NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Casa Solvay

La Casa Solvay (del francés: Hôtel Solvay), en neerlandés: Hotel Solvay, está situado en Bruselas en el número 224 de la avenida Louise. Se confió la construcción de la casa a Victor Horta por Armand Solvay, hijo del químico de Ernest Solvay, y su esposa Fanny Hunter. El edificio, de estilo Art Nouveau, es una de las más notables creaciones que Horta elaboró en uno de sus períodos más innovadores. Victor Horta disponía de medios financieros suficientes y recibió carta blanca de su contratante. Fue construida entre los años 1894 y 1903. La fachada es simétrica hasta el momento en que alcanza el nivel situado en torno a la puerta-ventana de la planta principal. Esta puerta da acceso a un balcón y está flanqueada por dos miradores. En la fachada se pueden encontrar los materiales favoritos de Horta: el vidrio, el hierro y la piedra natural. Dentro, una primera escalera, provista de una barandilla en metal dorado, conduce desde la planta baja a la planta principal donde se encuentran los espacios de recepción (salones en la fachada delantera y comedor en la trasera). Estos espacios están separados unos de otros por mamparas esmaltadas que pueden abrirse para crear un enorme espacio continuo en casi toda la superficie de la casa. Esta escalera lleva arriba una impresionante vidriera cuya curvatura garantiza también una distribución óptima del aire caliente proporcionado por las bocas de calefacción situadas al pie de la escalera. Bajo esta vidriera, una segunda escalera, permite alcanzar los pisos superiores, donde se encuentran las habitaciones y salas de baño. Una gran puerta da acceso a los establos que se encuentran en la parte trasera del edificio, en el jardín. la planta baja tiene también las cocinas y el salón de fumadores. El palacete Armand Solvay no fue el único encargo que la familia Solvay hizo a Victor Horta. Los Solvay eran grandes mecenas e hicieron pedidos a otros grandes arquitectos de este período (no solamente a los más próximos, Horta entre otros, sino también a Paul Hankar, Henry van de Velde, Gustave Serrurier-Bovy (1858-1910), Ernest Blerot y Paul Cauchie). Victor Horta realizó por ejemplo para la sociedad Solvay, el pabellón para el Exposición Internacional Universal de 1905. En el año 2000, el palacete Solvay fue inscrito con otras tres realizaciones principales de Horta en la lista del Patrimonio de la Humanidad de la Unesco.​ Fuentes Sophie Héger, De Art Nouveau te Brussel - Victor Horta.. Traducción del artículo Wiki Nl Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Casa Solvay. Sitio que contiene algunas fotografías del hotel Solvay Sitio que contiene una fotografía de la fachada del hotel Solvay (en inglés) Sitio en lengua inglesa que implica algunas fotografías del hotel Solvay Archivado el 27 de septiembre de 2004 en Wayback Machine.
Hôtel Solvay

Hôtel Solvay – budynek w stylu secesyjnym znajdujący się w Brukseli przy Alei Luizy pod numerem 224. Kamienicę – jako rezydencję dla Armanda Solvaya – syna Ernesta Solvaya – zaprojektował w latach 1894–1895 Victor Horta. Budowę struktury zakończono w 1898 roku, zaś prace dekoracyjne i wykończeniowe – w 1903 roku. W 2000 roku budynek został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Przypisy Linki zewnętrzne Hôtel Solvay homepage (ang.) Art Nouveau pearl Hotel Solvay opens to the public (ang.)
Casa Solvay

A Casa Solvay é uma mansão, no estilo Art Nouveau, projetada por Victor Horta, na Avenida Louise, em Bruxelas, Bélgica. A casa foi encomendada por Armand Solvay, filho do químico e industrial belga Ernest Solvay, uma famíla bem abastada. Graças a fortuna da família, Horta pôde gastar bastante com materiais preciosos e detalhes mais caros e bem elaborados. Horta projetou todo e cada detalhe; móveis, carpetes, iluminação, as mesas e até mesmo a campainha. Utilizou materiais caros como mármore, ônix, bronze, madeiras tropicais e outros mais. Para a decoração da escada, Horta teve a cooperação do pintor pontilhista belga Théo van Rysselberghe. A Casa Solvay e a maioria do seu interior permanecem intactos graças à Família Wittamer. Eles adquiriram a casa na década de 1950 e fizeram o máximo para preservar e restaurar este trabalho magnífico. A casa ainda é propriedade privada e pode ser visitada somente com hora marcada e condições bastante estritas. Junto com mais três obras de Horta, foi denominada Patrimônio Mundial da UNESCO em 2000 Coordenadas 50° 49′ 34,75″ N, 4° 21′ 55″ L Ver também Victor Horta Casa Tassel Casa van Eetvelde Casa Horta Referências Françoise Aubry and Jos Vandenbreeden, Horta, Art Nouveau to Modernism, Ludion Press Ghent — Harry N. Abrams Publishers New York, 1996. Ligações externas (em francês) Hotel Solvay (em francês) Fotos da Casa Solvay Fotos da fachada (em inglês) Mais fotos
Дом Сольве

Дом Сольве (фр. Hôtel Solvay, нид. Hotel Solvay) — городской дом в Брюсселе (Бельгия). Построен Виктором Орта, одним из основоположников стиля модерн в архитектуре. С 2000 года вместе с тремя другими зданиями этого зодчего входит в список объектов всемирного наследия ЮНЕСКО и относится к «самым выдающимся пионерным архитектурным творениям конца XIX века». История Дом был спроектирован и возведен Виктором Орта в 1894—1903 годах для Армана Сольве (фр. Armand Solvay), сына предпринимателя, ученого и мецената Эрнеста Сольве, основателя существующей до сих пор бельгийской химической компании Solvay. Для частной резиденции столь богатого человека архитектор мог потратить целое состояние на материалы и отделку и, по легенде, получил от заказчика на строительство чек с непроставленной суммой. В отделке использовались дорогие материалы, такие как мрамор (23 вида, в основном из Италии или Северной Африки), оникс, бронза, тропические породы дерева (17 видов, в основном из Конго) и т. д. В интерьере Виктор Орта также продумал каждую деталь: мебель, ковры, светильники и даже дверной звонок. Витражи (в том числе световой потолок над главной лестницей) выполнены мастером Рафаэлем Эвальдом. Росписи над главной лестницей созданы художником-пуантилистом Тео ван Рейссельберге. Дом сохранился благодаря приложившей много усилий для его реставрации семье кутюрье Виттамер-Де Камп (фр. Wittamer-De Camps), которая приобрела его в 1957 году для своего ателье высокой моды. В 1977 году, вскоре после того как мастерские покинули здание, королевским указом дом был признан памятником архитектуры. С 2021 года здание начало функционировать как музей, но по-прежнему является частной собственностью и доступно для посещения только по предварительной записи. Галерея Экстерьер Интерьер См. также Дом Тассель Дом ван Этвельде Музей Орта Примечания Литература Vincent Bertaud du Chazaud, Manuel Bougot. Art nouveau: Cinq villas et hôtels particuliers : [фр.]. — Le Moniteur. — 2022. — ISBN 978-2281145762. Sophie Héger. L'art nouveau à Bruxelles : [фр.]. — Artis Historia. — 1996. — ISBN 2-87391-141-7. Olivier Boissière. Les maisons du XXe siècle : [фр.]. — Éditions Pierre Terrail. — Paris, 1998. — ISBN 2-87939-111-3. Ссылки Hôtel Solvay (фр.). L'inventaire du patrimoine architectural. urban.brussels, Direction du Patrimoine culturel. Дата обращения: 1 августа 2025. Welcome to the Hôtel Solvay (англ.) — план дома с описанием помещений Solvay House (англ.) — visit.brussels Hôtel Solvay (англ.) — brusselsmuseums.be
Hôtel Solvay

Hôtel Solvay är ett stort hus i jugendstil ritat av Victor Horta på Avenue Louise 244 i Bryssel. Huset var beställt av Armand Solvay, son till den välbärgade belgiske kemisten och industrialisten Ernest Solvay. För denna välbärgade gynnare kunde Horta spendera en förmögenhet på dyrbara material och påkostade detaljer. Horta ritade varje liten detalj; möbler, mattor, lamphållare, bordsservis. Till och med dörrklockan ritade han. Han använde dyra material såsom marmor, onyx, brons, regnskogsträ osv. Till dekorationen av trappan samarbetade Horta med den belgiska pointillistiske konstnären Théo van Rysselberghe. Hôtel Solvay och större delen av dess praktfulla innehåll är ännu idag intakt tack vare släkten Wittamer. Släkten förvärvade huset på 1950-talet och gjorde sitt yttersta för att bevara och restaurera detta magnifika bostadshus. Huset är ännu i privat ägo och kan endast besökas efter överenskommelse och under mycket stränga villkor. Världsarv Världsarvskommittén gav Hôtel Solvay världsarvsstatus år 2000 tillsammans med tre andra byggnader i Bryssel, alla ritade av arkitekten Victor Horta. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, tidigare version. Françoise Aubry and Jos Vandenbreeden, Horta, Art Nouveau to Modernism, Ludion Press Ghent — Harry N. Abrams Publishers New York, 1996. Externa länkar www.hotelsolvay.be
Отель-Сольве

Отель-Сольве (фр. Hôtel Solvay, нід. Hotel Solvay) — великий історичний міський будинок у Брюсселі, Бельгія. Його спроєктував Віктор Орта для Армана Сольве, сина хіміка та промисловця Ернеста Сольве, і будівлю побудовано між 1898 і 1900 роками в стилі модерн. Він розташований на авеню Луїзи/Луїзалан, 224, неподалік від готелю Мак-Галлє, ще однієї чудової будівлі Орта в стилі модерн. Разом із трьома іншими міськими будинками Віктора Орти, включно з власним будинком і майстернею Орти, він був доданий до списку Світової спадщини ЮНЕСКО у 2000 році як ядро епохальних міських резиденцій, які Орта спроєктував до 1900 року Історія Отель-Сольве спроєктував і побудував Орта між 1898 і 1900 роками, щоб слугувати приватною резиденцією для Армана Сольве, сина хіміка, промисловця та філантропа Ернеста Сольве. Для цього багатого покровителя Орта міг витратити цілий стан на дорогоцінні матеріали та дорогі деталі. Він розробив кожну деталь: меблі, килими, світильники, посуд і навіть дверний дзвінок. Він використовував дорогі матеріали, такі як мармур, онікс, бронза, тропічні породи дерева тощо. Для оздоблення сходів він співпрацював із художником-пуантилістом Тео ван Ріссельберге. Отель-Сольве і більша частина його вмісту залишилися недоторканими завдяки родині Віттамер. Вони придбали будинок у 1950-х роках і зробили все можливе, щоб зберегти та відновити це чудове житло. Будинок все ще є приватною власністю, відвідувати його можна лише за попереднім записом і за дуже суворих умов. 23 січня 2021 року будівля почала працювати як музей і наразі приймає відвідувачів п'ять днів на місяць у вибрані часові проміжки. Основні роботи з реконструкції фасаду Отель-Сольве розпочали в березні 2022 року, і наразі його зовнішній вигляд повністю вкритий будівельними лісами. Хоча будівельні ліси планувалося демонтувати вчасно до Брюссельського фестивалю модерну влітку 2023 року, цей термін зрештою було пропущено. Орієнтовна поточна дата завершення ремонту невідома. Нагороди У 2000 році комісія ЮНЕСКО визнала готель Solvay Світовою спадщиною ЮНЕСКО як частину списку «Головні міські особняки архітектора Віктора Орти»: Чотири головні міські будинки — Отель-Тассель, Отель-Сольве, Отель-ван-Етвельде та Музей Орта — розташовані в Брюсселі будівлі, що їх спроєктував архітектор Віктор Орта, один із найперших ініціаторів модерну, є одними з найвидатніших піонерських творів архітектури кінця 19 століття. Стилістична революція, якою є роботи, характеризується їх відкритим планом, дифузією світла та блискучим поєднанням вигнутих ліній декору зі структурою будівлі. Галерея Див. також Модерн у Брюсселі Історія Брюсселя Культура Бельгії Бельгія в «довгому дев'ятнадцятому столітті» Список літератури Бібліографія Франсуаза Обрі та Йос Ванденбреден, Horta, Art Nouveau to Modernism, Ludion Press Ghent — Harry N. Abrams Publishers New York, 1996. Посилання Hôtel Solvay — Домашня сторінка Hôtel Solvay на BALaT — Бельгійські посилання та інструменти мистецтва (KIK-IRPA, Брюссель) Перлина модерну готель Solvay відкривається для публіки
Institut national de criminalistique et de criminologie (Belgique)

L'Institut national de criminalistique et de criminologie (en néerlandais : Nationaal Instituut voor Criminalistiek en Criminologie) est un établissement scientifique fédéral belge qui dépend du service public fédéral Justice. Il est situé à Neder-Over-Heembeek (Région de Bruxelles-Capitale). En plus des recherches médico-légales, l'Institut est chargé de la gestion de la base de données ADN nationale. Histoire L'Institut national de criminalistique est établi par l'arrêté royal du 5 novembre 1971. Cependant, les travaux n'ont réellement démarré qu'en janvier 1993. L'arrêté royal du 29 novembre 1994 inclut également la criminologie dans les missions de l'Institut. Le 29 août 2016, l'Institut est la proie des flammes. L'incendie de ce bâtiment, qui détient des informations sensibles, est d'origine criminelle. Notes et références Annexe Article connexe Institut national de criminalistique et de criminologie (Algérie) Lien externe (fr + nl) NICC-INCC Portail de la criminologie Portail de la Belgique
Nationaal Instituut voor Criminalistiek en Criminologie

Het Nationaal Instituut voor Criminalistiek en Criminologie (NICC) (Frans: Institut national de criminalistique et de criminologie , Duits: Nationales Institut für Kriminalistik und Kriminologie) is een Federale Wetenschappelijke Instelling met boekhoudkundige autonomie die onder rechtstreeks gezag van de Minister van Justitie valt en is gelegen in Neder-Over-Heembeek, een deelgemeente van Brussel. Naast forensisch wetenschappelijk onderzoek wordt er ook de nationale DNA-databank beheerd. Geschiedenis Het instituut werd op 5 november 1971 met een koninklijk besluit opgericht, toen als het Nationaal Instituut voor Criminalistiek. Pas in januari 1993 trad het instituut in werking. Met het Koninklijk Besluit van 29 november 1994 werd het werkveld van het instituut verruimd zodat ook de criminologie eronder viel. Aanslag Op 28 augustus 2016 vond er omstreeks drie uur 's nachts een aanslag op het instituut plaats, waarbij in een van de laboratoria brand werd gesticht en een voertuig ontplofte. De schade was groot. Externe link Officiële website
Viconia Kasteelhoeve

De Viconia Kasteelhoeve, ook wel Vicogne genoemd, is een landgoed met landhuis te Stuivekenskerke, een deelgemeente van Diksmuide in West-Vlaanderen. Sinds 1971 is het een vakantiehotel. Geschiedenis De geschiedenis van de hoeve gaat terug tot de 12de eeuw, toen een schapenkooi werd gebouwd op hogere gelegen gronden tussen de schorren en slikken van de IJzer. In 1161 werd de kooi overgenomen door de norbertijnenabdij van Vicogne te Frankrijk en uitgebreid tot 130 hectare. De weilanden werden later omringd door dijken en wallen waardoor het een belangrijk centrum voor schapenteelt werd. 18de eeuw Het gebied raakte tijdens de godsdienstoorlogen in de 16de en 17de eeuw in verval. In de 18de eeuw kwam er een heropleving die duurde tot 1794 toen alle kerkelijke bezittingen staatseigendom werden en vervolgens openbaar verkocht werden. Het geheel aan verkochte delen bestond uit: een klooster, een kapel, een huis van de bewaarder, een hoeve met schuren, een smidse, een wagenmakerij, woonhuizen voor het personeel, een windmolen, schapen- en paardenstallen, een houtzagerij, houtmagazijnen, vogelkooien en kleinveestallen. Het geheel was 219 hectare groot. Het domein kwam vooral in de handen van de families De Smet en De Grave en rond 1900 werd het gebied verkaveld. Het kasteel en de hoeve werden toen eigendom van de familie Vernier-Valentin uit Roubaix. De Grave pachtte het goed toen. Hij was tevens burgemeester van de gemeente en liet nabij het domein ook de nieuwe parochiekerk bouwen. Eerste Wereldoorlog Tijdens de Slag om de IJzer werd het kasteel door de Duitse bezetters ingenomen als een voorpost in oktober 1914. Het kasteel werd volledig vernield gedurende de oorlog. Na de oorlog werd het onder leiding van de architect Camille van Elslande heropgebouwd in 1925. Afbeeldingen Externe links De webstek van het vacantiehotel Vicognehoeve geschiedkundig overzicht Het land op de inventaris erfgoed
Brabanthal (Leuven)

De Brabanthal is een evenementenhal en seminariecentrum in het Belgische Leuven. Het complex biedt bijna 6000 m² overdekte ruimtes. De Brabanthal werd gebouwd op initiatief van Stad Leuven en in 1995 geopend. De Brabanthal bestaat uit een grote hal (4200 m²) en een foyer (1080 m²) die elk afzonderlijk, of samen gebruikt kunnen worden voor beurzen en exposities. Aan de foyer is een cafetaria gekoppeld, die gebruikt kan worden voor diners, maar die ook de catering tijdens beurzen en exposities verzorgt. Indien de hal wordt gebruikt voor een concert, dan biedt deze plaats aan ongeveer 5200 personen. De Brabanthal heeft ook de beschikking over 8 vergaderzalen, variërend in grootte van 15 tot 150 personen. Externe link Officiële website
Romaanse Sint-Eligiuskerk

De romaanse Sint-Eligiuskerk van Ettelgem, deelgemeente van de Belgische stad Oudenburg, is een van de meest opvallende monumenten uit de omgeving. De oude Sint-Eligiuskerk is gebouwd in romaanse stijl. In de volksmond spreekt men van de romaanse kerk van Ettelgem. Ze doet al sinds 1911 geen dienst meer als bidplaats. Deze functie werd overgenomen door de parochiekerk in de Dorpsstraat, die eveneens de Sint-Eligiuskerk heet. De romaanse kerk is heden ten dage een ruïne, maar de contouren van de oorspronkelijke kerk zijn er nog duidelijk in te herkennen. Er is de driehoekige basilikale vorm met koor en arcaden van de middenbeuk. Deze stammen uit de 12e en 14e eeuw. De toren dateert uit de 14e eeuw. En als laatste werd de sacristie in de 17e eeuw bijgebouwd. Doordat er in verschillende eeuwen delen zijn bijgebouwd, merk je de verschillende invloeden en stijlen. De kerk doet hoofdzakelijk de romaanse stijl aan, vandaar dat we spreken over de romaanse kerk. Bij later bijgebouwde delen en herstellingen zijn tevens vroeggotische invloeden merkbaar. De romaanse Sint-Eligiuskerk werd in 1986 – 1988 gerestaureerd en tegenwoordig dient de kerk tijdens de zomermaanden als tentoonstellingsruimte. Referenties Inventaris Onroerend Erfgoed herbestemmingkerken.be CRKC - Centrum voor Religieuze Kunst en Kultuur[dode link]
Station Tielt

Station Tielt is een spoorwegstation langs spoorlijn 73 (Deinze - De Panne) in de stad Tielt. Van hier vertrok tot en met 8 oktober 1950 (reizigersverkeer) ook spoorlijn 73A van Tielt naar Ingelmunster. In 2012 is het derde spoor buiten dienst gesteld en opgebroken. Dat sluit aan bij de modernisatie van het station van Tielt. Sinds 2021 zijn de loketten hier gesloten en is het station een stopplaats geworden. Voor de aankoop van allerlei vervoerbewijzen kan men bij voorkeur terecht aan de biljettenautomaat die ter beschikking staat, of via andere verkoopkanalen. Sinds 2022 stoppen de toeristentreinen tijdens de zomerperiode enkel nog tijdens de week en niet langer in het weekend in het station van Tielt. Geschiedenis In 1860 werd op de plaats van de voormalige blekerij een station in neoclassistische stijl gebouwd. Het gebouw deed ook dienst als telegraafkantoor. De verbinding tussen het station en het stadscentrum gebeurde tussen 1889 en 1914 met zowel de paardentram als de stoomtram. In 1914 werd, omwille van plaatsgebrek en het kusttoerisme, een nieuw station met bredere losplaats gebouwd naar ontwerp van Gustaaf Hoste. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de lijn door de Duitse bezetter voorzien van dubbelspoor tot Diksmuide. Door een bombardement in oktober 1918 werd het station verwoest, daarom werd een noodstation gebouwd dat tot 1977 in gebruik bleef voor het werd vervangen door het huidige stationsgebouw, ontworpen door Jacques Devincke. Galerij Treindienst Spoorindeling Reizigerstellingen De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Sint-Martinuskerk (Rutten)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in Rutten in de Belgische gemeente Tongeren-Borgloon in de provincie Limburg. De kerk staat op een kerkheuvel te midden van een ommuurd kerkhof. De kerk is de parochiekerk van het dorp en gewijd aan Sint-Martinus. Geschiedenis In de 12e eeuw werd de oorspronkelijk kerk gebouwd, waarvan tegenwoordig de romaanse toren nog resteert. In de 1844 werd tegen de behouden romaanse toren een nieuwe kerk aan gebouwd. Opbouw Het grotendeels neoclassicistische gebouw is gebouwd met een noordoost-zuidwest oriëntatie en bestaat uit een deels ingebouwde romaanse (zuid-)westtoren, een driebeukig schip met zes traveeën en een koor met een rechte travee en een halfronde koorsluiting. Aan weerszijden van het koor zijn sacristieën aangebouwd. De vierkante toren is opgetrokken in silex in het onderste gedeelte en in het bovenste gedeelte in mergelsteen. De hoekblokken zijn van mergelsteen en kalksteen. In de westgevel bevindt zich een rechthoekig neoclassicistisch portaal dat stamt uit 1844 en heeft een geprofileerde omlijsting van Franse steen. Daarboven bevindt zich een gotisch van maaswerk voorzien spitsboogvenster dat stamt uit de 14e eeuw en wordt omringd door een geprofileerde mergelstenen omlijsting. De galmgaten hebben de vorm van een drielobbige boog. In de noordzijde en de zuidzijde bevinden zich een gedichte oculus, een rondboogvormige bifora waarvan de deelzuiltjes in de zuidzijde zijn verdwenen, een van een drielobbige boog voorzien venster ingeschreven in een spitsboogvormige omlijsting en twee bifora met drielobbige boog ingeschreven in een rondboogvormige omlijsting in gebruik als galmgaten. Ieder van deze muuropeningen heeft een geprofileerde omlijsting van mergelsteen. De toren is gedekt door een tentdak van leien. Het schip is opgetrokken in baksteen en heeft een pseudo-basilicale opstand. Het heeft een plint van silex, Verder hebben de rondboogvensters een kalkstenen omlijsting met licht uitspringende imposten. In de eerste travee van de zuidelijke zijbeuk bevinden zich de sporen van een gedicht portaal. Het middenschip wordt gedekt door een zadeldak dat door loopt boven het koor en de zijbeuken gedekt door lessenaarsdaken. Tussen de middenbeuk en de zijbeuken bevinden zich rondboogarcaden op zuilen. De begane grond van de toren wordt overwelft door een mergelstenen kruisribgewelf in gotische stijl uit de 14e eeuw. het schip wordt overwelft door kruisribgewelven met gordelbogen die uitlopen op een entablement. Boven het koor bevindt zich een cassettenplafond.
Maison Autrique

La maison Autrique à Bruxelles a été conçue par Victor Horta en 1893 dans le style art nouveau. Elle est située au 266 de la chaussée de Haecht à Schaerbeek. Cet édifice, qui représente une étape essentielle dans l’évolution de cet architecte belge, a fait l’objet d’une restauration par l'architecte Francis Metzger à bien des égards exemplaire, aidant à mieux comprendre la naissance de l’Art Nouveau. Dans ses Mémoires, Horta évoque la joie qu’il ressentit lorsque Eugène Autrique lui confia la construction de sa maison. Les deux hommes se connaissaient en raison de leur appartenance à la loge maçonnique des Amis Philanthropes. Le programme fixé par Autrique était simple : « aucun luxe, aucune extravagance : souterrain habitable, vestibule et escalier honorables, salon et salle à manger agréablement unis, premier étage avec bain et toilette et deuxième étage mansardé pour enfants et personnel ». Ouverte au public‚ la Maison Autrique a fait l’objet d’un aménagement scénographique original conçu par François Schuiten et Benoît Peeters‚ les auteurs de la série de bandes dessinées « les Cités obscures » et d'une musique originale du compositeur Bruno Letort . Bien plus que comme une visite de musée, la découverte de la Maison Autrique est conçue comme un véritable récit, un parcours quasi initiatique, permettant de traverser plusieurs couches d’espace et de temps. La maison est classée depuis le 30 mars 1976. Galerie Accès Voir aussi Articles connexes Cécile Jodogne François Schuiten Bruno Letort Art nouveau à Bruxelles Liste des monuments classés de Schaerbeek Jean Ray Bibliographie « Maison Autrique », sur Inventaire du patrimoine architectural (consulté le 2 janvier 2026) François Schuiten et Benoît Peeters, La maison Autrique. Métamorphoses d'une maison Art Nouveau, Bruxelles, Les impressions nouvelles, 2004, 96 p. (ISBN 2-90613182-2) Liens externes Site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Art nouveau Portail de la Belgique Portail de Bruxelles