NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kasteel Borghoven

Het Kasteel Borghoven of kasteel Burghoven is een kasteel in Piringen in de Belgische gemeente Tongeren-Borgloon in de provincie Limburg. Het kasteel is gelegen aan de Tomstraat. Het kasteel is een kasteelhoeve en bestaat uit het rechthoekig hoofdgebouw waarachter de U-vormige kasteelhoeve zich bevindt. Het kasteel wordt omgeven door een park in landschapsstijl en is bereikbaar via een poortgebouw in baksteen. Gebouwen Het hoofdgebouw werd opgetrokken in het midden van de 19e eeuw. Het betreft een dubbelhuis van zes traveeën breed en telde oorspronkelijk twee bouwlagen opgetrokken in baksteen. In de tweede helft van de 19e eeuw werd de voorgevel verhoogd door de toevoeging van een halve bouwlaag. De voorgevel aan de oostelijke zijde van het kasteel wordt beëindigd door een over de hele breedte doorgaande kroonlijst en is voorzien van rechthoekige vensters met lateien en raamdorpels in blauwe hardsteen. In dezelfde periode werd de toegangsdeur vergroot tot de breedte van twee traveeën en werd een glazen luifel aangebracht. Het geheel wordt bedekt door een zadeldak en is belegd met Vlaamse pannen. Aan het eind van de 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw werd aan de zuidelijke zijde een nieuw woonhuis gebouwd met een breedte van twee traveeën en bestaande uit twee bouwlagen. Deze uitbreiding wordt bedekt door een mansardedak. In de zuidoostelijke hoek werd een hoektoren gebouwd bestaande uit tweeënhalve bouwlagen bedekt door een tentdak belegd met pannen uit leisteen. De hoeve bevindt zich ten noordwesten van het kasteel en bestaat uit drie vleugels die gebouwd zijn rondom een rechthoekig erf. De bijgebouwen worden allen bedekt door zadeldaken belegd met Vlaamse pannen. Geschiedenis en bewoners Het kasteel werd in het midden van de 19e eeuw gebouwd door baron de Roosen. Na diens overlijden kwam het kasteel in het bezit van een telg van de familie Hoegaerts. In 2011 bracht Alfredo De Gregorio, architect van het Gallo-Romeins Museum, zijn architectenbureau onder in het kasteel. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Limburg (België)
Maria Hendrikapark

Het Maria Hendrikapark is een park in de Belgische stad Oostende. Het park - door de Oostendenaars ook wel (He)t Bosje genoemd - werd aangelegd op verzoek van koning Leopold II, die het park aanvankelijk Bois de Boulogne wilde noemen naar het bekende landschapspark aan de rand van Parijs. Uiteindelijk werd het park genoemd naar Leopolds echtgenote Maria Hendrika van Oostenrijk. Het park werd aangelegd op de plaats van een verwilderd stuk bos, even buiten de oude stadswallen, ten zuiden van de kazerne. Het ontwerp was van de hand van de Duitse landschapsarchitect Édouard Keilig. Op aandringen van de koning, stond de Belgische regering in 1886 het stuk grond af waarop het park werd gerealiseerd. Het park was toen 27 hectare groot. De eerste werken werden beëindigd in 1892. De “Avenue de la Reine” verbond nu het park met de zeedijk en het Koninklijk Chalet, een van de wensen van Leopold II. Eind juli 1892 werden zowel de Koninginnelaan als het Maria Hendrikapark officieel in gebruik genomen. De bouwwerken hadden het park omgevormd tot een recreatiedomein waar op de aangelegde paadjes kon gewandeld of gereden worden (met koetsen, wagens en vooral fietsen!). Om de aantrekkelijkheid nog te verhogen werd op het eiland van de vijver een café-restaurant gebouwd, de “Laiterie Royale” (het huidige “Koninginnehof”, of in de volksmond nog steeds “t Laiterietje”). Bij de aanleg van het park werd ook gedacht aan sport en cultuur. Een tweede drankgelegenheid, gekoppeld aan een schuttersvereniging, was de Armenonville (nog bestaand). In een loods, eerder gebruikt door de beeldhouwers van de Graaf de Smet de Naeyerbruggen, kwam een geschiedkundig museum, het Museum Liebaert (verdwenen). Langs de vaart aan de oostzijde kwam het clubhuis van de lokale roeivereniging (verdwenen). Er was ook een zwemschool, de Vrije Zwemmers Oostende, maar dit is bij de recente renovatie ook verdwenen. In 1896 werd de omvang van het park verdubbeld met de aanleg van het Spiegelmeer en de Konijnenvijver. In 1913 volgde de inplanting van voetbalvelden en een wielerstadion. In 1975-1977 werd in een deel in het oosten van het park het Heilig Hartziekenhuis aangelegd, nu het AZ Damiaan. Midden in het park werd een nieuwe watertoren gebouwd. In 1967 werd op het eiland in de Koninginnevijver opnieuw een recreatiegelegenheid geopend: het Koninginnehof. Hier is een restaurant en een speeltuin. Ook bestaat er de mogelijkheid roeiboten te huren of te carten. In het park is verder een jeugddorp en een dierenopvangcentrum van het Blauw Kruis. Tussen 2003 en 2006 onderging het park een grondige renovatie Nadien kwamen er ook enkele kunstwerken : "Three Graces" van Michael Ray Charles en "Zon-Anima-Animus" van Johan Tahon. Nelson Mandelabrug Tijdens de renovatie van het Maria Hendrikapark kwam er een hangbrug over de grote vijver voor fietsers en voetgangers. Deze brug werd begin 2014 herdoopt in de Nelson Mandelabrug naar de op 5 december 2013 overleden Zuid-Afrikaanse staatsman. Externe links Maria Hendrikpark Oostende 't Bosje wordt gezinsvriendelijk Koninginnehof
Klein Eilandbrug

De Klein Eilandbrug (Frans: Pont de la Petite Île), officieel de Pierre Marchantbrug (Pont Pierre Marchand), is een betonnen liggerbrug voor fietsers en voetgangers over het Kanaal Charleroi-Brussel in de Brusselse gemeente Anderlecht. De brug is genoemd naar de Anderlechtse wijk Klein Eiland. Geschiedenis De 11,4 m brede brug werd gebouwd in 1936 en heeft een overspanning van 22,5 m over het kanaal. De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed vermeldt 1945 als bouwjaar. In 2014 ging de brug wegens instabiliteit dicht voor autoverkeer. Het werd een spontane ontmoetingsplek waar gebarbecued en gehengeld werd. Onder impuls van de burgervereniging Sur Le Pont kwam er een speelplein en ook het tijdelijke openluchtzwembad Flow bracht in 2021 veel volk in de buurt. In de nacht van 9 op 10 oktober 2022 zorgde een brandende tent van een dakloze voor verdere beschadiging aan de kant van de Vaartdijk. Alle doorgang op en onder de brug werd verboden in afwachting van een stabiliteitsonderzoek. Na stutting werd de brug op 24 november weer geopend voor voetgangers en fietsers. Toekomst Brussel Mobiliteit, het bestuur van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest dat onder andere bevoegd is voor mobiliteit en openbare werken, plant de aanleg van een nieuwe Klein Eilandbrug. Dit zou oorspronkelijk een tuibrug worden met een lengte van 146 m, gedragen door één pijler van 44,5 m hoog. Tegelijkertijd met de aanleg van de brug zou de versmalling van het kanaal weggewerkt worden. In een effectenrapport van 2022 onderzocht Brussel Mobiliteit drie scenario's (zonder gemotoriseerd verkeer, met openbaar vervoer en met alleen voetgangers en fietsers).
Callantmolen

De Callantmolen (ook Molen van Callant of De Kruier) is een korenmolen in Ramskapelle (Knokke-Heist). Het is een grondzeiler, die in 1897 is gebouwd ter vervanging van een eerdere molen. In 1936 werd de molen onttakeld en werd gemalen met behulp van een gasmotor. In 1960 werd het maalbedrijf stilgelegd. De huidige eigenaar van de molen is tevens uitbater van een restaurant in de voormalige molenaarswoning. De Callantmolen is van 2003 tot 2005 maalvaardig gerestaureerd. In de molen bevinden zich twee maalkoppels. De Callantmolen is meestal tijdens de weekeinden geopend voor bezoek.
Groeve Marnebel

De Groeve Marnebel is een steengroeve ten oosten van Eben-Emael in de Belgische provincie Luik in de gemeente Bitsingen. De steengroeve is ontgonnen in het Plateau van Caestert in de oostelijke helling van het Jekerdal. Aan de overzijde van het Jekerdal ligt de Groeve Romontbos. Naast de steengroeve ligt aan de oostzijde de Tumulus van Emael. Geologie In de groeve bestaat het profiel onder andere uit: Kalksteen van Nekum Horizont van Laumont Kalksteen van Emael Horizont van Lava Horizont van Romontbos Kalksteen van Schiepersberg Horizont van Schiepersberg Kalksteen van Gronsveld Horizont van Sint Pieter Kalksteen van Valkenburg Horizont van Lichtenberg Kalksteen van Lanaye
Sint-Niklaaskerk (Neerpelt)

De Sint-Niklaaskerk is de parochiekerk van Neerpelt, die zich bevindt aan Kerkstraat 9. Geschiedenis Vermoedelijk bestond hier al een houten kapel, toen in de 13e eeuw de eerste stenen kerk werd gebouwd. In deze kerk waren altaren ter ere van diverse heiligen te vinden. In de 16e eeuw werd de, ook nu nog bestaande, toren aangebouwd in laatgotische stijl. In 1619, tijdens de Tachtigjarige Oorlog, werd deze toren in brand gestoken, maar in 1622 werd ze hersteld. In 1680 werd een zijbeuk toegevoegd en in 1683 werd de torenspits vernieuwd. In 1807 werd een orgel geïnstalleerd dat afkomstig was uit de Sint-Janskerk van Diest. In 1830 werd de kerk hersteld en er werden twee zijbeuken toegevoegd. In 1892 sloeg de bliksem in de toren in, waarbij ze gedeeltelijk afbrandde. Enkele jaren later werd de toren opnieuw hersteld. In 1900 begon men met de bouw van een grotere, neogotische, kerk. De oude kerk werd afgebroken en tijdens de bouw werd in een noodkerk gekerkt. De nieuwe kerk kwam in 1902 in gebruik en werd in 1905 ingewijd. In 1944, tijdens de strijd in de aanloop van Operatie Market Garden, werd de kerk beschadigd door bommen en granaten. Als gevolg daarvan waaide de torenspits in 1946 weg, en in 1947 werd ook het daarna aangebrachte nooddak door een orkaan weggerukt. Hierna volgde een langdurige periode van herstel, waarbij in 1962 de toren werd hersteld en de spits haar oude vorm terugkreeg. In 2015 werd er een beiaard geïnstalleerd. Gebouw De huidige kerk is een driebeukige bakstenen kruisbasiliek in neogotische stijl, ontworpen door Vincent Lenertz en Hyacinth Martens. De vierkante laatgotische toren heeft vier geledingen en een vrij zware en hoge, achtkante spits. Meubilair Van belang zijn een aantal 17e-eeuwse schilderijen, gerestaureerd in 1989: Een Bespotting van Christus (Ecce Homo), een Onze-Lieve-Vrouw van Smarten, en een schilderij van Bernardus van Clairvaux. Ook zijn er diverse 17e-, 18e-, en 19e-eeuwse houten heiligenbeelden. De preekstoel, en een bidstoel, dateren uit 1834 en zijn in neobarokke stijl. Dan zijn er ook voor de nieuwe kerk een aantal heiligenbeelden vervaardigd, die uit het begin van de 20e eeuw dateren. Bronnen Onroerend Erfgoed Kerken in Limburg
Chicagoblok

Der Chicagoblok, auch bekannt unter seiner Adresse Ernest Claesstraat 10–16, ist ein Wohnturm in der belgischen Hafenstadt Antwerpen. Das Gebäude befindet sich im Stadtteil Linkeroever und ist Teil des Europaparks, eines aus mehreren Wohntürmen bestehenden Gebäudekomplexes. Gebaut wurde der Chicagoblok im Jahr 1970. Der Turm hat eine Höhe von 81 Metern, die sich auf 27 Etagen verteilen. In dem Gebäude wohnen mehr als 6000 Menschen aus über 30 Ländern. Es ist nach der Liebfrauenkathedrale, dem Boerentoren und dem Antwerp Tower das vierthöchste Gebäude der Stadt und zählt zu den höchsten Gebäuden in Belgien. Von 2003 bis 2004 wurden vor allem am Eingangsbereich kleinere Renovierungsarbeiten vorgenommen. In dem niederländischen Dokumentarfilm Chicagoblok – Verhalen uit de lift (‚Erzählungen aus dem Aufzug‘) aus dem Jahr 2008 geht es um das Gebäude und dessen Bewohner. Einzelnachweise
Blocul Chicago

Blocul Chicago (în neerlandeză Chicagoblok), cunoscut și sub numele de Europark, este un bloc de locuințe cu 27 de etaje și înalt de 81 metri, situat în cartierul Linkeroever din districtul belgian Antwerpen al orașului cu același nume. Clădirea, parte a complexului rezidențial de blocuri Europa Park, figurează și în lista celor mai înalte construcții din Belgia. Blocul Chicago a fost realizat în 1970 și adăpostește peste 6000 de persoane provenite din peste 30 de țări. După Catedrala Fecioara Maria, turnul Boerentoren și turnul Antwerp Tower, Blocul Chicago este a patra clădire ca înălțime din oraș și în primele 100 din Belgia. Între anii 2003 și 2004 au fost executate mici reparații ale intrărilor și spațiului din fața blocului. În anul 2008 a fost realizat „Chicagoblok - Verhalen uit de lift” („Povești din lift”), un documentar olandez despre clădire și locuitorii săi. Note Legături externe nl Documentar despre Blocul Chicago pe pagina Nederlandse Publieke Omroep (hollanddoc.nl); en Descrierea blocului pe pagina SkyscraperPage.com (skyscraperpage.com); en Descrierea blocului pe pagina Emporis (emporis.com);
Fort van Stabroek

Fort van Stabroek in Stabroek in de provincie Antwerpen dateert uit 1902. Het werd aangelegd ter compensatie voor het doorbreken van de Stelling van Antwerpen, nodig voor de uitbreiding van de haven van Antwerpen. Het was samen met het Fort van Sint-Katelijne-Waver het eerste pantserfort in Antwerpen en moest bestand zijn tegen geschut van 22 cm. De bouw van het fort liep vertragingen op. Het besluit werd genomen in 1900, de bouw begon in 1902 en was voltooid in 1908. Zwaar geschut werd er echter nooit geplaatst. Voor de bouw werden in totaal negen mensen onteigend. De bouw zorgde voor een economische opleving omdat de vele Waalse gastarbeiders uit de streek van Geldenaken die voor de bouw overkwamen in Stabroek en omgeving veel geld uitgaven bij horecazaken en andere kleine handelaars. Tijdens het uitgraven van de site werden drie oude rivierbeddingen aangetroffen. Deze zijn besproken in een reeks artikelen van Georges Hasse over de geschiedenis van de rivieren in Noord-Antwerpen. Het Fort van Stabroek is een fort van tweede orde met gedetacheerde reverscaponnières. Omdat de caponnières los van het hoofdgebouw stonden werd de gracht ertussen bewaakt door twee koepels voor 5,7cm-geschut. De koepel voor het 15cm-geschut was voor dit fort van het gerecupereerde type. Alles samen was er een koepel voor twee 15cm-kanonnen, twee koepels voor 12cm-houwitser en vier koepels voor het geschut van 7,5cm. Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak was het spel voor het Fort van Stabroek bijna uit. De belegering was tien dagen bezig toen op 7 oktober 1914 het bevel tot evacuatie gegeven werd door koning Albert 1. Vlak voor de Tweede Wereldoorlog probeerde het Belgische leger de fortengordel nog weerbaar te maken met een anti-tankgracht maar dit heeft de Duitse opmars niet kunnen tegenhouden. Op 2 april 1947 verloor de sterkte haar status als verdedigingswerk. De jaren erna werd het fort en de omliggende gracht voor recreatieve doeleinden als zwemmen en vissen gebruikt. Albert Callens, een tandarts uit Beveren, kocht het fort in 1955, aanvankelijk als buitenverblijf, later kweekte hij er kortstondig champignons. Sedert 1997 wordt het fort beheerd door een bedrijf dat binnen- en buitenactiviteiten voor groepen aanbiedt. Zie ook Historische fortengordels van Antwerpen als vleermuizenhabitat Externe link Website Stafort
Kerkhof van Oostkappel

Het Kerkhof van Oostkappel is een gemeentelijke begraafplaats in het Franse dorp Oostkappel. Het kerkhof ligt rond de Sint-Nicolaaskerk in het dorpscentrum, vlak bij de Belgische grens. Ze wordt omsloten door geperforeerde betonnen platen en een haag. Tegen de voorgevel van de kerk staat een gedenkplaat met de namen van de omgekomen inwoners uit de beide wereldoorlogen. Britse oorlogsgraven Aan de noordoostkant van het kerkhof bevindt zich een Brits militair perk met 19 gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog. Daarbij zijn er 6 niet geïdentificeerde. De militairen waren leden van de British Expeditionary Force en zij sneuvelden eind mei 1940 bij de gevechten tegen het oprukkende Duitse leger. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd als Oost-Cappel Churchyard.
Herentals railway station

Herentals is a railway station in Herentals, Antwerp, Belgium. The station opened in 1855 as part of the line from Turnhout to Lier. It is located on Line 15 and Line 29. Train services The station is served by the following services: Intercity services (IC-10) Antwerp - Mol - Hamont/Hasselt Intercity services (IC-11) Binche - Braine-le-Comte - Halle - Brussels - Mechelen - Turnhout (weekdays) Intercity services (IC-30) Antwerp - Herentals - Turnhout Local services (L-24) Antwerp - Herentals - Mol (weekdays) Bus services The following bus services call at the station. They are operated by De Lijn. 15b (Herentals – Olen – Geel) 150 (Lier – Kessel – Nijlen – Bouwel – Herentals) 159 (Herentals – Herentals Industrie Wolfstee) 210 (Turnhout – Lille – Herentals) 212 (Turnhout – Gierle – Lichtaart – Herentals) 220 (Herentals – Hulshout – Westmeerbeek – Aarschot) 221 (Herentals – Heultje – Westmeerbeek – Houtvenne – Aarschot) 305 (Turnhout – Herentals – Herselt – Aarschot – Leuven) 418 (Antwerpen – Lille – Herentals) Express 420 (Antwerpen – Broechem – Massenhoven – Herentals) 427 (Antwerpen – Massenhoven – Herentals) Express 429 (Antwerpen – Zoersel – Malle – Lille – Herentals) Express 511 (Mechelen – Heist-op-den-Berg – Herenthout – Herentals) 540 (Westerlo – Oevel – Olen – Herentals) 541 (Westerlo – Voortkapel – Olen – Herentals) 542 (Herentals – Olen – Geel Industrie) References External links Herentals railway station at Belgian Railways website
Estación de Herentals

La estación de Herentals es una estación de tren belga situada en Herentals, en la provincia de Amberes, región Flamenca. Pertenece a la línea de S-Trein Antwerpen. Situación ferroviaria La estación se encuentra en la línea línea 27 (Bruselas-Amberes). Historia Intermodalidad Véase también Referencias
Gare de Herentals

La gare de Herentals (en néerlandais : station Herentals) est une gare ferroviaire belge de la ligne 15, d'Anvers à Hasselt et de la ligne 29, d'Aarschot à Tilbourg (Pays-Bas) située dans la ville de Herentals, dans la province d'Anvers en Région flamande. C'est une gare de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB) desservie par des trains InterCity (IC), Suburbains (S33), d'Heure de pointe (P), Suburbains (S), Heure de pointe (P) et Touristiques (T) (durant les vacances d'été). Situation ferroviaire Histoire Service des voyageurs Accueil Gare SNCB, elle dispose d'un bâtiment munis de guichets et d'un automate pour la vente des billets. Un parking pour les voitures et une aire de parcage pour les vélos se trouvent à proximité. Les quais sont accessibles par un tunnel sous voies. Desserte Herentals est desservie par des trains InterCity (IC), Suburbains (S33), d'Heure de pointe (P) et Touristiques (T) de la SNCB circulant sur la ligne commerciale 15 : Anvers - Lierre - Mol - Hasselt (voir brochure SNCB de la ligne 15). Semaine La desserte est constituée de quatre relations cadencées à l'heure : des trains IC-10 reliant Anvers-Central à Bourg-Léopold et Hasselt ou Hamont via Mol, toutes les heures (à Mol, ces trains sont divisés en deux, une partie repart vers Hasselt, l'autre vers Hamont) ; des trains IC-11 reliant Binche à Turnhout via La Louvière, Bruxelles et Malines ; des trains IC-30 reliant Anvers-Central à Turnhout ; des trains de la ligne S33 du réseau S anversois circulant entre Anvers-Central et Mol (toutes les heures). Plusieurs trains supplémentaires desservent également Herentals en heure de pointe : deux trains P de Mol ou Neerpelt à Bruxelles-Midi via Malines (le matin, dans l’autre sens en fin d’après-midi) ; deux trains P de Lierre à Herentals (le matin, dans l’autre sens en fin d’après-midi) ; trois trains S33 supplémentaires de Herentals à Anvers-Central (le matin, dans l’autre sens en fin d’après-midi). Week-end et fériés Les deux seules dessertes régulières est constituée par les trains IC-10 et IC-30, circulant comme en semaine. Le dimanche, en soirée, il existe deux trains P reliant Hamont ou Mol à Heverlee (près de Louvain) (ils ne circulent pas durant les congés). Vacances Durant les vacances d'été deux trains T de la desserte "côte express" relient respectivement Neerpelt et Turnhout à Blankenberge, le matin, et effectuent le trajet inverse en fin d'après-midi. Ils permettent également d'atteindre Malines, Termonde, Gand et Bruges. Les trains de- et vers Turnhout ne circulent que durant les week-ends ; les autres roulent tous les jours. Intermodalité Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de gares en Belgique ligne 15, d'Anvers à Hasselt ligne 29, d'Aarschot à Tilbourg (Pays-Bas) Liens externes Informations sur la Gare de Herentals, sur le site de la SNCB Site SNCB : Fiches horaires (brochures de ligne) Portail du chemin de fer Portail d'Anvers et de sa province
Station Herentals

Station Herentals is een spoorwegstation langs spoorlijn 15 en spoorlijn 29 in de stad Herentals. Juist naast het station staan de bushaltes van De Lijn. Het huidige stationsgebouw werd gebouwd in het begin van de jaren 80, naar plannen van architect Constant Trouvé. Het station van Herentals is voor vele goederentreinen een overlaadplaats. Goederentreinen uit Noord-Limburg, Nederland en Duitsland die via Mol over de IJzeren Rijn rijden, komen vaak in Herentals te staan om met een andere trein naar andere bedrijven of stations te rijden. Door een zware brand in een technische kamer van de seininstallatie op 4 augustus 2009 was er tot 1 september 2009 geen treinverkeer mogelijk op lijn 29. Treindienst Galerij Busdienst Busdiensten worden beheerd door De Lijn. Een aantal lijnen hebben dezelfde haltes maar rijden langs een andere route. Daardoor zijn andere dorpen en steden rondom Herentals makkelijk te bereiken met zowel de bus als de trein. Spoorindeling Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Place Henri-Conscience d'Anvers

La place Henri-Conscience (en néerlandais : Hendrik Conscienceplein) est une petite place publique, dans le centre historique de la ville d’Anvers en Belgique. Jusqu’en 1883 elle s’appelait place des Jésuites. Histoire Au début du XVIIe siècle les jésuites construisent autour d’un carré public: sur son côté oriental leur église saint-Ignace (1615-1620), sur son côté méridional leur maison professe (1616) et, sur le côté occidental : la maison des Congrégations mariales. La maison professe abrita de 1630 à 1773 (suppression de la Compagnie de Jésus), l’œuvre de la Société des Bollandistes et leur importante bibliothèque. C'est là que mourut le père Jean Bolland, fondateur de la Société. Si l’église est un modèle de style baroque - un joyau du baroque des Pays-Bas méridionaux - les autres bâtiments sont de style Renaissance classique. Bordée (sur trois côtés) de bâtiments jésuites majeurs la place fut tout naturellement connue sous le nom de ‘place des Jésuites’. La Compagnie de Jésus est supprimée en 1773. Les jésuites sont expulsés d’Anvers et perdent leurs propriétés. L’église est confiée au clergé séculier et devient église paroissiale qui est re-dédiée à saint Charles Borromée. La Société des Bollandistes continue son travail, durant quelque temps, chez les Prémontrés de Tongerlo. Durant le XIXe siècle la ville d’Anvers acquiert le bâtiment des Congrégations mariales (côte occidental de la place) et y installe en 1883 sa bibliothèque municipale. Rassemblant de riches collections dans les domaines de l’histoire, de la culture et littérature flamandes la bibliothèque est dénommée 'Bibliothèque Henri-Conscience' (en néerlandais: nl:Erfgoedbibliotheek Hendrik Conscience). Une statue du grand écrivain flamand est installée devant le bâtiment, et depuis lors la place porte le nom de ‘Henri Conscience’. Un passage piétonnier, sous l’aile méridionale du bâtiment permet l’accès à la ‘Leeuw van Vlaanderenstraat’ et à la ‘Jezuitenrui’. La place Henri Conscience est devenue la première place sans voiture de la ville d'Anvers grâce aux efforts des résidents locaux, y compris les artistes Hugo Heyrman et Panamarenko. Galerie Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail d'Anvers et de sa province Portail de la Compagnie de Jésus