NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cimetière militaire Godezonne Farm

Le cimetière militaire Godezonne Farm ou Godezonne Farm Cemetery est un cimetière de la Commonwealth War Graves Commission (CWGC) dédié aux soldats morts durant la Première Guerre mondiale, situé dans le Heuvelland, dans le saillant d'Ypres sur le front occidental, en Belgique. Description Le cimetière tire son nom de la ferme dans laquelle il a été fondé. En février 1915, les Royal Scots et le Middlesex Regiment le creusent dans le jardin de la ferme Godezonne. Il a été utilisé à nouveau en 1916 pour trois autres sépultures et à nouveau après l'armistice pour concentrer les sépultures de champ de bataille du nord et de l'est. Il a été conçu par William Harrison Cowlishaw. Le terrain du cimetière a été attribué au Royaume-Uni à perpétuité par le roi Albert Ier de Belgique en reconnaissance des sacrifices consentis par l'Empire britannique dans la défense et la libération de la Belgique pendant la guerre. Notes et références Portail de la mort Portail de la Première Guerre mondiale
Godezonne Farm Cemetery

Godezonne Farm Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Kemmel (Heuvelland). De begraafplaats ligt ongeveer 2 kilometer ten noordoosten van het dorpscentrum (Sint-Laurentiuskerk) en werd ontworpen door William Cowlishaw. Het rechthoekig terrein is 765 m² groot en wordt omsloten door een bakstenen muurtje. Centraal staat het Cross of Sacrifice. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er worden 79 doden herdacht waarvan slechts 35 geïdentificeerd konden worden. Geschiedenis Tussen februari en mei 1915 werd in de tuin van de Godezonne Farm, langs de weg die door de Britten Cheapside werd genoemd, een kleine begraafplaats (slechts 17 graven) aangelegd door de 2nd Royal Scots en de 4th Middlesex (beiden behorende tot de 8th Brigade, 3rd Division). In 1916 werden nog 3 graven toegevoegd. Na de oorlog werden nog eens 59 slachtoffers, afkomstig uit de slagvelden ten noorden en ten oosten van Kemmel, bijgezet. Er liggen nu 79 doden waaronder 74 Britten (waarvan 41 niet geïdentificeerd konden worden), 1 niet geïdentificeerde Australiër, 1 Canadees en 3 Zuid-Afrikanen (waaronder 2 niet geïdentificeerde). De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Minderjarige militair A.J. Payne, kanonnier bij de Royal Field Artillery was 17 jaar toen hij op 18 november 1916 sneuvelde. Externe links
Sint-Trudokerk (Opitter)

De Sint-Trudokerk is de parochiekerk van Opitter die zich bevindt aan het Itterplein 1 aldaar. De kerk ligt vlak bij de Itterbeek en wordt omgeven door een ommuurde begraafplaats. Gebouw Oorspronkelijk betrof dit een quarta capella, waarvan het patronaatsrecht en het grootste deel van het tiendrecht in het bezit was van de Abdij van Averbode, en een kleiner deel van het tiendrecht in bezit was van enkele particulieren en de Abdij van Herkenrode. Het betreft een basiliek in gotische stijl. Het schip werd waarschijnlijk in 1409 gebouwd, het koor omstreeks 1400. Van 1864-1876 werd gebouwd aan een neogotische toren, ontworpen door Léon Jaminé. Het gebouw is opgetrokken in mergelsteen op een plint van kalksteenblokken; de toren is uitgevoerd in baksteen met mergelstenen speklagen. Het interieur van de kerk is, evenals de buitenmuren, in mergelsteen uitgevoerd. De kerk is 45 meter hoog. Meubilair Een schilderij, voorstellende het Laatste Avondmaal, stamt uit de 16e eeuw. Van de beelden kunnen worden genoemd een eikenhouten Sint-Anna-te-Drieën, toegeschreven aan de Meester van Elsloo, uit het begin van de 16e eeuw; een Calvariegroep in gepolychromeerd hout uit dezelfde tijd; een beschilderd houten beeld van Sint-Cecilia uit omstreeks 1500. Ook zijn er enkele 18e-eeuwse beelden. Het hoofdaltaar uit 1908 wordt gesierd door een passieretabel, bevattende in eikenhout gebeeldhouwde en vergulde voorstellingen uit het Oude Testament en het leven van Christus, en voorzien van twee geschilderde zijluiken. Dit retabel stamt uit omstreeks 1535. Het is afkomstig uit de Onze-Lieve-Vrouwekapel aan de Opitterkiezel. Het orgel en de orgelkast stammen uit 1716, en ook de biechtstoelen zijn vervaardigd in de 18e eeuw. Voorts is er 19e-eeuws meubilair, zoals het doksaal en de kerkbanken. Externe link Parochiekerk Sint-Trudo in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
In de Goublome

Het huis genaamd In de Goublome is een herenhuis en voormalige brouwerij te Gent. Het is een rococohuis met bepleisterde gevel uit 1747, en een beschermd monument. Beschrijving De voorgevel van het huis In de Goublome is een kleine rococogevel uit het Lodewijk XV-tijdperk. De gevel bestaat uit vijf traveeën en twee bouwlagen onder een mansardedak met twee dakkapellen. De middentravee is geflankeerd door geblokte pilasters met een Korinthisch kapiteel. Boven de deur is een oculus die aan de onderzijde versierd is met een grijnzende figuur. Daarboven is er een klein balkon met rondboogvenster en ijzeren balustrade. Een bas-reliëf stelt een goudsbloem in bloei voor, met de gebeeldhouwde tekst: in de goublome. De middentravee is één verdieping hoger opgetrokken en bekroond met een driehoekig fronton. De borstweringen zijn voorzien van rocailleversieringen in stuc. De gekoppelde rechthoekige vensters op de verdieping hebben een consolebekroning op houten makelaar. In de fries van het bekronend hoofdgestel met sierlijke trigliefen staat het jaartal 1747. Historiek Op 17 maart 1747 kreeg Gaspard Couvreur, eigenaar van het huis alwaer voor teecken uytsteekt de gauwblome, de goedkeuring om de gevel aan de straatkant af te breken en opnieuw op te bouwen, tot het embelissement van de stad. In de 19de eeuw was in dit gebouw een brouwerij. In het begin van de 20ste eeuw waren er achtereenvolgens een winkel in heiligenbeelden (Maison Fazzi) en een borstelfabriek (G. Sintobin) gevestigd. In het midden van de 20ste eeuw kwam er een apotheek. In die periode werd ook de deuropening gemaakt zoals die op het oorspronkelijk plan uit 1747 bedoeld was. Op 26 maart 1990 werd een reeks 18de-eeuwse gebouwen in Gent definitief beschermd als monument of stadsgezicht, waaronder het huis zogenaamd "De Goublomme" gelegen Steendam 112. Voormalige brouwerij "De Goublome" was een van de vele brouwerijen in de Steendam en directe omgeving. De vorm van dit gebouw is kenmerkend voor de kleine brouwerijen uit het ancien régime: vooraan het brouwershuis met aan de zijkant een inrijpoort die leidde naar een achterbouw waar de brouwersketels opgesteld stonden. Het water dat nodig was voor het brouwen werd via loden buizen vanuit de Leie aangevoerd. De rocaillemotieven op de borstwering van de eerste verdieping droegen ooit de typische brouwerssymbolen: stuikmand en roerstok. In de 20ste eeuw waren deze verdwenen. Bij de restauratie in 1997 werden in de rocailleversieringen de apothekerssymbolen aangebracht: slang en mortier. In de onmiddellijke nabijheid van "De Goublome", staat op huisnummer 79 de hardstenen klokgevel van "De Vier Heemskinderen". Naast het gevelornament met de voorstelling van de vier Heemskinderen boven de originele ingangsdeur staan de attributen van het brouwersambt afgebeeld: struikmand en roerstok. Wat verder in de Steendam staat op huisnummer 74 het gebouw waaruit zich later de brouwerij Excelsior zou ontwikkelen. Twee ruiten met de attributen van het brouwersambt flankeren het zoldervenster. Fotogalerij
Église Saints-Victor-et-Léonard

L'église Saints-Victor-et-Léonard est un édifice religieux se trouvant dans le quartier du Thier-à-Liège, dans la ville belge de Liège. Cette église néo-gothique en croix a été construite en blocs de pierre naturelle. La façade est flanquée d'une tour attenante de plus de 50 mètres, qui est surmontée par un toit en pointe, au dessus du clocher. Le 13 décembre 1903, la première pierre de l'édifice est posée par Mgr Martin-Hubert Rutten et l'église fut achevée en 1905. Celle-ci est dédiée au saint patron de Victor-Joseph Doutreloux, prédécesseur de Mgr Rutten : saint Victor, martyr de l'Église catholique. Elle est également dédiée à saint Léonard, saint patron des prisonniers. Voir aussi Articles connexes Patrimoine religieux de Liège Liste des édifices religieux de Liège Liste des paroisses dans le diocèse de Liège Thier-à-Liège Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail de Liège
Sint-Victor-en-Leonarduskerk

De Sint-Victor-en-Leonarduskerk (Frans: Église Saint-Victor et Saint-Léonard) is een rooms-katholiek kerkgebouw in de wijk Thier-à-Liège van de Belgische stad Luik. De kerk is gelegen aan de Rue Walthère Dewé. Deze neogotische kruisbasiliek, die in 1905 werd ingewijd door bisschop Victor-Joseph Doutreloux, werd gebouwd in natuursteenblokken. De voorgevel wordt geflankeerd door een aangebouwde toren, die bekroond wordt door een spits tentdak. Externe links Beschrijving op BALaT Beschrijving op de Waalse inventaris van het onroerend erfgoed
Sint-Agathakerk (Awans)

De Sint-Agathakerk (Frans: Église Sainte-Agathe) is de parochiekerk van Awans in de Belgische provincie Luik. De kerk is gelegen aan Rue de l'Église 31. Geschiedenis De kerk werd einde 13e eeuw gebouwd, maar enkel de toren is van dit bouwwerk over. De toren diende ooit ter verdediging en bezit geen ingangsportaal. In 1712 werd de kerk herbouwd. De torenspits werd in 1974 vernield door een blikseminslag en later weer opgebouwd. Gebouw De kerk staat op een kleine hoogte en is nog omgeven door een kerkhof. De toren is uitgevoerd in blokken zandsteen, silex en kalksteen. Hij heeft een achtzijdige spits. Het schip is driebeukig en voornamelijk uitgevoerd in blokken zandsteen en silex. Het huidige ingangsportaal is van 1919. Het koor heeft een vlakke sluiting. Het interieur stamt voornamelijk uit de tijd van de bouw. Het hoofdaltaar is in classicistische stijl en heeft een tabernakel dat versierd is met een pelikaan die haar jongen voedt. Het altaarstuk bevat een schilderij dat de gekruisigde Christus met Maria Magdalena verbeeldt. De communiebank is in Lodewijk XIV-stijl. Een calvarieberg, vlak bij de ingang en uitgevoerd in houtsnijwerk, is 16e-eeuws. De zuilen van het doksaal zijn afkomstig van het voormalig kasteel. Het orgel is van 1850 en werd vervaardigd door Arnold Clerinx. De glas-in-loodramen zijn van Gaston Defoin en werden geplaatst in 1920-1921. De kerk bezit een aantal grafzerken. De oudste is van Humbert Corbeau, gevallen in de Awans- en Warouxoorlog (1298).
Den Tir

Den Tir ist ein Gebäude in der belgischen Stadt Antwerpen im Stadtteil Kiel. Geschichte Das Gebäude wurde 1875 nach einem Entwurf von Gustav Royers als erbaut und am 13. August 1881 mit einem Schützenfest eröffnet. Es diente bis zum Ersten Weltkrieg als Schießstand der Burgerwacht. Im Rahmen der Olympischen Sommerspiele 1920 war der Schießstand Austragungsort der Schießwettkämpfe des Modernen Fünfkampfs. Später wurde das Gebäude als städtische Bibliothek und Berufsschule genutzt. 1999 wurden das Gebäude und das Grundstück an einen Projektentwickler verkauft. Seit 2006 ist Den Tir ein Einkaufszentrum. Weblinks Olympia-Report (Memento vom 19. August 2008 im Internet Archive) (englisch) Einzelnachweise
Den Tir

Den Tir ook Stedelijke Schietbaan is een monumentaal gebouw, toen nog "Tir à la Cible" genoemd, een ontwerp uit 1875 van ingenieur Gustave Royers. Het complex is vanaf 2006 in gebruik als winkelcentrum gelegen te Kiel aan de Sint-Bernardsesteenweg in Antwerpen, België. Geschiedenis Den Tir is oorspronkelijk een 19e-eeuwse schietbaan van de burgerwacht of "gardecivic’" en hield deze functie tot de Eerste Wereldoorlog. Het gebouw uit 1880 (volgens de muurankers) dat op 13 augustus 1881 met een internationale schutterswedstrijd werd ingehuldigd en na 1918 zijn functie als schietbaan verloor, heeft daarna dienstgedaan als kleuterschool, jongensschool, kindercrèche, stadsbibliotheek, openbaar badhuis en beroepsschool. In 1999 werden het gebouw en de bijbehorende gronden verkocht aan een projectontwikkelaar. Op 5 oktober 2009 werd het complex vastgesteld als bouwkundig erfgoed. Er werden op het terrein naast het genoemde winkelcentrum ook woningen gerealiseerd. Het winkelcentrum werd in 2006 geopend. Het is naar ontwerp van architect Arno Meijs verbouwd tot een modern winkelcentrum, en is eigendom van Group GL.
Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk (Tervant)

De Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk is de parochiekerk van Tervant in de Belgische provincie Limburg, gelegen aan de Pastoor Grausstraat. De parochie van Tervant splitste zich in 1905 af van de parochie van Paal. In 1927 werd de kerk gebouwd. Architect was Mathieu Christiaens. In 1930 werd de kerk ingezegend. Het is een driebeukige bakstenen basiliek in een stijl met neoromaanse kenmerken. Naast baksteen werd ook arduin en mergelsteen toegepast. Ook zijn versieringen van geglazuurde baksteen aangebracht, evenals een opvallend roosvenster boven de hoofdingang. Een dakruiter fungeert als torentje. Het schip wordt overdekt met een tongewelf. De communiebank is van hardsteen en witte steen vervaardigd en het neoromaanse doopvont is een kopie van het doopvont van de kerk van Oostham. Externe link Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk op Onroerend Erfgoed
Schloss Breivelde

Schloss Breivelde (niederländisch: Kasteel (van) Breivelde) ist ein Schloss in Grotenberge, Zottegem, in Belgien. Das Schloss Breivelde wurde 1904 vom Besitzer Philippe Plancqaert van Exen van Beauvechain im Renaissancestil erbaut und ersetzte ein 1871 vom früheren Besitzer August De Rouck errichtetes Herrenhaus. Es ist von einem öffentlichen englischen Landschaftsgarten mit Teichen, Wasserfällen und exotischen Bäumen umgeben. Die nachgeahmte Flussbiegung (entstanden um 1852) spiegelt die Burg in ihren Gewässern wider. Seit 1971 ist die Domäne für die Öffentlichkeit zugänglich. Das Schloss wurde mehrfach restauriert. Nach 2021 begann eine neue Restaurierungsphase. Seit 1982 ist es eine denkmalgeschützte Landschaft. Quellen Flämische Agentur für Denkmalschutz Weblinks
Breivelde Castle

Breivelde Castle (Dutch: Kasteel (van) Breivelde) and the surrounding park Breivelde estate (Domein Breivelde) is a castle in Grotenberge, Zottegem in Belgium. Breivelde castle was built in Renaissance Revival architecture in 1904 by owner Philippe Plancqaert van Exen van Beauvechain, replacing a mansion erected in 1871 by former owner August De Rouck. It is surrounded by a public English landscape garden containing ponds, cascades and exotic trees. The imitation river bend (created around 1852) mirrors the castle in its waters. Since 1971 the domain is open to the public. The castle underwent several restorations; a new restoration phase started after 2021. It is a heritage monument landscape since 1982. Images References External links VAN DER LINDEN G, 1990: Het kasteeldomein Breivelde: een landschapstuin te Zottegem (Grotenberge), M&L, 9/2, 12-28. LAMARCD D, s.d.: Arboretum in Zottegem Flemish agency for cultural heritage Flemish agency for cultural heritage
Castillo de Breivelde

El castillo de Breivelde (en neerlandés: Kasteel (van) Breivelde) y el parque circundante es un castillo en Grotenberge, Zottegem, Bélgica.​ El castillo de Breivelde fue construido en 1904 con estilo neorrenacentista por el propietario Philippe Plancqaert van Exen van Beauvechain, en sustitución de una mansión erigida en 1871 por el antiguo propietario August De Rouck. Está rodeado por un jardín paisajístico público de diseño inglés que contiene estanques, cascadas y árboles exóticos.​ La imitación de un recodo de río (creado hacia 1852) refleja el castillo en sus aguas.​ La finca está abierta al público desde 1971. La estructura del edificio es una construcción de ladrillo y piedra. Se desarrolla en dos plantas y media bajo cubierta a dos aguas, con torre esquinera de muros curvos. La fachada incluye un balcón sobre columnas de hierro fundido y arcada.​ El castillo se restauró varias veces; una nueva fase de restauración comenzó después de 2021. Es un monumento patrimonial paisajístico desde 1982.​ Referencias Enlaces externos Ciudad de Zottegem Agencia flamenca para el patrimonio cultural
Domaine de Breivelde

Le Domaine de Breivelde (en néerlandais: « Domein Breivelde ») est un parc situé à Grotenberge, dans la ville belge de Zottegem. Le domaine est un vaste parc de style anglais contenant des cascades, des étangs et un arborétum d'arbres exotiques, créé à la fin du XIXe siècle. Le château de Breivelde fut reconstruit en 1904 en style néo-Renaissance. Histoire Le domaine était connu sous les noms de « Warande » en « Heiligenborre » et s'utilisait pour la chasse et la pêche. En 1830 Josephus Johannes De Rouck y possédait un bois d'agrément et un plan d'eau d'agrément. L'industriel Auguste De Rouck héritait du domaine en 1852 et y construisit une demeure en 1871. Le Gantois Georges Herry achetait le domaine en 1887 et fit aménager le parc en style anglais. En 1902 Philippe Plancqaert van Exen van Beauvechain acheta le domaine. En 1904 il fit reconstruire la demeure en château (Kasteel Breivelde) en style néo-Renaissance. En 1907 le domaine passa entre les mains du chevalier Walérand van Male de Ghorain (marié à Caroline Moretus Plantin de Bouchout). Le domaine de Breivelde devint un domaine communal ouvert au public en 1971. Depuis 1982 le domaine est reconnu comme site classé. Images Références Voir aussi Bibliographie (nl) Geert Van der Linden, « Het kasteeldomein Breivelde: een landschapstuin te Zottegem », M&L, vol. 9, no 2,‎ 1990, p. 12-28. Liens externes Ressource relative à l'architecture : Onroerend Erfgoed (nl) Danny Lamarq, « Arboretum in Zottegem », sur zottegem.be (consulté le 18 juillet 2024). Portail des châteaux Portail de la Flandre-Orientale
Castello di Breivelde

Il castello di Breivelde (lingua olandese: Kasteel (van) Breivelde) è un castello a Grotenberge, Zottegem, in Belgio. Il castello di Breivelde fu costruito in architettura neorinascimentale nel 1904 dal proprietario Philippe Plancqaert van Exen van Beauvechain, in sostituzione di un palazzo eretto nel 1871 dall'ex proprietario August De Rouck. È circondato da un giardino paesaggistico pubblico all'inglese contenente laghetti, cascate e alberi esotici (chiamato Domein Breivelde). La finta ansa del fiume (creata intorno al 1852) rispecchia il castello nelle sue acque. Dal 1971 il dominio è aperto al pubblico. Il castello subì diversi restauri; una nuova fase di restauro è iniziata dopo il 2021. È patrimonio monumento paesaggistico dal 1982. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Breivelde Collegamenti esterni Azienda fiammingha per il patrimonio culturale, su inventaris.onroerenderfgoed.be.
La Torette

La Torette est un immeuble classé érigé en 1662 et situé en Belgique à Tilleur dans la commune de Saint-Nicolas (province de Liège). Localisation Cette maison est sise au no 111 de la rue Chiff d'or à Tilleur. C'est la dernière maison de la rue qui mène au quartier de Petit-Bourgogne. Elle se situe au pied de la Heid des Vignes, un versant boisé de la vallée de la Meuse. Historique Érigée en 1662, cette bâtisse est l'une des constructions les plus anciennes de la localité de Tilleur. Elle a été construite par les Frères Guillemins en remplacement d'un bâtiment plus ancien déjà cité au XIVe siècle. Au XVIIIe siècle, elle devient la propriété des princes-évêques de Liège et est utilisée par ceux-ci comme maison de campagne. Le bâtiment est complètement rénové en 1990 avec l’aide de la Région wallonne. Description Le bâtiment est construit dans le style mosan en brique, pierre calcaire et tuffeau. Les pierres calcaires encadrent les différentes baies et occupent les angles du bâtiment sous la forme d'encadrements de baies harpés et de chaînages d'angle. La maison se compose de trois volumes contigus : la tour, le corps de logis et l'annexe. La tour carrée (côté d'environ 4 mètres) placée du côté sud domine le bâtiment. Elle compte une dizaine de bandeaux de pierre calcaire et est surmontée d'une toiture en ardoises à bulbe avec girouette. Le corps de logis de base carrée possède du côté est une façade-pignon de trois travées percée au rez-de-chaussée et au premier étage de baies à croisée sur la travée centrale et des baies à traverse sur les travées latérales. L'annexe située du côté nord, au pied du versant, a été reconstruite au XXe siècle dans un style similaire au corps de logis. Classement La maison est reprise sur la Liste du patrimoine immobilier classé de Saint-Nicolas depuis le 15 mai 1964. Références Voir aussi Articles connexes Liste du patrimoine immobilier classé de Saint-Nicolas Maison Planchard Liens externes Inventaire régional du patrimoine en Wallonie « Le lieu-dit des six ruelles, le carrefour au pied de la rue Bordelais », sur Histoire de la commune de Saint-Nicolas, 2 mars 2019 (consulté le 26 décembre 2023) Portail de la province de Liège Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la protection du patrimoine
La Torette

La Torette is een kasteel, gelegen aan Rue Chiff d'Or 111 te Tilleur in de Belgische provincie Luik. Het ligt tegen de helling naar het Haspengouws Plateau aan, waar ooit wijngaarden te vinden waren. Het huis werd gebouwd in 1662 op de fundamenten van een reeds in de 14e eeuw vermeld bouwwerk. Het is gebouwd in Maaslandse renaissancestijl, waarbij gebruik gemaakt is van baksteen, kalksteen en tufsteen. Hoekbanden en vensteromlijstingen in dezelfde stijl zijn kenmerkend voor het bouwwerk. Links van het -uit een hoog en een lager deel bestaand- huis is een traptorentje, gesierd met knopvormige, met leien bedekte spits.
Château d'Oupeye

Le château d'Oupeye est un château situé à Oupeye dans la province belge de Liège. Le château a des origines médiévales avec un donjon, une tour de résidence fortifiée, datant du XIIe ou XIIIe siècle. Historique La première mention écrite d'une maison fortifiée et d'un seigneur féodal d'Oupeye date de 1176, avec une mention d'un Gérard d'Oupeye. Au XIIIe siècle, il y a un Lambert d'Oupeye, un chevalier liégeois connu pour sa bravoure. Au XVIIe siècle, la famille Curtius, marchands d'armes liégeois, en devint propriétaire. Jean Curtius fait alors rénover le château. Aux XVIIIe et XIXe siècles, d'autres rénovations suivent. Le château, après avoir appartenu à la famille Curtius, passa aux mains de la famille de Grady de Horion, qui le vend à la commune d'Oupeye en 1970. De nos jours, il est utilisé comme centre culturel. L'ensemble est accessible par un pont sur les douves et se compose de deux parties. Il y a un donjon médiéval qui date du XIIe ou XIIIe siècle. La construction carrée avec des murs de 1,7 m d'épaisseur est réalisée avec des blocs de pierre naturelle, restaurée en brique et calcaire au XVIIe siècle. Le donjon avait autrefois 4 étages. Les étages supérieurs sont démolis après 1970 lorsque la tour menace de s'effondrer. De l'autre côté de la cour intérieure se trouve le château composé de deux ailes perpendiculaires, réaménagé dans un style néoclassique aux XVIIIe et XIXe siècles sur une base beaucoup plus ancienne. Légende Selon la légende, Alpaïde, concubine de Pépin de Herstal, aurait vécu à cet endroit et il y aurait des taches de sang indélébiles sur le rebord de la fenêtre où elle s'est appuyée lorsqu'elle a appris la nouvelle du meurtre de Lambert de Maastricht par son frère Dodon. Notes et références Liens externes Voir aussi Articles connexes Oupeye Liste des châteaux belges par région Portail de la province de Liège Portail des châteaux