NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rocher Bayard

Le rocher Bayard est une spectaculaire aiguille rocheuse d’une quarantaine de mètres de haut se trouvant en bord de Meuse (rive droite), entre Dinant et Anseremme, dans la province de Namur (Région wallonne en Belgique). Associée à l’ancienne légende ardennaise des quatre fils Aymon, elle est une curiosité touristique importante de la région. La légende Bayard est le nom du cheval des quatre fils du duc Aymon, prince des Ardennes. Ces quatre frères, Renaud, Richard, Alard et Guichard, preux chevaliers (et leur cheval) sont les héros d’une chanson de geste du Moyen Âge, très populaire dans la région des Ardennes. D’après la chanson de geste, les fils Aymon fuirent la cour de Charlemagne, tous les quatre à dos de leur seul cheval Bayard, à la suite d’une querelle qui occasionna la mort d’un neveu de l’empereur. Poursuivis par les troupes de l’empereur, ils se trouvèrent cernés sur les hauteurs de Meuse. Montés sur Bayard, ils s’avancèrent jusqu'à l’extrémité de l’arête rocheuse qui, à cette époque adhérait encore à la montagne voisine. Au moment où l'empereur croyait enfin les tenir, l'intrépide Bayard frappa le roc de ses sabots et s'élança d'un bond prodigieux pour atterrir de l'autre côté du fleuve. Le grand bloc rocheux fut brisé en deux par ce coup des sabots de Bayard. Sur la roche désormais célèbre, on trouve encore aujourd'hui – dit-on – l'empreinte du sabot de Bayard. En réalité, un petit pic existait à l'origine, mais la roche a été séparée par les soldats de Louis XIV, quand ils avaient envahi Dinant, afin de construire une route facile le long de la Meuse. Cette route fut par la suite élargie pour permettre le trafic automobile. Histoire Le rocher Bayard a inspiré les écrivains et les artistes peintres. En juillet 1838, Victor Hugo en fait la description suivante : « Tout à coup, un rocher pyramidal, aiguisé et hardi comme une flèche de cathédrale, apparaît au tournant du chemin. C'est le rocher à Bayard me dit le conducteur. La route passe entre la montagne et cette borne colossale (...) ». Parmi les artistes peintres, Gustave Courbet, l'a représenté vers 1856 au cours d'un voyage pictural dans la vallée de la Meuse. Le rocher Bayard a été gravi pour la première fois par le comte Xavier de Grunne et ses compagnons dans les années 1930. Six voies ont été ouvertes sur le rocher dont une sur l’arête Principale. En décembre 1944, le rocher Bayard est le point extrême de l'avance allemande lors de la Bataille des Ardennes. Faisant suite à la bataille de Celles, une reconnaissance allemande constituée par une jeep occupée par trois soldats déguisés en Américains est arrêtée par un barrage de mines sur la route au bas du rocher Bayard. Depuis les années 1960, l'escalade du rocher Bayard est interdite compte tenu de la proximité de la route. Notes et références Liens externes « Rocher Bayard », sur Ville de Dinant (consulté le 19 février 2014) « Dinant : le Rocher Bayard » [PDF], 26 mai 2004 (consulté le 19 février 2014) Portail de la géologie Portail du tourisme Portail de la province de Namur
Rots Bayard

De Rots Bayard (Frans: Rocher Bayard) is een vijfendertig meter hoge spectaculaire naaldrots aan de rechteroever van de Maas tussen de wijken Saint-Paul en Les Rivages in de Belgische gemeente Dinant. De rotsformatie komt voor in de oude Ardeense versie van de legende van de Vier Heemskinderen. De naaldrots is een belangrijke toeristische curiositeit in de regio. Geschiedenis De eerste vermelding is in 1335 onder de naam Pas Baiart. Op dat moment was het een rotsmuur die liep tot de Maas, een natuurlijke barrière aan de zuidkant van de stad waardoor men enkel via een smal en steil pad rond de rotsformatie aan de andere kant kon geraken. In de 17e eeuw werd een eerste poging gedaan om een doorgang in de muur te maken. Op 30 juli 1662 probeert een lokale aannemer Bouille met drie werklui een doorgang te maken tussen de twee rotsdelen maar dit mislukte. Tijdens de Negenjarige Oorlog maakte de Franse genie van Lodewijk XIV een doorgang van bijna drie meter breed zodat de troepen zonder obstakels langs de Maas konden vorderen. Meer dan twee eeuwen later zal de Franse maarschalk Grouchy met de Franse troepen die niet aan de Slag bij Waterloo hadden deelgenomen via deze doorgang naar Frankrijk terugkeren. Deze doorgang werd later op verschillende momenten breder gemaakt en later in de 20e eeuw is een weg tussen de Maas en de rots aangelegd. De naaldrots met omgeving is sinds 4 april 1939 beschermd als monument. Op 20 september 1954 is ongeveer 200 kubieke meter rots losgekomen en naar beneden gestort. Daardoor werd de opening bovenaan breder. Cijfers De naaldrots heeft de volgende afmetingen: ca 35 meter hoog ca 14 meter breed aan de voet doorgang 3,50 meter 140 m² oppervlakte Geologie Het rotsgesteente is ontstaan in het Tournaisiaan (358.9 - 346.7 Ma). De naaldrots is een onderdeel van twee evenwijdige bijna loodrecht staande rotskammen en vormt de flank van een historisch koraalrif waarin veel sporen van zeelelies terug te vinden zijn. Monumenten nabij Gedenkplaat Koning Albert Aan de noordelijke kant is tegen de rots op 21 oktober 1934 een bronzen gedenkplaat geplaatst ter herinnering aan het feit dat koning Albert I van België de naaldrots beklommen heeft op een ochtend in juni 1933. In februari 1934 stierf hij bij een klimongeval in Marche-les-Dames. Monument Slag om de Ardennen Tijdens de Slag om de Ardennen werd hier op 24 december 1944 een auto tegengehouden met drie als Amerikanen vermomde Duitse soldaten. Dit was het verste punt dat de Duitse troepen bereikt hadden tijdens hun offensief. Sinds 1947 staat hier aan de noordkant een rots met opschrift ter herinnering aan dit feit. Monument Maurice Defoin Aan de zuidkant is een herdenkingskolom ter herinnering aan het overlijden van Maurice Defoin (1878-1927). Hij was houthandelaar, gemeenteraadslid, gepassioneerde motorliefhebber, medestichter van Union Motor Dinant en stierf tijdens de Rally National Gillet in Profondeville. Het monument is ontworpen door de architect Eduard Frankinet, de bronzen medaillon met beeltenis van Defoin is gemaakt door Alexandre Daoust. Onder deze medaillon is een bronzen plaat met daarop een allegorie van de dood met zeis en de gecrashte motor.
Bos Ter Rijst

Het Bos Ter Rijst is een natuurgebied in de Vlaamse Ardennen in Zuid-Oost-Vlaanderen (België). Het 25 ha grote domeinbos wordt beheerd door de Vlaamse overheidsdienst Agentschap voor Natuur en Bos. Het natuurgebied ligt op het grondgebied van de gemeente Maarkedal (deelgemeente Schorisse). Het natuurgebied is erkend als Europees Natura 2000-gebied (Bossen van de Vlaamse Ardennen en andere Zuid-Vlaamse bossen) en maakt deel uit van het Vlaams Ecologisch Netwerk. Het Bos Ter Rijst dankt zijn naam aan het vroegere hakhoutbeheer. Tot in de 18de eeuw werden om de vijf à tien jaar de jonge bomen en struiken van het bos tot aan de grond afgezet. Het gekapte hout werd samengebonden tot bussels – rijshout genoemd – voor bakovens. Landschap Het Bos Ter Rijst ligt langgerekt op de steile oostflank langs de bovenloop van de Molenbeek. Het bos ligt midden in het reliëfrijke landschap van de Vlaamse Ardennen. De hoogte neemt een steile duik van 95 à 105 m in het zuidoosten tot 50 à 65 m in het noordwesten. De Molenbeek wordt gevoed door vele bronnetjes in het bos en ten zuiden ervan. Aan de ingang van het bos werd een gedenksteen onthuld ter ere van Marcel Nachtergaele, een van de pioniers op vlak van de Vlaamse natuurbescherming. Fauna De poeltjes langs de Molenbeek vormen de ideale habitat voor reptielen en amfibieën. In 2003 werden maar liefst 30 soorten vogels waargenomen, waaronder bosuil, ransuil, appelvink, buizerd, glanskop en boomklever. In de brongebieden komt de vuursalamander voor en aan de rand van het bos heeft de hazelworm zijn stekje gevonden. De Molenbeek vormt de habitat van driedoornige stekelbaars, bermpje en rivierdonderpad. Het is een van de weinige plaatsen waar de beekprik en de kwabaal werden geherïntroduceerd. Door zijn kleine oppervlakte en vrij geïsoleerde ligging is het Bos Ter Rijst vrij arm aan zoogdieren. Toch komen er hazen, egels, mollen, wezels, eekhoorns en hermelijnen voor. Op de oostelijke flank van het bos graaft de vos zijn burcht. Flora Het Bos Ter Rijst is een heel gevarieerd bos. Aan de beekrand vindt men gewone es, zwarte els en hazelaar. Verder komen voornamelijk beuk maar ook eik, haagbeuk, zomereik, esdoorn en populier voor. De kruidlaag omvat verschillende plantensoorten: reuzenpaardenstaart, hangende zegge, boszegge, pilzegge, bleke zegge, ijle zegge verspreidbladig goudveil, berenklauw, moerasspirea,... Er komt verder een tiental soorten bramen voor, waaronder woudbraam en kale woudbraam. In de lente toveren de voorjaarsbloeiers een kleurig tapijt tevoorschijn: wilde hyacint, bosanemoon,... Natuurbeleving Het Bos Ter Rijst is vrij toegankelijk op de wandelpaden. De bewegwijzerde Omer Wattez-wandelroute, het wandelknooppuntennetwerk 'Getuigenheuvels Vlaamse Ardennen' en de Streek-GR Vlaamse Ardennen doorkruisen het bos. Afbeeldingen Bronnen Agentschap voor Natuur en Bos Toerisme Vlaamse Ardennen Bos Ter Rijst INBO Bos Ter Rijst Steekkaart protected planet Externe links Bos Ter Rijst[dode link] Bos Ter Rijst RLVA Bos Ter Rijst
Station Herzele

Station Herzele is een spoorwegstation langs spoorlijn 89 (Denderleeuw - Kortrijk) in de gemeente Herzele. Het station maakt deel van het S-netwerk rondom Brussel. In 1868 kwam de spoorverbinding tussen Denderleeuw en Kortrijk tot stand nadat de regering hier 5 jaar eerder een concessie voor verleende aan een zekere Isidore Neelemans. De aanleg van de lijn en de stations werd overgelaten aan de Société Belge de chemins de fer. Het ontwerp van alle stations op de lijn was identiek en gebaseerd op het stationsgebouw van Westmeerbeek dat in 1863 gebouw werd op de lijn Leuven-Herentals. Het station is sober met een hoog middendeel onder zadeldak. Twee lagere zijvleugels, eveneens onder zadeldak, flankeren het centrale gedeelte. De rechtervleugel telt 3 traveeën, de linkervleugel 2. In de rechtervleugel is de wachtzaal inclusief loketruimte ondergebracht. De stationschef had zijn dienstwoning op de eerste verdieping. In 2006 kwam het station in de handen van de gemeente nadat laatstgenoemde een erfpachtcontract van 50 jaar met de NMBS afsloot. De gemeente wilde werk maken van het verbeteren van het comfort van de pendelaar (lokettenzaal) en zag ook toeristische mogelijkheden in het project. Mede hierdoor werd eind 2009 het stationsgebouw gerestaureerd. Sinds oktober 2012 zijn de loketten van dit station gesloten en is het een stopplaats geworden. Voor de aankoop van allerlei vervoerbewijzen kan men bij voorkeur terecht aan de biljettenautomaat die ter beschikking staat, of via andere verkoopskanalen. Na de sluiting van de loketten kreeg het gebouw een horecafunctie. Sinds 2023 is koffiespeciaalzaak Alacart gevestigd in de voormalige wachtzaal, waarbij de authentieke elementen van het interieur behouden bleven. Herzele beschikt over twee verharde perrons uitgerust met enkele wachthuisjes van het nieuwe type ("Mechelen") en een bankje. Om de sporen over te steken is er geen speciale infrastructuur voorzien; reizigers dienen de nabijgelegen overweg te gebruiken. In 2010 werden de perrons vernieuwd en op de nieuwe standaardhoogte (76 centimeter) gebracht. Op de plaats van de vroegere goederenkoer ligt nu de parking. Er zijn aan beide kanten overdekte fietsstallingen. Aan de voorzijde mag men maar twintig minuten parkeren. Vroeger kruiste de tramlijn Gent - Geraardsbergen de spoorlijn Kortrijk - Denderleeuw nabij het station van Herzele. Even voorbij de overweg was hiervoor een brug voorzien. De tramlijn had tevens een aftakking om ook het station te bedienen. Galerij Treindienst Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag. Bus
Majoor Van Lierdebrug

De Majoor Van Lierdebrug is een liggerbrug over de Dender in Overboelare, een deelgemeente van Geraardsbergen. De brug bestaat uit twee betonnen landhoofden en één excentrisch in de Dender geplaatste betonnen pijler, waarop de stalen liggers rusten. In de landhoofden zijn tunnels gemaakt ten behoeve van de fietsers en wandelaars op het jaagpad. De doorvaarthoogte onder de brug bedraagt 4,3 m. De vaargeulbreedte onder de brug bedraagt 11 meter. Naamgeving De brug is genoemd naar majoor Remy Van Lierde (1915 - 1990), een oorlogsheld uit de Tweede Wereldoorlog, die afkomstig was van Overboelare. Hij begon zijn carrière als gevechtspiloot bij de Belgische luchtmacht, maar stapte na de nederlaag van 1940 over naar de Royal Air Force, waar hij meer dan 400 missies vloog. Hij doorbrak als eerste Belgische piloot de geluidsmuur en hij werd beroemd door het aantal V1-bommen dat hij uit de lucht schoot.
Grand-Place de Tirlemont

La Grand-Place (en néerlandais : Grote Markt) est la place centrale de la ville belge de Tirlemont (province du Brabant flamand). Avec une superficie de 15 900 m2, c'est la plus grande grand-place de Belgique après celle de Saint-Nicolas. Historique À l'origine, cette zone était en dehors du vieux centre-ville. Le Dries était le nom médiéval des maigres prés situés à l'extérieur de la porte lombarde. Au xvie siècle, la place située devant l'hôtel de ville s'appelait Koeimarkt (Marché aux vaches). À la fin du xvie siècle, le centre de Tirlemont est déplacé vers la Grand-Place. Après la destruction de Tirlemont qui résulte du siège de 1635, le Dries devient définitivement le nouveau centre de la ville. En 2020 et 2021, la grand-place est réaménagée. Autour de la grand-place Il existe un certain nombre de constructions importantes sur et autour de la Grand-Place : l'hôtel du Plat d'Étain ; l'hôtel de ville ; l'église Notre-Dame-au-Lac ; l'ancien Musée du sucre (nl) ; Het Toreke (nl), ancienne prison transformée en musée ; de Boomkes, un parc de châtaigniers sauvages ; De Groene, une statue du sculpteur Jef Lambeaux ; de ster (l'étoile), une rose des vents ; la Maison Debaus. Galerie Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Grote Markt (Tienen) » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail du Brabant flamand Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Grote Markt (Tienen)

De Grote Markt van Tienen ligt in het centrum van de stad. Met een oppervlakte van 15.900 m² is het op die van Sint-Niklaas na de grootste Grote Markt van België. Geschiedenis Oorspronkelijk lag dit gebied buiten de oude stadskern. De Dries was de middeleeuwse benaming voor de magere weiden gelegen buiten de Lombardpoort. In de 16e eeuw heette de Grote markt voor het stadhuis 'Koeimarkt', in 1521 geschreven als opte coymerct. Op het einde van de 16e eeuw is het centrum van Tienen verplaatst naar de Grote Markt. Zo wordt in 1590 het huis 'den Cruywagel' gesitueerd op de groote merckt. Na de verwoesting van Tienen in 1635 wordt de Dries definitief het nieuwe centrum van de stad. In 2020 en 2021 werd de Grote Markt heraangelegd tot een autoluw plein met kerktuin. Omgeving Grote Markt Op en rond de Grote Markt staan een aantal belangrijke constructies: O.L.V.-ten-Poel Het voormalige Suikermuseum, met op de gelijkvloerse verdieping het toeristisch infokantoor met streekshop Het Toreke Het stadhuis De Tinnen Schotel De Boomkes De Groene (standbeeld) De Ster Het Huis Debaus Het Groot Hert Foto's
Vierde Havendok

Het Vierde Havendok ligt in het noorden van Antwerpen en ligt evenwijdig met het noordelijk gelegen Leopolddok en het zuidelijk gelegen Vijfde Havendok. Al deze dokken liggen in oost-westrichting. Het Vierde Havendok is in 1932 aangelegd en is 1.450 meter lang en 300 meter breed, met een dokdiepte van 7,75 meter. De nummeringen aan de noordzijde van het Vierde Havendok loopt vanaf 241 tot 259. Vanaf 241 tot 247 ligt de Noordnatie. Vanaf 249 tot 251 is de Silvernatie er aanwezig. Daar ontbreekt een meerpaal 77, zodat de meerpalen 76 en 78 20 meter van elkaar staan. Vanaf 253 tot 259 liggende de concessies van Zilvernatie, Mabesone, Venkeler en Plouviër in deze volgorde. Aan de oostkant liggen vier kleine insteekdokken met de nummers 261, 267, 269 tot 271. Hier begint de zuidkant van het Vierde Havendok. In die insteekdokjes zijn Plouviër en Beliard Murdoch gevestigd. De insteekdokken zijn de D.D.M. 7 en D.D.M. 8, A- en B-droogdok aanwezig. In 1979 zijn tijdens een zware storm en een stevige westenwind enkele geladen binnenschepen beschadigd en zelfs een spits gezonken, als gevolg van de hoge golfslag, die toen direct in de smalle inhammen stond. Vanaf de nummers 269 tot 285 formeert het de zuidkant van het 1.450 meter lange dok. Op 269 is de vestiging Trans Europ Tankers, en verder, vanaf 271 tot 275 de Stork MEC-vestiging. Van 277 tot aan de hoek Vierde Havendok en Hansadok ligt het grote uitgestrekte havenconcern van Antwerp Terminal & Processing Company (ATPC). Uiteindelijk op de buiten schuine hoek van kaai 287 is het Sabl. & Carr. Reünies-concern. Recht tegenover het Vierde Havendok ligt het Antwerp Shiprepair, de Mercantile.
Station Sint-Genesius-Rode

Station Sint-Genesius-Rode (Frans: Gare de Rhode-Saint-Genèse) is een spoorwegstation langs spoorlijn 124 (Brussel - Charleroi) in de gemeente Sint-Genesius-Rode. Het stationsgebouw werd op het einde van de 19de eeuw opgetrokken in Vlaamse neorenaissancestijl. De architect was Auguste Payen. De bouwlagen worden gescheiden door een arduinen lijst. Het centrale gedeelte wordt geflankeerd door twee lagere vleugels. De centrale toegangsdeur wordt bekroond met een trapgevel. De luifel met de gietijzeren zuiltjes en houten plat dak aan de perronzijde is bewaard gebleven. In 2004 werd het station, samen met het gekasseide voorplein, het gekasseide perron, het seinhuis en de betonnen afsluiting geklasseerd als beschermd monument. In 2021 sloten de loketten hun deuren. Sindsdien is het een stopplaats. Treindienst Galerij Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Peperbus (Gent)

De Peperbus is een restant van de voormalige stadsomwalling van de Vlaamse stad Gent. De kleine, monumentale wachttoren is van het type erkertoren of arkel en gelegen aan de Isabellakaai, op de oever van de Muinkschelde. De peperbus dankt zijn bijnaam aan zijn typische vorm en is een beschermd monument sinds 1987. Het torentje stamt uit het midden van de zeventiende eeuw (1658 of 1659) en werd gebouwd in het kader van een reeks aanpassingen aan de vestingwerken van de stad. Zo werd er een muur gebouwd tussen Schelde en Leie, van de Heuvelpoort tot de Kortrijkse Poort. De Oostenrijkse Nederlanden gaven de gebastioneerde verdediging van de stad op en de functie van deze toren verdween. Met de aansluitende muur deed het enkel nog dienst als grens van het stedelijke tolgebied. De Peperbus is het enig overblijvende van twee torentjes aan het uiteinde van deze muur. Het bouwwerk wordt inmiddels omringd door moderne bebouwing. In 2009 kwamen er berichten naar buiten over onenigheid tussen de Stad Gent en het Vlaams Gewest met betrekking tot de verantwoordelijkheid voor de toren en kosten van restauratie. Net voor de Gentse Feesten van 2019 was de restauratie compleet. Zie ook Gentse stadspoorten
Перечница (Гент)

Перечница (нид. Peperbus, название дано по характерной форме) — памятник истории в Генте (Бельгия), дозорная башенка, один из немногих сохранившихся элементов городских стен. Оборонительные сооружения, частью которых являлась башенка, начали строиться 27 мая 1658 года. Спустя всего два года работы были завершены. Башенка расположена на набережной Шельды в том месте, где в прошлом река пересекала городские стены. На противоположном берегу реки находилась аналогичная башенка, но она была снесена в 1860 году. После того, как в XIX веке были снесены городские стены, башенка Перечница стала практически единственным заметным сохранившимся фрагментом бывших городских оборонительных сооружений. В 1987 году Перечнице был присвоен статус памятника истории. Тем не менее необходимая реставрация не проводилась, и состояние башенки постоянно ухудшалось. Перечница начала опасно клониться, превратившись в миниатюрную версию Пизанской башни. Промедлению реставрации способствовал неопределённый имущественный статус, поскольку не было ясно, кто же является формальным собственником здания: фламандское правительство, администрация водных путей Фландрии или город Гент. Дело сдвинулось с мёртвой точки после того, как в городе начал действовать общественный комитет «Спасите перечницу» (нид. Red de Peperbus). Под давлением общественности администрация Гента приняла решение финансировать реставрационные работы стоимостью в двести тысяч евро. В 2019 году Перечница была наконец отреставрирована. Она была полностью разобрана, все камни были очищены, после чего башенка была собрана из оригинальных камней на прежнем месте. Примечания
Église Saint-Pierre-aux-Liens de Willebringen

L'église Saint-Pierre-aux-Liens (en néerlandais : Sint-Pietersbandenkerk) est une église de style roman tardif, gothique et néogothique située à Willebringen, section de la commune belge de Boutersem, dans la province du Brabant flamand. Historique La tour occidentale de style roman tardif est édifiée au XIIIe siècle. Au XIVe siècle, une nef gothique est ajoutée et, vers 1502, un transept et un chœur de style gothique tardif sont ajoutés. En 1845-1846, l'architecte Alexander Van Arenbergh de Louvain édifie des bas-côtés en brique de style néogothique. Enfin, l'édifice est complété vers 1850 par une façade et un portail de style néogothique puis, en 1872, par une sacristie du même style. Statut patrimonial L'orgue de l'église est classé comme monument historique depuis le 13 mai 1976 sous la référence 777. L'église, quant à elle, figure à l'inventaire du patrimoine immobilier de la Région flamande sous la référence 41602. Architecture À l'ouest, l'église présente une petite façade en brique percée d'un portail de style néogothique dont la triple voussure en pierre blanche s'inscrit sous un arc en accolade en pierre bleue portant une niche ornée d'une statuette et terminée par un arc en accolade et une croix. Cette façade se termine par des mâchicoulis derrière lesquels se dresse la tour carrée en grès de style roman tardif érigée au XIIIe siècle. Percée sur chaque face d'une baie campanaire à abat-sons, la tour se termine par une flèche en ardoises. L'église se prolonge par une nef gothique flanquée de bas-côtés en brique de style néogothique et se termine par un chœur de style gothique tardif. Références Annexes Bibliographie Raymond Lemaire, Le Patrimoine monumental de la Belgique, vol. 1 : Province de Brabant flamand, Arrondissement de Louvain, Pierre Mardaga éditeur, Liège, 1984, 460 p. (ISBN 2-8021-0058-0, lire en ligne) (nl) Omer Vandeputte, Gids voor Vlaanderen : toeristische en culturele gids voor alle steden en dorpen in Vlaanderen, Éditions Lannoo et VTB/VAB, Tielt, 2007, 1390 p. (ISBN 978-90-209-59635, lire en ligne). Articles connexes Willebringen Boutersem Liste des monuments historiques de Boutersem Portail de l’architecture chrétienne Portail du Brabant flamand Portail du catholicisme
Sint-Pieterskerk (Willebringen)

De Sint-Pieterskerk is een kerkgebouw in Willebringen in de Belgische gemeente Boutersem in de provincie Vlaams-Brabant. De kerk is gelegen aan de Willebringsestraat en de Domstraat en wordt omgeven door een ommuurd kerkhof. De kerk bestaat uit een laat-gotische ingebouwde westtoren, een driebeukig schip met drie traveeën op zuilen, een transept in zandsteen en een driezijdig gesloten koor in laat-gotische stijl. De zijbeuken zijn opgetrokken in baksteen in neogotische stijl. Het portaal is in neogotische stijl met erboven een beeldje van Sint Job in een nis. De ramen van het gebouw zijn spitsboogvensters en de toren wordt gedekt door een ingesnoerde torenspits. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Pieter. Geschiedenis In de 13e eeuw werd de toren gebouwd. In 1502 vermoedelijk is het koor voltooid. In 1845-1846 werden de zijbeuken opgetrokken naar het ontwerp van A. van Arenbergh.