NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bancewicze

Bancewicze (biał. Банцавічы, Bancawiczy; ros. Банцевичи, Bancewiczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dzitwa, nad Dzitwą. Współcześnie do wsi należy także dawna kolonia (folwark) Kulbaki. Zaś dawna kolonia Bancewicze należy obecnie do wsi Dajnowo Drugie. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowszczyzna. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowo/Białohruda. W 1921 wieś Bancewicze liczyła 49 mieszkańców, zamieszkałych w 7 budynkach. Kolonia Kulbaki liczyła zaś 86 mieszkańców, zamieszkałych w 13 budynkach. Mieszkańcami obu miejscowości byli wyłącznie Polacy wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Bancewicze, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 78 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-30]. (pol.).
Борова Слобода

Борова Слобода (біл. вёска Баравая Слабада) — село в складі Пуховицького району Мінської області, Білорусь. Село підпорядковане Пережирській сільській раді, розташоване в центральній частині області. Джерела «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 1. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2010. — 736 с.: іл. ISBN 978-985-11-0302-3. (біл.) «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 2. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2011. — 464 с.: іл. ISBN 978-985-11-0554-6. (біл.) «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 3. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2012. — 624 с.: іл. ISBN 978-985-11-0636-9. (біл.) Див. також Адміністративний поділ Білорусі Список міст Білорусі Селища міського типу Білорусі Райони Білорусі Посилання Вебресурс Пуховицького району
Barwicze

Barwicze (biał. Баравічы, Barawiczy; ros. Баровичи, Barowiczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Honczary, przy drodze magistralnej M11. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Gonczary. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, do 11 kwietnia 1929 w gminie Honczary, następnie w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 91 mieszkańców, zamieszkałych w 18 budynkach, w tym 74 Polaków i 17 Białorusinów. 86 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 5 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Barwicze, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 90 . Mapa WIG Nowogródek. [dostęp 2022-12-16]. (pol.).
Borysiki

Borysiki (biał. Барысікі; ros. Борисики) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Zieleniewicze, przy drodze republikańskiej . W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim. Przypisy Bibliografia Borysiki na mapie WIG z 1926 Borysiki na mapie WIG z 1938
Basina, Belarus

Basina (Belarusian: Басіна; Russian: Басино, romanized: Basino; Polish: Basin) is a village in Novogrudok District, Grodno Region, in west-central Belarus. History It was a former possession of the O'Rourke and Michalkiewicz families. In the interbellum, Basin, as it was known in Polish, was administratively located in the Nowogródek County in the Nowogródek Voivodeship of Poland. Following the invasion of Poland, which started World War II in September 1939, Basin was first occupied by the Soviet Union until 1941, then by Nazi Germany until 1944, and then re-occupied by the Soviet Union, which eventually annexed it from Poland in 1945. Notable people Edward O'Rourke (1876–1943), Bishop of Riga and Gdańsk References
Basin (Białoruś)

Basin (biał. Басіна, ros. Басино) – wieś na Białorusi w rejonie nowogródzkim obwodu grodzieńskiego, w sielsowiecie Wsielub. Geografia Basin leży na północny wschód od Parku Krajobrazowego „Nowogródzki” (Ландшафтный заказник «Новогрудский»). Na północ od miejscowości znajduje się wieś Recemla, na południowym wschodzie – Klukowicze, na południu – Horodeczna, na zachodzie – Mościszcze. W pobliżu Basina przebiegają dwie drogi republikańskie R5 i R10. Historia W XIX w. Basin leżał w gminie Horodeczne, w powiecie nowogródzkim guberni mińskiej. Pod koniec stulecia liczył 41 osad i był własnością O'Rourke'ów oraz Michalkiewiczów. We wsi znajdował się dwór O'Rourke'ów, zniszczony w latach I wojny światowej. W okresie międzywojennym wieś i folwark Basin należały do gminy Horodeczna w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego II Rzeczypospolitej. Po II wojnie światowej Basin znalazł się w granicach Białoruskiej SRR, a od 1991 r. – w niepodległej Białorusi. Przypisy Linki zewnętrzne Basin 3), powiat nowogródzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 91 . Wieś Bassin na Radzima.org
Batorówka (rejon grodzieński)

Batorówka (biał. Батароўка) – wieś na Białorusi, położona w obwodzie grodzieńskim w rejonie grodzieńskim w sielsowiecie Wiercieliszki. W latach 1921–1939 Batorówka należała do gminy Wiercieliszki w ówczesnym województwie białostockim. Przypisy Bibliografia Wieś Batorówka, obwód grodzieński, rejon grodzieński, sielsowiet Wiercieliszki
Bojarki

Bojarki (biał. Баяркі, Bajarki; ros. Боярки, Bojarki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Chodorowce, przy drodze republikańskiej R141. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Żołudek. Były własnością Uruskich. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim (od 29 maja 1929, wcześniej w powiecie lidzkim), w gminie Żołudek. W źródłach z tego okresu występują także pod nazwami: Bojarki Chocianowskie, Bojary Chocianowskie i Bojary Karpieckie. W 1921 miejscowość liczyła 78 mieszkańców, zamieszkałych w 16 budynkach, w tym 73 Białorusinów i 5 Polaków. 73 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 5 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Bojary (36), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 188 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-02-11]. (pol.).
Bojary (sielsowiet Gierwiaty)

Bojary (biał. Баяры, Bajary; ros. Бояры, Bojary) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie ostrowieckim, w sielsowiecie Gierwiaty, nad Łoszą. Historia W czasach zaborów w gminie Soły, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, w gminie Soły. W 1931 wieś w 16 domach zamieszkiwało 91 osób. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Daukszyszkach. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Oszmianie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Sołach. Uwagi Przypisy Bibliografia Mapa WIG Worniany. [dostęp 2023-06-01]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2023-06-01]. (ros. • biał.).
Białousza

Białousza (biał. Белавуша; ros. Белоуша) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie stolińskim, w sielsowiecie Białousza, nad Horyniem, przy drodze republikańskiej P88. Znajduje się tu parafialna cerkiew prawosławna pw. Świętej Trójcy. Historia Miejscowość zamieszkana była przez szlachtę zaściankową. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie stolińskim, w gminie Stolin. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Białousza, pow. piński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 130 . Białousza pod błędną nazwą Białohuta, pow. piński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 190 . Białousza na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-09-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-02)]. (ros.).
Ozero Beloje (sjö i Belarus, Vitsebsks voblast, lat 55,57, long 28,80)

Ozero Beloje (ryska: Озеро Белое) är en sjö i Belarus. Den ligger i voblasten Vitsebsks voblast, i den norra delen av landet, 200 km norr om huvudstaden Minsk. Ozero Beloje ligger 125 meter över havet. Arean är 1,0 kvadratkilometer. Den sträcker sig 1,4 kilometer i nord-sydlig riktning, och 1,4 kilometer i öst-västlig riktning. I omgivningarna runt Ozero Beloje växer i huvudsak blandskog. Runt Ozero Beloje är det ganska tätbefolkat, med 72 invånare per kvadratkilometer. Kommentarer Källor
Bielewo (obwód miński)

Bielewo (biał. Белева, ros. Белево) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie mołodeckim, w sielsowiecie Gródek. Historia W czasach zaborów wieś w gminie Horodek, w powiecie wilejskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1865 liczyła 34 dusze rewizyjne. W latach 1921–1945 wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wilejskim, od 1927 roku w powiecie mołodeczańskim, w gminie Gródek. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 151 osób, 4 były wyznania rzymskokatolickiego a 147 prawosławnego. Jednocześnie 68 mieszkańców zadeklarowało polską a 83 białoruską przynależność narodową. Było tu 27 budynków mieszkalnych. W 1931 w 26 domach zamieszkiwało 155 osób. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej i prawosławnej w Gródku. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Rakowie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Gródku. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do Białoruskiej SRR. Od 1991 w składzie niepodległej Białorusi. Przynależność państwowa i administracyjna ? – 1917 Imperium Rosyjskie, gubernia wileńska, powiat wilejski 1917–1919 Rosyjska FSRR 1919–1920 Polska, Zarząd Cywilny Ziem Wschodnich, okręg wileński 1920 Rosyjska FSRR 1920–1945 Polska województwo: nowogródzkie (1921–1922) Ziemia Wileńska (1922–1926) wileńskie (od 1926) powiat: wilejski (1920–1927) mołodeczański (od 1927) 1945–1991 ZSRR, Białoruska SRR od 1991 Białoruś Uwagi Przypisy Bibliografia Bielewo, wieś, powiat wilejski, gmina Horodek, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 139 . Bielewo na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Бєлєва (Молодечненський район)

Бєлєва (біл. вёска Белева) — село в складі Молодечненського району Мінської області, Білорусь. Село підпорядковане Городоцькій сільській раді, розташоване в західній частині області. Історія У 1921—1945 роках застінок знаходилось у Польщі, у Вільнюській воєводстві, Вілейського повіту, c 1927 Молодечненського повіту гміні Гарадок. Населення 1921 рік — 151 люди, 27 будинки. 1931 рік — 155 люди, 26 будинки. Примітки Джерела «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 1. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2010. — 736 с.: іл. ISBN 978-985-11-0302-3. «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 2. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2011. — 464 с.: іл. ISBN 978-985-11-0554-6. «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 3. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2012. — 624 с.: іл. ISBN 978-985-11-0636-9. Посилання Вебресурс Молодечненського району [Архівовано 9 червня 2013 у Wayback Machine.] Каталог сіл Молодечненського району [Архівовано 4 липня 2013 у Wayback Machine.] Bielewo, wieś, powiat wilejski, gmina Horodek // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. — Warszawa : Druk «Wieku», 1900. — Т. XV, cz. 1. — S. 139. (пол.)
Bielewicze (rejon lidzki)

Bielewicze (biał. Белевічы, Bielewiczy; ros. Белевичи, Bielewiczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Krupa. Historia W XIX i w początkach XX w. nazwę Bielewicze nosiły trzy pobliskie wsie. Położone one były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, jedna w gminie Lida i dwie w gminie Żyrmuny. W dwudziestoleciu międzywojennym jedna wieś leżąca w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. W 1921 miejscowość liczyła 145 mieszkańców, zamieszkałych w 24 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Bielewicze (8, 9, 10), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 139 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-10]. (pol.).
Bielowce (obwód grodzieński)

Bielowce (biał. Белеўцы, Bieleucy; ros. Белевцы, Bielewcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Bielica. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. Należały wówczas do dóbr Andrusowszczyzna książąt Wittgensteinów. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 234 mieszkańców, zamieszkałych w 46 budynkach, w tym 178 Polaków i 56 Białorusinów. Wszyscy oni byli wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Bielowce (2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 142 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2022-11-27]. (pol.).
Bielskie (Białoruś)

Bielskie (biał. Бельскія, Bielskija; ros. Бельские, Bielskije) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dzitwa. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 wieś Bielskie liczyła 266 mieszkańców, zamieszkałych w 44 budynkach, wyłącznie Polaków. 264 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 2 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Urodzeni w Bielskiem Włodzimierz Songin – polski profesor nauk rolniczych w zakresie szczegółowej uprawy roślin, nauczyciel akademicki. Zobacz też Zaścianek Bielskie Przypisy Bibliografia Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-30]. (pol.).
Bieliczany (obwód grodzieński)

Bieliczany (biał. Белічаны) – wieś na Białorusi, położona w obwodzie grodzieńskim w rejonie grodzieńskim w sielsowiecie Sopoćkinie. W latach 1921–1939 Bieliczany należały do gminy Balla Wielka w ówczesnym województwie białostockim. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku Bieliczany zamieszkiwane były przez 133 osoby, wszyscy zdeklarowali wyznanie rzymskokatolickiei polską przynależność narodową. Przypisy Bibliografia Bieliczany (obwód grodzieński), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 140 . Wieś Bieliczany, obwód grodzieński, rejon grodzieński, posielkowy sowiet Sopoćkinie
Bieniewicze

Bieniewicze (biał. Беневічы, Bieniewiczy; ros. Беневичи, Bieniewiczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Honczary, w pobliżu ujścia Dzitwy do Niemna. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Gonczary. Należały do dóbr Waszkowicze Łęskich. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, do 11 kwietnia 1929 w gminie Honczary, następnie w gminie Dokudowo. W 1921 miejscowość liczyła 332 mieszkańców, zamieszkałych w 60 budynkach, w tym 318 Polaków i 14 Białorusinów. 297 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 35 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Bieniewicze, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 145 . Mapa WIG Nowogródek. [dostęp 2022-12-16]. (pol.).
Беневичи

Беневичи (бел. Бе́невічы) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. Входит в состав Гончарского сельсовета. География Расположена в 22 км к юго-востоку от Лиды, 120 км от Гродно, 9 км от железнодорожной станции Неман. Транспортные связи по шоссе Р-11, которое проходит рядом и ведет из Гродно на Новогрудок. Ближайшие населённые пункты Гончары, Огородники и др. Рельеф равнинный. С севера прилегает лесной массив. Гидрография В 1,3 км от деревни в Неман впадает река Дитва. История Результаты археологических раскопок показывают, что первое поселение людей на месте деревни существовало в первобытнообщинном времени, задолго до образования деревни. На северо-восточной окраине находится стоянка каменного и бронзового веков. Вблизи деревни сохранился также курганный могильник, в котором 21 насыпь, 8 из них протяжённые. С 1904 года в Гончарской волости Лидского уезда Виленской губернии. Население Численность 2009 год — 133 жителей Динамика 1904 год — 288 жителей 1999 год — 184 жителей (перепись населения) 2009 год — 133 жителей (перепись населения) Улицы Заводская Лесная Молодёжная Примечания Литература Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 9: Гродзенская вобласць, кн. 2 / рэдкал.: У. У. Андрыевіч (гал. рэд.) і інш. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — 848 с.: іл. — 1 500 экз. — ISBN 978-985-11-0908-7.
Bieńkiewicze

Bieńkiewicze (biał. Бенкевічы, Bienkiewiczy; ros. Бенкевичи, Bieńkiewiczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Krupa. Współcześnie wieś obejmuje także dawną okolice Tubielewicze. Historia W XIX i w początkach XX w. okolice szlacheckie Bieńkiewicze i Tubielewicze położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. W 1921 Bieńkiewicze liczyły 57 mieszkańców, zamieszkałych w 11 budynkach. Tubielewicze zaś liczyły 35 mieszkańców, zamieszkałych w 8 budynkach. Mieszkańcami obu miejscowości byli wyłącznie Polacy wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Bieńkiewicze, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 145 . Tubielewicze, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 586 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-10]. (pol.).
Бердовка (Лидский район)

Бе́рдовка (бел. Бе́рдаўка) — агрогородок в Лидском районе Гродненской области Беларуси. Входит в состав Дубровенского сельсовета. География Агрогородок находится в 15 км от Лиды и в 10 км от Дубровни. К югу от Бердовки есть автодорога М6. История В 1940—2023 гг. центр Бердовского сельсовета. 17 марта 2023 года агрогородок Бердовка включён в состав Дубровенского сельсовета. Инфраструктура В агрогородке имеется детский сад и школа. Есть пожарно-аварийный спасательный пост. Недалеко от школы находится исполнительный комитет, а к северу от него магазин «Родны кут». Также работают 2 автобусные остановки, где есть автобусы, курсирующие в Лиду и в Ивье. Из лечебный заведений функционирует амбулатория. Культура Культурно-досуговый центр Историко-краеведческий музей Достопримечательности Усадебно-парковый комплекс Костёл Пресвятой Троицы Братская могила советских воинов и партизан Галерея Костел Пресвятой Троицы Конюшни Усадьба Дембовецких Примечания
Bieszanki

Bieszanki (biał. Бешанкі, Bieszanki; ros. Бешенки, Bieszenki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Możejków, w pobliżu ujścia Kościeniewki do Lebiody. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lebioda. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim (od 29 maja 1929, wcześniej w powiecie lidzkim), w gminie Lebioda. W 1921 miejscowość liczyła 179 mieszkańców, zamieszkałych w 35 budynkach, w tym 167 Białorusinów, 3 Polaków i 9 osób innej narodowości. 169 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 10 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Bieszanki, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 150 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-16]. (pol.).
Bryndzieniata

Bryndzieniata, Bryndzienięta (biał. Брындзянята, Bryndzianiata; ros. Бринденята, Brindieniata) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dubrowna, nad Niecieczą. Wieś położona jest przy wschodniej obwodnicy Lidy i przy linii kolejowej Mołodeczno – Lida. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 150 mieszkańców, zamieszkałych w 28 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-01-03]. (pol.).
Бринденята

Бринденята (бел. Брындзяня́та) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. В составе Дубровенского сельсовета. География Пролегает дорога Н-6165. Ближайшие населённые пункты Обманичи, Плясовичи и др. Гидрография Около деревни берёт начало река Нарва (приток Немана). История С 1905 года в Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии. Население Численность 2009 год — 20 жителей Динамика 1905 год — 155 жителей 1999 год — 33 жителей (перепись населения) 2009 год — 20 жителей (перепись населения) Галерея Примечания
Bućkowszczyzna (rejon oszmiański)

Bućkowszczyzna (biał. Будзькаўшчына; ros. Будьковщина) − wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie oszmiańskim, w sielsowiecie Kamienny Ług. Historia W czasach zaborów wieś i folwark w gminie Polany, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1866 roku wieś należała do dóbr Ukropiszki. W 1905 roku wieś liczyła 28 mieszkańców, 46 dziesięcin, folwark liczył 6 mieszkańców, 28 dziesięcin, należał do Ważyńskich. W latach 1921–1945 zaścianek i folwark leżały w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, w gminie Polany. W 1931 zaścianek i folwark w 6 domach zamieszkiwały 32 osoby. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Murowanej Oszmiance. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Oszmianie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Murowanej Oszmiance. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Linki zewnętrzne Bućkowszczyzna, pow. oszmiański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 254 .
Buchale

Buchale (biał. Бухалі; ros. Бухали) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie bereskim, w sielsowiecie Malecz. Dawniej osada, majątek ziemski i okolica szlachecka. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie prużańskim. Przypisy Bibliografia Buchale, pow. prużański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 253 . Buchale na mapie WIG