NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Schiffshebewerk Strépy-Thieu

Das elektromechanische Schiffshebewerk Strépy-Thieu in Belgien gilt als eines der größten Schiffshebewerke der Welt. Bei Kilometer 11,466 des Canal du Centre gelegen dient es seit 2002 dazu, der Binnenschifffahrt die Überquerung der Wasserscheide zwischen Maas und Schelde zu ermöglichen. Es ersetzt vier benachbarte hydraulische Hebewerke, die 1998 in die UNESCO-Weltkulturerbeliste aufgenommen wurden, sowie zwei Schleusen. Geschichte Seit den 1950er Jahren baute Belgien seine Binnenwasserstraßen aus. Ab 1982 wurde das Schiffshebewerk Strépy-Thieu geplant und gebaut, das auf einem Parallelkanal zum alten Canal du Centre mehr als 70 m Höhenunterschied überwinden hilft. Es sollte in der zweiten Hälfte der 1990er Jahre eröffnet werden; tatsächlich fand die Eröffnung jedoch erst im Jahr 2002 statt. Benannt wurde das Schiffshebewerk nach Stadtteilen der beiden benachbarten Städte La Louvière (Strépy-Bracquegnies) und Le Rœulx (Thieu). Die Fertigstellung des Bauwerks übernahm nach Jahren der Verzögerung die neue Behörde SOFICO der Wallonie. Bauwerk und Nutzung Das aus Stahlbeton errichtete Hebewerk ist etwa 81 m breit, 130 m lang und 117 m hoch. Die Schiffe werden in zwei Trögen, die 1350 Tonnen schwere Wasserfahrzeuge fassen können, nach oben bzw. nach unten befördert. Es überwindet einen Höhenunterschied von 73 Metern. Die Tröge haben eine Länge von 112 m, eine Breite von 12 m und eine Wassertiefe von 3,35 bis 4,15 m. Pro Tag nutzen etwa 20 Schiffe das Hebewerk. In der Wallonie stieg der Güterverkehr auf dem Wasserweg in der Zeit von 1995 bis 2000 um 40 % an. Man versprach sich vom Bau des modernen Hebewerks wirtschaftliche Attraktivität für die Region sowohl durch Ansiedlung neuer Betriebe als auch durch den internationalen Verkehr. Seit 2002 hat sich das Verkehrsaufkommen am Hebewerk von rund 30.000 Tonnen pro Monat auf 200.000 Tonnen pro Monat erhöht. Diese Menge entspricht etwa 150 Europaschiffen (CEMT-Klasse IV) pro Monat, wodurch ca. 13.500 LKW-Fahrten eingespart werden. Tourismus Abgesehen von seiner praktischen Bedeutung für die Schifffahrt ist das Schiffshebewerk Strépy-Thieu auch ein Anziehungspunkt für die Touristen im Hennegauer Land. Die alten Schiffshebewerke können von einem Boot aus besichtigt werden, zusätzlich gibt es Führungen zur gesamten Anlage. Weblinks Kurzinformation in deutscher Sprache Baudaten bei structurae Bilder bei structurae Bau des Schiffshebewerks, von 1992 auf Archives régionales de Wallonie (fr). Bau des Schiffshebewerks, von 1994 auf Archives régionales de Wallonie (fr). Einzelnachweise
Ascensor funicular de Strépy-Thieu

El ascensor funicular de Strépy-Thieu (en francés: L'ascenseur funiculaire de Strépy-Thieu) está situado en el cauce del canal del Centro, cerca de Mons,​ en el municipio de Le Rœulx en Henao, Bélgica. Con una diferencia de altura de 73,15 metros entre los dos cauces, es el ascensor de barcos más alto del mundo hasta que se concluya la construcción del ascensor situado en la presa de las Tres Gargantas en China, que tendrá 113 metros. Historia El ascensor fue diseñado dentro del plan de modernización del Canal du Centre para reemplazar un sistema de dos esclusas y cuatro ascensores de 17 metros construidos entre los años 1888 y 1919. Las operaciones marítimas en el canal comenzaron en 1879 y las esclusas ascensores construidos se adecuaban a la norma de 300 toneladas de las gabarras, pero en 1960 el estándar era de 1350 toneladas. La construcción del funicular se inició en 1982 y no se terminó hasta el año 2002, con un coste estimado de 160 millones de euros (6400 millones de francos belgas). Una vez operativo, permitió un incremento de tráfico de 256 000 toneladas en 2001 a 2295 000 toneladas en 2006, es decir, se multiplicó por nueve. Los cuatro ascensores antiguos situados en el canal anterior todavía están en uso, pero solo para el tráfico de recreo. Referencias (en inglés)«The Strépy-Thieu boat lift». Walloon Ministry of Civil Engineering and Transport. Archivado desde el original el 22 de enero de 2011. Consultado el 7 de mayo de 2006. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Ascensor funicular de Strépy-Thieu. (en francés) Canal du Centre website (en francés) Hainaut official website (en francés) Photo gallery
Strépy-Thieu hajóemelő

A Strépy-Thieu hajóemelő Belgiumban, Hainaut tartományban található, La Louvière város közelében, a Canal du Centre mentén. A hajóemelő építését 1982-ben kezdték meg és 2002-ben adták át. Elkészültekor a világ legnagyobb hajóemelője volt, 73,15 méter szintkülönbséget lehet vele áthidalni. A hajóemelő, megépítése után a Maas (Meuse) és Schelde folyókat korábban összekötő négy kisebb hajóemelőt és két zsilipet váltott ki. A hajóemelő 1350 tonna vízkiszorítású hajók áthaladását is lehetővé teszi. Megépítése óta jelentős hatást gyakorolt a környék gazdaságára, csak 2006-ban 22,7%-kal, a hajóemelő átadása óta pedig összesen 80%-kal nőtt a hajóforgalom a Canal du Centre-en. Képek Jegyzetek Kapcsolódó szócikkek A Le Canal du Centre négy hajóemelője és környéke, La Louvière és Le Roeulx Gent-Terneuzen-csatorna Baldvin-csatorna További információk Vue satellite de l'ascenseur sur WikiMapia Direction générale des services techniques Canal du Centre http://membres.lycos.fr/benoitbxl/photos_asc.html 360°-os panoráma
Ascensore di Strépy-Thieu

L'ascensore di Strépy-Thieu è un doppio elevatore per imbarcazioni funicolare situato in Belgio, sul Canal du Centre nella Regione vallone nella provincia dell'Hainaut. Iniziato nel 1982 e inaugurato nel 2002, permette attraverso i suoi due scomparti indipendenti, l'attraversamento una differenza di 73.15 metri tra il bacino della Schelda e un livello di vertice (a quota 121.10 metri) verso il bacino della Mosa comprendente anche una sezione del Canale Bruxelles-Charleroi, delimitata dal piano inclinato di Ronquières (a nord) e dalla chiusa di Viesville (a sud). Il raccordo tra il Canal du Centre e il canale Bruxelles-Charleroi ha luogo a Seneffe. L'ascensore ora sostituisce sei strutture, i quattro elevatori per imbarcazioni del Canal du Centre e due chiuse, pur consentendo una piccola perdita d'acqua nella portata condivisa. È la fine di un programma di misurazione di 1350 tonnellate per le vie navigabili belghe e consente il passaggio di imbarcazioni di queste dimensioni tra gli spartiacque Mosa e Schelda. È stato inaugurato il 18 settembre 2016 il più grande impianto di risalita al mondo, quando è stato inaugurato l'ascensore per imbarcazioni della diga delle Tre Gole. Con il suo vassoio unico, l'ascensore cinese ora consente ai pescherecci di 3.000 tonnellate di attraversare il dislivello di 113 metri in 40 minuti piuttosto che tre ore tramite la scala dell'acqua esistente. Nel 2006, l'ascensore di Strépy-Thieu ha consentito una crescita del 22,7% del traffico fluviale sul Canal du Centre, portando la crescita totale dal 2004 all'80% 2. Turismo Oltre alla sua importanza pratica per la navigazione, l'ascensore per imbarcazioni di Strépy-Thieu attira anche i turisti nella campagna dell'Hainaut. I vecchi ascensori per imbarcazioni possono essere visti da una barca, inoltre, ci sono guide sull'intero sistema. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ascensore di Strépy-Thieu Collegamenti esterni (FR, NL, DE, EN) Canal du Centre (archiviato dall'url originale il 7 novembre 2008).
Podnośnia statków Strépy-Thieu

Podnośnia statków Strépy-Thieu – winda śluzowa na 114,66 kilometrze Kanału Centralnego w prowincji Hainaut w Belgii. Wybudowana w 2002 w celu zastąpienia czterech zabytkowych wind śluzowych. Służy do pokonania w jednym miejscu różnicy poziomów o wysokości 73,5 m. Jest to jedna z największych wind śluzowych świata. Historia Budowę podnośni Strépy-Thieu rozpoczęto w 1982 r. na specjalnie w tym celu zbudowanym dodatkowym odcinku Kanału Centralnego (patrz grafika po prawej), aby usprawnić żeglugę na kanale poprzez zastąpienie czterech starych wysłużonych, wybudowanych w końcu XIX oraz na początku XX wieku śluz. Budowla została ukończona i oddana do użytku w 2002 r. Konstrukcja, parametry techniczne Parametry techniczne konstrukcji:: masa całkowita 220 000 ton długość całkowita 135 m wysokość budowli 117 m szerokość budowli 81 m wymiary komory (wanny) 112 m na 12 m głębokość wanny 3,35 – 4,15 Turystyka Oprócz znaczenia gospodarczego w transporcie śródlądowym podnośnia Strépy-Thieu jest jedną z największych atrakcji turystycznych prowincji Hainaut w Belgii. Budowla jest dostępna do zwiedzania, w okresie letnim organizowane są rejsy turystyczne przez podnośnię, w górę i w dół kanału. Zobacz też windy na Kanale Centralnym podnośnia statków Niederfinow podnośnia statków Lüneburg Przypisy Linki zewnętrzne Schiffshebewerk von Strépy-Thieu (niem.) - dostęp 5.02.2015 Blickpunkt-online (niem.) - dostęp 5.02.2015. blickpunkt-online.blog.de. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-02-06)].
Elevador de Strépy-Thieu

O Elevador de Strépy-Thieu é um duplo elevador de barcos, de tipo funicular, inaugurado em 2002 no Canal do Centro na Província do Hainaut, Valónia, Bélgica. Vence um desnível de 73,15 m, o que o torna o maior elevador de barcos do mundo, enquanto não estiver concluído o elevador da Barragem das Três Gargantas, na China, o qual vencerá um desnível de 113 m. Características técnicas A torre do elevador é em betão armado com 117 m de altura, 130 m de comprimento e 75 m de largura. Nela movem-se verticalmente, e de forma independente, dois caixões, cada um com 112,00 m de comprimento útil e 12,00 m de largura com capacidade para 3,35 a 4,15 m de altura de água, a que corresponde uma massa variável entre 7200 e 8400 toneladas. Cada caixão é suportado por 144 cabos de aço de 85 mm de diâmetro — 32 cabos motores e 112 cabos de suspensão ligados a oito contrapesos. Quatro motores eléctricos por caixão accionam oito guinchos, permitindo vencer o desnível de 73,15 m em cerca de sete minutos. A duração total, incluindo a entrada e saída das embarcações e a abertura e fecho das comportas, eleva-se a cerca de 40 minutos. O acesso a montante é feito por uma ponte-canal. Galeria Bibliografia Itinéraire des ouvrages hydrauliques du parc des canaux. Hommes et paysages n.º 34. Société Royale Belge de Géographie, Fédération du tourisme de la Province de Hainaut, 2003. Ligações externas Elevador de Strépy-Thieu no WikiMapia Elevador de Strépy-Thieu no Structurae Elevador de Strépy-Thieu no sítio Web da ASBL Voies d'Eau du Hainaut
Судоподъёмник Стрепи-Тьё

Судоподъёмник Стрепи-Тьё (фр. L'ascenseur funiculaire de Strépy-Thieu) расположен на Центральном канале в Бельгии, близ города Тьё в муниципалитете Ле Рёль провинции Эно. Способен поднимать суда водоизмещением до 1350 тонн. Перепад высот между верхним и нижним бьефами — 73,15 метра. Являлся самым высоким в мире до ввода в эксплуатацию вертикального судоподъёмника ГЭС Три ущелья в 2016 году. История Проект большого судоподъёмника был разработан в рамках программы по модернизации Центрального канала, с целью замены старой системы из двух шлюзов и четырёх 16-метровых судоподъёмников, построенных в 1889—1919 годах. В 1982 году на новом Центральном канале началось строительство судоподъёмника. Планировалось запустить его в эксплуатацию в конце девяностых, но пуск состоялся только в 2002 году. Затраты на строительство составили примерно 160 миллионов евро, однако за счёт большей производительности нового судоподъёмника поток судов увеличился с 256 тысяч тонн (в 2001 году) до 2295 тысяч тонн (в 2006 году). Четыре судоподъёмника на старом Центральном канале занесены в список всемирного наследия ЮНЕСКО. Они используются до сих пор, но только для подъёма прогулочных судов. Конструкция Судоподъёмник состоит из двух уравновешенных камер, наполненных водой. Они могут двигаться в вертикальной плоскости независимо друг от друга. По закону Архимеда вес камер не должен зависеть от того, находится ли в них судно или нет. На практике постоянный уровень воды поддерживать сложно, поэтому масса камер меняется в пределах от 7200 до 8400 тонн. Полезная длина каждой камеры 112 м, ширина 12 м, глубина — от 3,35 до 4,15 м. Каждая камера подвешена на 120 несущих тросах, которые переброшены через направляющие шкивы диаметром 4,8 м и связаны с противовесами. Дополнительно по 32 троса управления используются для подъёма и спуска камер. Диаметр каждого троса 85 мм. Масса противовесов подобрана так, чтобы сила натяжения тросов управления не превышала 100 кН. Каждую камеру поднимают по восемь лебёдок, приводимых в действие четырьмя электромоторами через редукторы. Камера преодолевает высоту в 73 метра за семь минут. Длина судоподъёмника 130 м, ширина 81 м, высота 117 м. Для достижения жёсткости конструкции и высокой прочности при кручении он построен с использованием очень сильно армированного железобетона, поэтому масса составляет приблизительно 200000 тонн. Водонепроницаемые затворы камер выдерживают столкновение с судном водоизмещением до 2000 тонн, при скорости до 5 км/ч. Судоподъёмник Стрепи-Тьё — ещё и туристическая достопримечательность провинции Эно. Билет на один подъём или спуск стоит 5,5 €. Фотогалерея См. также Фолкеркское колесо Шлюз (гидротехническое сооружение) Волок Список судоподъёмников по странам Примечания Ссылки Видео на YouTube Слайд-шоу на YouTube (нем.) Судоподъёмник на сайте Structurae (фр.) Судоподъёмник на сайте Центрального калнала (фр.) Судоподъёмник на официальном сайте провинции Эно (фр.) Фотогалерея судоподъёмника (нид.) Фотографии судоподъёмника
Суднопідіймач Стрепі-Тьйо

50°28′48.14″ пн. ш. 4°6′30.28″ сх. д. Суднопідіймач Стрепі-Тьйо (фр. Ascenseur funiculaire de Strépy-Thieu) — суднопідіймач на Центральному каналі в Бельгії. Розташований біля селища Тьйо комуни Ле-Рьолс і села Стрепі-Бракні (фр. Strépy-Bracquegnies) комуни Ла-Лувьєр (звідси й назва). Розрахований на підняття суден водотоннажністю до 1350 т. Перепад висот між нижнім і горішнім б'єфами становить 73,15 м (висота самого суднопідіймача — 117 м). Цей суднопідіймач є найвищим вертикальним суднопідіймачем у світі (станом на 2013 рік). Історія Центральний канал було введено в експлуатацію у серпні 1917 року, він був розрахований на баржі водотоннажністю 300 т. 1963 року на каналі було розпочато модернізацію з метою зробити його прохідним для суден водотоннажністю 1350 т. До модернізації для подолання різниці у висоті між початком і гирлом каналу на ньому використовувалися 2 шлюзи і 4 плунжерні суднопідіймачі. Кожний суднопідіймач підіймав судна на висоту 16 м. Ці споруди було збудовано між 1888 і 1919 роками. Для припинення використання цих старих споруд було прийнято рішення про будівництво нової траси (річища) каналу на ділянці між комуною Ла-Лувьєр і селом Авр (фр. Havre, валон. Avrè), щоб обійти стару трасу зі старими шлюзами і суднопідіймачами. Для подолання різниці у висоті між цими пунктами, що дорівнює 70 м, було вирішено побудувати один суднопідіймач в районі між селами Тьйо і Степі. Таким чином, новий суднопідіймач замінив 6 гідротехнічних споруд на каналі. Проектування й будівництво нового суднопідіймача здійснювали Головна дирекція водних шляхів разом з Відділом технічного нагляду. Будівництво суднопідіймача було розпочато 1982 року. Його було введено в дію 2002 року. Вже за перших п'ять років роботи суднопідіймача вантажообіг каналом зріс у майже 10 разів — з 256000 т у 2001 році до 2295000 т у 2006 році. Конструкція Посилання
Kasteel Catershof

Het Kasteel Catershof (ook: Katershof) is een kasteel in de tot de Antwerpse gemeente Schilde behorende plaats 's-Gravenwezel, gelegen aan de Sint Job Steenweg 21-23. Geschiedenis De geschiedenis gaat terug tot de 15e eeuw en ook sterk verbouwd in de 17e eeuw. Het huidige kasteel is 19e-eeuws maar de rond toren aan de oostgevel heeft een kern die ouder is. Domein Het kasteel stond oorspronkelijk op een rechthoekig en omgracht perceel, maar de grachten werden gedempt. Op dit perceel staat het kasteel, een koetshuis en een stal. Buiten dit perceel vindt men nog een woning, een oranjerie en een zeshoekig paviljoen dat echter vervallen is. Het woonhuis en de oranjerie stammen nog uit de 18e eeuw, de overige gebouwen zijn 19e-eeuws.
Sint-Pieter en Sint-Catharinakerk

De Sint-Pieter en Sint-Catharinakerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Dentergem behorende plaats Wakken, gelegen aan de Wapenplaats. Geschiedenis Reeds in 791 werd melding gemaakt van een parochie Wakken. Het patronaatsrecht behoorde in elk geval na omstreeks 850 tot de Sint-Pietersabdij te Gent. Hier verrees een romaans kerkgebouw met achtkante toren. Deze kerk liep schade op vooral door Franse troepen (1590 en 1695-1696). Daarna brak een periode van rust aan, maar de kerk raakte niettemin in verval. In de 18e eeuw werden allerlei herstellingen uitgevoerd maar er dreigde instortingsgevaar van de toren. Vanaf 1788 werd de kerk gesloopt en in 1790 begon de bouw van een nieuwe kerk naar ontwerp van Joachim Colin. Veel kerkmeubilair werd in de 19e eeuw geschonken door de graven van het geslacht Van Maldeghem. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk licht beschadigd, maar op 26 mei 1940 leed de kerk ernstige schade door beschietingen. In 1942 werd de kerk hersteld. Gebouw Het betreft een laatclassicistisch kerkgebouw van 1790-1794, gebouwd in rode baksteen. Boven het ingangsportaal bevindt zich een lage, vierkante toren, gedekt met tentdak. Het kerkmeubilair is voornamelijk 19e-eeuws. De kerk wordt omringd door een kerkhof.
Château d'Hemsrode

Le château d'Hemsrode (en néerlandais Kasteel Hemsrode) est un château avec domaine situé au n° 3 Hemsrode dans la ville d'Anzegem dans la province de Flandre-Occidentale. Histoire Ce château était le siège de la seigneurie d'Hemsrode, la seigneurie principale d'Anzegem, bien qu'il ne soit pas celui de la seigneurie du village. Historique des propriétaires Le premier seigneur survivant fut Joos van Hemsrode, mentionné en 1283 ou 1284. En 1344, il est mentionné un Wouter van Halewijn. La famille resta propriétaire jusqu'en 1444, date à laquelle la seigneurie fut vendu à Roland d'Uytkercke. Par mariage, il est passé successivement aux familles van Borselen et van Brederode. En 1536, il fut acheté par Jan Crombach et en 1538 par Joris van Lummene. En 1658, Nicolaas du Jardin rachète la seigneurie et il reconstruit le château - alors délabré - en 1660. Après cela, plusieurs familles en deviennent propriétaires. Le marquis de Courtebourne agrandit les ailes et la tour en 1872. Sa fille unique entra au monastère et en 1884, elle donna le château à la comtesse de Limburg Stirum. Après cela, les propriétaires ont continué à être des membres de cette famille ou de leurs consorts. Pendant la Seconde Guerre mondiale, le château fut occupé par les Allemands mais il fut détruit par un incendie en août 1940,. Les annexes, comprenant une remise et des logements pour le personnel, ont été aménagées à destination de l'hébergement de la famille en 1955. Le domaine a été vendu vers 2020. Histoire du bâtiment L'histoire de la construction de ce château remonte à environ 900. Les canaux ont probablement été construits à partir du transfert de la propriété à l'Abbaye Saint-Pierre de Gand. Le domaine se composait d'une cour avec le château actuel à l'ouest de celle-ci, qui a été construit en 1660 par Nicolaas du Jardin après une période de d'abandon. Le bâtiment n'avait qu'un seul étage puis il a ensuite été surélevé. Vers 1870, une aile est ajoutée de part et d'autre du château, d'après un projet d'Aimable Désiré Limbourg (1810-1894) et inspiré du château d'Elsegem. Le château fut détruit par un incendie en 1940, mais la remise de 1640 fut transformée en résidence pour les propriétaires en 1955. Le parc suit un dessin géométrique et possède le caractère du style baroque. Il associé à de larges canaux et des plans d'eau. Dans la seconde moitié du XIXe siècle, une partie a également été repensée dans un style paysager. Une ruine de temple a été ajoutée comme fabrique de jardin. Notes et références Source (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Kasteel Hemsrode » (voir la liste des auteurs). Articles connexes Liste des châteaux belges par région Liens externes (nl) Patrimoine culturel en Belgique Fiche du monument n°81411 Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Portail des châteaux Portail de la Flandre-Occidentale
Kasteel Hemsrode

Kasteel Hemsrode is een kasteel met domein in de Belgische plaats Anzegem (provincie West-Vlaanderen), gelegen aan Hemsrode 3. Geschiedenis Het kasteel was de zetel van de heerlijkheid Hemsrode, de belangrijkste heerlijkheid in Anzegem, hoewel niet de dorpsheerlijkheid zijnde. Bezitsgeschiedenis De eerst overgeleverde heer was Joos van Hemsrode, die in 1283 of 1284 werd vermeld. In 1344 was sprake van ene Wouter van Halewijn. De familie bleef tot 1444 eigenaar, toen de heerlijkheid verkocht werd aan Roeland van Uitkerke. Door huwelijk kwam het achtereenvolgens aan de families Van Borselen en Van Brederode. In 1536 kwam het door koop aan Jan Crombach en in 1538 aan Joris van Lummene. In 1658 kocht Nicolaas du Jardin de heerlijkheid, welke het -toen vervallen- kasteel herbouwde in 1660. Diverse families werden eigenaar tot de heerlijkheid aan het einde van de achttiende eeuw werd aangekocht door de grafelijke familie de Thiennes. De eigendom kwam vervolgens toe aan markies Amédée de Courtebourne (1832-1876) door zijn huwelijk met gravin Astérie de Thiennes de Rumbeke (1830-1861) in 1852. De markies vergrootte in 1872 de zijvleugels en de toren. Hun enige dochter ging in het klooster en zij schonk het kasteel in 1884 aan haar neven uit de familie de Limburg Stirum, kinderen van haar tante Marie-Thérèse de Thiennes de Rumbeke (1828-1908), waardoor de eigendom in handen bleef van nakomelingen van de familie de Thiennes. Hierna werd het kasteel vererfd binnen het geslacht de Limburg Stirum tot het einde van de twintigste eeuw. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het kasteel bezet door de Duitsers en in augustus 1940 werd het door brand verwoest. De bijgebouwen, omvattende een koetshuis en personeelswoningen, werden in 1955 geschikt gemaakt voor het verblijf van de familie. Bouwgeschiedenis De geschiedenis van de bouw gaat wellicht tot omstreeks 900 terug. In deze tijd werden de grachten aangelegd, waarschijnlijk vanuit de Sint-Pietersabdij te Gent. Het goed had een neerhof met ten westen daarvan het eigenlijke kasteel, dat na verval in 1660 werd herbouwd door Nicolaas du Jardin. Het had slechts één verdieping en werd later verhoogd. Omstreeks 1870 werd aan beide zijden van het kasteel een vleugel aangebouwd, naar ontwerp van Aimable Désiré Limbourg en geïnspireerd op het kasteel van Elsegem. Het kasteel werd in 1940 door brand verwoest, maar het koetshuis van 1640 werd in 1955 tot woonverblijf voor de eigenaars verbouwd. Het park is geometrisch van opzet en in barokstijl uitgevoerd. Er zijn brede grachten en waterpartijen. In de 2e helft van de 19e eeuw werd ook een deel in landschapsstijl heraangelegd. Als folly werd een tempelruïne toegevoegd.
Hallerhof

Het Hallerhof is een kasteel in de tot de Antwerpse gemeente Zoersel behorende plaats Halle, gelegen aan de Kasteeldreef 52. Geschiedenis Hier lag de cijnshoeve Hof ter Dilft, een omgrachte hoeve en zetel van de heerlijkheid tot eind 18e eeuw toen het ancien régime werd afgeschaft. Vervolgens kwam het in bezit van diverse particulieren en adellijke personen. Uiteindelijk kwam het aan Victor de Borrekens en deze liet in 1902-1903 het huidige kasteel bouwen. Na zijn overlijden werd het domein verkaveld. In 1978 werd het kasteel aangekocht door de gemeente. Deze liet het herstellen en gebruikte het van 1982-2008 als gemeentehuis. Gebouw Het betreft een rechthoekig kasteel in de stijl van de Engelse neogotiek met sterke horizontale en verticale accentueringen. Daarnaast zijn er enkele nevengebouwtjes zoals een oranjerie, een prieel en een boswachtershuisje. Het geheel ligt in een kasteelpark van 25 ha dat als gemeentelijk park wordt benut.