NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Włodawa (stacja kolejowa na Białorusi)

Włodawa (Tomaszówka) (ros. Влодава, Vlodava, biał. Уладава, Uładawa) – stacja kolejowa we wsi Tomaszówka w rejonie brzeskim obwodu brzeskiego na Białorusi. W czasie zaboru rosyjskiego i II Rzeczypospolitej powiązana komunikacyjnie i handlowo z oddaloną o 5 km Włodawą oraz terenami na zachód od Bugu. Historia W 1887 r. rozpoczęto budowę połączenia Chełm – Brześć przez Włodawę jako odcinka państwowej Warszawsko-Terespolskiej Kolei Żelaznej. Połączenie to miało przede wszystkim znaczenie militarne, ponieważ łączyło carskie garnizony w obu miastach. W ramach inwestycji ułożono jeden tor linii oraz zbudowano mosty kolejowe na Uherce oraz na Bugu koło Włodawy (w kierunku Orchówka). Most włodawski miał trzy przęsła o łącznej długości 230 m. Od 1900 r. przy stacji istniała także nasączalnia podkładów kolejowych. W okresie międzywojennym ze stacji Włodawa (należącej do DOKP Wilno) kursowały dwa pociągi osobowo-towarowe dziennie do Lublina i do Lubomla przez Chełm. Kolejowy obrót towarowy obejmował głównie drewno (w różnej postaci). 3 września 1939 roku lotnictwo niemieckie zbombardowało mosty i stację kolejową we Włodawie. Zniszczenie mostów oraz zmiany granic po II wojnie światowej przerwały łączność między Włodawą a stacją kolejową Włodawa. Współczesność Obecnie stacja kolejowa Włodawa jest stacją końcową na trasie z Brześcia – połączenie dwa razy dziennie. Po polskiej stronie granicy znajduje się stacja o tej samej nazwie. Stacja ta nosiła nazwę Bug Włodawski i była stacją wsi Orchówek, położonej 3,5 km od Włodawy. W latach 1973–1992, kiedy Orchówek włączono do Włodawy, stacja ta faktycznie znajdowała się przez 20 lat w granicach miasta. Od 15 lipca 1992 znów jest poza granicami Włodawy, w usamodzielnionej wsi Orchówek. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Włodawa [Białoruś], [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Rozkład jazdy DOKP Wilno na trasie Brześc-Chełm z 15 maja 1939 r. Historyczne i współczesne zdjęcia stacji Włodawa
Влодава (станція, Білорусь)

Влодава (біл. Уладава) — станція Берестейського відділення Білоруської залізниці на лінії Берестя — Влодава — Холм між зупинним пунктом Комарівка та станцією Влодава у Польщі, але фактично станція тупикова, через зруйнований міст. Історія У 1887 році почалося будівництво лінії Холм — Берестя через Володаву як ділянки Варшавсько-Тереспольської залізниці. Це сполучення мало насамперед військове значення, оскільки об'єднувало царські гарнізони в обох містах. В рамках інвестицій була прокладена одна траса лінії і побудовані залізничні мости на Угерці і на Бузі біля Володави. Володавський міст мав три прольоти загальною протяжністю 230 м. У міжвоєнний період зі станції Влодава в день курсували два пасажирських і вантажних поїзди до Любліна і в Любомль через Холм. Залізничний товарообіг включав в основному деревину у різній формі. 3 вересня 1939 року німецько-фашистська авіація завдавала удари по мостам і залізничній станції у Влодаві. Руйнування мостів і зміна кордонів після Другої світової війни призупинили зв'язок між м. Володава і залізничною станцією Влодава. Див. також Залізниця Берестя — Холм Джерела Тарифное руководство № 4. Книга 1 (на 01.02.2025) (рос.) [Архівовано з першоджерела 07.02.2025.] Архангельский А. С., Архангельский В. А. Железнодорожные станции СССР: Справочник. В двух книгах. — М. : Транспорт, 1981.(рос.) Посилання Інформація про станція Влодава на сайті railwayz.info(рос.) Інформація на сайті Державного центру картографо-геодезичних матеріалів і даних Республікі Білорусь [Архівовано 1 січня 2022 у Wayback Machine.]
Żydomla

Żydomla (biał. Жытомля) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim; do 1945 w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, siedziba gminy Żydomla. Żydomla leży ok. 18 km na południowy wschód od Grodna. We wsi znajdują się dwie parafie – rzymskokatolicka pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny oraz prawosławna (cerkiew parafialna pw. Zwiastowania Przenajświętszej Bogurodzicy z 1743 powstała jako unicka, przebudowywana po 1839, gdy władze carskie przekazały ją Cerkwi prawosławnej). W pobliżu miejscowości znajduje się stacja kolejowa Żydomla na linii Mosty – Grodno. Historia Dawniej wieś i okolica szlachecka w województwie trockim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej. W latach 1921–1939 wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Żydomla. Na północ od wsi znajdował się folwark o tej samej nazwie. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało: wieś – 303 osoby, 3 było wyznania rzymskokatolickiego, 288 prawosławnego a 12 mojżeszowego. Jednocześnie 33 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 280 białoruską. Było tu 53 budynków mieszkalnych folwark – 33 osoby, 15 było wyznania rzymskokatolickiego, 18 prawosławnego. Jednocześnie 15 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 18 białoruską. Były tu 2 budynki mieszkalne stację kolejową – 13 osób, 5 było wyznania rzymskokatolickiego, 8 prawosławnego. Jednocześnie 9 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 4 białoruską. Były tu 4 budynki mieszkalne Miejscowość należała do parafii prawosławnej w Komotowie i miejscowej rzymskokatolickiej. Podlegała pod Sąd Grodzki w Skidlu Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Żydomli. W miejscowości osiedliło się 11 polskich osadników wojskowych. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 wchodzi w skład Białorusi. 22 września 1939 miejscowi komuniści: Włodzimierz Aplewicz, Paweł Aplewicz i Iwan Szyrko zamordowali na miejscowym cmentarzu sołtysa Marianówki Ulidę oraz pojmanego w Komotowie nieznanego z nazwiska porucznika WP. Następnego dnia przy szosie skidelskiej w pobliżu wsi w bestialski sposób zamordowano 7 innych polskich osadników. Ofiary miały rozpłatane brzuchy, rozłupane głowy. Przypisy Linki zewnętrzne Żydomla, pow. grodzieński, gm. Żydomla, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 883 .
Житомля

Жито́мля (бел. Жыто́мля) — деревня в Гродненском районе Гродненской области Белоруссии. Входит в состав Вертелишковского сельсовета. Топонимика Согласно версии В. Жучкевича, название образовано от слова «жито», «житница». Впервые упоминается в документах Гродненского земского суда в 1539—1540 годов. «Ординация королевских пущ», в 1641 г. и в 1717 г. упоминается под названием «Жидомля». После третьего раздела Речи Посполитой деревня отошла к Российской империи. История 29 июля 1796 г. деревня подарена Екатериной II Генерал — майору Атармасову. В 1931—1939 г.г. находилась в составе Польши. Здесь впервые появились партийные ячейки, которые в 1925 г. объединились в Житомлянский подрайком КПЗБ. В феврале 1940 г. был образован один из первых в Гродненской области колхозов, во главе с В. Кучаником. В 1743 году была воздвигнута Свято-Благовещенская церковь, которая является памятником православной архитектуры XVIII века. Благовещенская приходская церковь в селении Житомля Гродненского уезда, воздвигнута в 1730 году орденом монахов камедулов, которым принадлежало в то время и само имение. В приход церкви входили деревни Житомля, Завадичи, Соволевка, Обухово, Копцы, Закревщина, Толочки, Машталеры, Быльчицы, Стародворцы. По 1900 год церковь входила в состав Гродненского благочиния, с 1901 года — в Скидельское благочиние. Построенная в 1743 г. Свято-Благовещенская церковь частично изменила свой вид в 1864 г., когда была горизонтально оштукатурена, накрыта общей двухскатной крышей, покрыта гонтом, были настелены деревянные полы, застеклены окна. В качестве колокольни был надстроен характерный для того времени шатер в виде многогранной пирамиды с маковкой. При приходе храма Благовещения Пресвятой Богородицы д. Житомля ведется работа по преподаванию в воскресной школе. Через деревню по нынешней улице Школьной проходил почтовый тракт от Гродно до Вильнюса. По нему двигались смоленские и минские полки, многочисленная рать Стефана Батория, польско-литовкие отряды, армия Наполеона. Великая Отечественная война принесла Житомле тяжелые испытания. Молодежь угнали в Германию, а местные жители были под властью немецкой комендатуры и жандармерии. Сто один воин погиб при освобождении деревни. В честь павших заложен сквер между домом фольклора и школой, а в местном парке установлен памятник. В 1940—1975 годах центр Житомлянского сельсовета. До 25 июня 1979 года деревня входила в состав Обуховского сельсовета. Население Численность 2009 год — 724 жителей Динамика 2009 год — 724 жителей Достопримечательность Свято-Благовещенская церковь (1743) Костёл Св. Девы Марии Галерея Примечания
2-й дом коммунального типа (Витебск)

2-й дом коммунального типа (2-й коммунальный дом) — жилое здание, расположенное на улице Суворова в историческом центре города Витебск (Беларусь). Возведение по проекту Василия Георгиевича Вуколова, начавшееся весной 1928 года, было завершено в начале 1930 года (в некоторых источниках период строительства указан как 1930—1935 гг.). Крылья здания расположены в виде буквы «П»; в реализованном плане имеются 5 подъездов и две арки для прохода. 2-й дом коммунального типа запечатлел в себе возврат от авангардных идей архитектуры коммуны к более классическим, каноничным принципам жилой планировки: в квартирах снова были предусмотрены персональные кухни, столовые и туалетные комнаты. Заметную известность приобрел входящий в архитектурный ансамбль фонтан, что находится во дворе дома; он является самым старым действующим фонтаном Витебска. Примечания Литература Подлипский, А. М. 2-й дом коммунального типа // Дома коммунального типа / Аркадий Подлипский. — Витебск, 2019. — С. 29-36.
Будинок-музей Адама Міцкевича

Будинок-музей Адама Міцкевича — музейний заклад літературно-меморіального спрямування, присвяченний життю і творчості польського поета Адама Міцкевича; садиба XIX століття в місті Новогрудок, Білорусь. У своїй експозиції музей має будинок, флігель, криницю та альтанку. Історія будівлі Землю для забудови 1803 року за 50 рублів придбав комірник з Мінська і батько майбутнього поета Микола Міцкевич. На придбаній ділянці звели дерев'яний будинок, який 1807 року замінили на цегляний, оскільки попередню будівлю знищила пожежа. 1812 року помирає батько і сім'я, за відсутності коштів на утримання домівки, спочатку переселяється до флігеля. 9 червня 1820 року будинок переходить у розпорядження братів. Але оскільки Олександр Міцкевич займався юридичною справою в Києві, Єжи Міцкевич, медик за освітою, осів на Волині, а Адам Міцкевич опинився в Росії, тому господарювати в Новогрудці довелося Францішеку Міцкевичу. 1830 року в місті зчинилося повстання, обійти стороною яке Францішек не зміг. Влада не пробачила такого вчинку і 1833 року конфіскувала родовий маєток Міцкевичів. Садиба пережила декілька пожеж: 1863 року вщент згорає флігель, а 1881 року — будинок. Проте, через декілька років будівлі відновлюють і вже під час Першої світової війни тут розташовували різні військові штаби. Після закінчення війни в садибі розселили людей. Створення музею 16 вересня 1920 року за сприяння добровільної організації наукового товариства, очолюваного місцевим воєводою (біл. «Міцкевічскага камітэта»), затверджено рішення про створення території маєтку музею імені Адама Міцкевича. Ця спроба була невдалою і повторно до цього питання повернулися в травні 1931 року. Відкриття закладу відбулося 11 вересня 1938 року. Директором музею став Владислав Ляруй. У червні 1941 року, під час Другої світової війни, більша частина експозиції була зруйнована німецькою авіабомбою, а вцілілі експонати вивезені до Польщі. До сторіччя з дня смерті поета будинок відбудували і 26 листопада 1955 року музей знову відкрив свої двері перед відвідувачами. Протягом 1989—1990 років за підтримки польської фірми «Budymex» проведено реконструкцію садиби. Зокрема заново відбудували флігель з підземним переходом під альтанку, криницю та комору. Проведено реставрацію будинку Міцкевичів, що надало йому свого початкового вигляду. 12 вересня 1992 року спільними зусиллями літературного музею Адама Міцкевича у Варшаві та закладу в Новогрудці до відкриття оновленого музею створена експозиція, що мала документацію, зібрану сином поета Владиславом Міцкевичем та інші 152 експонати, надані колегами з Польщі. З 25 травня 2001 року функціонує нова виставка в маєтку-музеї відомого польського поета. Див. також Список музеїв Білорусі Джерела mickiewicz.museum.by — офіційний сайт будинку-музею Адама Міцкевича (рос.) Будинок-музей Адама Міцкевича в Новогрудці відзначає 75-річчя. istpravda.com.ua. Архів оригіналу за 22 серпня 2016. Процитовано 24.06.2016.
Kościół Świętej Trójcy w Czernawczycach

Kościół Świętej Trójcy w Czernawczycach – gotycko-renesansowy rzymskokatolicki kościół murowany z XVI wieku znajdujący się w Czernawczycach na Białorusi. Jest świątynią parafialną na terenie dekanatu Brześć w diecezji pińskiej. Historia Kościół zbudowany na miejscu pierwotnego kościoła fundacji Iliniczów. W latach 1583–1585 wzniesiony dzięki Mikołajowi Krzysztofowi Radziwiłłowi „Sierotce”. Przebudowany w XVII wieku. W ramach represji po powstaniu styczniowym kościół został zabrany katolikom i oddany prawosławnym (1867). Nie zmieniono jednak wtedy wystroju świątyni. Podczas I wojny światowej, w związku z natarciem na froncie w 1914 r., duchowny Cerkwi prawosławnej wywiózł w głąb Rosji znajdujący się w kościele cudowny obraz Matki Boskiej Czernawczyckiej, wiele innych przedmiotów kultu oraz pięć dzwonów. Mimo petycji do cara Mikołaja II wierni nie odzyskali obrazu, który zaginął w okresie rewolucji październikowej. W okresie międzywojennym kościół odzyskali katolicy. W czasach ZSRR był jedyną czynną świątynią katolicką w rejonie Brześcia. Obecnie kościół jest ośrodkiem życia nie tylko religijnego, ale społecznego i kulturalnego mieszkających w okolicy Polaków. Opis Świątynia znajduje się w samym sercu miejscowości przy zakręcie szosy Brześć – Kamieniec. Wraz z czworoboczną trzypiętrową dzwonnicą na wysokim cokole dominuje nad niską zabudową wsi. Architektura dzwonnicy przypomina basztę zamkową w Nieświeżu, zbudowaną również w końcu XVI wieku. Kościół jednonawowy, bez kopuły, posiada krótki i wąski transept, półkoliście zamknięte prezbiterium oraz dwie niskie absydy (zakrystie). Przy południowej ścianie prezbiterium wzniesiono niedużą okrągłą wieżę z krętymi schodami wewnątrz. Artystyczną ekspresję uzyskano dzięki połączeniu dużych płaszczyzn z niewielką liczbą detali architektonicznych. Absydy i boczne elewacje, podobnie jak solidne mury z przyporami oraz wąskie, wydłużone okna, zdradzają wpływy gotyku. Stromy, dwuspadowy dach jest również charakterystyczny dla tego stylu architektonicznego. Fasadę wieńczy trójkątny fronton z prostokątnymi i okrągłymi blendami. Przed wejściem znajduje się nieduża kruchta. We wnętrzu świątyni umieszczono sklepienie pokryte renesansowymi stiukami oraz trzy drewniane polichromowane rzeźby z XVIII wieku. Kościół wpisany na listę dziedzictwa kulturowego i historycznego Białorusi (112Г000122). Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Kościół katolicki pod wezwaniem św. Trójcy (Radzima.org) Троіцкі касцёл (kościół Troicki)
Троицкий костёл (Чернавчицы)

Костёл св. Троицы (бел. Касцёл Св. Троіцы) — католический храм-крепость XVI века в белорусском агрогородке Чернавчицы (бел. Чарнаўчыцы), расположенном в 18 км к северу от Бреста. Административно относится к Брестскому деканату Пинского диоцеза. Памятник белорусской архитектуры конца XVI века с элементами готики, ренессанса и чертами оборонного зодчества. Включён в Государственный список историко-культурных ценностей Республики Беларусь. Характерной особенностью церкви является отдельная от здания храма трёхъярусная четырёхгранная колокольня с шатровой крышей, которая стоит к северо-западу от храма на высоком цоколе. Церковь стоит в центре деревни, главным фасадом выходит на автодорогу Брест-Каменец. История Католический храм в Чернавчицах построен из кирпича в 1585—1595 годах на средства воеводы Николая Христофора «Сиротки» Радзивилла. После подавления восстания 1863 года, как и многие другие католические церкви на территории современной Белоруссии, передан православной церкви. После перехода Чернавчиц в состав Польши в 1918 году возвращён католикам. В 1998 году церкви возвращено также приходское здание (плебания), в котором в советское время размещалась больница, а затем музыкальная школа. Троицкий храм был местом хранения чтимой иконы Девы Марии, которая была вывезена вглубь России в Первую мировую войну и впоследствии утеряна. Архитектура Храм — однонефный с небольшим трансептом, бескупольный. Неф, трансепт и полукруглая апсида накрыты высокой двускатной крышей. Апсида и боковые фасады несут черты готической архитектуры, что прослеживается в массивных стенах с контрфорсами и узких вытянутых полуциркульных окнах. Толщина стен боковых фасадов 1,3 м. Крутая и высокая крыша также свойственна конструктивным приемам готической архитектуры. Цилиндрический свод украшен лепными нервюрами с геометрическим рисунком — мотив ренессансной архитектуры. В интерьере храма выделяются три барочные деревянные полихромные скульптуры XVIII века, одна в алтаре и две — в нишах главного фасада. Архитектура звонницы носит ярко выраженные черты оборонного зодчества и напоминает композицию оборонной замковой башни Несвижа, построенной также в конце XVI века. Примечания Литература А. М. Кулагін. Каталіцкія храмы Беларусi. — Мінск: 2008. ISBN 978-985-11-0395-5 Ссылки «Архітэктура Беларусі. Энцыклапедычны даведнік». Мінск, «Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі», 1993 год. ISBN 5-85700-078-5. Габрусь Т. В. «Мураваныя харалы: сакральная архітэктура беларускага барока». Мінск, «Ураджай», 2001 год. 287 с. ISBN 985-04-0499-X. Габрусь Т. В. «Саборы помняць усё. Готыка і рэнесанс у сакральным дойлідстве Беларусі». Мінск, «Беларусь», 2007 г. 167 с. ISBN 978-985-01-0714-5. Сайт globustut.by radzima.org Сайт bibldrog.by
Чашники

Чашники (на беларуски: Чашнікі; на руски: Чашники) е град в Беларус, административен център на Чашникски район, Витебска област. Населението на града е 8817 души (по приблизителна оценка от 1 януари 2018 г.). История За пръв път селището се упоменава през 1504 година, през 1966 година получава статут на град. Източници
Čašniki

Čašniki (bělorusky Чашнікі, rusky Чáшники, polsky Czaśniki, litevsky Čašnikai) je město ve Vitebské oblasti v Bělorusku. K roku 2018 v něm žilo bezmála devět tisíc obyvatel. Poloha a doprava Čašniki leží na řece Ule, přítoku Dzviny v úmoří Baltského moře. Od Vitebska, správního střediska oblasti se nachází přibližně 95 kilometrů jihozápadně. Železniční stanice Čašniki na trati z Orši do Lepelu leží přibližně tři kilometry jižně od města. Dějiny První písemná zmínka je z roku 1504. Dne 31. října 1812 zde proběhla bitva o Čašniki, ve které jednotky Petera Wittgensteina porazily jednotky Claude Victor-Perrina zajišťující ústupovou cestu z Napoleonova ruského tažení. Odkazy Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Чашнікі na běloruské Wikipedii a Chashniki na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Čašniki na Wikimedia Commons
Cháshniki

Cháshniki (bielorruso: Ча́шнікі; ruso: Ча́шники; polaco: Czaśniki; lituano: Čašnikai) es una ciudad subdistrital de Bielorrusia, capital del raión homónimo en la provincia de Vítebsk. En 2025, la ciudad tenía una población de 7573 habitantes.​ Se ubica a orillas del río Ula, unos 80 km al suroeste de la capital regional Vítebsk, sobre la línea de ferrocarril que une Lépiel con Orsha. De aquí sale hacia el sur un ramal ferroviario hasta Novolukoml, la ciudad más poblada del raión, ubicada unos 25 km al sur.​​ Historia Se conoce la existencia del pueblo en documentos desde 1504. En su origen era una localidad rural del voivodato de Pólatsk del Gran Ducado de Lituania. En la guerra livonia fue ocupada por las tropas del Zarato ruso, y 1567 el zar Iván el Terrible ordenó construir aquí una fortificación de madera. Tras la guerra volvió a formar parte de la República de las Dos Naciones, que mantuvo en pie el castillo. En el siglo XVII estuvo en manos de varias familias nobles, que desarrollaron la localidad fortificada como un miasteczko con puerto fluvial, donde se desarrolló el comercio. La fortificación fue incendiada en 1708 durante la gran guerra del Norte, tras lo cual fue sustituida por un monasterio de la Orden de Predicadores, que estaría en pie hasta la Segunda Guerra Mundial.​​​ En la partición de 1772, Cháshniki pasó a ser la capital del voivodato de Pólatsk, al pasar ese año Pólatsk a formar parte del Imperio ruso. En las dos décadas siguientes recibió diversos privilegios comerciales, hasta que en la partición de 1793 se integró en el territorio ruso, donde formó parte del uyezd de Lépiel. En el siglo XIX, el Imperio ruso desarrolló notablemente el puerto fluvial de Cháshniki, por lo que la localidad superó los cinco mil habitantes al finalizar el siglo. En 1919 se integró en la RSFS de Rusia, hasta que en 1924 pasó a formar parte de la RSS de Bielorrusia, que estableció aquí la sede de un raión. Adoptó el estatus de asentamiento de tipo urbano en 1938.​​ Hasta la primera mitad del siglo XX, Cháshniki era un shtetl, en el que tres cuartas partes de sus habitantes eran judíos. En la Segunda Guerra Mundial, los invasores alemanes asesinaron a casi todos los judíos locales y a otros muchos habitantes de la zona, y provocaron numerosos daños en la localidad. En las décadas posteriores, Cháshniki fue reconstruida como una localidad habitada casi exclusivamente por bielorrusos, quienes consiguieron una rápida recuperación económica por la importancia del puerto fluvial. Adoptó el estatus de ciudad subdistrital en 1966, y al finalizar el siglo llegó a superar los diez mil habitantes.​​ Referencias
Čašniki

Čašniki (in bielorusso Чашнікі?; in polacco Czaśniki; in lituano Čašnikai) è un comune della Bielorussia, situato nella regione di Vicebsk lungo il fiume Ula. Storia Nelle vicinanze di Čašniki ebbe luogo, il 26 gennaio 1564, la battaglia di Ula, che vide la vittoria delle forze del Granducato di Lituania contro un esercito russo. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Čašniki Collegamenti esterni Sito ufficiale, su chashniki.vitebsk-region.gov.by.
Czaśniki

Czaśniki (biał. Чашнікі, Czaszniki; ros. Чашники, Czaszniki) – miasto na Białorusi w obwodzie witebskim, położone nad rzeką Ułłą. Centrum administracyjne rejonu czaśnickiego. W 2010 roku miasto liczyło 9200 mieszkańców. Historia Miejsce dwóch znakomitych zwycięstw armii Wielkiego Księstwa Litewskiego nad armią rosyjską. Pierwsze z nich, czyli pierwsza bitwa pod Czaśnikami, miało miejsce 26 stycznia 1564 roku, a drugie, czyli druga bitwa pod Czaśnikami, 20 lipca 1567 roku. 18 lipca 1580 roku odbyła się tutaj narada wojenna polskich wojsk podczas wojny polsko-rosyjskiej. Dyskutowano o taktyce odcięcia Inflantów od ziem moskiewskich. Polacy mieli zacząć ofensywę od zdobycia rosyjskiej twierdzy Wielkie Łuki. Stamtąd zamierzano kontynuować działania w kierunku Pskowa. Prywatne miasto szlacheckie położone było w końcu XVIII wieku w hrabstwie czaśnickim w województwie połockim. Podczas okupacji hitlerowskiej, w lipcu 1941 roku Niemcy utworzyli getto dla żydowskich mieszkańców. Przebywało w nim około 2000 osób. 5 marca 1942 roku Niemcy zlikwidowali getto, a Żydów zamordowali na terenie getta oraz we wsi Trilesino. Sprawcami zbrodni byli żołnierze z oddziału Luftwaffe, SD oraz białoruska policja. Herb Herb Czaśnik został ustanowiony 20 stycznia 2006 roku rozporządzeniem prezydenta Białorusi nr 36. Przypisy Linki zewnętrzne Czaszniki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 775 . Nieoficjalna strona Czaśnik. chashniki.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-06)].