NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dwór Wańkowiczów w Mińsku

Dwór Wańkowiczów (biał. Дом Ваньковічаў) – dwór w stylu klasycystycznym z końca XVIII wieku w Górnym Mieście w Mińsku, należący w przeszłości do rodziny Wańkowiczów. Między innymi mieszkał w nim malarz Walenty Wańkowicz (1799–1842). W XIX wieku dwór pełnił funkcję salonu artystycznego. We dworze bywali Jan Krzysztof Damel, Stanisław Moniuszko, Wincenty Dunin-Marcinkiewicz, Władysław Syrokomla – przyjaciele Władysława Wańkowicza. Dwór jest budynkiem parterowym, zbudowanym z drewna, z otynkowanymi ścianami, na kamiennej podmurówce, nakryty wysokim czterospadowym dachem. Główne wejście prowadzi przez ośmiokolumnowy portyk zwieńczony trójkątnym frontonem z półokrągłym oknem. Elewacje zdobią lizeny. Z dawnego zespołu dworskiego zachowała się jedna drewniana piętrowa oficyna oraz szeroka brama wjazdowa. Od 2000 we dworze mieści się muzeum poświęcone twórczości malarza, do którego eksponaty wypożyczono z Polski. W maju 2016 roku muzeum otrzymało z Muzeum Literatury w Warszawie pełny zbiór dzieł reportażysty i pisarza Melchiora Wańkowicza. Dziełem Walentego Wańkowicza jest m.in. popularny portret Adama Mickiewicza „Mickiewicz na Judahu skale”. Przypisy Linki zewnętrzne Archiwum fotografii Radzima.org Strona muzeum
Zdzitów (sielsowiet Zdzitów)

Zdzitów (biał. Зьдзітава, ros. Здитово) – wieś (właściwie agromiasteczko) na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie bereskim, w sielsowiecie Zdzitów. Geografia Wieś położona nad Jasiołdą, w pobliżu miejscowości Uhlany, Szylin, Stryhin, Nowe, Dziahelec. Na północny wschód od Zdzitowa łączy się droga republikańska R84 z drogą magistralną M1. Historia W czasach zaborów wieś znajdowała się w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni mińskiej, w powiecie prużańskim, w gminie Bereza. W okresie międzywojennym miejscowość należała początkowo do gminy Bereza Kartuska w powiecie prużańskim województwa poleskiego II Rzeczypospolitej. Przypisy Linki zewnętrzne Zdzitów (2), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 559 . Zdzitów w Wikimapii
Здитово (Здитовский сельсовет)

Зди́тово (бел. Здзі́тава) — агрогородок, центр Здитовского сельсовета Берёзовского района Брестской области Беларуси. В прошлом — средневековый город Здитов, являлся одним из центров на южных рубежах т. н. Чёрной Руси. Население — 480 человек (2019). География Агрогородок находится в 7 км к югу от города Берёза и в 12 км к западу от Белоозёрска. По восточной окраине села протекает река Ясельда (бассейн Днепра). Местные дороги соединяют агрогородок с шоссе М1 и Р84 (до обеих дорог от Здитово около 2 км). Ближайшая ж/д станция в Берёзе на магистрали Минск — Брест. История Известна с 1563 года в составе Блуденского войтовства. В 1672 году «Кристина Высокинская завещала картезианскому монастырю Картуз-Берёзы три волоки земли в Здитово Слонимского повета». После третьего раздела Речи Посполитой (1795 год) в составе Российской империи. В 1864 году в Блуденской волости Пружанского уезда Гродненской губернии. В конце XIX века в Картуз-Березской волости. В 1890 году Здитовскому сельскому товариществу принадлежало 204 десятины земли. Посёлок Здитов относился к Берёзовскому сельскому товариществу, имение Старый Здитов принадлежало помещику Януарию Микульскому. В 1905 году деревня и имение (за два километра от деревни). С 1915 года оккупирована германскими войсками, с 1919 года по июль 1920 года и с августа 1920 года — войсками Польши. В июле 1920 года на непродолжительное время установлена советская власть. Согласно Рижскому мирному договору (1921) деревня вошла в состав гмины Берёза Картузская Пружанского повета Полесского воеводства межвоенной Польши, с 1932 года — в гмине Сигневичи. С 1939 года в составе БССР. С 1940 деревня Углянского сельсовета. В 1941—1944 годах оккупирована немецко-фашистскими захватчиками, убиты 60 жителей деревни. В июле 1944 года при освобождении Берёзовского района около Здитово погибли 185 солдат и офицеров 174-го гвардейского полка гвардейской стрелковой дивизии 20-го стрелкового корпуса 18-й армии 1-го Белорусского фронта. В 1966 году на братском воинском кладбище был установлен обелиск. В 1967 году центр сельсовета перенесён в Здитово. Население Достопримечательность Стела-стена Примечания Литература Гарады і вёскі Беларусі: энцыклапедыя. Т. 3, Кн. 1. Брэсцкая вобласць (бел.) / под научн. ред. А. И. Локотки. — Минск: БелЭн, 2006. — С. 175. — 528 с. — ISBN 985-11-0373-X. Раппопорт П. А. Новые данные по исторической географии Волыни // КСИА. — М.: Наука, 1964. — Вып. 99. — С. 54—58. Гладыщук А. А. К топографическому осмыслению возможного места нахождения летописного Здитова // Реставрация историко-культурных объектов как сохранение наследия Республики Беларусь: сборник статей научно-технического семинара, 29 сентября 2021 г. — Брест: БрГТУ, 2021. — С. 31—37. Мяцельскі А., Іоў А. Здзітаў ХІ—ХІІІ стагодзяў: да пытання аб лакалізацыі населенага пункта (бел.) // Гістарычна-археалагічны зборнік. — Мінск, 2022. — Вып. 36. — С. 181—185.
Здитів (Здитівська сільська рада)

Зди́тів (біл. Зьдзі́тава, пол. Zdzitów, діал. Зди́тув) — село (агромістечко) в Березівському районі Берестейської області, центр Здитівської сільської ради. Конкурує за звання давньоруського міста зі ще одним селом Здитів, що знаходиться на 17 кілометрів східніше.[джерело?] Лежить на українській етнічній території. Населення 510 осіб (2009). Географія Здитів знаходиться за 7 кілометрів на південь від міста Берези й у 12 кілометрах на захід від Білоозерська. Село розтяглося вздовж західного берегу річки Ясельди (басейн Дніпра). Поблизу Здитова проходять траси республіканського значення М1 (європейський маршрут E30) та Р84. Найближча залізнична станція — Береза-Картузька, у 8 кілометрах від села. Історія Після третього поділу Речі Посполитої (1795) Здитів та прилеглі землі перейшли до складу Російської імперії. У середині XIX століття село перебувало у Пружанському повіті Гродненської губернії й належало поміщику Януарію Микульському. За Ризьким мирним договором (1921) село було передане до Польської республіки, за адміністративним поділом підпорядкувавшись Пружанському повіту Поліського воєводства. Після Договору про дружбу та кордони між СРСР та Третім Рейхом Здитів опинився у складі Білоруської РСР. Примітки
Snow (agrotown)

Snow or Snov (Belarusian: Сноў, romanized: Snoŭ; Russian: Снов) is an agrotown in Nyasvizh district, Minsk region, Belarus. It is the center of the Snow rural council. History Originally the miasteczko of Snów and the surrounding villages belonged to the Radziwiłł family. Over time it changed the ownership several times. Enterprizes Snov starch plant Agrocombine "Snov"; dairy, eggs, meat, and poultry production References
Snoŭ

Snoŭ (belarusiska: Сноў) är en agropolis i Belarus. Den ligger i Njasvizj rajon i Minsks voblast, i den centrala delen av landet, 110 km sydväst om huvudstaden Minsk. Snoŭ ligger 187 meter över havet och antalet invånare är 2 600. Natur och klimat Terrängen runt Snoŭ är mycket platt. Närmaste större samhälle är Njasvizj, 18,4 km öster om Snoŭ. Trakten runt Snoŭ består till största delen av jordbruksmark. Runt Snoŭ är det ganska glesbefolkat, med 47 invånare per kvadratkilometer. Referenser Kommentarer Källor
Снов (агромістечко)

Снов (біл. Сноў) — колишнє містечко, тепер село в Білорусі в Несвізькому районі Мінської області. Знаходиться між Барановичами та Несвіжем. Перша згадка про село датується 1528 роком. Економіку села забезпечує агрокомбінат «Сноў». Снов є показовим агромістечком в Білорусі. У 2006 році це містечко представляла однойменна футбольна команда, яка виступала в другій лізі білоруського чемпіонату та в національному кубку. Примітки Посилання Снов [Архівовано 4 лютого 2010 у Wayback Machine.] на Radzima.org Jurkau kutoczak — Юркаў куточак — Yury's Corner. Мястэчка Сноў [Архівовано 24 жовтня 2012 у Wayback Machine.]
Samakhvalavichy

Samakhvalavichy (Belarusian: Самахвалавічы, romanized: Samachvalavičy; Russian: Самохваловичи, romanized: Samokhvalovichi; Polish: Samochwałowicze) is an agrotown in Minsk District, Minsk Region, Belarus. It serves as the administrative center of Samakhvalavichy selsoviet. As of 2023, it has a population of 3,047. It stretches along the right bank of Ptsich river. There is the Scientific and Practical Center for Potato and Fruit and Vegetable Growing of the National Academy of Sciences of Belarus (Russian: Научно-практический центр Национальной академии наук Беларуси по картофелеводству и плодоовощеводству) in Samakhvalavichy. History At the beginning of the 18th century, the village of Samochwałowicze belonged to the Chalecki Polish noble family. Subsequent owners brought the property to waste and by the end of the 19th century miasteczko Samokhvalovichi was a predominantly Jewish shtetl with about 40 households and there was a nearby gentile village of 22 households and a folwark, all of the same name. After the Second Partition of Poland, the area became part of the Russian Empire. In 1919, it became part of the Byelorussian Soviet Socialist Republic. References External links Samakhvalavichy official website (in Russian)
Samochwałowicze

Samochwałowicze (biał. Самахвалавічы, Samachwaławiczy; ros. Самохваловичи, Samochwałowiczi) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie mińskim, nad Ptyczą, administracyjne centrum rady wiejskiej. Wieś leży przy drodze Mińsk-Słuck (А243), około 10 km na południe od Mińska. Dawniej wspólną nazwą Samochwałowicze określano miasteczko, wieś i folwark. Dobra samochwałowickie należały na początku XVIII wieku do Chaleckich, potem drogą wiana Anny z Chaleckich przeszły w ręce księcia Albrechta Radziwiłła, starosty rzeczyckiego, następnie drogą posagu w ręce Michała Puzyny. Ten złym zarządzaniem zmarnował dobra, których resztki odziedziczył po nim jego syn Eugeniusz, a po nim - siostra tego ostatniego, Pulcheria, po mężu Sierzpuchowska. Jej córka Zofia wyszła za Waleriana Bucewicza. Po parcelacjach na rzecz dłużników, w końcu XIX wieku folwark posiadał jeszcze 20 włók dobrej ziemi i łąk, młyn, dość porządne - jak zaznaczyli autorzy Słownika geograficznego... - zabudowania. Miasteczko wyłącznie żydowskie, liczyło około 40 domów. Jak zaznaczono, miejscowi Żydzi mieli w okolicy smutną sławę koniokradów. Wieś liczyła 22 gospodarstwa. Drewniana cerkiew pw. Ducha Świętego, fundacji Radziwiłłów, spłonęła w 1914 roku. Obecna murowana cerkiew pod tym samym wezwaniem, zbudowana po 1990 roku, stoi w innym miejscu. Zobacz też gmina Samochwałowicze Przypisy Linki zewnętrzne Samochwałowicze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 252 . Radzima.org (biał. • ang. • pol. • ros.) globustut.by (ros.)
Самохваловичи (агрогородок)

Самохваловичи (бел. Самахва́лавічы) — агрогородок в Минском районе Минской области Беларуси. Административный центр Самохваловичского сельсовета. Численность населения — 3047 человек (на 1 января 2023 года). География Самохваловичи расположены вдоль реки Птичь, по шоссе Минск-Слуцк и автодороге, которая объединяет Самохваловичи с городским поселком Негорелое. Этимология Возможные варианты написания: Самахвалавічы, Самохваловичи, Samochwałowicze, Samachvałavičy, Samohvalovichi, Samochwalowicze, Samakhvalaviczy. История Известны с 1582 года как село, центр поместья, в 1791 году рядом действовала и деревня Самохваловичи. С 1793 местечко Самохваловичи — центр волости. В 1815 — 203 жителя, 22 двора, униатская церковь, школа, 2 мельницы. С 1863 года Святодуховная церковь. В 1897 — 527 жителей, 79 дворов. Народное училище, каплица, 2 молитвенные дома, 4 кузни, 15 магазинов, карчма. В 1924—1931 годы — центр Самохваловичского района, затем — центр сельсовета Минского района. В 1935 году Самохваловичи — местечко (статус утверждён постановлением ЦИК и СНК БССР от 15 июля 1935 года). С 1957 года в Самохваловичах работают научно-исследовательские институты: РУП «Институт плодоводства», РУП «Институт овощеводства», РУП «Научно-практический центр Национальной академии наук Беларуси по картофелеводству и плодоовощеводству». На территории также располагаются КУП «Консервплодовощпереработка» и фермерские хозяйства. До 1971 года за улицей Минской располагалась усадьба Русиновичи (Минская область) и простиралась до механизированного двора усадьбы, а в начале 1970 годов присоединили к Самохваловичам. До 1999 года занималось сельским хозяйством опытное хозяйство «Русиновичи», которое было расположено в Русиновичи (Минская область). Хозяйство было организовано до войны. Руководил с 1953 до 1973 года Гукайло Михаил Мартынович. В 1999 году хозяйство объединили с РУ ЭОСХП «Восход», которое находится на территории Сеницкого сельсовета. Самохваловичская средняя школа. В распоряжении школы есть два здания: в одном здании, построенном в 1952 году, расположена начальная школа. Во втором здании, построенном в 1979 году ученики продолжают обучение с 5 по 11 класс. Государственное учреждение образование «Самохваловичский ясли-сад» функционирует с 1964 года. Агрометеостанция «Минск» в Самохваловичах работает с 1964 года. В 2010 году посёлок Самохваловичи преобразован в агрогородок. Культура Дом культуры Музей ГУО "Самохваловичская средняя школа" Достопримечательность Церковь Святого Духа (новая). Воинский мемориал. Памятник, скульптура Памятник В. И. Ленину. Бюст В. С. Омельянюку перед зданием средней школы. Стела в честь С. М. Ковалёва. Утраченное наследие Церковь Святого Духа (XVIII в., греко-католическая; сгорел в 1914 году). Галерея Примечания
Samachvalavitjy

Samachvalavitjy (belarusiska: Самахвалавічы) är en agropolis i Belarus. Den ligger i voblasten Minsks voblast, i den centrala delen av landet, 18 km söder om huvudstaden Minsk. Samachvalavitjy ligger 207 meter över havet och antalet invånare är 2 500. Natur Terrängen runt Samachvalavitjy är platt. Trakten är tätbefolkad. Närmaste större samhälle är Mіnsk, 18,3 km norr om Samachvalavitjy. Referenser Kommentarer Källor
Michaliszki (rejon ostrowiecki)

Michaliszki (biał. Міхалішкі; ros. Михалишки) – agromiasteczko na Białorusi w rejonie ostrowieckim obwodu grodzieńskiego. Siedziba sielsowietu Michaliszki. W Michaliszkach znajduje się kościół katolicki pw. św. Michała Archanioła z ok. 1670 roku, ponadto kaplica cmentarna z 1885 roku, cmentarz żydowski i dwór Brzostowskich – byłych dziedziców miasteczka i dóbr okolicznych. Siedziba rzymskokatolickiej parafii św. Michała Archanioła w Michaliszkach. Historia Michaliszki posiadały prawa miejskie od 1689 roku i utraciły je w bliżej niesprecyzowanym momencie. Miasto magnackie położone było w końcu XVIII wieku w powiecie wileńskim województwa wileńskiego. Były typowym małym prywatnym miasteczkiem. Hrabia Konstanty Tyszkiewicz pisał o nich tak: Michaliszki, miasteczko na lewym brzegu dosyć nizkim i piasczystym Wilij położone, jest jednem z tych miasteczek, jakie się po Litwie zwykle napotykać zdarza; niczem ono od innych się nie różni: małe, drewniane, ubogie (...) Rynek w niem kwadratowy, nieporządnie utrzymany, w środku którego są małe kramiki. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie wileńskim. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 leżały w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, do 1 kwietnia 1927 w gminie Worniany, następnie w gminie Michaliszki/Gierwiaty. W 1927 siedziba gminy Michaliszki. Podczas okupacji hitlerowskiej, w październiku 1941 roku Niemcy utworzyli getto dla żydowskich mieszkańców. Przebywało w nim około 800 osób. W październiku 1942 roku Niemcy zlikwidowali getto, a Żydów wywieziono do getta w Wilnie oraz obozów pracy w Ziezmariai i Vievis. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. W Michaliszkach urodzili się: Karol Brzostowski – polski reformator społeczny, właściciel ziemski, twórca Rzeczypospolitej Sztabińskiej. Stanisław Kunat – polski ekonomista, profesor Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego, powstaniec listopadowy, działacz emigracyjny, wydawca prasy, nauczyciel. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Radzima.org - zdjęcia www.michaliszki.org. michaliszki.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-10-22)]. - historia miasteczka Opis Michaliszek i okolic
Okuniek

Okuniek (biał. Акунёк, Akuniok) – niewielkie jezioro na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie miadzielskim. Wchodzi w skład Bołduckiej Grupy Jezior. Znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego „Błękitne Jeziora”. Leży w dorzeczu Straczy, 13 km od granicy białorusko-litewskiej. Znane jest z miękkiej wody. Długość linii brzegowej wynosi ok. 615 m. Jezioro w latach 1922–1939 (1945) leżało na terytorium II Rzeczypospolitej. Linki zewnętrzne Jezioro Okuniek na Mapie Taktycznej Polski z 1931 r.
Bołduczyca

Bołduczyca (biał. Балдучыца) – jezioro na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie postawskim. Wchodzi w skład Bołduckiej Grupy Jezior i jest jedynym jeziorem z tej grupy leżącym poza rejonem miadzielskim. Znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego „Błękitne Jeziora”. Położone jest w dorzeczu Straczy, 32 km na południowy zachód od Postaw, 12 km od granicy białorusko-litewskiej. Powierzchnia jeziora wynosi 4 ha, długość – 350 m, maksymalna szerokość – 190 m, długość linii brzegowej – 1 km. Stoki niecki jeziora mają wysokość 15–20 m, zabagnione w dolnej części. Ze wszystkich stron wokół jeziora znajdują się zabagnione obszary zalewowe. Z jeziora wypływa strumień do rzeki Łyntupki. Jezioro w latach 1922–1939 leżało na terytorium II Rzeczypospolitej. Linki zewnętrzne Jezioro Bołduczyca na Mapie Taktycznej Polski z 1931 r.
Imszarnik

Imszarnik (biał. Імшарац, Амшарнік, Imszarac, Amszarnik) – jezioro na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie miadzielskim. Położone jest w dorzeczu Straczy, 11 km od granicy białorusko-litewskiej. Wchodzi w skład Bołduckiej Grupy Jezior. Znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego „Błękitne Jeziora”. Długość jego linii brzegowej wynosi około 620 m. Znane jest z miękkiej wody. Jezioro w latach 1922–1939 (1945) leżało na terytorium II Rzeczypospolitej. Linki zewnętrzne Jezioro Ilginia na Mapie Taktycznej Polski. Mapster, 1931. [dostęp 2018-06-25].
Ilginia

Ilginia (biał. Вільчынія, Ільгінія, Ільшнія, Wilczynija, Inhinija, Ilsznija) – jezioro na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie miadziolskim. Położone jest w dorzeczu Straczy, 12 km od granicy białorusko-litewskiej. Wchodzi w skład Bołduckiej Grupy Jezior. Znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego „Błękitne Jeziora”. Długość linii brzegowej wynosi ok. 1,5 km. Jezioro leży na zabagnionej nizinie. W latach 1922–1939 (1945) znajdowało się na terytorium II Rzeczypospolitej. Linki zewnętrzne Jezioro Ilginia na Mapie Taktycznej Polski. Mapster, 1931. [dostęp 2018-06-25].
Ozero Veltjinaja

Ozero Veltjinaja (ryska: Озеро Вельчиная) är en sjö i Belarus. Den ligger i voblasten Minsks voblast, i den norra delen av landet, 140 km nordväst om huvudstaden Minsk. Ozero Veltjinaja ligger 179 meter över havet. Den ligger vid sjön Ozero Bolduk. I omgivningarna runt Ozero Veltjinaja växer i huvudsak blandskog. Runt Ozero Veltjinaja är det glesbefolkat, med 19 invånare per kvadratkilometer. Kommentarer Källor
Hozha

Hozha (Belarusian: Гожа; Russian: Гожа, romanized: Gozha; Polish: Hoża) is an agrotown in Grodno District, Grodno Region, in western Belarus. History In the interwar period, Hoża, as it was known in Polish, was administratively located in the Grodno County in the Białystok Voivodeship of Poland. According to the 1921 census, the village with the adjacent manor farm had a population of 556, entirely Polish by nationality, and 99.1% Catholic, 0.54% Orthodox and 0.36% Jewish by confession. Following the invasion of Poland in September 1939, Hoża was first occupied by the Soviet Union until 1941, then by Nazi Germany until 1944, and then re-occupied by the Soviet Union, which eventually annexed it from Poland in 1945. A local Polish forester was murdered by the Russians in the Katyn massacre in 1940. References
Karasik

Karasik (biał. Карасік, Karasik) – jezioro na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie miadzielskim. Wchodzi w skład Bołduckiej Grupy Jezior. Znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego „Błękitne Jeziora”. Położone jest w dorzeczu Straczy, 12,5 km od granicy białorusko-litewskiej. Jego powierzchnia wynosi ok. 0,1 ha, wymiary – ok. 140 na 90 m, głębokość średnia 2 m, głębokość maksymalna 3,8 m. Lustro wody położone jest na wysokości ok. 176 m n.p.m. Długość linii brzegowej wynosi ok. 400 m. Woda ma bury odcień, co świadczy o jej mocnym nasyceniu żelazem. Jezioro w latach 1922–1939 (1945) leżało na terytorium II Rzeczypospolitej. Linki zewnętrzne Jezioro Głuche na Mapie Taktycznej Polski z 1931 roku. [dostęp 2018-06-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-04)].
Большой Болыцик

Большой Болыцик (Большой Больцик, Болыцик Большой, Большой Болтик, Болочка; бел. Вялікі Болцік, Болачка) — озеро в Мядельском районе Минской области Белоруссии. Озеро расположено в 31 км к северо-западу от города Мядель, в 17 км от белорусско-литовской границы. Входит в Болдукскую группу озёр, принадлежит бассейну реки Страча. Описание Площадь поверхности 0,14 км². Длина озера 0,74 км, максимальная ширина 0,23 км, средняя — 0,19 км. Максимальная глубина 27 м, средняя 9,37 м. Длина береговой линии 1,8 км. Объём воды — 1,31 млн м³. Уровень воды в 1932 году составлял 183 м над уровнем моря Северный и южный склоны озёрной котловины крутые, имеют высоту до 25 м. Берега низкие, песчаные, залесенные, с востока заболоченные. Мелководье узкое, песчано-мутное, глубже дно сапропелистое. В озеро впадает несколько родниковых ручьёв, вытекает безымянный ручей — правый приток Страчи. Вода гидрокарбонатно-кальциевая, минерализация — 266,7 мг/л, pH = 8,23. Примечания
Horodec

Horodec (biał. Гарадзец, Haradziec; biał. Городец, Gorodiec) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie kobryńskim, siedziba administracyjna sielsowietu. Siedziba parafii prawosławnych (w dekanacie kobryńskim) – pw. Wniebowstąpienia Pańskiego oraz pw. św. Dymitra z Rostowa (niepersonalnej). W Horodcu znajdują się dwie cerkwie oraz stacja kolejowa Horodec na linii Homel – Łuniniec – Żabinka. Historia Miasto ekonomii kobryńskiej w drugiej połowie XVII wieku. Wieś królewska ekonomii kobryńskiej położona była w końcu XVIII wieku powiecie brzeskolitewskim województwa brzeskolitewskiego. Józef Ignacy Kraszewski opisał go w swoich Wspomnieniach Wołynia, Polesia i Litwy. Za II Rzeczypospolitej Horodec znajdował się w województwie poleskim, w powiecie kobryńskim i był siedzibą gminy Horodec. W 1921 roku liczył 688 mieszkańców. Podczas okupacji hitlerowskiej, w maju 1942 roku Niemcy utworzyli getto dla żydowskich mieszkańców. Przebywało w nim około 300 osób. 26 lipca 1942 roku Niemcy zlikwidowali getto, a Żydów wywieziono do Bronnej Góry i tam zamordowano. Do głównych zabytków miasteczka należy cerkiew pw. Wniebowstąpienia Pańskiego. Przypisy Linki zewnętrzne Historia Żydów w Horodcu na portalu Wirtualny Sztetl