NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Gertrudiskerk (Sint-Gertrudis-Pede)

De Sint-Gertrudiskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Dilbeek behorende plaats Sint-Gertrudis-Pede, gelegen aan de Isabellastraat. Geschiedenis Hier stond mogelijk in de 9e eeuw een hofkapel, maar pas in 1380 werd melding gemaakt van een kapel in deze plaats. In 1456 werd de kapel vernieuwd en in 1536 vergroot tot een kruiskapel met vieringtoren, waar de adellijke families Pipenoy en Bossuyt een aandeel in hadden. In 1798 werd de kapel, op last van de Fransen, gesloopt. Begin 19e eeuw werd de kapel herbouwd en in 1890 werd deze een zelfstandige parochiekerk. De kapel werd echter te klein en een nieuwe kerk werd begin 20e eeuw gebouwd en in 1907 ingewijd naar ontwerp van Guillaume Chrétien Veraart. Gebouw Het betreft een neogotische bakstenen zaalkerk op rechthoekige plattegrond. De toren bevindt zich boven de noordelijke zijkapel. Interieur De kerk heeft een overwegend neogotisch kerkmeubilair. Het barokke houten hoofdaltaar is echter van 1638. Het heeft een 18e-eeuws tabernakel.
Broeltoorns

Broeltoorns (nizozemsky (vlámsky), doslova věže Broel) je dvojice věží v belgickém městě Kortrijk. Věže jsou známy jako jeden ze symbolů města. První věž, zvaná Speyetoorn byla zbudována v roce 1385 pro řízení dopravy na řece Leie. Byla součástí hradeb z 12. století, zničených ve století sedmnáctém. V roce 1415 byla na druhé straně řeky přistavěna věž Ingelborchtoorn využívána jako zbrojnice. Spolu s věží Artillerietoorn jsou jedinou dodnes zachovalou částí městských hradeb. Většina hradeb byla zničena v roce 1683. Ostatní části byly odstraněny v 18. století, nebo během světových válek. Na mostě mezi věžemi se nachází socha sv. Jana Nepomuckého. Původní most byl rovněž obětí obou světových válek. Odkazy Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Broeltowers na anglické Wikipedii a Broeltoorns na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Broeltoorns na Wikimedia Commons
Broeltürme

Die Broeltürme (nl: Broeltorens) sind zwei Türme in der Stadt Kortrijk (Belgien). Diese mittelalterlichen Türme sind (zusammen mit dem Artillerieturm) die einzigen Überreste der alten Stadtbefestigung. Geschichte Der Südturm, der Speyetoren (± 1385), war Teil der verstärkten Umzäunung des Grafenschlosses. Der Nordturm, der Ingelborchtoren (± 1413), wurde zur Verteidigung mit primitivem Artilleriegeschütz gebaut. Er wird für bestimmte Veranstaltungen geöffnet. An der Broelbrücke gibt es ein Standbild von Johannes von Nepomuk. Weblinks Weitere Informationen. Archiviert vom Original (nicht mehr online verfügbar) am 27. September 2011; abgerufen am 9. Mai 2021 (englisch).
Broeltowers

The Broel Towers (Dutch: Broeltorens) are a listed monument and a landmark in the Belgian city of Kortrijk (Courtrai). The towers are known as one of the most important symbols of the city. History Although they look identical, the towers were not built at the same time. The Southern tower, also known as the Speyetoren, was built in 1385 to control the traffic on the river Lys. This tower was part of the fortified fence of the first medieval castle of the Counts of Flanders. The Speyentoren was also part of the 12th century rampart, destroyed by Louis XIV in the 17th century. The Northern tower, known as the Ingelborchtoren was built in 1415 and was used as an armory. Nowadays, the towers are, together with the Artillerytower (in Dutch: Artillerietoren), the last remaining parts of the medieval city wall around the city. Most of the fortifications in Kortrijk were ordered to be destroyed by Vauban in 1683, a period in which the French and the Spanish armies repeatedly fought over control of the region. The remaining parts were destroyed in the 18th century and during the world wars. A statue of John of Nepomuk can be found in the middle of the bridge spanning between the two towers. This statue of the patron saint of the drowned has, ironically, fallen into the river Lys on several occasions due to warfare in the city. The bridge between the two towers was destroyed in both world wars. Gallery External links More information on the medieval fortifications around Kortrijk
Tours du Broel

Situées à Courtrai en Belgique, les tours du Broel (en néerlandais: Broeltorens) sont les derniers vestiges de l'architecture militaire médiévale de la ville. Les tours sont un des symboles les plus importants de la ville. Histoire Les deux tours sont des vestiges de la fortification médiévale de la ville qui fut détruite pendant plusieurs guerres. Elles sont reliées par un pont enjambant la Lys, qui dut être reconstruit après chacune des guerres mondiales. La plus vieille tour, la tour sud, (dite Speyentoren) fut construite en 1385 pour contrôler le pont sur la Lys et faisait partie du château des comtes de Flandre. La deuxième tour, la tour nord, (dite Inghelburgtoren) date du XVe siècle (1415) et fut érigée pour assurer une défense d’artillerie rudimentaire. Voilà pourquoi on appelle cette tour aussi l'Armorietorre. Le pont du Broel est orné d'une statue de Jean Népomucène, le patron des noyés. L'enceinte médiévale fut démolie par Louis XIV en 1684, puis durant le XVIIIe siècle, et enfin durant les deux Guerres mondiales. Liens externes les fortifications de Courtrai (en anglais) Portail de la Région flamande Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Gare de Zandbergen

La gare de Zandbergen (en néerlandais : station Zandbergen) est une gare ferroviaire belge de la ligne 90, de Denderleeuw à Jurbise, située à Zandbergen, section de la ville de Grammont, dans la province de Flandre-Orientale en Région flamande. Elle est mise en service en 1855. C'est une halte ferroviaire de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB) desservie par des trains Suburbains (S) et d'Heure de pointe (P). Situation ferroviaire Établie à 14 mètres d'altitude, la gare de Zandbergen est située au point kilométrique (PK) 13,200 de la ligne 90, de Denderleeuw à Jurbise, entre les gares d'Appelterre et d'Idegem. Histoire La station de Zandbergen est mise en service en 1855. Service des voyageurs Accueil Halte SNCB, c'est un point d'arrêt non géré (PANG) à accès libre. La traversée des voies et le passage d'un quai à l'autre s'effectuent par le passage à niveau routier. Les quais ont été pavés et surhaussés. Desserte Zandbergen est desservie par des trains Suburbains (S) et d'Heure de pointe (P) de la SNCB, qui effectuent des missions sur la ligne commerciale 90 : Mons - Denderleeuw (voir brochures SNCB). En semaine, la desserte repose sur des trains S6 circulant entre Denderleeuw et Schaerbeek, via Denderleeuw, Grammont et Hal, renforcés par : des trains P entre Grammont et Gand-Saint-Pierre via Denderleeuw (trois le matin, deux dans l’autre sens l’après-midi) ; des trains P ou S6 supplémentaires entre Grammont et Denderleeuw (cinq le matin, quatre dans l’autre sens l’après-midi) ; un train S6 supplémentaire entre Denderleeuw et Grammont (le matin, retour l’après-midi) ; un train P entre Grammont et Denderleeuw (vers midi). Les week-ends et jours fériés, la desserte est limitée aux seuls trains S6 circulant entre Denderleeuw et Schaerbeek (via Grammont et Hal). Intermodalité Un parc pour les vélos y est aménagé. Le stationnement des véhicules est possible à proximité. Comptage voyageurs Ce graphique et tableau montre le nombre de voyageurs embarquant en moyenne durant la semaine, le samedi et le dimanche. Patrimoine ferroviaire Le bâtiment de la gare, construit selon des plans de Jean-Pierre Cluysenaar en 1855 et agrandi vers 1889, bénéficie du statut de bien classé depuis le 20 juin 1991. La maison de garde-barrière est considérée comme un élément du patrimoine architectural depuis 2009. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de gares en Belgique Ligne 90, de Denderleeuw à Jurbise Transport ferroviaire en Belgique Liens externes Informations sur la Gare de Zandbergen, sur le site de la SNCB Site SNCB : Fiche horaires (brochure) ligne 90. Portail du chemin de fer Portail de la Flandre-Orientale
Sint-Jozef en Bernarduskerk

De Sint-Jozef en Bernarduskerk, gekend als de kerk van Lisp, is een kerk in België, gelegen in de provincie Antwerpen in de Lierse wijk Lisp, aan de Lispersteenweg 275. De kerk is toegewijd aan Maria en heeft als patroons Sint-Jozef en Sint-Bernardus. Sinds 2010 is Jan Verheyen de dienstdoende pastoor. Het betreft een bakstenen basilicale kruiskerk die naar het westen is georiënteerd. De voorgebouwde toren heeft vier geledingen en een ingesnoerde naaldspits. Sinds 2019 is de kerk aangeduid als bouwkundig erfgoed. Bouwgeschiedenis In 1872 werd Lisp, een voorstad van Lier, een zelfstandige parochie. De start van de bouw van Sint-Jozef en Bernardus, naar ontwerp van Eugeen Gife, begon in 1873 en de voltooiing vond plaats in 1883. Het hoogaltaar werd pas geplaatst in 1880 en in 1882 kwam de toren gereed. De kerk werd wel al ingewijd in 1874, het jaar waarin ook de kruisweg in de kerk werd geplaatst. Tijdens de Eerste Wereldoorlog bleef de kerk onbeschadigd, maar tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de kerk dusdanig beschadigd dat een grondige renovatie nodig was. Deze werken werden uitgevoerd tussen 1948 en 1962. Zo werden er o.a. nieuwe glasramen, uitgevoerd door J. Van de Broeck, geplaatst. In 1966 werd de kerk uitgebreid met een nieuwe doopkapel en een nieuw orgel. Ontstaansgeschiedenis In de 19e eeuw groeide, door de Industriële revolutie, de buitenwijk Lisp en werd er in 1869 een kapel ingericht in een schuur ter ere van Maria (Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen) waar sinds de choleraplaag in 1866 een verering voor bestond. In 1870 werd de kapel reeds officieel erkend en werd Petrus van Ekelen benoemd als kapelaan. Twee jaar later werd de kapelanij verheven tot een zelfstandige parochie met Sint-Jozef en Sint-Bernardus als patroons. In 1873 werd dan gestart met de bouw van een kerk. De bloei van de parochie kwam voort uit de verering van Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen en het miraculeuze Mariabeeld dat vereerd en aangeroepen werd. Dit Mariabeeld werd in 1874 gemaakt op initiatief van Florence Broes naar aanleiding van de oprichting van een broederschap voor Onze-Lieve-Vrouw van het Heilig Hart. Florence Broes was een bedlegerige vrouw die verlamd was, maar die, nadat het Mariabeeld naar haar gebracht werd plots terug kan stappen. Naast deze miraculeuze genezing vonden er nog een aantal plaats en doordat deze genezingen werden toegeschreven aan het Mariabeeld werd Lisp een bedevaartsoord. In 1943 werd hierdoor de parochie toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. Anno 2020 staat het miraculeuze Mariabeeld nog steeds in de kerk, in de muur op een sokkel. De Sint-Jozef en Bernardus kerk was de eerste kerk in Lier die volledig werd aangepast aan de nieuwe liturgische richtlijnen bepaald tijdens het Tweede Vaticaans Concilie In 1972 werd het honderdjarig bestaan van de parochie gevierd. Interieur De kerk heeft voornamelijk 19e-eeuwse kunstwerken. Van het oorspronkelijke neogotische meubilair is een aanzienlijk deel verdwenen. Er zijn 14 afbeeldingen terug te vinden die de 14 staties weergeven van Jezus' kruisweg. Fotogalerij
Poelbergmolen

De Poelbergmolen is een windmolen in de West-Vlaamse stad Tielt, gelegen aan de Woestijnbosstraat, op de Poelberg. Deze open standerdmolen fungeert als korenmolen. Geschiedenis Al in 1668 was sprake van eenen coorenwindmolen op de Poelbergh. Het oudste jaartal (1631) is op het klauwijzer te vinden, maar dit kan van een andere molen afkomstig zijn. De molen overleefde beide wereldoorlogen, en tot 1964 werd nog geheel op windkracht gemalen. De molen was tot 1980 in bezit van de familie Mulle de Terschueren. Deze verkocht de, gedeeltelijk vervallen, molen aan de gemeente Tielt. In 1992-1993 werd de molen gerestaureerd en was maalvaardig. Hij wordt door vrijwillige molenaars bedreven. De molenberg en omgeving werd in 1993 geklasseerd als beschermd dorpsgezicht. Molen Het is een open standerdmolen op teerlingen. Hij heeft een aantal bijzondere houtinscripties, waaronder: Bescherm godt voor alle lien dan wort ghy gerren geseyen, en als ghy hyer verliest het leven godt sal u den hemel gheven en Maria met verlanghen sal u in har ryck ontfanghen, getekend 9 juli 1726.
Iglesia de San Juan Berchmans (Bruselas)

La Iglesia de San Juan Berchmans(en francés: Église Saint-Jean-Berchmans;​ en neerlandés: Sint-Jan-Berchmanskerk)​ es una iglesia católica en el colegio San Miguel en Bruselas, capital del país europeo de Bélgica.​ Fundada por la Compañía de Jesús durante el siglo XX, la iglesia está dedicada al belgas jesuita San Juan Berchmans. El propósito de la iglesia fue formar el centro vital del recién creado Colegio Saint Michel. Fue construido en el mismo estilo arquitectónico que el resto de los edificios escolares. MonseñorGiovanni Tacci Porcelli, nuncio en Bélgica, puso la primera piedra de la iglesia el 20 de julio de 1908. El arquitecto Joseph Prémont se inspiró en la tradición románica de la Edad Media. La iglesia es de estilo neorrománica y fue consagrada el 9 de julio de 1912 por el obispo de Galle. Véase también Iglesia católica San Juan Berchmans Referencias
Kasteel Groenenberg

Het kasteel Groenenberg en parkdomein, gelegen in Gaasbeek en Vlezenbeek, is sinds 1981 eigendom van de Vlaamse Gemeenschap, die het in 1992 grondig liet restaureren. Op 17 juli 1990 werd het domein geopend voor het publiek. Het kasteel werd gebouwd omstreeks 1890, in eclectische stijl. Het Engelse landschapspark van 45 ha is aangelegd door Edmond Galoppin, een van de bekendste landschapsarchitecten uit die tijd. Het park wordt gekenmerkt door kronkelende wegen, gebogen bosranden en uitgestrekte grasvelden, lage bloemperken, solitaire bomen en heesters. Op de meest merkwaardige bomen zijn didactische identificatieplaatjes aangebracht. Het park sluit aan op het historische domein en kasteel van Gaasbeek. Historiek en beschrijving Kasteel Een eerste bouwwerk, dat later zou omgebouwd worden tot het huidige kasteel, dateert uit 1890. Het diende als buitenverblijf voor de Brusselse notaris Charles Claes. Tijdens de Tweede Wereldoorlog bezetten de Duitsers het kasteel, waarna de eigenaars het door de aanzienlijke schade niet meer bewoonden. Het kasteel werd als bouwkundig erfgoed opgenomen in de Vlaamse Inventaris Onroerend Erfgoed (VIOE). Park De oorspronkelijke plannen die Galoppin voor het park maakte zijn niet gedateerd, maar stammen wellicht uit circa 1900. In het begin van de jaren 1970 ontstonden er bij de toenmalige provincie Brabant plannen om het park om te vormen tot een grootschalig recreatiepark Europeanum. Deze plannen gingen uiteindelijk niet door, vooral door het protest van het Actiecomité Pajottenland. Het park werd opgenomen als landschappelijk element in de Vlaamse Inventaris Onroerend Erfgoed (VIOE), en maakt deel uit van de natuurgebieden van het Agentschap Natuur en Bos van de Vlaamse overheid.
Castillo de Freÿr

El castillo de Freÿr (Château de Freÿr) con sus jardines al estilo de Le Nôtre se encuentra en la margen izquierda del río Mosa, entre Waulsort y Dinant (provincia de Namur), en Bélgica. El conjunto conforma uno de los parajes naturales más celebrados de Bélgica. Ha sido clasificado como uno de los principales sitios patrimoniales de Valonia. Castillo Freÿr, que se remonta a la Edad Media , fue una fortaleza cedida en feudo por el Conde de Namur a Jean de Rochefort Orjol en 1378. Su nieta Marie se casó con Jacques de Beaufort en 1410. Sus descendientes han conservado la propiedad hasta el presente. Exteriores El torreón fue destruido en 1554 por los franceses durante las guerras contra el emperador Carlos V. La parte más antigua del castillo actual, el ala este, fue construida en 1571 y es uno de los primeros ejemplos del Renacimiento mosano. Durante el siglo XVII la casa se amplió con la adición de tres alas, formando un cuadrado con el ala original. Alrededor de 1760, el ala sur fue derribada y reemplazada por una puerta de hierro forjado que recuerda a la obra Jean Lamour en Nancy, cerrando el patio interior para darle al castillo su apariencia actual. Interiores El castillo es representativo del interior de una residencia de verano de un noble del siglo XVIII. Cuenta con muchos elementos originales, como la sala principal con pinturas murales de Frans Snyders y un techo cubierto por frescos de Luis XV, o la capilla con paneles de madera (boiserie) de estilo regencia y altar barroco. Las habitaciones conservan muebles antiguos de los duques de Beaufort-Spontin, así como huellas históricas dejadas por invitados reales (Luis XIV de Francia, la archiduquesa Maria-Christina, hija mayor de la emperatriz María Teresa de Austria, el rey Estanislao I). En Freÿr se firmó el Tratado del Café o Tratado de Freÿr (25 de octubre de 1675) entre Francia y España, y se negoció el Tratado de las Fronteras entre Francia y el Principado-Obispado de Lieja (1772). En la sala donde se firmó el tratado, se sirvió café por primera vez en Bélgica. En esa época, Luis XIV se quedaba en el castillo como invitado de Jeanne d'Harscamp, duquesa viuda de Beaufort-Spontin. Jardines Según Francis Bonaert y Nathalie Harlez de Deulin como «los jardines de Freÿr constituyen el ejemplo más puramente francés conservado en Valonia».​ Galería Cooperación Marksburg, Germany Château d'Oron, Switzerland Villa Rotonda, Italy Modave, Belgium Referencias Véase también Freyr para el dios nórdico de la fertilidad Freya, la hermana gemela de Frey (r) s Lista de castillos en Bélgica Enlaces externos Castillo y jardines de Freÿr en el Mosa
Église Saint-Véron

L'église Saint-Véron est un édifice religieux à Lembecq, une section de la commune belge de Hal. C'est un édifice néo-gothique de la fin du XIXe siècle. Le chœur gothique, construit vers 1500, a été protégé en 1947. Les grès utilisés pour sa construction sont issus de l'extraction de roches du Membre de Rogissart de la Formation de Tubize. Dans l'église se trouve un gisant XVIe siècle de style Renaissance de Saint Véron de Lembecq (mort en 863). On y trouve également une statue de Saint Laurent du XVe siècle, une statue de Saint Job du XVIe siècle ainsi qu'une statue du Christ de pitié. À Lembecq, la marche de Saint-Véron a lieu chaque année le lundi de Pâques en l'honneur du saint patron de l'église. Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Sint-Veronuskerk » (voir la liste des auteurs). Portail du Brabant flamand Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme
Sint-Veronuskerk

De Sint-Veronuskerk is een kerkgebouw in Lembeek, een deelgemeente van de Belgische gemeente Halle. Het is een neogotisch gebouw uit het einde van de negentiende eeuw. Het gotisch koor, gebouwd rond 1500, is beschermd in 1947. In de kerk staat een gisant uit de 16e eeuw in renaissancestijl van de Heilige Veronus van Lembeek (gestorven in 863). Ook een Sint-Laurentiusbeeld is er te zien uit de 15e eeuw en uit de 16e eeuw Sint-Job en een beeld van Christus op de koude steen. In Lembeek houdt men jaarlijks op Paasmaandag de Sint-Veroonmars om de beschermheilige van de kerk te eren.
Royal Waterloo Golf Club

Le Royal Waterloo Golf Club est un golf situé en Belgique dans la commune de Lasne (Ohain) non loin de Waterloo. Il reçut les notes de 17/20 pour La Marache et 15/20 pour Le Lion dans l'edition 2008/2009 du Peugeot Golf Guide. Histoire Le parcours a engendré un bon nombre de joueurs amateurs champions de Belgique et qui se sont distingués dans des épreuves au niveau international. Citons entre autres, John Bigwood, Françoise et Patrick Bonnelance, Christophe Bosmans, Yves Brose, Isabelle Declercq, Michel et Alain Eaton, Laura Gonzalez-Escallón, Emilie Geury, Line Sirtaine, Sophie Tornel. Le plus titré d'entre eux est Freddy Rodesch qui, membre de l'équipe de Belgique de 1956 à 1985, remporta 33 titres nationaux en simple ou en double et 4 titres internationaux. Il participa à 8 championnats du Monde amateur par équipes (Eisenhower Trophy) et 5 fois à l'équipe Continentale opposée à la Grande Bretagne et l'Irlande (Saint Andrews Trophy). Les derniers vainqueurs de l'Open de Belgique au RWGC Voir aussi Articles connexes Golf Terrain de golf Open de Belgique (golf) Liste des Golfs Royaux de Belgique Liste des golfs belges par région Nicolas Colsaerts Liens externes Royal Waterloo Golf Club Fédération Royale Belge de Golf Association francophone belge de golf Notes et références Portail du golf Portail du Brabant wallon
Royal Waterloo Golf Club

Royal Waterloo Golf Club is een Belgische golfclub in Lasne, vlak bij Waterloo. Geschiedenis Sinds 1923 speelde de club in Sint-Genesius-Rode, maar in 1960 verhuisde zij naar de huidige locatie. Op 18 december 1946 was de club betrokken bij de oprichting van de Koninklijke Belgische Golf Federatie samen met de Royal Golf Club de Belgique, de Royal Antwerp Golf Club, de Golf Club de Sart-Tilman, de Royal Golf Club les Buttes Blanches, de Royal Golf Club du Hainaut, de Royal Golf Club des Fagnes en de Royal Zoute Golf et Tennis Club. Baan Er zijn twee 18 holesbanen, Le Lion en La Marache, en een 9 holesbaan, Le Bois-Héros: La Marache is in 1960 aangelegd door Fred Hawtree. Zijn zoon heeft de greens in 2004-2005 geheel gerenoveerd. De baan heeft een par van 72. Le Lion is in 1980 aangelegd. De baan heeft een par van 72. Le Bois Héros heeft een par van 33 en ligt op een heuvelachtig terrein. De greens zijn van Martin Hawktree. Toernooien Deze golfclub is gastheer geweest van veel grote professionele toernooien: Belgisch Open (golf): 1934, 1938, 1946, 1953, 1979, 1987, 1989, 1990, 1991 Perrier European Pro-Am: 1991, 1995, 1996, 1997 Belgian Challenge Open: 2007, 2009 en 2011 Externe link Officiële website
Фламандска общност в Белгия

Фламандската общност в Белгия (на нидерландски: Vlaamse Gemeenschap; на френски: Communauté flamande) е една от трите официални общности в Белгия, наред с Френската и Немскоезичната. Общностите в Белгия са институции, а не групи от хора или териториални единици. Те имат собствен парламент, правителство и администрация.