NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Machariuskerk (Gent)

De Sint-Machariuskerk is een kerkgebouw in de Belgische stad Gent. De kerk staat vlak bij de Sint-Baafsabdij en is toegewijd aan Macharius. Voorgeschiedenis Macharius stierf in 1012 in de Sint-Baafsabdij. In de Gentse Sint-Baafskathedraal bevindt zich het reliekschrijn van deze mysterieuze heilige. Als gevolg van de Carolijnse Concessie van 29 april 1540 werd het Spanjaardenkasteel gebouwd op het terrein van de Sint-Baafsabdij. De oprichting van een nieuwe parochie werd overwogen nadat het kasteel in de 18e en 19e eeuw was afgebroken. De bewoners rond het Spanjaardenkasteel werden voorlopig parochianen van de parochie van Sint-Jacobs. De refter van de vroeger Sint-Baafsabdij kreeg vanaf 1835 de functie van hulpkapel van de Sint-Jacobsparochie voor de nieuwe wijk nabij de Dampoort. Ze werd op 30 december 1872 erkend als parochiekerk onder de bescherming van Sint-Macharius. De bouw van de kerk In 1876 was het bewonersaantal in de wijk uitgegroeid tot 8000. Gustave De Battice, hulpbisschop van Gent, legde op 13 juni 1880 de eerste steen van een nieuwe kerk. De parochie maakte deel uit van het bisdom Gent met bisschop Hendrik Frans Bracq als herder. De architect van de nieuwe kerk was Eugène Nève. De Sint-Machariuskerk is een neogotische kruisbasiliek gemaakt van rode baksteen en hardsteen. De kerktoren aan de westzijde was eerst in 1893 afgewerkt en gerestaureerd onder leiding van Adrien Bressers in 1956. De preekstoel werd overgebracht van de abdijkapel. Na restauratiewerken werd de kerk op 14 februari 2015 opnieuw geopend. In de kerk vinden concerten en voordrachten plaats.
Sorghvliedt Castle

Sorghvliedt Castle (Dutch: Kasteel Sorghvliedt) is a building in Belgium with a history dating back to the 16th century. It was originally a farm building called Wickeleynde owned by the merchant Jean Plaquet and his wife Maria Leydeckers. In 1660, it came into the hands of the du Bois family. From 1745 to 1750 it was completely rebuilt by Arnold du Bois. The Rococo structure was designed by the architect Jan Pieter van Baurscheit the Younger (1699–1768). The castle and the surrounding park were purchased by the town of Hoboken in 1937. It became the town hall in 1940. From 1983, following the extension of Antwerp, the castle became the district hall of Hoboken. In the park there is an orangerie and a belvedere on an artificial hill. The castle is open to the public from 9 am to 1 pm on weekdays but is closed on public holidays. Exhibitions The castle hosted retrospective exhibitions of American–Belgian artist Tony Mafia in 2002 and 2003. References
Castillo Sorghvliedt

El castillo Sorghvliedt es una edificación en Bélgica. Historia Sus orígenes se remontan a los siglos XV y XVI.​ Originalmente era una granja llamada Wickelynde, propiedad del comerciante Jean Plaquet y su esposa María Leydeckers. En 1660 pasó a manos de la familia du Bois.​ De 1745 a 1750 fue completamente reconstruido por Arnold du Bois.​ La estructura de estilo rococó fue diseñada por el arquitecto Jan Pieter van Baurscheit the Younger (1699-1768).​ El castillo y el parque circundante fueron adquiridos por la ciudad de Hoboken en 1937.​ Se convirtió en el ayuntamiento en 1940.​ A partir de 1983, tras la ampliación de Amberes, el castillo se convirtió en el ayuntamiento de Hoboken.​ En el parque hay un invernadero y un mirador sobre una colina artificial.​ El castillo está abierto al público de 9:00 a 13:00 horas de lunes a viernes, pero cerrado los días festivos.​ El castillo es un monumento protegido bajo el decreto de protección número 0559 del boletín oficial de Bélgica emitido el 6 de noviembre de 1968.​ Véase también Anexo:Castillos de Bélgica Referencias
Kasteel Sorghvliedt

Kasteel Sorghvliedt (ook: Zorgvliet) is een kasteel met park in de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Hoboken, gelegen aan de Marneflaan 3. Geschiedenis In de 16e eeuw stond hier een hoeve met de naam Winckeleynde en ook een klein hof van plaisantie (buitenhuis). Dit domein was van 1660-1815 in bezit van de familie Du Bois. Dezen lieten van 1745-1750 het kasteel op de 16e-eeuwse fundamenten van het buitenhuis optrekken. Dit kasteel werd gebouwd in rococostijl. Architect was Jan Pieter van Baurscheit de Jonge. In 1752-1753 werden ook de tuinen naar zijn ontwerp aangelegd. Begin 19e eeuw werd een belvedère gebouwd. In 1937 werd het kasteel aangekocht door de toenmalige gemeente Hoboken. In de daaropvolgende jaren werd het ingericht als gemeentehuis. Het kasteelpark werd een openbaar park. Daar waar de moestuin en de boomgaard zich bevonden werden sportvelden aangelegd. De fonteinen in de vijver zijn afkomstig van de Expo 58. Kasteeldomein Het kasteel heeft twee verdiepingen en een U-vormige plattegrond. Het kasteel was oorspronkelijk gelegen binnen een rechthoekige omgrachting die nog gedeeltelijk aanwezig is. De westgevel met ingangspartij is rijk versierd en toont het wapenschild van de familie Du Bois. Het domein heeft verder een oranjerie, een hovenierswoning, een wegkapelletje, een classicistische belvedère met zuilengalerij. In het ruim 16 ha grote domein staan de beelden Humanisme van Marcel Mazy en De Rivier van Velitchko Minekov. In het zuiden en zuidoosten van het domein vindt men bos. Het betreft een zuur beukenbos waarin ook een aantal monumentale bomen aanwezig zijn.
Districtshuis van Deurne

Het Districtshuis van Deurne is een gebouw in het district Deurne in de Belgische stad Antwerpen. Het gebouw staat aan het Maurice Dequeeckerplein. Ten zuiden van het districtshuis ligt het provinciaal domein Rivierenhof en ten oosten het Arboretum Rivierenhof. Geschiedenis In 1880 werd het oude gemeentehuis opgetrokken dat in de jaren 1940 te klein was geworden. In 1947 werd architect Eduard Van Steenbergen aangesteld door de gemeenteraad om een nieuw gebouw te ontwerpen. In 1952 overleed Van Steenbergen en werkte zijn zoon Edward Van Steenbergen de plannen verder uit. In 1956 werd de eerste steen gelegd en in 1964 werd het gebouw ingehuldigd. Gebouw Het gebouw is in modernistische stijl opgetrokken en heeft een representatieve vleugel, met een raadzaal en een trouwzaal, en een administratieve vleugel. Ook heeft het gebouw een 39 meter hoge toren. Zie ook Lijst van onroerend erfgoed in Deurne (Antwerpen)
Gevangenis van Antwerpen

De gevangenis in de Belgische stad Antwerpen werd in 1855 in gebruik genomen. Ze is gelegen tussen de Begijnenstraat en de Sint-Rochusstraat. De gevangenis van Antwerpen doet grotendeels dienst als arresthuis en heeft tevens een vrouwenafdeling en een psychiatrische afdeling. Ze heeft een capaciteit van 439 gedetineerden, waarvan 48 plaatsen voor vrouwelijke gedetineerden voorbehouden en 51 personen op de psychiatrische afdeling en 26 op de afdeling beperkte detentie kunnen verblijven. De gevangenis kent echter een sterke overbevolking waardoor er meer dan 600 gedetineerden verblijven. Door deze overcapaciteit zitten er in eenpersoonscellen meestal twee personen per cel. Een nieuwe gevangenis is tegen 2026 gepland, niet ver van het gerechtsgebouw, op de site Petroleum-Zuid, naast het bedrijventerrein Blue Gate Antwerp. Geschiedenis Het complex werd tussen 1854 en 1859 op de kloostergronden van de zusters kapucinessen in neoromaanse stijl opgetrokken naar een ontwerp van Joseph Jonas Dumont. De oprichting kaderde in de ingrijpende hervormingen in het Belgisch strafrechtsysteem en penitentiair beleid onder impuls van Edouard Ducpétiaux, inspecteur-generaal van de gevangenissen en weldadigheidsinstellingen. In navolging van het Pensylvanisch gevangenissysteem en het concept van de in 1840-1842 gebouwde gevangenis van Pentonville in Londen introduceerde Ducpétiaux het regime van totale cellulaire afzondering en een nieuw type gevangenisarchitectuur, namelijk de cellengevangenis gebaseerd op het panopticum-plan. Het ommuurde domein omvat een voorbouw met poortgebouw geflankeerd door dienstvleugels en daarachter een stervormige gevangeniscomplex bestaande uit vier cellenvleugels gegroepeerd rond het centrale observatiepaviljoen. De oostvleugel heeft een kruisvormige plattegrond met dwarsveugels en tegen de zuidvleugel is en dienstgebouw geplaatst. Sinds de tweede helft van de jaren 1970 zijn de verschillende vleugels systematisch gerenoveerd en in de jaren 1980 werd een nieuwbouw gerealiseerd en het centrum afgebroken en heropgebouwd in vier niveaus. In 2010 werd het administratief complex in een voormalige ambtswoning gehuisvest. Externe link Meer info over de gevangenis van Antwerpen, Federale Overheidsdienst Justitie
Beffroi de Herentals

Le beffroi de Herentals (en néerlandais : Belfort van Herentals) est une haute tour surmontant la halle aux draps sur la Grand-Place de la ville de Herentals, dans la province d'Anvers en Belgique. Il est classé au patrimoine mondial de l'UNESCO avec d'autres beffrois de Belgique et de France depuis 1999. Historique Le beffroi est élevé en 1534. Un carillon existe depuis le milieu du XVIe siècle mais l'actuel date de 1965. Description Le beffroi, d'une hauteur d'environ 35 m, surmonte la façade nord de l'ancienne halle aux draps (en néerlandais : Lakenhal van Herentals). Il est bâti en briques d'Oevel interrompues par de nombreux bandeaux de pierre et compte un pignon en escaliers menant à la tour. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Belfort van Herentals » (voir la liste des auteurs). Pour approfondir Articles connexes Beffrois de Belgique et de France Liens externes https://www.herentals.be/sites/default/files/public/stad/Vrije_tijd/Documenten/toerisme/promenade_historique.pdf Beffrois de Belgique et de France, valeur universelle exceptionnelle. Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail d'Anvers et de sa province
Belfort van Herentals

De Lakenhal van Herentals is een klassieke lakenhal uit de middeleeuwen. De bijhorende toren was een belfort. Die bevat tegenwoordig een beiaard met 49 klokken. Het is een van de 56 belforten in België en Frankrijk die tot werelderfgoed van de UNESCO verklaard zijn. Geschiedenis Voor 1430 wordt het gebouw vermeld als gulden huys, 'meethuys en loter-(loot)huis. In dat jaar kreeg het de naam 'stadhuis'. In de vijftiende eeuw werd het door de lakenmakers en wolwevers als lakenhal herbouwd. In oude documenten, van voor 1430, wordt het gebouw vermeld als 'stadhuis'. In 1512 brandde het bouwwerk nagenoeg volledig af, en in 1534 werd het heropgebouwd in Ledische zandsteen. Er werd ook een 35 meter hoge toren in rode Oevelse baksteen aan toegevoegd, die diende als belfort. In 2021 raakte bekend dat de Lakenhal gerestaureerd wordt met de tentoonstellingsruimte voor de beelden van Charles Auguste Fraikin. Die Fraikin-zaal werd in mei 2026 heropend. Afbeeldingen
Палата сукнарів (Херенталс)

Палата сукнарів — пам'ятка архітектури у бельгійському місті Херенталс, у провінції Антверпен (Фландрія). Є класичним прикладом середньовічної палати сукнарів — громадської будівлі, де базувалася гільдія сукнарів, яка очолювала усіх сукнарів міста, організовувала і регулювала торгівлю тканинами та виробами з них, встановлювала певні стандарти якості для тканин тощо. Башта-бефруа будівлі палати сукнарів внесена разом з низкою інших бефруа Бельгії та Франції до списку об'єктів Світової спадщини ЮНЕСКО. Історія Будівлю палати сукнарів звели на початку XV століття для місцевої гільдії вовнярів і сукнарів, ймовірно, за проектом брюссельського майстра де Боссхере (de Bosschere). Спочатку будівля згадувалася як gulden huys (укр. «золотий будинок, дім гульденів», тобто місце грошових операцій), meethuys (укр. «будинок вимірів», тобто місце встановлення певних стандартів) або loterhuys. В історичних документах, датованих періодом після 1430 року, будівля фігурує в історичних документах як ратуша (stadhuis), проте 1998 року міська рада Херенталса затвердила офіційну назву будівлі — «Палата сукнарів» (Lakenhal). 1512 року сталася пожежа, яка майже знищила будівлю. Незабаром почалася відбудова, завершена у 1534 році; роботи проводилися під керівництвом майстрів Петера Мунса (Peter Moens) та Мертена Касуса (Merten Casus). Разом із відновленою будівлею палати сукнарів, звели і 35-метрову башту-бефруа з червоної цегли, виробленої у сусідньому селі Увель (Oevel). У XIX–XXI століттях будівля неодноразово реставрувалася. Так, 1880 року архітектор П. Й. Тейманс (P.J. Taeymans) переобладнав інтер'єри будівлі під виставковий простір, у 1906–1910 роках додані дахові вікна, проведено реставраційні роботи у 1996–1997 та 2010 роках. У XXI столітті будівля палати сукнарів слугує культурним простором, тут регулярно проводяться виставки і концерти. Опис Будівля палати сукнарів у Херенталсі зведена у готичному стилі, із вапняка, видобутого в околицях міста Леде. Будівля порівняно невелика, прямокутна у плані, спланована по осі північ-південь, із двосхилим шиферним дахом. Південний фасад має типовий для фламандської архітектури східчастий фронтон, оточений невеликими круглими кутовими башточками. З північного фасаду до основного об'єму прибудована восьмикутна башта-бефруа, увінчана цибулеподібною маківкою. У бефруа розташований карильйон з 50 дзвонів, загальна вага яких становить майже 4 тони. Перший карильйон у бефруа з'явився у середині XVI століття, а сучасний встановлено 1965 року. Примітки Посилання Belfries of Belgium and France. ЮНЕСКО. Процитовано 14 грудня 2015. (англ.) Lakenhal en Belfort (ID: 47054). www.onroerenderfgoed.be. Процитовано 16 грудня 2015. (нід.) Lakenhal. www.herentals.be. Gemeente Herentals. Процитовано 16 грудня 2015. (нід.)
Sint-Pauluskerk (Vollezele)

De Sint-Pauluskerk bevindt zich op het Oudstrijdersplein in Vollezele (deelgemeente van Galmaarden) en is aangeduid als beschermd monument. Bouwgeschiedenis De eerste Sint-Pauluskerk dateerde zeker uit de 14de eeuw. De huidige kerk werd gebouwd in 1776-1777 door de abdij van Vorst, in opdracht van mevrouw de Bousies (laatste abdis van de abdij van Vorst). De hardstenen deuromlijsting van de inkomdeur bevat onder andere het chronogram 1776. In de toren werd het wapenschild van de abdij van Vorst ingemetseld. De grote bouwheren die zich in de 19e eeuw om de kerk bekommerden, waren pastoor Jacobus Van Eeckhoudt en pastoor Jan Emmanuël Sannen. Er werden onder andere twee altaren en een tabernakel aangekocht, glas-in-loodramen geplaatst en een nieuwe ommuring voorzien. De glas-in-loodramen stellen de heilige harten van Maria en Jezus voor en de apostelen Petrus en Paulus. De kerk bevat een driebeukig schip, waarbij de beuken gescheiden worden door vier Dorische zuilen en rondbogen die kruisribgewelven dragen. Meubilair Binnenin heeft de kerk voornamelijk een 18de-eeuws meubilair. We vinden er onder andere: Het barok hoofdaltaar (portiekaltaar, 17e eeuw) Het noord-altaar (portiekaltaar, vroege 17e eeuw) Het zuid-altaar (portiekaltaar): wellicht het oude hoofdaltaar Lambrisering van het koor, koorgestoelte, biechtstoelen, communiebank, preekstoel in Roccostijl (18e eeuw) Sculpturen Meerdere sculpturen worden in de kerk bewaard: Onze-Lieve-Vrouw met Kind (late 15de eeuw) Sint-Anna-ten-Drieën (gepolychromeerd, vroeg 16de eeuw) Genadestoel (tweede helft 15de eeuw) Sint-Antoniusbeeld (ca. 1500) - patroonheilige tegen ziekten van het vee Relieksarcofaag met fylacterion van St-Antonius Sint-Paulusbeeld
Sint-Jan Baptistkerk (Nieuwenhove)

De Sint-Jan Baptistkerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Geraardsbergen behorende plaats Nieuwenhove, gelegen aan de Zijpstraat. Geschiedenis Al in 1090 werd melding gemaakt van een bedehuis op deze plaats. In de 13e eeuw stond er een eenbeukig kerkje met centrale toren. In 1451 werd een transept toegevoegd terwijl aan de zuidkant een kapel voor de heren van het dorp werd opgetrokken. In 1738 en 1794 werden koor respectievelijk kerkschip voorzien van rococostucwerk. In 1772 werd de westgevel, met de toegangsdeur in Lodewijk XV-stijl, herbouwd. In 1905 werd de toren door brand getroffen en in 1907 volgde restauratie in neogotische trant. Ook werden er aan de noordzijde twee kapellen bijgebouwd. Gebouw Het betreft een eenbeukige kruiskerk met vieringtoren. Deze heeft een vierkante onderbouw en een achtkante bovenbouw. De oudste delen van de kerk zijn in zandsteen uitgevoerd en de neogotische delen in natuursteen. Het koor is vlak afgesloten. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur Het schip wordt overkluisd door een houten spitstongewelf. De kerk bezit een hardstenen romaans doopvont (12e-13e eeuw). Het kerkmeubilair is grotendeels 19e-eeuws. De koorbank en de biechtstoel stammen uit de 18e eeuw.
Sint-Gertrudiskerk (Appelterre)

De Sint-Gertrudiskerk is de parochiekerk van het dorp Appelterre in de Belgische stad Ninove. De kerk staat aan de Joannes Baptist Van Langenhaeckestraat 1. Geschiedenis Het patronaatsrecht van deze kerk behoorde toe aan de Abdij van Nijvel. Er was een gotische kerk uit de 15e en 16e eeuw met een zware toren. In 1909 werd deze kerk geheel vernieuwd in neogotische trant, met behoud van het gotisch koor. Dit naar ontwerp van Henri Vaerwyck en Valentin Vaerwyck. De kerk werd in 1979 beschermd als monument. Gebouw Het betreft een driebeukige neogotische kerk met voorgebouwde toren. Het gotisch koor is driezijdig afgesloten en gebouwd in zandsteen. De overige delen van de kerk zijn uitgevoerd in baksteen met gebruik van grijswitte natuursteen. De zijkoren zijn neogotisch. Interieur Het schilderij Onze-Lieve-Vrouw met rozenkrans wordt toegeschreven aan Joost van Cleef de oude dan wel aan Gaspar de Crayer. In de koorlambrisering werden een aantal medaillons aangebracht uit de 2e helft van de 18e eeuw. De lambrisering in het kerkschip is van 1746, evenals de communiebank. Er zijn twee biechtstoelen van 1756 en de preekstoel is van 1764. De kerkmeesterbanken zijn uit het 2e en 3e kwart van de 18e eeuw.
Begraafplaats van Aat (Église Saint-Julien)

De Begraafplaats van Ath is een gemeentelijke begraafplaats in de Belgische stad Aat (Henegouwen). De begraafplaats ligt aan het kruispunt van de Rue de l'Égalité en de Rue de Soignies op iets minder dan 1 km ten oosten van het stadscentrum (Église Saint-Julien). Aan de straatzijde wordt de begraafplaats gedeeltelijk omgeven door een natuurstenen muurtje met smeedijzeren hekwerk en een haag, en de andere zijden door een bakstenen muur. Er zijn twee toegangen. De begraafplaats heeft en L-vormig grondplan en is verdeeld in drie rechthoekig vakken. Links van het centrale pad, even voorbij de hoofdingang staat een monument voor de gesneuvelde stadsgenoten uit beide wereldoorlogen. Britse oorlogsgraven Op de begraafplaats liggen links van het centrale pad twee Britse militaire perken waarin samen 38 Britse gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog rusten. De meeste stierven tussen november 1918 en maart 1919 in het No. 2 Australian Casualty Clearing Station (C.C.S.) aan de gevolgen van de opgelopen verwondingen of ziekte. Bij de 38 doden zijn er 3 Indiërs die bij de Indian Royal Artillery dienden. Twee slachtoffers worden met Special Memorials herdacht omdat de ligging van hun stoffelijke resten niet exact kon bepaald worden. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission waar ze geregistreerd staan onder Ath Communal Cemetery. Onderscheiden militairen Harold Ernest Blunt, kapitein bij het Sussex Yeomanry werd onderscheiden met het Military Cross (MC). C. Hurst, korporaal bij de Royal Engineers werd onderscheiden met de Military Medal (MM).
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Grimminge)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Geraardsbergen behorende plaats Grimminge, gelegen aan het Grimmingeplein. Geschiedenis Deze kerk werd gebouwd in 1842-1843 in neoclassicistische stijl. De ingebouwde westtoren is van een oudere kerk, en is 17e-eeuws. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen kerk met halfcirkelvormig afgesloten koor. De plint en de hoekblokken zijn van zandsteen. De ingebouwde westtoren heeft drie geledingen. De kerk wordt omringd door een kerkhof. Interieur De middenbeuk wordt overkluisd door een tongewelf en de zijbeuken door een kruisribgewelf. Van omstreeks 1600 zijn een Sint-Antoniusbeeld en een Mariabeeld, beide in hout. Verder bezit de kerk een 17e-eeuws houten kruisbeeld en tegen de zuidmuur zijn enkele 17e-eeuwse grafstenen opgesteld.
Sint-Amanduskerk (Outer)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Ninove behorende plaats Outer, gelegen aan de Smid Lambrechtstraat 33. Geschiedenis Het patronaatsrecht van de kerk berustte bij de Abdij van Honnecourt te Honnecourt-sur-Escaut en later bij de Abdij van Sint-Cornelius en Sint-Cyprianus te Ninove. Er was sprake van een gotische kerk uit de 15e eeuw, waarvan de onderbouw van de westtoren bewaard is gebleven. In 1752 en 1928 werd de bovenbouw van de toren gerealiseerd. In 1830 werd de kerk vergroot naar ontwerp van J.B. Van Impe. In 1846 werd een nieuw koor opgetrokken. Gebouw Het betreft een driebeukig kerkgebouw met ingebouwde westtoren. Van deze toren is de onderbouw in zandsteen uitgevoerd. De bovenbouw van de kerk en de overige kerkgedeelten werden in baksteen opgetrokken. De kerk wordt gedekt door een zadeldak. De vensters in de zijgevels zijn rondbogig. Interieur De lambrisering en de biechtstoel zijn in rococostijl (18e eeuw). De 18e-eeuwse preekstoel en de zijaltaren zijn in barokstijl.
Sint-Amanduskerk (Denderhoutem)

De Sint-Amanduskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Haaltert behorende plaats Denderhoutem, gelegen aan Dorp 104. Het betreft een georiënteerd natuurstenen kerkgebouw waarvan het schip uit de 12e en 13e eeuw stamt en een overgang vormt van laatromaans naar vroeggotisch. In 1834 werd de kerk aan de westzijde met twee traveeën verlengd en in 1898 werden de zijbeuken verbreed naar ontwerp van Jules Goethals. Het 15e-eeuws gotisch koor is driezijdig afgesloten. De vieringtoren, de zuidelijke transeptarm en het koor werden in lokale zandsteen opgetrokken. De 19e-eeuwse onderdelen werden opgetrokken in zandsteen die uit Frankrijk afkomstig was, namelijk Euvillesteen en steen uit Massangis. Het kerkmeubilair is voornamelijk neogotisch.
Bruyelle War Cemetery

Bruyelle War Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog gelegen in het Belgische dorp Bruyelle, een deelgemeente van Antoing. De begraafplaats ligt aan de N507 op 1 km ten zuiden van het dorpscentrum (Église Sainte Rictrude). Het terrein heeft de vorm van een parallellogram en is omgeven door een beukenhaag. In de onderste hoek van het terrein ligt de toegang en het Cross of Sacrifice staat er recht tegenover in de bovenste hoek. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 147 Britten begraven van wie er 17 niet meer geïdentificeerd konden worden. Geschiedenis Alle slachtoffers, behalve één, vielen in mei 1940 toen het Britse Expeditieleger (BEF) betrokken was bij de verdediging van de frontlijn aan de Schelde om de terugtrekking van hun troepen naar Duinkerke veilig te stellen. Van hen werden er 58 hier oorspronkelijk begraven, de anderen werden in november 1940 vanuit dorpen uit de omgeving naar hier overgebracht. Toen de geallieerden in september 1944 België bevrijdden, werd nog één gesneuvelde in de begraafplaats bijgezet.
Mijnstadion

Mijnstadion is a multi-use stadium in Beringen, Belgium. It has been used mostly for football matches as the home ground of K. Beringen-Heusden-Zolder, until the club reached the first division in 2003–04. At this time the club moved to the Fenix Stadion of rival club K.R.C. Genk. After one season at the top level of Belgian football, the club was relegated to the second division and moved back to Mijnstadion. In April 2006 Beringen-Heusden-Zolder went into liquidation. Since then, the stadium is no longer used by any professional football club and is used by young teams of the area. The stadium holds 9,416 people. References (in Dutch) Nieuwsblad article