NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Margarethakerk (Knokke)

De Sint-Margarethakerk is een parochiekerk in de Belgische badplaats Knokke, gelegen aan het Pastoor Opdedrinckplein. Geschiedenis In 1227 werd voor het eerst een Sint-Catharinakapel vermeld en in 1253 werd een parochie opgericht, genaamd Sint-Catharina-ten-Knocke. Waarschijnlijk werd de kapel uiteindelijk opgenomen in de latere Sint-Margarethakerk. Deze kerk werd voor het eerst vermeld in 1477 en de toren ervan vormde een belangrijk baken voor de scheepvaart. Eind 16e en begin 17e eeuw had de kerk te lijden onder de Beeldenstorm en de godsdienstoorlogen. In 1613 werd de kerk weer hersteld. Van 1632-1642 werd de toren herbouwd, naar model van de voorganger. In 1796 werd de kerk door het Franse bestuur in beslag genomen en in 1801 teruggegeven aan de parochie. In 1852 werd de kerk vergroot volgens plannen van P. Buyck en in 1905 werd een nieuw koorgedeelte gebouwd. Ten gevolge van de Tweede Wereldoorlog werd de kerk zwaar beschadigd en van 1955-1958 werd een nieuwe kerk gebouwd, waarbij de toren, die in 1938 als monument was beschermd, werd behouden. In 1958 werd de kerk opnieuw ingewijd als Onbevlekt Hart van Maria- en Margaretakerk. Gebouw Het betreft een achthoekige bakstenen toren op een vierkante basis, gebouwd in 1642. De toren staat vrijwel los van de eigenlijke kerk, die ook een toren bezit. Aan de toren is in 1648 het wapenschild van Marc Albert Arrazola de Oñate aangebracht, die schepen (1648-1665) en burgemeester (1649-1659) van het Brugse Vrije was. De toren is 23 meter hoog en wordt door een tentdak gedekt. Deze toren is zichtbaar op het schilderij van Camille Pissarro Het dorp Knokke, dat hij tijdens zijn verblijf in 1894 aldaar schilderde. De nieuwe kerk is een bouwwerk in basilicastijl, ontworpen door Jos Ritzen. De kerk heeft een door kolommen gedragen ingangsportaal onder lessenaardak. Rechts daarvan bevindt zich een nieuwe toren, met -evenals bij de oude toren- een vierkante basis en daarop een achtkante lantaarn, gedekt met tentdak.
Heilige-Familiekerk (Duinbergen)

De Heilige-Familiekerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Knokke-Heist behorende plaats Duinbergen, gelegen aan de Elisabethlaan. De kerk werd in 1939 gebouwd naar ontwerp van Jozef Viérin, Luc Viérin en Jules Gunst. Het is een bakstenen kerkgebouw in moderne gotiek met art-deco-achtige elementen. Het betreft een kruiskerk met een naastgebouwde forse toren op vierkante plattegrond, gedekt door een tentdak. Boven het ingangsportaal bevindt zich een soort roosvenster in geometrische vormen. De kruiswegstaties zijn uitgevoerd in terracotta.
Sint-Donaaskerk (Zeebrugge)

De Sint-Donaaskerk (ook: Sint-Donatuskerk of Sint-Donatiuskerk) is de parochiekerk van de tot de Belgische stad Brugge behorende kustplaats Zeebrugge, gelegen aan de Sint-Donaaskerkstraat. De kerk is toegewijd aan Donatianus van Reims, een Frans bisschop uit de 4e eeuw en beschermheilige van de stad Brugge. Geschiedenis De parochie werd op vraag van schoolzuster Josephine opgericht in 1900, toen de expansie van Zeebrugge werd ingezet. Van 1910-1911 werd een kerk gebouwd naar ontwerp van René Buyck. Deze brandde op 8 mei 1918 grotendeels af, werd hersteld en in 1920 weer in gebruik genomen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de kerk opnieuw zwaar beschadigd. Men moest gebruik maken van een noodkerk totdat, in 1951, de kerk herbouwd werd. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk in neogotische stijl. Hij heeft een vooraangeplaatste toren, met een achtkante bovenbouw op een vierkante benedengeleding, die van steunberen is voorzien. De kerk heeft een pseudotransept en een driezijdige koorafsluiting. De glasramen uit 1966 zijn een creatie van Lionel Holvoet uit Wevelgem. De kerk is voorzien van een gedenkplaat met opschrift, naar aanleiding van het sneuvelen van vier Britse militairen tijdens de aanval op de haven van Zeebrugge: To the Glory of God and in Memory of these three Officers and one Mechanic of the Royal Navy Who fell on the Mole at Zeebrugge on St George's Day 1918 and have no known Grave Wing Commander Brock F.A. O.B.E. Lieutenant Commander Harrison A.L.V.C. Lieutenant Hawkins C.E.V. Mechanic Second Class F/50269 Rouse J. Bij de kerk ligt het Kerkhof van Zeebrugge, met Britse en Duitse oorlogsgraven uit de Eerste Wereldoorlog. Galerij
Sint-Leo de Grotekerk

De Sint-Leo de Grotekerk is de parochiekerk van het tot de Brugse deelgemeente Lissewege behorende dorp Zwankendamme, gelegen aan de Lisseweegse Steenweg 75. Deze kerk werd in 1938 gebouw. Het is een eenvoudig bakstenen zaalkerkje in traditionalistische stijl met neoromaanse elementen. Het voorgebouwde torentje rust op het ingangsportaal onder zadeldak, waarboven zich een beeld van paus Leo de Grote bevindt, dat vervaardigd werd door Karel Lateur. Galerij
Sint-Pietersbandenkerk (Dudzele)

De Sint-Pietersbandenkerk is een kerkgebouw in de tot de West-Vlaamse gemeente Brugge behorende plaats Dudzele, gelegen aan de Sint-Lenardsstraat. Geschiedenis Er was reeds vroeg sprake van een kerk te Dudzele, waarvan de Sint-Donaaskathedraal te Brugge in 1109 het patronaatsrecht ontving. Voordien was dit in handen van de Abdij van Corbie. Vanaf 1060 moet er al een verering van Sint-Leonardus zijn geweest, en het kerkje van Dudzele ontwikkelde zich tot bedevaartsoord voor deze heilige. In de 2e helft van de 12e eeuw werd een romaanse kerk op deze plaats gebouwd. De westbouw bestond uit een toren, met aan beide zijden een traptoren. In de 2e helft van de 16e eeuw werd de kerk grotendeels vernield tijdens de godsdienstoorlogen. Later werd het schip weer in gebruik genomen, maar het koorgedeelte was vernield, om pas in 1644 te worden hersteld. Ook de Onze-Lieve-Vrouwekapel werd toen hersteld. In 1667 werd het schip hersteld. De toren werd gesloopt. In 1872-1873 werd een nieuwe kerk gebouwd maar sommige delen, met name de oostgevel van de noordbeuk van 1350, werden daarin geïntegreerd. Een deel van de kapconstructie is van 1644. Een torentje werd vóór het middenschip gebouwd. Van de romaanse westwbouw bleef slechts een restant van de zuidelijke traptoren en een scheidingsmuur bewaard. Gebouw Tegenwoordig is er een driebeukig bakstenen kerkgebouw met vijfzijdige koorafsluiting. Het hoofdaltaar is van de 17e of 18e eeuw, evenals het noordelijk zijaltaar (gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans) en het zuidelijk zijaltaar (gewijd aan Sint-Sebastiaan). Het orgel is van 1873 en werd vervaardigd door de firma Louis Hooghuys & Fils.
Église Saint-Michel de Zuienkerke

L'église Saint-Michel de Zuienkerke, Sint-Michielskerk en néerlandais, est une église située à Zuienkerke en Belgique. Elle fait partie du patrimoine immobilier classé de la Région flamande depuis le 19 janvier 1993. Notes et références Annexes Articles connexes Liste des monuments historiques de Zuienkerke Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Ressource relative à plusieurs domaines : ODIS Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail de la Flandre-Occidentale
Sint-Michielskerk (Zuienkerke)

De Sint-Michielskerk is de parochiekerk van de West-Vlaamse plaats Zuienkerke, gelegen aan de Nieuwe Steenweg. Geschiedenis Waarschijnlijk werd Zuienkerke in de 10e eeuw een zelfstandige parochie. Deze splitste zich af van die van Sint-Andries (Brugge), welke op haar beurt van de parochie van Snellegem is afgesplitst. Omstreeks 1100 verkreeg het Sint-Donaaskapittel te Brugge het patronaatsrecht. Aanvankelijk was er een eenvoudige hulpkerk van de parochie van Uitkerke, en omstreeks 1300 kwam er een laatromaanse basilicale kruiskerk waarvan de torenvoet bewaard is gebleven. Eind 13e eeuw werd de kerk naar gotische trant verbouwd. Toen omstreeks 1570 de godsdienstoorlogen uitbraken werd de kerk verwoest. In de 17e eeuw werd de kerk hersteld. Van 1615-1618 werden koor en sacristie in barokstijl hersteld. In 1627 was de toren hersteld. In 1698 werd het hele westelijke deel van de kerk, dat in vervallen toestand verkeerde, gesloopt. De vieringtoren werd nu een westtoren. Vermoedelijk was dit het gevolg van een plaatselijke blikseminslag. Gebouw Het betreft een hallenkerk waarbij de ingebouwde toren een vierkante onderbouw (van omstreeks 1300) en een achtkante bovenbouw (15e eeuw) in tufsteen heeft, die met een achtkante spits wordt gedekt. De kerk is omringd door een kerkhof. Interieur Het kerkmeubilair is in barokstijl en rococostijl. Het hoogaltaar en het noordelijk zijaltaar, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw, zijn van 1642. Het zijdelijk zijaltaar, gewijd aan Sint-Cornelius, is van 1846-1848. De communiebank is van 1730 en de biechtstoelen zijn van 1718 en 1729, uitgevoerd in Lodewijk XIV-stijl. Het orgel, vermoedelijk gebouwd door Dominicus Berger, is van 1789 en de orgelkast werd uitgevoerd in Lodewijk XV-stijl. Het is vermoedelijk afkomstig uit een door de Fransen opgeheven klooster. Er is een 17e-eeuws schilderij, voorstellend Onze-Lieve-Vrouw met Kind, in een medaillon met vruchten en bloemen.
Heilige-Kruisverheffingskerk (Wenduine)

De Heilige-Kruisverheffingskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente De Haan behorende plaats Wenduine, gelegen aan de Kerkstraat 87. Geschiedenis In 1135 werd voor het eerst melding gemaakt van een kapel in Wenduine, afhankelijk van de parochie van Uitkerke. Omstreeks 1185 werd deze kapel tot parochiekerk verheven. In een deel van de huidige kerk zijn nog restanten van deze oude kerk aanwezig, namelijk in het zuidkoor en in de onderbouw van de toren. De kerk werd verbouwd in de eerste helft van de 13e eeuw. Omstreeks 1290 werd de kerk uitgebreid met zijbeuken en zijkoren. De achtkante toren werd nu een ingebouwde vieringtoren. In 1546-1547 werd de toren, die tevens dienstdeed als baken voor de scheepvaart, verhoogd. In 1555 was er sprake van twee zijkoren, één aan Onze-Lieve-Vrouw gewijd en één aan het Heilig Kruis. In 1566 werd de kerk geteisterd door de Beeldenstorm en raakte vernield. Het kruiskoor ging fungeren als protestantse kerk. Ook daar kwam een einde aan, ten gevolge van de heroveringen door Parma. In 1607 werd de kerk door het leger als paardenstalling gebruikt. Vanaf 1609 begon het herstel van de kerk. Omdat het aantal parochianen sterk was verminderd, werd tot een kleinere kerk besloten. Het herstel duurde enkele decennia. In 1652 kwam het hoofdkoor gereed, daarna het noordkoor en in 1654 het zuidkoor. De kerk was echter verkleind en de vieringtoren stond nu voor de kerk. In 1719 werd het in onbruik geraakte westelijk deel van de kerk afgebroken. Nadat, omstreeks 1900, Wenduine zich tot badplaats had ontwikkeld was het aantal kerkgangers sterk toegenomen. In 1906 werd, naar ontwerp van Alphonse Depauw, een nieuw westelijk gedeelte van de kerk gebouwd en de toren oogde toen weer als vieringtoren. In 1929 werd het kerkhof opgeheven. Gebouw De huidige kerk is een driebeukige hallenkerk met pseudotransept en achtkante vieringtoren. Het gebouw heeft een rechthoekige plattegrond. Interieur De kerk bezit een preekstoel in rococostijl, midden 18e eeuw, vervaardigd door Jacobus Lauwerys. Een muurtabernakel is mogelijk 16e-eeuws. Het houten tochtportaal is van 1643 en ontworpen door F. de Corte. Er is een kruisbeeld uit de 17e eeuw. De doopkapel heeft vloertegels die bij opgravingen werden teruggevonden en tot de oudere kerken hebben behoord. Galerij
Handbooghof

De Handbooghof is een wandelweg in het centrum van Leuven (België). De Handbooghof loopt van de Brusselsestraat naar de Brouwersstraat. Het pad loopt zo langsheen de rivier de Dijle en de eerste stadsomwalling, die dateert van de 12e eeuw. Dit bouwwerk is beschermd. Meer bepaald liep het pad in de middeleeuwen tussen de Biestpoort (Brusselsestraat), een poort in de stadswal, tot de Minnepoort (Brouwersstraat), de volgende poort in de stadswal. De naam Handbooghof komt van hof of tuin van de gilde van Sint-Sebastiaan, ook gekend als de gilde der kruisboogschutters of arbalesters. Om veiligheidsredenen konden de kruisboogschutters rustig oefenen in deze afgesloten tuin. De toegang tot de tuin was vroeger afgemaakt met een muurtje. Aan de Brusselsestraat stond het gildehuis van Sint-Sebastiaan van 1482 tot 1953. Aan de Brouwersstraat had de gilde een tuin gekocht (1736) zodat het pad er breder werd. De oefeningen vonden plaats tot de gilde verdween met het Frans bestuur in Leuven (1795). Een deel van de oude stadsmuur werd na de middeleeuwen geïncorporeerd in het gebouw van de brouwerij De Hopbloem. De hele wandelweg is beschermd landschap. De Vlaamse minister van onroerend erfgoed Geert Bourgeois maakte 1.359.625,81 euro vrij voor de restauratie van de relicten. Zie ook Geschiedenis van Leuven
Sint-Clemenskerk (Klemskerke)

De Sint-Clemenskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente De Haan behorende plaats Klemskerke. De kerk en Klemskerke zijn toegewijd aan paus Clemens I. Geschiedenis Hoewel de parochie van Klemskerke al veel ouder is, gaat de huidige kerk terug tot de 13e en 14e eeuw. Toen werd een gotische kruiskerk met vieringtoren gebouwd. Omstreeks 1570 woedden de godsdienstoorlogen en werd de kerk vernield. In de 17e eeuw werd de kerk weer opgebouwd, maar het westelijke deel van het schip werd afgebroken, zodat de vieringtoren sindsdien als westtoren in gebruik is. Deze bestaat uit een vierkante onderbouw met daarop een achtkante geleding, gedekt met een naaldspits. In 1717 werd een voorportaal aan de westtoren aangebouwd. In 1890-1895 werd het interieur vernieuwd en in 1902-1903 werd de buitenkant gerestaureerd, waarbij een roosvenster werd aangebracht. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk met ingebouwde westtoren. De plattegrond is nagenoeg rechthoekig. De kerk wordt omgeven door een ommuurd kerkhof. Interieur De kerk bezit een tweetal 17e-eeuwse schilderijen: Wijding van Sint-Clemens en Doornenkroning voorstellende. Uit 1749 is er een schilderij: De Heilige Simon Stock ontvangt de Rozenkrans van Onze-Lieve-Vrouw. Een Sint-Clemensbeeld in gepolychromeerd eikenhout is 16e-eeuws. Een Sint-Barbarabeeld, van hetzelfde materiaal, is 18e-eeuws. Er zijn biechtstoelen van 1652 en 1643. Ook is er een 17e-eeuwse kerkmeestersbank. Het orgel, in een neogotische orgelkast, werd vervaardigd door Maximilien Van Peteghem en Louis Hooghuys.
Gors Castle

Gors Castle (Dutch: Kasteel van Gors) is a 19th-century country house, in Gors-Opleeuw in the municipality of Borgloon, province of Limburg, Belgium. The original structure was a house of the 17th century, which was almost entirely rebuilt in the 1820s in a Neo-Classical style. The farm that was originally attached to the house was demolished in 1865 and rebuilt further away. Both house and farm have been protected monuments since 1986. See also List of castles in Belgium External links Gors Castle, Kastelen in Limburg (in Dutch)
Kasteel van Gors

Het Kasteel van Gors (ook: Kasteel van Gorsleeuw) is een kasteel te Gors-Opleeuw, een deelgemeenten van Tongeren-Borgloon, gelegen aan Hoogstraat 33-35. Geschiedenis Dit kasteel was de verblijfplaats van de Heren van Gorsleeuw, achtereenvolgens de geslachten Van Leeuw (13e eeuw), Van Gelinden (14e-15e eeuw), Van den Bosch (1436 - 17e eeuw), Van Bodbergen (1639 - 1701) en De Copis (1701 - 2e helft 19e eeuw). Daarna kwam het door huwelijk in bezit van het geslacht d'Aspremont-Lynden, en in 1917 ging het over op Bauduin de Beaufort, welke stierf in 1960. Vervolgens deed het kasteel van 1967-1973 dienst als restaurant, waarna het verkocht werd aan een particulier. Hoewel het bestaan van de Heren van Gorsleeuw terug te voeren is tot de 13e eeuw, zijn er op de plaats van dit kasteel geen resten van een dergelijke ouderdom aangetroffen. Het oudste gedeelte betreft een 17e-eeuws bouwwerk in Maaslandse renaissancestijl. Het betrof een U-vormig omgracht gebouw. Omstreeks 1820 werd het door baron De Copis verbouwd tot een classicistisch geheel. Een deel der grachten werd gedempt en een ander deel werd omgevormd tot een vijver. Een nieuwe zuidgevel werd gebouwd, naar ontwerp van M. Raskin, en ook de zijvleugels werden door nieuwe gebouwen vervangen. In de 2e helft van de 19e eeuw werd het 17e-eeuwse kasteel afgebroken en in 1923 werd tegen de noordelijke gevel een ronde toren gebouwd. Van het 17e-eeuwse kasteel resten nog de kelders en een kern van een deel van het gebouw. Gebouw Het betreft een bakstenen gebouw dat geheel wit is geschilderd. De zuidvleugel is een langgerekt gebouw van 11 traveeën onder mansardedak. De middenpartij heeft een toegangstrap en een bordes, het geheel geflankeerd door Ionische zuilen. Deze middenpartij wordt door een koepeldak gedekt. Aan de achterzijde van deze gevel zijn nog overblijfselen van de 17e-eeuwse kern te zien. De dwarsvleugel vormt de verbinding met de noordvleugel, die veel korter is en uit het eind van de 18e eeuw stamt. Het interieur bezit nog diverse elementen uit de 18e en 19e eeuw, onder meer in Empirestijl, waaronder de hal, grand salon en petit salon. De laatste heeft sierstucwerk dat onder meer de zeven vrije kunsten verzinnebeeldt. Het stucwerk in een van de salons is gesigneerd door Petrus Nicolaas Gagini in 1788. In de noordvleugel treft men de theesalon aan, waarvan de 18e-eeuwse stucornamenten in Lodewijk XVI-stijl mogelijk vervaardigd door Joseph Moretti. Het kasteel wordt omringd door een park in Engelse landschapsstijl. In dit park staan een langgerekte bijenhal in vakwerkbouw met bakstenen vulling (19e eeuw) en een romantische torenruïne, een folly, waaronder zich een ijskelder bevindt. Hoeve Oorspronkelijk had het kasteel een neerhof, bestaande uit twee parallelle vleugels. Deze werd omstreeks 1820 afgebroken en vervangen door een U-vormige hoeve ten zuiden van het kasteel, aan de straatweg gelegen. In de loop van de 19e eeuw werd deze geleidelijk uitgebreid tot een gesloten hoeve. Boven de inrijpoort bevindt zich een duiventil. Externe link Onroerend erfgoed www.kasteelgors.be
Sint-Blasiuskerk (Vlissegem)

De Sint-Blasiuskerk is een kerkgebouw in de West-Vlaamse deelgemeente Vlissegem. De kerk is toegewijd aan de heilige Blasius van Sebaste. Historiek Zoals vele kerken een complexe bouwgeschiedenis hebben, is dit niet anders met deze kerk. In haar huidige vorm is het een neoclassicistisch gebouw. Vlissegem was nochtans reeds in de 10e eeuw een parochie met een bedehuis, zoals vermeld in een pauselijke oorkonde uit 988. Van voormalige kerken is niets bekend behalve dat de 17e-eeuwse zwaar te lijden had van oorlogsgeweld ten tijde van de Dertigjarige Oorlog en in 1619 moest worden herwijd. De opdracht voor de bouw van de huidige kerk kwam er in 1789 op initiatief van de Doornikse bisschop Wilhelm Florentin von Salm-Salm. Eerst in 1834 kon ze worden ingewijd. Het is een driebeukige pseudobasiliek met gedeeltelijk ingebouwde westtoren, een schip en een koor met halfronde apsis, ten zuiden geflankeerd door een sacristie. De kerk is omgeven door een ommuurd kerkhof met graven van een Vickers Wellingtonbemanning die tijdens de Tweede Wereldoorlog neerstortte in het dorp. Galerij
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Meetkerke)

De Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Zuienkerke behorende plaats Meetkerke, gelegen aan de Dorpweg. Geschiedenis Reeds in 961 zou er een parochie zijn. In 1193 is er een schriftelijke vermelding van deze parochie. In de 13e eeuw werd een bakstenen kruiskerk in vroeggotische stijl gebouwd. De kerk had een vieringtoren. Muurwerk van de vieringtoren bevat nog veldstenen, wat wijst op een romaans kerkgebouw dat aan de gotische kerk voorafging. Pas in 1520 werd de toren voltooid. In de jaren '70 van de 16e eeuw werd de kerk door de Geuzen vernield. De westelijke helft van de kerk werd daarop niet meer hersteld, maar in 1580 gesloopt. De vieringtoren werd daarmee tot westtoren. Tussen 1640 en 1643 werden de zijbeuken herbouwd en in 1644 werd het koor naar het oosten verlengd en werd ook de toren hersteld. In 1926 werd de kerk nog gerestaureerd onder architectuur van Alphonse De Pauw. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk met ingebouwde westtoren welke een vierkant grondvlak heeft en overgaat in een achtkante bovengeleding, gedekt door een achtkante spits. De kerk wordt omgeven door een kerkhof. Interieur Het middenschip wordt overwelfd door een bepleisterd tongewelf. Het stucwerk toont elementen in rococostijl (omstreeks 1778). In de kerk bevindt zich een miraculeus Mariabeeld uit de 15e eeuw. De legende verhaalt dat Blankenbergse vissers het beeld uit zee hadden gevist en in een kapel bij zee hadden geplaatst. Het beeld bleek echter steeds uit de kapel te verdwijnen. Men heeft toen het beeld op een ezel gebonden om te kijken waar het beeld naar toe zou gaan. De ezel hield halt voor de kerk van Meetkerke, waar het beeld dus werd geplaatst en wat een doel voor bedevaartgangers was. Er is een barok hoofdaltaar (1644), een Onze-Lieve-Vrouwe-altaar in de noordbeuk (1677) en een Sint-Antoniusaltaar in de zuidbeuk (17e-eeuws). Het koorgestoelte is van 1651, de preekstoel is 17e-eeuws, een kerkmeestersbank (1676) en biechtstoelen (18e eeuw). De orgelkast is in late rococostijl (1779) en werd ontworpen door Dominicus Berger.
Sint-Jan Baptistkerk (Stalhille)

De Sint-Jan Baptistkerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Jabbeke behorende plaats Stalhille, gelegen aan Cathilleweg 91A. Geschiedenis De parochie van Stalhille werd gesticht in 1249. Deze splitste zich af van de parochie van Jabbeke. Hierop bouwde men een basilicale vroeggotische kruiskerk met vieringtoren. Dit naar aanleiding van moeilijkheden bij de oversteek (per boot) van het Kanaal Brugge-Oostende, noodzakelijk om Jabbeke te bereiken. Einde 16e eeuw werd de kerk, tijdens de godsdienstoorlogen, zwaar beschadigd. Van 1583-1609 was de parochie niet actief. Daarna werd gewerkt aan het herstel van de kerk. In 1620 kon de kerk weer in gebruik worden genomen. Er werd een stenen torenspits gebouwd maar deze werd, na blikseminslag in 1661, afgebroken. Ook het westelijk deel van de kerk werd afgebroken, en wel van 1670-1677. In 1685 werd de torenspits afgebroken en pas in 1931-1932 kreeg de toren opnieuw een spits, ontworpen door Jozef Viérin. In 1885 werd de kerk nog vergroot. Gebouw Door de vele wijzigingen is een complex geheel ontstaan. De gotische vieringtoren heeft een basisgeleding op vierkante plattegrond. Hierboven enkele achthoekige geledingen en een spits van 1931. Het schip is neogotisch en van 1885-1887. Het vroeggotisch transept is vrijwel onveranderd gebleven. Ook het hoofdkoor is gotisch. De oostgevel toont een 13e-eeuws drielicht en daarboven een rond oculus eveneens 13e-eeuws. Het zuidelijk zijkoor is van 1931-1932. Het noordelijk zijkoor is van 1631-1633. De kerk wordt omgeven door een ommuurd kerkhof. Interieur Het schip wordt overwelfd met een tongewelf. Het orgel werd in 1716 vervaardigd door Jacob Van Eynde en is mogelijk afkomstig van het Klooster Engelendale te Brugge. Enkele 18e-eeuwse biechtstoelen in classicistische stijl. De communiebank is eveneens 18e-eeuws. De preekstoel is van 1632, in renaissancestijl. Het hardstenen doopvont is 18e-eeuws. Van de schilderijen kunnen worden genoemd: Een 17e-eeuwse Vlucht naar Egypte uit de school van Francken; een 17e-eeuwse Onze-Lieve-Vrouw-ter-Hemelopneming van Jean Gilson; een schilderij van heiligen die Maria vereren uit 1663, door Jan Maes; een Prediking van Johannes de Doper in de woestijn uit de school van Jacob van Yper. Galerij