NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Немо 33

Немо 33 (англ. Nemo 33) — центр рекреационного подводного плавания в Уккеле (коммуна в составе Брюссельского столичного региона), Бельгия, в котором находится крытый плавательный бассейн, бывший до открытия бассейна Y-40 Deep Joy в Падуе самым глубоким в мире. Бассейн имеет две большие платформы (уступа) на глубине 5 и 10 м, несколько искусственных подводных пещер на глубине 10 метров и колодец округлой формы глубиной 34.5 метров. Ванна бассейна заполнена 2500 кубометрами нехлорированной пресной воды высокой степени очистки температурой 30 °C. В стенах есть многочисленные подводные окна, которые позволяют посетителям наблюдать снаружи за пловцами на различных глубинах. Комплекс был разработан бельгийским водолазом-экспертом Джоном Бирнаертсом для многоцелевого обучения подводному плаванию, отдыха и съёмок фильмов. Немо 33 был открыт в 2004 году. См. также Y-40 Deep Joy Ссылки Nemo33 Video Архивная копия от 17 февраля 2019 на Wayback Machine Официальный сайт Архивная копия от 23 июля 2019 на Wayback Machine (англ.) Обзор (рус.) BBC News: открыт глубочайший в мире бассейн Архивная копия от 20 июня 2018 на Wayback Machine (англ.) Фоторепортаж "Самый глубокий закрытый бассейн в мире" Архивная копия от 28 августа 2012 на Wayback Machine
Sint-Jozefskerk (Wezembeek-Oppem)

De Sint-Jozefskerk is een kerkgebouw in de Vlaams-Brabantse gemeente Wezembeek-Oppem, gelegen aan de Oppemlaan 149. Geschiedenis Na de Tweede Wereldoorlog werd de wijk Schone Lucht aangelegd. De bevolking nam aanzienlijk toe en aanvankelijk werd een noodkapel opgericht. Van 1956-1957 werd een kerk gebouwd naar ontwerp van Robert Schuiten. In 1959 werd de kapel van omstreeks 1949 afgebroken en weer opgebouwd op de begraafplaats om als berging te dienen. De vertraging van de kerkbouw kwam voort uit de onzekerheid met betrekking tot de aanleg van de Brusselse Ring, die vlak achter de plaats van de kerk was geprojecteerd. De kerk is onderdeel van een parochieel centrum met pastorie, bibliotheek, schooltje en parochiehuis. Gebouw Het betreft een zaalkerk in modernistische stijl, opgebouwd uit betonelementen en bakstenen. De kerk ligt op een helling en heeft op het gelijkvloers een multifunctionele ruimte terwijl zich op de eerste verdieping de eigenlijke kerkzaal bevindt. Boven de ingang bevindt zich een dakruiter.
Kasteel Mariadal

Het Kasteel Mariadal is een kasteel in de Vlaams-Brabantse plaats Zaventem, gelegen aan de Hector Henneaulaan. Geschiedenis Hier lag de pachthoeve van Ophem die al in de late middeleeuwen werd vermeld. Einde 18e eeuw was dit pachthof ook enige tijd in bezit van Friedrich von Romberg. In 1896 werd het gekocht door Emile De Munck, die archeoloog was. Hij kocht ook 12 ha landbouwgrond en een hoeve uit 1864 die ontworpen was door Gustave Saintenoy. Deze werd in 1905 verhuurd aan Franse Dominicanessen en stond bekend als Frans klooster. De eigenlijke pachthoeve werd verbouwd tot een kasteeltje in neotraditionele stijl, waarbij baksteen werd toegepast met enkele speklagen van zandsteen. Dit kasteeltje werd Val Marie ofwel Mariadal genoemd. In 1920 werd Mariadal verkocht aan Paul Gonze. Het domein van Mariadal werd, samen met het aanpalende domein van Kasteel Ter Meeren, in 1937-1938 aangekocht door de gemeente en ingericht als gemeentelijk park onder de naam Centrumpark. Het kasteel kreeg uiteindelijk een horecafunctie.
Sint-Odulphuskerk (Booienhoven)

De Sint-Odulphuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Zoutleeuw behorende plaats Booienhoven, gelegen aan de Bronstraat. Geschiedenis In 1235 was er al sprake van een aan Sint-Odulphus gewijde kapel, waarvan het patronaatsrecht toebehoorde aan het Sint-Odulphuskapittel te Borgloon. Vanaf 1365 werd de kapel bediend door de monniken van de Priorij van Scholierendal te Zoutleeuw. De kapel lag aan de oude weg van Zoutleeuw naar Sint-Truiden. In 1840 werd de kapel gesloopt en vervangen door een neoclassicistisch kerkgebouw dat in 1846 in gebruik werd genomen. Toen de weg werd rechtgetrokken kwam de kerk enigszins excentrisch te liggen. Gebouw Het betreft een bakstenen kerkgebouw met ingebouwde toren. Er zijn zandstenen sierelementen. De kerk is omringd door een kerkhof waarop zich nog enkele 17e- en 18e-eeuwse grafkruisen bevinden. Interieur Van belang is het orgel dat uit de eerste helft van de 18e eeuw stamt. Het is afkomstig van de Abdij Mariënlof te Kerniel. Het kleine orgel is uitgevoerd in rococostijl.
Onze-Lieve-Vrouwekapel (Helen-Bos)

De Onze-Lieve-Vrouwekapel is een kapel, feitelijk een kerkje, in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Zoutleeuw behorende plaats Bos, die onderdeel is van de deelgemeente Helen-Bos. Het betreft een laatgotisch bouwwerk dat bestaat uit een eenbeukig schip met hoger koor en een transept. De voorgevel is van 1559 en ook de overige delen van het gebouw zijn 16e-eeuws. Ook in de 18e eeuw werden er werken uitgevoerd. In deze eeuw werd ook de sacristie gebouwd die zich achter het kerkje bevindt. In de noordelijke transeptarm is nog een deel van een 17e-eeuwse biechtstoel te vinden. De voorgevel van de kerk is in tufsteen opgetrokken terwijl het koor in baksteen werd vormgegeven, met zandstenen speklagen.
Tessenderlo-Ham

Tessenderlo-Ham (limburgisch Loei-Ham) ist eine Gemeinde in der Provinz Limburg in der Region Flandern in Belgien. Am 1. Januar 2025 fusionierte die Gemeinde Tessenderlo mit der Nachbargemeinde Ham zur neuen Gemeinde Tessenderlo-Ham. Bauwerke Sint Martinuskerk, katholische Pfarrkirche mit bedeutendem spätgotischen Lettner. Onze Lieve Vrouw Geboortekerk, Kirche in Osthammit dem ältesten Kirchturm Belgiens, dessen älteste Teile aus dem 10. Jahrhundert stammen. Söhne und Töchter der Stadt Bob Verbeeck (* 1960), Mittel- und Langstreckenläufer Kate Ryan (* 1980), Sängerin Weblinks Einzelnachweise
Tessenderlo-Ham

Tessenderlo-Ham est une commune néerlandophone de Belgique située en Région flamande dans la province du Limbourg. Elle est formée par la fusion au 1er janvier 2025 des communes de Tessenderlo et Ham. La nouvelle commune compte environ 30 000 habitants. Géographie Sections de la commune Démographie Évolution démographique de la commune fusionnée En tenant compte des anciennes communes entraînées dans la fusion de communes de 2025, on peut dresser l'évolution suivante : Source : DGS - Remarque: 1831 jusqu'à 1980=recensement; depuis 1990=nombre d'habitants chaque 1er janvier Références Portail du Limbourg (Belgique)
Tessenderlo-Ham

Tessenderlo-Ham è un comune belga situato nella provincia fiamminga del Limburgo belga. Il comune è stato costituito il 1º gennaio 2025 dalla fusione dei comuni di Ham e Tessenderlo. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Tessenderlo-Ham Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su tessenderlo-ham.be.
Tessenderlo-Ham

Tessenderlo-Ham is een Belgische gemeente die op 1 januari 2025 ontstaan is uit de vrijwillige fusie van de gemeenten Tessenderlo en Ham in de provincie Limburg. De fusiegemeente heeft een oppervlakte van 84,43 km² en telt ruim 30.000 inwoners. Het is een van de dertien gemeentefusies die in Vlaanderen plaats vond in het kader van de fusiegolf van 2024-2025. Kernen De fusiegemeente telt drie deelgemeenten, namelijk Tessenderlo, Oostham en Kwaadmechelen. Bodemkundig en volkskundig behoren zij alle drie tot de Zuiderkempen. In de deelgemeente Tessenderlo liggen behalve Tessenderlo-centrum ook de plaatsen Berg, Engsbergen, Hulst en Schoot. In Kwaadmechelen liggen verder nog de kerkdorpen Genebos en Genendijk. Deelgemeenten Demografische ontwikkeling van de fusiegemeente ontstaan op 1 januari 2025 Deze evolutie is gemaakt op basis van de historische gegevens die betrekking hebben op de twee gemeenten, inclusief hun deelgemeenten, die samen de nieuwe fusiegemeente vormen vanaf 1 januari 2025. Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1981=volkstellingen; 1990 en later= inwonertal op 1 januari Politiek Resultaten gemeenteraadsverkiezingen sinds 2024 De zetels van de gevormde meerderheid staan vetjes afgedrukt. De grootste partij is in kleur. Zie voor eerdere resultaten voor de fusie op Tessenderlo en Ham. Bezienswaardigheden
Magyar Ház

A brüsszeli Magyar Ház 2165 m2-es műemlék jellegű épületét a magyar állam 2021-ben vásárolta meg a 2024-es magyar EU-elnökség céljaira. Elhelyezkedése A Rue de la Loi/Wetstraat 9. szám alatti, a Brüsszeli Királyi Palota előtt elterülő központi városi parkra, a Parc de Bruxelles-re néző saroképület a belga miniszterelnökség, valamint az orosz és az amerikai nagykövetség szomszédságában, az EU-s intézményektől és a brüsszeli magyar EU-képviselettől 5–15 perces sétatávolságra helyezkedik el. Története A palota terveit Barnabé Guimard 1778-ban készítette, az építkezést Josse Massion 1781-ben fejezte be. A 19. század folyamán előbb egy Windischgrätz herceg, utána az orániai herceg szárnysegédje, majd pedig a brüsszeli elithez tartozó Blondel és Hendecourt családok tulajdonában volt. A századfordulón, több átépítést követően vásárolta meg a belga állam. A 18. század végi elemeket ma is őrző ház főbejárata 1815 után került a mai helyére. Az épület 21. századi méretét és kapu mögötti arcát 1870-re nyerte el. A magyar állam 2021-ben vásárolta meg az ingatlant. Olivier Carette, a Belga Ingatlanszövetség ügyvezető igazgatója szerint a „Triple A”, azaz a legjobb besorolású ingatlanok közé tartozik az épület. Független ingatlanpiaci szakértők 5–7 millió euróra becsülték az épület értékét, a hivatalos értékbecslés meghaladta a 10 millió eurót. A magyar állam végül 10 millió eurót fizetett érte. A magyar nagykövetség 2023-ban építésügyi engedélyt kért a városi hatóságoktól az épület felújítására, amelynek alapján az 1680 négyzetméteres hasznos irodaterülettel rendelkező épületen komoly strukturális változásokat hajtottak végre. Az 5,6 millió euró értékű felújítást a Gerencsér-család érdekeltségébe tartozó Laterex Építő Zrt. végezte el a 2024-es magyar EU-elnökség kezdetére, 2024 nyarára. Jegyzetek
Huis van Hongarije

Het Huis van Hongarije (Frans: Maison de la Hongrie; Hongaars: Magyarország Ház) is een pand in de Brusselse Wetstraat 9. Het hoekpand op de hoek van de Hertogstraat en de Wetstraat ligt schuin over Wetstraat 16. Het huis werd gekocht door de Hongaarse regering van Viktor Orbán in 2021 en werd geopend net voor het Hongaarse Voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie (tweede helft 2024). Het Hongaarse parlement kende 5,6 miljoen euro toe voor de renovatie. Het Hongaars Huis heeft een representatieve functie.
Fort Battice

Fort Battice is een fort gebouwd in 1934 en maakt deel uit van de forten rond Luik in de Belgische provincie Luik. Het is gelegen op 15 kilometer van de Duitse grens en werd als een van de primaire aanvalsplekken gezien door het Duitse leger op 10 mei 1940. Het fort gaf zich over na 12 dagen van gevechten. Het fort is gelegen bij de plaats Battice, waar het zich midden op een heuvelrug bevindt die uitkijkt in het zuiden richting Verviers en in het noorden richting Aubel. De bouw startte in 1934 en de grootste werken waren gereed in 1937. Er waren twee grote koepels met telkens twee 120 mm-kanonnen met een bereik van ruim 17 km (ongeveer tot de Duitse grens) en drie kleinere intrekbare koepels met telkens twee 75 mm-kanonnen met een bereik van 11 km. De koepels werden elektrisch op en neer gelaten en gedraaid, het laden gebeurde manueel. Zes generatoren voorzagen het fort van energie. De kanonniers werden geleid door waarnemers in kleine bunkers rondom het fort waarmee ze via de telefoon in verbinding stonden. Het fort gaf zich over op 22 mei 1940 nadat de bunker die de toegang in vredestijd moest dekken geraakt werd door een vliegtuigbom en van de rest van het fort was afgesneden. Zie ook Croix de Charneux met observatiepost MN29 Externe links Officiële website
Grupa warowna Battice

Grupa warowna Battice – belgijska grupa warowna, wzniesiona w okresie międzywojennym wraz z trzema innymi podobnymi grupami do obrony przedpól miasta Liège i znajdującej się tam twierdzy. Choć posiadająca mniejszą załogę od najsłynniejszej grupy Eben-Emael, Battice posiadała silniejsze wieżowe uzbrojenie artyleryjskie. Grupa posiadała łącznie 4 działa dalekosiężne kalibru 120 mm w dwóch podwójnych wieżach oraz 6 dział 75 mm w trzech wieżach. W przeciwieństwie do Eben-Emael nie dysponowała jednak uzbrojeniem artyleryjskim w kazamatach; rzutowało to na ogólnie mniejszą siłę umocnienia. Grupę otaczała fosa przeciwpancerna o narysie zbliżonym do pięcioboku; broniły jej bloki o charakterze kaponier. Grupę uzupełniały bloki wejściowe oraz schrony bojowe znajdujące się poza obrębem fosy. Wszystkie bloki połączone były systemem potern. Grupa wyposażona była w rozległy podziemny kompleks magazynowo-koszarowy. Jej załoga liczyła łącznie 750 ludzi. W 1940 roku grupa była broniona przez wojsko belgijskie. Do ostrzału Battice Niemcy wykorzystali ciężkie haubice kalibru 305 mm. Ostatecznie, wobec wycofania się wojsk belgijskich poza Kanał Alberta oraz kapitulacji sąsiedniej grupy Aubin-Neufchâteau podjęto decyzję o kapitulacji umocnienia 22 maja. Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne na Google Maps - widoczny regularny zarys fosy otaczającej zasadniczą część bojową. Uzbrojenie twierdzy Battice
Форт Батіс

Форт Батіс (фр. Fort de Battice вимовляється: [fɔʁ də batis]) — бельгійський форт, що входив до Льєзького фортифікаційного комплексу бельгійської армії. Розташовувався східніше міста Батіс неподалік від бельгійсько-голландського кордону. Будувався у 1934—1937 роках, як складова частина зовнішньої лінії фортифікаційних споруд по периметру Льєжа, з метою посилення чинних 12 фортів, споруджених у 1880-ті роки за проектом відомого бельгійського генерала-інженера Анрі Бріальмона. Зміст Споконвічно форт Батіс будувався разом з іншими трьома фортецями, розташованими на східних підступах до міста Льєж. Форти Ебен-Емаель, Танкремон, Батіс та Обен-Нефшато утворювали зовнішнє кільце оборони й становили так званий «перший фортифікаційний рубіж Льєжа» (фр. Position Fortifiée de Liège 1 (PFL I), у той час, як 12 старих фортів утворювали «другий фортифікаційний рубіж Льєжа» (фр. Position Fortifiée de Liège 2 (PFL II). Конструкційна схема Конструкційна схема фортеці Батіс мав п'ятикутну форму й складалася з 12 бойових блоків, розташованих трохи північніше шосе E40. Загалом форт був одним з найбільших у системі фортифікаційних споруд на кордоні й займав загальну площу 13,5 гектарів. Як і форт Ебен-Емаель він мав потужний комплекс артилерійських систем різного калібру. Блок B.I — блок призначався для прикриття розвилки шосе N648 і залізниці; оснащений 2-ма 60-мм протитанковими гарматами (Modèle 1936), кулеметами та прожектором. Блоки B.II, B.III, B.V та B.VII — флангові або кутові каземати, розташовані по периметру фортеці. Блоки A.Nord, B.IV та B.VI — фортифікаційні каземати, озброєний підйомними подвійними 75-мм гарматами (Model 1934), з радіусом ведення вогню до 10,5 км. Блоки B.Nord та B.Sud — башта зі спарених 120-мм гармат (Modèle 1931), з радіусом ведення вогню до 17,5 км. Див. також Десант на форт Ебен-Емаель Лінія Мажино Повітряно-десантні війська Третього Рейху Форт д'Евен'ї Лінія Зігфрида Посилання about the fortress of Battice[недоступне посилання з липня 2019] Fort de Battice [Архівовано 16 квітня 2017 у Wayback Machine.](фр.) Fort d'Aubin-Neufchâteau [Архівовано 15 серпня 2018 у Wayback Machine.](фр.) Література Donnell, Clayton (2007). The Forts of the Meuse in World War I. Osprey. pp. 55–56. ISBN 978-1-84603-114-4. Kauffmann, J.E. (1999). Fortress Europe: European Fortifications of World War II. Combined Publishing. p. 103. ISBN 1-58097-000-1. Примітки
Sint-Stefanuskerk (Sint-Stevens-Woluwe)

De Sint-Stefanuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Zaventem behorende plaats Sint-Stevens-Woluwe, gelegen aan het Hendrik Thumasplein. Geschiedenis De kerk zou als hofkerk zijn gesticht door de voorouders van Fulbert van Sint-Stevens-Woluwe welke laatste in de eerste helft van de 10e eeuw bisschop van Kamerijk was. Tot 1744 bleef het patronaatsrecht in bezit van dit bisdom, waarna het overging naar het Aartsbisdom Mechelen. De eerste stenen kerk was waarschijnlijk een 12e-eeuws romaans kerkje.Mogelijk werd in 1613 een noordelijke zijbeuk gebouwd. In 1767 kwam een zuidelijke zijbeuk tot stand. In 1771-1779 werd de kerk grondig verbouwd. De kerk werd echter in de 19e eeuw te klein en te bouwvallig bevonden. In 1877 werd hij gesloopt. Een noodkerk werd ingericht totdat in 1879 de nieuwe kerk in gebruik werd genomen. Deze werd ontworpen door François Baeckelmans. Gebouw Het betreft een neogotische driebeukige basilicale kruiskerk met voorgebouwde toren, opgetrokken in baksteen. Het koor is vijfzijdig afgesloten. Interieur De kerk bezit een gepolychromeerd houten Mariabeeld uit begin 17e eeuw. Een kruisbeeld is mogelijk 16e-eeuws. Het kerkmeubilair is hoofdzakelijk neogotisch maar de preekstoel stamt uit het 2e kwartaal van de 18e eeuw en is afkomstig uit de Jezuïetenkerk te Leuven. Ook het orgel is 18e-eeuws, aangezien het vervaardigd werd in 1793 door Adrien Rochet.
De Vaartkapoen

Gemeenschapscentrum De Vaartkapoen ook kortweg de VK genoemd, is een gemeenschapscentrum in Sint-Jans-Molenbeek. Het is een gemeenschapscentrum van de Vlaamse Gemeenschapscommissie. De Vaartkapoen spitst zich toe op drie pijlers; muziek, maatschappij en Sint-Jans-Molenbeek. Naam Het naam ‘vaartkapoen’ verwijst naar de arbeiders uit de 19de eeuw die instonden voor het laden en lossen van de vrachtschepen langs het kanaal Charleroi-Brussel. Op het Saincletteplein in Brussel staat een standbeeld van ‘Agent 15’ uit de stripreeks van Hergé, genaamd ‘De guitenstreken van Kwik en Flupke’. Dit standbeeld stelt de agent voor die struikelt doordat een zogenaamde vaartkapoen zijn been vasthoudt. De vaartkapoen komt onder een riooldeksel vandaan. Geschiedenis De Vaartkapoen werd opgericht in 1974 in de Schoolstraat 76 in Sint-Jans-Molenbeek. De zaal was oorspronkelijk bedoeld voor amateurtheater, op het moment dat de middenklasse uit Sint-Jans-Molenbeek wegtrok. De focus werd verlegd naar welzijnsdiensten zoals voedselverdeling en jeugdateliers omdat daar op dat moment een veel groter publiek voor was. In 1979 werd de concertwerking opgericht naar een idee van Marc Crooman, uitgewerkt met hulp van Fons Noeyens. Het project werd gefinancierd door tal van subsidies. Er werd vooral hiphop-muziek gespeeld. De concertzaal had een alternatief imago. In 2010 begon de Vaartkapoen met het organiseren van concerten op verplaatsing. Deze concerten vonden onder andere plaats in boten, planetariums en de Hallen van Schaarbeek. In 2019 werd gestart met een renovatie van het gebouw van de Vaartkapoen in de Schoolstraat. De renovatie hield een vernieuwd gemeenschapscentrum, vernieuwde concertzaal, tuin en polyvalente ruimte in. Het project kostte 5,5 miljoen euro en werd betaald door de Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC) en het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO). Muziek De Vaartkapoen beschikt over een concertzaal, waar optredens plaatsvinden sinds 1979. Er worden ook ‘Music Talks’ georganiseerd waarbij mensen die het hebben gemaakt in de muziekwereld komen spreken. Ook houden ze zich bezig met het ondersteunen van jong Brussels talent door middel van advies op maat. Maatschappij De Vaartkapoen wil taboes doorbreken. Dit doen ze door middel van films, experimenten, theater, burgerinitiatieven en door de dialoog aan te gaan. Aan de hand van projecten willen ze taboes aankaarten en bespreekbaar maken zoals homofilie, alcohol, dieren slachten enzovoort. Sint-Jans-Molenbeek In de Vaartkapoen worden er verscheidene activiteiten georganiseerd, zoals de Zinneke Parade, verschillende workshops en cursussen. Het aanbod van de workshops varieert van tuinieren tot textielateliers en mediterraans koken. De cursussen omvatten onder andere fietslessen en yoga.
Onze-Lieve-Vrouw van Lourdeskapel (Nederhasselt)

De Onze-Lieve-Vrouw van Lourdeskapel of Kapel van Lourdes is een kleine kapel in Nederhasselt, een deelgemeente van Ninove in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen. De kapel is gebouwd in de tweede helft van de 19e eeuw en wordt omringd door vier populieren. Nadat een van de bomen op het kapelletje viel tijdens een storm, werden deze vervangen. In de kapel staat een typische Lourdesgrot, met een beeldje van Bernadette en een van Onze-Lieve-Vrouw. Het kapelletje is opgericht in 1875 als dank voor de genezingen tijdens dat de streek werd getroffen door een cholerauitbraak. Het kapelletje dat als bouwkundig erfgoed is erkend. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Ninove
Monument voor de Boswachters

Het Monument voor de Boswachters (Frans: Monument aux Forestiers) is een Belgisch oorlogsmemoriaal aan het Grasdellepad in het Zoniënwoud, opgericht in 1920. Het is gelegen op grondgebied Ukkel en bestaat uit een steencirkel rond een dolmen. Geschiedenis Na de Eerste Wereldoorlog werd het initiatief genomen om de omgekomen boswachters van België te eren met een gedenkteken. Een gemengde commissie bedacht het concept en zamelde ruim 23 duizend frank in, grotendeels via openbare onderschrijving. De uitvoering, toevertrouwd aan Richard Viagnier (1859-1949), gebeurde in puddingsteen uit Wéris, zoals gebruikt in de plaatselijke megalieten. Men dacht toen nog dat dit was hoe de Kelten hun doden begroeven. De plechtige inhuldiging vond plaats op 30 mei 1920. Er werd toen ook een bevrijdingsboom geplant. De deksteen draagt het opschrift: Aux forestiers morts pour la patrie 1914-1918. De elf menhirs eromheen dragen telkens naam en herkomst van een herdachte boswachter (behalve een). Boswachters De elf gefusilleerde of gesneuvelde boswachters die het monument herdenkt, zijn: Jean-Pierre-François Bieuvelet, gefusilleerd op 22 augustus 1914 met zijn zoon Gustave-René Coulon, gefusilleerd op 22 augustus 1914 François-Joseph-Jules Cozier, gefusilleerd op 26 augustus 1914 in de slachting van Aarlen Servais Dauchy, gefusilleerd in oktober 1914 Pierre-Jacques-Félix Graisse, gefusilleerd op 24 augustus 1914 in de slachting van Latour Arthur-Joseph Liégeois, gevallen op 22 februari 1918 Philippe-Augustin-Joseph Marinier, gevallen op 3 oktober 1918 Alphonse Orban, gevallen in november 1914. Charles-Valère Peygnard, gevallen in december 1917 Alphonse-Emile Robert, gefusilleerd op 23 augustus 1914 Albert-Antoine-Ghislain Simon, gevallen in augustus 1914 Externe links Monument voor de Boswachters (Bel-Memorial) Menhirs in Brussel trekken druïden aan van over heel het land: "Een mooie plek waar je rustig kan worden", VRT NWS, 3 augustus 2020