NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Clèves-Ravensteinhuis

Het De Clèves-Ravensteinhuis, ook Hotel Ravenstein of Hotel van Cleve-Ravenstein genoemd, is een voormalig aristocratisch herenhuis in het centrum van Brussel, gebouwd op het einde van de vijftiende of het begin van de zestiende eeuw. Het bevindt zich in de Ravensteinstraat 3, naast het Paleis voor Schone Kunsten. Het is het enige overgebleven herenhuis uit de Bourgondische tijd in Brussel. Het maakte oorspronkelijk deel uit van een groot geheel van gebouwen, die door Adolf van Kleef-Ravenstein en zijn zoon Filips van Kleef werden gebouwd. Het is opgetrokken in baksteen en zandsteen in Brabantse gotische stijl. Van de oorspronkelijke gebouwen is een deel afgebroken en de gebouwen zijn diverse malen heringedeeld en gerestaureerd. In de jaren 1923-1925 leidde Geert (Gérard) van Bruaene samen met Michel de Ghelderode in het hotel Ravenstein het avantgardistische kunstatelier Le Cabinet Maldoror, met tentoonstellingen van binnen- en buitenlandse kunstenaars als Albert Servaes, Prosper de Troyer, Eugène Laermans, Jacob Smits, Léon Spilliaert, Constant Permeke, Paul Klee, George Minne, Jankel Adler, Franz Wilhelm Seiwert, Paul Joostens, Jacques Villon, Cécile Cauterman en vele andere. Het gebouw is gerangschikt als beschermd monument sedert 27 september 1937 onder referentie 2043-0014/0. Tegenwoordig herbergt het gebouw de administratie en de bibliotheek van het Koninklijk Belgisch Filmarchief (Cinematek). Externe link De Clèves-Ravensteinhuis (Inventaris Bouwkundig Erfgoed)
Hôtel Wittouck

L'Hôtel Wittouck, situé au n° 20-21 du boulevard de Waterloo à Bruxelles, est un vaste hôtel de maître de style Louis XIV avec des détails déjà rococo qui a été construit en 1875, sur l'emplacement de l'ancien hôtel Coghen, par l'architecte Henri Maquet pour le grand industriel belge Paul Wittouck (1851-1917), époux de Catherine baronne de Medem. Il présente une imposante masse de pierre blanche ouvragée. Il est la propriété d'un particulier belge qui le met en location. Du 8 décembre 2011 au 9 janvier 2021, il est occupé par la marque américaine Abercrombie & Fitch qui y installe son flagship Store Bruxellois. Bibliographie Le patrimoine monumental de la Belgique, Bruxelles Pentagone, 1C, Bruxelles, Mardaga, 1994, pp. 466-167. Voir aussi Famille Wittouck Châteaux Wittouck Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Bruxelles
Schaerbeek Municipal Hall

The Municipal Hall (French: Hôtel communal; Dutch: Gemeentehuis) of Schaerbeek is the municipal hall building and the seat of that municipality of Brussels, Belgium. Designed by the architect Jules-Jacques Van Ysendyck in neo-Flemish Renaissance style and completed in 1887, it is located at the centre of the Place Colignon/Colignonplein. This site is served by the tram stop Pavillon/Paviljoen (on line 55). History The current Municipal Hall was designed by the architect Jules-Jacques Van Ysendyck. It replaced the previous Municipal Hall, installed in 1864 at the corner of the Rue Brichaut/Brichautstraat and the Place Liedts/Liedtsplein. The first stone was officially laid on 15 March 1885 and the building was inaugurated on 21 July 1887 by King Leopold II. On the night of 16 April 1911, the Municipal Hall was partially destroyed in a fire that was probably arson. The architect's son, Maurice Van Ysendyck, was charged with the reconstruction, which began in 1912 and lasted until 1915. On that occasion, the building was significantly enlarged at the rear by adding an extension in Italian neo-Gothic style to the U-shape, thus turning it into a quadrilateral. On 1 October 1915, the rebuilt Municipal Hall was reopened to the public. However, it was not officially inaugurated until after the First World War in 1919 in the presence of King Albert I and Queen Elisabeth. On 13 April 1995, the Municipal Hall was listed as protected immovable heritage by the Department of Monuments and Landscapes of the Brussels-Capital Region. See also Anderlecht Municipal Hall Brussels Town Hall Forest Municipal Hall Molenbeek-Saint-Jean Municipal Hall Saint-Gilles Municipal Hall References Citations Bibliography De Crombrugghe, Diane (2007). L'hôtel communal de Schaerbeek. Bruxelles, ville d'Art et d'Histoire (in French). Vol. 45. Brussels: Centre d'information, de Documentation et d'Etude du Patrimoine. External links Media related to Schaerbeek Municipal Hall at Wikimedia Commons
Hôtel communal de Schaerbeek

El hôtel Communal de Schaerbeek está situado en el centro de Place Colignon en Schaerbeek, un municipio de la región de Bruselas. Historia Fue inaugurado por el rey Leopoldo II el 21 de julio de 1887 y fue construido sobre la base de los planos del arquitecto Jules-Jacques Van Ysendyck. La construcción del edificio se llevó a cabo sobre la base de un concurso de arquitectura organizado por el municipio. Pasaron dos años entre la colocación de la primera piedra, el 15 de marzo de 1885 y la propia inauguración. Reemplazo un primer hotel comunal instalado en 1864 en la esquina de la rue Brichaut y Place Liedts.​ De 1887, es de estilo neorrenacentista flamenco como la mayoría de las obras del arquitecto Jules-Jacques Van Ysendyck. Fue arrasado por un incendio de origen criminal durante la noche del 16 al 17 de abril de 1911. Maurice Van Ysendyck, hijo de Jules-Jacques Van Ysendyck, fue el responsable de la reconstrucción idéntica del edificio destruido. El trabajo se llevó a cabo desde 1912 hasta 1915. El nuevo edificio se amplió significativamente en la parte trasera tomando la forma de un cuadrilátero. El 1 de octubre de 1915, fue una vez más abierta al público. Sin embargo, no se inauguró oficialmente hasta después de la guerra en 1919 en presencia del rey Alberto I y la reina Isabel. Antes de la construcción de este hotel municipal se habían celebrado los servicios administrativos del municipio de Schaerbeek y las reuniones de las autoridades municipales: Calle de Jerusalén, en el café llamado Au Renard la antigua rue Saint-Paul (actualmente place de la Reine 13) calle del palacio Después del incendio que asoló el ayuntamiento en la Place Colignon en 1911, los servicios de la ciudad se instalaron en la Escuela Industrial ubicada en la rue de la Ruche . El 1 de octubre de 1915, todos los servicios reanudaron sus actividades en el nuevo edificio construido en Place Colignon. El interior está ricamente decorado con esculturas, carpintería de prestigio, vidrieras y vidrieras que narran la historia de la ciudad, en particular las vidrieras de los maestros vidrieros Louis de Contini, Charles Baes y Colpaert. Muchas obras de artistas de Schaerbeek se pueden ver en el ayuntamiento. Los pasillos y gabinetes de los concejales, así como las oficinas de la casa de administración obras de Eugène Verboeckhoven, Alfred Verwee, Joseph-Théodore Coosemans, Herman Richir y muchos otros artistas locales. Fue clasificado por real decreto el 13 de abril de 1995. La arquitectura de las casas en Place Colignon que lo rodean se inspiró fuertemente en la arquitectura del propio edificio. Referencias " Guía de los municipios de la Región de Bruselas - Schaerbeek " - Yves Jacqmain, historiador del arte - 2009. Sitio web oficial del municipio de Schaerbeek Enlaces externos Hotel comunal en 1030.be
Gemeentehuis van Schaarbeek

Het gemeentehuis van Schaarbeek (Frans: Hôtel communal de Schaerbeek) is een gebouw dat dient als de zetel van het gemeentebestuur van de Belgische gemeente Schaarbeek in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het gebouw staat aan het Colignonplein. Geschiedenis Het werd opgetrokken op een plek genaamd "den berg van de krumme trien", toen nog helemaal buiten de stad, nu het Colignonplein. Het gebouw in Italiaans-Vlaamse neorenaissancestijl heeft een 65 meter hoge toren en werd ontworpen door architect Jules Van Ysendyck (1836-1901), die de door de gemeente georganiseerde wedstrijd won. Drijvende kracht achter de bouw van het gemeentehuis was de toenmalige burgemeester van de gemeente, Achille Colignon, naar wie nadien ook het plein waarop het gemeentehuis werd gebouw werd vernoemd. De eerste steen werd gelegd op 15 maart 1885, waarop het gebouw op 21 juli 1887 — de nationale feestdag — werd ingehuldigd door koning Leopold II van België. In de nacht van 16 op 17 april 1911 werd het gebouw gedeeltelijk vernield door een waarschijnlijk met opzet aangestoken brand. Maurice Van Ysendyck, zoon van de eerste architect, werd belast met de wederopbouw, die aanving in 1912 en duurde tot 1915. Hij gebruikte de plannen van zijn vader en bouwde de U-vorm toe met een uitbreiding in Italiaanse neogotiek. Hoewel het gemeentehuis al opnieuw in gebruik werd genomen op 1 oktober 1915, was het pas na de Eerste Wereldoorlog in 1919 dat, in aanwezigheid van koning Albert I en koningin Astrid, de plechtige inhuldiging kon plaatsvinden. Op 2 juni 1976 liet regeringscommissaris Walter Ganshof van der Meersch de deur van de gemeentehuis met de bijl open hakken om de eentalige borden weg te nemen en een einde te maken aan de Lokettenkwestie. Het gemeentehuis werd op 13 april 1995 bij Koninklijk Besluit geklasseerd als onroerend erfgoed. Interieur Binnen is het gemeentehuis rijk aangekleed met sculpturen en houtwerk. Glasramen van onder meer Louis de Contini, Charles Baes en Colpaert vertellen de geschiedenis van Schaarbeek. Werk van lokale kunstenaars als Eugène Verboeckhoven (1798-1881), Alfred Verwée (1838-1914), Joseph Coosemans (1828-1904) en Herman Richir (1866-1942) is aanwezig in de gangen en kantoren. Kunstcollectie Op de tweede verdieping van het gemeentehuis was tot 1921 een kunstmuseum gevestigd. Ook na de sluiting ervan werden nog aankopen verricht, onder impuls van de Cercle royal artistique de Schaerbeek. De meer dan 1700 stukken in de collectie bevinden zich doorgaans nog steeds in het gemeentehuis, vaak in niet-publieke ruimten. Externe links Gemeentehuis van Schaarbeek (Inventaris Bouwkundig Erfgoed) Gemeentelijke kunstcollectie (Inventaris Roerend Erfgoed) Referenties
Hôtel d'Ansembourg

The Hôtel d'Ansembourg (French pronunciation: [otɛl dɑ̃sɑ̃buʁ]) is a former Baroque hôtel particulier in Liège, Belgium, located between Féronstrée and quai de Maestricht. History It was built between 1738 and 1741 as Hôtel Willems to designs by Johann Joseph Couven, though the decoration took a few more years to complete. The foundry formerly on the site (part of the collégiale Saint-Barthélemy) was demolished to make way for it. It was built by and for the rich Eupenois banker and merchant Michel Willems and his family. He mainly made his fortune as a merchant in 'Cordoba leather' (leather gilded at Malines) in Verviers, then as a banker, particularly to the prince-bishops of Liège. In 1780 Willem's son Nicolas retired to Amstenrade Castle, which he largely rebuilt, and eight years later he died without issue, leaving the hôtel and his other properties to the daughter of his sister Marie-Anne-Victoire de Hayme de Bomal1, wife of count Joseph-Romain de Marchant d'Ansembourg, nephew of François-Charles de Velbruck, prince-bishop. This meant the building was rechristened the Hôtel d'Ansembourg. Damaged in 1794 following the Liège Revolution, the building was seized and sold off to another family. The city council bought it in March 1903 and it was restored by Joseph Lousberg before being opened to the public as the Ansembourg Museum on 10 September 1905. Sources (in French) Christine Renardy, Liège et l'Exposition universelle de 1905, La Renaissance du livre, 2005, 318 p. (ISBN 2874154954)
Hôtel de Ligne

L'hôtel de Ligne ancien hôtel de Lannoy est un hôtel de maître de style néo-classique situé face au parc de Bruxelles, aux nos 70-72-72a-74 de la rue Royale, et nos 37-39-41-43-49 rue des Colonies, à Bruxelles en Belgique. Historique L'hôtel de Ligne fait partie du vaste ensemble de bâtiments de style néo-classique construits sur la place Royale de Bruxelles et aux abords du parc de Bruxelles à la fin du XVIIIe siècle. Attribué à l'architecte français Barnabé Guimard, il fut construit vers 1777 pour le comte de Lannoy. Il fut acquis par le prince de Ligne en 1834, par les « Tramways bruxellois » en 1897, par une banque en 1898 et, de 2001 à 2019, par Ethias. Il abrite actuellement le Parlement de la Communauté française de Belgique, qui a acquis le bâtiment en 2019. Architecture L'hôtel de Ligne présente des façades enduites et peintes en blanc. Accessibilité Articles connexes Architecture néo-classique en Belgique Barnabé Guimard Place Royale (Bruxelles) Parc de Bruxelles Hôtel Empain Références Bibliographie Le Patrimoine monumental de la Belgique, Bruxelles, Volume 1C, Pentagone N-Z, Pierre Mardaga éditeur, 1994 Portail du néo-classicisme Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Bruxelles
Hôtel de Ligne

Het Hôtel de Ligne is een herenhuis aan de Koningsstraat in de Koninklijke Wijk van Brussel en huisvest het Parlement van de Franse Gemeenschap van België. Het heeft als adres Koningsstraat 72 en ligt tegenover het Park van Brussel, op de hoek met de Koloniënstraat en Wetstraat. Geschiedenis Het Hôtel de Ligne maakt deel uit van een groter geheel van neo-klassieke gebouwen die in de tweede helft van de achttiende eeuw, tijdens het Oostenrijkse bewind, gebouwd werden. Dit omvat onder andere het huidige Koninklijk Paleis en het Paleis der Natie, maar ook verschillende burgerhuizen (hôtels in het Frans), waaronder het Errera-huis, Hôtel Empain en Hôtel de Ligne. Het Hôtel de Ligne werd in 1777 opgetrokken voor de graaf de Lannoy. In 1834 werd het eigendom van de prins de Ligne, een van de voornaamste families uit de Belgische adel. In 1897 werd het gekocht door de "Tramways bruxellois" om een jaar later eigendom te worden van een bank, later Ethias. Sinds 27 september 2001 is er het parlement van de Franse Gemeenschap gehuisvest. Zie ook Lijst van gebouwen rond en in het Park van Brussel Paleis der Natie, federaal parlementsgebouw Brussels Parlementsgebouw Vlaams Parlementsgebouw Hospice Saint-Gilles, parlementsgebouw van Waals Parlement Parlementsgebouw van de Duitstalige Gemeenschap
Hôtel de la Cloche

Het Hôtel de la Cloche, letterlijk Hotel van de Klok (17e eeuw), was destijds een hotel in Hoei (België) voor reizigers per schip op de Maas. Het is gelegen vlak aan de Maas, aan de Quai de la Batte. Historiek Hoei maakte voor de Franse Revolutie deel uit van het prinsbisdom Luik. In de 17e eeuw bouwde een hotelier er aan de linkeroever van de Maas het Hôtel de la Cloche. Het was bestemd voor scheepsreizigers die op de Maas reisden tussen Luik en Namen. De naam van het hotel verwijst naar een klok (op de boot) die luidde telkens de boot aanmeerde. De boten brachten jarenlang reizigers naar Hoei. De stad had nood aan een intense uitwisseling over de Maas voor de aanvoer van gebruiksgoederen, maar ook voor de uitvoer van lokale producten. De stijl van het gebouw is Maaslandse renaissance. Na de Franse Revolutie schafte het bestuur in de Franse Nederlanden de hotelactiviteit af in het Hôtel de la Cloche. Het gebouw werd in de 19e eeuw een armentehuis. Zo kreeg het huis de bijnaam van het Huis van de 36 huishoudens. Aan het eind van de 19e eeuw kwam het gebouw opnieuw in privébezit; het werd toen grondig gerestaureerd. In 1950 werd het voormalige Hôtel de la Cloche erkend als beschermd erfgoed van Wallonië. Het is niet te bezichtigen. Zie ook Lijst van beschermd erfgoed in Hoei
Hôtel de ville de Verviers

L'hôtel de ville de Verviers est un édifice de style néo-classique situé à Verviers, dans la province de Liège en Belgique. Localisation L'hôtel de ville se situe dans le haut de la ville. Sa silhouette domine la place du Marché, en haut de la Crapaurue et du Thier Mère Dieu. Face à lui se dresse le perron de la ville. Historique L'hôtel de ville de Verviers a été édifié par l'architecte Jacques-Barthélemy Renoz de 1775 à 1780. Il fait l'objet d'un classement comme monument historique depuis le 15 mars 1934 et est repris sur la liste du patrimoine exceptionnel de la Région wallonne. Une restauration des façades a eu lieu en 2010 tandis que le campanile et les girouettes ont été restaurés en 2011. Architecture L'hôtel de ville présente des maçonneries enduites et peintes en blanc, pour les surfaces plates, et en gris, pour le soubassement, les pilastres et les encadrements de fenêtres. La composition symétrique de la façade comprend un avant-corps de trois travées flanqué de deux ailes comptant également trois travées chacune. L'édifice repose sur un haut soubassement à bossages plats et à lignes de refend, percé au centre et sur les côtés de baies cintrées autour de l'arc desquelles les bossages adoptent un profil rayonnant, typique de l'architecture néoclassique. L'avant-corps, flanqué d'escaliers, est délimité latéralement par deux pilastres d'ordre colossal dont les chapiteaux corinthiens supportent un entablement portant la devise « Publicité, sauvegarde du peuple ». Cet entablement porte un fronton courbe dont le tympan est orné des armoiries de la ville, entourées de guirlandes de fleurs et surmontée d'une couronne et d'une guirlande de laurier soutenue par deux bambins. Contrastant avec le soubassement à refends, dont ils sont séparés par un puissant cordon de pierre, les deux niveaux supérieurs présentent une surface lisse cantonnée de pilastres d'ordre colossal. Les fenêtres de ces deux niveaux sont fort différentes : celles du premier niveau, surmontées d'une draperie et d'un puissant larmier, sont en plein cintre, alors que celles du deuxième niveau, surmontées d'une clé ornée d'un mascaron et supportant une guirlande de laurier, sont rectangulaires. L'hôtel de ville est recouvert d'une toiture à la Mansart percée de nombreuses lucarnes en plein cintre. Enfin, un campanile octogonal couronne majestueusement l'édifice. Surmontant le fronton de l'avant-corps, ce campanile porte une horloge noire aux chiffres dorés et est surmonté d'une coupole d'ardoises sommée d'un soleil doré. Ses faces sont percées d'abat-sons surmontés de guirlandes de laurier. Références Voir aussi Bibliographie Catherine Bauwens et al., L'hôtel de ville de Verviers : Architecture, histoire, restauration, Agence Wallonne du patrimoine, coll. « Carnets du patrimoine » (no 130), 2015, 56 p. (ISBN 978-2-87522-157-5) Articles connexes Perron de Verviers Architecture néoclassique en Belgique Jacques-Barthélemy Renoz Liens externes Site de l'Hôtel de ville de Verviers Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la province de Liège Portail du néo-classicisme Portail de la protection du patrimoine
Stadhuis van Verviers

Het Stadhuis van Verviers (Hôtel de ville de Verviers) is een stadhuis in de Belgische stad Verviers, gelegen aan het Place du Marché 1. Geschiedenis Er bestond reeds een 16e-eeuws stadhuis, dat echter te klein werd bevonden en in slechte staat verkeerde. Het huidige gebouw staat midden op het plein. Het werd gebouwd naar ontwerp van Jacques-Barthélemy Renoz in 1775-1780. Gebouw Het beeldhouwwerk van de gevels en het interieur is van de hand van de Luikse beeldhouwer P. Frank. Het gebouw, uitgevoerd in witgeverfde baksteen en kalksteen, is in classicistische stijl. Het is negen traveeën breed en drie traveeën diep, en de ingangspartij, drie traveeën breed, heeft een gebogen fronton. De ingangen bevinden zich links en rechts van de ingangspartij en worden bereikt door trappen die de gehele voorgevel beslaan. De ingangspartij wordt begrensd door Korinthische pilasters. De vensters hebben smeedijzeren leuningen, in 1777 vervaardigd door meestersmid Th. Ansiau. In het fronton was oorspronkelijk het wapenschild van prins-bisschop Franciscus Karel van Velbrück te zien, maar dat werd in 1789 tijdens de Luikse Revolutie weggebeiteld en vervangen door diverse voorstellingen en parolen, en tegenwoordig het stadswapen tonend, versierd met een kroon en guirlandes, die door kinderen worden vastgehouden. Het parool: Publicité, sauvegarde du peuple werd in 1830 toegevoegd. Op het mansardedak bevindt zich een achthoekig torentje dat bekroond wordt door een koepel en een zonnesymbool. Oorspronkelijk had Renoz een lager torentje ontworpen, zonder uurwerk en klokken. Het interieur toont stucwerk en houtwerk, en twee allegorische beelden welke de Kracht en de Voorzichtigheid verbeelden. Ook is er een groot trappenhuis met smeedijzeren leuningen. Voor het gebouw bevindt zich de Fontaine du Perron.
Immeuble De Beck

L'immeuble De Beck est une réalisation de style Art nouveau conçue par l'architecte Gustave Strauven à Saint-Gilles (Bruxelles) en 1905. Historique Après avoir imaginé et construit les exubérantes Maison Van Dyck et Maison Saint-Cyr entre 1900 et 1903, Gustave Strauven se lance ici dans une réalisation assez unique pour l'Art nouveau à Bruxelles : un immeuble à six niveaux sur un terrain relativement exigu. Cet immeuble fut construit avenue Paul Dejaer au n° 9. Cette avenue se situe entre la Barrière de Saint-Gilles et l'hôtel de ville de Saint-Gilles. La construction eut lieu en 1905. L'immeuble est classé depuis 2008. Description L'immeuble De Beck est un immeuble asymétrique. En effet, la travée droite est plus volumineuse que la travée gauche (proportion 2/3 - 1/3). De plus, chacun des six niveaux de la construction est différent. Toutefois, une belle harmonie ainsi qu'une quantité de détails si habituels chez Gustave Strauven se dégagent de l'ensemble de ce bâtiment original que ce soit par un subtil jeu de briques rouges et blanches, par la couleur crème des colonnes, châssis et petits bois ou encore par l'emploi d'une ferronnerie au ton vert clair pour les différents balcons. Parmi les multiples détails de la façade, on remarque de haut en bas : au sommet, sur les deux pilastres centraux : des épis de faîtage de hauteur inégale ; au 6e niveau, une lucarne s'appuyant sur des arcs-boutants ; les deux terrasses superposées des niveaux 5 et 6 (côté droit) et des niveaux 3 et 4 (côté gauche) avec leur garde-corps en fer forgé ; un sgraffite au tympan de la baie du 4e niveau (côté gauche) ; un oriel précédé de colonnes d'acier sur deux étages aux niveaux 3 et 4 ; la forme presque elliptique de la baie du niveau 2 (côté droit) faisant penser à un œil ; l'ancien numéro (14) de l'immeuble au niveau 1. Accès Ce site est desservi par la station de prémétro Horta. Articles connexes Art nouveau en Belgique Art nouveau à Bruxelles Gustave Strauven Maison Saint-Cyr Maison Van Dyck Maison Strauven Liste des monuments classés de Saint-Gilles Sources https://monument.heritage.brussels/fr.Saint-Gilles.Avenue_Paul_Dejaer.9.html Marie Resseler, Top 100 Art nouveau/Bruxelles, Éditions Aparté, 2010, page 138 L'ancienne Maison De Beck, article sur le site ArchivIris Bibliographie BURNIAT, P., PUTTEMANS, P., VANDENBREEDEN, J., L'Architecture moderne à Bruxelles, éd. de l'Octogone, Bruxelles et Louvain-la-Neuve, 2000, p. 161. DEMETER, S., GOOSSENS, O., JACQMIN, Y., et al., Architectures saint-gilloises, Service des Monuments et des Sites de la Région de Bruxelles-Capitale, Bruxelles, 1999, p. 34. Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Art nouveau Portail de Bruxelles