NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Transfiguration Church, Novogrudok

The Transfiguration Roman Catholic Church (Belarusian: Фарны касцёл Праабражэння Гасподняга) in Novogrudok, Belarus, is a Baroque church erected in 1712–1723, replacing an earlier Gothic building from the late 14th century, and originally consecrated under the title of Corpus Christi. Two Gothic chapels survive and are included in the Baroque building. In 1799, the poet Adam Mickiewicz was baptized in this church. Closed in 1857, re-opened in 1906. Currently active. History Vytautas the Great founded the church in 1395 on the site of a former pagan temple. In 1422 Władysław II Jagiełło married here his fourth wife Sophia of Halshany, establishing the Jagiellonian dynasty. In 1643 local castellan Jan Rudamina added a marble bas-relief in commemoration of the Navahrudaks knights fallen in the Battle of Khotyn in 1621. In 1712-1740 the church was rebuilt. The local masons Jakub Boksza, Jerzy Urłowski, Andrzej Szarecki, Jerzy Stepkowski headed the construction. The keystone was consecrated on July 14, 1714, by the bishop Maciej Józef Ancuta. The building was designed as a one-nave basilica with round apse and two towers at the main facade. Two older faceted towers of XIV century were also included into the new building. On February 12, 1799, the poet Adam Mickiewicz was baptised here. In 1812 during the French invasion of Russia Napoleon’s troops used the church as a food storage. After the war the services in the church were resumed, but in 1864 it was closed again in the aftermath of the January Uprising. The building decayed until 1906. In 1921 it was reconstructed by prince Stanisław Albrecht Radziwiłł and architect Bayle. The bishop Zygmunt Łoziński consecrated the restored church in 1922. In 1929 it was given to the Sisters of the Holy Family of Nazareth. During the World War II the city was occupied by the Nazis. The sisterhood organized a clandestine school for Polish children with lessons on history and Polish language. On August 1, 1943, the Gestapo executed 11 nuns and the school’s principal. The burial place of the Martyrs of Nowogródek existed near the church until 1991. Under the Soviets the church was closed in 1948 and reopened only in 1984. The services were resumed in 1992. The latest restoration was completed in 1998. See also Transfiguration References Sources Абламскі, В. Я.; Чарняўскі, І. М.; Барысюк, Ю. А. (2009). Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь [Official List of Belarusian Objects of Cultural Heritage] (in Belarusian). Даведнік. p. Minsk. ISBN 978-985-6828-35-8. Яцкевіч (2005). Вялікае Княства Літоўскае (энцыклапедыя) [The Encyclopedia of the Grand Duchy of Lithuania]. Minsk: BelEn. p. 363. ISBN 978-985-11-0393-1.
Iglesia de la Transfiguración (Navahrudak)

La Iglesia de la Transfiguración ​​ (en bielorruso: Фарны касцёл Праабражэння Гасподняга) es un edificio religioso que pertenece a la Iglesia católica y se localiza en Novogrúdok, Bielorrusia Historia Vitautas el Grande fundó la iglesia en 1395 en el lugar de un antiguo templo pagano.​ En 1422 Vladislao II de Polonia se casó aquí con su cuarta esposa, Sofía de Halshany, estableciendo así la dinastía de los Jagellón. En 1643, el castellano local Jan Rudamina añadió un bajorrelieve de mármol en conmemoración de los caballeros de Navahrudak caídos en la batalla de Jotín en 1621.​ Entre 1712 y 1740 se reconstruyó la iglesia bajo la dirección de los albañiles locales Jakub Boksza, Jerzy Urłowski, Andrzej Szarecki y Jerzy Stepkowski, en sustitución de un edificio gótico.​ La clave de bóveda fue consagrada el 14 de julio de 1714 por el obispo Matzey Anzuta. En 1799 el poeta Adam Mickiewicz fue bautizado en esta iglesia.​ En 1812, durante la invasión napoleónica de Rusia, las tropas francesas utilizaron la iglesia como almacén de alimentos. Después de la guerra, se reanudaron los servicios en la iglesia, pero en 1864 se volvió a cerrar a raíz del Levantamiento de Enero.​ El edificio estuvo en ruinas hasta 1906. En 1921 fue reconstruido por el príncipe Stanisław Albrecht Radziwiłł y el arquitecto Bayle. El obispo Zygmunt Łoziński consagró la iglesia restaurada en 1922, que fue donada a las Hermanas de la Sagrada Familia de Nazaret en 1929. Durante la Segunda Guerra Mundial, la ciudad fue ocupada por los nazis. La hermandad organizó una escuela clandestina para niños polacos con lecciones de historia y lengua polaca. El 1 de agosto de 1943, la Gestapo ejecutó a 11 monjas y al director de la escuela. Tras la guerra la zona pasó a manos de la Unión Soviética, la iglesia se cerró en 1948 y no volvió a abrir hasta 1984. Hasta 1991, cerca de la iglesia se encontraba el lugar de enterramiento de los mártires de Nowogródek.​ Los servicios religiosos se reanudaron en 1992 y la última restauración se completó en 1998. Arquitectura El edificio fue diseñado en estilo barroco como una basílica de una sola nave con ábside circular y dos torres en la fachada principal. En el nuevo edificio se han incluido también dos torres facetadas del siglo XIV.​Al construir una iglesia de ladrillo, se incluyeron capillas góticas en la composición general. Para ello, el macizo muro de la fachada principal junto con las torres se movieron con respecto al eje de simetría de la sala de oración, de modo que las capillas no fueran visibles en la entrada Galería Véase también Iglesia católica Cultura de Bielorrusia Referencias
Muravanka Church

Church of the Nativity of the God's Mother (Belarusian: Царква Раства Багародзіцы) is an Eastern Orthodox church in Muravanka, Shchuchyn District, Hrodna Province, in Belarus. It is an example of the Belarusian Gothic and one of the first fortified churches in the Grand Duchy of Lithuania along with the Church of St. Michael in Synkavichy. History The church in Muravanka arose in the first half of the 16th century. Church inspections made by the archeologists showed that it was probably built between years 1524 and 1542. The church was severely damaged in 1656 during the war against Russia and in 1706 during the Great Northern War. Then it was empty for many years and restored only in the middle of the 19th century. During World War I the German army used the space of the church as a warehouse for provisions. In the Interwar Poland it was turned into the Roman Catholic church. In 1990 the church was returned by the Soviet government to the Orthodox believers and has been in use since then. Architecture The church in Muravanka is one of the finest examples of the fortified temple architecture of the former Grand Duchy of Lithuania. It has both traits of Gothic and Renaissance architecture. The building is close to a square and sized 15x13.5 meters. There is a round tower on each of the corners. Diameter of the towers is about 4.5 meters and thickness of their walls is about 1.8 meters. On the eastern side of the church an apse is attached. The facades are covered with numerous ornament elements. The church has one entrance located on its western end. The columns support the vaults and the interior is split into the three naves about 12 meters each in height. In spite of war damages and multiple restoration procedures, the outer look of the building is still close to the original project. Now it is protected by the law of the Republic of Belarus as a building that have nationwide cultural and historical value. World Heritage Status This site was added to the UNESCO World Heritage Tentative List on 30 January 2004, in the Cultural category. Gallery References External links Photos at Radzima.org Photos at globustut.by
Cerkiew Narodzenia Matki Bożej w Murowance

Cerkiew Narodzenia Matki Bożej (biał. Свята-Раства-Багародзіцкая царква) – prawosławna cerkiew obronna w Murowance (dawniej Małomożejkowo; rejon szczuczyński obwodu grodzieńskiego Białorusi), wzniesiona na początku XVI w. w stylu gotyckim. Obecnie świątynia parafialna w dekanacie szczuczyńskim eparchii grodzieńskiej i wołkowyskiej Egzarchatu Białoruskiego Patriarchatu Moskiewskiego. Historia Cerkiew została zbudowana na początku XVI w. w stylu późnogotyckim, z cegły, jako budowla obronna. Po zawarciu unii kościelnej w Brześciu obiekt, z rąk prawosławnych, przeszedł we władanie nowo powstałego wówczas Kościoła unickiego. W 1817 budowla była przebudowywana. Świątynia została zamknięta w 1839, po synodzie połockim, który zlikwidował unię kościelną na ziemiach zabranych. W 1863 obiekt został ponownie przekazany parafii prawosławnej, w latach 1871–1872 miała miejsce kolejna znacząca przebudowa obiektu, w czasie której obniżono dach i podwyższono dwie zachodnie wieże cerkwi. Po I wojnie światowej świątynia została zamknięta, zaś w 1928 zrewindykowana na rzecz Kościoła katolickiego. Po II wojnie światowej obiekt został zamknięty i przez kolejne kilka dziesięcioleci stał pusty. W 1991 świątynię przekazano katolikom, jednak następnie decyzja ta została zmieniona i cerkiew trafiła do parafii prawosławnej. Architektura Cerkiew w Murowance jest budowlą trójnawową, została zbudowana na planie prostokąta. W czterech narożnikach budowli zlokalizowane są cylindryczne wieże, całość kryje dach dwuspadowy. Ściany zewnętrzne dekorowane są płytkimi niszami, wykończonymi podwójnymi łukami. Nawy cerkwi kryją sklepienia kryształowe. Z wyposażenia budowli przetrwała jedynie osiemnastowieczna tablica upamiętniająca dawnych kolatorów świątyni – rodzinę Kostrowieckich. Inskrypcja na tablicy zapisana jest w języku łacińskim. Cerkiew w Murowance swoją konstrukcją przypomina obronne świątynie prawosławne w Synkowiczach, Supraślu (cerkiew Zwiastowania Przenajświętszej Bogurodzicy), Wilnie (sobór Przeczystej Bogurodzicy), a także położone na Mazowszu XVI-wieczne kościoły w Pawłowie, Zakroczymiu, Serocku, Cegłowie, Węgrowie i Brochowie. Przypisy
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Sarii

Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny – prawosławna cerkiew parafialna w Sarii na Białorusi, w dekanacie wierchniedźwińskim eparchii połockiej i głębockiej Egzarchatu Białoruskiego Patriarchatu Moskiewskiego. Świątynia została wybudowana przy pałacu Łopacińskich w latach 1852-1857 jako kaplica grobowa pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny. Jest to jeden z najwspanialszych przykładów neogotyku na Białorusi. Historia Świątynia została ufundowana przez Ignacego Łopacińskiego, ówczesnego właściciela Sarii, na pamiątkę jego zmarłej żony Marii. Autorem projektu był pruski architekt Gustaw Schacht. Materiał budowlany pozyskano z cegielni należącej do Łopacińskich. Łopaciński miał trudności z uzyskaniem pozwolenia na budowę kościoła, dlatego budynek wzniesiono jako rodzinny grobowiec. W ramach represji po powstaniu styczniowym w 1865 roku cerkiew została skonfiskowana przez władze carskie i przekazana prawosławnym. W 1878 r. opracowano projekt budowy dzwonnicy przed fasadą świątyni, lecz nie został on zrealizowany. W 1903 roku w świątyni umieszczono ikonę św. Teodozjusza Czernichowskiego. W latach 1928–1931 proboszczem był ks. Piotr Josifowicz Malej. 20 stycznia 1931 roku władze sowieckie zamknęły cerkiew i aresztowały proboszcza, który 25 lutego 1931 roku został rozstrzelany w Połocku. Po II wojnie światowej budynek wykorzystywano jako magazyn nawozów mineralnych, a później jako klub. Pod koniec lat 80. XX w. świątynię częściowo odbudowano, jednak nie odrestaurowano jej całkowicie. W 1989 r. budynek zwrócono katolikom, natomiast w październiku 1990 r. przekazano go prawosławnej parafii Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny. Rok później wznowiono w nim nabożeństwa. Przed kościołem, w miejscu grobu Łopacińskich, w 2010 roku wzniesiono kamień pamiątkowy. 8 lipca 2011 roku poświęcono pomnik św. Piotra i św. Fewronii. W cerkwi umieszczono ikonę zawierającą relikwie tych świętych. Architektura Jest to świątynia jednonawowa, wzniesiona na planie prostokąta, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium i dwiema niewielkimi zakrystiami. Fasada ma strukturę trójdzielną. Środkowa część, z portalem i znajdującym się nad nim ostrołukowym oknem, wydzielona jest znajdującymi się po bokach pięciobocznymi szkarpami zwieńczonymi pinaklami. Podobne lecz niższe pinakle wieńczą szkarpy opinające elewacje boczne. Całą budowlę obiega fryz i neogotycka attyka. Na uwagę zasługują oryginalne dwudzielne ostrołukowe ornamenty fasady. We wnętrzu kościoła oraz na cmentarzu przykościelnym znajdowały się groby rodzinne Łopacińskich. Przypisy
Церква Успіння Пресвятої Богородиці (Сар'я)

Церква Успіння Пресвятої Богородиці — неоготична церква в селі Сар'я, Сар'янська сільська рада, Верхньодвінський район, Вітебська область. Пам'ятка архітектури середини XIX століття, один з найвиразніших неоготичних храмів Білорусі, побудований з червоної цегли. У народі прозваний кам'яний кристал або кам'яне мереживо. Будувався як католицький костел, переданий православній церкві. Церква внесена до Державного списоку історико-культурних цінностей Республіки Білорусь як пам'ятка сакрального зодчества республіканського значення. Історія Костел зведений у середині XIX століття шляхтичем Ігнатієм Лопатинським, колишнім землевласником, в пам'ять про молоду дружину Марію. Ігнатій хотів бачити храм уособленням її краси та виразом всієї глибини почуттів. Як архітектурний стиль була обрана модна в ті часи неоготика («вікторіанський стиль»). У 1865 році костел був конфіскований царською владою «за пишність» і переданий православним. У 1935 році храм був закритий, після Другої світової війни будівля використовувалася як склад, пізніше — як розважальний заклад. Наприкінці 1980-х років храм частково реконструйований, але відновлений не до кінця. У 1989 році храм повернули католикам, але в 1990 році храм був знову переданий православній парафії Успіння Пресвятої Богородиці (на 2009 рік налічувала 600 осіб). За рік в церкві відновилися богослужіння. Настоятель храму — протоієрей Василь Стреха. Стан на 2009 рік: зруйнована дзвіниця, втрачені фрагменти зовнішнього вигляду будівлі у верхній частині, потьмяніла цегла. Стан на 2013 рік: реставраційні роботи завершилися, встановлено новий вівтар, демонтовано верхнє перекриття, біля храму встановлено пам'ятник святим Петру і Февронії. Архітектура Церква являє собою однонефну базиліку, прямокутну в плані, з апсидою і двома невеликими різницями. Композиція головного фасаду ступінчаста. Центральну частину виділяють портал, завершений вимпергами з розеткою в центрі, і 5-гранні контрфорси з пінаклями. Аналогічні пінаклі і на кутових контрфорсах. Стрілчасті віконні прорізи прикрашені архівольтам . Всередині основне приміщення перекрито хрестовими перекриттями, вони оформлені ліпними нервюрами. Дві колони підтримують хори з арковою балюстрадою. Галерея Література Хмяльніцкая Л. На Белай Русі, у Сар'і. СПб — Мн, «ВИРД», 2001 «Cap'еўскі касцёл»//Архітэктура Беларусі. Энцыклапедычны даведнік". Мінск, «Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі», 1993 год. ISBN 5-85700-078-5. [Архівовано 5 березня 2016 у Wayback Machine.] Посилання Паштоўка з Беларусі — пра Ігнація Лапацінскага і гісторыю Сар'янскага храма «100 дарог»: Каменны крышталь [Архівовано 15 грудня 2009 у Wayback Machine.] (рос.)
Біле озеро (Россонський район, північне)

Бі́ле (біл. Бёлае) — невелике озеро в Россонському районі Вітебської області Білорусі. Озеро розташоване за 24 км на північний захід від селища Россони, серед соснового лісу. Озеро є популярним місцем відпочинку. Довжина озера — 2,75 км, ширина — 2,25 км, площа — 3,01 км². Обмежене стрімкими піщаними схилами, вкритими лісами. Береги низькі, піщані, на сході більш високі, торф'янисті, вкриті лісами та чагарниками. Мілководдя піщане, дно глибиною до 2 м вкрите мулом та сапропелем. Вода досить прозора. Посилання Про озеро
Cirque d'État de Biélorussie

Le Cirque d'État de Biélorussie (biélorusse : Беларускі дзяржаўны цырк) est cirque permanent situé sur l'avenue de l'Indépendance à Minsk. Avec une capacité de 1 667 places, le cirque accueille différents types de spectacles. Histoire Le premier cirque permanent de Biélorussie ouvre ses portes sur la place de la Cathédrale (actuellement place de la Liberté) en 1884. Il s'agissait d'un bâtiment en bois pouvant accueillir 800 spectateurs, monté par les frères Nikitine, célèbres entrepreneurs du monde du cirque. Démonté et reconstruit à plusieurs reprises en différents endroits de la ville, le cirque prend place en 1930 dans le Parc municipal (actuellement parc Maxime Gorki) sous la forme d'un chapiteau d'une capacité de 1 200 places. Le cirque est finalement détruit en 1941 par l'aviation allemande. La troupe est alors évacuée à Moscou puis à Omsk, où elle donne des représentations pour les soldats en partance pour le front. En 1946, le chapiteau rouvre ses portes au même emplacement. La construction du nouveau cirque d'hiver, le Cirque d'État de Biélorussie, débute en 1954 et le premier spectacle y est donné en 1959. Inchangé jusqu'alors, le cirque est entièrement rénové de 2008 à 2010. Trois sculptures font leur apparition devant l'entrée : une écuyère à cheval, une pyramide animale et un clown. Le bâtiment rénové accueille à l'étage le plus élevé le Musée du Cirque d'État de Biélorussie. Galerie d'images Notes et références (ru) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en russe intitulé « Белорусский государственный цирк » (voir la liste des auteurs). Portail de la culture Portail de la Biélorussie
Peter and Paul Cathedral, Gomel

Saints Peter and Paul Cathedral (Belarusian: Петрапаўлаўскі сабор) is the cathedral church of the Gomel diocese of the Belarusian Orthodox Church. It is located in Gomel Central Park, part of the Gomel Palace and Park Complex. History The cathedral was founded by Archpriest John Grigorovich on October 18, 1809, in the possession of Nikolai Rumyantsev. Built in the years 1809–1819 in a classical style (architect: J. Clark), it is located on a high cape above the Sozh and is visible from afar. Its construction was completed in 1824. After the revolution of 1917, the closure and demolition of churches began, along with their conversion to serve new purposes. In 1935, St. Peter and Paul Cathedral was closed. Divine worship in the cathedral resumed in the 1940s, during the period of German occupation. In the 1960s, the cathedral was closed again and later reconfigured into a planetarium. In the late 1980s, the cathedral was restored, after which it regularly hosted religious services. On July 11, 2008, the cathedral held a solemn rite of presenting the icon of St. Seraphim of Sarov which holds a relic. References
Cathédrale Pierre-et-Paul d'Homiel

La cathédrale Pierre-et-Paul (en biélorusse : Петрапаўлаўскі сабор) est une cathédrale orthodoxe d'Homiel, en Biélorussie. Histoire L'édifice est construit entre 1809 et 1819 comme simple église à l'initiative de Nikolaï Roumiantsev qui y est enterré en 1826. L’église est élevée au rang de cathédrale en 1872. Le culte n'y est plus donné à partir de 1962, et la cathédrale est convertie en planétarium, puis conservée vide jusqu'à la reprise du culte en 1989. Notes et références Portail du christianisme orthodoxe Portail de la Biélorussie
Sobór Świętych Piotra i Pawła w Homlu

Sobór Świętych Apostołów Piotra i Pawła (biał. Сабор Св. Пятра і Паўла, ros. Собор Свв. Апп. Петра и Павла) – sobór prawosławny znajdujący się w Homlu, zbudowany w I połowie XIX wieku. Katedra eparchii homelskiej i żłobińskiej w Egzarchacie Białoruskim Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Historia Kamień węgielny pod budowę homelskiej cerkwi położył ks. protoprezbiter Jan Grygorowicz w dniu 18 października 1809. Fundatorem świątyni był hrabia N. P. Rumiancew, do którego należały dobra homelskie. Budowa cerkwi trwała piętnaście lat – jej uroczystego poświęcenia dokonano 9 maja 1824. Architekt G. Clarc nadał budynkowi kształt klacysystyczny z kolumnowym portykiem i ogromną kopułą umieszczoną na wysokim bębnie – wysokość cerkwi wynosiła 25 metrów. Świątynia służyła wiernym do 1935, gdy zdecydowano o jej przekazaniu na siedzibę muzeum historycznego. Na ponowne otwarcie cerkwi zgodzili się Niemcy w 1941 – od tego czasu działała nieprzerwanie przez dziewiętnaście lat, dopóki nie ulokowano w niej planetarium. Pod koniec lat 80. obiekt przeszedł gruntowną renowację, aż na jesieni 1989 oddano go ponownie wiernym. Wewnątrz soboru znajduje się grób hrabiego Rumiancewa, który zdobi bogini pokoju – kopia rzeźby Antonio Canovy. W soborze znajdują się relikwie świętej schimniszki Manefy Homelskiej. Przypisy Bibliografia red. A. A. Voinau [et al.], Architektura Belarusi: encyklapedyčny davednik, Mińsk 1993, ISBN 5-85700-078-5
Петропавловский собор (Гомель)

Петропавловский собор (бел. Петрапаўлаўскі сабор) — православный храм в Гомеле, кафедральный собор Гомельской епархии Белорусской православной церкви. Входит в Гомельский дворцово-парковый ансамбль. История Собор заложен протоиереем Иоанном Григоровичем 18 октября 1809 года во владении Николая Румянцева, строился в 1809—1819 годах в стиле классицизма (архитектор — Джон Кларк). Размещается на высоком мысу над Сожем и виден издалёка. Окончательно строительство завершилось в 1824 году. В 1902—1930 годах настоятелем собора был Александр Зыков. После революции 1917 года началось закрытие и разрушение церквей, переоборудование их в учреждения иной категории. В 1935 году Петропавловский собор был закрыт. Богослужения в соборе возобновились в 1940-х годах, в период немецкой оккупации. В 1944 году настоятелем собора был пресвитер Виталий Боровой. С 2 мая 1962 года по 1988 год в здании собора размещался планетарий. В конце 1980-х годов собор был восстановлен, после чего в нём стали регулярно проводиться богослужения. 11 июля 2008 года в Петропавловском соборе состоялся торжественный чин вручения иконы преподобного Серафима Саровского с частицей мощей. Примечания Ссылки Собор Святых Петра и Павла Собор Святых Петра и Павла в Гомеле