NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Milewce

Milewce (biał. Мі́леўцы, ros. Милевцы) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie szczuczyńskim, w sielsowiecie Szczuczyn. Historia W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie grodzieńskim. W latach 1921–1939 wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim a od 1929 w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim, w gminie Kamionka. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwały 154 osoby, 42 było wyznania rzymskokatolickiego, 106 prawosławnego a 6 mojżeszowego. Jednocześnie 52 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 102 białoruską. Było tu 28 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii prawosławnej w m. Jatwiesk i rzymskokatolickiej w Kamionce. W 1933 podlegała pod Sąd Grodzki w Szczuczynie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Kamionce. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 w składzie niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Milowce, pow. grodzieński, gm. Kamionka, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 335 .
Міністерство антимонопольного регулювання та торгівлі Республіки Білорусь

Міністерство антимонопольного регулювання і торгівлі Республіки Білорусь — відомство уряду Білорусі, уповноважена здійснювати упорядкування торгівлі. Міністр торгівлі призначається і знімається з посади президентом. З 14 січня 2025 року пост міністра займає Артур Борисович Карпович. Склад Центральний апарат — 11 управлінь, 3 відділи; Об'єднання «Белгандальпрагрэс»; Підприємства «Белгіпрагандаль», «Белювелірмет», «Белскупкаштмет», «Белімпартгандаль», «Беларусзамежгандаль», «Белінвентаргандаль», «Белгандальінфасервіс»; Інститут підвищення кваліфікації і перепідготовки керованих працівників і спеціалістів торгівлі; Журнал «Гермес». Завдання упорядкування торгівлі, громадського харчування, побутового обслуговування та захисту прав споживачів; огляд споживчого ринку і галузі побутового обслуговування; погодження створення товарно-розподільної мережі створення умов для зростання експорту товарів і послуг; упорядкування найму в галузі торгівлі, громадського харчування та побутового обслуговування; погодження проведення ярмарків. Повноваження запит в установах відомостей про торгівлю; прийом звітів керівників державних установ про торгівлю; накладення покарань на підприємства за порушення законодавства з торгівлі, громадського харчування, побутового обслуговування, права споживачів та реклами; погодження з Міністерством закордонних справ створення товаророзподільної мережі за кордоном; повідомлення установ ліцензування про порушення законодавства з торгівлі, громадського харчування, побутового обслуговування, права споживачів та реклами, подання до судів позовів про захист прав споживачів; схвалення відомчих постанов; подача пропозицій про касацію постанов інших державних установ, що суперечать законодавству про торгівлю, громадське харчування, побутове обслуговування, права споживачів та реклами; створення друкованих видань; створення відомчих нагород; створення, перетворення і скасування підпорядкованих установ. Посилання Міністерство торгівлі Республіки Білорусь, офіційний сайт. mintorg.gov.by. Архів оригіналу за 31 жовтня 2016. Процитовано 8 листопада 2016. Примітки
Министерство спорта и туризма Республики Беларусь

Министерство спорта и туризма Республики Беларусь (бел. Міністэрства спорту і турызму Рэспублікi Беларусь) — республиканский орган государственного управления. Подчиняется Совету Министров Республики Беларусь. Проводит государственную политику в области физической культуры, спорта и туризма, координирует деятельность в этих сферах других республиканских органов государственного управления. История Министерство спорта и туризма Республики Беларусь было создано 10 ноября 1995 года — именно в этот день вышел указ Президента Республики Беларусь № 456 «Об изменении структуры центральных органов управления Республики Беларусь». Согласно этому указу, Комитет по спорту Министерства культуры и печати Республики Беларусь был преобразован в Министерство спорта и туризма Республики Беларусь. Через 10 дней после выхода указа был назначен первый министр спорта и туризма — им стал Владимир Николаевич Рыженков. Руководство Министр спорта и туризма Республики Беларусь — Сергей Михайлович Ковальчук. Первый заместитель министра спорта и туризма Республики Беларусь — Вячеслав Викторович Дурнов. Заместитель министра спорта и туризма Республики Беларусь — Александр Иванович Барауля. Заместитель министра спорта и туризма Республики Беларусь — Михаил Петрович Портной. Список министров спорта и туризма Владимир Николаевич Рыженков (20 ноября 1995 года — 12 декабря 1996 года); Владимир Иосифович Макейчик (13 января 1997 года — 16 марта 1998 года); Николай Константинович Ананьев (16 марта 1998 года — 16 апреля 1999 года); Евгений Николаевич Ворсин (16 апреля 1999 года — 23 января 2003 года); Юрий Леонидович Сиваков (23 января 2003 года — 6 июля 2005 года); Александр Владимирович Григоров (6 июля 2005 года — 26 июня 2009 года); Олег Леонидович Качан (26 июня 2009 года — 28 октября 2012 года); Александр Игоревич Шамко (31 октября 2012 года — 15 февраля 2018 года). Сергей Михайлович Ковальчук (с 5 марта 2018 года) Подведомственные организации Государственное учреждение «Республиканский учебно-методический центр физического воспитания населения»; Государственное учреждение «Республиканский научно-практический центр спорта»; Государственное учреждение «Белспортобеспечение»; Государственное учреждение «Национальное агентство по туризму»; Государственное культурно-просветительское учреждение «Музей физической культуры и спорта Министерства спорта и туризма Республики Беларусь»; Учреждение «Национальное антидопинговое агентство»; Учреждение «Редакция газеты „Спортивная панорама“»; Учреждение образования «Белорусский государственный университет физической культуры»; Учреждение образования «Республиканское государственное училище олимпийского резерва»; Республиканское унитарное предприятие «Дирекция строящихся объектов Минспорта»; Республиканское унитарное предприятие «Олимпийский спортивный комплекс „Стайки“»; Республиканское унитарное предприятие по организации лотерей «Национальные спортивные лотереи»; Культурно-спортивное республиканское унитарное предприятие «Дворец спорта»; Научно-техническое республиканское унитарное предприятие «Компак»; Открытое акционерное общество «Туристический комплекс „Брест-Интурист“». Примечания
Міністерство спорту й туризму Республіки Білорусь

Міністерство спорту і туризму Республіки Білорусь (Мінспорту Білорусі) — відомство уряду Білорусі, уповноважене організовувати фізичне виховання. Міністр спорту і туризму призначається і знімається з посади президентом. З 5 березня 2018 року пост міністра займає Ковальчук Сергій Михайлович. Структура Апарат — 4 управління, 6 відділів, відділ директорат; Управління з фізичної культури, спорту і туризму областей та Мінська; Білоруський державний університет фізичної культури і спорту, училище олімпійського резерву; Газета «Спортивна панорама» Підприємства — «Белспортзабеспячэнне», «Дирекція споруджуваних об'єктів Мінспорту», «Компак», «Національна спортивна лотерея», «Палац спорту», «Зграйки» (Мінський район); Музей та науково-дослідний інститут фізкультури і спорту; Центрі олімпійської підготовки в — 1) єдиноборств, 2) вітрильного спорту (ст. Качино, Мінський район), 3) воднолижного спорту, 4) вяслярства, 5) кінного спорту і конярства (село Ратомка, Мінський район), 6) легкої атлетики, 7) , художньої гімнастики, 8) настільного тенісу, 9) тенісу, 10) шахів і шашок, 11) водних, ігрових, прикладних і зимових видах спорту (Острошицьке Містечко, Мінський район); Центр спортивної медицини, антидопінгове агентство, навчально-методичний центр фізичного виховання населення. Завдання Згідно з статутом міністерство має наступні завдання: організація фізичного виховання, ігор і подорожей; розробка заходів розширення фізичного виховання, ігор і подорожей; проведення дослідів результативності оздоровлення населення, дитячих і юнацьких ігор, ігор вищих досягнень; узгодження фізичного виховання і ігор серед непрацездатних осіб; проведення ігор і подорожей в Білорусі. Повноваження Згідно статуту міністерство має повноваження на: схвалення відомчого законодавства; подання пропозицій про касацію постанов відомств та місцевих органів влади, які суперечать законодавству по фізичному вихованню, іграх і подорожі; подання до уряду у відповідних міжвідомчих міжнародних організаціях та укладення відповідних міжнародних договорів; створення, перетворення і скасування підпорядкованих установ; утворення міжвідомчих комісій і наукових нарад; запит в установах відомостей; залучення до нарядів наукових установ та фахівців. Посилання Офіційний сайт Примітки
Michałki (obwód brzeski)

Michałki (biał. Міхалкі, ros. Михалки) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie bereskim, w sielsowiecie Siehniewicze. Geografia Michałki znajdują się na wschód od Koszelewa i na zachód od Borków. Historia W okresie międzywojennym miejscowość należała początkowo do gminy Czerniaków w powiecie prużańskim województwa poleskiego II Rzeczypospolitej. Według spisu powszechnego z 1921 r. Michałki były wsią liczącą 57 domów. Mieszkały tu 242 osoby: 122 mężczyzn, 120 kobiet. Wyznania prawosławnego było 238 osób, a 4 wyznawały judaizm. Pod względem narodowości 159 mieszkańców deklarowało się jako Białorusini, 78 jako Polacy, 4 jako Żydzi, a jedna osoba jako Rosjanin. Po zniesieniu gminy Czerniaków 22 stycznia 1926 roku Michałki włączono do gminy Rewiatycze. Po agresji sowieckiej wieś włączono do BSRR. Od 1940 wieś należała do sielsowietu Pieszki, przemianowanego w 1954 na sielsowiet Borki. Od 17 września 2013 należy do sielsowietu Siehniewicze. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Michałki w Wikimapii
Михалки (Брестская область)

Михалки (бел. Міхалкі) — деревня в Берёзовском районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Сигневичского сельсовета. География Деревня находится в центральной части Брестской области, при автодороге Н-84, на расстоянии приблизительно 17 километров (по прямой) к юго-западу от города Берёза, административного центра района. Абсолютная высота — 149 метров над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 0,8157 км². История По состоянию на 1905 год, в Михалках проживало 250 человек. В административном отношении деревня входила в состав Черняковской волости Пружанского уезда Гродненской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав межвоенной Польши. Входила в состав гмины Чернякув Пружанского повета Полесского воеводства Польши. В 1921 году числилось 242 жителя, проживавших в 57 домах. В этническом составе населения того периода белорусы составляли 65,7 %, поляки — 32,2 %. В конфессиональном составе населения преобладали православные христиане (98,3 %). С 1939 года в БССР, с 1940 года деревня в составе Пешкинского сельсовета, который в 1954 году был переименован в Борковский сельсовет. Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживало 38 человек. Примечания
Michalinek (Białoruś)

Michalinek (biał. Міхалінак; ros. Михалинок) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie bereskim, w sielsowiecie Międzylesie. Miejscowość obejmuje także dawną wieś Czerneczyna. W dwudziestoleciu międzywojennym Michalinek i Czerneczyna, będące dwiema osobnymi wsiami, leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie prużańskim. Przypisy Bibliografia Michalinek i Czerneczyna na mapie WIG
Михалинок

Михалинок (бел. Міхалінак) — деревня в Берёзовском районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Междулесского сельсовета. География Деревня находится в центральной части Брестской области, при автодороге Н-101, на расстоянии приблизительно 16 километров (по прямой) к юго-юго-востоку от города Берёза, административного центра района. Абсолютная высота — 146 метров над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 0,5645 км². История По состоянию на 1905 год, в Михалине проживало 28 человек. В административном отношении деревня входила в состав Черняковской волости Пружанского уезда Гродненской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав межвоенной Польши. Входила в состав гмины Матиевичи Пружанского повета Полесского воеводства Польши. В 1921 году числилось 70 жителей, проживавших в 14 домах. В этническом составе населения того периода белорусы составляли 100 %. В конфессиональном составе населения преобладали православные христиане (100 %). С 1939 года в БССР. Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживал 21 человек. Примечания
Michnowce (Białoruś)

Michnowce (biał. Міхнаўцы, Michnaucy; ros. Михновцы, Michnowcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Wawiórka. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Wawerka/Myto. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Myto/Wawiórka. W 1921 miejscowość liczyła 163 mieszkańców, zamieszkałych w 32 budynkach, w tym 162 Polaków i 1 Białorusina. Wszyscy mieszkańcy byli wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Michnowce, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 322 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-11]. (pol.).
Nowosady (rejon lidzki)

Nowosady (biał. Навасады, Nawasady; ros. Новосады, Nowosady) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Tarnowszczyzna. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim. Do 11 kwietnia 1929 w gminie Honczary, a po jej zniesieniu w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 134 mieszkańców, zamieszkałych w 22 budynkach, w tym 126 Polaków i 8 Białorusinów. 131 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 3 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-01-26]. (pol.).
Nowosiółki (sielsowiet Wawiórka)

Nowosiółki (biał. Навасёлкі, Nawasiołki; ros. Новосёлки, Nowosiołki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Wawiórka, nad Dzitwą. Współcześnie w skład wsi wchodzi także dawny zaścianek Mancewszczyzna. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Myto. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Myto/Wawiórka. W 1921 wieś Nowosiółki liczyła 339 mieszkańców, zamieszkałych w 55 budynkach, wyłącznie Białorusinów. 237 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 102 rzymskokatolickiego. Zaścianek Mancewszczyzna liczył 14 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach, w tym 8 Polaków i 6 Białorusinów. Wszyscy mieszkańcy Mancewszczyzny byli wyznania prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Nowosiółki (17), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 279 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-10]. (pol.).
Nowosiółki (sielsowiet Dubrowna)

Nowosiółki (biał. Навасёлкі, Nawasiołki; ros. Новосёлки, Nowosiołki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dubrowna. Z trzech stron (z wyjątkiem północy) graniczy z Lidą. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 108 mieszkańców, zamieszkałych w 19 budynkach, w tym 107 Polaków i 1 Białorusina. 107 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 1 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Nowosiółki (13), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 278 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-01-05]. (pol.).
Nowickie Pierwsze

Nowickie Pierwsze (biał. Навіцкія 1, Nawickija 1; ros. Новицкие 1, Nowickije 1; hist. Nowickie I) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dubrowna, przy wschodniej obwodnicy Lidy. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 113 mieszkańców, zamieszkałych w 20 budynkach, wyłącznie Polaków. 102 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 11 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Zobacz też Nowickie Drugie Nowickie Trzecie Przypisy Bibliografia Nowickie (4), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 235 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-01-05]. (pol.).
Новицкие-1 (Лидский район)

Новицкие-1 (бел. Наві́цкія 1) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. В составе Дубровенского сельсовета. География Ближайшие населённые пункты Былинские, Копачели, Придыбайлы и др. Этимология Известна как деревня Кочаново. Современное название с 1950 года. История Поселение известно с XVI века, когда деревня Кочаново принадлежала луцкому епископу Яну Андрушевичу. С 1905 года в Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии. Население Численность 2009 год — 35 жителей Динамика 1905 год — 136 жителей (Новицкие 1-е или Кочаново) 1999 год — 60 жителей (перепись населения) 2009 год — 35 жителей (перепись населения) Достопримечательность Водяная мельница — памятник архитектуры ХІХ в. Примечания Литература Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 9: Гродзенская вобласць, кн. 2 / рэдкал.: У. У. Андрыевіч (гал. рэд.) і інш. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — 848 с.: іл. — 1 500 экз. — ISBN 978-985-11-0908-7.
Nowickie Drugie

Nowickie Drugie (biał. Навіцкія 2, Nawickija 2; ros. Новицкие 2, Nowickije 2) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Trzeciakowce, nad Lidzieją i przy wschodniej obwodnicy Lidy. Współcześnie w skład wsi wchodzi także dawny folwark Kuresiowszczyzna. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 Nowickie II liczyły 182 mieszkańców, zamieszkałych w 34 budynkach, w tym 175 Polaków i 7 Białorusinów. 116 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 66 rzymskokatolickiego. Kuresiowszczyzna liczyła zaś 17 mieszkańców, zamieszkałych w 6 budynkach, wyłącznie Polaków. 15 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 2 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Zobacz też Nowickie Pierwsze Nowickie Trzecie Przypisy Bibliografia Nowickie (5), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 235 . Kuresiowszczyzna, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 893 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-02-03]. (pol.).
Nahornaja (obwód brzeski)

Nahornaja (biał. Нагорная; ros. Нагорная, Nagornaja; hist. Łozowce) – wieś na Białorusi, w rejonie baranowickim obwodu brzeskiego, około 22 km na północ od Baranowicz. Historia W końcu XVIII wieku wieś należała do powiatu nowogródzkiego, w województwie nowogródzkim. Według relacji potomków ostatnich właścicieli folwarku, Łozowce niegdyś należały do Paców. Na początku XIX wieku od niejakiego Malinowskiego majątek nabył Stefan Dawidowski herbu Prus. Dobra te pozostały w rękach rodziny Dawidowskich do II wojny światowej. W 1939 roku ich właścicielem był Bronisław Dawidowski, a po jego śmierci w 1939 roku pozostała tu wdowa po nim Jadwiga z domu Ziemięcka (1904–1992). Przed rozbiorami Łozowce leżały w województwie nowogródzkim Rzeczypospolitej. Po II rozbiorze Polski znalazły się na terenie ujezdu nowogródzkiego, należącego do guberni słonimskiej (1796), litewskiej (1797–1801), a później grodzieńskiej i mińskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Łozowce wróciły do Polski, należały do gminy Horodyszcze, w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego, od 1926 roku gmina ta została przyłączona do powiatu baranowickiego. Od 1945 roku wieś znajduje się na terenie w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi. Do 2013 roku należała do sielsowietu Girmontowce, obecnie – do sielsowietu Horodyszcze. Obecnie we wsi działają rolnicze warsztaty mechaniczne, zakład weterynaryjny, poczta, sklep, szkoła podstawowa, klub, biblioteka i punkt felczersko-akuszerski. Znajduje się tu siedziba kołchozu. We wsi stoi pomnik poległych radzieckich żołnierzy i partyzantów. Demografia W 1897 roku wieś liczyła 78 mieszkańców. W 1921 miejscowość liczyła 13 mieszkańców, zamieszkałych w 3 budynkach, w tym 9 Białorusinów i 4 Polaków. 9 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 4 rzymskokatolickiego. W 2009 roku Nahornaja liczyła 66 mieszkańców. Dawny dwór Najprawdopodobniej w II połowie XVIII wieku wybudowano tu dwór drewniany, parterowy z piętrową częścią środkową. Był wzniesiony na planie prostokąta, dziewięcioosiowy, przykryty bardzo wysokim czterospadowym dachem gontowym. Centralny portyk o dwóch potężnych kolumnach wspierających trójkątny szczyt w wielkim porządku. Z czasem portyk zabudowano, tworząc ryzalit. Na piętrze wszystkie okna były ostrołukowe. Elewacja ogrodowa również miała wielki, piętrowy trójoosiowy ryzalit z trójkątnym szczytem. Wewnątrz znajdowało się osiem pokoi na parterze i dwa na piętrze, do których prowadziły spiralne schody. Dom był z trzech stron otoczony parkiem, który wraz z sadem liczył 10 ha. Do domu wiodła droga wjazdowa obsadzona starymi drzewami o ogromnych konarach. Przed samym domem znajdował się rozległy trawnik. Po prawej stronie domu wybudowano dużą oficynę, w której były pokoje gościnne i kuchnia. Wyposażenie domu zostało zniszczone lub rozgrabione w czasie I wojny światowej. Sam dom zniknął w czasie II wojny światowej. Dziś po zabudowaniach nie ma śladu, pozostały resztki parku. Majątek w Łozowcach jest opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego. Przypisy