NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kortrijk 1302

1302 is een museum in de Onze-Lieve-Vrouwekerk in de Belgische stad Kortrijk. Het multimediale museum behandelt de geschiedenis en symboliek rond de Guldensporenslag, de historische veldslag die uitgevochten werd op de Groeningekouter te Kortrijk op 11 juli 1302. Het fysiek museum sloot eind 2021 de deuren en werd sinds 2022 naar een permanente tentoonstelling overgebracht naar de Onze-Lieve-Vrouwekerk. Museum Sinds de jaren '90 herbergde het vroegere dormitorium van de Groeningeabdij het Museum van de Geschiedenis van de stad Kortrijk. In 2007 werden de overige vleugels ingericht door het nieuwe museum Kortrijk 1302: één dag, zeven eeuwen. Dit was een interactief en multimediaal museum voor groot en klein over de Guldensporenslag. De hoofdrolspelers in het oorlogsgeweld kwamen er tot leven en het verloop van de veldslag was te volgen op een grote maquette. Het verhaal van zeven eeuwen Kortrijkse geschiedenis werd verteld en er werd een film over traditievorming en het ontstaan van een nationaal bewustzijn vertoond. Er waren maliënkolders, zwaarden en goedendags te zien en te betasten. Ook het paardenhangertje van Gwijde van Namen werd er bewaard. In het museum vond men voorts afbeeldingen, videofragmenten, beelden, munten, helmen, wapens, wapenuitrustingen, kranten, schilderijen enz. Men kon tijdens het bezoek gebruikmaken van een audiogids. Het museum was een realisatie van de stad Kortrijk, Kortrijk 1302 en de werking Stedelijke Musea Kortrijk. Het kreeg financiële steun van de Europese Gemeenschap, de Vlaamse overheid, het Vlaams Parlement, toerisme Vlaanderen en de Provincie West-Vlaanderen. Er was ook de medewerking van Westtoer, het West-Vlaams provinciebedrijf voor Toerisme en Recreatie en van Toerisme Leiestreek. De visualisatie werd verzorgd door Barco. Naast de vaste tentoonstelling over de Guldensporenslag werden er ook regelmatig tijdelijke tentoonstellingen georganiseerd. Geschiedenis van het gebouw De twee dochters van Walter van Kortrijk erfden een leen en bouwden er het latere klooster van Groeninge, dat er drie eeuwen gevestigd bleef. In 1302 vond vlak bij het klooster de Guldensporenslag plaats. Later, in de zeventiende eeuw, vonden tal van mirakelen plaats rond het klooster. Voor de Kortrijkzanen was dit vaak hun laatste hoop en zij brachten dan ook vaak eieren of andere waren om bijvoorbeeld goed weer aan te vragen bij de zusters. Het museum was gelegen in het 17de-eeuwse onderkomen van de zusters, vlak bij de Houtmarkt en het Begijnhofpark. Dit park was vroeger de kloostertuin. De gebouwen werden in fasen gerestaureerd en er werden nieuwe elementen toegevoegd. Het geheel was klaar in 2006 en ook toerisme Kortrijk vond hier zijn onderkomen.
Sint-Jan-de-Doperkerk (Paal)

De Sint-Jan-de-Doperkerk is de parochiekerk van Paal, gelegen aan Paal-Dorp in de Belgische provincie Limburg. Reeds in 1459 werd melding gemaakt van een capelle staende tusschen Pale en Merlebergh (Meelberg). In 1513 was er sprake van een beneficie ten voordele van het altaar van Sint-Jan. Vanwege de afstand tot de moederkerk in Beringen wensten ook de inwoners van Paal om de kapel tot parochiekerk te verheffen. Dit geschiedde pas in 1716. In 1905 splitste de parochie van Tervant zich op haar beurt hiervan weer af. De bouw van de huidige kerk, waarbij het bestaande gotische kerkje werd gesloopt, begon in 1862, en in 1877 werd deze ingewijd. Architect was Herman Jaminé. Het is een neoromaanse kruisbasiliek, waarvan de ingebouwde westtoren bekroond wordt door een achtkantige spits tussen vier topgevels. De hoofdingang is versierd met een timpaan die de doop van Christus voorstelt. Het interieur bevat voornamelijk laat-19e-eeuwse kunstwerken en een orgel van Jean-Joseph Delhaye uit 1835. Het koor is begin 20e eeuw kleurig beschilderd. Enkele oudere voorwerpen omvatten een 18e-eeuws houten beeld van Maria met Kind, en een communiebank uit 1774, afkomstig uit de Abdij van Herkenrode. Externe links Onroerend erfgoed
Gentbrug

De Gentbrug is een brug in centrum van de Belgische stad Kortrijk. De brug, die vernoemd werd naar de Gentwijk en de Gentsesteenweg, overspant het Kanaal Bossuit-Kortrijk. De brug werd aangelegd in 1858-1859, vernield in oktober 1918 en herbouwd in 1929. Onder de Gentbrug bevindt zich de als monument beschermde Sluis 10 van het Kanaal Bossuit-Kortrijk, dat de Leie met de Schelde verbindt.
Sint-Jorisbrug

De Sint-Jorisbrug is een metalen krukbrug over de Leie in de stad Gent. De brug werd gebouwd in 1907, bestaat uit één overspanning en is breder dan de overspanning over de Leie. Omdat de straat schuin over de Leie loopt, zijn er aan weerskanten brede voetpaden. De brug is eigendom van de stad Gent. De huidige brug werd gebouwd in 1907 en ligt centraal tussen de vroegere Rodetorenbrug (een draaibrug) en Pasbrug (een dubbele boogbrug), ten zuiden van de huidige brug, en de vroegere Sint-Jorisbrug, ten noorden van de huidige brug, ongeveer ter hoogte van de Steendam. De drie oude bruggen werden in 1910 afgebroken. De brug werd genoemd naar de heilige Joris, waarnaar ook de Sint-Joriskaai, de Sint-Jorissluis en de in 1577 gesloopte Sint-Jorispoort werden genoemd. In de volksmond, en omwille van haar bultige vorm, wordt ook de naam Kemelbrug gebruikt. Sinds 2009 ligt er onder de brug een onderdoorgang voor fietsers. Het was de laatste schakel van een fietsveilige route die Ledeberg met Wondelgem verbindt. Sinds 2018 wordt de volledige brug vernieuwd. De bekabeling aan de zijkant werd hierbij weggenomen en onder het voetpad geplaatst. De brug zelf kreeg een iets lichter groen bij het herschilderen, wat nu het standaardkleur is in Gent bij alle bruggen, paaltjes etc.
Centre Albert

Das Centre Albert (niederländisch Albertcentrum, deutsch Albert-Zentrum) ist ein Hochhaus in der belgischen Stadt Charleroi. Das im Jahr 1966 fertiggestellte Gebäude hat eine Höhe von 82 Metern, die sich auf 25 Etagen verteilen, somit war es eines der ersten Hochhäuser der Nation die eine Höhe von 80 Metern überschritten. Es ist das höchste Gebäude der Stadt und das höchste Hochhaus der Provinz Hennegau, nur die Notre-Dame de Tournai übertrifft die Höhe des Centre Albert um genau einen Meter. Des Weiteren zählt es zu den höchsten Gebäuden in Belgien. Die Bevölkerung der Stadt stand dem Gebäude lange kritisch gegenüber, jedoch konnte es im Laufe der Zeit und nach einer grundlegenden Renovation im Jahre 2005 wieder Punkte gut machen. Weblinks
Centre Albert

Le centre Albert, également connu sous le nom de tour Baudoux, est un gratte-ciel de bureaux situé dans la ville belge de Charleroi. Avec ses 82 mètres, il est le plus haut immeuble de la ville, devant la tour Bleue (75m) et le Centre Europe (56m). Historique Le bâtiment est construit à l'endroit où se situait la maison des Corporations. Le projet initial est présenté par le promoteur Jean Baudoux. Il prévoyait une tour avec commerces et services, bureaux, appartements, une salle de conférence, bar et dancing. La tour n'abritera finalement que des bureaux. Description Rénovation Notes et références Voir aussi Bibliographie Maurice Culot et Lola Pirlet, Charleroi d'Arthur Rimbaud à Jean Nouvel : 150 ans d'imaginaire urbain, Bruxelles, Archives d'architecture moderne, 2015, 382 p. (ISBN 978-2-87143-302-6). Iwan Strauven (dir.), Judith Le Maire (dir.) et Marie-Noëlle Dailly (dir. et photogr.), 1881-2017 Charleroi métropole, Bruxelles/Paris, Mardaga et Cellule architecture de la Fédération Wallonie-Bruxelles, coll. « Guide d'architecture moderne et contemporaine » (no 4), 2017, 367 p. (ISBN 978-2-8047-0367-7). Liens externes Charleroi Découverte « TOUR ALBERT, CHARLEROI: renouvellement des murs-rideau, bardage et isolation des façades » (consulté le 26 avril 2015) Portail de Charleroi Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Albertcentrum

Het Albertcenter (Frans:Centre Albert) is een kantoorgebouw in de stad Charleroi. De toren heeft 25 verdiepingen, een hoogte van 82 meter en is daarmee het hoogste gebouw van de stad en van de hele provincie Henegouwen. De bouw eindigde in het jaar 1966. Voor veel inwoners van Charleroi is dit het lelijkste gebouw van de stad. Sinds de recente restauratie in 2015 is de kritiek op het gebouw echter sterk afgenomen.
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Ninove)

De Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaartkerk in Ninove is een van de grootste barokkerken in Vlaanderen. De kerk maakte vroeger deel uit van de norbertijner abdij van Sint-Cornelius en Sint-Cyprianus en wordt daarom ook wel de abdijkerk genoemd. Vandaag de dag doet ze dienst als parochiekerk. Vanuit de lucht gezien is de vorm van de kerk een Latijns kruis. Geschiedenis De oorspronkelijke abdijkerk werd in 1174 gewijd en was gebouwd in romaans-gotische stijl. In 1400 werd deze nog verbouwd. Tussen 1578 en 1580 werden de kerk en de abdijgebouwen ernstig beschadigd. In 1623 werden de restanten van de kerk afgebroken. In 1635 werd een voorlopige kapel gebouwd. Met de bouw van de huidige kerk werd begonnen in 1640, nadat abt Jan David in 1628 het plan voor de bouw vanuit Rome had meegebracht. Door financieringsproblemen schoten de werken echter decennialang niet op. Het was pas in 1716 dat abt Ferdinand Vander Haeghen de bouw hernam en voltooide. De kerk werd ingewijd op 27 april 1727 door de aartsbisschop van Mechelen. Nog enkele belangrijke momenten in de geschiedenis van de kerk: Het orgel werd in 1728 vervaardigd door de beroemde orgelbouwer Jean-Baptiste Forceville. Op 1 maart 1813 werd de voormalige abdijkerk in gebruik genomen als nieuwe parochiekerk. De toren die los staat van het kerkgebouw, werd pas in 1844 voltooid. In 2022 werden bij archeologische opgravingen de resten blootgelegd van het 17de-eeuwse gastenverblijf en de 12de-eeuwse romaanse kerk. Er werd ook een zegelstempel gevonden van broeder Balduinus. . In 2023 wordt de toren gerestaureerd Kenmerken De kerk werd gebouwd tijdens de Régence. De buitenzijde van het gebouw is dan ook sober en streng. Het gebouw en het meubilair werden gerealiseerd door dezelfde abt Vander Haeghen. De patroonheiligen van de abdij waren Cornelius en Cyprianus. Hun levens worden in houtsnijwerk en schilderijen uitgebeeld in tien taferelen aan de muren aan de noord- en zuidzijde van de kerk. Literatuur Jaak Peersman, Norbertijnenabdij Ninove, Erfgoedsprokkels, 2017 Herman Janssens (red.), De premonstratenzer Abdijkerk van Ninove. Barokke pracht in luister hersteld, Averbode, 2016. Jaak Peersman, De abdijkerk te Ninove. Een verhaal van norbertijnen, bedevaarders en parochianen, 2000. Georges vande Winkel, De premonstratenzerabdij van Ninove (1137 - 1796), 1985. Externe links OLV-Hemelvaart parochie Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Ninove) in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
Golf de Rigenée

Le Golf Club de Rigenée, situé à Villers-La-Ville est un parcours de golf, qui fut fondé par Caroline et Emmanuel Descampe en 1982. Rigenée compte parmi les plus anciens parcours du Brabant Wallon. Il a été dessiné par le célèbre dessinateur-concepteur de terrains de golf belge Paul Rolin sur des terres « magiques » qui, sauf en de cas de force majeure, autorisent le jeu durant toute l'année sur greens d'été ! Très ouvert et assez peu arboré, c'est un parcours délicat, réaménagé au fil des années par Christophe Descampe, fils du fondateur et actuel Président du Club. Club à l’ambiance très sportive, Rigenée est traditionnellement parmi les plus brillants dans les championnats Interclubs et accueille de nombreuses compétitions nationales. Depuis 2012, Rigenée est en outre le premier « Plane Truth Performance Center » implanté en Europe Il reçut la note de 14/20 dans l'edition 2008/2009 du Peugeot Golf Guide. Voir aussi Articles connexes Golf Terrain de golf Liste des golfs belges par région Florence Descampe Lien externe Site officiel Notes et références Portail du golf Portail du Brabant wallon
Machsike Hadass

Il Machsike Hadass è una comunità caritatevole ebraica di Anversa. Il nome deriva dall'ebraico (מחזיקי הדת) e significa "Mantenere il comandamento" o anche "Rispettare la fede". In ebraico standard è pronunciato come machsikee hadat. La sinagoga principale di questa comunità israeliano-chassidica fu costruita nel 1913-14 in uno stile eclettico con un carattere esotico basato su un progetto di J. Hofman. La sinagoga si trova in Oostenstraat 43 e Chaim Kreiswirth è il rabbino capo. La Sinagoga: struttura architettonica La sinagoga Machsiké Hadass è un complesso rettangolare costituito da due sinagoghe, una casa del custode e sale per banchetti. La sinagoga principale ha un accesso centrale per gli uomini e due ingressi separati per le donne. L'edificio è stato gravemente danneggiato due volte nella sua storia. La prima volta durante la seconda guerra mondiale in cui fu colpito il piano superiore e una seconda volta durante un incendio nell'edificio anteriore il 6 aprile 1963. Successivamente, l'edificio fu ampliato e fu allestito un luogo per le feste. L'interno della sinagoga ha stucchi e pareti dipinte e si compone di due piani. Il piano terra è occupato dagli uomini e l'area femminile si trova al piano superiore. Questa è decorata con colonne di marmo e finto marmo, capitelli con palmette dorate e dipinti con immagini simboliche dei dodici mesi e delle dodici tribù di Israele. Infine, il soffitto ha un dipinto simbolico e una volta a mezza cupola, accessibile tramite gradini di marmo. Uso e servizi La sinagoga, che ha avuto origine nella sua forma attuale il 4 marzo 1870, è responsabile del servizio religioso verso i suoi membri. Ciò significa, tra le altre cose, che offre macellazioni rituali per carne e pollame kosher, mikveh (bagni rituali) e organizza la Brit milà (circoncisione rituale). Organizza anche l'istruzione primaria nelle scuole Jesode Hatora e Beth Jacov e l'istruzione secondaria nella scuola Jeshiva Tal Toire. Tutte le comunità Chassidiche sono affiliate, tranne Chassidut Belz e Chassidut Pshevorsk. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Machsike Hadass Collegamenti esterni (NL) Sito della Sinagoga principale, su membres.multimania.fr. URL consultato l'8 marzo 2020 (archiviato dall'url originale il 17 gennaio 2011). (NL) Hoofdsynagoge van de Israelisch Orthodoxe Gemeente Machsiké Hadass, su inventaris.onroerenderfgoed.be.
Machsike Hadass

De Machsike Hadass is een charedische joodse gemeenschap in Antwerpen. De benaming komt uit het Hebreeuws (מחזיקי הדת) en betekent "Vasthouders van het Gebod" of ook "Handhavers van het Geloof". In standaard Hebreeuws wordt dit uitgesproken als machsikee hadat. De hoofdsynagoge van deze Israëlitisch-chassidische gemeenschap werd in 1913-14 opgetrokken in eclectische stijl met exotisch karakter naar een ontwerp van J. Hofman. De synagoge is gevestigd in de Oostenstraat 43. Chaim Kreiswirth was er van 1953 tot zijn dood in 2001 de opperrabbijn. Architecturale opbouw De Machsiké Hadasssynagoge is een rechthoekig complex bestaande uit twee synagoges, een conciërgewoning en feestzalen. De hoofdsynagoge heeft een centrale toegang voor mannen en hiervan gescheiden twee ingangen voor vrouwen. Het gebouw werd in zijn geschiedenis tweemaal ernstig beschadigd. De eerste maal tijdens de Tweede Wereldoorlog waarbij de bovenverdieping getroffen werd en een tweede maal tijdens een brand aan het voorgebouw op 6 april 1963. Naar aanleiding hiervan werd de voorbouw uitgebreid en een feesthut ingericht. Het interieur van de synagoge is voorzien van bepleisterde en beschilderde muren en bestaat uit twee verdiepingen. De benedenverdieping wordt genuttigd door de mannen en de vrouwengalerij bevindt zich op de bovenverdieping. Deze is versierd met marmeren en imitatiemarmeren pijlers, kapitelen met vergulde palmetten en beschilderd met symbolische afbeeldingen van de twaalf maanden en de twaalf stammen van Israël. Het plafond ten slotte heeft een symbolische beschildering en een half koepelgewelf, bereikbaar via marmeren treden. Gebruiken en voorzieningen De gemeente, die in haar huidige vorm is ontstaan op 4 maart 1870, staat in voor de religieuze dienstverlening aan haar leden. Dit houdt o.a. in dat ze rituele slachthuizen voorzien voor koosjer vlees en gevogelte, mikveh (rituele badhuizen) inrichten en het Briet mila (rituele besnijdenis) organiseren. Ook organiseert ze lager onderwijs in de Jesode-Hatora en Beth Jacov-scholen en secundair onderwijs in de Jeshiva Tal Toire-school. Alle chassidische gemeenschappen zijn aangesloten, behalve de Chassidé Belz en Chassidé Pshevorsk. Externe link Website van de hoofdsynagoge
Monument au génocide arménien d'Ixelles

Le Monument au génocide arménien d'Ixelles est un monument de type khatchkar commémorant le génocide arménien et situé à Ixelles (Belgique). Historique du monument En 1995, un monument dédié aux victimes arméniennes du génocide de 1915 est dressé à l'initiative du Comité des Arméniens de Belgique sur la base des plans de l'architecte Isabelle Jakhian. Il est inauguré en 1997 dans le centre du square Henri Michaux, face à l’entrée principale du parc Tenbosch. C’est le premier monument consacré au génocide arménien en Belgique dans Bruxelles-Capitale. On trouve dans le même quartier l'église apostolique arménienne Sainte-Marie-Madeleine, près du parc Tenbosch. Description du monument Le monument consiste en une stèle de tuf rouge posée sur un socle de pierre bleue qui supporte une dédicace dans les deux langues régionales, et sur la face latérale gauche sont inscrites des mentions en langue arménienne. La stèle reprend des motifs traditionnels religieux (telle que la version contemporaine du Khatchkar), notamment la croix et l’église, ainsi que des motifs profanes tels que le soleil et la grappe de raisin. Galerie Références Voir aussi Articles connexes Génocide arménien Liste de mémoriaux du génocide arménien Liste de lieux se référant à l'Arménie Portail de la Belgique Portail de l’Arménie
La Belle Alliance Cemetery

La Belle Alliance Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission burial ground for the dead of the First World War located near Ypres (Ieper) in Belgium on the Western Front. The cemetery grounds were assigned to the United Kingdom in perpetuity by King Albert I of Belgium in recognition of the sacrifices made by the British Empire in the defence and liberation of Belgium during the war. Foundation The cemetery, named after a nearby farmhouse, was established by the 10th and 11th King's Royal Rifle Corps in February 1916. It was used until March, then opened again in July 1917. It closed in August of that year. The cemetery was designed by J R Truelove. References External links Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. La Belle Alliance Cemetery at Find a Grave
La Belle Alliance Cemetery

La Belle Alliance Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen op het grondgebied van het Belgische dorp Boezinge, een deelgemeente van Ieper. De begraafplaats ligt in een veld, 3,5 km ten zuidoosten van het dorpscentrum van Boezinge en is bereikbaar via een 50 m lang pad. Ze werd ontworpen door John Truelove. Het terrein heeft een onregelmatig grondplan met een oppervlakte van 350 m² en is omgeven door een bakstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat centraal opgesteld. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 60 doden, waaronder 10 niet geïdentificeerde, begraven. Geschiedenis La Belle Alliance Cemetery werd aangelegd nabij de gelijknamige hoeve, die als medische hulppost was ingericht en die na de oorlog niet meer werd heropgebouwd. De eerste gesneuvelden werden in februari en maart 1916 begraven door het 10de en 11de bataljon van het King's Royal Rifle Corps. In juli en augustus 1917, tijdens de Derde Slag om Ieper, werd de begraafplaats opnieuw gebruikt. Er worden 60 Britten herdacht waarvan er 10 niet geïdentificeerd zijn. Eén grafsteen (rij D) vermeldt dat er "several soldiers" liggen van het South Staffordshire Regiment. Volgens het CWGC-register (dat zich in het vlakbijgelegen Divisional Collecting Post Cemetery and Extension bevindt) gaat het om acht gesneuvelden. Onderscheiden militair W. Fowkes, korporaal bij Sherwood Foresters (Notts and Derby Regiment) ontving de Military Medal (MM). In 2009 werd de begraafplaats beschermd als monument. Externe links La Belle Alliance Cemetery op de website van de CWGC. La Belle Alliance Cemetery op de website van WO1.be
Château de Fenffe

Le château de Fenffe est un château situé en Wallonie à Fenffe, dans la commune de Houyet. Description Le château dans sa disposition actuelle date de la fin du XVIe siècle et ressemble dans son apparence à un château-ferme. Le château dispose d’un jardin et d’une terrasse qui donne sur un plan d‘eau. Le parc renferme de nombreux chênes anciens. On peut également y trouver une chapelle datant de 1717. Entre le château et la route, il existe une bâtisse basse et flanquée de deux tours, dont une sert de pigeonnier. Historique Avec le hameau de Hérock, Fenffe formait une seigneurie dont le château était le siège. En 1317, il était occupé par la famille de Finfe. Au milieu du XIVe siècle, à la suite d’un mariage, le château passe aux mains de la famille De Waha. Le 3 février 1580, le domaine est racheté par Lambertine de Croÿ, comtesse de Berlaymont et dame de Hierges, qui le cède ensuite à Charles de Poitiers, un noble de la région de Liège. Le 26 juin 1643, il devient la propriété de Jacques de Rouvroy. Au XVIIIe siècle, c’est François-Joseph, gouverneur du comté de Namur, qui en fait l’acquisition. Le 12 juin 1784, il le revend à Théodore Delvaux, qui officie comme médecin à Rochefort. Depuis, ses descendants portent le nom de Delvaux de Fenffe. Ils restent propriétaires du domaine jusqu’en 1891, lorsqu’ils le revendent au roi Léopold II de Belgique, qui annexe Fenffe au domaine royal d'Ardenne. En 1903, le château, ainsi que les autres propriétés du roi, est cédé à la Donation Royale. Délaissé par la famille royale puis complètement abandonné et laissé en ruine depuis la Deuxième Guerre mondiale, il subit les dégâts d’un incendie en 1966. Après d’importants travaux de restauration en 1967 et 1968, le château devient la résidence secondaire des princes de Liège, le prince Albert et la princesse Paola. Lorsque Albert II monte sur le trône, en 1993, le couple royal déménage à Ciergnon et laisse Fenffe à la disposition de leurs enfants. Le château, trop coûteux à entretenir, est désormais en location. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Kasteel van Fenffe » (voir la liste des auteurs). Articles connexes Liste des châteaux belges par région Liens externes Portail des châteaux Portail de la province de Namur