NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Paterskerk (Tienen)

De Paterskerk te Tienen is de tweede oudste begijnhofkerk van België. Geschiedenis De eerste begijnhofkerk in België werd in 1240 gebouwd te Luik. Als tweede oudste begijnhof wordt vaak het begijnhof van Tienen vermeld, waar in 1245 met de bouw van de vroeggotische begijnhofkerk werd gestart. De vlakke voorgevel bevatte geen klokkentoren. De plattegrond bestond uit drie beuken en een niet uitspringend pseudotransept uit de 13de eeuw. Het koor en de zijkapellen dateren uit de 14de eeuw. Van het schip zijn enkel de spitsbooggewelven tegen de voorgevel bewaard gebleven. Die tonen duidelijk aan dat alle bogen op eenvoudige vierkante zuilen rustten. De kerk bezat een gelambriseerd houten tongewelf. In 1843 verkocht de Commissie der Burgerlijke Godshuizen (een voorloper van het huidige OCMW) de begijnhofkerk en de aanpalende gebouwen aan de paters Dominicanen, die het geheel omvormden tot een klooster. De begijnhofkerk staat bij de Tienenaars nog altijd bekend als de Paterskerk. In 1946 werd de Paterskerk beschermd als onroerend erfgoed. Op 22 september 1976 werd de kerk door een hevige brand grotendeels vernield. De ruïne werd gerestaureerd en in 1997 ingericht als wandelpark. Trivia De gerestaureerde Paterskerk is een veelvuldig gebruikte locatie voor parkfoto's (foto's van pasgehuwden). De muziekclip "Yeke yeke" van de meidengroep K3 is deels opgenomen in de Paterskerk, "Alle kleuren" in de straat erlangs.
Basilika Unserer Lieben Frau von Scherpenheuvel

Die Basilika Unserer Lieben Frau von Scherpenheuvel (niederländisch Onze-Lieve-Vrouw van Scherpenheuvel) ist eine römisch-katholische Kirche in Scherpenheuvel-Zichem in der belgischen Provinz Flämisch-Brabant. Die Wallfahrtskirche des Erzbistums Mecheln-Brüssel ist der Gottesmutter Maria geweiht und trägt den Titel einer Basilica minor. Geschichte Scherpenheuvel war lange Zeit nur ein Weiler von Zichem und wurde durch den Zustrom von Pilgern wichtiger als Zichem. 1605 erhielt es Stadtrechte und Kanäle und gleichzeitig auch einen Grundriss in Form eines Siebensterns mit der Basilika in der Mitte. Die Basilika ist eine der ältesten Kuppelkirchen der damaligen Niederlande und wurde 1627 vom Erzbischof von Mecheln, Jacobus Boonen, geweiht. Sie wurde auf Initiative der Erzherzöge Albrecht VII. von Österreich und Isabella errichtet und von diesen finanziert. Bei der Einweihung opferte Isabella Juwelen auf der Altartreppe. Damit wollte sie zeigen, dass irdische Güter nicht die wichtigsten sind. Papst Pius IX. genehmigte 1872 die kanonische Krönung der Statue Unserer Lieben Frau von Scherpenheuvel. Die Kirche wurde 1922 durch Papst Pius XI. zur Basilica minor erhoben und steht seit 1952 unter Denkmalschutz. Am 15. Mai 2011 wurde während einer Messe eine von Papst Benedikt XVI. gestiftete Goldene Rose der Basilika übergeben. Basilika Der Architekt des Gebäudes war Wenceslas Cobergher. Er wählte eine barocke Basilika in Form eines Heptagons, ein Symbol für die sieben Freuden und sieben Schmerzen Mariens. Der Bau erfolgte unter der Leitung von Josse Bouckaert, Vorsteher der Wallfahrtsstätte und später Bischof von Ypern. Das Gemälde über dem Hauptaltar stammt von Theodoor Van Loon. Die Kuppel hat keine Lichtöffnungen und ist mit Blei abgedeckt. Sie ist mit 298 siebeneckigen Sternen verziert. Die Seitenkapellen bestehen aus Eisensandstein, der im nahe gelegenen Langdorp abgebaut wurde. Der quadratische Glockenturm mit einem Carillon von 49 Glocken ist aus Sandstein gebaut. Die Laterne konnte erst nach einer Spende von Philipp IV. von Spanien gebaut werden. Die Orgel mit ihrem (fast süddeutschen) Orgelgehäuse stammt aus dem Jahr 1775. Der ursprüngliche Baumeister war Egidius-Franciscus Van Peteghem. Die Orgel wurde 1878 von Leonard Drijvers romantisiert. Weblinks Website der Basilika (niederländisch) Einzelnachweise
Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Scherpenheuvel

De Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Scherpenheuvel is een basiliek gelegen op het grondgebied van de Scherpenheuvel-Zichemse deelgemeente Scherpenheuvel in België. Het is het belangrijkste bedevaartsoord in België. Scherpenheuvel was lange tijd slechts een gehucht van Zichem en werd door de toeloop van bedevaarders belangrijker dan Zichem. Het kreeg in 1605 stadsrechten en grachten en tegelijkertijd ook een grondplan in de vorm van een zevenpuntige ster met de basiliek in het centrum. De basiliek Het gebouw is een van de oudste koepelkerken in de Lage Landen en werd ingewijd in 1627 door de aartsbisschop van Mechelen, Jacobus Boonen. De kerk werd tot basiliek verheven in 1922 en is sinds 1952 een beschermd monument. Ze werd gebouwd op initiatief van en betaald door de aartshertogen Albrecht van Oostenrijk en Isabella. Zij verbleven vlak tegenover de basiliek in het nog bestaande huis Het Gulden Vlies tijdens hun bezoeken aan Scherpenheuvel. Bij de inwijding offerde Isabella juwelen op de altaartrappen. Ze wilde hiermee aantonen dat aardse goederen niet het belangrijkst zijn. De architect van de bouwwerken was Wenceslas Cobergher; hij koos voor een basiliek in de vorm van een zevenster, een symbool voor de zeven vreugden en zeven smarten van Maria. De bouw gebeurde onder leiding van Judocus Bouckaert, proost van de bedevaartsplaats en later bisschop van Ieper. Het schilderij boven het hoofdaltaar en zes andere schilderijen zijn van Theodoor Van Loon (Vlaamse Meesters in Situ) . De koepel heeft geen lichtopeningen en is met lood afgedicht. Hij is versierd met 298 zevenpuntige vergulde sterren. De zijkapellen zijn opgetrokken in ijzerzandsteen die in het nabijgelegen Langdorp werd gedolven. De vierkante toren, met een beiaard van 49 klokken, is gebouwd uit zandsteen. De lantaarn (bovenste verdieping) kon pas worden gebouwd na een gift van Filips IV van Spanje. De toren is voorzien van een trap aan de binnenzijde. Hij werd in 1859 hersteld van de schade opgelopen door het naar beneden gooien van de door Franse revolutionairen verbrijzelde klokken. Op 15 mei 2011 werd tijdens een misviering een door paus Benedictus XVI geschonken Gouden Roos ereteken aan de basiliek overhandigd. Het orgel Het orgel met zijn bijzondere (bijna Zuid-Duitse) orgelkast dateert oorspronkelijk uit 1775. De oorspronkelijke bouwer is Egidius-Franciscus Van Peteghem. Het orgel werd 'geromantiseerd' door Leonard Drijvers in 1878. Zie ook Onze-Lieve-Vrouw van Scherpenheuvel voor informatie over bedevaarten naar Scherpenheuvel Referenties
Sint-Baafskerk (Brugge)

De Sint-Baafskerk in de Belgische stad Brugge is gelegen in de wijk Sint-Baafs in de deelgemeente Sint-Andries. De kerk is in gebruik sinds 1934. Dit is bijna twintig jaar na de oprichting van de parochie. Op 11 oktober 1937 vond de plechtige kerkinwijding plaats. Geschiedenis Sinds 8 januari 1909 waren er tussen het gemeentebestuur van Sint-Andries en de Burgerlijke Godshuizen van Brugge al onderhandelingen over de gronden, om er de Sint-Baafskerk op te bouwen. Het voorontwerp werd gemaakt door architect Jules-Félix Carette uit Kortrijk. Hij werd aangesteld op 6 april 1913. Een paar maanden later kwam men tot de constatering dat de voorziene oppervlakte voor de kerk te klein was, waarna men besloot een grotere oppervlakte te voorzien. Ondertussen diende het parochiaal centrum Valkenburg als voorlopige kerk. Toen in 1914 de Eerste Wereldoorlog uitbrak, moest de bouw van de kerk worden uitgesteld. De voorlopige kerk werd uitgebreid in 1916. Er werden twee nissen toegevoegd om de biechtstoelen in te plaatsen. De sacristie werd na de oorlog bijgebouwd, in oktober 1919. Op 24 november 1929 werd het plan van de nieuwe kerk goedgekeurd door de kerkraad. De gemeenteraad gaf een maand later ook zijn goedkeuring. Op 30 juni 1933 gingen de bouwwerken van start. De plannen waren gemaakt door Jozef en Luc Viérin en de werken werden uitgevoerd door aannemer Verhaeghe. Uiteindelijk werd de neoromaanse Sint-Baafskerk in 1934 in gebruik genomen. Zie ook Lijst van kerken in Brugge Externe link Sint-Baafskerk
Station Lede

Station Lede is een spoorwegstation in de Belgische gemeente Lede (provincie Oost-Vlaanderen) op spoorlijn 50 (Brussel - Gent). Op 1852 verwierven J.A. De Mot en J.B. Gendebien een concessie op de aanleg van een spoorlijn van Brussel naar Aat via Denderleeuw. In Denderleeuw zou de spoorlijn dan nog eens vertakken naar Schellebelle en Dendermonde toe (via Aalst). De door hen opgerichte firma kreeg de naam Société anonyme du chemin de fer de Dendre-et-Waes et de Bruxelles vers Gand, par Alost mee. De Staat zou de lijn uitbaten. De stations op de lijn werden allen ontworpen door de beroemde architect Jean-Pierre Cluysenaar. Hij verdeelde zijn stations in drie types: de eenvoudige haltes, de stations de campagne (plattelandsstations) en stations de ville (stadsstations). Op 1 mei 1856 werd te Lede een stationsgebouw van het type station de campagne opgericht. De stijlstroming was Vlaamse neorenaissance. In tegenstelling tot de andere stations op de lijn was het stationsgebouw te Lede symmetrisch van opbouw: het bestond uit één hoog middendeel geflankeerd door twee lagere zijvleugels. Het huidige stationsgebouw dateert uit de jaren 70 van de 20e eeuw. Het is ontworpen door Juliaan Moens. Net als vele andere stations gebouwd in die periode is het een sobere onopvallende constructie waar de functie van het gebouw zo veel mogelijk weggestoken wordt: het is een station, maar het had net zo goed een school of bibliotheek kunnen zijn. Het bestaat uit één bouwlaag met plat dak waar loket en dienstlokalen in ondergebracht zijn. Een typisch gegeven uit zijn tijd is de grote kale wachtzaal met oranje stoelen. Via perron 1 kan men aan de achterzijde van het gebouwtje de toiletten bereiken, ze zijn gratis en proper. Te Erembodegem is van dezelfde architect een soortgelijk stationsgebouw terug te vinden. Lede beschikt over twee perrons die door een tunnel met elkaar in verbinding staan. De tunnel is goed onderhouden en graffitivrij. Een minpunt zijn echter de trappen: rolstoelgebruikers ondervinden hierdoor de grootste moeite om perron 2 te bereiken. Omdat het station reeds over een grote wachtzaal beschikt zijn op perron 1 geen wacht- of schuilhuisjes te vinden. Perron 2 heeft die wel, al zijn het oude exemplaren in relatief slechte staat. De afgelopen jaren werden de oude schuilhuisjes afgebroken en werden de perrons vernieuwd en opgehoogd. Sindsdien is het station integraal toegankelijk voor personen met een beperking. In 2021 werden de loketten gesloten. Sindsdien huisvest het stationsgebouw een fietswinkel en -atelier. Naast het station zijn op twee plaatsen gratis overdekte, maar onbewaakte fietsstallingen te vinden. Tevens bevindt er zich een gratis pendelaarsparking en is er voor het stationsgebouw een bushalte van De Lijn. Hier stoppen lijnen 59 (Aalst - Lede - Oordegem - Wetteren) en 591 (Aalst - Lede - Serskamp - Wetteren) alsook de flexbus. Galerij Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een weekdag, zaterdag en zondag.
Lede (stacja kolejowa)

Lede (niderl. Station Lede) – stacja kolejowa w Lede, w prowincji Flandria Wschodnia, w Belgii. Znajduje się na linii 50 Bruksela – Gandawa i 53 Schellebelle – Leuven. Linie kolejowe Linia 50 Bruksela – Gandawa Połączenia W Tygodniu Weekend Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o stacji na SNCB/NMBS
Vampire (Walibi Belgium)

Vampire est un circuit de montagnes russes en métal inversées du parc Walibi Belgium à Wavre. Ce parcours de montagnes russes est le seul circuit inversé de Belgique. Il est aussi celui possédant le plus grand nombre d'inversions en Belgique jusqu'en 2021 alors qu'il est égalé par The Ride to Happiness . Les inversions sont au nombre de cinq via les figures roll over, sidewinder et un double in-line twist. Le Vampire représente l'investissement le plus important pour une seule attraction durant la période où Premier Parks détenait le parc et avant que le parc ne soit renommé Six Flags Belgium. En 1999, Walibi présente trois nouveautés pour un investissement total de 400 millions de francs belges (environ 9,9 millions d'euros) dont 250 millions de francs belges (environ 6,2 millions d'euros) pour le Vampire. Son parcours de 689 mètres de long débute par un lift hill haut de 35 mètres et les passagers subissent des accélérations de 4 g. L'attraction est installée dans une zone proche de la Dyle jusque-là inexploitée. Pour sa construction, le parc s'est servi de la foreuse à pieu utilisée à Waremme pour le chantier du TGV, unique exemplaire en Belgique. Celle-ci a extrait sous plus de douze mètres de terre humide la roche sur laquelle ancrer les 149 piliers. Il existe deux trains de dix voitures par train sécurisés par des harnais. Les passagers sont assis à deux par rangée, ce qui représente vingt passagers par trains. La capacité est de 1 040 personnes par heure. Elle est une des attractions emblématiques du parc. D'ailleurs en 2009, le propriétaire actuel, la Compagnie des Alpes, lance une grande campagne publicitaire dénommée "The Big 7" qui se déroule sur plusieurs années. Elle met en vedette 7 attractions parmi les plus importantes du parc dont le Vampire''. Pour la saison 2010, les montagnes russes revêtent de nouvelles couleurs : les supports passent du bleu à noir, alors que le rail conserve son rouge. Depuis leur ouverture, elles n'avaient pas été repeintes. Le 30 juillet 2000, une Dunkerquoise fut victime d'un malaise cardiaque foudroyant qui entraîna sa mort. Le 6 juin 2026, le parc a annoncé que l’attraction fermera définitivement fin octobre 2027. Références Liens externes Ressource relative au tourisme : Roller Coaster DataBase Page du Vampire sur le site officiel Page du Vampire sur un site spécialisé Portail des parcs de loisirs Portail du Brabant wallon
Vampire (Walibi Belgium)

Vampire is een stalen omgekeerde achtbaan in het Belgische attractiepark Walibi Belgium. De attractie werd geopend in 1999 na de overname van Walibi Waver door de Six Flags groep en staat in het Entreegebied. Op 6 juni 2026 maakte het park bekend dat de attractie in het najaar van 2027 definitief zal sluiten. Technisch De achtbaan is geproduceerd door de Nederlandse fabrikant Vekoma. Vampire betrof een standaardmodel, onder de naam Suspended Looping Coaster, van de fabrikant. Zo is omgekeerde achtbaan Condor in zusterpark Walibi Holland op een paar punten na een exacte kopie van Vampire. De baan zelf is 689 meter lang en behaald gedurende de rit een topsnelheid van 80 km/u. Tijdens de optakeling wordt een hoogte bereikt van 33,3 meter. De achtbaan telt vijf inversies, waaronder een roll-over, een sidewinder en twee inline twists. Trivia Na het verdwijnen van Vertigo heeft Walibi Belgium iedere maand in 2009 een andere attractie als thema gebruikt onder de noemer de Big7. In juni stond de Vampire in de spotlights. Als extra actie werkte Walibi Belgium samen met het Rode Kruis dat bloed afnam. Afbeeldingen Externe link Officiële website
Molen van 't Veld

De Molen van 't Veld is een standerdmolen met halfopen voet die zich bevindt in de stad Geel en de functie had van korenmolen. De molen werd gebouwd in 1796 en stond aanvankelijk in Heist-op-den-Berg. In 1823 werd hij echter overgebracht naar Elsum, waar hij stond aan de weg naar Larum. De laatste molenaar-eigenaar was Karel van de Weyer, die hem in 1964 herstelde en tot 1987 regelmatig liet draaien. Na diens dood werd de molen verwaarloosd en dreigde volledig te vervallen. Hij werd echter afgebroken en in 1993 ten westen van Ten Aard weer opgebouwd. De molen staat op een molenbelt die vier meter hoog is. Onder de molen bevindt zich een educatieve ruimte waar zich ook een aantal voorwerpen bevindt die uit een molenmakerij afkomstig zijn. Vlak bij de molen is er een bakkerijmuseum.
Port des yachts (Liège)

Le port des yachts de Liège est un port de plaisance situé le long du boulevard Frère-Orban à Liège en Belgique. C'est l'une des 32 zones portuaires gérées par le Port autonome de Liège. Historique Dans le cadre des travaux de rectification du tracé de la Meuse et de ses bras et des transformations importantes opérées par Hubert-Guillaume Blonden à la fin du XIXe siècle, avec notamment la création du parc d'Avroy, de l'avenue Charles Rogier, des Terrasses et du boulevard Frère-Orban, un chenal portuaire est aménagé en 1878 le long du redressement de la Meuse. Ce chenal séparé de la Meuse par une jetée servant de débarcadère était réservé aux bateaux transportant des marchandises. À la suite des crues de l'hiver 1925-1926, de nouveaux travaux d’approfondissement, d’élargissement et d'endiguement du fleuve sont entrepris, de plus un pont-barrage est construit en 1930, dans le cadre de l'Exposition internationale de l’Eau, au niveau de l'île Monsin, zone qui accueille, dès 1937, le port autonome de Liège. Ce pont-barrage permet de remplacer plusieurs écluses situées en pleine ville et de stabiliser le cours de la Meuse. Ces nouveaux aménagements rendent obsolète le chenal et ce dernier est comblé dans les années 1930 hormis une partie en prévision d’y établir un port de plaisance. Le Plongeur Cette sculpture, de l'artiste roumain Idel Ianchelevici, avait été commandée pour l'Exposition de l'eau de 1939 où elle surplombait la piscine du Lido à l'entrée du canal Albert. L'exposition fut démontée et vu son succès, la réplique du plongeur fut achetée par la ville qui décida d'en construire une copie en matériaux plus durables (l'original était en terre-plâtre). Survient la Deuxième Guerre mondiale et le Plongeur se retrouve dans les caves du Palais des beaux-arts d'où il ne ressort qu'en 1998. L'œuvre reconstituée d'après des documents d'époque est installée à la pointe du port des yachts dans l'axe du boulevard Piercot et inaugurée en 2000. L'arc en acier peint, d'un rayon de 10 m, d'un poids de 3,5 tonnes ; le plongeur mesure 3,20 m, pèse 80 kg et est construit en polyester creux sur structure métallique. Notes et références Voir aussi Articles connexes Port autonome de Liège Liens externes Site officiel Portail des ports Portail de Liège
Ambassade du Kirghizistan en Belgique

L'ambassade du Kirghizistan en Belgique est la représentation diplomatique de la république kirghize auprès de la Belgique. Elle est située 47, rue de l'Abbaye à Ixelles, dans la région de Bruxelles-Capitale. Son ambassadeur est, depuis le 6 mars 2019, Muktar Djumaliev. Ambassadeurs du Kirghizistan en Belgique Histoire Avant la création de l'ambassade du Kirghizistan en France en septembre 2020, c'était l'ambassade du Kirghizistan en Belgique qui représentait la délégation pour la France. Notes et références Articles connexes Ambassade de France au Kirghizistan Liens externes Ambassade du Kirghizistan en Belgique Portail des relations internationales Portail du Kirghizistan Portail de la Belgique
Ossegempark

Het Ossegempark (Frans: Parc d'Osseghem) is een park en natuurgebied gelegen in Laken, deelgemeente van de Belgische stad Brussel. Het is gelegen nabij het Atomium en wordt beheerd door de stad Brussel. Landschapsarchitect Jules Buyssens (1872 - 1958) legde het park aan in Engelse stijl in 1932 naar aanleiding van de Wereldtentoonstelling van 1935 op de plaats van een oude steengroeve. Sinds 1975 is het een beschermd park. In het park zijn verschillende opvallende elementen terug te vinden zoals oude bomen, een beukendreef, een grote vijver en het Groentheater. Het Ossegempark heeft vijf ingangen, gelegen bij de volgende straten: Oud Brussellaan Eeuwfeestlaan Atomiumlaan Dikkelindenlaan Madridlaan Bedreiging door festivals Landschapsdeskundigen wijzen op de nefaste effecten van de festivals zoals CORE, Couleur Café en Brosella die in het Ossegempark worden georganiseerd, met de vraag om geschiktere locaties op te zoeken. Zie ook Lijst van parken en tuinen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Parc Sobieski

Le parc Sobieski (en néerlandais : Sobieskipark), aussi jardin Jean Sobieski, est un jardin public situé à Laeken (Bruxelles), le long de l'avenue Jean Sobieski. Historique Au temps du roi Léopold II, le terrain qui compose aujourd'hui le parc Sobieski, aménagé par Élie Lainé, faisait partie intégrante des jardins royaux et servait de verger. Il fut cédé à la ville de Bruxelles par la Donation royale, à condition d'y aménager un parc public. Le parc est aujourd'hui par Bruxelles Environnement dans un souci de préservation de l'environnement et de la bio-diversité. Description Le parc forme un carré séparé des deux routes qui le tracent par des massifs boisés. Il présente une importante déclivité. On y trouve une pièce d'eau d'une trentaine d'ares, entre autres exploitée par une colonie d’ouettes d’Égypte, une grande prairie plantée de quelques arbres fruitiers, quelques arbres fruitiers palissés et un beau massif de rhododendrons. Le haut du parc offre un joli panorama. Quatre végétaux sont repris sur la liste des arbres remarquables de la Région de Bruxelles-Capitale, mais un catalpa et un immense saule pleureur retiennent également le regard. Il communique avec les Jardins du Fleuriste et le jardin colonial et fait face au square Clémentine ; ce réseau, proche par ailleurs du parc de Laeken et du parc d'Osseghem constitue un maillon important de la ceinture verte de Bruxelles. Accès Notes et références Liens externes Institut bruxellois de gestion de l'environnement, Le parc Sobieski, 2007, disponible en ligne. Portail de Bruxelles Portail des espaces verts
Kačeník

Kačeník neboli kachní kóje je velká stabilní past sloužící k odchytu vodního ptactva, zejména různých druhů kachen. Jedná se malý obdélníkový rybníček, jehož rohy jsou protaženy do tvaru úzkých, zakřivených kanálů. Nad těmito kanály jsou nainstalovány sítěné chodby, končící prostronou vrší, zabraňující ptákům v návratu. Kanály s pastmi musí být nejméně čtyři, protože se kachny nerady pohybují proti větru. Je proto nutné, aby byl za každého počasí alespoň jeden kanál přístupný ve směru proudění větru. Tento způsob lovu vznikl v Nizozemí, Dánsku a v severním Německu, patrně v 15. nebo počátkem 16. století. Později se rozšířil do Anglie. Do Českých zemí se dostal až po třicetileté válce. Nikdy se však příliš nerozšířil. Poslední kačeníky v Česku zanikly kolem roku 1940. Jeden z nich se nacházel na Třeboňsku poblíž rybníka Velký Tisý, druhý na Moravě poblíž Lednice (u obce Ladná) a třetí v katastru obce Moravský Písek poblíž Uherského Ostrohu. V Nizozemsku, Dánsku a Anglii se kachny tímto způsobem chytají dodnes. Modifikací kačeníku vznikla tzv. helgolandská past, kterou používají ornitologové pro odchyt vodních a bahenních ptáků. Do kačeníku se kachny lákaly pomocí volavých kachen, což mohly být ochočené divoké kachny nebo domácí zakrslé kachny. Ty byly zvyklé přijímat potravu v kanálech, uvnitř sítěných chodeb. Odtantud pak bylo snadné kachny nahnat do vrše na konci chodby, zatímco volavým kachnám bylo umožněno chodbu opustit. Z vrše už kachny nenašly cestu zpět a mohly být snadno usmrceny nebo chyceny živé. Dalšími pomocníky při lovu v kačeníku byli malí lovečtí psí plemena kooikerhondje. Účinnost kačeníku byla mimořádná, do čtyř jihomoravských kačeníků bylo v 18. stol. ročně pochytáno až 25.000 kusů kachen a dalších vodních ptáků. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu kačeník na Wikimedia Commons Literatura Andreska, Jiří – Andresková, Erika: Tisíc let myslivosti. České Budějovice: Tina, 1993. Drmota, Josef: Lovectví. Tišnov: Sursum, 2003.