NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Klejniki (rejon brzeski)

Klejniki (biał. Клейнікі, ros. Клейники) – wieś (agromiasteczko od 2011 r.) w rejonie brzeskim obwodu brzeskiego; centrum administracyjne sielsowietu Klejniki. Wieś szlachecka położona była w końcu XVIII wieku w powiecie brzeskolitewskim województwa brzeskolitewskiego. Geografia Miejscowość położona przy północno-zachodniej granicy Brześcia, między wsiami Nepli, Piaski i Skoki, niedaleko od przejścia granicznego Kukuryki-Kozłowicze. Historia W XVII w. właścicielem Klejnik był dziadek Juliana Ursyna Niemcewicza Aleksander Niemcewicz (ur. w 1681), miecznik brzeski. Potem wieś należała do jego potomków, wchodząc w skład dóbr Skoki. W XIX w. wieś znajdowała się w powiecie brzeskim guberni grodzieńskiej. W okresie międzywojennym Klejniki należały do gminy Motykały w powiecie brzeskim województwa poleskiego. Według spisu powszechnego z 1921 r. wieś i folwark Klejniki liczyły 65 domów. Mieszkało tu 350 osób: 156 mężczyzn, 194 kobiety. Pod względem wyznania 135 mieszkańców było rzymskimi katolikami, a 215 prawosławnymi. Natomiast pod względem narodowości 134 osoby deklarowały się jako Polacy, 215 - jako Białorusini, a 1 - jako Rusin. Po II wojnie światowej w granicach ZSRR i od 1991 r. w niepodległej Białorusi. Współczesność Stosunki religijne Prawosławni mieszkańcy wsi należą do parafii Ikony Matki Bożej "Odzyskanie Umarłych" (Православный приход в честь иконы Божьей Матери "Взыскание Погибших") w dekanacie (благочиние) Brześć-Rejon eparchii brzeskiej i kobryńskiej Egzarchatu Białoruskiego Patriarchatu Moskiewskiego. Nie posiadają jednak na razie własnej świątyni (w budowie) i korzystają z cerkwi Przemienienia Pańskiego (Spaso-Preobrażeńskiej) w Terebuniu. Miejscowi katolicy należą do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Brześciu w dekanacie Brześć diecezji pińskiej. Świątynią parafialną jest kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Brześciu. Osoby związane z wsią Stanisław Ursyn Niemcewicz – urodzony w Klejnikach, generał major wojsk litewskich, sędzia grodzki brzeski, poseł na Sejm Czteroletni, gubernator grodzieński 1816–1817 Wolha Nieudach (Olga Niewdach, Вольга Неўдах) – przez pewien czas mieszkająca w Klejnikach Miss Białorusi 2002 Julija Skałkowicz (Julia Skałkowicz, Юлія Скалковіч) – pochodząca z Klejnik Miss Białorusi 2012 Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Klejniki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 81 . Fotografie Klejnik Pogoda w Klejnikach. holiday-weather.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-02-07)].
Kotra (obwód grodzieński)

Kotra (biał. Котра, ros. Котра) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Obuchowo, nad Kotrą. Historia Dawniej wieś i dobra w województwie trockim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej. W latach 1921–1939 wieś i dwa folwarki leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Skidel. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało: wieś i folwark Kotra Mała (leżący na południe od wioski) – 171 osób, 131 było wyznania rzymskokatolickiego, 40 prawosławnego. Jednocześnie 152 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, 19 białoruską. Były tu 32 budynki mieszkalne. folwark Kotra (leżący na północny wschód od wsi, w zakolu rzeki) – 15 osób, 5 było wyznania rzymskokatolickiego, 10 prawosławnego. Jednocześnie 6 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, 9 białoruską. Były tu 2 budynki mieszkalne. Miejscowość należała do parafii prawosławnej w Skidlu i rzymskokatolickiej w Kaszubińcach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Skidlu i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Skidlu. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 wchodzi w skład Białorusi. Przypisy Bibliografia Kotra (1), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 498 . Kotra na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Kul (rejon stołpecki)

Kul (biał. Куль, Kul; ros. Куль, Kul) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie stołpeckim, w sielsowiecie Litwa, nad Usą. Znajduje tu się rzymskokatolicka kaplica św. Józefa z 1847, będąca filią parafii w Chotowie oraz ruiny dworu. Historia Pod zaborami i w II Rzeczypospolitej wieś i majątek ziemski (folwark). W XIX i w początkach XX w. położony był w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie mińskim, w gminie słobodzkiej. W dwudziestoleciu międzywojennym leżał w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie wołożyńskim, w gminie Iwieniec. W 1921 wieś liczyła 295 mieszkańców, zamieszkałych w 43 budynkach, wyłącznie Polaków. 270 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 25 prawosławnego. Folwark liczył zaś 68 mieszkańców, zamieszkałych w 11 budynkach, w tym 65 Polaków i 3 Białorusinów. 65 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 3 prawosławnego. W czasie II wojny światowej 2 mieszkańców miejscowości dołączyło do Zgrupowania Stołpeckiego Armii Krajowej. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Kul (1), pow. miński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 857 . Mapa WIG Iwieniec. [dostęp 2024-05-25]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-05-25]. (ros. • biał.).
Куль (Столбцовский район)

Куль (бел. Куль) — деревня в Столбцовском районе Минской области Беларуси. Входит в состав Литвенского сельсовета. До 2013 года была в составе Тесновского сельсовета. Население 783 человека (2009). География Куль находится в 30 км к северу от Столбцов и в 10 км к югу от Ивенца близ границы с Ивенецким районом. Местность принадлежит бассейну Немана, через деревню протекает река Уса в своих верховьях. Через деревню проходит местная дорога Тесновая 2 — Литва. Достопримечательности Фрагменты дворянской усадьбы XIX века. Сохранились руины усадебного дома и две хозпостройки Католическая часовня св. Иосифа (1847 год) Примечания Ссылки Куль на сайте globustut.by Архивная копия от 21 декабря 2016 на Wayback Machine Куль на сайте radzima.org
Łoziany

Łoziany (biał. Лазяны, Łaziany; ros. Лозяны, Łoziany) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Bielica, przy drodze republikańskiej R141. Historia W XIX i w początkach XX w. wieś i folwark położone w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 344 mieszkańców, zamieszkałych w 65 budynkach, w tym 325 Białorusinów, 16 osób innej narodowości i 3 Polaków. 342 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 2 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Łoziany (1, 2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 764 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2022-12-01]. (pol.).
Лесники (Брестская область)

Лесники (бел. Леснікі) — деревня в Дрогичинском районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Немержанского сельсовета. География Деревня находится в южной части Брестской области, при автодороге Р-84, на расстоянии приблизительно 14 километров (по прямой) к северо-западу от города Дрогичина, административного центра района. Абсолютная высота — 148 метров над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 1,7347 км². История В письменных источниках начинает упоминаться начиная с XVI века. По состоянию на 1905 год, в Лесниках проживало 168 человек. В административном отношении деревня входила в состав Хомской волости Кобринского уезда Гродненской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав межвоенной Польши. Входила в состав гмины Хомск Дрогичинского повета Полесского воеводства. В 1921 году числился 171 житель, проживавший в 31 доме. В этническом составе населения того периода белорусы составляли 97,1 % евреи – 2,9 %. В конфессиональном составе населения преобладали православные христиане (97,1 %) и иудеи (2,9 %). С 1939 года в БССР, с 1940 года в составе Немержанского сельсовета. В 1977 году была объединена с близлежащей деревней Сукачи. Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживал 71 человек. Примечания
Lachy (obwód brzeski)

Lachy (biał. Ляхі, Lachi; ros. Ляхи, Lachi) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Prużana, nad Muchawcem. Historia Pod zaborami wieś, folwark i okolica; w II Rzeczypospolitej okolica. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie prużańskim, w gminie Michajłowskiej. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie prużańskim, do 22 stycznia 1926 w gminie Szenie, następnie w gminie Prużana. W 1921 miejscowość liczyła 157 mieszkańców, zamieszkałych w 27 budynkach, w tym 98 Białorusinów i 59 Polaków. 111 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 46 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Lachy (2), pow. prużański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 208 . Mapa WIG Prużana. [dostęp 2026-01-12]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2026-01-12]. (ros. • biał.).
Marchaczewszczyzna

Marchaczewszczyzna (biał. Мархачоўшчына; ros. Мархачёвщина) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie stołpeckim, w sielsowiecie Wiśniowiec. Historia W XIX w. wieś i folwark. W latach 1836–1841 mieszkał tu Władysław Syrokomla. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie stołpeckim, w gminie Świerżeń. Demografia w 1921 przedstawiała się następująco: Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Margaczewszczyzna al. Marchaczewszczyzna, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 112 . Marchaczewszczyzna na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Маховка (Пуховичский район)

Маховка (бел. Махо́ўка) — деревня в Пуховичском районе Минской области Республики Беларусь. В составе Новопольского сельсовета. География Расположена в 34,5 км на северо-западе от Марьиной Горки, 34,5 км от Минска, 11,5 км от железнодорожной станции Руденск на линии Минск — Осиповичи. Ближайшие населённые пункты Дудичи, Ленинский, Шелеги, Узляны и др. История В конце XIX века фольварк Маховщина в Дудичской волости Игуменского уезда. В 1908 году были одноименные фольварк, урочище, и хутор. С конца февраля 1918 года территория оккупирована войсками Германской империи. 25 марта 1918 года согласно Третьей Уставной грамоте волость провозглашена частью Белорусской Народной Республики. В декабре 1918 года занята Красной Армией, с 1 января 1919 года в соответствии с постановлением I съезда КП(б) Беларуси она вошла в состав Советской Белоруссии, с 27 февраля 1919 года — в ЛитБел ССР. Во время польско-советской войны в августе 1919 — июле 1920 годов под оккупацией Польши (Минский округ ГУУЗ). С 31 июля 1920 года в Белорусской ССР. Во Вторую мировую войну с конца июня 1941 года до начала июля 1944 года под оккупацией Германии. 24 ноября 1966 года к Маховке были присоединены деревни Дубинки и Красный Берег. До 28 мая 2013 года деревня входила в состав Узлянского сельсовета. Население Численность 2019 год — 9 жителей Динамика 1897 год — 12 жителей; урочище, 11 жителей 1908 год — фольварок, 12 жителей; урочище, 7 жителей; хутор, 7 жителей 1917 год — фольварок 11 жителей; на хуторе 2 двора, 11 жителей; лесничевка, 5 жителей 1999 год — 9 жителей (перепись населения) 2002 год — 8 жителей, 7 дворов 2009 год — 6 жителей (перепись населения) 2012 год — 5 жителей, 5 хозяйств 2019 год — 9 жителей (перепись населения) Улицы Озёрная улица Лесная улица Солнечный переулок 1-й Озёрный переулок 2-й Озёрный переулок Известные лица Ладутько, Фёдор Сергеевич (род. 1943) — художник-график. Примечания Литература Махоўка // Гарады і вёскі Беларусі. Т. 8 : Мінская вобласць, кн. 4 / Т.У. Бялова (галоўны рэдактар) і інш. — Мінск: Беларуская энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2013. — С. 159. — 528 с. — 2 000 экз. — ISBN 978-985-11-0735-9. Памяць: Пухавіцкі раён: Гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / Укл. А. А. Прановіч; Рэдкал.: А. М. Карлюкевіч і інш.. — Мінск: Беларусь, 2003. — 749 с. — ISBN 985-01-0251-9.
Маховка (Білорусь)

Маховка (біл. Махоўка) — село в складі Пуховицького району Мінської області, Білорусь. Село підпорядковане Новопольській сільській раді, розташоване в центральній частині області. Джерела «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 1. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2010. — 736 с.: іл. ISBN 978-985-11-0302-3. (біл.) «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 2. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2011. — 464 с.: іл. ISBN 978-985-11-0554-6. (біл.) «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 3. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2012. — 624 с.: іл. ISBN 978-985-11-0636-9. (біл.) Див. також Адміністративний поділ Білорусі Список міст Білорусі Селища міського типу Білорусі Райони Білорусі Посилання Вебресурс Пуховицького району
Nawapolcy

Nawapolcy (biał. Навапольцы; ros. Новопольцы) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie stołpeckim, w sielsowiecie Wiśniowiec. Dawniej część wsi Howiezna. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie nieświeskim. W 1964 zmieniono nazwę na obecną. Przypisy Bibliografia Howiezna, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 170 . Howiezna (cz. wschodnia) na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Немержа (Брестская область)

Немержа (бел. Нямержа) — деревня в Дрогичинском районе Брестской области Белоруссии Входит в состав Немержанского сельсовета и является его центром. Деревня расположена в 16 км к северо-западу от Дрогичина, в 126 км от Бреста. На западе граничит с деревней Всходы. Площадь 0,6 км² Население Историко-культурное наследие По данным отдела идеологической работы, культуры и по делам молодежи Дрогичинского райисполкома в деревне Немержа находятся: Памятник на месте гибели летчика Николая Михайловича Гловы, 12 февраля 1990 года уведшего падающий самолет от жилых домов. Обелиск находится между деревнями Немержа и Алексеевичи. Памятник землякам, погибшим во время Великой Отечественной войны. Инфраструктура В деревне действует средняя школа и детский сад, акушерско-фельдшерский пункт, библиотека, отдел связи, отделение Беларусбанка, Дом быта, ЗАП, колхоз, СДК. Примечания Литература Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 11: Мугір — Паліклініка (бел.) / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мінск: БелЭн, 2000. — С. 408. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0188-5.
Papierowce

Papierowce (biał. Папераўцы, Papieraucy; ros. Паперовцы, Papierowcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Chodorowce, nad Lebiodą. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim (od 29 maja 1929, wcześniej w powiecie lidzkim), w gminie Żołudek. W 1921 miejscowość liczyła 216 mieszkańców, zamieszkałych w 43 budynkach, w tym 205 Polaków i 11 Białorusinów. Wszyscy mieszkańcy byli wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-02-14]. (pol.).
Переспа (Брестская область)

Переспа (бел. Пярэспа) — деревня в Дрогичинском районе Брестской области Беларуси. Входит в состав Немержанского сельсовета. География Деревня находится в южной части Брестской области, на правом берегу ручья Лосинцы, к западу от автодороги Н-663, на расстоянии приблизительно 12 километров (по прямой) к северу от города Дрогичина, административного центра района. Абсолютная высота — 145 метров над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 0,7578 км². История В письменных источниках начинает упоминаться начиная с XVII века. Упоминается в 1663 году как владельческая деревня в Пинском повете Брестского воеводства Великого княжества Литовского, собственность Яна Кароля Дольского. По состоянию на 1905 год, в Переспе проживало 274 человека. В административном отношении деревня входила в состав Хомской волости Кобринского уезда Гродненской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав межвоенной Польши. Входила в состав гмины Хомск Дрогичинского повета Полесского воеводства. В 1921 году числился 221 житель, проживавших в 39 домах. В этническом составе населения того периода полещуки составляли 84,6 % и белорусы — 15,4 %. В конфессиональном составе населения преобладали православные христиане (91,4 %), баптисты (5,9 %), иудеи (2,3 %) и католики (0,4 %). С 1939 года в БССР, с 1940 года в составе Немержанского сельсовета. Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживало 28 человек. Примечания
Рогознянское

Рогознянское (устар. Збунинское; бел. Рагазнянскае) — озеро в Брестском районе Брестской области, в 30 км на юг от Бреста, в бассейне реки Середовая Речка, впадающей в реку Спановка, в свою очередь впадающей в Западный Буг. География Котловина озера — суффозионно-карстового типа. Склоны котловины высотой 3-4 метра, в основном густо заросшие лесом. На севере и востоке озеро окаймлено дюнами. Котловина состоит из двух плёсов. Берега озера высокие, на западе — зыбун. Дно плоское, с песчаными и илистыми отложениями. Вдоль берегов зарастает характерной растительностью. В озере широкая зона мелководья, до 100 метров, наибольшие глубины находятся в центральных частях западного и восточного плесов. В озере обитают щука, лещ, линь, окунь, плотва, красноперка, местность вокруг озера в основном, местами болотистая. Рогознянское озеро соединено каналом с Белым озером, так же из озера вытекает ручей, впадающий в Середовую Речку. Транспортное сообщение На берегу озера расположен посёлок Берестье, связанный регулярным автобусным сообщением с Брестом. В 4 км к западу от озера находится д. Рогозно, в 5 км на восток — деревня Збунин, соединённая трассой Р94 с Брестом. Рекреационная зона В рамках Брестской группы озёр (включающую также Белое и Чёрное озёра) является рекреационным объектом, хотя и менее освоенным, чем озеро Белое. В окрестностях Рогознянского озера расположен санаторий «Берестье», база отдыха, агроусадьбы; поблизости с озером находятся минеральные скважины (как для питья, так и для ванн). Примечания
Ozero Rogoznjanskoje

Ozero Rogoznjanskoje (ryska: Озеро Рогознянское) är en sjö i Belarus. Den ligger i voblasten Brests voblast, i den västra delen av landet, 300 km sydväst om huvudstaden Minsk. Ozero Rogoznjanskoje ligger 145 meter över havet. I omgivningarna runt Ozero Rogoznjanskoje växer i huvudsak blandskog. Runt Ozero Rogoznjanskoje är det ganska tätbefolkat, med 166 invånare per kvadratkilometer. Källor
Rusota (sielsowiet Hoża)

Rusota, Rusota–Sołochy (biał. Русота, Rusota; ros. Русота, Rusota) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Hoża. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Hoża. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku ówczesny folwark zamieszkiwały 211 osób, wszystkie były wyznania rzymskokatolickiego i zadeklarowały polską przynależność narodową. Było tu 40 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii świętych apostołów Piotra i Pawła w Hoży. Podlegała pod Sąd Grodzki i Okręgowy w Grodnie; najbliższy urząd pocztowy mieścił się w Hoży. Przypisy Bibliografia Rusota (1) Boguszewce, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 33 . Rusota-Sołochy na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Селище (Дрогичинский район)

Селище (бел. Селішча) — деревня в Дрогичинском районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Закозельского сельсовета. Население — 32 человека (2019). География Селище находится в 17 км к юго-западу от Дрогичина. Местные дороги ведут в окрестные деревни Заречка и Суличево. Селище стоит на левом берегу Днепровско-Бугского канала в месте, где от него ответвляется Белозёрский канал. Деревня находится на водоразделе Вислы и Днепра, на берегу канала установлен памятный знак Достопримечательности Памятный знак на водоразделе Вислы и Днепра Примечания Ссылки Селище на сайте globustut.by Архивная копия от 4 июля 2017 на Wayback Machine
Słobódka (sielsowiet Prużana)

Słobódka (biał. Слабудка; ros. Слобудка; pol. hist. Koszary Artyleryjskie) − wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Prużana. Historia W czasach zaborów kolonia (koszary artyleryjskie) w gminie Linowo, w powiecie prużańskim, w guberni grodzieńskiej Imperium Rosyjskiego. W latach 1921–1945 kolonia (koszary artyleryjskie) leżała w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie prużańskim, do 1 kwietnia 1932 w gminie Linowo, następnie w gminie Prużana. W 1921 miejscowość liczyła 343 mieszkańców, zamieszkałych w 14 budynkach, w tym 253 Polaków, 88 Białorusinów i 2 Rusinów. 209 mieszkańców było wyznania prawosławnego, 127 rzymskokatolickiego, 5 mojżeszowego i 2 ewangelickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy
Слобудка

Слабудка (бел. Слабудка), также Слободка — деревня в Пружанском районе Брестской области. География Расположена примерно в 6 км к юго-востоку от Пружан и в 75 км к северо-востоку от Бреста. История Населенный пункт берёт свое начало с конца XIX века. Согласно историческим документам в ноябре 1894 года 38-я артиллерийская бригада вошла в состав вновь образованного 19-го армейского корпуса Варшавского военного округа. Бригада была расквартирована в шести верстах от города Пружаны, Гродненской губернии. Впоследствии место расположения бригады было названо «Михайловский штаб», в честь Великого князя Михаила Николаевича Романова . Оккупация Пружан и создание гетто Пружаны были захвачены немецкими войсками 23 июня 1941 года и находились под оккупацией 3 года и 1 месяц — до 17 (16) июля 1944 года. Сразу после оккупации немцы начали проводить «акции» (таким эвфемизмом гитлеровцы называли организованные ими массовые убийства), расстреливая местных евреев в урочище Слобудка под Пружанами Например, уже в первые дни оккупации по наводке местных уголовников и коллаборационистов были схвачены и расстреляны 18 евреев — старшему из которых (Ш. Добесу) было за 60 лет, а младшей (Р. Авербух) не было ещё и 17 лет. См. также Гетто в Пружанах Примечания Литература I.П. Шамякін (галоўны рэдактар), Г.К. Кісялёў, Я.В. Малашэвіч i iнш. (рэдкал.). «Памяць. Гісторыка-дакументальная хроніка Пружанскага раёна» (бел.). — Минск: «Беларуская энцыклапедыя», 1992. — 455 с. — ISBN 5-85700-094-7.