NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Anglo Belgian Corporation

Anglo Belgian Corporation (ABC, Англо-бельгійська корпорація) — бельгійський виробник дизельних двигунів середньої швидкості, передовсім для кораблів і локомотивів. Компанія заснована в Бельгії 1912 року. Історія 1912—1939 роки 26 жовтня 1912 року була заснована Англо-бельгійська корпорація (ABC), яка почала діяльність із виробництва напівдизельних двигунів. Одним з інвесторів була компанія Onghena — виробник газових двигунів. Вісім інвесторів, у тому числі Onghena, внесли 500 000 бельгійських франків у підприємство; дев'ятий інвестор, компанія Carels Brothers, внесла інвестицією в спільне підприємство свої ліцензії на виробництво дизельних двигунів в обмін на 5 % повернення обороту компанії. Назва компанії — Англо-бельгійська компанія — залишилася незмінною, хоча жодних інвестицій з Великої Британії не прийшло внаслідок Першої світової війни. Після закінчення Першої світової війни (під час якої фабрика була окупована, а її машини були вивезені до Німеччини) компанія знову почала нормальне виробництво. 1939—1970 роки Під час Другої світової війни виробництво продовжувалося на зниженому рівні. Після війни розробили і модифікували 5-, 6- і 8-циліндрові версії дизельних двигунів DU, що виготовлялися також і з турбонаддувом (кодована назва DUX). Турбонаддув збільшував на 50 % потужність цих двигунів. Компанія процвітала до 1970-х, її двигуни використовували на кораблях, локомотивах (як правило, маневрених) та для виробництва електроенергії. 1970—1989 роки Протягом 1970-х років фінансове становище компанії стало несприятливим, що особливо посилилось втратою одного з основних ринків збуту — Бельгійського Конго. Станом на 1979 рік компанії був потрібен капітал; оскільки переговори з приватними інвесторами провалилися, компанія збанкрутувала. Однак у цьому ж році компанія перезапустилася під новим керівництвом та з новими інвесторами (компаніями Pauwels, Batibo, бельгійською корпорацією суднобудування, а також з державними інвестиціями) та була перейменована в Anglo Belgian Corporation. 1990—2010 роки Незважаючи на крах бельгійської суднобудівної галузі, були знайдені нові ринки, включаючи закордонні електростанції. Флагманом продажу став двигунг DZC, який дав змогу вистояти у кризі кінця 1980-х років. У 1997 році було розпочато проєктування двигуна DZC у формації V, а діапазон потужностей серії DZC розширився до 5000 к.с. 2011 і сьогодення У січні 2011 року був призначений новий генеральний директор, Тім Беркмуз, який працював з 1999 року в компанії на посаді генерального директора з виробництва та інжинірингу. Компанія ABC інвестувала в розробку та виготовлення нового двигуна, що розширює існуючий асортимент продукції. Інженерний відділ ABC спільно з австрійською інженерною компанією AVL інтенсивно працювали над цим проєктом. На сьогодні ABC отримує численні нові проєкти для клієнтів зі всього світу: днопоглиблювальних компаній, гірничих компаній, портових органів, поромних компаній тощо. Продукція компанії також використовується і в українських модернізованих тепловозах, які замінюють російські двигуни. Примітки
Sint-Antonius Abtkerk (Brasschaat)

De Sint-Antonius Abtkerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Brasschaat, gelegen aan Bredabaan 381. De kerk ligt in het centrum van Brasschaat. Geschiedenis Al in het 4e kwart van de 15e eeuw stond hier een aan Sint-Antonius gewijde kapel. De huidige kerk is gebaseerd op een kapel van 1771. In 1803 werd deze tijdelijk tot parochiekerk verheven, en in 1833 gebeurde dit definitief. In 1839 werden het transept en het koor toegevoegd naar ontwerp van Ferdinand Berckmans. In 1864-1865 werd de toren gebouwd en in 1871-1872 volgden de zijbeuken, alles naar ontwerp van Eugeen Gife. Gebouw Het betreft een laat-classicistische driebeukige kruiskerk met halfingebouwde westtoren. De kerk bezit enkele schilderijen zoals Onze-Lieve-Vrouw met Kind en wereldbol (1600) en heiligen als Sint-Antonius Abt, Sint-Lucia en Sint-Ambrosius (17e eeuw). Het orgel is van 1870 en werd vervaardigd door H. Vermeersch.
Sint-Jozefskerk (Brasschaat)

De Sint-Jozefskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse plaats Brasschaat behorende wijk Driehoek, gelegen aan de Rerum Novarumlei 24. Geschiedenis In 1930 werd een kapel gebouwd in een voormalig schildersatelier. De officiële status was die van kapelanie. In 1933 kreeg deze de status van zelfstandige parochie die een afsplitsing was van die van Brasschaat en die van Maria-ter-Heide. De wijk Bethanië kreeg een eigen kapel. De parochie van Driehoek groeide in overeenstemming met de snelle groei van het aantal inwoners. Ten gevolge van de Tweede wereldoorlog viel aan een definitieve kerk niet te denken, maar in 1954 kwam deze kerk daadwerkelijk tot stand, naar ontwerp van Eduard Van Ballaer. Rond de kerk kwamen nieuwe verkavelingen tot stand. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen kruiskerk met naastgebouwde westtoren onder tentdak.
Goddelijk Kind Jezuskerk (Brasschaat)

De Goddelijk Kind Jezuskerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de tot de Antwerpse gemeente Brasschaat behorende wijk Bethanie, gelegen aan Lage Kaart 564. In 1934 kwam een kapel te Bethanie gereed. Deze was afhankelijk van de Sint-Jozefsparochie te Brasschaat. In 1957 werd de kapel verheven tot kapelanie en in 1960 tot zelfstandige hulpparochie. Mede door bevolkingstoename ontstond behoefte aan een volwaardig kerkgebouw. In 1978 werd deze gebouwd naar ontwerp van architectencollectief Waterkeyn. Het is een kerkgebouw in de stijl van het naoorlogs modernisme. De sobere kerk heeft een losstaande open klokkentoren, uitgevoerd in beton. De oude noodkerk werd verbouwd tot parochiaal centrum.
Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk (Maria-ter-Heide)

De Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Brasschaat behorende plaats Maria-ter-Heide, gelegen aan Bredabaan 1049. Geschiedenis Het eerste gebedshuis in Maria-ter-Heide was de kapel van het Kasteel Bellenhof, gebouwd omstreeks 1770. Na 1785 werd deze kapel niet meer gebruikt en werd een eigen kapel gebouwd. In 1852 werd Maria-ter-Heide verheven tot parochie en werd een eigen kerk gebouwd naar ontwerp van Ferdinand Berckmans. In 1870 werd de kerk vergroot met een transept en een groter koor, ook het schip werd verlengd, dit alles naar ontwerp van Eugeen Gife. In 1937 werden de zijbeuken aangebouwd naar ontwerp van Leo De Graef. De kerk liep tijdens de Tweede Wereldoorlog schade op, en in 1949-1950 werd deze hersteld. Gebouw Het betreft een neogotische bakstenen driebeukige kruiskerk met voorgebouwde westtoren. Interieur Het interieur wordt overkluisd door kruisribgewelven. De kerk bezit een drieluik van 1513, voorstellende de legende van Sint-Anna, vervaardigd door Meester Johannes in opdracht van de Abdij van Tongerlo. De preekstoel heeft 15e-eeuwse paneeltjes. Een schilderij voorstellende Maria Tenhemelopneming door Theodoor Boeyermans (3e kwart 17e eeuw). Er zijn twee 17e eeuwse zijluiken van een drieluik, voorstellende Sint-Bernardus van Clairvaux en Sint-Benedictus van Nurcia. Ook een schilderij van Sint-Cecilia (17e eeuw) is aanwezig. Er is een gepolychromeerd stenen beeld van Sint-Anna-ten-Drieën (17e of 18e eeuw).
Wijkmolen

De Wijkmolen, ook Molen van Offelken of Nystenmolen genoemd, is een watermolen op de Jeker in de Belgische gemeente Tongeren. De molen bevindt zich aan de Linderstraat. De Wijkmolen werd voor het eerste vermeld in 1368 als dwangmolen voor de inwoners van Koninksem en was het eigendom van het Sint-Servaaskapittel uit Maastricht. De erfpacht van de molen was in handen van de familie van Betho. Door steeds verdere verdeling telde de molen in de 18e eeuw elf mede-eigenaars die samen een consortium vormden. In 1829 werd de molen verkocht aan een Gents industrieel die er een textielfabriek van maakte. In 1849 werd de molen verpacht aan de familie Nysten en werd de molen weer gebruikt voor het malen van graan. In 1960 werd de Wijkmolen buiten dienst gesteld en werd de molen omgevormd tot woning. De molen is niet beschermd maar staat wel op de inventaris van bouwkundig erfgoed.
Drievuldigheidskerk (Elsene)

De Drievuldigheidskerk (Frans: Église de la Sainte-Trinité) is een 19e-eeuws kerkgebouw in de Brusselse gemeente Elsene. De 17e-eeuwse gevel is deze van de vroegere Augustijnenkerk in Brussel, die in 1893 afgebroken werd voor de aanleg van het Brouckèreplein. Het is de kerk van de parochie van de Heilige Drievuldigheid in Brussel. Geschiedenis De wijk Tenbos in Elsene werd in de 19e eeuw geürbaniseerd. Tussen 1847 en 1857 werd er een kapel gebouwd gefinancierd door de bankier Georges Brugmann. In 1893 verwierf de kerkfabriek de barokke voorgevel van de Brusselse Augustijnenkerk, die ontworpen was door Jacob Franquart en steen voor steen werd overgeplaatst.
Heilig Hartkerk (Kalmthout)

De Heilig Hartkerk is een parochiekerk in de Antwerpse plaats Kalmthout, gelegen aan Heuvel 16. Het betreft een bakstenen kerk van 1938-1939 in de stijl van de moderne gotiek, naar ontwerp van Frans Peeters. De eenbeukige kerk is naar het noordwesten georiënteerd en hij heeft een lage toren boven het koor, als bij de christocentrische kerken. In 1954 werd aan de noordzijde van de kerk de Mariadreef aangelegd met 15 kapelletjes welke de geheimen van de rozenkrans verbeelden.
Onze-Lieve-Vrouw-Bezoekings- en Bijstandkerk

De Onze-Lieve-Vrouw-Bezoekings- en Bijstandkerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Kalmthout behorende plaats Achterbroek, gelegen aan Kapelstraat 1. Geschiedenis In 1446 werd een eerste kapel gebouwd. In 1871 werd Achterbroek verheven tot zelfstandige parochie. In 1873 werd een kerk in gebruik genomen, ontworpen door Eugeen Gife. In 1944 werd deze kerk opgeblazen door de bezetter. In 1952-1953 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Jan Sel en Jules Pingnet. Gebouw Het betreft een naar het noorden georiënteerde bakstenen driebeukige kruiskerk. De kerk heeft een in het zuidoosten aangebouwde vlakopgaande klokkentoren, gedekt door een tentdak.
Sint-Jan Baptistkerk (Wildert)

De Sint-Jan Baptistkerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Essen behorende plaats Wildert, gelegen aan de Sint-Jansstraat 87. In 1877 werd Wildert een zelfstandige parochie. Er kwam een school. De huidige bakstenen kerk werd in 1943 gebouwd in sobere neoromaanse stijl naar ontwerp van Van Kerkhoven. Boven het ingangsportaal bevindt zich een reliëf dat Johannes de Doper voorstelt. De kerk heeft een halfronde apsis en een naastgebouwde vierkante vlakopgaande toren, gedekt door een tentdak.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Nieuwmoer)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Kalmthout behorende plaats Nieuwmoer, gelegen aan de Kerkstraat. In 1477 zou er al een kapel zijn, maar pas in 1842 werd Nieuwmoer een zelfstandige parochie. De georiënteerde bakstenen kerk in neogotische stijl werd in 1844-1846 gebouwd naar ontwerp van Ferdinand Berckmans. In 1909-1911 werd een definitieve westtoren gebouwd naar ontwerp van Jan Sel, die de oorspronkelijke houten toren verving. Het betreft een eenbeukige kruiskerk. De kerk bezit een beeld van Sint-Augustinus en een van Sint-Norbertus, beide in gepolychromeerd hout uit de eerste helft van de 18e eeuw. Een tweetal biechtstoelen zijn van 1653. De kerk bezit een monument voor Jozef Tilborghs, in 1830 geboren te Nieuwmoer en hoogleraar in de muziektheorie.
Sint-Pieterskerk (Essen-Hoek)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Essen behorende plaats Essen-Hoek, gelegen aan Moerkantsebaan 309. Geschiedenis Deze kerk werd gebouwd in 1859-1863 naar ontwerp van Eugeen Gife. In 1929-1931 werd de kerk vergroot met een nieuw koor en transept, naar ontwerp van Gustaaf Careels. In 1944 werd de kerk door oorlogsgeweld zwaar beschadigd. In 1949 werd de kerk vrijwel geheel nieuw herbouwd naar ontwerp van Eduard Van Ballaer. Gebouw Het betreft een driebeukige, naar het zuidoosten georiënteerde, kruiskerk met ingebouwde noordwesttoren. Het koor is zevenzijdig afgesloten. Het meubilair is hoofdzakelijk neogotisch en het altaar is in art decostijl. De kerk wordt omgeven door een kerkhof.
Sint-Antonius van Paduakerk (Essen)

De Sint-Antonius van Paduakerk is een parochiekerk in de Antwerpse plaats Essen, gelegen aan de Kerkstraat. Geschiedenis Na 1854 ontstond bij het Station Essen een woonwijk. In 1905 werd hier een parochie gesticht en een kerk werd gebouwd in 1907-1908. Deze kerk werd zwaar beschadigd tijdens de Tweede Wereldoorlog en hersteld in 1946-1951. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen driebeukige kruisbasiliek met een vijfzijdig afgesloten koor en een naastgebouwde westtoren. Het interieur wordt overkluisd door houten spitstongewelven.
Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk (Essen)

De Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Essen, gelegen aan de Nieuwstraat 50. Geschiedenis Hier werd in 1729 een kerk gebouwd die nog vergroot werd in 1767 en in 1772 nog met een toren werd uitgerust. In 1857 werden zijbeuken bijgebouwd. In 1944 werd deze kerk verwoest. Van 1950-1952 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Gustaaf van Meel. Gebouw Deze naar het noordoosten georiënteerde bakstenen kerk heeft een vierkante, ingebouwde toren boven een breed ingangsfront. Ook is er een breed transept. De kerk is gebouwd in de stijl van de moderne gotiek. Boven het ingangsportaal bevindt zich een hardstenen Mariabeeld door Albert Poels. Interieur De kerk bezit een schilderij: Heilige Familie, naar Diego Velázquez (1633). Het schilderij Piëta is 16e-eeuws en wordt toegeschreven aan `Quinten Massijs`. Verder zijn er gepolychromeerd houten beelden uit de 17e en 18e eeuw. Uit de 18e eeuw stamt een koorzitmeubel.
Arco do Cinquentenário

Arco do Triunfo ou Arcadas do Cinquentenário (em francês: Arcades du Cinquantenaire) é um monumento erigido em Bruxelas, no Parque Cinquentenário, para comemorar os cinquenta anos da independência da Bélgica. As arcadas foram construídas por iniciativa do rei Leopoldo II e projectadas pelo arquitecto Gédéon Bordiau Por cima do arco central pode-se ver uma estátua equestre construída pelos arquitectos Thomas Vinçotte e Jules Lagae. Referências
De Kempen (natuurgebied)

De Kempen is een bosachtig natuurgebied van ruim 2000 hectare in het Nederlandse deel van de gelijknamige streek De Kempen aan de Nederlands-Belgische grens. Het belangrijkste deel wordt gevormd door Boswachterij De Kempen, een gebied van 1087 hectare dat in bezit is van Staatsbosbeheer. Boswachterij De Kempen ligt in de Noord-Brabantse gemeenten Eersel, Bladel en Reusel-De Mierden. Het maakt deel uit van een veel groter complex van ontginningsbossen (8000 hectare) dat zich uitstrekt over de Nederlandse provincie Noord-Brabant en de Belgische provincie Antwerpen. Dit gebied wordt aangeduid als Grenspark De Kempen. Boswachterij De Kempen heette eerder Boswachterij Hapert. Het bestaat voor een belangrijk deel uit naaldhout met lanen die omzoomd zijn met Amerikaanse eik, waarin onder meer de zwarte specht huist. Ook is er nog een heidegebied van 75 hectare overgebleven dat bekendstaat onder de naam Hapertse Heide. Het is een overblijfsel van de uitgestrekte heidevelden in het grensgebied van Nederland en België die begin 20e eeuw grotendeels bebost werden. De Hapertse Heide sluit aan op de Cartierheide, die in het bezit was van Natuurmonumenten maar nu door Staatsbosbeheer wordt beheerd. Ook het landgoed Pals behoort tot dit gebied. Het gebied sluit in het noordoosten aan op de Cartierheide, in het westen op de ontginningsbossen Kroonvense Heide en Peelse Heide, in het westen op het Grootbos bij Postel, en in het zuiden op een mozaïek van landbouwontginningen en ontginningsbossen. Hoewel het een betrekkelijk hooggelegen dekzandgebied betreft, met hoogten oplopend tot 36 meter boven zeeniveau, zijn er enkele vochtige delen. Dit komt doordat het gebied doorstroomd wordt door de bovenloop van de Groote Beerze, die hier Aa of Goorloop heet. Hier liggen enkele moerasachtige gebieden, zoals het gebied De Goorloop met gagelstruweel en moerasbos, en enkele voormalige landbouwenclaves waar natuurontwikkeling plaatsvindt en waar onder meer moeraswolfsklauw, pilvaren, gevlekte orchis en diverse zeggesoorten zijn te vinden. In de bossen kan grondster worden aangetroffen. Ook in het naaldbos wordt getracht meer variatie aan te brengen, waarmee zowel natuur als recreatie is gediend. Zie ook Lijst van gebieden van Staatsbosbeheer
Sint-Vincentius a Paulokerk (Horendonk)

De Sint-Vincentius a Paulokerk (Horendonk) is de parochiekerk in de Belgische plaats Horendonk, provincie Antwerpen. De kerk is gelegen aan Dreveneind 2. De kerk werd gebouwd in 1953 naar ontwerp van Eduard Van Ballaer. Het betreft een driebeukige bakstenen kruiskerk met naastgebouwde bakstenen toren, die gedekt is met een zadeldak. De kerk is gebouwd in de stijl van de moderne gotiek. Het orgel is 17e-eeuws en de maker is onbekend. Het stond van eind 19e eeuw tot 1928 in de kerk van Wildert.
Sint-Michielskerk (Brecht)

De Sint-Michielskerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Brecht, gelegen aan de Biest 1. Geschiedenis In de 13e en 14e eeuw werd een kerk op deze plaats vermeld. Deze werd in de 15e eeuw gesloopt en een nieuwe kerk werd gebouwd. De toren kwam in 1422 gereed, het schip in 1422-1440, het transept omstreeks 1450 en het koor onder meer in 1486 en later. In 1575 en 1584 werd de kerk verwoest en in 1629 werd hij herbouwd. In 1857 werd de kerk hersteld en vergroot naar ontwerp van Eugeen Gife. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, in 1940 en 1944, werd het westelijk deel van de kerk zwaar beschadigd en de toren verwoest. In 1948-1949 werd de kerk hersteld. Gebouw Het is een georiënteerde bakstenen kruisbasiliek in de stijl van de Kempense gotiek. De transeptarmen hebben een driezijdige afsluiting. De ingebouwde westtoren heeft vier geledingen. Het koor is verhoogd ten opzichte van het schip. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een houten tongewelf. Het kerkmeubilair omvat een preekstoel van 1780. Het retabel is een 19e-eeuwse kopie van een passiestuk. De zijluiken zijn geschilderd door Goswin van der Weyden (2e kwart 16e eeuw) en tonen episoden uit het leven van Sint-Joris. De kerk bezit 17e- en 18e-eeuwse beelden waaronder een beeld van de Heilige Michaël van 1764. Er zijn grafstenen uit de 17e, 18e en 19e eeuw geplaatst tegen de muur van de kooromgang.
Sint-Martinuskerk (Westmalle)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Malle behorende plaats Westmalle, gelegen aan de Kasteellaan 32. Geschiedenis Een voorganger van de huidige kerk is de kapel van het Kasteel van Westmalle. Deze werd in de 15e eeuw verwoest. Einde 15e eeuw werd een nieuwe kerk gebouwd waarvan slechts de doopkapel en de sacristie bleven bewaard. De grafkapel is vermoedelijk 16e-eeuws. Hierin bevindt zich het alliantiewapen van de families Van der Molen en de Cotereau. Ook is er het epitaaf van Hendrik de Cotereau. De zeshoekige toren werd in 1757 door brand verwoest. In 1760 werd een nieuwe toren gebouwd in opdracht van de Sint-Bernardusabdij. In 1822 werd de kerk door blikseminslag en brand getroffen en in 1869 was er aanzienlijke stormschade. In 1902-1905 werd de kerk aanzienlijk vergroot en werd een nieuwe toren gebouwd op 20 meter ten westen van de oude. Op 8 juni 1915 brandde de kerk opnieuw af. Herbouw in 1926-1927 vond plaats onder leiding van V. Lenaerts. Hierbij werd de kerk vergroot met twee zijbeuken. Gebouw Het betreft een georiënteerde bakstenen driebeukige kruiskerk met ingebouwde westtoren. De kerk is in neogotische stijl. Enkele overblijfselen uit de 15e en 16e eeuw zijn nog aanwezig, met name de grafkelder. Over de helft van de lengte van het schip zijn nog twee extra zijbeuken toegevoegd. De toren op vierkante plattegrond heeft vier geledingen en wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits. Het kerkschip wordt overkluisd door een spitstongewelf.
Église Sainte-Élisabeth de Schaerbeek

L'église Sainte-Élisabeth (en néerlandais : Sint-Elisabethkerk) est un édifice religieux situé rue Portaels, dans la commune bruxelloise de Schaerbeek. L'église est de style néogothique et fut construite entre les années 1913 et 1916 selon les plans de l'architecte Florent Van Roelen. Parmi les ouvrages remarquables : le bel orgue néogothique de Jean-Émile Kerkhoff ainsi que l’autel majeur, le banc de communion et la chaire de vérité, des œuvres de De Wispelaere. La paroisse Sainte-Élisabeth fait partie de l'unité pastorale Les Coteaux qui fait elle-même partie du doyenné de Bruxelles Nord-Est. Il y a service religieux en polonais aussi. Références Liens externes Église Sainte-Élisabeth sur 1030.be Unité pastorale Les Coteaux Portail de la Belgique Portail de Bruxelles Portail de l’architecture chrétienne
Sint-Elisabethkerk (Schaarbeek)

De Sint-Elisabethkerk (Frans: Église Sainte-Élisabeth) is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Belgische gemeente Schaarbeek, gelegen aan Portaelsstraat 26. Het betreft een bakstenen, neogotisch kerkgebouw, gebouwd van 1913-1916. Architect was Florent Van Roelen. De voorgevel toont onder meer een groot roosvenster, en het koor is lager dan het schip. De vierkante toren is aangebouwd naast het koor. De toren wordt gedekt door een achtkante spits. Het neogotisch orgel is van 1917 en werd gebouwd door Jean-Émile Kerkhoff.
Buda (Kortrijk)

Buda a neve a belgiumi Kortrijk óvárosában a városon áthaladó Leie folyó szigetén fekvő résznek. A szigetet magát is Budának nevezik. Történelme és nevének eredete A későbbi Buda kis települése 1454-ig Kortrijk városának határain kívülre esett, csak ekkor kebelezték be az akkor épült 2,3 kilométer hosszú városfalak mögé. Vauban francia várépítő 1690 és 1698 között jelentős erődítési munkákat irányított városban. A magyarországi Buda ostroma, majd visszafoglalása a törököktől nagy visszhangot kapott a helyi társadalomban, különösen mivel a harcokban francia és holland katonák egyaránt részt vettek. A szigeten kialakított erődítmények kapcsán a város lakói „kis Budának” kezdték nevezni a városrészt és a szigetet. A népnyelvi szó 1734-ben a városi dokumentumokban is megjelent és ezáltal hivatalossá vált. Később a sziget fő utcájának a neve is Budastraat lett. Ebben a városrészben áll az 1200–1204 körül alapított Miasszonyunk kórház. Az évszázadok során a szigetet számos katasztrófa sújtotta. 1826-ban és 1865-ben tűzvész pusztította, 1894-ben a Leie folyó öntötte el. Az első és a második világháborúban is károkat szenvedett, amikor 1918-ban illetve 1944-ben a hidakat a németek felrobbantották. 1944 márciusában a szövetségesek légitámadása nyolc házat lerombolt. A 20. század első felében folyószabályozási munkákat folytattak a hajózás lehetőségeinek javítása érdekében, ezek során a Buda-sziget megnagyobbodott. A 21. században további ilyen bővítésekre került sor. Északon és nyugaton a folyóparton parkosítottak és nyári stradot alakítottak ki, ami a Budabeach nevet kapta. A Leie egyik hídjának neve is Budabrug. A városfejlesztési tervek arra irányulnak, hogy a városrész Kortrijk kulturális központja legyen. Az egykori Broelmuseum és más ingatlanok átalakításával hozták létre a Buda Kunstencentrumot. Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Buda (Kortrijk) című holland Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. További információk Van Hoonacker, Egied, Duizende Kortrijkse straten. N.V. Vonksteen, Langemark, 1986, 591pp. Maddens, Niklaas, De geschiedenis van Kortrijk, Lannoo nv, Tielt, 1990, 544pp. Verstraete, Pieter-Jan; Vancolen, P., 2000 jaar Kortrijk, Waanders Uitgevers, Zwolle, 2008, 512pp.