Reuzenhuis te Aat is een monumentaal herenhuis waarin een museum is gevestigd dat is gewijd aan de reuzentraditie in Europa en de gevlochten reuzen van Aat. Het museum Het museum werd geopend op 1 oktober 2000 en sinds 2003 werkt het Reuzenhuis samen met La Ronde des Géants. Later kwam er ook een samenwerking met Volkskunde Vlaanderen voor de ontwikkeling van de reuzenkalender waarop staat waar en wanneer de reuzen te zien zijn in België en Frankrijk. Daarnaast verzamelt het museum publicaties met betrekking tot de reuzen om zo een bibliotheek te vormen rond het onderwerp. Door middel van audiovisuele technieken wordt de bezoeker geleid door het museum. Het eerste deel vertelt over de geboorte van de reuzen en hoe de traditie werd doorgegeven doorheen de eeuwen van generatie op generatie. In het tweede deel wordt uitgelegd hoe een reus wordt gemaakt. Het derde deel is volledig gewijd aan de Ducasse van Aat die werd erkend als immaterieel werelderfgoed door UNESCO in 2005. Het laatste deel focust op de reuzentraditie in Europa. Het museum wordt regelmatig vernieuwd en bijgewerkt om een zo goed mogelijk beeld te geven op dit aspect van de populaire volkscultuur of folklore. Kasteel Cambier Het museum is gevestigd in het kasteel Cambier dat werd gebouwd in 1780 op initiatief van de goudsmid en schilder Louis-Emmanuel Delwarde, ontworpen door architect François-Joseph Bataille (1747-1820), afkomstig van Aat. Het werd gebouwd in Lodewijk XV- en XVI-stijl. De ruime hal is helemaal bedekt met wit en zwart marmer. In het verlengde hal ligt een grote kamer met erkerraam dat uitgeeft op de tuin. In 1875 werd het kasteel aangekocht door de broers Cambier, industriëlen van meubilair van gedraaid hout. Het herenhuis werd overgenomen door de stad Aat in 1995. Grote restauratiewerken werden uitgevoerd dankzij Europese subsidies en de interventie van het Commissariaat-generaal voor Toerisme van het Waals Gewest om het kasteel Cambier om te vormen tot het Reuzenhuis. Reuzenkalender De reuzenkalender, met een overzicht van de evenementen met reuzen,wordt sinds 2022 elk jaar begin februari voorgesteld. Externe links Museum Het Reuzenhuis Het kasteel Cambier Commissariat Général au Tourisme de la Région wallonne
Sint-Pieterskerk (Teuven)

De Sint-Pieterskerk is een kerkgebouw in Teuven in de Belgische gemeente Voeren in Limburg. De kerk ligt in een z-bocht in het dorp aan de weg Teuven-Dorp van Nurop naar Sinnich. De kerk ligt hier hoger dan het straatniveau op een kerkheuvel en wordt omgeven door het ommuurde kerkhof. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Pieter. Geschiedenis In 1822 werd de kerk heropgebouwd. In 1870 werd de kerk door brand volledig verwoest. In 1871-1877 werd de huidige neogotische kerk gebouw naar het ontwerp van architect Plénus. Opbouw Het gebouw bestaat uit een ingebouwde westtoren, een driebeukig schip met vijf traveeën en een koor met driezijdige sluiting met twee rechte traveeën. Het gebouw is opgetrokken in baksteen, waarbij hardsteen is gebruikt voor de plinten, lijsten, omlijstingen van muuropeningen en ter afdekking van steunberen en zacht geel natuursteen gebruikt is voor het maaswerk van de vensters. De toren heeft vier geledingen, een ingesnoerde naaldspits die met leien is gedekt, overhoeks geplaatste steunberen, een polygonaal traptorentje tegen elke zijgevel, een spitsboogportaal met erboven een spitsboogvenster, een uurwerk en op iedere zijde van de toren een galmgat met spitsboogvorm. De middenbeuk heeft een zadeldak en de zijbeuken hebben lessenaarsdaken gedekt met leien, en zijn voorzien van spitsboogvensters. Het koor heeft steunberen en hoge smalle spitsboogvensters. Aan de binnenzijde heeft de kerk spitsbooggewelven die worden gedragen door colonnetten en boven het koor bevindt zich een straalgewelf. Tussen de middenbeuk en de zijbeuken bevinden zich spitsboogarcades met hardstenen zuilen met bladkapiteel. Het interieur is verder bepleisterd en heeft haar neogotische beschildering behouden.
Cimetière militaire belge de Steenkerke

Le cimetière militaire belge de Steenkerke est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale situé Steenkerkestraat derrière l'église du village de Steenkerke. Caractéristiques Ce cimetière a une superficie de 54 ares. Y reposent 539 soldats belges. On y trouve encore 9 tombes avec une "croix de héros" flamandes (Heldenhuldezerkje) qui furent dessinées par le peintre flamand Joe English qui par ailleurs repose également dans ce cimetière. Le tout premier pèlerinage de l'Yser y eut lieu en 1920. On y trouve également les tombes de 30 soldats britanniques. Galerie d'images Sources (nl) Adjudant-major Rudy Laforce, Verbroedering van de Genie van het Cavaleriekorps en de Gepantserde Genie, no 129, 53e année, 2e trimestre 2004. (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Belgische militaire begraafplaats van Steenkerke » (voir la liste des auteurs). Références Portail de l’histoire militaire de la Belgique Portail de la Première Guerre mondiale Portail de l’histoire militaire Portail de la Flandre-Occidentale Portail de la mort
Belgische militaire begraafplaats van Steenkerke

De Belgische militaire begraafplaats van Steenkerke is een militaire begraafplaats met gesneuvelde Belgische soldaten uit de Eerste Wereldoorlog. De begraafplaats ligt aan de Steenkerkestraat, achter de kerk van het dorp Steenkerke. Deze begraafplaats heeft een oppervlakte van 54 are, waarop 534 graven liggen van Belgische soldaten (hiervan konden er 26 niet meer geïdentificeerd worden). Er zijn nog negen graven met een heldenhuldezerk zoals deze oorspronkelijk door Joe English waren ontworpen. Het was ook hier dat Joe English oorspronkelijk begraven lag. De allereerste IJzerbedevaart vond hier in 1920 plaats. Geschiedenis Steenkerke lag tijdens de Eerste Wereldoorlog achter het front waardoor het vrijwel onbeschadigd bleef. Enkel gedurende het Duitse lenteoffensief in april 1918, onderging het wat beschietingen. Het dorp was ingericht als kantonnement voor de troepen en huisvestte derhalve ook installaties van de divisie in deze sector. Zo was er een ziekenafdeling die gewonden en zieken opving welke dan na verzorging naar een verder gelegen fronthospitaal werden geëvacueerd. De militairen die overleden werden hier vanaf oktober 1914 begraven. De hele oorlog door werden doden bijgezet. In 1919 werd nog één slachtoffer toegevoegd. Er ligt één dode uit de Tweede Wereldoorlog. In 2008 werd de begraafplaats beschermd als monument. Britse graven Er liggen ook 30 gesneuvelde Britse soldaten uit de Eerste Wereldoorlog begraven. Behalve één sneuvelden ze allen in november 1917. Meer dan twee derde van hen behoorden bij de Royal Garrison Artillery. Deze graven worden door de Commonwealth War Graves Commission onderhouden en staan er geregistreerd als Steenkerke Belgian Military Cemetery. Op het kerkhof van Steenkerke liggen 2 Britse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog. Onderscheiden militairen H.G. Lovelock, technieker bij de Royal Naval Air Service werd onderscheiden met de Distinguished Service Medal (DSM). korporaal Robert Walter Careswell van de Royal Engineers ontving de Military Medal (MM).
Fort de Liers

Le fort de Liers était l'un des douze ouvrages de la ceinture fortifiée de Liège, en Belgique. Il est situé sur le territoire de la commune de Juprelle, est occupé par la firme Safran Aero Boosters qui teste des moteurs d'avions ; le fort n'est pas visitable. Pour approfondir Liens externes Notes et références Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Seconde Guerre mondiale Portail de Liège
Fort Liers

Fort Liers is een van de twaalf forten rond Luik opgericht voor de verdediging van de Belgische stad Luik in de late negentiende eeuw op initiatief van Belgische generaal Henri Alexis Brialmont. Het ligt ten noorden van Luik ten noordoosten van Liers. Het fort ligt echter op het grondgebied van de gemeente Juprelle. Tegenwoordig wordt het fort gebruikt voor het testen van vliegtuigmotoren en is het fort niet te bezoeken. Kaart