NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kasteel van Spiere

Het Kasteel van Spiere is een kasteel in in het dorp Spiere in de gemeente Spiere-Helkijn, gelegen op het adres Jaquetbosstraat 50-52. Het huidige kasteel werd in het midden van de 18e eeuw opgericht en was de zetel van de baronie van Spiere. Geschiedenis Op het domein lag de zetel van de heren van Spiere, in de vorm van een motte waarvan de geschiedenis tot de 12e eeuw zou teruggaan. Deze werd later tot een versterkte burcht uitgebouwd. In 1351 werd het kasteel verwoest door de Kortrijkzanen. Toen Eulard de Mortagne, heer van Spiere, op het punt stond een inwoner van zijn domein te berechten die ook buitenpoorter van Kortrijk was, stuurde de stad een bode om hem daarvan te weerhouden. Maar Eulard deed hem zijn brief opeten. Daarop kwam een Kortrijkse militie het kasteel vernietigen. Eulard ondernam nog enkele nachtelijke tegenacties, maar eindigde met Kerstavond op het schavot. In 1477 werd het kasteel opnieuw verwoest door de Fransen, in hun oorlog tegen Maria van Bourgondië. Resten van de motte, genaamd la Cave aux Diables, zijn nog aanwezig, met name de kelder in Doornikse kalksteen. Omstreeks 1700 kocht Nicolas del Fosse het Nederhof van Spiere. Omstreeks 1720 verkreeg hij de titel van baron del Fosse et d'Espierres. Diens zoon, Bruno del Fosse et d'Espierres, liet omstreeks 1750 het kasteel bouwen. In 1767 kwam ook het Opperhof in handen van deze familie. Gebouw Het kasteel wordt benaderd via een gekasseide dreef, waaraan ook een neogotische kapel staat uit het laatste kwart van de 19e eeuw. Het kasteel heeft een U-vormige plattegrond. De vleugels sluiten een binnenplaats in. Het gebouw is symmetrisch van opzet. Het is negen traveeën breed, waarvan het middenrisaliet drie traveeën breed is en in Doornikse steen is uitgevoerd. Het heeft twee bouwlagen en wordt gedekt door een schilddak. Het middenrisaliet wordt bekroond door een driehoekig fronton met het alliantiewapen van de familie del Fosse en de Sourdeau, de familie van Bruno's echtgenote. Er is een bescheiden bordestrap. De zijvleugels zijn één bouwlaag hoog en worden elk afgesloten door een gebouwtje van twee bouwlagen. De aanleg van het park wordt wel toegeschreven aan André le Nôtre, maar dat is niet mogelijk, daar deze al overleden was toen het park werd aangelegd. Mogelijk betrof het een leerling van Le Nôtre. Het betreft een landschapstuin van begin 18e eeuw.
Somer Farm Cemetery

Somer Farm Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Wijtschate, een deelgemeente van Heuvelland. De begraafplaats ligt 750 m ten noordoosten van het dorpscentrum. Ze werd ontworpen door William Cowlishaw en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het terrein heeft een lang trapeziumvormig grondplan met een oppervlakte van 633 m², afgeboord door een lage natuurstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat langs de zuidoostelijke muur, recht tegenover de toegang. Er liggen 91 doden begraven waarvan 1 niet geïdentificeerd kon worden. Geschiedenis Het dorp was in Britse handen tot 1 november 1914 toen het werd veroverd door de Duitsers. Tijdens de Tweede Slag om Mesen in juni 1917 werd het heroverd waarna men de begraafplaats startte. Ze werd Somer Farm Cemetery No.1 genoemd naar een nabijgelegen hoeve. Gedurende het Duitse lenteoffensief in april 1918 moesten de Commonwealth troepen het dorp terug opgeven maar vanaf 28 september 1918 werd het definitief door hen ingenomen. In oktober 1918 werden er opnieuw graven aan toegevoegd. Er liggen 67 Britten (waaronder 1 niet geïdentificeerde) en 24 Australiërs begraven. Voor 3 Britten en 2 Australiërs werden Special Memorials opgericht omdat hun graven niet meer gelokaliseerd konden worden. Een tweede begraafplaats (Somer Farm Cemetery No.2) werd ontruimd waarna de graven naar Wytschaete Military Cemetery werden overgebracht. Hierdoor verloor de huidige begraafplaats zijn nummer. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Externe links Somer Farm Cemetery op de website van de CWGC. Somer Farm Cemetery op de website van WO1.be
Lindenhoek Chalet Military Cemetery

Lindenhoek Chalet Military Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Kemmel (Heuvelland). De begraafplaats ligt ongeveer 870 m ten zuiden van het dorpscentrum en werd ontworpen door Charles Holden met assistentie van Wilfred Von Berg. Het rechthoekig terrein is 1.404 m² groot, is omgeven door een bakstenen muur en ligt iets hoger dan het straatniveau. Het Cross of Sacrifice staat centraal tegen de westelijke muur. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er liggen 315 doden begraven waarvan 67 niet geïdentificeerd konden worden. Geschiedenis De naam van deze begraafplaats verwijst naar een gehucht ten zuiden van Kemmel, waar toen een chalet stond. In maart 1915 werden door medische posten (Field Ambulances) en gevechtseenheden de eerste slachtoffers begraven. Dit bleven ze doen tot oktober 1917. Na de wapenstilstand werden nog meer dan 100 gesneuvelden uit de slagvelden rond Kemmel bijgezet. Er liggen nu 282 Britten (waaronder 65 niet geïdentificeerde), 10 Australiërs (waaronder 1 niet geïdentificeerde), 15 Canadezen en 8 Nieuw-Zeelanders (waaronder 1 niet geïdentificeerde) begraven. Voor 4 Australiërs en 2 Britten werden Special Memorials opgericht omdat hun graven niet meer gelokaliseerd konden worden en men aanneemt dat ze zich onder de naamloze graven bevinden. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd. Graven Minderjarige militairen soldaat J. Vodden van het Welsh Regiment toen hij op 18 augustus 1915 sneuvelde. soldaat Ernest Samuel Boot van het Leicestershire Regiment en soldaat Bertram Francis Eaton van de Royal Engineers waren 17 jaar toen ze sneuvelden. Alias soldaat Andrew Simpson Dingwall diende onder het alias A. McIntosh bij het The Loyal North Lancashire Regiment. Externe links Lindenhoek Chalet Military Cemetery op de website van de CWGC. Lindenhoek Chalet Military Cemetery op de website van WO1.be
Stedelijk Museum voor Actuele Kunst

Das Stedelijk Museum voor Actuele Kunst (Offizielle Abkürzung S.M.A.K.) ist ein belgisches Museum für zeitgenössische Kunst in Gent. Das 1999 eröffnete Museum ist in einem 1949 wiedererrichteten Kasino im Citadelpark untergebracht, das zum Museum umgebaut wurde. Künstlerischer Direktor ist Philippe van Cauteren. Geschichte Der Ursprung des Museums liegt im 1957 von Karel Geirlandt gegründeten Genter Kunstverein Vereniging voor het Museum van Hedendaagse Kunst. Der Gründungszweck des Vereins war die Unterstützung des Genter Kunstmuseums Museum voor Schone Kunsten im Sinne eines Freundeskreises, um durch Ankäufe und direkte Unterstützung im Museum voor Schone Kunsten zeitgenössische Kunst zeigen zu können. 1975 führte dies schließlich zur Gründung des Museum voor Hedendaagse Kunst Gent, das allerdings ohne eigene Räume blieb. Das Museum voor Hedendaagse Kunst zeigte die Werke aus der Sammlung der Vereniging und kleinere Wechselausstellungen in den Räumen des Museum voor Schone Kunsten. Jan Hoet war Gründungsdirektor des Museum voor Hedendaagse Kunst und leitete das Museum bis zur Überführung in das 1999 eröffnete S.M.A.K. Das Museum erhielt 1999 den Museumsbau im Citadelpark direkt gegenüber vom Museum voor Schone Kunsten. Jan Hoet leitete das Haus bis 2003 und wurde durch den Amerikaner Peter Doroshenko ersetzt, der diese Position nur ein Jahr innehatte. Museum und Sammlung Die Sammlung des Museums konzentriert sich auf Kunst nach 1945 und hat ihren Ursprung in der Sammlung des Museums voor Hedendaagse Kunst Gent. Dabei sind besonders die Richtungen Pop Art, Minimalismus, Konzeptkunst und Arte Povera vertreten, darunter Werke von internationalen Künstlern wie Art & Language (Picasso’s Guernica in the style of Jackson Pollock), Joseph Beuys (Wirtschaftswerte), David Hammons (Hauptwerk Aeromodeller), Thomas Schütte, Juan Muñoz und Mitgliedern der Gruppe CoBrA. Ein besonderer Schwerpunkt liegt naturgemäß auf Werken von belgischen Künstlern wie Panamarenko, Marcel Broodthaers (Miroir d’epoque regency), Thierry De Cordier und Luc Tuymans. Ausstellungen (Auswahl) 2015: Larry Sultan. Katalog gemeinsam mit dem Kunstmuseum Bonn im Kerber Verlag. Weblinks Offizielle Website Einzelnachweise
Stedelijk Museum voor Actuele Kunst

The Stedelijk Museum voor Actuele Kunst (commonly abbreviated as S.M.A.K., translated as City Museum for Contemporary Art) is a relatively new museum located in Ghent, Belgium, and is renowned both for its permanent collection (Art & Language, Karel Appel, Francis Bacon, Panamarenko, Andy Warhol, etc.) and for its provocative exhibitions. History The new museum opened to the public on 7 May 1999. The collection concentrates on international developments in art after 1945, and was based upon works collected by the Contemporary Art Museum Association (created on 8 November 1957 at the instigation of Karel Geirlandt) and the Museum voor Hedendaagse Kunst (set up in 1975 as the first Belgian museum devoted to contemporary art, housed in the Museum of Fine Arts, with Jan Hoet appointed as director). After Jan Hoet retired from the museum on 1 December 2003, Peter Doroshenko was in charge. After a trial period of one year, he was dismissed. The dismissal of Doroshenko caused much commotion. Artists and curators, headed by Luc Tuymans, feared for the future and independence of the museum. A petition was handed to the Chairman of the Board of Directors; culture vessels Sas Van Rouveroij. The dismissal was not reversed, but there were some changes in the organizational structure of the museum. Thus, Jan Hoet gave up his seat on the board of directors. Current directors are Philippe Van Cauteren (art director) and Philippe Vandenweghe (business director). See also Museum of Fine Arts, Ghent References External links Media related to S.M.A.K. at Wikimedia Commons Official website (in English, Dutch and French)
Museo de Arte Contemporáneo de Gante

El S.M.A.K. (en neerlandés: Stedelijke Museum voor Actuele Kunst) o Museo Municipal de Arte Contemporáneo de Gante (Bélgica) abrió sus puertas en 1999 con la intención de mostrar al público las nuevas tendencias contemporáneas en el mundo del arte, que ya no tenían cabida en el antiguo Museo de Bellas Artes de la ciudad. Está situado en Citadelpark, un parque al sur de Gante, y justo enfrente del actual Museo de Bellas Artes de la ciudad (MSK o Museum voor Schone Kunsten). El museo posee alrededor de 2000 obras de artistas nacionales e internacionales, relacionadas con los movimientos artísticos que fueron surgiendo a partir de la segunda mitad del siglo XX, tales como el arte conceptual, el arte povera, el minimalismo o el pop art. Historia La "Asociación de Museos de Arte Contemporáneo" fue fundada el 8 de noviembre de 1957 por Karel Geirlandt, con el objetivo de crear un museo independiente que se centrara en las tendencias artísticas contemporáneas. En 1975 se crea el Museo de Arte Contemporáneo de Gante, primer museo belga dedicado al arte contemporáneo, y se aloja en el Museo de Bellas Artes de aquella época. En 1996, el museo se traslada a su ubicación actual, un antiguo recinto ferial reformado, justo en frente de donde había estado hasta ese momento. En 1999 se inaugura y abre, por fin, sus puertas al público con el nuevo nombre de S.M.A.K. o Steledijke Museum voor Actuele Kunst (Museo Municipal de Arte Contemporáneo). Los actuales directores son Philippe Van Cauteren (director artístico) y Sven Jacobs (director financiero). Colección El museo tiene obras de artistas de renombre nacional e internacional, que recorren los distintos movimientos artísticos surgidos desde 1945 (movimiento CoBra, arte povera, arte conceptual, minimalismo, pop art...). El S.M.A.K. incluye trabajos de Art & Language, Joseph Beuys, David Hammons, Thomas Schütte, Panamarenko, Marcel Broodthaers, Thierry De Cordier, Luc Tuymans y Andy Warhol, entre otros.​ La colección permanente se encuentra siempre en relación con las exposiciones temporales que el museo realiza cada poco tiempo. Pero este museo no sólo muestra el trabajo de artistas de consagrada trayectoria, los jóvenes artistas de las academias de arte de la ciudad también tienen la oportunidad de mostrar sus creaciones a través de la exposición "Coming People", que se realiza cada año. Referencias Enlaces externos http://www.smak.be
Musée municipal d'art actuel (Gand)

Le musée municipal d’art actuel (en néerlandais : Stedelijk Museum voor Actuele Kunst) est un musée belge d'art contemporain, fondé en 1957, situé à Gand. Historique Le musée municipal d’art actuel est le successeur du musée d’art contemporain (Museum voor Hedendaagse Kunst). Celui-ci, fondé en 1957, ne disposait tout d’abord que de quelques salles dans le bâtiment du musée des beaux-arts. En 1975, Jan Hoet en devint le conservateur, et en 1999 le musée trouva enfin à se loger dans un lieu propre, à savoir dans le bâtiment du casino (1949), nouvellement rénové, le musée changeant alors, du même coup, son nom en Stedelijk Museum voor Actuele Kunst (S.M.A.K.). Les deux musées — musée des beaux-arts et S.M.A.K. — se sont ainsi retrouvés face à face, dans le parc de la Citadelle à Gand, en un singulier binôme muséal. Jan Hoet prit sa retraite en 2003 et fut remplacé par Peter Doroshenko puis par Philippe Van Cauteren. La collection du SMAK est centrée principalement sur l’art moderne européen de 1950 à nos jours. Les objets que le musée héberge sont issus de plusieurs courants de l’art contemporain, tels que Cobra, le Pop Art, le Minimal Art, l’art conceptuel et l’Arte Povera. Il y a lieu de relever en particulier les installations Wirtschaftswerte de Joseph Beuys et Die Toilette d’Ilya Kabakov, et la toile Figure Sitting de Francis Bacon. Font également partie de la collection des œuvres d’artistes à réputation internationale comme Art & Language, David Hammons, Thomas Schütte ou Juan Muñoz, et de quelques grands noms belges, comme Panamarenko, Marcel Broodthaers, Thierry de Cordier (en), Hugo Debaere et Luc Tuymans. Parmi les expositions temporaires, les plus remarquées datent de l’ère Jan Hoet. Une exposition d’un type inhabituel, dénommée Chambres d'amis (1986), où des artistes réalisaient et exposaient des œuvres dans des domiciles privés, que les visiteurs de l’exposition allaient ensuite y admirer, mérite mention particulière ; elle assura une notoriété internationale à Jan Hoet (ainsi qu’au S.M.A.K.) et contribua à le faire désigner directeur artistique de la 9e édition de Documenta en 1992. Collections Panamarenko : The Aeromodeller (1969-1971). Voir aussi Article connexe Liste de musées en Belgique Liens externes (nl + fr + en) Site officiel Ressource relative aux beaux-arts : Art Institute of Chicago Références Portail de la culture Portail des musées Portail des arts Portail de l’art contemporain Portail de la Flandre-Orientale
SMAK

Lo Stedelijk Museum voor Actuele Kunst (SMAK) venne inaugurato nel 1999. L'origine del museo di Gand risale al 1957 quando Karel Geirlandt istituì l'associazione degli amici del museo di arte contemporanea. Collezione La collezione dello SMAK comprende opere d'arte moderna dal 1950 fino a oggi. La collezione rappresenta movimenti artistici come Cobra, Pop Art, Minimal Art, Arte concettuale e Arte Povera. Nella collezione ci sono dei capolavori dell'arte contemporanea come l'installazione Wirtschaftswerte di Joseph Beuys, Die Toilette di Ilya Kabakov e il dipinto Figure Sitting di Francis Bacon. La collezione comprende importanti artisti internazionali come Art & Language, Gerhard Richter, David Hammons, Thomas Schütte o Juan Muñoz, e artisti belgi: Panamarenko, Marcel Broodthaers, Danny Matthys, Hugo Debaere, Wim Delvoye, Jan Vercruysse, Jan Fabre, Jan De Cock, Luc Tuymans e Michaël Borremans. Mostre Molte delle grandi mostre che ebbero luogo al museo furono realizzate sotto la direzione di Jan Hoet. Chambres d'Amis (1986) è stata una delle mostre più celebri del museo che lo hanno reso famoso nel mondo. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su SMAK Collegamenti esterni (NL, FR, EN) Sito ufficiale, su smak.be. SMAK, su ISIL. (NL) Pianta museale, su museumplein.be. URL consultato il 17 settembre 2019 (archiviato dall'url originale il 16 settembre 2017).
Дворец Лакен

Дворецът Лакен (на френски: Château de Laeken, на нидерландски: Kasteel van Laken) е резиденцията на белгийското кралско семейство в брюкселския квартал Лакен, в северната част на белгийската столица. Неокласическият дворец е построен между 1782 и 1784 г. по поръчка на Алберт от Сакс-Тешен, щатхаутер на Австрийска Нидерландия. Проектът е на френския архитект Шарл дьо Вайи (Charles De Wailly), а Луи Монтойе (Louis Montoyer) ръководи пряко строителството. В създаването на интериора на двореца участва мебелистът Жан Жозеф Шапюи. През годините 1815 – 1830 г., по време на съществуването на Обединеното кралство Нидерландия, дворецът Лакен е една от резиденциите на краля на Холандия. След белгийската революция и независимостта на Белгия, дворецът става резиденция на белгийския крал Леополд I Синът му, Леополд II, разширява двореца и прилежащия парк и построява известните кралски паркови оранжерии. Източници
Castell Reial de Laeken

El Castell Reial de Laken (Château de Laeken en francès, Kasteel van Laken en neerlandès), és la llar del rei dels belgues i es localitza a Laeken, una zona que es troba als suburbis de Brussel·les. El castell va ser construït entre 1782 - 1784, seguint els plànols de l'arquitecte francès Charles de Wailly, sota la supervisió de Luis Montoyer, com a residència d'estiu per als governadors dels Països Baixos austríacs, la regió que actualment el 1830 (o el 1839 segons el tractat de Londres) va esdevenir Bèlgica en fusionar-les amb el principat de Lieja, i estava sota el domini dels Habsburg. Napoleó Bonaparte, durant les seves campanyes d'expansió, prengué la zona i va habitar el castell durant una temporada el 1804. Més endavant, després de la caiguda de les tropes franceses, va ser propietat del rei Guillem I dels Països Baixos. Quan Bèlgica va separar-se del Regne Unit dels Països Baixos per a formar un estat independent, el 1831 el castell i les seves terres van passar a mans del rei Leopold I de Bèlgica. Seria més endavant quan el rei Leopold II va decidir convertir-lo en la seva residència habitual. Galeria de fotos Referències
Laeken (zámek)

Zámek Laeken, nizozemsky Kasteel van Laken, francouzsky Château de Laeken, v minulosti zvaný Zámek Schonenberg, je soukromá rezidence belgického krále na severozápadě belgického hlavního města Bruselu, na předměstí Laeken (též Laken). Belgická královská rodina zde tráví většinu času, na rozdíl od oficiálního sídla. Historie Zámek byl vystavěn v letech 1782-1784 podle návrhu francouzského architekta Charlese de Wailly (autora pařížského Théâtre de l'Odéon) v klasicistním stylu. Původně šlo o letní rezidenci habsburských generálních místodržitelů Rakouského Nizozemí, konkrétně byl zámek vystavěn pro Marii Kristinu Habsbursko-Lotrinskou a Alberta Kazimíra Sasko-Těšínského. Po Napoleonově vpádu do Belgie na zámku sídlil správce francouzského protektorátu zvaného Dyle a několikrát zde přebýval i sám Bonaparte. Právě zde podepsal deklaraci o válce proti Rusku. Po zisku belgické nezávislosti v roce 1830 zámek převzala královská rodina, za sídlo sloužil prvnímu králi Leopoldovi I. od roku 1831. V roce 1880 se zde arcivévoda Rudolf Habsbursko-Lotrinský seznámil se svou nevěstou, šestnáctiletou princeznou Stefanií Belgickou. V roce 1890 zámek vyhořel a byl poté upraven. V letech 1874-1895 byly v parku při oranžérii přistavěny dva rozsáhlé skleníky zaklenuté kupolí, podle návrhu Alphonse Balata, na jejich výstavbě spolupracoval již mladý Victor Horta. Skleníky se rozkládají na ploše 2,5 hektaru a lze v nich spatřit významnou botanickou sbírku (veřejnost ji v současnosti může spatřit několik dní v roce). Jižně od královského paláce se nachází novogotický kostel Panny Marie, který byl postaven jako mauzoleum pro první ženu krále Leopolda I., královnu Marii Louisu Orleánskou. Jeho architektem byl Joseph Poelaert, který projektoval i Palác spravedlnosti v Bruselu. Pod kostelem je v kryptě nekropole ostatních členů belgické královské rodiny. O něco dále na severovýchod stojí v parku populární Čínský pavilon a Japonská věž, významné příklady orientalismu v evropské zahradní architektuře. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Castle of Laeken na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zámek Laeken na Wikimedia Commons
Laeken Slot

Laeken Slot (fransk: Château de Laeken; nederlandsk: Kasteel van Laken; tysk: Schloss zu Laeken; tidligere navn Schonenberg Slot) er et slot i bydelen Laeken i Belgiens hovedstad Bruxelles. Slottet er residens og bolig for Belgiens monark og den belgiske kongefamilie, mens Kongeslottet i Bruxelles er den officielle residens men ikke fungerer som bolig. Slottet blev bygget mellem 1781 og 1785 af den franske arkitekt Charles de Wailly for de daværende statholdere i de Habsburgske Nederlande ærkehertuginde Maria Christina af Østrig og prins Albert Kasimir af Sachsen. Referencer Eksterne henvisninger Officiel hjemmeside
Schloss Laeken

Das Schloss Laeken (französisch: Château de Laeken; niederländisch: Kasteel van Laken) in Laeken im Norden Brüssels ist seit 1831 der private Wohnsitz des belgischen Königshauses, während offizielle Residenz, Repräsentationsort und Sitz der Hofämter der Königliche Palast in Brüssel ist. Geschichte Das Schloss wurde im Auftrag von Albert Kasimir von Sachsen-Teschen, dem Statthalter der damals Österreichischen Niederlande, 1782 bis 1784 nach Entwurf des französischen Architekten Charles de Wailly im klassizistischen Stil erbaut. Kasimir von Sachsen-Teschen lebte hier mit seiner Gemahlin, Erzherzogin Marie Christine, der Lieblingstochter Maria Theresias. Im Vereinigten Königreich der Niederlande (1815–1830) diente das Schloss gemeinsam mit der zugehörigen Domäne als Teilresidenz des niederländischen Königs Wilhelm I. Nach der Revolution und der anschließenden Abspaltung Belgiens wurde das Schloss Residenz für Leopold I., König der Belgier, aus dem Hause Sachsen-Coburg und Gotha. Sein Sohn Leopold II. erweiterte das Schloss, ließ die Gewächshäuser im Park erbauen und den gesamten Park erneuern. In einem Artikel der Deutschen Bauzeitung von 1903 heißt es: „Eine Erweiterung des Schlosses Laeken bei Brüssel ist durch König Leopold nach den Entwürfen des Architekten Girault in Paris beabsichtigt. Die Erweiterung wird in zwei neuen Flügelbauten bestehen, welche Wohnungen für den König und die Prinzen, grosse Festräume und eine Gemäldegallerie enthalten werden.“ Die Schlossanlage verfügte über zwei Fürstenbahnhöfe, die aber heute nicht mehr genutzt werden: Der erste war ein eigenes Empfangsgebäude für den König an der Bahnstrecke Brüssel Nord / Schaerbeek/Schaarbeek–Ostende, am südlichen Ende des Schlossparks Laeken.. Der zweite war ein Tiefbahnhof unter dem Schloss selbst, zu dem ein 1,5 km langes Anschlussgleis von dem ersten Bahnhof aus führt. Für den Bau dieses Anschlussgleises war wegen des schwierigen Geländes auch ein Tunnel erforderlich. Der zweite Bahnhof wurde 1908 im Auftrag von König Leopold II. gebaut. Von dem Tunnel aus gab es einen Zugang zum Seekanal Brüssel-Schelde, so dass der König direkt von seiner Yacht in seinen Hofzug umsteigen konnte. Vom Tiefbahnhof führte ein Aufzug in das Schloss. Der Bau der Bahnstrecke kostete 6 Mio. Francs. Das Bauwerk soll nach einer anderen Quelle nie fertiggestellt und benutzt worden sein. Die Grablege des Königshauses befindet sich in der Liebfrauenkirche Laeken. Siehe auch Liste von Burgen, Schlössern und Festungen in Belgien Weblinks Schloss und Königliche Gewächshäuser von Laeken. Website des belgischen Königshauses. Einzelnachweise