NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Lambertuskerk (Zelem)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van Zelem, gelegen aan Dorpsstraat 36 aldaar. De kerk werd gebouwd in 1878 en is een neoromaanse kruisbasiliek. Dit bakstenen bouwwerk heeft een halfingebouwde westtoren die door een traptoren geflankeerd wordt. Het gebouw is uitbundig voorzien van boogfriezen. Architect was Herman Jaminé. Er waren twee voorgangers: De eerste stond aan de voet van de Sint-Jansberg, nabij het Zwart Water; de tweede was de Sint-Appoloniakapel, die enkele tientallen meters ten westen van de huidig kerk was gelegen, waar tegenwoordig de muziekkiosk staat. De kerk bezit twee biechtstoelen in rococostijl (2e helft 18e eeuw). Deze zijn afkomstig uit de Apolloniakapel. Voorts zijn er drie gepolychromeerd houten beelden van ouder datum, namelijk een Sint-Apollonia, een Sint-Lambertus en een Onze-Lieve-Vrouw ten Onrust (16e en 17e eeuw). De zijaltaren zijn van 1899, het orgel werd in 1913 vervaardigd door Jules Geurts en is geklasseerd als monument. De kruisweg is van 1922 en is een door Karel Beyaerts vervaardigde kopie van de kruisweg van de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal te Antwerpen.
Middelheimmuseum

Middelheimmuseum (Middelheimské muzeum, dříve Open Air Sculpture Museum, tedy Muzeum sochařství pod širým nebem) je umělecké muzeum moderního sochařství a plastik v městské čtvrti Middelheim v Antverpách ve Flandrech (Belgie). S více než 300 000 návštěvníky ročně je toto muzeum jednou z největších kulturních atrakcí v Antverpách. Je známé zejména svou zahradou se sochami, která se nachází v Middelheimském parku a má rozlohu asi 27 hektarů. Sbírka s více než 400 sochařskými díly podává přehled o více než 100 letech sochařství, od Augusta Rodina po současnost. Přes 250 soch je trvale pod širým nebem, menší díla ze sbírky jsou umístěna v tzv. Braemově pavilonu. Historie Výstavní plochu koupilo město Antverpy v roce 1910, aby zabránilo jejímu rozparcelování. Poté, co byla v Middelheimparku v roce 1950 poprvé uspořádána mezinárodní sochařská výstava, rozhodla městská rada na návrh tehdejšího starosty Craeybeckxe přeměnit plochu parku na trvalou výstavu sochařství. Od roku 1951 do roku 1989 se pak v létě každé dva roky konalo mezinárodní bienále sochařství (Biennale Middelheim). Pokaždé se zúčastnilo asi 60 umělců a vystavená díla byla nakupována do stálé sbírky. Od roku 2000 se Middelheimské muzeum více zaměřuje na dočasné výstavy. Někteří autoři zastoupení ve sbírce a jejich díla Aj Wej-wej (Most beze jména) Carl Andre (74 způsobů zvětrávání) Hans Arp (Strom, 1947–1954) Rudolf Belling (Trojice, 1919) Max Bill (Nekonečná smyčka, 1953–1955) Antoine Bourdelle (Neposlušný beran, 1909, Lukostřelec Herakles, 1909; Dr. Koeberle, 1914) Alexander Calder (Pes, 1958) Dan Graham (Belgická zábava, 2004) Barbara Hepworth (Cantate Domino, 1958) Henri Laurens (Océanide, 1933) Aristide Maillol (Řeka, 1939–1943) Giacomo Manzù (Taneční krok, 1950 a Kardinál, 1952) Marcello Mascherini (Sv. František, 1957) Constantin Meunier (Rozsévač, 1896 a Nárazník, 1898) Henry Moore (Král a královna, 1952–1953) Germaine Richier (Kudlanka, 1946) Auguste Rodin (Doba bronzová, 1880, Jan Křtitel, 1880, Balzac, 1892) Lawrence Weiner Ossip Zadkine (Fénix, 1944) Z českých autorů jsou zde zastoupeni: Emil Filla (Hlava, kubistický reliéf, 1912) Otto Gutfreund (Don Quijote, 1911) Stavby v parku K stavbám, které jsou součástí muzea, patří: Braemův pavilon, výstavní prostor postavený Renaatem Braemem, jedním z nejznámějších belgických architektů 20. století Artiesteningang (Vstup umělců), drobná, ale architektonicky významná stavba sestávající ze tří hřibovitých baldachýnů, kterou vytvořil v roce 2004 nizozemský výtvarník, sochař a architekt John Körmeling Het Huis (Dům), polootevřený výstavní pavilon z roku 2012 (architekti Paul Robbrecht a Kristien Daem) Vystavená díla (výběr) Stavby Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Middelheimmuseum na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Middelheimmuseum na Wikimedia Commons Oficiální stránky muzea Middelheimmuseum: Unikátní poklad v Antverpách[nedostupný zdroj]
Музей скульптур под открытым небом Мидделхейм

Музей скульптур под открытым небом Мидделхейм (нид. Openluchtmuseum voor beeldhouwkunst Middelheim, фр. Musée de sculpture en plein air de Middelheim) — музей под открытым небом площадью 30 га в бельгийском городе Антверпен (Фламандский регион). В коллекции музея Мидделхейм насчитывается 1 360 произведений искусства, созданных с начала XX-го века, в том числе 480 скульптур, 280 медалей и 600 рисунков и гравюр. Под открытым небом в парке находится 215 скульптур, среди которых работы Огюста Родена, Генри Мура, Карла Андре, Франца Веста, Эрвина Вурма, Александра Колдера, Карла Миллеса, Хуана Муньоса, Панамаренко, Барбары Хепуорт и других. История Миддлхейм известен с 1342 года. С XVI века использовался как летняя резиденция богатых купцов Антверпена. В 1910 году местность была выкуплена городом у частных владельцев. Во время Второй мировой войны был сильно повреждён во время авиационных налётов и бомбардировок. В 1950 году в парке проходила первая международная выставка скульптуры и в том же году по инициативе бургомистра Антверпена Крайбекса был создан музей современной скульптуры под открытым небом. В создании музея также принимали участие и известные иностранные специалисты, в том числе профессор Паллукини, скульпторы Генри Мур и Осип Цадкин. Примечания Литература Т. А. Седова, «Художественные музеи Бельгии» (серия «Города и музеи мира»), издательство «Искусство», 1972, стр.209-218 Ссылки Middelheim Museum (англ.)
Middelheim Museum

Middelheim Museum, Openluchtmuseum voor beeldhouwkunst Middelheim, är ett skulpturmuseum och en 30 hektar stor skulpturpark i Antwerpen i Belgien. Middelheimmuseet har ungefär 400 verk från början av 1900-talet och framåt. Utomhus, i skulpturparken, finns omkring 215 skulpturer, av bland andra Auguste Rodin, Rik Wouters, Henry Moore, Juan Muñoz, Carl Andre, Panamarenko (född 1940), Franz West och Erwin Wurm. Parkens ursprung är en internationell utställning som Amsterdams stad anordnade 1950 i Middelheimparken. Museets paviljong ritades av Renaat Braem (1910-2001), byggdes 1971 och där ställs ut mer ömtåliga skulpturer av bland andra Alberto Giacometti, Jean Arp och Wim Delvoye (född 1965). Framför paviljongen finns en fontän av Philippe Van Snick (född 1946). Från paviljongen sträcker sig ett 750 meter långt stråk genom parken, förbi slottet Middelheim över gatan Middelheimlaan till blomsterträdgården Hortiflora, vilken införlivades i Middelsheim Museum 2012. Urval av verk Carl Andre: 74 Weathering Way Hans Arp: Schalenboom, 1947-54 Stig Blomberg: Badande barn, 1935 Antoine Bourdelle: De weerspannige ram, 1909, Heracles Boogschutter, 1909, och Dr. Koeberle, 1914 Alexander Calder: The Dog, 1958 Agustín Cárdenas L, 1968 Tony Cragg: Envelope Émile Gilioli: In Heaven, 1954/55 Dan Graham: Belgian Fun, 2004 Ingmar Hellgren: Vindarnas tempel III, 1978 Barbara Hepworth: Cantate Domino, 1958 Robert Jacobsen: 2-4-6, 1974-77 Per Kirkeby: Utan titel, 1993 Harry Kivijärvi: Grande voile], 1968 Henri Laurens; Océanide, 1933 Aristide Maillol: De rivier, 1939-43 Constantin Meunier: De Zaaier, 1896, och De buildrager, 1898 Carl Milles : Pegasus, 1949 Henry Moore: King and Queen, 1952-53 Auguste Rodin: Balzac, 1892, Bronzen tijdperk, 1880 , och Johannes De Doper, 1880 Timm Ulrichs: Musterhäuser, Typ Bomarzo, 2001 Rik Wouters: Het zotte geweld, 1912, och Huiselijke zorgen, 1913 Ossip Zadkine: De Phoenix, 1944 Yasuo Mizui: Vit Flamma, 1975 Alice Aycock: Leonardo Swirl, 1982 Fotogalleri Källor Om Middelheimmuseet på Visit Flanders webbplats Noter Externa länkar Middelheimmuseets webbplats Foton från skulpturprken
Музей скульптур просто неба Мідделгейм

Музей скульптур просто неба Мідделгейм (нід. Openluchtmuseum voor beeldhouwkunst Middelheim, фр. Musée de sculpture en plein air de Middelheim) — музей просто неба у бельгійському місті Антверпен. Історія Парк Міддлгейм відомий із 1342 року, у 1910 році він був викуплений містом у приватних власників. Під час Другої світової війни був сильно пошкоджений під час авіаційних бомбардувань. У 1950 році у парку проходила перша міжнародна виставка скульптури і в тому ж році за ініціативою бургомістра Антверпена Крайбекса був створений музей сучасної скульптури просто неба. У створенні музею також брали участь і відомі іноземні фахівці, у тому числі професор Паллукіні, скульптори Генрі Мур й Осип Цадкін. Колекція У колекції музею 1360 творів мистецтва, у тому числі 480 скульптур, 280 медалей і 600 малюнків і гравюр. Примітки Посилання Middelheimmuseum (нід.) Т. А. Седова, «Художественные музеи Бельгии» (серия «Города и музеи мира»), издательство «Искусство», 1972, стр.209-218 (рос.)
Ieper railway station

Ieper railway station (Dutch: Station Ieper; French: Gare d'Ypres) is a railway station in Ypres (Dutch: Ieper) in West Flanders, Belgium. The station was opened in 1854, during the reign of King Leopold I. It is located on railway line 69 from Kortrijk to Poperinge. The train services are operated by the National Railway Company of Belgium (NMBS/SNCB). Train services The station is served by the following services: Intercity services (IC-04) Poperinge - Kortrijk - Ghent - Sint-Niklaas - Antwerp In Flanders Fields The station is near the Menin Gate and other places associated with the First World War, with British and Commonwealth war graves located alongside the line from the Kortrijk direction, known as Railway Dugouts Burial Ground (Transport Farm) Commonwealth War Graves Commission Cemetery. Gallery See also List of railway stations in Belgium Rail transport in Belgium References Footnotes Citations
Oudsberg

De Oudsberg (ook wel de Zandberg genoemd) staat bekend als de grootste en hoogste open stuifduin van Vlaanderen, gelegen in het Gruitroderbos in een duinengordel die zich vroeger uitstrekte van Hechtel tot Maaseik. Oudsberg maakt deel uit van het Nationaal Park Hoge Kempen. De Oudsberg torent een 30-tal meter uit boven het Kempens Plateau. De Oudsberg is sinds 1998 erkend als Vlaams natuurreservaat en strekt zich uit op het grondgebied van gemeente Meeuwen-Gruitrode en geeft haar naam aan de fusiegemeente Oudsbergen. Het gebied is Europees beschermd als onderdeel van een Natura 2000-gebied ((habitatrichtlijngebied 'Mangelbeek en heide- en vengebieden tussen Houthalen en Gruitrode' (BE2200030) en vogelrichtlijngebied 'Houthalen-Helchteren, Meeuwen-Gruitrode en Peer' (BE2220313). Ontstaan Tijdens de jongste ijstijd, het Weichselien, die ongeveer 11.000 jaar geleden ten einde kwam, kreeg het Kempens Plateau te maken met enorme zandverstuivingen, omdat er nog geen gesloten vegetatiedek was. Er vormden zich diepe leeggestoven laagten, waarin vennen ontstonden. Voorbeelden hiervan zijn de Ruiterskuilen, het Turfven, het Zwartven en het Broeksven. Hoge zandafzettingen staken als duinruggen boven het landschap uit. Door de opwarming van het klimaat ontwikkelden er zich stilaan berken- en eikenbossen. In de Middeleeuwen verarmde de bodem van de Oudsberg door intensieve ontginning. Hierdoor kon alleen heide nog overleven. Plaatselijke overbegrazing van schapen zorgde opnieuw voor zandverstuiving, die het huidige duinlandschap boetseerde. Vandaag zijn de landduinen nog steeds in volle evolutie. Het zand breidt zich uit terwijl de duintoppen wegstuiven. Ooit was de Oudsberg 95 meter hoog en behoorde daarmee tot de hoogste toppen van Limburg. Maar de laatste decennia kromp de heuvel zeker 7 meter. Duinengordel De Oudsberg is onderdeel van het natuurgebied Duinengordel, een samenwerkingsverband tussen 4 Limburgse gemeenten met een visie voor het centraal gelegen open-ruimtegebied. Unesco De Oudsberg werd opgenomen in het aanvraagdossier voor Unesco Werelderfgoed, samen met het Nationaal Park Hoge Kempen. Externe link Duinengordel
Château de Fontaine

The Château de Fontaine is a chateau in the municipality of Onhaye, Wallonia in the Belgian province of Namur. It is located south of the village of Anthée. The chateau was built near the intersection of the main road from Namur to Luxembourg and the road from Dinant to Liège. The chateau lies to the south of the village of Anthée in a valley surrounded by woods. The chateau replaced a medieval castle, of which there are remains in the north east corner. It was the seat of the lordship of Fontaine, which included Anthée, Morville and Miavoye, spanning the counties of Namur and Agimont in the Prince-Bishopric of Liège. The chateau is built of limestone, and is U-shaped, open to the south, with towers on each corner. There is a farm to the east with the same plan, with the open side facing the chateau. The two-story chateau was probably built in stages in the 16th century. The other buildings were erected in the 16th and 17th centuries. The chateau was renovated in neo-traditional style between 1907 and 1909. The chateau was given a uniform appearance, with the towers raised and the present windows and other decorations added. Gallery References Citations Sources
Château de Fontaine (Anthée)

Le château de Fontaine est un château de style médiéval sis en Wallonie dans un vallon au sud du village d'Anthée, dans la province de Namur, en Belgique. Construit aux XVIe et XVIIe siècles à partir d'un ancien donjon du XIIIe siècle, il forme un carré ouvert sur un côté dont les quatre angles sont trois imposantes tours et un donjon carré médiéval. Situé sur la route qui descend d'Anthée (commune de Onhaye), vers la Meuse, il est classé au patrimoine culturel immobilier classé de la Wallonie. Histoire Le château est bâti sur les fondations d'un château médiéval, dont il reste des traces à l'angle nord-est. C'était le siège de la seigneurie de Fontaine, qui régnait sur Anthée, Morville et Miavoye, un territoire dépendant du Comté de Namur et Agimont, rattaché à la Principauté de Liège. Le château, bâti en pierre calcaire, forme un U (il est ouvert côté sud) et possède une tour à chaque angle. Les annexes se trouvent du côté ouest. La ferme se trouvant à l'Est est construite de manière semblable : un de ses côtés est ouvert vers le château. Le château, qui compte deux étages, fut probablement construit en plusieurs phases au XVIe siècle. Les autres bâtiments datent du XVIe et du XVIIe siècle. Le château fut rénové en style néo-traditionnel entre 1907 et 1909. Lors de cette rénovation, les tours sont rehaussées et les fenêtres actuelles sont ajoutées. Le château sert de résidence privée et ne se visite pas. Galerie d'images Article connexe Liste des châteaux belges par région Lien externe Le chateau de Fontaine au Patrimoine de Wallonie Portail des châteaux Portail de la province de Namur
Kasteel van Fontaine (Onhaye)

Het kasteel van Fontaine (ofwel château de Fontaine) is een kasteel in de gemeente Onhaye in de Belgische provincie Namen. Het ligt ten zuiden van het dorp Anthée. Het kasteel werd gebouwd in de buurt van de kruising van de weg Namen naar Luxemburg en de weg van Dinant naar Luik Het kasteel heeft vier torens op de hoeken en de binnenplaats is open aan de zuidzijde. Aan de westzijde van het kasteel bevinden zich de bijgebouwen. Het kasteel werd gebouwd op de grondvesten van een middeleeuws kasteel, waarvan er resten te vinden zijn in de noordoostelijke hoek van het kasteel. Het was de zetel van de heren van Fontaine, die heersten over Anthée, Morville en Miavoye, verspreid over de graafschappen Namen en Agimont gelegen in het Prinsbisdom Luik. Het kasteel is gebouwd van kalksteen en is U-vormig, open aan de zuidkant, met torens op elke hoek. Er is een boerderij in het oosten met hetzelfde bouwplan, met open kant naar het kasteel. Het twee verdiepingen tellende kasteel werd waarschijnlijk gebouwd in fasen in de 16de eeuw. De andere gebouwen werden gebouwd in de 16de en 17de eeuw. Het kasteel werd gerenoveerd in neotraditionele stijl tussen 1907 en 1909, de torens werden verhoogd en de huidige ramen werden toegevoegd. Zie ook Lijst van kastelen in België Lijst van kastelen in Namen (provincie)
Sint-Andreaskerk (Loksbergen)

De Sint-Andreaskerk is de parochiekerk van Loksbergen, gelegen aan de Loksbergenstraat. Loksbergen werd pas in 1838 een zelfstandige parochie. De huidige kerk is van 1894. In 1959 werd de kerk nog vergroot. Het betreft een bakstenen neogotische kruisbasiliek met ingebouwde, vierkante westtoren, die geflankeerd is door een achtkantig traptorentje. De toren is voorzien van zware steunberen. De kerk is omgeven door een ommuurd kerkhof. De binnenruimte wordt overwelfd door een houten spitstongewelf. De klerk bezit een 18e-eeuws Andreasbeeld. De zijaltaren en het doopvont zijn uit de tijd van de bouw van de kerk. Het hoofdaltaar is van 1959. Een terracotta Jezus aan het Kruis is van 1960.
De Roode Poort

De Roode Poort is een herenhuis aan Schrijnwerkersstraat 7 te Hasselt. Geschiedenis De kern van het huis stamt uit 1770. Het huis werd gebouwd op de plaats van een ouder, 17e-eeuws, pand in opdracht van Adam V Stellingwerff, schepen van de Hoge Raad van het Prinsbisdom Luik. In 1879 werd het pand eigendom van de Zusters Ursulinen. Gedurende de 19e eeuw werden ook enkele toevoegingen gedaan, zoals de bovenverdieping in de eerste heft, en het balkon in de tweede helft van de 19e eeuw. Het is een huis van acht traveeën, met de sobere ingangspartij in het vierde travee, zodat geen volledige symmetrie kon ontstaan. In 1980 werd het huis beschermd als monument.
Het Zonneke

Het Zonneke is een huis aan de Walputstraat 21 te Hasselt. In de 17e eeuw was dit een stadsboerderij. In de 19e eeuw bevond zich hier een weeginrichting voor het vee, dat op de veemarkt achter het stadhuis werd verhandeld. In de 2e helft van de 19e eeuw werd het huis verbouwd tot de huidige situatie. In de 20e eeuw was er een café, Mouling genaamd. In 1983 werd Het Zonneke huis geklasseerd als monument.
De Molensteen

De Molensteen is de naam van een huis aan de Hoogstraat 26 te Hasselt. Geschiedenis Van de 16e tot de 18e eeuw was dit pand in gebruik als herberg. In 1793 werd het een notarishuis. Begin 20e eeuw kwam er een apotheek in het huis en ook daarna bleef er een winkel in het pand gehuisvest, waardoor de benedenverdieping sterk gewijzigd werd. De kern van het huis is echter 16e-eeuws. De voorgevel, oorspronkelijk in vakwerkbouw, werd later geheel bepleisterd en geschilderd. Na een restauratie kwam een klein deel van het oorspronkelijke vakwerk weer tevoorschijn. In 1980 werd het huis geklasseerd als monument.
Музей валлонской жизни

Музей валлонский жизни (фр. Musée de la Vie Wallonne) — этнографический музей во Льеже (Бельгия). Музей посвящён истории и культуре Валлонии — франкоязычной части Бельгии. Музей был основан в 1913 году. Он размещается в помещениях бывшего монастыря францисканцев. Вблизи на улице Mère-Dieu находится Музей искусства и техники освещения. История Музей был образован как организация в 1913 году. Его заявленной целью было коллекционирование объектов, репродукций, книг и документов, имеющих интерес с точки зрения этнографии, фольклора, нравов, искусств и ремёсел и «словаря» (языка) Валлонии. Небольшая постоянная экспозиция открылась только в 1930 году, при этом она стала регулярна открыта для посетителей только в 1934 году. Три музейных зала размещались в здании Феронстре (Féronstrée). В 1972 году музей был размещён в бывшем монастыре францисканцев. Коллекция и экспозиции Музей обладает разнообразной коллекцией, охватывающей такие темы, как ремёсла, мебель, бытовой инвентарь, религиозные объекты, марионетки традиционного валлонского театра кукол и т. д. Экспозиция сгруппирована по пяти темам: Валлония Технологическая революция/эволюция Общество Повседневная жизнь Духовная жизнь Ссылки Официальный сайт
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Alsemberg)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk van Alsemberg, waarvan de eerste bouwsels dateren uit 1241, bevat verscheidene kunstwerken, waaronder een romaanse doopvont uit de 12e eeuw. Sinds het midden van de 13e eeuw wordt in Alsemberg een romaans Mariabeeld vereerd, dat aan de parochie geschonken zou zijn door Sofia, echtgenote van hertog Hendrik II van Brabant. De overlevering verhaalt dat Maria van de koningin van Hongarije, Elisabeth van Thuringen, verlangde dat zij in Brabant, op de berg, waar de alsem bloeide, een kerk zou bouwen. Het romaans-byzantijns miraculeus beeld van de Moedermaagd, aangeroepen als de "Ster der Zee", dateert van omstreeks 1200 en is uit Hongaarse haagbeuk gesneden. Prinses Sofia, dochter van de in 1231 overleden H. Elisabeth van Hongarije, bracht het naar Alsemberg, toen zij in 1242 met hertog Hendrik trouwde. Tot in de 14e eeuw stond hier een romaanse kerk, die vanaf de jaren 1350 werd vervangen door het huidige gebouw. De bouw van de nieuwe driebeukige kerk vorderde heel langzaam. De kerk is opgetrokken in laatgotische stijl en bezit alle kenmerken van de Brabantse architectuur uit de 14e eeuw, onder andere de puntgevels boven de zijbeuken en de pilaarkapitelen met koolbladmotief. Aan het koor werd gewerkt van ca. 1350 tot ca. 1450. Het gewelf werd pas in 1470 voltooid, dankzij een gift van hertog Karel de Stoute, die hier op bedevaart kwam op 8 februari 1466. In 1503 werd een aanvang gemaakt met de toren waarvan het benedenste gewelf pas in 1527 werd voltooid. Omstreeks 1520 werd de grote beuk overwelfd. Hiertoe schonk Keizer Karel hout uit het Zoniënwoud. Vandaar dat zijn wapenschild in het gewelf is aangebracht. De sacristie dateert uit de 17e eeuw en werd aangepast in 1775. In 1866 werd de algemene restauratie aangevat en in 1891 werd de slanke, gekroonde spits voltooid. De spits draagt een hertogelijke kroon, waarmee verwezen wordt naar de rol die verscheidene Brabantse hertogen hebben gespeeld in de totstandkoming van dit heiligdom. De jongste restauratie dateert van 1983. Behalve het romaans devotiebeeld bezit de kerk nog verscheidene andere kunstwerken, waaronder een smeedijzeren koorhek uit 1770, twee barokke biechtstoelen en een preekstoel (einde 18e eeuw) van Jan van Geel. Doopvont, waarvan de kuip dagtekent van omstreeks 1200 en vermoedelijk tot de oorspronkelijke romaanse kerk behoorde (zijportaal). Er staat ook een marmeren doopvont van 1725. Verschillende schilderijen, waaronder een aantal de geschiedenis van de bedevaartplaats verhalen, zijn omstreeks 1645 geschilderd door Antoon Sallaert. Deze Brusselse kunstenaar schilderde ook negen van de 16 portretten die de sacristie versieren en de weldoeners van de kerk afbeelden. De Onze-Lieve-Vrouwekerk bevindt zich op het Kapelaansplein. Foto's
De Arent

De Arent is een herenhuis aan de Kapelstraat 49 in de Belgische plaats Hasselt. Geschiedenis Vanaf de 15e eeuw stond dit pand onder meer bekend als Den (Swerten) Aer of Den Swarten Arent. De kern van het huis is laatgotisch en stamt uit 1591. De vierkante hoektoren stamt nog uit die tijd. Vanouds was het een herberg, maar soms ook een woonhuis voor adellijke en notabele families, en in 1831 werd het een notarishuis, en sindsdien is het bezit van de familie Goetsbloets, die vele generaties notarissen leverde. In de 2e helft van de 19e eeuw werd het huis ingrijpend verbouwd, zodat de gevel nu neoclassicistisch oogt. In 1980 verkreeg het pand de monumentenstatus.
Het Lombardenhuys (Aldestraat)

Het Lombardenhuys is een huis aan de Aldestraat 53 te Hasselt. In 1451 werd het huis vermeld als woning van de broeders Lombarden, die overigens niets met de Italianen van dezelfde naam in de Kapelstraat te maken hadden. In de eerste helft van de 19e eeuw werd het huis in neoclassicistische stijl verbouwd.
Maagd der Armenkerk (Termolen)

De Maagd der Armenkerk was een parochiekerk in Termolen in de Belgische gemeente Zonhoven. Het betreft een bakstenen zaalkerk onder hoog zadeldak in modern-gotische stijl. De architect was Pieter Ceelen. De voorgevel werd iets verhoogd tot een dakruitertje, waarin zich een klok bevindt. Kenmerkend zijn verder de drie grote en zes kleinere glas-in-loodramen in de voorgevel. Sinds 2020 heeft de kerk geen liturgische functie meer en heeft de kerk een nieuwe bestemming gekregen. Ze maakt deel uit van de nabijgelegen basisschool De Lettermolen.