NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kasteel de Woesten

Kasteel de Woesten is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Oostkamp behorende plaats Waardamme, gelegen aan Woestendreef 8. Geschiedenis In 1665 was al sprake van een hofstede De Woesten en in de 18e eeuw was er sprake van 't Leen te Woestyne. De hofstede lag iets ten noorden van het huidige kasteel. De familie Mortier werd eigenaar van de gronden en in 1871 liet Napoleon Mortier een ten zuiden van de hoeve een kasteel bouwen, het betrof een herenhuis in cottagestijl. In 1895 kwam het goed aan de gebroeders Arthur en Gustaaf Pecsteen-Peers. Na de Tweede Wereldoorlog was het kasteel zeer vervallen. Het werd gekocht door de familie Mahieu-De Witte. In 1950 werd in opdracht van architect en kunstschilder André Mahieu een nieuw kasteel gebouwd. Hierbij zou gebruik gemaakt zijn van materiaal van gesloopte Brusselse huizen. Gebouw Het bakstenen kasteen is gebouwd in Vlaamse neorenaissancestijl en bestaat uit twee achter elkaar gelegen gebouwen. Rechts van het hoofdgebouw is een zeshoekige toren. Enkele restanten van het kasteeltje van 1871 bleven bewaard. Domein Ten noordwesten van het kasteel ligt een ommuurd deel met bijgebouwen, een vijver en een moestuin. Het kasteel is gelegen in voormalig bosgebied, wat in de 2e helft van de 19e eeuw werd omgevormd tot een park. Aan de westzijde is een heuvel met grot en ijskelder. Over het domein stroomt de Poverbeek.
Kasteel Erkegem

Kasteel Erkegem is een kasteel in de Belgische plaats Erkegem (gemeente Oostkamp, provincie West-Vlaanderen). Geschiedenis In 1574 werd Erkegem schriftelijk vermeld als zijnde een heerlijkheid. Er was al een Casteel Erckeghem, dat echter op een andere plaats stond dan het huidige. Het kasteel dat behoorde tot de toenmalige heerlijkheidszetel werd afgebeeld op een kaarten van 1759 en 1766. Op de locatie van het huidige kasteel, dat tot dan toe uit bos bestond, werd in 1810 een neoclassicistisch kasteeltje, De Herten genaamd, gebouwd op een landgoed van 144 ha dat was aangekocht door Jacques de Rijm. Ook werd de toegangsdreef, de huidige Legendaledreef, aangelegd. In 1816 werd het kasteel aangekocht door Julien d'Hanins de Moerkerke, die het park liet aanleggen, en in 1850 kwam het aan diens zoon Aimé d'Hanins, die in 1858 tot graaf werd verheven. Omstreeks 1880 verkocht deze het aan Octave van der Plancke en het kwam daarna aan diens zoon Pierre-Octave van der Plancke. Deze liet het in 1906 deels afbreken en ingrijpend herbouwen naar ontwerp van Stephan Mortier. De empiresalon van het eerdere kasteel werd in het nieuwe kasteel opgenomen. Het park werd heraangelegd naar ontwerp van Jules Buyssens. Onder Pierre-Octave werd het domein uitgebreid en werden bossen aangelegd, en in 1917 werd door hem het naastgelegen kasteel de Cellen aangekocht. In 1949 stichtte hij een kapelletje. In 1957 kwam het domein aan Pierre-Octave's zoon, Jean van der Plancke. Hij zorgde voor herinrichting van het kasteel en veranderde de naam van De Herten in Kasteel Erkegem. In 1996 werd Jean's zoon, Jean-Pierre van der Plancke, de eigenaar. Gebouw Het huidige kasteel, in Vlaamse neorenaissancestijl, werd gebouwd in 1906. Het omvat een achthoekige toren aan de achtergevel en een zijtoren. De voorgevel wordt door een trapgevel gedomineerd, waarop het jaartal 1907. Ook de wapenschilden van de familie Van der Plancke en hun motief: In fidelitate robur werd aangebracht. In het interieur is het empiresalon, dat onderdeel was van het 19e-eeuwse kasteel, van belang. In de voorgevel bevinden zich drie koetspoorten. Park Het park werd in de 19e eeuw aangelegd en enigszins gewijzigd in de 20e eeuw. Het park is in landschapsstijl ontworpen. Het bezit een waterpartij en een aantal elementen zoals een obelisk, beeldhouwwerken, bruggetjes, een tuinpaviljoen en een boothuis van 1883. Het kapelletje van 1949 werd opgericht uit dankbaarheid omdat de Tweede Wereldoorlog geen schade heeft aangericht.
Sint-Eligiuskerk (Ruddervoorde)

De Sint-Eligiuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Oostkamp behorende plaats Ruddervoorde, gelegen aan Markt 1. De kerk is toegewijd aan de heilige Eligius. Geschiedenis In 961 zou voor het eerst sprake zijn geweest van den altare van Ruddervoorde. Het betreffende document is echter van twijfelachtige echtheid. Het zou een hulpkerk betreffen van de parochie van Oostkamp. In 1090 werd de parochie vermeld. Van een kerkgebouw zou pas in de 13e of 14e eeuw sprake zijn. In 1559, bij de herindeling van de bisdommen, werd Ruddervoorde als parochie vermeld. Na de godsdienstoorlogen, einde 16e eeuw, werd de kerk grotendeels vernield. In 1640 was de kerk nog niet geheel hersteld. Niettemin was er sprake van een Sint-Eligiusaltaar en een Onze-Lieve-Vrouwe-altaar. Ook werden er vanaf 1644 vooraanstaande gestorvenen begraven. Afbeeldingen tonen een kerk met twee ongelijke beuken en een voorgebouwde toren. Van 1879-1884 werd de kerk vergroot, naar ontwerp van Arthur Verhaegen, waarbij een koor, een nieuwe zijbeuk, een transept en twee zijkapellen werden gebouwd. De toren bleef behouden. Van 1910-1913 werden de oude zijbeuken afgebroken en vervangen door twee grotere, die bovendien de toren insloten. De toren werd verhoogd en het vieringtorentje werd verwijderd. Op 17 oktober 1918 werd de toren door de terugtrekkende Duitsers opgeblazen, waarbij ook het schip werd beschadigd. De toren werd herbouwd en in 1925-1926 werd de kerk weer in gebruik genomen. In 1977-1978 werd een nieuw orgel gebouwd door de firma Loncke. Gebouw Het betreft een driebeukig kerkgebouw met pseudotransept, veelhoekig afgesloten hoofdkoor en twee zijkoren. De ingebouwde toren is 52 meter hoog en de spits wordt door vier hoektorentjes geflankeerd. Interieur De glas-in-loodramen zijn van 1900 en geschonken door Eugène van Outryve d'Ydewalle en Emannuel d'Ydewalle. Van 1921 is een raam geschonken door de familie Pecsteen, Er is een grafsteen van 1670.
Statue équestre de Léopold Ier (Ostende)

La statue équestre de Léopold Ier est une statue équestre en bronze commémorant le règne du premier roi des Belges Léopold Ier, elle est située à Ostende. Historique La statue équestre est réalisée par Jacques de Lalaing à l'initiative de Paul de Smet de Naeyer alors ministre des Finances. Jacques de Lalaing répond positivement à la demande du ministre et se rend aussitôt à Ostende pour choisir le lieu qui accueillera le monument. Il opte pour le parc Léopold, mais après de nombreuses hésitations les autorités lui imposent un lieu. Il mène de front la réalisation de la statue équestre et la conception de deux bas-reliefs, Ostende et La Jeune Belgique (qui ne seront pas terminés pour l’inauguration en 1901). En juin 1902, le sculpteur achève Ostende et le deuxième bas-relief, La Jeune Belgique est terminée en été 1903. La statue est finalement inaugurée le 5 août 1901 en présence du roi Léopold II, de la princesse Clémentine et du prince Albert. Localisation Ce monument est localisé sur la Leopoldplein à Ostende, dans la province de Flandre Occidentale en Belgique, près du Parc Léopold. Description de l'œuvre La statue en bronze de Léopold Ier a volontairement un aspect dramatique, avec la tête du cheval légèrement incliné et le roi tourné vers l'avant. L'ensemble se tient sur un haut piédestal de marbre soutenu par quatre colonnes ioniques entre lesquelles des bas-reliefs en bronze aux allégories patriotiques sur les côtés nord-ouest et sud-est portent les inscriptions "OSTENDE À LEOPOLD Ier" et "Dans les années 1830". Le relief "OSTENDE À LEOPOLD I" montre la femme d'un pêcheur sur la rambarde d'un navire, elle symbolise la pêche. Le second relief représente la "Joyeuse Entrée de la Belgique dans le concert des Nations" figurée par une jeune femme chevauchant un cheval de trait brabançon mené par un jeune garçon; deux petits angelots voltigent, l’un portant une couronne, l’autre un manteau. Galerie Articles connexes Liste de statues équestres de Belgique Statue équestre Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed Portail de la Belgique Portail de l’histoire Portail de la sculpture Portail du monde équestre Portail de la monarchie
Basilika Maria Trost (Vilvoorde)

Die Basilika Unserer Lieben Frau vom Trost (niederländisch Basilika Onze-Lieve-Vrouw van Troost) in Vilvoorde in Belgien ist die Klosterkirche der Karmelitinnen. Die Liebfrauenkirche aus dem 17. Jahrhundert gehört zum Erzbistum Mecheln-Brüssel und trägt den Titel einer Basilica minor. Geschichte Im 13. Jahrhundert siedelten sich Beginen außerhalb von Vilvoorde in Steevoort an. Sophie von Brabant, die Frau von Herzog Heinrich II., schenkte den Beginen die wundersame Marienstatue Unserer Lieben Frau und förderte die Erweiterung des Beginenhofs. 1457 initiierte der Gründer der Karmelitinnen, Johannes Soreth, eine Gemeinschaft in Lüttich. Nach der Zerstörung Lüttichs durch Karl den Kühnen ging eine Gruppe der Karmeliterinnen 1469 nach Vilvoorde an den Beginenhof, der Unsere Liebe Frau vom Trost genannt wurde. Die Klostergemeinschaft ist heute die älteste existierende des Ordens. 1575 zog am dritten Sonntag nach Ostern zum ersten Mal eine Prozession durch die Straßen von Vilvoorde und begründete die heutige Wallfahrt an der Troostkermis. 1578 wurde das Kloster während des Ikonoklasmus aus strategischen Gründen zur besseren Verteidigung der Stadt abgerissen. 1586 konnten die Schwestern aus Mechelen zurückkehren und zogen in das ehemalige St.-Nikolaus-Krankenhaus. Dieses wurde mehrfach umgebaut, beim teilweisen Neubau 1641 bis 1646 wurde der Schwesternchor als Kapelle errichtet. 1663 begann die Errichtung des anschließenden Kuppelbaus der Klosterkirche und wurde zwei Jahre später fertiggestellt. Die Weihe der Kirche erfolgte 1671 durch den Erzbischof von Mechelen, Alphonsus de Berghes. 1973 wurde die Kirche unter Denkmalschutz gestellt, 2009 dann die ganze Klosteranlage. Die Kirche wurde zwischen 2000 und 2010 einer umfassenden Renovierung unterzogen. 2006 erhob Papst Benedikt XVI. die Kirche in den Rang einer Basilica minor, die feierliche Verkündigung erfolgte durch Godfried Kardinal Danneels am Wochenende der Troostkermis am 7. Mai 2006. Architektur Das Bauwerk aus Sandstein gliedert sich in zwei Abschnitte. Der ältere Schwesternchor wurde auf einem rechteckigen Grundriss mit drei Jochen im spätgotisch Stil errichtet. An seinen Seiten steht das Chorgestühl, auf der Westseite ist die Orgel von 1907 installiert. Der quadratische Kirchturm mit vier Etagen ragt auf der Nordseite neben dem dritten Joch auf. In ihm befindet sich eine Tür und ein vergittertes Fenster, die den Zugang zum dahinterliegenden Kloster bildet. Nach Osten schließt sich an den Schwesternchor ein sechsseitiger Barockbau an, der von einer Kuppel mit einer Laterne überdacht ist und als öffentlicher Andachtsraum dient. Der Altar steht in einem folgenden, rechteckigen Chor mit dreiseitiger Apsis und zeigt in seiner zweiten Etage die Statue Unserer Lieben Frau vom Trost. Literatur Luk Biesemans: Reichtum der Stille und Ruhe. 2006 Weblinks Internetpräsenz der Klostergemeinde (niederländisch) Einzelnachweise
Onze-Lieve-Vrouw ten Troost

The Basilik du Onze-Lieve-Vrouw ten Troost Kerk (English: Basilica Church of Our Lady of Consolation), simply known as the Troostkerk, is a Roman Catholic minor basilica in Vilvoorde, Belgium. The shrine is dedicated to the Blessed Virgin Mary under the venerated title of Our Lady of Consolation. The history of the church and its Carmelite monastery (the oldest in Western Europe) go back 800 years. Pope Benedict XVI signed the notarized decree which raised the shrine to Basilica on 1 March 2006. It was formally consecrated as a basilica on 7 May 2006 by the former Archbishop of Mechelen, Cardinal Godfried Danneels. Elevation to Basilica Owing to its important role as a pilgrimage destination, the Carmel has a particular significance to the city of Vilvoorde. The Troostkermis or annual fair and holiday of the city of Vilvoorde is still celebrated today, starting on the third Sunday after Easter. The church was elevated to the status of basilica, on 7 May 2006, and since that date pilgrims have begun visiting from other Belgian provinces. Gallery See also List of Catholic churches in Belgium References Luk Biesemans, Rijkdom van stilte en rust. External links Official website
Basiliek en klooster van Onze-Lieve-Vrouw van Troost

De Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Troost te Vilvoorde is de kloosterkerk van de karmelietessen, een contemplatieve orde, waarvan gebed, stilte, liturgie en gastvrijheid de bouwstenen zijn. De toegang tot dit bedevaartsoord ligt aan de Leuvensestraat. De jaarlijkse bedevaartsmis wordt op de 3e zondag na Pasen gevierd. De kerk werd opgericht door de stichter van de karmelietessen (Johannes Soreth). Er bestaan zo maar drie kerken en de Troostkerk is de enige die onafgebroken als kerk in gebruik bleef. Ze heeft een zeshoekige, laatgotische barokke centraalbouw uit 1663-1665. In het koor bevindt zich het beeld van Onze-Lieve-Vrouw-van-Troost uit de 13e eeuw. Het werd waarschijnlijk geschonken door Sofia van Thüringen, echtgenote van Hendrik II van Brabant. In de noordertoren bevindt zich een deur en een getralied raam, waarachter zich het slotklooster bevindt. Geschiedenis In de 13e eeuw vestigden begijnen zich even buiten Vilvoorde in Peutie. In 1469, na de verwoesting van Luik door Karel de Stoute trok een groep karmelietessen naar het Vilvoordse begijnhof dat de naam Onze-Lieve-Vrouw ten Troost droeg. Sofia, de echtgenote van hertog Hendrik II schonk het miraculeuze Mariabeeld aan de begijnen en liet het begijnhof groter en ruimer maken. In 1575 trok voor het eerst een processie door de straten van Vilvoorde op de 3e zondag na Pasen. Dit was het prille begin van de huidige Troostkermis. Tijdens de Beeldenstorm kreeg Vilvoorde het bevel de stad in optimale staat van verdediging te brengen. Alle huizen buiten de stad, waaronder het begijnhof moesten afgebroken worden. In 1633 werd de Steevoortkapel gebouwd ter herinnering aan deze gebeurtenis. De zusters verhuisden binnen de stad, waar ze het Sint-Niklaasgasthuis toegewezen kregen. Na 1578 gingen de zusters tot vijfmaal toe op de vlucht met het miraculeuze mariabeeldje. In 1641 begon men met de bouw van de huidige Troostkerk. Twee jaar later was de kerk voltooid. Na een vrij lange periode van rust brak het sombere einde van de 18e eeuw aan. De zusters werden door de Franse revolutionairen verdreven en hun eigendom werd verkocht. Na het concordaat met Napoleon konden de zusters terugkeren naar hun klooster. Tot 1966 behoorde de Vilvoordse karmel tot de Antieke Observantie (geschoeide Karmel). Thans maakt dit klooster deel uit van de Teresiaanse Hervorming. In 1995 werd de Vriendenkring van de Troost opgericht, onder andere met het oog op de financiering van de restauratie van de kerk. De eerste fase daarvan werd in 1997 beëindigd. Aan de ingang in de Leuvensestraat bevindt zich sinds 5 april 2006 een Mariabeeld van de hand van Rik Poot : Onze Lieve Vrouw van Troost in Nood. De kerk werd op 7 mei 2006, tijdens het weekeinde van de Troostkermis, verheven tot basiliek.
Justice de Paix de Laeken

La Justice de Paix de Laeken est un bâtiment situé rue Fransman 89 à Laeken qui accueille la Justice de paix. Description Son architecture est de style néo-classique, reconnaissable via l’usage d’éléments architecturaux tels que le fronton, l’horizontalité, l’enduit blanc et les colonnes corinthiennes que composent le bâtiment. Histoire La Justice de paix se rendait initialement dans la Maison communale de Laeken située rue des Palais Outre-Ponts. Mais le bâtiment est trop exigu et en 1905, il est décidé d’ériger un bâtiment dédiée à celle-ci. L’ancien bâtiment de justice de Laeken a été construit par les architectes Vanderhaegen, Lambot et Gillet en 1907. Le bâtiment est construit sur une parcelle d’angle, ce qui permet de valoriser le bâtiment ainsi que les rues avoisinantes. Les trois façades du bâtiment contiennent une inscription rappelant sa fonction : « Justice de paix ». Le bâtiment a été restauré en 2015. Le bâtiment est toujours le siège de deux des quatre cantons de justice de paix pour la ville de Bruxelles. Bibliographie Kamal Absy et al., Évolution urbaine de Bruxelles : depuis la création des premiers tramways à nos jours, Bruxelles, Presses Universitaires de Bruxelles, décembre 2018, 247 p. Références Cet article est partiellement ou en totalité issu de l'article intitulé « Architecture de la ligne 62 du tramway de Bruxelles » (voir la liste des auteurs). Portail de Bruxelles
Ancienne caserne de gendarmerie de Laeken

L'ancienne caserne de gendarmerie de Laeken est un bâtiment situé rue Stéphanie 87 à Laeken qui accueillait originellement une caserne de la gendarmerie. Histoire Le bâtiment a été construit en 1881, par l’architecte Gustave Hansotte et est de style éclectique. On peut donc voir, au sommet de la façade avant, les inscriptions « ANNO 1881 » séparées du mot « Gendarmerie ». L’édifice est composé de deux corps, un à l’avant et l’autre à l’arrière. Le corps principal avant, compte trois niveaux sous une toiture à deux versants et est composé de cinq travées. La façade est faite de briques rouges et de pierres bleues. Le corps arrière, parallèle au premier mais plus large, a une fonction d’écurie. Il est composé de 2 niveaux sous toit à deux versants. Le bâtiment a été agrandi en 1889 par l’architecte Dumortier, qui construit deux nouvelles annexes, d’un seul niveau, de part et d’autre du corps avant. Les annexes avaient, à l’origine, une fonction de logement, celle de droite étant réservée au Maréchal des Logis. Vers les années 1980, le corps arrière, qui était une écurie, se voit remplacé par un nouveau bâtiment qui sera utilisé comme bureaux. La façade est faite de briques rouges et de béton. Aujourd’hui, l’ancienne caserne de gendarmerie de Laeken a subi quelques transformations. Bibliographie Kamal Absy et al., Évolution urbaine de Bruxelles : depuis la création des premiers tramways à nos jours, Bruxelles, Presses Universitaires de Bruxelles, décembre 2018, 247 p. Références Cet article est partiellement ou en totalité issu de l'article intitulé « Architecture de la ligne 62 du tramway de Bruxelles » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la police Portail de Bruxelles
Kasteel Lakenbossen

Het Kasteel Lakenbossen (ook: Rood Kasteel) is een kasteel in de Belgische plaats Ruddervoorde (gemeente Oostkamp, provincie West-Vlaanderen), gelegen aan Lakebossendreef 4. Geschiedenis In 1869 werd in opdracht van Eugène van Outryve d'Ydewalle en zijn vrouw Laurence de Serret'een kasteel gebouwd naar ontwerp van Jean Bethune. In 1876 kwam het kasteel gereed. In 1901 overleed Eugène en kwam het kasteel aan zijn dochter Cécile en diens man, Henri d'Udekem d'Acoz. Deze werd in 1915 vermoord. In 1919 werd het kasteel verkocht aan Georges de Thibault de Boesinghe. In 1948 verkocht deze het aan landmeter Maurice Verstraete, die het kasteel in 1950 grotendeels liet afbreken en de restanten verkocht aan landmeter Gaston Cools, die het oostelijke deel van het domein verkavelde. In 1952 kwam het kasteelrestant aan de familie Dejonckheere, textielfabrikanten. In de voormalige paardenstallen produceerde hij donsdekens onder merknaam Lakebos. Begin jaren '80 van de 20e eeuw werd het door een zoon van Dejonckheere geërfd. Deze liet het in 1984 in eigentijdse vorm herbouwen met behoud van een aantal neogotische interieurelementen. Park Het park werd oorspronkelijk in landschapsstijl aangelegd. Een deel werd gewijzigd omstreeks 1980. Er zijn een aantal waterpartijen en er is een ijskelder onder een heuvel. Zie ook Lakebossen en Munkebossen Moorden van Beernem
Kasteel Raepenburg

Het Kasteel Raepenburg is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Oostkamp behorende plaats Ruddervoorde, gelegen aan de Kortrijksestraat 532. Geschiedenis In 1798 kocht de staatsman Bernard van Severen een deel van het domein Munkenhof, dat voordien aan de Abdij Onze-Lieve-Vrouw Ten Duinen toebehoorde. In 1800 liet hij op dit stuk bosgrond een kasteeltje bouwen in empirestijl. In 1837 werd dit geërfd door dochter Clémence van Severen, die gehuwd was met Eugène van Outryve d'Ydewalle. In 1840 kwam het huidig koetshuis tot stand. In 1911 kwam Stanislas van Outryve d'Ydewalle op het kasteel. Na 1925 werd het kasteel uitgebreid en verbouwd naar ontwerp van Maurice Hocepied, zodat een neoclassicistisch kasteeltje ontstond. In 1947 werd het kasteel door de familie Van Outryve d'Ydewalle verkocht aan handelaar Lucien De Backere. Gebouw Het is een neoclassicistisch kasteeltje op een min of meer driehoekige plattegrond. De voorgevel heeft een ingangspartij met balkon, gedragen door vier zuilen. Ook is er een fronton. De achtergevel heeft een halfronde uitbouw met boven de voorgevel uitstekende, ronde koepel. Het interieur heeft nog elementen van empirestijl, maar een deel is, evenals de trap, in neo-empirestijl. Het koetshuis is van 1840. Park Vermoedelijk werd het park in 1840 in hoofdlijnen aangelegd. Later in de 19e eeuw werd het park gewijzigd met meer elementen van de landschapsstijl met slingerende paden en vijvers. Ook in de 20e eeuw werd de parkstructuur nog aangepast. Zie ook Lakebossen en Munkebossen
Kasteel Pecsteen

Kasteel Pecsteen is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Oostkamp behorende plaats Ruddervoorde, gelegen aan de Hillestraat 41. Geschiedenis Begin 18e eeuw was waarschijnlijk de eerste bebouwing op deze plaats. Er was omstreeks 1725 sprake van een speelhuys dat omgracht was en ook stallingen en schuren, en een boomgaard en moestuin. Het is dan eigendom van advocaat Charles Martin de Cuyper. Via verkoop kwam het uiteindelijk in 1783 aan Charles-Jean Dhont, een ondernemer en notabele. In 1798 kwam het door erfenis in bezit van Anne-Marie Dhont, welke in 1800 trouwde met Jacques-Philippe Pecsteen. Zo kwam het goed in handen van de familie Pecsteen. In 1815 werd het huis met drie torens uitgebreid. Van 1900-1906 werd het herbouwd naar ontwerp van Stephan Mortier. In 1901 kwam het kasteel in bezit van Raymond Pecsteen-de Meester. Gebouw Het kasteel is gebouwd in oranje baksteen en het heeft een mansardedak en een rechthoekige plattegrond. Het is in Vlaamse neorenaissancestijl gebouwd. Rechts van de voorgevel bevindt zich een ingebouwde hoektoren op vierkante plattegrond. Links van de voorgevel is een half ingebouwde, kleinere toren te zien. Park Midden 18e eeuw bestond een meer formele parkindeling die in de loop van de 19e eeuw evolueerde naar een meer landschappelijke stijl. In 1904 vond herstructurering van de centrale parkaanleg plaats door Jules Buyssens. Een grot en een ijskelder zijn nog bewaard gebleven. Langs het domein stroomt de Waardammerbeek.
Kasteel Rooiveld

Kasteel Rooiveld is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Oostkamp behorende plaats Waardamme, gelegen aan de Rooiveldstraat 107-109. Geschiedenis In 1507 was er sprake van een jachtpaviljoen en bijbehorend bosgebied, eigendom van Melgar de Sporkinshove. Ook op een kaart van 1829 was nog sprake van een jachtpaviljoen. In 1859 erfde Guido Arents de Beerteghem het domein. In 1888 kwam het aan Aquilin Arents de Beerteghem-de Thibault de Boesinghe. In 1903 en 1948 werd het jachthuis nog uitgebreid. In 1906 werd aan het huis van de jachtopziener een toren gebouwdUiteindelijk kwam het aan Ides Janssens de Bisthoven welke het begin jaren '50 van de 20e eeuw liet verbouwen tot een voornaam woonhuis. Gebouw Het voormalig jachtpaviljoen is de huidige woning, met rechts daarvan het voormalig woonhuis van de pachter, wat tegenwoordig bij de adellijke woning is getrokken. De jachtopzienerswoning werd gesloopt, maar de toren is nog aanwezig. Ook is er een bakhuisje. Park In het park zijn nog restanten van de heideontginning te zien. Eind 19e eeuw werd het park aangelegd met een vijver en slingerende paden. In 1960 werd de parkstructuur aangepast naar ontwerp van René Pechère. De Waardammerbeek loopt door en langs het park. In het park staat een gepolychromeerd tuinbeeld van een pelsjager met hond en kind. Ook is er een ondergrondse opslagkelder.