NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Музей моды и кружева

Музей моды и кружева ( французский : Musée Mode & Dentelle, голландский : Mode & Kant Museum ) — музей текстиля и моды в Брюсселе, Бельгия. На выставках представлены различные школы кружевоплетения Франции, Италии и Фландрии. Интересным фактом является выставка одежды для кукол Барби и выставка плащей. Коллекции Коллекции музея сосредоточены на кружевах, которые являются традиционным ремеслом в Бельгии. Музей посвящен истории моды и кружевоплетения. Здесь представлена обширная коллекция кружев, в том числе произведенных в Брюсселе с XII века и со всего мира. В музее также проходят выставки исторической и современной моды. Постоянно меняющиеся выставки, среди прочего Исторические свадебные платья, кринолины XIX века или мода 1960-х. В музее есть выставки старинного кружева, процесса кружевоплетения, а также временные выставки, посвященные исторической и современной моде. На выставках старинного кружева представлены религиозные облачения и кружева из Мехелена и Брюгге . Дополнительные экспонаты включают одежду для Барби и плащи . История Музей был основан в 1977 году. Первоначально музей „Broodhuis" был местом, где хранились церковные облачения и брюссельские кружева. Настенные ковры же и в настоящее время все ещё хранятся в городской ратуше Брюсселя. Благодаря местной индустрии кружевоплетения в период с конца XVII века и до начала XX века Брюссель прославился как центр кружевоплетения во всем западном мире. Чтобы все эти кружева можно было выставить, в 1977 году недалеко от Рыночной площади был сооружен новый музей. Основой коллекции послужили пожертвования и закупки из частных коллекций бельгийской моды. Все предметы покупались на аукционах, а с 1986 года коллекция пополняется современными костюмами и платьями, сделанными начиная с 1970-х годов. Интерес к бельгийским домам моды и дизайнерам возрастал и со временем коллекция становилась все больше и значительнее. Наряду с костюмами теперь приобретаются документы, фотографии и аксессуары. К 1990 году площадей для хранения коллекций стало решительно не хватать, и избежать расширения музея стало уже невозможным. Приобретение двух соседних домов разрешило возникшую проблему и позволило улучшить условия хранения многих экспонатов. Музей расположен в двух зданиях XVIII века. Деятельность Помимо выставок, здесь проходят семинары и конференции, посвященные текстильной и модной индустрии. Литература Торопов Д.А. Бельгийские музеи костюма и кружева // Традиционное прикладное искусство и образование. — 2016. — № 1 (16). Примечания
Schloss Leeuwergem

Schloss Leeuwergem (niederländisch Kasteel van Leeuwergem) ist ein Schloss im Dorf Elene in der Gemeinde Zottegem, Ostflandern, Belgien. Geschichte Das heutige Gebäude wurde zwischen 1762 und 1764 an der Stelle einer früheren Burg aus der ersten Hälfte des 15. Jahrhunderts errichtet. Es wurde für den Genter Adligen Pieter Emmanuel d’Hane (1726–1786) erbaut, wahrscheinlich von Jean Baptist Simoens aus Gent (1715–1779). Das Innere und Äußere ist im französischen Schlossstil gehalten, da das Anwesen nach Vorbildern in Frankreich erbaut wurde. Heute ist das Schloss Privatbesitz des Hauses della Faille d'Huysse. Garten Das Schloss ist für seine schönen Barockgärten und das Jagdwaldgut bekannt. Die Gärten wurden zwischen 1763 und 1775 angelegt. Die Gärten können auf Anfrage besichtigt werden. Der Film „The Exception“ aus dem Jahr 2016 wurde im Schloss gedreht. Quellen Flämische Agentur für Denkmalschutz
Leeuwergem Castle

Leeuwergem Castle (Dutch: Kasteel van Leeuwergem) is a stately home in the village of Elene in the municipality of Zottegem, East Flanders, Belgium. History The present building was constructed between 1762 and 1764, on the site of an earlier castle of the first half of the 15th century. It was built for the Ghent nobleman Pieter Emmanuel d’Hane (1726–1786), probably by Jean Baptist Simoens of Ghent (1715–1779). The interior and exterior is in the French château style, as the estate was built after examples in France. Today the castle is private property of the house of della Faille d'Huysse. Gardens The castle is known for its fine baroque gardens and hunting forest estate. The gardens were designed between 1763 and 1775. The gardens can be visited on request. The 2016 film The Exception was filmed in the castle. See also List of castles in Belgium References
Palacio de Leeuwergem

El palacio de Leeuwergem (en neerlandés: Kasteel van Leeuwergem) es un palacio situado en Bélgica en el municipio de Zottegem.​​ Historia La historia de los señores de Leeuwergem se remonta a más de 1000 años.​ Desde el siglo XV viven en el castillo, reconstruido por tercera vez en 1764 por orden de Pierre Emmanuel Joseph d'Hane (1726-1786). A menudo, en la corte de Luis XV, recibía los planos del castillo Bellevue de Meudon que el rey había ofrecido a la marquesa de Pompadour. Estos planos fueron elaborados por el arquitecto francés Jean Lassurance. El conde Jean-Baptiste d'Hane-Steenhuyse, hijo del anterior, recibió al rey Luis XVIII de Francia en su hermoso hotel de la Veldstraat en Gante. El rey residió allí durante la Campaña de los Cien Días, desde el 16 de marzo de 1815 hasta la derrota de Napoleón en Waterloo el 18 de junio del mismo año. Durante su estancia en Gante, el rey visitó el palacio de su anfitrión en Leeuwergem. Tras la extinción de la familia Hane-Steenhuyse, el castillo pasó a través de herencia a la familia de los actuales propietarios. En 2024 se ha puesto el palacio a la venta.​ Arquitectura Al final de una avenida de casi un kilómetro, descubrimos un castillo casi cuadrado, perfectamente equilibrado, situado en medio de parterres de flores, sobre un montículo rodeado de agua. Tanto por fuera como por dentro, su estilo Luis XV le confiere toda su elegancia. Reinan la rocalla, la concha y las líneas arqueadas. Arriba, una pequeña y encantadora capilla dedicada a los cuatro evangelistas aún se encuentra en el estado en que se encontraba el día de su bendición en 1764.​ Los jardines La creación completa de los jardines fue encargada en 1761 al gantés Jean Baptiste Simoens. Debía terminarlos hacia 1785. Entre los estanques, las estatuas y el canal se encuentra un teatro verde, único en Europa (carpinus betulus).​ Su construcción data de 1764 y tiene capacidad para 800 personas.​ Fuentes Agencia flamenca del Patrimonio Cultural Temmerman, Ignace De & Wolf, Koenraad De (2000) Het kasteel van Leeuwergem. In de voetsporen van Lodewijk XV en madame de Pompadour. Gent: Prov. Bestuur Oost-Vlaanderen Temmerman, Ignace De & Wolf, Koenraad De (2000) Het parkdomein van Leeuwergem: een historische reconstructie, M&L 19/3, mei-juni 2000, pp. 6-27. De Burlet, Virginie. Nieuwe beschouwingen over het park van het kasteel van Leeuwergem. M & L, 2008, 27, 3, 6-25. Referencias
Château de Leeuwergem

Le château de Leeuwergem est un château situé en Belgique sur la commune de Zottegem. Historique L’histoire des seigneurs de Leeuwergem remonte à 1000 ans. Depuis le XVe siècle, ils habitent le château qui fut reconstruit pour la troisième fois en 1764 sur ordre de Pierre Emmanuel Joseph d’Hane (1726-1786). Étant souvent à la cour de Louis XV, il reçut les plans du château Bellevue à Meudon que le roi avait offert à la marquise de Pompadour. Ces plans avaient été dessinés par l’architecte français Jean Lassurance. Le comte Jean-Baptiste d’Hane-Steenhuyse, fils du précédent, reçut le roi Louis XVIII dans son bel hôtel de la rue des Champs à Gand. Le roi y résida pendant la campagne des cent jours, du 16 mars 1815 jusqu’à la défaite de Napoléon à Waterloo le 18 juin de la même année. Durant son séjour à Gand le roi se rendit en visite au château de son hôte à Leeuwergem. Après extinction des d’Hane-Steenhuyse, le château a abouti dans la famille des propriétaires actuels par voie de successions. Architecture Au bout d’une avenue de près d’un km, on découvre un château presque carré, parfaitement équilibré, se trouvant au milieu de parterres de fleurs, sur un tertre entouré d’eau. Tant à l’extérieur qu’à l’intérieur, son style Louis XV lui donne toute son élégance. La rocaille, la coquille et les lignes cambrées y règnent souveraines. À l’étage, une ravissante petite chapelle dédiée aux 4 Evangélistes se trouve toujours dans l’état du jour de sa bénédiction en 1764. Les jardins La réalisation complète des jardins fut ordonnée en 1761 au Gantois, Jean Baptiste Simoens. Il devait les terminer vers 1785. Parmi les étangs, les statues et le canal agrémentant la promenade, se trouve un théâtre de verdure unique en Europe car tout de charme (carpinus betulus) construit. Sa réalisation date de 1764 et peut contenir 800 personnes. Un jardin maçonnique à l'anglaise contient une copie de la tombe de Jean-Jacques Rousseau. Voir aussi Liste de châteaux belges Liste des châteaux belges par région Liens externes Site du château de Leeuwergem Photos & Infos sur le château de Leeuwergem via Châteaux de Belgique Portail des châteaux Portail de la Flandre-Orientale
Castelo de Leeuwergem

O Castelo de Leeuwergem é um palácio da Bélgica situado na povoação de Leeuwergem, município de Zottegem. Constitui uma das mais interessantes e autênticas conquistas do estilo rococó na Província da Flandres Oriental. História e Arquitectura O actual palácio foi construído entre Setembro de 1762 e o final de 1764. O edifício foi erguido por ordem do nobre Pieter Emmanuel d'Hane (1726-1786) e o seu principal construtor foi Jean Baptist Simoens (1715-1779), embora muitos outros artesãos naturais de Gand tenham dado a sua contribuição no trabalho da pedra. Antes do actual palácio ser criado já existia no mesmo local um castelo construído na primeira metade do século XV, o qual foi recotruído no começo do século XVII e substituído em 1762. O arquitecto do Castelo de Leeuwergem não é conhecido, mas é claro que este terá usado como modelo o Château de Bellevue, um palácio francês situado no subúrbio parisiense de Meudon, desaparecido desde a Revolução Francesa. Bellevue foi construído entre 1748 e 1750 para Madame de Pompadour e foi uma criação do arquitecto Jean Cailleteau, alcunhado de Lassurance o jovem (1690-1755). O jardim O clássico jardim rococó francês foi construído entre 1763 e 1775, também por encomendado de Pieter Emmanuel d'Hane. Neste caso, o arquitecto foi um certo Carpentier (talvez o francês Antoine Mathieu Le Carpentier - 1709/1773), O desenho original do jardim perdeu-se num incêndio ocorrido em 1914, durante uma exposição em Paris. Nas realizações do jardim, encontram-se influências dos jardins do Castelo de Beloeil e do teórico de jardinagem Dezallier d'Argenville. Na Bélgica, é a única presença de um teatro de folhagem, com lugares para 1200 espectadores. Pouco antes de 1785, começou a construção dum romântico jardim paisagístico (jardim à inglesa), à custa de alguns dos jardins rococó e por iniciativa dos dois filhos de Pieter Emmanuel d'Hane. Em 1807, com a construção de uma torre (agora desaparecida) no seu ponto mais alto, pelo arquitecto de Gand Jacques Jean Dutry, chegava ao fim o desenvolvimento do jardim. Uma influência das teorias sobre "Le paysage ideal" ("A paisagem ideal") de Jean-Jacques Rousseau, de cujo túmulo existe uma uma réplica no jardim, é plausível. Tanto o palácio como o jardim são propriedade privada, só podendo ser visitados após contacto com os proprietários. Ver também Anexo:Lista de castelos da Bélgica Ligações externas «História e imagens do Castelo de Leeuwergem»
Sint Martinuskerk (Tessenderlo)

Die Sint Martinuskerk ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in Tessenderlo in der belgischen Provinz Limburg. Die Kirche ist für ihren spätgotischen Lettner bekannt. Geschichte Die heutige Martinuskirche ersetzt einen romanischen Vorgängerbau, der um 1135 entstanden ist. Der gotische Neubau entstand im Stil der Demergotik aus eisenerzhaltigem Sandstein. Ältester Teil der Kirche ist der Chorraum von 1397. Mit dem Bau von Lang-, Querhaus und Seitenschiffen wurde 1444 begonnen. 1478 wurde der romanische Turm durch ein Bauwerk im Stil der Kemper Gotik ersetzt. 1841 bis 1844 wurden das Querhaus und die Seitenschiffe niedergelegt und an ihrer Stelle neugotische Seitenschiffe errichtet. Die Langhausarkaden des Mittelschiffes, der Chor und der Turm wurden beibehalten. 1520 bis 1530 erhielt die Kirche ihren reich ausgestalteten spätgotischen Lettner. Die Orgel ist ein Werk von Theodoor Smet aus dem Jahr 1839 mit heute 30 Registern auf zwei Manualen und Pedal. Einzelnachweise Weblinks
Sint-Martinuskerk (Tessenderlo)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Tessenderlo, gelegen aan de Markt, in de Belgische provincie Limburg. Geschiedenis Omstreeks 1135 werd hier een romaanse kerk gebouwd, die geleidelijk door een bouwwerk in Demergotiek werd vervangen. Het huidige koor dateert van 1379, terwijl men in 1444 het schip en het transept verving. Bouwmeesters als Jan Maes uit Diest en Jan Leyden uit Werchter hebben hieraan gewerkt. Tussen 1452 en 1454 kwam de in ijzerzandsteen uitgevoerde kerk gereed. In 1478 werd ook de Romaanse toren vervangen door een bakstenen toren in Kempense gotiek. Hendrik Maes was hier de architect. In 1841 werden de zijbeuken en het transept gesloopt en vervangen door neogotische zijbeuken, ontworpen door Lambert Jaminé. Deze kwamen gereed in 1844. Een verdere ingrijpende verbouwing vond plaats van 1899-1903. De zijbeuken werden onder een lessenaardak gebracht en de middenbeuk werd voorzien van dakvensters, zodat een pseudobasilicale bouw ontstond. Gebouw De vierkante bakstenen toren heeft 9 geledingen. Ze is voorzien van haakse steunberen en is afgewerkt met ijzerzandsteen en zandsteen. Op de zuidoosthoek bevindt zich een achthoekig traptorentje. De toren wordt gesierd door een met leien bedekte ingesnoerde naaldspits. Het gotische uit ijzerzandsteen opgetrokken middenschip is aan de buitenzijde van de kerk niet zichtbaar, aangezien de neogotische bakstenen zijbeuken en dakvensters daar het beeld bepalen. Het gotische koor is uit ijzerzandsteen opgetrokken. Interieur De toreningang wordt overspannen door een kruisribgewelf. In het interieur zijn de oudere, gotische, uit ijzerzandsteen opgetrokken gedeelten van het schip nog herkenbaar. Het doopvont stamt uit de 12e eeuw. Het heeft een 17e-eeuws messing deksel. Op de kuip van het vont zijn vier maskers afgebeeld, die de paradijsstromen verbeelden. Voorts bevat het kerkmeubilair een barokke piëta uit de 17e eeuw. Het overige meubilair is neogotisch: drie altaren, de preekstoel en vier eikenhouten biechtstoelen uit 1859. In de kerk bevindt zich een Smet-Pencelerorgel uit de 18e eeuw, dat in 2012 werd gerestaureerd. Doksaal Het koordoksaal stamt uit 1520 en is een van de vijf gotische doksalen welke in België nog bestaan. Dit doksaal, feitelijk een "stenen kantwerk", wordt als een van de grootste en mooiste van België beschouwd. Het is vervaardigd van witte zandsteen op acht hardstenen pijlers en vormde de scheiding tussen schip en koor. In een erker is de preekstoel geplaatst. Gebeeldhouwd zijn diverse religieuze voorstellingen, namelijk de vier Evangelisten, de vier kerkvaders en zeventien passietaferelen. Externe link Onroerend erfgoed
Kasteel Rochendaal

Kasteel Rochendaal was een landhuis te Bevingen, gelegen aan Bevingen-Centrum. Het kasteel werd gebouwd in 1881 in opdracht van Jean Henri Paul Ulens, die advocaat was en van 1876-1891 burgemeester van Sint-Truiden. Het wit bepleisterde gebouw is in neoclassicistische stijl en het bezit een torentje van vier verdiepingen. Toen de Duitse bezetter tijdens de Tweede Wereldoorlog het Fliegerdorf bouwde op het kasteeldomein, maakte het kasteel daar onderdeel van uit. Ook na de Bevrijding behield het zijn militaire bestemming: eerst zetelden de Amerikanen er, waarna het een opleidingsinstituut van de Belgische Luchtmacht werd. Dit instituut werd echter in 1996 gesloten. Daarna bleven de militairen er oefenen, terwijl een deel van het nabijgelegen Fliegerdorf tevens als asielzoekerscentrum werd gebruikt. Het kasteeltje raakte in verval. In 2012 werd bekendgemaakt dat op het voormalige kasteeldomein 300 woningen zouden worden gebouwd, gelegen in een park van 16 ha met onder meer visvijvers. Het kasteeltje zou worden gerestaureerd. Op 13 september 2017 werd het kasteel vernield door een brand. Externe links (nl) Foto's van het leegstaande kasteel voor de brand
Sint-Jan-de-Doperkerk (Herderen)

De Sint-Jan-de-Doperkerk is een kerkgebouw in Herderen in de Belgische gemeente Riemst in Limburg. Ze is gelegen aan de St.-Jansstraat en ligt op een heuvel waar een deel van het dorp ook op ligt. Naast het kerkgebouw ligt de begraafplaats en zijn er grafkruizen uit de 17e en 18e eeuw. Het is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Johannes de Doper. Het bakstenen gebouw is een eenbeukige kruiskerk, bestaande uit zes traveeën, een vergroot transept met vijf traveeën en een koor met vlakke sluiting en een rechte travee. Tegen de zuidzijde van het koor is de sacristie aan gebouwd. Het gebouw heeft verder een spitsboogportaal in de noordzijde, in de westzijde een oculus en verder smalle rechthoekige muuropeningen en een geprofileerd, spitsboogvormig galmgat. Het gebouw draagt een zadeldak, van steunberen voorzien traveeën en bakstenen spitsboogvensters met een afwerking in natuursteen. Van binnen is het gebouw bepleisterd en heeft het mergelstenen kruisribgewelven. Tussen de middenbeuk en de zijbeuken bevinden zich spitsboogarcades op samengestelde zuilen met zware kapitelen. Toren De voorstaande westtoren uit mergelstenen heeft twee geledingen en een ingesnoerde naaldspits. Aan de zuidzijde van de toren bevindt zich een polygonaal traptorentje. Geschiedenis De kerk werd in 1848 gebouwd in neogotische stijl. Daarbij werd de gotische toren uit de vijftiende tot begin zestiende eeuw behouden. In 1940 werd de kerk beschadigd en vervolgens in 1941 door Jozef Deré herbouwd naar de oorspronkelijke toestand.
Guillotinemolen

De Guillotinemolen, ook Grote Kucher genoemd, is een zware bakstenen bergmolen in de Belgische deelgemeente Balegem. De molen werd in 1798 als graan- en oliemolen gebouwd. Een inscriptie in een steen boven de toegangsdeur vermeldt: L'an VII de la r(épublique) - Anno 1798. Een restauratie einde jaren 1970 mislukte waardoor de molen anno 2010 nog steeds niet maalvaardig is. Zo bracht men in 1985 een nieuw gelast gevlucht aan met een enorme porring (kromming van de binnenroede). Die was nodig omdat de molenmaker de molenkap te laag had gemaakt, waardoor de molenas niet méér gemuizeld kon worden (= een grotere ashelling geven). De molen kreeg zijn meest bekende naam toen bij de bouw iemand door een slag van de wieken zou zijn onthoofd. Toen de molenbouwer in 1798 aan het werk was, kwam een Balegemnaar naar de werken kijken. Toen de man nieuwsgierig in en rond de molen wandelde, werd hij dodelijk geraakt door een van de wieken. Samen met de molen werd ook een molenaarswoning gebouwd. De molen is een beschermd monument. Zie ook Lijst van windmolens in Oost-Vlaanderen
Sint-Gerolfkapel

De Sint-Gerolfkapel is een kapel opgericht ter ere van de heilige Gerulfus. Deze is gelegen in de Sint-Gerolfstraat te Drongen. Er wordt vermoed dat Gerulfus op de plaats waar nu de kapel staat werd vermoord, maar dat is niet zeker. De kapel werd voor het eerst gebouwd in 1604. Later in 1750 kwam er een nieuwe kapel. Toen de kapel in 1948 was afgebroken, bleef enkel nog de oude gedenksteen in witte marmer bewaard. Ter gelegenheid van het 1200-jarig herdenken van het martelaarschap van Gerulfus werd toen de huidige kapel opgericht naar ontwerp van architect Valentin Vaerwyck. De kapel heeft ook een klein klokje hoog boven de deur hangen. Elke eerste donderdag van de maand is er een mis. De kapel wordt ook gebruikt om een doopsel te doen. Jaarlijks is er ook het Sint-Gerolfusfeest, dan wordt er een podium voor de kapel geplaatst waar er mis wordt voorgedragen en ook de fanfare komt op bezoek. De kapel is sinds 14 september 2009 opgenomen in de lijst van Onroerend Erfgoed. Zie ook De Sint-Gerolfkerk Externe link Sint-Gerolfkapel op Onroerend Erfgoed
Brasserie de la Senne

Brasserie de la Senne is a brewery in Brussels, Belgium, named for the river Senne which flows through the city. History De La Senne is the initiative of Bernard Leboucq and Yvan De Baets. Leboucq set up the St. Peter's Brewery in the former lambic brewery Moriau in Sint-Pieters-Leeuw in 2003. He moved on to create Zinnebir, named after the Zinneke Parade. De Baets worked at Brouwerij De Ranke in Dottignies/Dottenijs. The two decided to start a brewery together in 2006. As the building in Sint-Pieters-Leeuw was no longer available, they brewed provisionally at the De Ranke and Proef breweries. Meanwhile the brewers searched for and found a suitable location in Brussels, a former industrial bakery in Molenbeek-Saint-Jean. A first test batch was brewed in the new premises at the end of 2010. The brewery has a reputation for brewing fine ales and "frustratingly rare blends" that often include lambic from the nearby Cantillon Brewery. In 2013 they collaborated with Pennsylvania's Weyerbacher Brewing Company to produce a beer called Manneken-Penn and with Washington, DC's Bluejacket brewery on a beer called Gray Jacket, in the style of the beer formerly made for miners in the Hainaut province of Belgium. Procedure Leboucq and De Baets do everything themselves, using traditional methods. The beers are neither filtered nor pasteurised, and no additives are added. The philosophy of the brewers is to brew beers that are characterful, but not necessarily strong. Two 20-hectolitre brews take place each week, giving an annual production of 1,800 hectolitres. The demand for the beers currently exceeds production capacity. References External links Official website
Brasserie de la Senne

La Brasserie de la Senne (De Zennebrouwerij en néerlandais) est une brasserie artisanale belge située à Bruxelles dans l'ancien site industriel de Tour & Taxis. Elle est l'une des six brasseries de production bruxelloises. Historique Une microbrasserie nommée Sint-Pieter Brouwerij est créée en 2003 à Leeuw-Saint-Pierre (Brabant flamand) dans l’ancien dépôt de la brasserie Moriau par Bernard Leboucq et Yvan De Baets. La première bière s'appelle Zinnebir en référence avec la Zinneke Parade, événement pour lequel elle avait été créée par Bernard Leboucq en 2002. Mais, la production augmentant régulièrement, les lieux deviennent trop exigus et les brasseurs continuent à produire leurs bières dans différentes brasseries de la région, le temps d'aménager une brasserie à Molenbeek-Saint-Jean. Le premier brassin est produit le 22 décembre 2010 dans cette brasserie appelée Brasserie de la Senne, faisant référence à la rivière qui traverse Bruxelles. Les étiquettes au graphisme original et très coloré s'inspirent de l'imagerie des années 1920-1930 et mettent en scène l'humour bruxellois. Elles sont dessinées par Jean Goovaerts qui fut coréalisateur de la Minute du Chat avec Philippe Geluck. En 2012, la brasserie a remporté le premier prix du meilleur artisan bruxellois. Bières Les bières d'une certaine amertume sont brassées à l’ancienne, sont non filtrées, non pasteurisées et exemptes de tout additif. Cinq bières régulières : Stouterik, stout titrant 4,5 % en volume d'alcool. Taras Boulba, bière blonde titrant 4,5 % en volume d'alcool. Zinnebir, bière blonde titrant 6 % en volume d'alcool. Jambe-de-Bois, bière triple légèrement cuivrée titrant 8 % en volume d'alcool. Brusseleir titrant 8 % en volume d'alcool. Deux bières de saison : Brussels Calling, bière blonde titrant 5 % en volume d'alcool. X-Mas Zinnebir, bière brune de Noël titrant 7,8 % en volume d'alcool. Les différentes bières de la brasserie de la Senne sont principalement vendues à Bruxelles et, ensuite, en Belgique. L’exportation, volontairement limitée, existe vers une douzaine de pays et principalement vers les États-Unis, l’Italie et le Japon. Notes et références Voir aussi Liens internes Liste des brasseries belges Brasserie Cantillon Brasserie Verschueren Liens externes Site officiel de la Brasserie de la Senne Portail de Bruxelles