NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Caroluskerk (Holsbeek)

De Sint-Caroluskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Holsbeek behorende wijk Attenhoven, gelegen aan Klein Langeveld. Geschiedenis Aanvankelijk was hier het gehucht De Plein, een arbeiderswijk tussen Holsbeek en Kessel-Lo. In 1934 werd hier een kapel opgericht. Ook ontstonden er een school en een patronaatshuis. In 1942 werd de wijk verheven tot zelfstandige parochie. Geldgebrek verhinderde de bouw van een definitieve kerk. In 1967-1969 kwam een definitief kerkgebouw tot stand naar ontwerp van Marc Dessauvage. Ook belangrijke onderdelen van het kerkmeubilair, zoals altaar, banken en tabernakel, zijn van de hand van Dessauvage. De kruiswegstaties werden in 1948 vervaardigd door Anto Carte en zijn afkomstig uit de vroegere kapel. In 1985 werd het klokje, dat voorheen in de kapel had gehangen, bij de kerk aangebracht. Gebouw Het betreft een vijfhoekig kerkgebouw met platte daken, gebouwd in beton en baksteen en qua architectuur neigend naar het brutalisme. Onder het dak bevindt zich een rand van glazen vensters.
Triage-Lavoir de Beringen

Le triage-lavoir de Beringen est un lavoir à charbon faisant partie du charbonnage de Beringen, en Belgique. En 1994, il est classé en tant que partie du « Musée flamand de la mine » par le Gouvernement flamand. Depuis 2007, il est l’un des points d'ancrage de l’ERIH (European Route of Industrial Heritage) ce qui donne une indication de son importance à la fois culturelle, économique et sociaux-historique au niveau européen et transatlantique (E. Leunen). Ce bâtiment est un des plus grands et derniers exemples de l’industrie du charbon en Belgique. La capacité de triage de Beringen était avec 7 500 tonnes par jour, 20 fois celui de Blegny-Trembleur en 1947 (en données corrigées). Depuis la fermeture temporaire (puis définitive un an plus tard) de Charbonnage de Beringen en 1989, ce bâtiment est hors service et sans affectation. Mais en 1994 il est classé comme patrimoine minier par le Gouvernement flamand (par décret ministériel). En 2010 1,38 million d'euros sont confiés pour la restauration de ce joyau de l'ère industrielle et l'essentiel sera effectivement utilisé pour ce poste. Notes et références Articles connexes Charbonnage de Beringen Lavoir à charbon Portail de la mine Portail des énergies fossiles Portail des entreprises Portail de la Région flamande
Sint-Denijskerk (Houwaart)

De Sint-Denijskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Tielt-Winge behorende plaats Houwaart, gelegen aan de Haldertstraat 25A. Gebouw De ingebouwde westtoren is in vroeggotische stijl en stamt uit ongeveer 1300. De spits is 17e-eeuws. De toren is gebouwd in ijzerzandsteen. De eigenlijke driebeukige kerk is een classicistisch bouwwerk van 1768, gebouwd in baksteen. Het koor en de sacristieën zijn van 1870 en werden ontworpen door Alexander Van Arenbergh. Interieur Het kerkmeubilair is grotendeels 19e-eeuws. Er is een biechtstoel uit het begin van de 18e eeuw en een laatgotisch doopvont uit het einde van de 16e eeuw. Ook bezit de kerk een 18e-eeuws orgel. Uit begin 16e eeuw is een calvariegroep en er zijn beelden van Onze-Lieve-Vrouw met Kind en Sint-Dionysius (omstreeks 1600), Sint-Hubertus (17e eeuw) en Sint-Rochus (eind 17e eeuw). Een schilderij Heilige Drievuldigheid werd in 1773 geschilderd door Pieter Jozef Verhaghen.
Sint-Bernarduskerk (Lubbeek)

De Sint-Bernarduskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Lubbeek behorende plaats Sint-Bernard, gelegen aan Staatsbaan 176. Geschiedenis Omstreeks 1780 werd een steenweg tussen Leuven en Diest aangelegd. Vanaf 1880 werden er langs deze weg huizen gebouwd. In 1896 werd een nieuwe parochie officieel goedgekeurd en werd een noodkerk opgericht. Een definitieve kerk werd in 1908 gebouwd iets ten zuiden van de noodkerk. Het betrof een bakstenen gebouw in neogotische stijl naar ontwerp van Piet Langerock. De bijbehorende pastorie werd al in 1899 gebouwd naar ontwerp van Louis van Arenbergh. Deze werd omstreeks 1990 gesloopt. Het betreft een bakstenen driebeukige kruiskerk met een tegen het koor aangebouwde toren en een driezijdig afgesloten koor. Deze kerk was begin 21e eeuw niet meer als parochiekerk in gebruik en wordt herbestemd.
Sint-Michielskerk (Messelbroek)

De Sint-Michielskerk is de parochiekerk van de Belgische plaats Messelbroek (gemeente Scherpenheuvel-Zichem, provincie Vlaams-Brabant), gelegen aan de Testeltsebaan. Geschiedenis Messelbroek en Testelt vormden aanvankelijk één gezamenlijke parochie waarvan het patronaatsrecht in 1166 werd geschonken aan de Abdij van Averbode. In Messelbroek stond een van de parochiekerk van Testelt afhankelijke kapel, die omstreeks 1500 voorzien werd van een koor en een klokkentoren. De kerk zou niet veel later in gotische stijl worden opgebouwd. Omstreeks 1650 werd ook een pastorie gebouwd. In 1757 kreeg de toren een nieuwe, lagere, spits. In 1765 werden het gotische schip en koor gesloopt en werd een veelhoekige beuk en een recht afgesloten koor in classicistische stijl gebouwd naar ontwerp van Gregorius Godissar. Dit alles werd in 1909 opnieuw gesloopt en vervangen door een neogotisch bouwwerk naar ontwerp van Pierre Langerock. Gebouw Het betreft een driebeukig bakstenen basilicaal kerkgebouw met driezijdig afgesloten koor en halfingebouwde westtoren. Deze zware westtoren is gebouwd in ijzerzandsteen en stamt uit ongeveer 1400. Interieur Het doopvont is van 1500, er zijn twee 18e-eeuwse biechtstoelen. Het orgel van omstreeks 1860 werd vervaardigd door de firma Ruef. Een schilderij van Jezus aan het kruis met Maria Magdalena werd vervaardigd door Pieter Jozef Verhaghen (2e helft 18e eeuw). Enkele beelden zijn uit het begin van de 18e eeuw.
Sint-Jozefskerk (Keiberg)

De Sint-Jozefskerk is de voormalige parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Scherpenheuvel-Zichem behorende plaats Keiberg, gelegen aan de Lobbensestraat 116. De kerk werd in 1937 ontworpen door Schellekens en in 1939 werd begonnen met de bouw. Door de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog werd de bouw vertraagd maar in 1942 kwam de kerk gereed. In 1950 werd een oorlogsmonument bij de kerk onthuld. In 1955 werd de kerk verheven tot parochiekerk. In 1981 werd ook een toren bijgebouwd. Hierin bevindt zich de Onze-Lieve-Vrouweklok van 1849, die afkomstig is uit de Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Scherpenheuvel. De andere klok is de Sint-Jozefsklok. De kerk is gebouwd in de stijl van de moderne gotiek.
Kraftwerk Amercoeur

Das Kraftwerk Amercoeur ist ein GuD-Kraftwerk nahe der belgischen Stadt Charleroi, Provinz Hennegau, Belgien, das am Kanal Charleroi-Brüssel liegt. Die installierte Leistung des Kraftwerks beträgt 420 (bzw. 430 oder 451) MW. Das Kraftwerk ist im Besitz von Electrabel und wird auch von Electrabel betrieben. Kraftwerksblöcke Das Kraftwerk besteht derzeit (Stand März 2021) aus einem Block. Die folgende Tabelle gibt einen Überblick: Der Block 1 besteht aus einer Gasturbine sowie einer nachgeschalteten Dampfturbine. An die Gasturbine ist ein Abhitzedampferzeuger angeschlossen, der dann die Dampfturbine versorgt. Das Kraftwerk Amercoeur war ursprünglich ein Kohlekraftwerk mit zwei Blöcken, die jeweils 135 MW leisteten. Im Jahr 1982 wurden ca. 1,5 Mrd. kWh erzeugt. Das Kraftwerk benötigte im Jahr 1988 pro Block 1000 t Kohle am Tag. Die Dampfturbine von Block 1 wurde 1968 in Betrieb genommen; sie leistete ursprünglich 130 MW und wurde 2000 stillgelegt. Von 2007 bis 2009 wurde die Dampfturbine von Block 1 umgerüstet und in das neu errichtete GuD-Kraftwerk integriert. Die Kosten für die Errichtung des GuD-Kraftwerks lagen bei 150 Mio. €. Siehe auch Liste von Kraftwerken in Belgien Einzelnachweise
Sint-Quirinuskerk (Wersbeek)

De Sint-Quirinuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Bekkevoort behorende plaats Wersbeek, gelegen aan de Processiestraat. Deze kerk bestaat uit een gotisch koor van omstreeks 1500, een transept van omstreeks 1600, uitgevoerd in baksteen met zandstenen speklagen. Het classicistisch kerkschip is van 1747 en de westelijke voorbouw met de toren werd in 1847-1848 opgericht. De kerk bezit enkele beelden uit de 16e en 17e eeuw, in gotische respectievelijk barokstijl. De altaren en de biechtstoelen zijn 17e-eeuws. De kerk wordt omringd door een kerkhof.
Sint-Pieterskerk (Bekkevoort)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Bekkevoort, gelegen aan de Staatsbaan. Vanouds was het patronaatsrecht van de parochie in handen van de Duitse Orde, die vanaf 1229 in Bekkevoort was gevestigd. Een nieuwe kerk werd gebouwd nadat de concentratie van de bevolking zich, door de aanleg van de Staatsbaan in 1779-1781, verplaatst had naar deze weg. Het betreft een neoromaanse basilicale kruiskerk de in 1878-1881 werd gebouwd. De kerk is naar het noorden georiënteerd en heeft een halfingebouwde toren en een driezijdig gesloten koor. Het kerkmeubilair is voor een deel uit de oudere kerk afkomstig. Zo zijn er een aantal 18e-eeuwse zijaltaren. Ook de preekstoel en de biechtstoelen zijn uit deze tijd. Er zijn beelden uit de 16e tot en met de 18e eeuw, waaronder een 16e-eeuwse piëta. In het kerkportaal vindt men de grafstenen van Willem van Tzevel (1489) en Goswijn van Tzevel (1500), die commandeur waren van de Duitse Orde.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Assent)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Bekkevoort behorende plaats Assent, gelegen aan de Dorpsstraat 14. Deze kerk werd gebouwd in 1847 in neoclassicistische stijl. Het is een bakstenen basilicaal kerkgebouw met ingebouwde toren dat naar het zuiden is georiënteerd. Het grootste deel van het kerkmeubilair is 19e-eeuws. Wel is er een 17e-eeuws portiekaltaar met een schilderij: Voorspraak van Maria bij de Heilige Drievuldigheid. Het orgel werd in 1721 gebouwd door Jan Wauters. Er is een 18e-eeuse calvariegroep en een beeld van Sint-Leonardus uit dezelfde tijd. Het schilderij Sint-Petrus is van omstreeks 1700.
Kraftwerk Ringvaart

Das Kraftwerk Ringvaart ist ein GuD-Kraftwerk nahe der Stadt Gent, Provinz Ostflandern, Belgien, das an einem Seitenkanal des Kanals Gent–Terneuzen liegt. Die installierte Leistung des Kraftwerks beträgt 359 (bzw. 375 385 oder 390) MW. Es ist im Besitz von Luminus und wird auch von Luminus betrieben. Kraftwerksblöcke Das Kraftwerk besteht derzeit (Stand März 2021) aus einem Block. Die folgende Tabelle gibt einen Überblick: Der Block 1 besteht aus einer Gasturbine sowie einer nachgeschalteten Dampfturbine. An die Gasturbine ist ein Abhitzedampferzeuger angeschlossen, der dann die Dampfturbine versorgt. Gas- und Dampfturbine treiben dabei über eine gemeinsame Welle (single shaft) den Generator an. Für die Leistung der Gasturbine werden 230 (bzw. 243 oder 247) MW angegeben, für die Leistung der Dampfturbine 130 (bzw. 132 oder 137) MW. Im Jahr 2017 wurden ca. 2,025 Mrd. kWh erzeugt. Siehe auch Liste von Kraftwerken in Belgien Weblinks Einzelnachweise
Centrale Ringvaart

Centrale Ringvaart is een stoom- en gascentrale van Luminus aan de Ringvaart in Gent. De elektriciteitscentrale is operationeel sinds 1997. Ze kan 365 MW elektriciteit leveren en wordt gekoeld door een luchtcondensor (koelwater noch koeltoren). Beschrijving Ringvaart is een efficiënte single shaft eenheid waarbij een gasturbine (oorspronkelijk 225 MW) en een drietraps stoomturbine (125 MW) op één as gemonteerd zijn met de alternator. Het gecombineerd elektrisch vermogen – tegenwoordig 365 MWe – wordt gewonnen uit een warmtevermogen van 670 MWth. De warmte voor de stoomproductie komt van de gasturbine (General Electric Frame 9FA). Met de uitlaatgassen (circa 600 °C) worden drie opeenvolgende stoomgeneratoren opgewarmd voor drie gescheiden stoomcircuits (lage druk, middendruk, hoge druk). Bij vollast loopt het rendement van de centrale tegen de 56%. De turbine verbruikt dan 48.000 kg aardgas per uur en 615 kg lucht per seconde (2003). Naast aardgas is er ook lichte stookolie aanwezig om continu bedrijf te waarborgen. Een aerocondensor zorgt voor koeling met lucht, waardoor de nadelen van een koeltoren vermeden worden (hoogbouw, damppluimen, onderhoud) en geen bijkomende thermische belasting wordt gelegd op de vaart. Omgevingslucht wordt door de massieve, horizontaal opgestelde condensor geblazen door 25 grote ventilatoren. De centrale is via 150 kV- en 36 kV-posten verbonden met het Elianet. Geschiedenis Initiatiefnemer voor de centrale was SPE, toen nog verenigd met Electrabel in CPTE. De vergunning werd bekomen in 1994 en de centrale was volledig operationeel in november 1997. De investering had omgerekend 210 miljoen euro gekost. Bij ingebruikname was de centrale state-of-the-art: ze hoorde bij de grootste STEG's van het moment, was flexibel en had een minimale omgevingsimpact (horizontale bouw, luchtkoeling, akoestische isolatie). Dankzij computeraansturing volstonden twee technici in de controlekamer. De centrale liep de eerste twee jaar continu en daarna als mid-load in aanvulling op de kerncentrales: typisch functioneerde ze overdag op volle kracht en 's nachts op halve kracht, terwijl ze in het weekend 36 uur stil lag. Bij het opbreken van CPTE in 2003 kreeg SPE onder meer de door haar uitgebate Ringvaartcentrale in eigendom. Het vermogen evolueerde van 350 MW naar 357 MW (2011) naar 365 MW (2016). Bij de revisie van 2011 werd de uitstoot van stikstofoxiden met 30 procent verminderd. De upgrade van 2016 kostte 12 miljoen euro. Cijfers Externe link Fiche bij Global Energy Observatory Literatuur "Gent Ringvaart: Three Years of Load Following Experience", in: Turbomachinery International, 2000, nr. 41, p. 33-35 Jos Kestens, "De gasturbinecentrale Gent-Ringvaart", in: Ingenieursmededelingen, 2003, nr. 41/3 , p. 8-9 en nr. 41/4 , p. 16-17 Voetnoten
Kraftwerk Rodenhuize

Das Kraftwerk Rodenhuize ist ein Biomassekraftwerk nahe der Stadt Gent, Provinz Ostflandern, Belgien, das am Kanal Gent–Terneuzen liegt. Die installierte Leistung des Kraftwerks beträgt 180 (bzw. 200, 205 oder 268) MW. Es ist im Besitz eines Joint Ventures namens Max Green NV und wird auch von Max Green betrieben; an dem Joint Venture sind Engie Electrabel mit 73 % und Ackermans & van Haaren mit 27 % beteiligt. Kraftwerksblöcke Das Kraftwerk besteht derzeit (Stand März 2021) aus einem Block. Die folgende Tabelle gibt einen Überblick: Die vier Kraftwerksblöcke wurden ursprünglich mit Steinkohle, Schweröl und Hochofengas befeuert. Der Block 4 wurde von 2009 bis 2011 auf die Befeuerung mit Biomasse (Holzpellets) umgerüstet; die Kosten dafür lagen bei 125 Mio. €. Er wird aber mit Hochofengas aus dem nahegelegenen Stahlwerk ArcelorMittal Gent betrieben, wenn das dortige Kraftwerk in Revision ist. Bei Volllast kann mit Biomasse eine thermische Leistung von 560 MW (dies entspricht einer elektrischen Leistung von 200 MW) erreicht werden. Der Block 4 kann zwischen 1,1 und 1,2 Mrd. kWh im Jahr erzeugen. Jedes Jahr werden dafür zwischen 700.000 und 800.000 Tonnen Holzpellets verbrannt. Mit dem kanadischen Unternehmen Pacific BioEnergy wurde ein langfristiger Vertrag über die jährliche Lieferung von 225.000 t Biomasse abgeschlossen. Die Holzpellets werden per Schiff angeliefert und in einem überdachten Bereich zwischengelagert. In Hammermühlen werden die Pellets zu Holzstaub vermahlen. Der Holzstaub wird danach auf pneumatischem Weg zu den Brennern befördert. Siehe auch Liste von Kraftwerken in Belgien Weblinks Einzelnachweise
Kraftwerk Seraing

Das Kraftwerk Seraing ist ein GuD-Kraftwerk in der Stadt Seraing, Provinz Lüttich, Belgien, das an der Maas liegt. Die installierte Leistung des Kraftwerks beträgt 460 (bzw. 470 oder 485) MW. Es ist im Besitz von Luminus und wird auch von Luminus betrieben. Kraftwerksblöcke Das Kraftwerk besteht derzeit (Stand März 2021) aus einem Block. Die folgende Tabelle gibt einen Überblick: Der Block 1 besteht aus zwei Gasturbinen sowie einer nachgeschalteten Dampfturbine. An die beiden Gasturbinen ist jeweils ein Abhitzedampferzeuger angeschlossen, der dann die Dampfturbine versorgt. Das Kraftwerk ist mit den beiden Gasturbinen an ca. 3000 Stunden im Jahr in Betrieb; die Dampfturbine wird dagegen nicht eingesetzt. Es ist seit 2011 nur zeitweise in Betrieb, wird aber als Teil der strategischen Reserve der belgischen Regierung weiterhin einsatzbereit gehalten. Die Kosten dafür werden mit 26 Mio. € pro Jahr angegeben. Im Juni 2016 hatte Luminus bekanntgegeben, dass das Kraftwerk aufgrund zu geringer Einsatzzeit unwirtschaftlich sei und dass es daher zum 31. Oktober 2017 stillgelegt werden soll; gleichzeitig würde aber über eine Entlohnung des Kraftwerksbetreiber für das Vorhalten einer Kapazitätsreserve verhandelt. Da die Kernkraftwerke in Belgien bis 2025 abgeschaltet werden sollen, soll auf dem Kraftwerksgelände ein zweiter GuD-Block mit einer Gesamtleistung von 870 MW errichtet werden, der bis 2025 in Betrieb gehen soll. Siehe auch Liste von Kraftwerken in Belgien Einzelnachweise
Adinkerke Churchyard Extension

Adinkerke Churchyard Extension is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Adinkerke, een deelgemeente van De Panne. De begraafplaats is een onderdeel van de Belgische militaire begraafplaats van Adinkerke en ze ligt achter de dorpskerk. De twee perken met de Commonwealth-doden zijn samen 222 m² groot en worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er worden 67 Britten herdacht waarvan er 8 afkomstig zijn uit Brits-West-Indië. Geschiedenis Het Britse XV Corps werd van juni tot november 1917 ingezet tussen de kust en Sint-Joris. De 1st Canadian Casualty Clearing Station (dit is een medische hulppost) bevond zich voor een korte periode in juni te Adinkerke. Van juli tot november 1917 bevonden de 24th en de 39th Casualty Clearing Stations zich aan de Oosthoek (een gehucht tussen Adinkerke en Veurne). De doden die hier begraven zijn waren bijna allemaal afkomstig uit deze hulpposten. De begraafplaats werd in 2008 als monument beschermd. Onderscheiden militairen koporaal Arthur Brain (King's Own Yorkshire Light Infantry) werd onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM). matroos E.C. Aslett (Royal Navy Naval Siege Guns (France)) werd onderscheiden met de Distinguished Service Medal (DSM). sergeant G.W. Peck (Royal Engineers) en kanonnier C. Smith (Royal Field Artillery) werden onderscheiden met de Military Medal (MM). Externe links (en) Informatie over de begraafplaats op de website van de CWGC. Adinkerke Churchyard Extension op wo1.be
Bethleem Farm West Cemetery

Bethleem Farm West Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Belgische gemeente Mesen. De begraafplaats ligt 1 km ten zuidoosten van het centrum van Mesen. Het terrein heeft een oppervlakte van 630 m² en is bereikbaar via een boerderijweg en een graspad van ongeveer 50 m. De begraafplaats werd ontworpen door George Goldsmith en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Vierhonderd meter noordoostelijker bevindt zich de Bethleem Farm East Cemetery. Er liggen 166 doden begraven. Geschiedenis De begraafplaats ligt vlak bij de "Betlehemhoeve" en werd aangelegd door Australische eenheden nadat deze hoeve werd veroverd door de 3de Australische divisie op 7 juni 1917 (tijdens de Tweede Slag om Mesen). Ze bleef in gebruik tot december 1917. De meeste slachtoffers waren manschappen van de 14th (Light) Division. Onder de 166 slachtoffers zijn er 24 Britten, 114 Australiërs (waarvan 1 niet geïdentificeerd kon worden) en 27 Nieuw-Zeelanders. Eén Nieuw-Zeelander wordt herdacht met een Special Memorial omdat zijn graf door artillerievuur vernietigd werd en niet meer gelokaliseerd kon worden. Er ligt ook een niet geïdentificeerde Brit uit de Tweede Wereldoorlog begraven. Deze begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Graven Onderscheiden militairen sergeant Alfred Ernest Fulcher van de New Zealand Rifle Brigade en korporaal Donald Cranston Murray van de Australian Infantry, A.I.F. werden onderscheiden met de Military Medal (MM). Alias soldaat William Joseph David Hynes diende onder het alias W. Wilson bij de Australian Infantry, A.I.F.. Externe links Bethleem Farm West Cemetery op de website van de CWGC. Bethleem Farm West Cemetery op de website van WO1.be
Bus House Cemetery

Bus House Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste- en Tweede Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Voormezele, een deelgemeente van Ieper. De begraafplaats werd ontworpen door William Cowlishaw en ligt ruim een halve kilometer ten zuidoosten van het dorpscentrum van Voormezele, langs de weg naar Sint-Elooi. Het terrein heeft een oppervlakte van 1.558 m² en wordt omsloten door een bakstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat centraal aan de noordoostelijke muur. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er worden 208 doden uit de Eerste Wereldoorlog herdacht, waarvan 12 niet geïdentificeerde. Er liggen ook 79 slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog, waarvan 9 niet geïdentificeerde. Geschiedenis De begraafplaats is genoemd naar een hoeve die de Britten Bus House noemden. Deze naam verwees naar een typische Londense bus, die troepen naar het front bracht en met een defect aan deze hoeve stilviel. De begraafplaats werd achter de hoeve aangelegd tijdens de Mijnenslag van juni 1917 en men bleef ze tot november 1917 gebruiken. Een graf daterend van januari 1915 (schutter Frank Williams) werd er tijdens de oorlog herbegraven en in april 1918 werden nog vier andere graven bijgezet. De Britse slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog sneuvelden tijdens de gevechten bij het kanaal Ieper-Komen en werden vanuit verspreide graven in 1941 naar hier overgebracht. Er bevinden zich ook twee Franse graven uit de Tweede Wereldoorlog. Er liggen nu 272 Britten, 10 Australiërs, 2 Canadezen, 1 Nieuw-Zeelander en 2 Fransen begraven. De begraafplaats werd beschermd als monument in 2009. Graven Onderscheiden militairen Eric Douglas Doyle, luitenant bij de Royal Field Artillery ; Reginald Sebastian Page-Green, onderluitenant bij de Royal Fusiliers en Charles Parker Webb, onderluitenant bij het Queen's Own (Royal West Kent Regiment) werden onderscheiden met het Military Cross (MC). sergeant Wilfred Hammond en de soldaten A. Hill en Francis Edgar Gibbs ontvingen de Military Medal (MM). Minderjarige militair Stanley Miller, schutter bij de Royal Scots Fusiliers was 17 jaar toen hij op 10 mei 1940 sneuvelde. Aliassen korporaal Hiseman Tyler diende onder het alias A.W. Hiseman bij het Queen's Own (Royal West Kent Regiment). kanonnier Arthur West Treu diende onder het alias Arthur William Black bij de Australian Field Artillery. Externe links Bus House Cemetery op de website van de CWGC. Bus House Cemetery op de website van WO1.be