NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Franchimont (hrad)

Hrad Franchimont, francouzsky Château de Franchimont je ruina stojící na skalnatém výběžku v Ardenách na území města Theux asi osm kilometrů od lázeňského města Spa v Belgii. V blízkosti se nachází lokalita s franckými hroby ze 6. a 7. století. Historie Franchimont je bývalá pevnost lutyšských princů-biskupů. Nejstarší část pochází z 11. až 12. století, v 16. století byly přistavěny vysoké hradby. První písemná zmínka pochází z roku 1156. Kolem roku 1650 byla stavba odzbrojena a sloužila jako vězení a letní sídlo. V roce 1676 nařídil francouzský král Ludvík XIV. nařídil hrad zbourat, ale rozkaz byl vykonán jen částečně. Od roku 1967 spravuje objekt charitativní nadace, která se stará o restaurátorské práce a údržbu. Franchimont je dnes turistickým cílem. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Burg Franchimont na německé Wikipedii. Literatura Luc François Genicot: Le grand livre des châteaux de Belgique. svazek 1. Vokaer, Brusel 1975, S. 122–124. Burgen & Festungen in der Euregio Maas-Rhein. Eine touristische Entdeckungsreise. GEV, Eupen 2002, ISBN 90-5433-159-3, S. 149–151. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Franchimont na Wikimedia Commons Stránky hradu Archivováno 1. 6. 2013 na Wayback Machine.
Burg Franchimont

Die Ruine der Burg Franchimont (französisch Château de Franchimont) steht auf einem Felsvorsprung in den Ardennen im Gemeindegebiet der Stadt Theux etwa acht Kilometer von Spa entfernt. Geschichte Franchimont ist der Name einer ehemaligen Festung und bis zur Lütticher Revolution einer Markgrafschaft im Hochstift Lüttich. Den Ursprung der Burganlage bildete ein Bau aus dem 11. bis 12. Jahrhundert, der durch eine große Schutzmauer zu Beginn des 16. Jahrhunderts ergänzt wurde. Die erste schriftliche Erwähnung datiert auf das Jahr 1156 aus der Zeit Bischofs Heinrich II. von Lüttich. Aus älterer Zeit, dem 6. und 7. Jahrhundert, stammen fränkische Bestattungen und Grabbauten auf einem dem heutigen Ort benachbarten Hügel. Um 1650 wurde die Burg demilitarisiert, da sie durch die inzwischen entwickelte Artillerie-Technik von den benachbarten Hügeln angreifbar war. Danach diente sie meist als Gefängnis, aber auch als Sommerwohnsitz von Adeligen. 1676 befahl Ludwig XIV. die Zerstörung, doch wurde sie nur teilweise durchgeführt. Im folgenden Jahrhundert wurde die Burg wegen ihrer Besonderheiten von einigen gekrönten Häuptern besucht. Seit 1967 gehört sie einer gemeinnützigen Stiftung, die Restaurierungs- und Unterhaltsarbeiten durchführt und Ausgrabungen im Umfeld der Burg tätigen lässt. Heute ist Franchimont ein touristisches Ausflugsziel, mit einer Eisenbahnhaltestelle an der Bahnstrecke Verviers–Spa-Géronstère. Literatur Martin Zeiller: Franchimont. In: Matthäus Merian (Hrsg.): Topographia Westphaliae (= Topographia Germaniae. Band 8). 1. Auflage. Matthaeus Merian, Frankfurt am Main 1647, S. 27 (Volltext [Wikisource]). Luc François Genicot: Le grand livre des châteaux de Belgique. Band 1. Vokaer, Brüssel 1975, S. 122–124. Burgen & Festungen in der Euregio Maas-Rhein. Eine touristische Entdeckungsreise. GEV, Eupen 2002, ISBN 90-5433-159-3, S. 149–151. Weblinks Website der Burg (französisch, niederländisch, englisch, deutsch)
Franchimont Castle

Franchimont Castle (French: Château de Franchimont) is a medieval castle in the municipality of Theux, Liège Province, Wallonia, Belgium. It sits at the western end of a small hill 2 kilometres (1.2 mi) south of the village of Theux, a sub-municipality. History It is thought to have originally been built in the 11th century, as a stronghold of the Prince-Bishopric of Liège. The original building was extended several times during the Middle Ages, once after a fire in 1387. In 1487 the castle was besieged, and around the same period the La Marck family took ownership of it. In the early 16th century the outer wall was built, with casemates and an artillery tower added. The prince-bishops of Liège took the title of Marquis of Franchimont at the start of the 16th century, with Franchimont Castle serving as the base of the Marquessate of Franchimont. The Marquessate was a small province of the Prince-Bishopric, six leagues long by four leagues wide, bounded in by the Duchy of Limburg (to the east), the Duchy of Luxemburg (fragmented, to the south and the west) and the Princely Abbey of Stavelot-Malmedy (fragmented, to the south and the northwest). Modern Today the castle is owned by the town of Theux and is open to the public. The artillery tower at the north-east corner contains a small exhibition and the ticket office. See also List of castles in Belgium Notes References Franchimont, A guided tour - leaflet obtained at the castle External links Franchimont Castle official website (fr) Franchimont Castle www.castles.nl
Castillo de Franchimont

El Castillo de Franchimont​ (en francés: Château de Franchimont) es un castillo medieval en el municipio de Theux, provincia de Lieja, en Bélgica. Se encuentra en el extremo occidental de una pequeña colina con vistas al pueblo de Franchimont. Se cree que originalmente fue construido en el siglo XI, como una fortaleza del Principado de Lieja. El edificio original fue ampliado varias veces durante la Edad Media, una de esas ocasiones fue después de un incendio en 1387. En 1487 el castillo fue sitiado, y en el mismo período la familia La Marck tomó posesión de ella. En el siglo XVI se construyó la muralla exterior, con casamatas y una torre de artillería nueva. Hoy en día el castillo es propiedad de la ciudad de Theux y está abierto al público. La torre de artillería en la esquina noreste contiene una pequeña exposición y la taquilla. Véase también Ruinas Yacimiento arqueológico Arqueología Referencias
Kasteel van Franchimont

Het Kasteel van Franchimont is de ruïne van een burcht, die in de 11e eeuw gebouwd werd op een rots in de Belgische Ardennen die de vallei van de Hoëgne beheerst. Het ligt in de gemeente Theux bij het station Franchimont in de provincie Luik. Geschiedenis De hoogteburcht werd gebouwd nadat de bisschop van Luik de wereldlijke macht kreeg in een deel van zijn bisdom. Het moest Luik langs de oostzijde beschermen. Aanvankelijk was het niet meer dan een kazerne. De grootste uitbouw gebeurde in de 16e eeuw onder prins-bisschop Everhard van der Marck. Kort nadien was de artillerie zodanig verbeterd, dat het kasteel kon beschoten worden uit de omliggende heuvels; bijgevolg verloor het zijn militaire rol. Het kasteel was ook de zetel van het markgraafschap Franchimont; het deed dienst als gevangenis voor de vijf bans van het markgraafschap. Onder de Franse bezetting werd het kasteel tot nationaal bezit verklaard en verkocht aan een ondernemer die het ontmantelde en uitbaatte als steengroeve. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Luik Externe link www.chateau-franchimont.be
Église Saint-Martin de Wezemaal

L'église Saint-Martin (Sint-Martinuskerk en néerlandais) est une église de style gothique située à Wezemaal, village de la commune belge de Rotselaar, dans la province du Brabant flamand. Historique L'église est classée monument historique depuis le 19 janvier 1944 et figure à l'Inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 42717. Architecture Articles connexes Wezemaal Rotselaar Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Martinuskerk (Wezemaal)

De Sint-Martinuskerk is een kerk in het Belgische dorp Wezemaal. De parochiekerk is toegewijd aan Martinus van Tours. De kerk vormt een harmonieus geheel, ondanks de verschillen in de gebruikte bouwmaterialen en bouwactiviteiten door de eeuwen heen. Het koor en de sacristie aan de noordkant zijn 13de-eeuws; de zuidertranseptarm dateert uit de 14de eeuw. In de 15de eeuw bouwde men de noordertranseptarm, het schip, de beuken en de westertoren. De onderbouw van deze toren en de kerk is opgetrokken met ijzerzandsteen. Voor de bovenbouw van de toren gebruikte men witte kalksteen. De bouw van de zuidersacristie volgde in de 18de eeuw. Het interieur is, waar de bogen overvloeien in kapiteelloze zuilen, een voorbeeld van Brabantse gotiek. Na een brand in 1751 werden de viering en het koor overdekt met een classicistisch tongewelf. De torenspits werd na een brand in 1860 vervangen door een stompe bedaking. Het interieur is versierd met schilderijen uit de 16de, 17de en 18de eeuw. Het hoofdaltaar is 18de-eeuws en afkomstig uit het Adrianus-VI-college van Leuven. Bibliografie Bart Minnen (red.), Den Heyligen Sant al in Brabant. De Sint-Martinuskerk van Wezemaal en de cultus van Sint Job 1000-2000, 2 dln, Averbode: Altiora, 2011, 356 + 348 p.
Herman Teirlinckgebouw

Het Herman Teirlinckgebouw is een kantoorgebouw van de Vlaamse overheid in de Belgische hoofdstad Brussel. Het gebouw staat op het terrein van Thurn en Taxis aan de Havenlaan en bij de Haven van Brussel. Naast het gebouw staat het kenmerkende gebouw van Leefmilieu Brussel. Ten zuidoosten van het gebouw ligt het Redersplein en aan de zuidwestzijde ligt een plein met aan de overzijde het Koninklijk Pakhuis. Het gebouw ligt op een kilometer van het Noordstation en ligt nabij de Noordruimte. Het gebouw is vernoemd naar de Belgische schrijver Herman Teirlinck. Geschiedenis De Vlaamse overheid zat begin 2017 verspreid in een zestal grote gebouwen in Brussel. Met het aflopen van de huurcontracten van het Boudewijngebouw (Boudewijnlaan 30) en Phoenixgebouw (Koning Albert II-laan 19) in 2017, alsmede het aflopen van de huurcontracten van het Arenberggebouw (Arenbergstraat 5-9 en 1D) in 2023 en 2024 en het Ellipsgebouw (Koning Albert II-laan 35) in 2024, en het aan renovatie toe zijnde Ferrarisgebouw (Koning Albert II-laan 20), wilde de Vlaamse overheid het aantal gebouwen beperken en de ambtenaren in Brussel concentreren in drie grote kantoorgebouwen: het Hendrik Consciencegebouw, het Herman Teirlinckgebouw en nog een derde te bouwen gebouw. Het Herman Teirlinckgebouw verving twee van deze zes grote gebouwen, het Boudewijngebouw en Phoenixgebouw, en biedt daarnaast ook een werkruimte voor het Instituut voor Natuur- en Bosonderzoek (voorheen: Kliniekstraat 25 in Anderlecht), Milieu- en Natuurraad van Vlaanderen (voorheen: Kliniekstraat 25 in Anderlecht) en de Vlaamse Maatschappij voor Sociaal Wonen (voorheen: Koloniënstraat 40 in Brussel). Op 1 juli 2015 werd de eerste steen gelegd van het Herman Teirlinckgebouw, voorheen Meander genoemd. Vanaf 28 augustus 2017 verhuisden de ambtenaren van het Boudewijngebouw en het Phoenixgebouw naar het Herman Teirlinckgebouw. Op 20 september 2017 werd het gebouw officieel geopend door Vlaams minister Liesbeth Homans. In mei 2018 won het Herman Teirlinckgebouw de Real Estate Society Award voor Best Development for Institutional Investors. Gebouw Het kantoorgebouw is het ontwerp van de Nederlandse architect Willem Jan Neutelings van Neutelings Riedijk Architecten. Het gebouw is semi-hoogbouw en bestaat uit een dubbellaagse ondergrondse parkeergarage, een binnenstraat in de volle lengteas van het gebouw met daar twee binnentuinen, zes lagen met kantoorruimten en andere ruimtes georganiseerd rond twee binnentuinen op de bovenverdiepingen, en in het noordoosten een 60 meter hoge kantoortoren. Het gebouw heeft een totale oppervlakte van 66.500 m2. De gevels van het gebouw zijn met de hand gemetseld in gele bakstenen.
Phœnix Building

Le Phœnix Building est un immeuble de bureaux de style postmoderne situé dans le quartier Nord de Bruxelles, en Belgique. Localisation Le Phœnix Building se dresse au no 19 du Boulevard du Roi Albert II à Saint-Josse-ten-Noode dans le quartier Nord, à côté des Tours Proximus et de l'immeuble Boréal, près de la gare de Bruxelles-Nord. Historique Le Phœnix Building est construit en 1998 en style postmoderne par l'architecte Michel Jaspers (bureaux Jaspers-Eyers architects). En 2002, les fonctionnaires des autorités flamandes s'installent dans le Phœnix Building, après s'être installés en 1990 dans le Noord Building (Boudewijngebouw) situé plus au sud : 2 000 fonctionnaires flamands travaillent alors dans ces deux bâtiments. Mais le bail du Noord Building (Boudewijngebouw) et du Phœnix Building avec le Gouvernement flamand expire en 2017 : celui-ci décide alors de construire un nouveau bâtiment sur le site de Tour et Taxis pour y regrouper ses fonctionnaires dispersés dans de nombreux bâtiments à Bruxelles. Le 28 août 2017, 2 600 fonctionnaires flamands quittent six grands bâtiments, dont le Noord Building (Boudewijngebouw) et le Phoenix, pour s'installer dans le nouveau bâtiment Herman Teirlinck construit sur le site de Tour et Taxis. En avril 2019, la compagnie Baloise décide de rénover entièrement l'immeuble afin d'en faire un bâtiment presque neutre en énergie, avec l'utilisation de nombreux matériaux naturels et de toits terrasses végétalisés. Dans le cadre de ce projet, mené par le bureau d'architectes abv+ architects, le bâtiment est démantelé dans son ensemble avant d'être reconstruit avec la même typologie extérieure. En juin 2020, la « Fédération belge du secteur financier » Febelfin emménage dans le bâtiment. Architecture Le Phœnix Building est un immeuble de bureaux de style postmoderne dont les façades de type mur-rideau en verre bleu sont rehaussées à chaque étage par une triple bande horizontale en aluminium. À l'avant, la haute façade du bâtiment s'élance depuis un double niveau de rez-de-chaussée orné de colonnes en aluminium tandis, qu'à l'arrière, le bâtiment s'incline progressivement en trois "marches" de quatre étages chacune. L'immeuble présente une surface totale de 25 730 m2, dont 18 206 m2 de bureaux et 7 524 m2 de niveaux sous-terrainx offrant 190 places de parking. Accès Ce site est desservi par la station de prémétro Gare du Nord. Références Voir aussi Articles connexes Michel Jaspers Architecture postmoderne en Belgique Quartier Nord Portail de Bruxelles Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Phoenixgebouw

Het Phoenixgebouw is een kantoorgebouw in de Belgische gemeente Sint-Joost-ten-Node in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het gebouw ligt aan de Koning Albert II-laan 19 in de Noordruimte. Aan de noordzijde grenst het gebouw aan de Koolbrandersstraat. Ten zuiden staat het Hendrik Consciencegebouw, ten noorden aan de overzijde van de straat de Proximus Towers, aan de overzijde van de Koning Albert II-laan het Graaf de Ferrarisgebouw en aan de overzijde van de Marktstraat het Borealgebouw. Geschiedenis Het Phoenixgebouw werd tussen 1996 en 1998 gebouwd naar ontwerp van architectenbureau Jaspers-Eyers. In 2002 trok de Vlaamse Gemeenschap in het gebouw. In het gebouw zetelde het Departement Ruimte Vlaanderen, alsook onder andere het agentschap Onroerend Erfgoed. De Vlaamse overheid zat begin 2017 verspreid in een zestal grote gebouwen in Brussel. Met het aflopen van de huurcontracten van het Boudewijngebouw (Boudewijnlaan 30) en het Phoenixgebouw in 2017, alsmede het aflopen van de huurcontracten van het Arenberggebouw (Arenbergstraat 5-9 en 1D) in 2023 en 2024 en het Ellipsgebouw (Koning Albert II-laan 35) in 2024, en het aan renovatie toe zijnde Graaf de Ferrarisgebouw (Koning Albert II-laan 20), wilde de Vlaamse overheid het aantal gebouwen beperken en de ambtenaren in Brussel concentreren in drie grote kantoorgebouwen: het Hendrik Consciencegebouw, het Herman Teirlinckgebouw en het Marie-Elisabeth Belpairegebouw. Het Herman Teirlinckgebouw verving twee van deze zes grote gebouwen, het Boudewijngebouw en Phoenixgebouw. In augustus 2017 verhuisden de ca. 750 ambtenaren van het Phoenixgebouw naar het Herman Teirlinckgebouw. Het Phoenixgebouw werd in 2019 gerenoveerd. Na de renovatie nam verzekeraar Baloise Insurance het gebouw in gebruik. In 2020 verhuisde ook werkgeversorganisatie Febelfin naar het gebouw. Gebouw Het gebouw is opgetrokken op een rechthoekig plattegrond met afgeronde hoeken. Het heeft dertien verdiepingen, is 45 meter hoog boven de begane grond en aan de Koning Albert II-laan bevindt zich een naar binnen geplaatst ingangsportaal van twee bouwlagen hoog.
Arenberggebouw

Het Arenberggebouw is een kantoorgebouw van de Vlaamse overheid in de Belgische hoofdstad Brussel. Het gebouw staat aan de Arenbergstraat 9 binnen de Vijfhoek op ongeveer 300 meter ten noorden van het station Brussel-Centraal. Aan de zuidwestzijde ligt het gebouw aan de Beenhouwersstraat en ten westen ligt de Koningsgalerij. Het gebouw heeft ongeveer 490 werkplekken voor ambtenaren. Geschiedenis Het gebouw aan de Arenbergstraat werd oorspronkelijk ontworpen als bankgebouw voor de Deutsche Bank. De werken begonnen in 1912 naar een ontwerp van de Berlijnse architect Hans Jessen, in samenwerking met de Belgische architect Alexis Dumont. Door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werden de werken onderbroken en kwam het gebouw onder sekwester. Tussen 1929 en 1932 werd het uiteindelijk voltooid in opdracht van de Algemene Bankvereniging en de Volksbank van Leuven. In de daaropvolgende decennia werd het in gebruik genomen door de Kredietbank. Het gebouw stond in de twintigste eeuw ook bekend onder de naam Le Stuart. Vanaf 1 april 2005 werd het gebouw voor een periode van 18 jaar gehuurd door de Vlaamse overheid, die het toen de naam Arenberggebouw gaf, naar de ligging aan de Arenbergstraat. In de jaren 2010 werd het samen met onder meer het Boudewijngebouw, het Phoenixgebouw, het Ellipsgebouw en het Graaf de Ferrarisgebouw opgenomen in een herstructureringsplan. Naar aanleiding van het aflopen van de huurcontracten en de nood aan renovatie van sommige panden, werd beslist om de administraties van de Vlaamse overheid te centraliseren in drie nieuwe hoofdgebouwen: het Hendrik Consciencegebouw, het Herman Teirlinckgebouw en het Marie-Elisabeth Belpairegebouw. Het Marie-Elisabeth Belpairegebouw is voorzien als vervanging voor het Ellipsgebouw, het Ferrarisgebouw en het Arenberggebouw. Gebouw Het gebouw heeft een oppervlakte van 17.000 vierkante meter en bestaat uit meerdere vleugels rond een overdekte binnenplaats met een centrale ontvangstbalie. De gevel is streng en symmetrisch opgebouwd, geïnspireerd op de monumentale, classicerende Duitse architectuur uit het begin van de 20e eeuw. Het complex telt vier bouwlagen, is bekleed met natuursteen en heeft een uitgesproken middenpartij en hoekrisalieten. De hoge benedenverdieping, ingevolge het straatniveau, is voorzien van een rondboogarcade en een inkom tussen gecanneleerde halfzuilen. De verdiepingen worden verticaal gemarkeerd door lisenen en bekroond met een attiek. Het figuratieve beeldhouwwerk werd uitgevoerd door Georges Vandevoorde, met onder meer dierenriemtekens, blazoenen en allegorische figuren op de gevel.
Jacob van Maerlantgebouw

Het Jacob van Maerlantgebouw, eerder ook Kam-gebouw genoemd, is een kantoorgebouw in de Belgische stad Brugge. Het gebouw staat aan de Koning Albert I-laan 1.2, direct naast het station Brugge aan de zuidwestzijde aan de secundaire toegang. Aan de andere kant van het station ligt de hoofdingang van het station en het Stationsplein. Het gebouw is vernoemd naar de schrijver Jacob van Maerlant. Het gebouw bestaat uit drie delen, waarvan de noordvleugel en middenvleugel gebruikt worden als een Vlaams administratief centrum (VAC) van de Vlaamse overheid. De zuidvleugel wordt gebruikt als federaal administratief centrum. Geschiedenis Eind 1999 besliste de Vlaamse Regering dat er in iedere provinciehoofdstad een Vlaams administratief centrum zou komen. Op 22 oktober 2010 werd tijdens de opendeurdag bekend gemaakt dat het gebouw vernoemd ging worden naar Jacob van Maerlant, de Dietse schrijver uit het Brugse Vrije, conform de traditie administratieve zetels te vernoemen naar verdienstelijke artistieke Vlamingen uit die provincie. Eind 2011 trokken de ambtenaren in het gebouw. Op 16 april 2012 werd het gebouw officieel ingehuldigd door Vlaams minister van Bestuurszaken Geert Bourgeois. Het gebouw biedt met 25.000 vierkante meter ruimte aan zo'n 800 ambtenaren van 24 verschillende Vlaamse overheidsdiensten. Het gebouw is het vierde Vlaams administratief centrum dat in gebruik genomen is, na Hasselt, Antwerpen en Leuven.
Anna Bijnsgebouw

Het Anna Bijnsgebouw is een kantoorgebouw in de Belgische stad Antwerpen. Het gebouw staat aan de Lange Kievitstraat 111-113 en het Kievitplein in de Kievitwijk direct ten zuidoosten van het Station Antwerpen-Centraal. Aan het andere uiteinde van het station ligt de hoofdingang van het station en het Koningin Astridplein. Het gebouw is het Vlaams administratief centrum (VAC) van de Vlaamse overheid in de provincie Antwerpen en heeft 839 werkplekken. Het gebouw is vernoemd naar de refreindichteres Anna Bijns, conform de traditie administratieve zetels te vernoemen naar verdienstelijke artistieke Vlamingen uit die provincie. Geschiedenis Eind 1999 besliste de Vlaamse Regering dat er in iedere provinciehoofdstad een Vlaams administratief centrum zou komen. In 2004 werd met de bouw begonnen en kwam in 2006 gereed. In 2005/2006 werd het gebouw geopend. Het gebouw is het tweede Vlaams administratief centrum dat in gebruik genomen is, na Hasselt. Gebouw Het gebouw is in postmodernisme stijl opgetrokken en heeft een hoogte van ongeveer 58 meter met 17 bovengrondse bouwlagen. Voor het gebouw staat een kunstwerk uit 2008: Qu'y vit? naar het ontwerp en uitvoering van Joris Michielsen, Rolf Mulder en Dirk Lenaerts.
Dirk Boutsgebouw

Het Dirk Boutsgebouw is een kantoorgebouw in de Belgische stad Leuven. Het gebouw staat aan de Diestsepoort 6 op ongeveer honderd meter ten noorden van het Martelarenplein en direct naast het station Leuven aan de noordwestzijde. Het gebouw is het Vlaams administratief centrum (VAC) van de Vlaamse overheid in de provincie Vlaams-Brabant en heeft 749 werkplekken. Het gebouw is vernoemd naar de kunstschilder Dirk Bouts die een tijd lang in Leuven actief was, conform de traditie administratieve zetels te vernoemen naar verdienstelijke artistieke Vlamingen uit die provincie. Geschiedenis Eind 1999 besliste de Vlaamse Regering dat er in iedere provinciehoofdstad een Vlaams administratief centrum zou komen. In november 2010 werd het gebouw voltooid. In 2011 kwamen hier 814 medewerkers van 26 verschillende overheidsdiensten te werken. Het gebouw is het derde Vlaams administratief centrum dat in gebruik genomen is, na Hasselt en Antwerpen. Gebouw Het is een rechthoekig gebouw van 200 meter lang en 45 meter breed, met een smaller middendeel en heeft twee tot vier bouwlagen. Aan het noordelijke uiteinde heeft het een kantoortoren van 17 bouwlagen hoog vanaf de grond. Zie ook Provinciehuis - vlakbij gelegen gebouw van het provinciebestuur Stadskantoor - vlakbij gelegen gebouw van het stadsbestuur
Hôtel de ville de Chênée

L'hôtel de ville de Chênée est l'ancien hôtel de ville de Chênée avant la fusion des communes de 1977 qui intégrera Chênée dans la ville de Liège. Historique Dès 1843, un hôtel de ville est construit à cet endroit, entre la Vesdre et la rue. Il servait alors également d’école. En 1903, un hôtel de ville plus vaste est construit d'après les plans de Léonard Monseur. Ce bâtiment, conçu dans un style néo-Renaissance, dispose d'une colonnade et d'une entrée par un escalier. La tour ornée d'une horloge et d'une flèche élancée, a une hauteur de 37,5 mètres. De nos jours, le bâtiment sert de mairie de quartier et contient les bureaux de l'arrondissement et un poste de police. Références Voir aussi Articles connexes Place Joseph Willem Église Saint-Pierre de Chênée Portail de Liège Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Gemeentehuis van Chênée

Het voormalig gemeentehuis is gelegen in de Luikse deelgemeente Chênée, aan de Rue du Gravier. Reeds in 1843 werd op deze plaats, tussen de Vesder en de straat, een gemeentehuis gebouwd dat tevens dienst deed als school. In 1903 besloot men een groter gemeentehuis te bouwen, naar ontwerp van Léonard Monseur. Dit in neorenaissancestijl uitgevoerde bouwwerk heeft een zuilengalerij en wordt via een trap betreden. Rechts is een sierlijke toren met uurwerk en een ranke spits, die een hoogte van 37,5 meter heeft. Tegenwoordig bevat het gebouw de kantoren van de deelgemeente en een politiepost.