NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Jan Baptistkerk (Helkijn)

De Sint-Jan Baptistkerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Spiere-Helkijn behorende plaats Helkijn, gelegen aan het Gemeenteplein. Geschiedenis Volgens sommigen zou er al in 650 een kerkje in Helkijn geweest zijn, dat gesticht zou zijn door Sint-Eligius. Een eerste schriftelijke aanwijzing van een kerk in Helkijn is van 988. Het patronaatsrecht is aan de Sint-Maartensabdij van Doornik en de kerk is eigendom van de bisschop van Doornik, evenals de dorpsheerlijkheid. Omstreeks 1200 werd een romaanse kerk gebouwd en in de 17e eeuw werd deze kerk nog vergroot. Er werd een driezijdig koor aangebouwd. In 1686 werd tegen het koor aan de zuidkant een sacristie gebouwd. Op 8 september 1686 werd de kerk echter verwoest door brand. Van 1694-1705 werd aan een nieuwe kerk gebouwd in Doornikse steen, terwijl de behouden gedeelten, namelijk het koor, de zuidelijke sacristie, de kapellen en de westgevel, in baksteen waren uitgevoerd. Ook van Doornikse steen waren de delen van het romaanse bouwwerk, die nog bewaard bleven, zoals de ingang in de westgevel. In 1716 werd een bakstenen klokkentoren gebouwd. In 1886 werd de noordelijke sacristie opgetrokken. In 1918 werd het dak en de sacristie zwaar beschadigd. Na de oorlog werd de kerk hersteld. Gebouw Het betreft een eenbeukige kerk met ingebouwde westtoren en driezijdig afgesloten koor. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een bepleisterd tongewelf. De kerk bezit enkele 18e eeuwse grafzerken van hoogwaardigheidsbekleders. Er is een houten geschilderd en gedeeltelijk verguld hoofdaltaar, twee 19e-eeuwse zijaltaren, een 17e-eeuwse preekstoel en een 17e-eeuws schilderij, voorstellende de Prediking van Johannes in de woestijn.
Kasteel van le Quesnoy

Het Kasteel van le Quesnoy (Château du Quesnoy) is een kasteel in de tot de Henegouwse gemeente Celles behorende plaats Pottes, gelegen aan de Rue du Quesnoy 29. Het kasteel is de voormalige zetel van de heerlijkheid le Quesnoy, waar de families d'Aubermont en Van de Kerchove resideerden. Het betreft een ooit geheel omgracht terrein waarop het kasteel en de bijgebouwen tegenover elkaar in U-vorm zijn gegroepeerd. In de donjon zijn nog enkele originele schietgaten aanwezig. Omstreeks 1600 werd door aanbouw aan de donjon een kasteel in traditionele stijl gevormd, voorzien van trapgevels. Omstreeks 1700 werd een monumentale schuur bijgebouwd.
Jonckheere fietsbrug

De Jonckheere fietsbrug is een brug voor fietsers over het Kanaal Brugge-Oostende te Brugge. Hij verbindt Sint-Andries met Sint-Pieters. De brug werd langs de drukke N31 Expresweg gerealiseerd door het Agentschap Wegen en Verkeer, naast de bestaande brug voor autoverkeer. Hij maakt deel uit van de Groene Gordel rond de hoofdstad van West-Vlaanderen. De brug werd op 12 juni 2017 feestelijk geopend door het afdelingshoofd Wegen en Verkeer West-Vlaanderen en het College van burgemeester en schepenen van de stad. De totale kostprijs voor de aanleg van de fietsbrug bedraagt ongeveer 2,4 miljoen euro. De fietsbrug heeft een totale lengte van 120 m. Het grootste hijsdeel: Lengte: 49 m Breedte: 4,6 m Hoogte: 2 m Gewicht: 78 t Dit brugdeel werd deels onder de brug van de Expresweg op de grond gemonteerd en aan elkaar gelast tot drie grote hijsdelen. Naam De naam van de brug kwam tot stand via een prijsvraag, waarmee de burgers van Brugge een naam konden voorstellen. De brug is genoemd naar de veerman, landbouwer, herbergier en sluiswachter David Jonckheere die jarenlang de overzet verzekerde ter hoogte van de herberg Speyen ter hoogte van Sint-Andries (Brugge) en Meetkerke. Referenties
Savonneries Bruxelloises

Savonneries Bruxelloises is een Belgische zeepproducent gelegen in de Edmond Tollenaerestraat te Laken. Het gebouw staat op de Brusselse inventaris van onroerend erfgoed. De zepen worden geleverd in een 300-tal verschillende vormen en zijn te verkrijgen in 20 verschillende landen. Geschiedenis In 1922 begon Emile Collin (1873-?) en Alexis Huylenbroeck (1865-?) met een bedrijf, Karak genaamd. Vanaf 1926 werd de eerste zeep gemaakt. In 1953 werd de firma een bvba met de naam Nouvelles Savonneries Bruxelloises als eigendom van Henri Nanson. Deze werd in 1983 omgevormd tot een nv met Roland Nanson als eigenaar. In 1993 werd deze door Vincent Laurencin & François Van de Velde overgenomen. In 2016 werd het de enige nieuwe hofleverancier. Ze leveren ook aan het Britse koningshuis. Gebouw Het pand is een herenhuis dat in 1910 werd gebouwd door de aannemer Jérôme Casteleyn. De vierbouwlagen zijn in eclectische stijl en heeft neo-classicistische invloeden. Het daaropvolgende jaar werden loodsen erachter bijgebouwd onder leiding van architect F.Seeldrayers. Vanaf 1922 was er een zeepziederij gevestigd. Na een uitbreiding tussen de huizen in 1941 werd ook ene garage gebouwd aan de straat op nr 31. Deze werd in 1989 tot opslag omgevormd.
Sint-Amandus en Heilig Hartkerk

De Sint-Amandus en Heilig Hartkerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Spiere-Helkijn behorende plaats Spiere, gelegen aan het Robecijnplein. Geschiedenis Er zou wellicht al in 840 een kerk in Spiere hebben bestaan, maar de eerste schriftelijke bronnen zijn van 1095, toen het patronaatsrecht van de kerk werd toegekend aan het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Doornik. Omtrent de geschiedenis van de kerk is weinig bekend, maar aangezien de Vlakte van Spiere van belang was voor militaire operaties en Spiere in een grensgebied lag. werd de kerk regelmatig verwoest. In 1452 brandde de kerk geheel af en in 1477 werd in en rond de kerk een veldslag tussen de Vlamingen en de troepen van Lodewijk XI van Frankrijk uitgevochten. In 1524 werd de toren gebouwd, maar de kerk ondervond schade einde 16e eeuw, tijdens de godsdiensttwisten, en ook eind 17e eeuw, door toedoen van Franse troepen. Begin 18e eeuw, tijdens de Spaanse Successieoorlog, werd de kerk opnieuw beschadigd. De vervallen kerk werd in 1754-1755 herbouwd. De toren bleef behouden. In 1890-1893 werd ook deze kerk gesloopt en een nieuwe gebouwd, waarbij opnieuw de toren behouden bleef. Vermoedelijk was het een ontwerp van Jules Carette. In 1918 werd de kerk opnieuw zwaar beschadigd. In 1920-1925 werd de kerk gebouwd naar het oorspronkelijk ontwerp. Gebouw Het betreft een pseudobasiliek, uitgevoerd in Doornikse steen, met ingebouwde zuidwesttoren. De toren is van 1524. De kerk heeft een halfrond koor. Interieur Het grootste deel van het kerkmeubilair is neogotisch en dateert van 1892.
Sint-Eligiuskerk (Moen)

De Sint-Eligiuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Zwevegem behorende plaats Moen, gelegen aan de Kerkstraat. Geschiedenis Omstreeks 1100 werd de eerste stenen kerk gebouwd. Waarschijnlijk was dit een romaanse kruiskerk met een vieringtoren op vierkante plattegrond. De kerk werd beschadigd in 1579 tijdens de godsdiensttwisten. Van 1620-1622 vonden herstelwerkzaamheden plaats, maar in 1694 werd de kerk, tijdens de Negenjarige Oorlog (1688-1697), opnieuw zwaar beschadigd. In 1844 werd de kerk vergroot en ontstond een driebeukige hallenkerk. In 1874 werd deze kerk afgebroken en vervangen door een nieuwe kerk naar ontwerp van Leopold de Geyne. In 1918 werd deze kerk door oorlogsgeweld verwoest en daarna onder leiding van Benoit Vuylsteke herbouwd, grotendeels naar de tot dan toe bestaande kerk. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen basilicale neogotische kerk met voorgebouwde toren. De kerk is naar het westen georiënteerd. De torenspits heeft achtkante torentjes op de hoeken. Interieur Het kerkmeubilair is neogotisch en is als zodanig als eenheid bewaard gebleven.
Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemelopnemingkerk (Heestert)

De Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemelopnemingkerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Zwevegem behorende plaats Heestert, gelegen aan de Kerkomtrek. Geschiedenis Resten van een romaans of vroeggotisch bouwwerk, gebouwd in Doornikse kalksteen, zijn nog te vinden in dezuidoostelijke muur. In 1579 werd de kerk door de beeldenstormers geplunderd. In 1771 werd de kerk gesloopt en een nieuwe kerk met toren gebouwd. Het laatgotisch koor van begin 16e eeuw en de zijkapellen bleven bewaard. Tijdens de Franse Revolutie werd de kerk opnieuw geplunderd en in 1931 brandde de kerk af. Bij het herstel bleef opgaand metselwerk behouden en werd de kerk in de oorspronkelijke vorm opnieuw opgetrokken. Aimé Latte was de architect. Gebouw Het is een georiënteerde eenbeukige, bakstenen kerk in classicistische stijl, met halfingebouwde westtoren op vierkante plattegrond, gedekt door een tentdak. De kerk heeft een hoofdkoor en twee zijkoren, alle driezijdig afgesloten. Om de kerk lag vroeger een kerkhof, dat in 1954 werd opgeheven. Ook is er een ommegang van zeven kapelletjes, uit 1897, voorstellende de zeven smarten van Maria. Interieur Het schip wordt overkluisd door een tongewelf. Er is een doopvont van ongeveer 1700, in barokstijl. Drie biechtstoelen zijn 18e-eeuws. Ook enkele grafstenen zijn van de 18e eeuw.
Kasteel Banhout

Kasteel Banhout is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Zwevegem behorende plaats Heestert, gelegen aan Banhout 1-4. Geschiedenis Het Banhoutbos werd voor het eerst als zodanig vermeld in 1450. De naam verwijst naar houtdieven en stropers die werden opgesloten in de woning van de boswachter. Het bos was eigendom van de heren van Nevele. In 1768 werd baron Della Faille eigenaar. Voorts kwam het in handen van gravin Baillet du Bois die het in 1829 verkocht aan gravin de Boillot, weduwe van Jean-Baptist Vergauwen. Diens zoon Georges liet in 1854 een kasteel bouwen. Ook werd het centrale deel van het bos tot kasteelpark omgevormd. In 1902 werd het verkocht aan Jean-Baptiste de Bethune jr.. Diens dochter trouwde met graaf Louis de Beauffort en zo kwam het goed in bezit van deze familie. Gebouw Het kasteel is een neoclassicistisch bouwwerk en het werd gebouwd op het hoogste punt van het domein. Naast het kasteel bevindt zich een koetshuis met een hoeve van omstreeks 1854 en een duiventoren van 1885. Het geheel bevindt zich in een park dat omstreeks 1850 in het bos werd aangelegd. Een mammoetboom bevindt zich in het park. Bos Het bos is 25 ha groot en is een overblijfsel van een ooit veel groter bos. Er is een oude bosflora met planten als adelaarsvaren, dubbelloof, gewone salomonszegel, boshyacint, bosviooltje, lelietje-van-dalen, valse salie en dalkruid.
Sint-Maria-Bernardakerk

De Sint-Maria-Bernardakerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Zwevegem behorende plaats Zwevegem-Knokke, gelegen aan de Avelgemstraat 238. Geschiedenis In 1938 werd Knokke verheven tot zelfstandige parochie en van 1953 tot 1955 werd een kerk gebouwd naar ontwerp van Jan-Baptist Reyntjens. De kerk is toegewijd aan Bernadette Soubirous, die als kloosternaam Maria Bernarda had. Gebouw Het betreft een bakstenen bouwwerk in neoromaanse stijl. De basilicale kruiskerk is naar het westen georiënteerd en heeft een ingebouwde oosttoren met stompe spits. De kerk bezit een preekstoel van het einde van de 19e eeuw.
Sint-Jozef Werkmankerk (Zwevegem)

De Sint-Jozef Werkmankerk (ook: Sint-Jozef Arbeiderkerk) is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse plaats Zwevegem behorende gehucht Kappaert, gelegen aan de Stedestraat. Geschiedenis De kerk werd in 1965 opgetrokken ter vervanging van een noodkerk. De kerk werd ontworpen door Frits Matton. Gebouw De zaalkerk, in de stijl van het naoorlogs modernisme, heeft een rechthoekige plattegrond en wordt gedekt door een zadeldak. De losstaande open klokkentoren werd gebouwd in 1966 en is van beton. Hij staat voor het kerkgebouw.
Onze-Lieve-Vrouw-Geboorte en Sint-Eligiuskerk

De Onze-Lieve-Vrouw-Geboorte en Sint-Eligiuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Avelgem behorende plaats Waarmaarde, gelegen aan de Onze-Lieve-Vrouwstraat. Geschiedenis In 1119 werd de kerk voor de eerste maal vermeld, toen het patronaatsrecht geschonken werd aan de Abdij van Saint-Thierry nabij Reims. In 1185 werd Waarmaarde voor het eerst als zelfstandige parochie vermeld. Omstreeks 1220 werd een kerk in laatromaanse stijl gebouwd. Het was vermoedelijk een eenbeukig kruiskerkje met vieringtoren. De benedenbouw van de vieringtoren, de zuidelijke transeptarm en een deel van de zuidmuur van het koor en de zuidgevel bleven bewaard. In de 13e eeuw werd een vroeggotische noordbeuk toegevoegd. Vermoedelijk werd in de 14e eeuw de noordelijke transeptarm afgebroken en herbouwd, even lang als de noordbeuk breed was. In 1485 werd de kerk beschadigd door het garnizoen van Oudenaarde. Bij het herstel werd de kerk waarschijnlijk uitgebreid met een groter koor en zijkoor. In 1568 werd de kerk opnieuw beschadigd, nu door de Geuzen. In de 17e eeuw werd de toren verhoogd en voorzien van een nieuwe spits. Ten slotte volgde in 1900-1901 een uitbreiding en verbouwing naar ontwerp van August van Assche. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk beschadigd en hersteld in 1925-1926. Ook in 1940 werd de zuidelijke transeptarm zwaar beschadigd. Gebouw Het betreft een tweebeukige kruiskerk met vieringtoren, grotendeels uitgevoerd in Doornikse steen. De noordbeuk en het koor werden in baksteen uitgevoerd. Mogelijk werd puin van Romeinse bouwwerken gebruikt bij het optrekken van de laatromaanse kerk. De laatromaanse vieringtoren heeft een vierkante plattegrond en wordt gedekt door een tentdak. Interieur De hoofdbeuk heeft een vlak plafond en de zijbeuk wordt overwelfd door een spitstongewelf. De communiebank en de preekstoel zijn van 1634.
Sint-Ursmaruskerk (Nokere)

De Sint-Ursmaruskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Kruisem behorende plaats Nokere, gelegen aan de Nokeredorpstraat 13A. Geschiedenis In de 12e of 13e eeuw werd een romaans kruiskerkje in Doornikse steen opgericht. Van deze kerk bleef de vierkante onderbouw van de vieringtoren behouden, terwijl de achtkante klokkenverdieping, eveneens in Doornikse steen gebouwd, van iets jongere datum is. In de 16e eeuw werd de kerk in gotische stijl herbouwd. Begin 18e eeuw werden transept en zijbeuken vernieuwd. In 1895-1897 werd de kerk verbouwd in neogotische trant naar ontwerp van Henri Geirnaert. Vooral de vensters en de galmgaten kregen een neogotische uitstraling. Gebouw Het betreft een georiënteerde driebeukige hallenkerk met achtkante vieringtoren op vierkante plattegrond, in Doornikse steen opgetrokken. De kerk is in baksteen opgetrokken op een plint van breuksteen. Interieur De oudste elementen zijn een 14e-eeuwse doopvont en een 15e-eeuws gepolychromeerd beeld van Sint-Barbara. De 17e-eeuwse preekstoel is in barokstijl uitgevoerd. Ook van de 17e eeuw is een Sint-Ursmarusbeeld. In het koor bevindt zich een marmeren grafmonument voor Mathieu Xavier de Ghellinck, heer van Nokere van 1727-1747, en diens vrouw Anne Françoise de la Kethulle d’Havrij. Het werd vervaardigd in 1747 en werd uitgevoerd in rococostijl. In 1788 werd een groot deel van de lambrisering van de kerk, in classicistische stijl, vervaardigd. Ook het koorgestoelte en de zijaltaren stammen uit die tijd. Deze zijaltaren werden voorzien van 18e eeuwse schilderijen: Kroning van Maria in de hemel door de Heilige Drievuldigheid, en Sint-Ursmarus zegent mensen en dieren. In 1744 werd een orgel geplaatst, vervaardigd door Lambert-Benoit van Peteghem. Dit orgel werd in 1843 aangepast en in 1898 verplaatst. Uit de 18e eeuw stammen ook de beeldjes van Onze-Lieve-Vrouw van Nokere en Sint-Anna-te-Drieën. Het hoofdaltaar van 1898 is neogotisch en werd vervaardigd door Remi Rooms. De kerk bezit enkele grafzerken van diverse heren van Nokere. De kerk wordt omringd door een kerkhof.
Église Saint-Antoine de Celles

L'église Saint-Antoine l'Ermite est l'église paroissiale du village de Pottes dans la commune de Celles, en Belgique. Une démarcation architecturale s'observe entre la tour en pierre bleue et le reste de l'église. Il s'agit d'un édifice néogothique en brique et avec une tour ouest en pierre bleue de style gothique. Histoire La tour, de style gothique, date de 1432 et est construite en pierre bleue de Tournai. Les autres éléments de l'église sont détruits en 1777, provoquant la construction d'une plus grande église. Le 17 juillet 1911, un incendie se déclare, après quoi une nouvelle église est construite en 1912-1913 d'après un projet de P. Clerbaux. La tour est restaurée en 1976-77. Intérieur Le niveau inférieur de la tour est couvert d'une croisée d'ogives qui s'ouvre vers la nef de deux travées par un grand arc brisé. Dans le chœur, des peintures murales réalisées par G. Trenteseaux (1941) s'apparentent à l'art symboliste. Notes et références Liens externes Portail de l’architecture chrétienne Portail du Hainaut
Sint-Antonius Kluizenaarkerk (Pottes)

De Sint-Antonius Kluizenaarkerk (Église Saint-Antoine l'Ermite) is de parochiekerk van de tot de Henegouwse gemeente Celles behorende plaats Pottes, gelegen aan de Rue du Monument 2. De gotische westtoren van de kerk is van 1432 en is opgetrokken in Doornikse steen. Het kerkgebouw werd in 1777 gesloopt, waarna een grotere kerk werd gebouwd. Op 17 juli 1911 brak er in deze kerk brand uit, waarop in 1912-1913 een nieuwe kerk werd gebouwd naar ontwerp van P. Clerbaux. Het betreft een neogotisch bakstenen bouwwerk, een basilicale kruiskerk met ingebouwde westtoren in gotische stijl.
Sint-Amanduskerk (Kerkhove)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Avelgem behorende plaats Kerkhove, gelegen aan de Brugstraat. Geschiedenis In 1119 was er sprake van een kerk, waarvan het patronaatsrecht werd geschonken aan de Abdij van Saint-Thierry bij Reims. De kerk had te lijden van de beeldenstorm: hij werd in 1568 geplunderd en in 1579 werd een klok gestolen. De tweebeukige kerk, die uiteindelijk uit de 15e eeuw stamde en zich bevond op de Oude Plaats, gesloopt en vervangen door een nieuw kerkgebouw, dat nu echter aan de Brugstraat werd opgetrokken, zodat het bij de oude kerk behorende kerkhof nog als begraafplaats dienst bleef doen. De kerk werd ernstig beschadigd op 26 oktober en 11 november 1918. Herstel naar de oorspronkelijke situatie volgde in 1921-1922. Gebouw Het betreft een bakstenen basilicale kruiskerk met naastgebouwde noordwesttoren, in neogotische stijl. Het hoofdkoor heeft een driezijdige sluiting en de zijkoren hebben een vlakke sluiting. De toren wordt gekenmerkt door een borstwering met vier hoektorentjes. Interieur Het interieur wordt overkluisd door een bakstenen kruisribgewelf. Het kerkmeubilair is voornamelijk neogotisch.
Sint-Amandus en Sint-Annakerk

De Sint-Amandus en Sint-Annakerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Zwevegem behorende plaats Otegem, gelegen aan Otegemplaats 1. Geschiedenis In 998 was voor het eerst sprake van een kerk in Otegem, en in 1097 werd een parochie vermeld. Het -vermoedelijk oorspronkelijk houten- kerkje werd vervangen door een romaans kruiskerkje met vieringtoren. In 1572 en 1578 werd de kerk door de beeldenstormers geplunderd. In 1776 werd de kerk afgebroken en in 1789 kwam een nieuwe kerk gereed, door toedoen van de Sint-Pietersabdij te Gent, naar ontwerp van Joachim Colin. Gebouw Het betreft een driebeukig bakstenen classicistisch bouwwerk met ingebouwde westtoren. Interieur Het hoofdaltaar is van 1804. Het altaar in de zuidbeuk is gewijd aan Sint-Amandus, dat in de noordbeuk aan Onze-Lieve-Vrouw. Het kerkmeubilair is grotendeels 19e-eeuws. Twee biechtstoelen zijn van 1750. Lambrisering en koorgestoelte zijn van omstreeks 1765. Ook de kerkmeestersbanken zijn van eind 18e eeuw.
Sint-Antoniuskerk (Ingooigem)

De Sint-Antoniuskerk (ook: Sint-Antonius Abtkerk) is de parochiekerk van de Belgische plaats Ingooigem (gemeente Anzegem, provincie West-Vlaanderen), gelegen aan de Stijn Streuvelsstraat 1. Geschiedenis De oudste vermelding van een kerkgebouw is van 1179, toen het patronaatsrecht van de kerk geschonken werd aan de Abdij van Saint-Nicolas des Prés. In 1579 werd de klok van de kerk door de geuzen geroofd en ook de malcontenten lieten zich niet onbetuigd. Na herstel bestond er een driebeukige kerk met middentoren, die voorzien was van een achtkante bovenbouw. Deze werd vervangen door de huidige kerk, die in 1854-1856 gebouwd werd naar ontwerp van Pierre Nicolas Croquison. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen kerk onder zadeldak met een ingebouwde westtoren en driezijdig afgesloten koor. Interieur Het kerkmeubilair is hoofdzakelijk neogotisch en stamt uit de 2e helft van de 19e eeuw. Het hoofdaltaar is vermoedelijk van de 1e helft van de 18e eeuw. Het orgel is van 1880 en werd vervaardigd door Hooghuis. De kerk bezit een gepolychromeerd houten Sint-Antoniusbeeld dat 16e-eeuws is.
Sint-Arnolduskerk

De Sint-Arnolduskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Anzegem behorende plaats Tiegem, gelegen aan Westdorp 1. Geschiedenis De oudste vermelding van een kerk is uit de 13e eeuw, maar waarschijnlijk was daarvoor al een primitief kerkgebouw aanwezig. In het tweede kwart van de 13e eeuw werd een nieuwe, vroeggotische, kerk gebouwd. Deze had een toren op vierkante plattegrond die in de 16e eeuw waarschijnlijk werd verhoogd. Het patronaatsrecht behoorde toe aan de Sint-Diederiksabdij nabij Reims. Einde 16e eeuw was de kerk sterk in verval en omstreeks 1600 vonden er herstelwerkzaamheden plaats. Midden 17e eeuw werd een schatkamer gebouwd en 1768 werd een zuidbeuk toegevoegd. In 1891 werd een plan opgesteld om de kerk in neogotische stijl te vergroten. Architect was Auguste Van Assche. In 1899 werd de vernieuwde kerk ingewijd. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk zwaar beschadigd en in 1924 werd hij hersteld. In 1944 werd het koor vernield door het zich terugtrekkende Duitse leger. In de daaropvolgende jaren werd de schade hersteld. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk met vieringtoren en dwarsschip. De vieringtoren is in Doornikse steen en heeft een achtkante bovenbouw, gedekt door een hoge achtkante spits die enigszins getordeerd is. Het hoofdkoor is driezijdig afgesloten. In de oksel van het transept en de noordelijke zijbeuk bevindt zich een traptorentje op ronde plattegrond. Interieur Het kerkmeubilair is grotendeels neogotisch.
Sint-Mattheüskerk (Gijzelbrechtegem)

De Sint-Mattheüskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Anzegem behorende plaats Gijzelbrechtegem, gelegen aan de Gijzelbrechtegemstraat. Geschiedenis In 1230 was er reeds een kerk, waarvan het patronaatsrecht in handen was van het Augustijnenklooster Onze-Lieve-Vrouw te Walle te Elsegem. De kerk werd vernieuwd in 1730 en in 1782, toen het klooster te Elsegem werd opgeheven door keizer Jozef II, kwam het patronaatsrecht aan het Sint-Veerlekapittel te Gent. Omstreeks 1850 was de kerk in verval geraakt en besloten werd om een nieuwe kerk te bouwen. In 1854 werd het schip gebouwd en in 1859 volgden het koor en de toren. Dit alles naar ontwerp van Pierre Nicolas Croquison. De kerk liep schade op tijdens de Eerste en de Tweede Wereldoorlog. De schade werd hersteld. Gebouw Het betreft een bakstenen driebeukige kerk onder zadeldak, die naar het westen georiënteerd is. De kerk heeft een voorgebouwde toren met drie geledingen en een ingesnoerde naaldspits. Het koor is driezijdig gesloten. Dit koor is neogotisch. Interieur Er is een biechtstoel van de 2e helft van de 18e eeuw. Een schilderij uit 1660 is vervaardigd door Jacob I van Oost. Het verbeeldt: De gebrekkigen smeken de Heilige Cornelius en Ghislinus, in tegenwoordigheid van de Heilige Drievuldigheid, om bijstand. Een 18e-eeuws schilderij verbeeldt Sint-Antonius Abt. Er is een 16e-eeuws beeld van dezelfde heilige. Uit de 17e eeuw dateren beelden van het Heilig Graf en Sint-Job. De fraai gebeeldhouwde orgelkast is in Lodewijk XV-stijl. Het orgel is afkomstig uit de kerk van Wakken en is van oorsprong mogelijk een Van Peteghem-orgel, maar het wordt ook wel toegeschreven aan Jan en Pieter De Rijckere. Het werd in 1840 overgebracht en onderging een ingrijpende verbouwing door Charles Louis Van Houtte, om in 1856 in gebruik te worden genomen.