NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Atrechtcollege

Het Atrechtcollege (Frans: Collège d'Arras) is een bouwwerk van de KU Leuven aan de Naamsestraat te Leuven. Het college werd in 1508 gesticht door Nicolaus Ruterius, die zes jaar eerder, in 1502, tot bisschop van Atrecht werd gewijd. Ruterius uit Luxemburg had aanzien en macht aan het Bourgondische hof, en zou nog meerdere hoge kerkelijke functies bekleden. In Leuven was hij proost van het kapittel van de Sint-Pieterskerk en kanselier van de universiteit. Eind 15e, begin 16e eeuw begonnen theologieprofessor Jan Standonck, priester Johannes Robbijns en theologiehoogleraar Adrianus Florenszoon Boeyens allen met een college, waar studenten konden opgelegd worden tot gedegen onderrichte priesters. Ruterius zag in zijn college plaats voor dertien arme Artesstudenten, waarbij hij op basis van eigen afkomst en belangen ruimte had voor kandidaten uit Atrecht, Haarlem, Kamerijk, Luxemburg en Leuven. Het college werd, ook met de erfenis van Ruterius, tot in de 17e eeuw verder uitgebouwd. Er volgden nog meerdere legaten en schenkingen van sympathisanten en college-presidenten, waarmee het Atrechtcollege een van de rijkere colleges van de Leuvense universiteit werd. Doorheen de eeuwen verbleven er niet enkel Artesstudenten, maar ook studenten theologie en recht. Nadat de universiteit in 1797 door de Franse bezetters werd gesloten, werd het college verkocht in eerste rang aan een wijnhandelaar. Pas in 1921 kwam het terug naar de universiteit, waarbij het college werd ingericht voor meisjesstudenten. De uitbating werd toevertrouwd aan de Congregatie van de Dochters van Maria van Paridaens. Uit die tijd dateert het verhaal dat vasthangt aan de 18e-eeuwse sophora japonica op de eerste binnenplaats. Afhankelijk van de versie van het verhaal is deze Japanse honingboom in het Leuvense gekend als de "boom van 't groot verdriet" ofwel omdat hier de meisjesstudenten na de avondsluiting treurden om hun liefde waarvan ze voor de dag afscheid hadden moeten nemen, ofwel omdat hier de jongensstudenten met een vurige kus afscheid namen van de meisjesstudenten die geen jongens mee naar binnen mochten nemen. De meisjespedagogie werd in 1977 gesloten, en in 1979 werd het gebouw door andere diensten van de universiteit in gebruik genomen. Tegenwoordig zijn in het Atrechtcollege het International Office van de KU Leuven, het Centrum Agrarische Geschiedenis en Interfacultair Centrum Agrarische Geschiedenis (KU Leuven) en het Ferdinand Verbiest Instituut (KU Leuven) gevestigd.
Brasserie Gengoulf

La Brasserie Gengoulf est une brasserie artisanale belge située à Villers-devant-Orval dans la commune de Florenville au sud-ouest de la province de Luxembourg et à proximité immédiate de la frontière franco-belge. Histoire Quatre amis (Vincent Habran, Marc Hisette, André Odwa et Olivier Tarnus) décident de créer en 2011 une bière avec une amertume limitée qui plairait à la gent féminine. En 2013, la brasserie Gengoulf voit le jour sous la forme d'une société coopérative à responsabilité limitée (SCRL). Parmi les quatre fondateurs, on trouve Vincent Habran, un laborantin de la brasserie de l’abbaye d’Orval toute proche qui s’occupait de la brasserie Gengoulf à temps plein jusqu'en 2019. La production augmentant chaque année, la brasserie inaugure en 2016 de nouvelles installations d'une capacité maximale de production de 300 hl par mois. Situation Cette brasserie est située à Villers-devant-Orval en Gaume rue des Hawys, en rive droite de la Marche, une rivière faisant office de frontière entre la Belgique et la France. Elle se trouve à environ 2 km au sud la brasserie d'Orval connue par sa bière trappiste. Origine du nom Gengoulf appelé aussi Gangolf d'Avallon était un noble français né à Varennes-sur-Amance près de Langres en 702. Il était très pieux et honnête. Il se maria avec Ganéa, une jeune femme volage et libertine. Il finit par se retirer dans un ermitage près d'Avallon où il mena une vie d'austérité avant de se faire tuer par un des amants de son épouse en 760. Devenu saint, il est entre autres le patron des maris cocus. Il est aussi le saint-patron de la paroisse de Villers-devant-Orval. Sa statue se trouve dans une niche aménagée au-dessus d'un lavoir à proximité de l'église qui lui est dédiée. La figure originale stylisée de cette statue se retrouve sur les étiquettes de la bière. Bières Les bières originales de la brasserie sont reprises comme Belgian Beer of Wallonia, protection accordée par l'Agence wallonne pour la promotion d'une agriculture de qualité (APAQ-W). Les deux bières principales produites par cette brasserie sont la Gengoulf, une bière blonde spéciale légèrement ambrée de fermentation haute titrant 6,1 % en volume d'alcool et la Gengoulf aux Cèpes, une bière blonde de fermentation haute titrant 7,5 % en volume d'alcool produite depuis 2014. Notes et références Articles connexes Orval (bière) Brasserie de Rulles Brasserie Sainte-Hélène Liste des brasseries belges Liste des bières belges Liens externes Site officiel Portail de la bière Portail des entreprises Portail de la province de Luxembourg
Moulin Gustot

Le moulin Gustot est un moulin à vent classé situé à Opprebais, section de la commune belge d'Incourt en Brabant wallon. Localisation Visible de loin, le moulin se dresse sur le plateau le long de la rue du moulin, à l'extrémité ouest du village d'Opprebais dont il signale l'accès. Description Le moulin à vent est composée d'un volume tronconique en briques blanchies, qui conserve une partie du mécanisme . D'une hauteur de 13 m, il est du type à calotte tournante. Historique Le moulin Gustot est le seul survivant des quatre moulins que comptait le village d'Opprebais au XIXe siècle, à savoir deux moulins à eau (le moulin seigneurial et le moulin Charlet) et deux moulins à vent (le moulin Gustot et le moulin Gerondalle). Le moulin initial fut élevé en 1826 par un certain Rosy : il fut construit en bois sur un socle octogonal fait de briques. Il fut ensuite reconstruit entièrement en briques par des meuniers, les frères Gustot, sur base d'une autorisation reçue le 11 avril 1850. Resté en activité jusqu'en 1927, il connut ensuite le déclin et de nombreuses dégradations. Alors qu'il ne subsistait plus qu'une partie de la tour, le moulin fut racheté en 1960 et le nouveau propriétaire procéda à sa restauration complète : la calotte pivotante et les ailes ont été restituées lors de cette restauration qui eut lieu en 1961-1962. Le moulin Gustot et le site qu'il occupe sont rachetés en 1991 par la commune d'Incourt : le moulin subit une nouvelle restauration en 1995-1998 dans le cadre d'une opération de développement rural. Au début du mois de janvier 2012, le moulin est amputé d'une de ses ailes par une tempête. La calotte est également abîmée ainsi que certaines pièces du mécanisme. Il faudra 15 mois avant que le moulin ne retrouve de nouvelles ailes en acier galvanisé venues de Hollande. Le 4 février 2014, le moulin Gustot fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques de Wallonie sous la référence 25043-CLT-0007-01. Folklore Ce site d'un grand intérêt paysager accueille au mois de juin la fête du pain, chaque année depuis 2002, avec une interruption due à la restauration qui a suivi l'accident de 2012 . Articles connexes Incourt Opprebais Références Portail du Brabant wallon Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des énergies renouvelables
Begraafplaats van Wenduine

De Begraafplaats van Wenduine is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Wenduine, een deelgemeente van De Haan. De begraafplaats ligt langs de Lenebrugstraat, op ruim 1 km ten zuidoosten van het vroegere gemeentehuis. Aan de voorzijde is de begraafplaats afgesloten door een bakstenen muur en een boogvormige poort met dubbel hek. De andere zijden worden begrensd door een haag. Rechts voorbij de ingang staat een herdenkingsmonument voor drie dorpsgenoten die overleden in Duitse concentratiekampen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Oorlogsgraven Belgische oorlogsgraven Achteraan op de begraafplaats, naast en rond een calvarie kruis liggen in een drietal perken de graven van 83 oud-strijders uit de beide wereldoorlogen. Britse oorlogsgraven Aan de zuidelijke rand van de begraafplaats ligt een perk met 17 Britse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog. Daarvan konden slechts 5 geïdentificeerd worden. Vier van hen zijn bemanningsleden van vliegtuigen die werden neergeschoten tijdens missies boven land of zee. Het zijn de Brit Kenneth William Porter, de Canadees Ralph Edward Parrack en de Australiërs Edwin Alfred Sims en Kevin Harrold Walsh. Onder de niet geïdentificeerde doden zijn er nog 2 bemanningsleden van vliegtuigen. Het vijfde slachtoffer is de Britse onderluitenant Frank Kenneth Inch, die sneuvelde tijdens de strijd tegen het oprukkende Duitse leger om de terugtrekking van het Britse Expeditieleger naar Duinkerke veilig te stellen. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd onder Wenduine Communal Cemetery.
Begraafplaats van Handzame

De Begraafplaats van Handzame is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Handzame, een deelgemeente van Kortemark. De begraafplaats ligt langs de Edewallestraat, op 350 m ten noorden van het centrum (Sint-Adrianuskerk). De begraafplaats heeft een rechthoekig vorm met een uitbreiding aan de oostelijke kant. Ze is door een pad verdeeld in twee delen en is omgeven door een haag. De toegang bestaat uit twee bakstenen zuilen met een dubbel hek. Britse oorlogsgraven Aan de noordelijk rand van de begraafplaats ligt een perk met 6 Britse bemanningsleden van een Vickers Wellington bommenwerper die op 26 augustus 1941 werd neergeschoten. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd onder Handzame Communal Cemetery.
Heilige Kruisvindingskerk (Achel)

De Heilige Kruisvindingskerk is de parochiekerk van Rodenrijt (ofwel: Achel-Statie), in de Belgische provincie Limburg. Ze bevindt zich aan de Sint-Odilialaan. Geschiedenis Nadat bij het Station Achel een nederzetting was ontstaan, werd de behoefte aan een eigen kerk gevoeld, daar Achel een tweetal kilometer zuidelijker was gelegen. Op 29 oktober 1950 werd een noodkerk ingezegend in de voormalige quarantainestallen. Op 23 september 1962 werd de eerste steen voor een nieuwe kerk gelegd, en deze steen was afkomstig van een afgebroken machineloods, die op het stationsterrein had gestaan. De kerk werd ontworpen door G. Daniëls. Op 24 augustus 1963 werd ze ingewijd. Ze werd bediend door de Kruisheren van Maaseik, die een voorkeur had voor genoemde Maaseikse architect. Gebouw Het betreft een rechthoekige zaalkerk, uitgevoerd in baksteen en beton in modernistische stijl, met een afhellend dak. Dezelfde materialen werden gebruikt voor de vrijstaande westtoren, die vier geledingen omvat. Het hoofdaltaar in witte steen werd ontworpen door Harry vanden Thillart. De glas-in-loodramen werden vervaardigd door Daan Wildschut. Het huidige orgel stamt uit 1998.
Château de Baudries

L’histoire de ce château remonte au Moyen Âge. Il appartenait à plusieurs familles éminentes, dont : Sloeve de Loof, Tollins van Aalst van Poppenrode, Van Lier van Immerseel et De Spangen. Par mariage, le domaine est entré dans les mains de la famille de Marchant et d'Ansembourg. Sous ce couple Ansembourg-Spangen au cours du dernier quart du XIXe siècle, le château a reçu son aspect néoclassique actuel. L’intérieur a été agrémenté avec des éléments rococo réutilisés, et des chinoiseries d’ailleurs, aussi avec des éléments Néo-Louis XV et XVI. Le parc a été réaménagé par le célèbre architecte et paysagiste Henri Duchêne (1841-1902). Le domaine devient par la suite la propriété du comte Louis de Lichtervelde (1889-1959), qui le lègue à sa fille la comtesse Geneviève de Lichtervelde (1921-2011) et son mari Philippe Piers de Raveschoot (1913-1999). Le château et le parc ne sont pas protégés en tant que monument et sont rarement ouverts aux visiteurs. Littérature Jeanette Arys, 'Getuigenis van de gebeurtenissen', dagboek, parochiearchief van Dikkelvenne, 1818, p 3. Michel Mary, ‘Le comte Gontran de Lichtervelde : une vie au service d'idéaux’, in Annales du Cercle royal d'histoire et d'archéologie du canton de Soignies, XXXVIII, 2006, pp. 54-80. Paul de Pessemier 's Gravendries, ‘De negen gedenkwaardige jaren van barones Marie Justine de Spangen d’Uyternesse op het domein Baudries in Dikkelvenne’ in Le Bulletin de l'Association de la noblesse du royaume de Belgique, Bruxelles, N° 307, (juli 2021), pp. 69-83. Articles connexes Liste des châteaux belges par région Het kasteel op de inventaris van het Onroerend erfgoed Gravin de Lichtervelde Portail des châteaux Portail de la Flandre-Orientale
Kasteel Baudries

Het kasteel Baudries ook wel kasteel van of Dikkelvenne genaamd, ligt in de gemeente Gavere, Kerkstraat 5-7. De geschiedenis van dit kasteel gaat terug tot de middeleeuwen. Het behoorde toe aan verschillende vooraanstaande families, onder meer: Sloeve de Loof, Tollins van Aalst van Poppenrode, Van Lier van Immerseel en De Spangen. Door huwelijk kwam het domein in handen van de familie Marchant d'Ansembourg. Onder het echtpaar Ansembourg-Spangen kreeg het kasteel tijdens het laatste kwart van de 19e eeuw het huidige neoclassicistisch uitzicht. Het interieur werd opgesmukt met hergebruikte rococobestanddelen en chinoiserieën van elders, en met neo-Louis XV en -XVI-elementen. Het park werd door de befaamde Franse tuinarchitect Henri Duchêne (1841-1902) heraangelegd. Nadien werd het eigendom van graaf Louis de Lichtervelde (1889-1959), die het naliet aan zijn dochter gravin Geneviève de Lichtervelde (1921-2011) en haar echtgenoot jonkheer Philippe Piers de Raveschoot (1913-1999). Kasteel en bijhorend park zijn niet beschermd als monument en zijn zelden open voor bezoek. Literatuur Jeanette Arys, 'Getuigenis van de gebeurtenissen', dagboek, parochiearchief van Dikkelvenne, 1818, p 3. Michel Mary, ‘Le comte Gontran de Lichtervelde : une vie au service d'idéaux’, in Annales du Cercle royal d'histoire et d'archéologie du canton de Soignies, XXXVIII, 2006, pp. 54-80. Paul de Pessemier 's Gravendries, Voorouders en verwanten van gravin Marie-Thérèse de Spangen d’Uyternesse, Gavere, 2021, 402 pp. Paul de Pessemier 's Gravendries, ‘De negen gedenkwaardige jaren van barones Marie Justine de Spangen d’Uyternesse op het domein Baudries in Dikkelvenne’ in Bulletin van de Vereniging van de Adel van het Koninkrijk België, Brussel, N° 307, (juli 2021), pp. 69-83. Paul de Pessemier 's Gravendries, 'De gebeurtenissen rondom het kasteeldomein Baudries onder het echtpaar Ansembourg-Spangen’ in Bulletin van de Vereniging van de Adel van het Koninkrijk België, Brussel, N° 309, (januari 2022), pp. 45-57. Paul de Pessemier 's Gravendries, 'Graaf Louis de Lichtervelde, schrijver, historicus, politiek raadgever en 22e kasteelheer van Baudries’ in Bulletin van de Vereniging van de Adel van het Koninkrijk België, Brussel, N° 311, (juli 2022), pp. 67-86. Paul de Pessemier 's Gravendries, - ‘Geneviève de Lichtervelde en Philippe Piers de Raveschoot. De laatste erfhouders van het domein en kasteel Baudries’ in Bulletin van de Vereniging van de Adel van het Koninkrijk België, Brussel, N° 312, (oktober 2022), pp. 26-43. Externe links Het kasteel op de inventaris van het Onroerend erfgoed Gravin de Lichtervelde Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Oost-Vlaanderen
Munkbosbeekvallei

De Munkbosbeekvallei of vallei van de Munkbosbeek is een natuurreservaat in de uitlopers van de Vlaamse Ardennen in Zuid-Oost-Vlaanderen (België). Het natuurgebied ligt op het grondgebied van de gemeentes Zottegem, Zwalm en Gavere. Het natuurgebied werd opgericht in 1993 en de verspreide percelen worden beheerd door de natuurvereniging Natuurpunt afdeling Zwalmvallei. De straten Munkbosstraat (Zottegem), Munckbos (Oosterzele), Munkbosstraat (Zwalm) en Munkbosstraat (Gavere) werden naar het bos en de beek genoemd. Landschap Het natuurgebied ligt in de vallei van de Munkbosbeek (of Stampkotbeek), die door door het licht heuvelende landschap kronkelt tussen de dorpen Velzeke-Ruddershove (de bron ligt in de omgeving van de Munkboshoeven en het Spiegeldriesbos of 'Munkbos'), Dikkele en Beerlegem. De beek wordt omgeven door akkers, bosjes en grasland. In het gebied komen meerdere hakhoutstoven voor. In 1999 plantte Natuurpunt langs de beek aan de Munkbosstraat (Zwalm) en Bochoute (Zottegem) een bos aan van es, zwarte els en zomereik. De beek stroomt ook door het bos van Kasteel Ten Bieze en mondt uit in de Schelde aan de brug tussen Nederzwalm en Zingem. Fauna en Flora Fauna Het natuurgebied verschaft onderdak aan allerlei diersoorten. Zoogdieren rode eekhoorn Vogels grote gele kwikstaart, steenuil, buizerd, wielewaal fazant. Flora Men treft er populieren, haagbeuk, Op de graslanden van de Munkbosbeekvallei bloeit paarse schubwortel en echte koekoeksbloem. Natuurbeleving De Munkbosbeekvallei is vrij toegankelijk op de wandelpaden die het natuurgebied doorkruisen. Twee bewegwijzerde routes (blauw 5,9 km en rood 6,3 km) slingeren door het gebied. Afbeeldingen Externe links Natuurpunt Munkbosbeekvallei Erfgoed Vlaanderen Munkbosbeekvallei
Karl av Lothringens palats

Karl av Lothringens palats, på franska Palais de Charles de Lorraine, är ett palats i Belgien. Det ligger vid Place Royale i Bryssel och fungerar nu som museum. Byggnaden uppfördes som residens åt Österrikiska Nederländernas ståthållare Karl Alexander av Lothringen 1757 och fick sitt namn efter honom. Sedan Coudenbergpalatset brunnit ned år 1731 hade Österrikes ståthållare i Bryssel residerat i Nassaupalatset, som de hyrde från familjen Oranien. Sedan österrikiska tronföljdskriget avslutats 1748 och Karl Alexander av Lothringen permanent installerats som ståthållare, beslöt han att låta uppföra ett nytt, permanent residens för Österrikes ståthållare. Han lät år 1756 köpa Nassaupalatset, en gammal medeltida byggnad i gotisk stil, och riva det för att uppföra ett palats i den då moderna rokokostilen. Karl Alexander av Lothringen avled 1780, och 1782−84 uppfördes slottet i Laekens slott för hans efterträdare. Karl av Lothringens palats köptes av staden Bryssel 1803 som gjorde om det till ett museum. År 1837 inlogerades även Kungliga Biblioteket i byggnaden. Tre fjärdedelar av palatset revs år 1960. Källor (engelska) Karl av Lothringens palats (Kungliga Biblioteket i Belgien) Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från franskspråkiga Wikipedia, tidigare version.
Waterburcht (Millen)

De Waterburcht is een kasteel in de Belgische plaats Millen (provincie Limburg), gelegen aan de Kattestraat. Geschiedenis De Waterburcht was het centrum van de heerlijkheid Millen of Milina, die een leen was van het Graafschap Loon. Ze werd voor het eerst vermeld in 1143. De oudst bekende heer was Walter van Millen (Walterus de Milne), die seneschalk was van Lodewijk II van Loon. Achtereenvolgens was de heerlijkheid eigendom van de families de Melin, Proest (1369), van Guygoven (1456), van Berloz (1479), van Houthem (1531), de Fléron (1625) en d’Hemricourt (1741). Het kasteel werd voor het eerst vermeld in 1365. Een woontoren of torenburcht, vermoedelijk 12e-eeuws, werd in de 14de eeuw omgevormd tot waterburcht. De oudere donjon werd uitgebouwd die tot een vierkante waterburcht met een poorttoren en twee zijtorens. In de eerste helft van de 17de eeuw werd de tot ruïne vervallen burcht omgebouwd tot een kasteel. Het werd een comfortabele edelmanswoning zonder militaire betekenis. Vanaf de 18e eeuw werd het kasteel niet meer permanent bewoond en raakte het in verval. In 1811 werd het gekocht door baron de Blisia, waarna een groot deel ervan gesloopt werd, waaronder de donjon en de toren aan de zuidwestkant. Slechts de oost- en westvleugel bleven bestaan en deze fungeerden sindsdien als boerderij. In 1972 werden de overblijfselen van het kasteel aangekocht door de gemeente en gerestaureerd. De 14e-eeuwse linkertoren uit mergelsteen heeft een gotisch gewelf. Ze maakt deel uit van de oostvleugel, waarvan de ouderdom mogelijk tot de 12e eeuw teruggaat. Heden Tegenwoordig is in de burcht een museum gevestigd, waarin het leven van de adel in de 16e en 17e eeuw wordt verbeeld. Ook is het een centrum van een aantal fietsroutes in de wijde omgeving die het versterkte verleden van de euregio tot thema hebben. In het gebouw is ook een toeristisch eetcafé en de waterburcht is vrij toegankelijk. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Limburg (België) Galerij Externe links Waterburcht Millen Waterburcht (Millen) in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
Hof van Cleve

Hof van Cleve is a restaurant based in Kruisem, Belgium. The chef is Peter Goossens. The restaurant has had three stars in the Michelin Guide since 2005. History Hof van Cleve was started as a simple restaurant in Flanders in the 80s. The owner sold it to Peter Goossens in 1987 with the agreement about no gastronomic menus for 5 years. The gastronomic restaurant was opened in 1992. The name comes from the family who lived at that place until 1968, the Yard (hof) of the Cleve family. It was awarded the Culinary Award of The Most Delicious Table in the Country 2 years later. It was also awarded for the Best Winelist and Best Champagne List (1994). In 1994, the restaurant received its first Michelin star. In 1998, Hof van Cleve got its second star and in 2005 its third Michelin star. The restaurant has been the only gastronomy place with three Michelin stars in Belgium until 2021. In 2003, Stijn Van der Beken from Hof van Cleve was recognised as the “Best Sommelier of Belgium 2004”. Since 2004, the restaurant has also received a score of 19.5 on 20 according to GaultMillau. In 2007–2008, the Hof van Cleve menus were served in brasserie-style in the Museum brasserie and Museum café situated in Brussels. In 2012, the restaurant's sommelier Pieter Verheyde was recognised as the “Best Sommelier of Belgium 2012”. In 2016, Mathieu Vanneste from Hof van Cleve was honored with the same award. In 2020, the restaurant was closed due to the COVID-19 pandemic during the first (March — June 2020) and second (October 2020 — June 2021) lockdown. In 2020, the restaurant's sommelier Tom Ieven who started in Hof van Cleve in January 2019 was recognised as the “Best Sommelier of the Year 2021” by Gault&Millau. Management Peter Goossens is the chef of Hof van Cleve. He owns the restaurant together with his wife Lieve. Awards In 2021, Hof van Cleve was honoured with the Best of Award of Excellence 2021 by Wine Spectator. In 2020, it was recognised as Belgium's Best Restaurant with World Culinary Awards. In 2019, it was listed among the Top 20 Best Restaurants in the World in the French magazine Le Chef. Hof van Cleve also was included in the Top 30 Best Restaurants in the World in 2016 and Top 25 Best Restaurants in the World in 2015 by Le Chef. In 2018 it was also listed as the only Belgian restaurant in Top 100 Best Restaurants in the World 2018 (No.36) by French magazine Le Chef. In 2017, the restaurant received the Prix Cristal 2017 from Club Royal des Gastronomes de Belgique. Since 2016 Hof van Cleve has taken the first position among the Top 60 “Best Restaurant of the World” with 94\100 points by WBP Stars. In 2014, it became the Third Best Restaurant in the World by FOUR Magazine. Since 2012, Hof van Cleve has been the sole Belgian restaurant in the Elite Traveler's Top 100 Restaurants in the World. It was voted 17th (2010) and 15th (2011) best in the world by Restaurant magazine's top 50 and has three stars in the Michelin Guide. Since 2006, Hof van Cleve has been recognised as one of the World's 50 Best Restaurants. External links Official website References