NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Église Notre-Dame-des-Dunes de Coxyde

L'église Notre-Dame-des-Dunes, également connue sous le nom de cathédrale de la lumière, est une église catholique du village flamand de Coxyde-Bains dans la commune de Coxyde. Cette église paroissiale date de 1956-1962 et a été conçue par l'architecte Jozef Lantsoght (1912-1988). Histoire La construction de l'église est terminée en 1962. Elle a été conçue par le Brugeois Jozef Lantsoght. Architecture Le plan d'étage est inspiré de la coque, un coquillage qui aurait donné peut-être son nom à Coxyde. Dans le plan original, une tour distincte était également prévue, mais en raison de sa proximité avec l'aéroport militaire, elle a été omise. Le toît en acier a la forme de deux vagues se brisant l'une dans l'autre, sur lesquelles on peut voir une sphère en croix, une œuvre d'Antoon Viaene. La sphère de cuivre a un diamètre de 1,20 mètre et est surmontée d'une croix de 5,50 mètres de haut et 1,20 mètre de large. La couleur des murs évoquent celle des dunes. Le bâtiment peut être classé comme un bâtiment moderniste . L'intérieur de l'église est illuminé de vitraux modernes conçus par Gabriel Loire de Chartres. La vue de l'autel n'est bouchée par aucune colonne. L'autel et le crucifix sont l'œuvre de Maurice Witdouck. En termes d'utilisation des matériaux, une construction en acier, béton et béton de verre a été choisie. Le squelette en béton est recouvert de brique blanche et le capot de toit en métal est recouvert de tuiles bleues. Intégration artistique Le confessionnal près de l'orgue semble faire partie des murs. Depuis 1968, l'église possède une relique (l'os de la cuisse) du bienheureux Idesbald, troisième abbé de Notre-Dame des dunes de 1155 à sa mort, qui était un ami de l'un des abbés les plus influents de l'histoire de l'Église, Bernard de Clairvaux. Le 18 juillet 1999, la relique a été transférée de la crypte à un cénotaphe moderne dans l'église. Le bâtiment est protégé en tant que monument historique depuis 2005 et peut être considéré comme l'un des édifices religieux d'après-guerre les plus frappants et d'avant-garde de Flandre. Galerie Articles connexes Architecture moderniste en Belgique Liste des monuments historiques de Coxyde Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Onze-Lieve-Vrouw-ter-Duinenkerk (Koksijde) » (voir la liste des auteurs). Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Flandre-Occidentale
Onze-Lieve-Vrouw-ter-Duinenkerk (Koksijde)

De Onze-Lieve-Vrouw-ter-Duinenkerk, ook wel bijgenaamd de "kathedraal van het licht", is een katholieke kerk in het Vlaamse Koksijde-Bad. Deze parochiekerk dateert uit 1956-1962 en werd ontworpen door architect Jozef Lantsoght (1912-1988). Architectuur De plattegrond ervan is geïnspireerd op de kokkel, een schelpdier waaraan Koksijde mogelijk zijn naam te danken heeft. In het oorspronkelijk plan was er ook een losstaande toren voorzien, maar wegens de nabijheid van het militair vliegveld werd deze achterwege gelaten. Het dak van staal heeft de vorm van twee golven die tegen elkaar inbeuken en daarop ziet men een kruisdragende bol, een werk van Antoon Viaene. De koperen bol heeft een diameter van 1,20 meter en wordt bekroond door een kruis van 5,50 meter hoog en 1,20 meter breed. Gewicht 175 kilo en 270 kilo. Het gebouw kan geklasseerd worden onder het modernisme. Het interieur van de kerk wordt verlicht door moderne glasramen, ontworpen door Gabriël Loire uit Chartres. Het uitzicht op het altaar blijft gevrijwaard doordat er nergens een kolom te zien is. Het altaar en het kruisbeeld zijn van de hand van Maurice Witdouck. Qua materiaalgebruik is gekozen voor een constructie van staal, beton en betonglas. Het betonskelet is bekleed met witte baksteen en de metalen dakkap is bekleed met blauw geglazuurde tegels. Kunstintegratie De biechtstoel nabij het orgel lijkt deel uit te maken van de wanden. Sinds 1968 bezit de kerk een relikwie (het dijbeen) van de zalige Idesbald, die in 1155 de derde abt werd van de abdij Onze-Lieve-Vrouw Ten Duinen en een vriend was van een van de meest invloedrijke abten uit de kerkgeschiedenis, Bernardus van Clairvaux. Op 18 juli 1999 werd de relikwie overgebracht van de crypte naar een modern praalgraf in de kerk. Het gebouw werd als monument beschermd in 2005 en kan gelden als een van de opvallendste en meest vooruitstrevende naoorlogse kerkgebouwen in Vlaanderen. Galerij Externe links Website van de parochie Onze-Lieve-Vrouw ter Duinen Parochie Onze-Lieve-Vrouw Ter Duinen, Koksijde in de ODIS
Passchendaele Museum

The Passchendaele Museum (formerly the Memorial Museum Passchendaele 1917) is a military museum located in the chateau grounds of Zonnebeke, Belgium. It is dedicated to the First World War and in particular to the Battle of Passchendaele (also known as the Third Battle of Ypres, July–November 1917). A regional museum operating from 1989 to 2002 formed the basis for the current institution, which opened in 2004 as a dedicated First World War museum under the administration of the municipality of Zonnebeke. In 2014, the museum became an autonomous municipal company. History The history of the Passchendaele Museum started in 1987. It featured the first exhibition about the Third Battle of Ypres (1917). This exhibition consisted of visual materials from the Imperial War Museum. This initial exhibition was considered successful, with 9,000 visitors, who attended, amongst other events, a large ceremony at Tyne Cot Cemetery and battlefield tours. It was decided to put the château at the museum's disposal, with attention fixed on the war years, but also the Zonnebeke Augustinian Abbey and local history. The museum itself opened in 1989. In 2002, it was decided to renew the museum. The museum was increased to three storeys and became a classic historical museum with a reconstructed dug-out being built. The renewed museum opened on Anzac Day 2004. In 2007, during the commemoration of 90 years since the 'Third Battle of Ypres', the museum organised six thematic exhibitions that took place in different locations, along with creating three new trails. In 2014, the former vicarage of Zonnebeke was restored to be used as research centre. Building and grounds The Passchendaele Museum is located in the chateau grounds of Zonnebeke, situated on the archaeological site of the former Augustinian abbey of Zonnebeke, founded in the 12th century. The domain covers approximately 19 hectares and is located on Ieperstraat in the centre of Zonnebeke. The current chateau, which now functions as the main museum building and the tourist office, was built around 1924 in a pseudo-Norman cottage style to a design by Bruges architect Théodore Raison, replacing the original pre-war building which was completely destroyed during the First World War. Passchendaele Research Centre On 27 April 2014 the Passchendaele Museum opened a research centre in the former vicarage of Zonnebeke. The building houses an office for the museum's research staff, a library and reading room. The Passchendaele Research Centre is open to researchers and visitors with historical inquiries. The museum shares the building with the Zonnebeekse Heemvrienden, the local historical society. References External links Official Website Media related to Passchendaele Museum at Wikimedia Commons
Sint-Lambertuskerk (Ekeren)

De Sint-Lambertuskerk is een kerkgebouw in Ekeren bij de Belgische stad Antwerpen. De kerk staat op de Ekerse Markt. Op ongeveer 150 meter ten noordwesten van de kerk staat het Hagelkruis Ekeren. De kerk is gewijd aan Sint-Lambertus. Geschiedenis In de 10e eeuw werd hier waarschijnlijk de eerste kerk gebouwd door graaf Ansfried. In 1251 werd de kerk voor het eerst vermeld. Ze was gebouwd op een uithoek van een bewoonde landtong die bij het bisdom Luik hoorde. Daarom werd ook gekozen voor een Luikse heilige. In 1492 werd ze getroffen door een brand. De kerk werd meermaals vergroot, waaronder in 1504-1506. In de periode 1623-1648 was ze als fort ingericht en eromheen een aarden wal aangelegd. Deze verdween in 1648. In de 1683 werd de kerk, op het metselwerk van de toren na, vrijwel volledig verwoest door een hevige brand. Een nieuw schip werd in 1696 gebouwd, waarvan het dak in 1697 gereed kwam. In 1687-1698 werd het transept gebouwd. In 1693 werden de toren en het koor verhoogd en kregen ze een plat dak. In 1910 werd het omheinde kerkhof rond de kerk geruimd en verplaatst naar de wijk Schriek. Daarbij bleven een aantal grafstenen en de grafkelder van de familie Plantin-Moretus bewaard. In 1911 kreeg de kerktoren een spits. Opbouw Het georiënteerde bakstenen kerkgebouw op een zandstenen onderbouw bestaat uit een uitgebouwde westtoren met ingesnoerde torenspits, een driebeukig schip met vier traveeën in basilicale opstand, een transept van een travee met vlakke sluiting en een koor met drie traveeën en een vijfzijdige koorsluiting. De vierkante toren is opgetrokken in wit zandsteen, heeft vijf geledingen, spitsboogvormige galmgaten en heeft op de hoeken haakse steunberen. De kerk is voorzien van spitsboogvensters en op de viering bevindt zich een dakruiter. In de oksels van het koor met het transept zijn er zich rechthoekige sacristieën.
Sint-Franciscuskerk (Menen)

De Sint-Franciscuskerk bevindt zich in Menen (West-Vlaanderen, België). De kerk in haar huidige vorm dateert uit 1861, maar de geschiedenis gaat verder terug. Na de ontwijding in 2019 wordt het pand gebruikt voor culturele en sociale evenementen. Geschiedenis Waar nu de parking is, kwamen zich in 1603 de paters kapucijnen vestigen. Ze bouwden een klooster en een kerk. Maar honderd jaar later, in 1706 bij het beleg van Menen, werd heel het complex vernield. Vanaf 1710 begon dan de heropbouw. De Franse Revolutie betekende in zekere zin het einde van het klooster. De monniken werden er met geweld uitgezet en de kloostergebouwen werden zowel voor burgerlijke als militaire doeleinden gebruikt. Zo was het Vredegerecht hier een tijdlang ondergebracht. Uiteindelijk moesten de vervallen gebouwen plaats maken voor een parking. Binnen in de kerk, in het koor, prijkt een prachtig altaar. Het altaar is 18de-eeuwse Barok en is afkomstig uit het Sint-Jorisklooster. Het altaar bevat een drieluik met Onze-Lieve-Vrouw van Smarten, Maria Hemelvaart en de Gegeselde Christus. Het koor is voorts ook versierd met oude fresco’s. De kerk werd ontwijd op 15 maart 2019 en wordt nu gebruikt voor culturele en sociale evenementen.
Koning Boudewijntoren

De Koning Boudewijntoren of Boudewijntoren is een 50 meter hoge uitkijktoren, gelegen op het Belgische deel van de Vaalserberg in de nabijheid van het Drielandenpunt. De toren is bedoeld voor toeristen. Bij de Vaalserberg staat iets naar het noorden ook de Wilhelminatoren en ligt het Labyrint Drielandenpunt. Ongeveer 50 meter verderop gaat de Gemmenicherspoortunnel door de Vaalserberg. Geschiedenis In 1970 werd de 33 meter hoge Boudewijntoren gebouwd op Belgisch grondgebied nabij het Drielandenpunt. Hij werd geconstrueerd uit twee voormalige Franse radarstations. In 1993 werd dit bouwwerk afgebroken en er kwam een nieuwe toren met een hoogte van 50 meter met zowel een metalen trap buitenom als met een lift. Fotogalerij
Pont Van Praet

Le pont Van Praet (en néerlandais : Van Praetbrug) est un pont à doubles poutres au dessus du canal maritime de Bruxelles à l'Escaut et de la N201 dans la ville de Bruxelles . Le pont routier a été construit en 1956 et se compose de deux travées en acier de 41,4 m chacune. Le pont a une longueur de 83 m et une largeur de 30,55 m. Ce pont routier fait partie du R21, c'est-à-dire la grande ceinture de Bruxelles. Le pont de tramway a été construit plus tard en 1978 et se compose de 11 travées en béton de différentes longueurs avec une portée maximale de 42 m à travers le canal. Le pont de tramway a une longueur de 126 m et une largeur de 8,7 m. Le pont de tram est beaucoup plus long car il a été construit par après et par le fait que le pont routier repose en grande partie sur un talus. La ligne 7 du tram bruxellois suit largement le R21 et traverse le pont Van Praet. La ligne 10 du tramway vient de quai des usines (N201) sur une longue pente et se connecte dans les deux sens avec les voies de tramway se trouvant sur le pont Van Praet. Le pont Van Praet a une hauteur libre de 5,8 m. C'est le premier pont non levant sur le canal de Willebroeck, empêchant donc les plus gros navires de passer au delà de celui-ci. Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Van Praetbrug » (voir la liste des auteurs). Portail des ponts Portail de Bruxelles
Van Praetbrug

De Van Praetbrug (Frans: Pont Van Praet) is een dubbele liggerbrug over het Zeekanaal Brussel-Schelde en over de N201 in de stad Brussel. De wegbrug werd gebouwd in 1956 en bestaat uit twee stalen overspanningen van 41,4 m elk. De brug heeft een lengte van 83 m en een breedte van 30,55 m. De wegbrug maakt deel uit van de R21, de Middenring van Brussel. De trambrug werd gebouwd in 1978 en bestaat uit 11 betonnen overspanningen van verschillende lengte met een grootste overspanning van 42 m over het kanaal. De trambrug heeft een lengte van 126 m en een breedte van 8,7 m. De trambrug is veel langer omdat deze later werd aangelegd dan de wegbrug, die grotendeels op een dijk ligt. De Brusselse tramlijn 7 volgt grotendeels de R21 en rijdt over de Van Praetbrug. Tramlijn 10 komt van de Werkhuizenkaai (N201) via een lange helling naar boven en sluit in beide richtingen aan op de tramsporen op de Van Praetbrug. De Van Praetbrug heeft een doorvaarthoogte van 5,8 m.
Podul Van Praet

Podul Van Praet (în franceză Pont Van Praet, în neerlandeză Van Praetbrug) este un dublu pod pe grinzi peste canalul Bruxelles-Escaut și drumul național N201 în orașul Bruxelles. Podul este denumit după Bulevardul Jules Van Praet care îl traversează, acesta purtând la rândul lui numele omului politic belgian Jules Van Praet. Pe amplasamentul respectiv a existat anterior un alt pod, care a fost grav avariat la începutul celui de-Al Doilea Război Mondial. În 1954 a început construcția unui nou pod rutier, care a fost inaugurat în 1957. Acesta este alcătuit din două structuri de oțel identice, fiecare cu deschiderea de 41,40 m. Lungimea totală a podului este de 83 m, iar lățimea de 30,55 m. Podul rutier face de parte din R21, cale de circulație denumită și „inelul central al Bruxelles-ului”. Podul pentru tramvai a fost construit în 1978 și este alcătuit din 11 deschideri din beton, de diferite lungimi, deschiderea principală peste canal fiind de 42 m. Podul pentru tramvai are o lungime totală de 126 m și o lățime de 8,7 m. Podul pentru tramvai este mai lung decât cel rutier deoarece a trebuit prelungit printr-un viaduct, în timp ce podul rutier este așezat pe un dig. O mare parte a traseului liniei 7 de tramvai parcurge R21 și traversează podul Van Praet. Traseul liniei 3 este paralel cu canalul Bruxelles-Escaut și perpendicular pe pod, în lungul străzii Quai des Usines / Werkhuizenkaai ( N201 ), iar tramvaiele acestei linii urcă apoi pe o lungă rampă și se conectează în ambele direcții la șinele care traversează podul Van Praet. Podul Van Praet are o înălțime de liberă trecere de 5,9 m. Din punct de vedere al traficului, podul Van Praet era în 2016 cel mai aglomerat dintre cele peste 20 de poduri din Bruxelles care traversează succesiunea de canale dintre Charleroi și Escaut. Referințe Legături externe Materiale media legate de Podul Van Praet la Wikimedia Commons
Kruiskalsijdemolen

De Kruiskalsijdemolen is een molenrestant in het Belgische dorp Leke. De molen was een stenen stellingmolen, maar werd in de Eerste Wereldoorlog deels vernield. In 1700 werd op de locatie een eerste houten graanmolen opgericht. In 1871 kwam een stenen stellingmolen in de plaats, die dienstdeed als graan- en oliemolen. De molen was 25 meter hoog en telde zeven verdiepingen. Nadat de molen in 1888 door Bernard Vandenberghe werd gekocht, werd die ook als "Bergens Molen" bekend in de volksmond. In de Eerste Wereldoorlog, op 17 oktober 1914, werd de molen gedynamiteerd door Belgen, die wilden beletten dat het een Duitse observatiepost zou worden. Na de oorlog werd de molen afgebroken tot op 12 meter hoogte. In plaats van het gevlucht te herstellen kwam er onderin een mechanisme om verder te malen, dat tot 1970 bleef werken. Bij het begin van de 21ste eeuw waren er plannen de molen te herstellen tot een maalvaardige windmolen; later koos men de mechanische maalderij te herstellen. De molen en de omgeving werden in 1995 beschermd als monument en als dorpsgezicht.
Sint-Martinuskerk (Beek, Belgisch Limburg)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Beek in de Belgische provincie Limburg in de gemeente Bree. Er is na lange onderhandelingen beslist dat de Sint-Martinuskerk in de toekomst zal gaan dienen als kerkmuseum. Geschiedenis De parochie van Beek is vermoedelijk ontstaan als afsplitsing van de parochie van Kessenich, omstreeks het jaar 1000 of eerder. Het patronaatsrecht van de kerk heeft sedert 1007 toebehoord aan het Stift van Thorn, ten gevolge van een schenking van bisschop Notger. Gebouw De kerktoren en enkele muurgedeelten dateren uit deze tijd en worden gezien als zeldzame overblijfselen in de Ottoonse stijl, die nog vóór de romaanse architectuur in zwang was. De toren is opgetrokken uit veldkeien en kleurrijke bekapte natuursteen. Ze werd vermoedelijk als gesloten versterkte toren gebruikt en werd later van een ingang voorzien, waarboven in reliëf de Heilige Martinus werd aangebracht. Iets boven de begane grond zijn in de toren een drietal primitieve maskerkoppen aangebracht, die wellicht uit de Romeinse tijd dateren. De, uit twee geledingen bestaande, toren werd waarschijnlijk in drie fasen gebouwd. De onderste geleding werd gebouwd in ruwe, zware steen met onregelmatig verband. Deze dateert uit eind 10e-, begin 11e eeuw. De bovenste geleding werd in lichtere steen gebouwd in regelmatiger verband; naar boven toe werd het verband regelmatiger, zodat deze -uit de 12e eeuw stammende- geleding in twee fasen gebouwd zal zijn. Het schip van de kerk werd in de 15e eeuw gesloopt, waarna in Limburgse mergel een gotisch driebeukig schip werd gebouwd. In 1933 werd de kerk verbouwd. Interieur De kerk bevat een aantal bijzondere beelden, zoals: Een gepolychromeerde sedes sapientiae uit de 13e eeuw, in laatromaanse stijl. Een gepolychromeerde Sint-Anna ten Drieën uit de 15e eeuw. Een calvarieberg uit de 15e eeuw, toegeschreven aan de Meester van Elsloo. Laatgotische beelden van de Heilige Lucia en de Heilige Catharina. Een Sint-Martinusgroep uit omstreeks 1600. Enkele monochrome beelden uit de 17e en 18e eeuw, van de Heilige Rochus en de Heilige Hubertus. De biechtstoelen in rococostijl werden vervaardigd van 1750-1775. De kruiswegstaties, in terracotta, zijn modern. Orgel Het orgel is afkomstig is uit de Sint-Michielskerk te Bree. Dit orgel werd in 1739 gebouwd door Laurent Gilman, waarbij het pijpwerk uit het oude, in 1593 door Nicolaas Niehoff vervaardigde, orgel werd gebruikt. Toen in 1782 in Bree een nieuw orgel werd geïnstalleerd, werd het Gilman-orgel verkocht aan de kerk te Beek. Bij de verbouwing in 1933 werd het orgel verplaatst, waarbij veel beschadigingen optraden en een groot deel van het pijpwerk verloren ging. Sedert 1988 vond restauratie plaats, waarbij het ontbrekende pijpwerk op historisch verantwoorde wijze werd vervangen, en in 2007 was het orgel weer voltooid. Galerij Externe link Kerk in Vlaanderen Gilman-orgel
Molenbeek-Saint-Jean Cemetery

Molenbeek-Saint-Jean Cemetery (French: Cimetière de Molenbeek-Saint-Jean; Dutch: Begraafplaats van Sint-Jans-Molenbeek) is a cemetery belonging to Molenbeek-Saint-Jean in Brussels, Belgium, where the municipality's inhabitants have the right to be buried. It is located at 539, chaussée de Gand/Gentsesteenweg, in the west of the municipality. The ensemble extends over 1.5 hectares (3.7 acres). The cemetery was inaugurated on 16 August 1864 to replace the old parish cemetery around the Church of St. John the Baptist, which had become too small, and whose last remains were cleared in 1932. Nowadays, it concentrates a considerable protected heritage, including funeral galleries and a columbarium initially designed for Laeken Cemetery and built in 1880, as well as several chapels. Main sights The cemetery contains fine examples of 19th-century funerary art. Examples include: the burial galleries and columbarium from 1880, spurred on by Émile Bockstael, after his earlier initiative at Laeken Cemetery the Art Nouveau funerary monument of the Des Cressonnières family by Victor Horta (1894) the tomb of the Beelaert family with a bronze sculpture by Amédée Hamoir the funerary monument of the Jean De Maerschalck family by Ernest Salu Notable interments Personalities buried there include: Jan Frantz De Mol, composer Julien Hanssens (1842–1914), mayor from 1912 to 1914 Henri Hollevoet (1833–1911), mayor from 1879 to 1911 Ernest Kindermans (1875–1932), founder of the Kaaitheater Eugène Laermans (1864–1940), painter and engraver Edmond Machtens (1902–1978), mayor from 1939 to 1978 Louise Charlotte Massart (1880–1906), dramaturge Louis Mettewie (1855–1942), mayor from 1919 to 1938 Henry Meuwis (1870–1935), painter Sander Pierron (1872–1945), writer and art critic Jean-Baptiste Piron (1896–1974), military officer, best known for his role in the Free Belgian forces during World War II Édouard Van Haelen (1895–1936), swimmer and 1920 Summer Olympics medalist See also List of cemeteries in Belgium Anderlecht Cemetery Brussels Cemetery Ixelles Cemetery Laeken Cemetery Saint-Josse-ten-Noode Cemetery Schaerbeek Cemetery References Citations Bibliography Celis, Marcel (2004). Cimetières et nécropoles. Bruxelles, ville d'Art et d'Histoire (in French). Vol. 38. Brussels: Éditions de la Région de Bruxelles-Capitale. Vandervelde, Cecilia (1991). La nécropole de Bruxelles : Étude de l'architecture et de la sculpture funéraires, des symboles et des épitaphes. Inventaires (in French). Brussels: Commission d'Histoire de l'Europe. Vandervelde, Cecilia (1997). Les champs de repos de la Région bruxelloise : Étude de l'architecture et de la sculpture funéraires, des symboles et des épitaphes. Inventaires (in French). Brussels: Self-published. External links Media related to Molenbeek-Saint-Jean Cemetery at Wikimedia Commons