NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Estación de ferrocarril Minsk-Passazhyrski

Minsk Passazhirsky (en castellano: «Estación de pasajeros de Minsk», en bielorruso: Мінск-Пасажырскі, en ruso: Минск-Пассажирский) es la principal estación de tren de Minsk, Bielorrusia. Se encuentra en el centro de la capital bielorrusa y es popularmente conocida como Minsk Ploshchad Lenina debido a la estación del Metro de Minsk, Ploshchad Lenina, que sirve como terminal. La estación sirve trayectos nacionales e internacionales con las principales ciudades de la región, principalmente de los países de la CEI. Historia La estación fue construida en 1873 como Vilenski vakzal o Estación de Vilna (en bielorruso: Віленскі вакзал, en ruso: Виленский вокзал). El edificio de madera inicial fue demolido en 1890 y reconstruido en piedra. Durante la Segunda Guerra Mundial, la estación de ferrocarril de Minsk fue completamente destruida. Fue reconstruido en 1945-1946 y sirvió hasta 1991. El nuevo edificio de la estación de tren de Minsk-Passazhyrski fue construido entre 1991-2002. Su construcción se retrasó debido a dificultades financieras. Sin embargo, ahora Minsk cuenta con una de las más modernas estaciones de ferrocarril en la CEI hasta a la fecha. Hay planes para trasladar todo el tráfico de trenes de cercanías de Minsk-Passazhyrski a las estaciones más pequeñas Minsk-Uskhodni (este), Minsk-Paudnyovy (sur) y Minsk-Paunochny (norte) en 2020. Imágenes Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Minsk Passazhirsky. Imágenes de la estación de Minsk Imágenes del interior de la estación
Gare de Minsk-Passajyrski

La gare de Minsk-Passajyrski (en biélorusse : Мінск-Пасажырскі ; en russe : Минск-Пассажирский, litt. « Minsk-Passager ») est la principale gare ferroviaire de Minsk, capitale de la Biélorussie. Elle est située au centre de la ville. Situation ferroviaire Histoire La gare est construite en 1871. Elle s'appelle alors gare de Vilnius (en biélorusse : Віленскі вакзал ; en russe : Виленский вокзал) et se situe sur la Ligne de chemin de fer Libau-Romny. Le bâtiment original, en bois, est démoli en 1890 et reconstruit en briques rouges, avec une passerelle en fer passant au-dessus des rails qui sera conservée jusqu'en 1964, date à laquelle elle sera remplacée par un passage souterrain. Durant la Seconde Guerre mondiale, la gare est entièrement détruite. Elle est reconstruite en 1945-1946 et sert jusqu'en 1991. De cette gare stalinienne, seul demeure le bâtiment de la gare suburbaine datant de 1955, accueillant désormais les caisses pour les trajets internationaux. Le nouveau bâtiment de la gare Minsk-Passajyrski est construit entre 1991 et 2002. La durée des travaux s'explique par des difficultés financières. Un système de souterrains relie la gare aux différents quais, à la place de la Gare, à la gare routière centrale et à la station de métro Place de Lénine. Service des voyageurs Accueil Desserte Minsk-Passajyrski est la gare principale de transport de passagers de Biélorussie. Située au centre du pays, elle relie les différentes villes principales des différentes voblasts. Elle est aussi un lieu de transit important entre différents trains internationaux de l'Ouest de l'Europe et la Russie et l'Ukraine. Parmi les lignes internationales passant par Minsk-Passajyrski, on peut noter Vienne-Moscou, Amsterdam-Moscou, Sofia-Moscou, Minsk-Irkoutsk, Riga-Odessa ou encore Berlin-Novossibirsk, Oufa, Astana, Adler ou d'autres villes russes. Intermodalité La place de la gare (en biélorusse : Прывакзальная плошча) est la place située devant Minsk-Passajyrski. Elle accueille également la gare routière centrale, des bâtiments de l'Université biélorusse d'État, le centre commercial Galileo et la Porte de Minsk. Il s'agit de deux tours de onze étages de style stalinien impérial placées de chaque côté de la rue Kirov (qui fait face à la gare) et faisant le coin de bâtiments à cinq étages placés de manière symétrique autour d'elles. Une tour est décorée d'une horloge — qui, avec son cadran de 3,5 m de diamètre, est la plus grande de Biélorussie —, l'autre du blason de la RSS de Biélorussie. Elles sont également ornées de plusieurs statues représentant un ouvrier, une kolkhozienne, un ingénieur et un soldat. Démontées dans les années 1970 à cause de l'usure des matériaux, elles sont restaurées dans les années 2000. Galerie d'images Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Minsk Railway station » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Article connexe Liste de gares en Biélorussie Liens externes (ru) Histoire de la gare de Minsk sur le site « Минск старый и новый » Portail du chemin de fer Portail de la Biélorussie
Stazione di Minsk-Pasažyrski

La stazione di Minsk-Pasažyrski (in bielorusso: Мінск-Пасажырскі, in russo: Минск-Пассажирский) è la principale stazione ferroviaria a servizio della capitale bielorussa. Storia La stazione fu costruita nel 1873 come Vilenski vakzal, stazione di Vilnius. L'iniziale edificio in legno fu demolito nel 1890 e ricostruito in pietra. Durante la seconda guerra mondiale, la stazione ferroviaria di Minsk fu completamente distrutta. È stato ricostruito nel secondo dopoguerra e rimasto in funzione fino al 1991. Il nuovo edificio della stazione ferroviaria di Minsk-Pasažyrski è stato costruito nelle forme attuali tra il 1991-2002. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su stazione di Minsk-Pasažyrski Collegamenti esterni (EN) Stazione di Minsk-Pasažyrski, su Structurae.
Mińsk Osobowy

Mińsk Osobowy (biał. Мінск-Пасажырскі, ros. Минск-Пассажирский) – największa stacja kolejowa w Mińsku i zarazem na Białorusi. Historia Stacja Mińsk została otwarta w XIX w. Była wówczas węzłem kolei Moskiewsko-Brzeskiej i Libawsko-Romeńskiej. Położona była pomiędzy stacjami Kołodziszcze i Tanipol (Kolej Moskiewsko-Brzeska) oraz Ratomka i Michanowicze (Kolej Libawsko-Romeńska). W 1995 r. rozpoczęto budowę nowego dworca. Współczesny budynek został oddany do użytku 30 grudnia 2000 roku. Przypisy Bibliografia Фотолинии БЧ Linki zewnętrzne Historia dworca Minsk railroad terminal – Zdjęcia Zdjęcia wnętrza
Cerkiew św. Olgi w Grodnie

Cerkiew pod wezwaniem św. Olgi – prawosławna cerkiew pomocnicza w Grodnie, w sąsiedztwie soboru katedralnego Opieki Matki Bożej. Świątynia należy do parafii katedralnej, wchodzącej w skład dekanatu grodzieńskiego eparchii grodzieńskiej i wołkowyskiej Egzarchatu Białoruskiego Patriarchatu Moskiewskiego. Historia Cerkiew powstała według projektu Wiktara Hłuchawa, dyrektora generalnego firmy „Hrodnażyłbud”. Budowę ukończono w 1995 r. Obiekt został poświęcony 24 lipca tego samego roku przez patriarchę moskiewskiego i całej Rusi Aleksego II. Architektura Świątynia została wzniesiona z cegły, na planie krzyża greckiego. Jest to obiekt dwupoziomowy. Wejście do górnej cerkwi prowadzi przez przedsionek, poprzedzony perspektywicznym łukowatym portalem. Zadaszenie od strony fasady jest trójpoziomowe: najniższy nad przedsionkiem dach dwuspadowy, wyższy (również dwuspadowy) – nad częścią nawy przylegającą do przedsionka oraz najwyższy – dach namiotowy, będący częścią bębna, nad centralną częścią nawy. Bęben, na czworokątnej podstawie, jest zwieńczony ostrosłupowym hełmem z cebulastą kopułą. Dachy nad transeptem i prezbiterium są tej wysokości, co dach nad przedsionkiem. Okna górnej cerkwi (w ścianach i bębnie) mają kształt półkolisty, natomiast dolnej (umieszczone w podmurówce) są prostokątne. Do zakrystii (znajdującej się w transepcie) oraz do dolnej cerkwi prowadzą oddzielne wejścia. Przypisy
Беларуска телеграфна агенция

Беларуска телеграфна агенция (на беларуски: Беларускае Тэлеграфнае Агенцтва, на руски: Белорусское Телеграфное Агентство, съкратено БелТА или БЕЛТА) е най-голямата държавна информационна агенция в Беларус. История Беларуската телеграфна агенция е основана в Минск на 23 декември 1918 г., като беларуски клон на Руската телеграфна агенция (РОСТА). През януари 1921 г. е създадено Беларуското бюро на Руската телеграфна агенция (БелРОСТА). През януари 1924 г. бюрото е реорганизирано в Беларуския клон на Съюзническата търговска телеграфна агенция (БелКТА). На 7 март 1931 г. клонът е преобразуван в Беларуска телеграфна агенция (БелТА). По съветско време те са били организационно част от Телеграфната агенция на Съветския съюз (ТАСС). През февруари 1992 г. Беларуската телеграфна агенция е прехвърлена към Министерството на информацията и през май същата година е преименувана на Беларуска информационна агенция (Белинформ). На 10 октомври 1995 г. с указ на президента на Република Беларус – Александър Лукашенко агенцията връща предишното си име. Беларуската телеграфна агенция, както и преди, получава приоритетно право да прехвърля официални документи и съобщения до медиите. От 2003 г. до февруари 2018 г. агенцията се оглавява от Дмитрий Жук (който на 6 февруари е назначен на поста главен редактор на вестник „Съветска Беларус“). От 5 април 2018 г. генерален директор на Беларуската телеграфна агенция е Ирина Акулович, която преди това оглавява РТВ „Могильов“. Източници Външни препратки В Общомедия има медийни файлове относно Беларуска телеграфна агенция Официален сайт
Agència Telegràfica de Belarús

L'Agència Telegràfica de Belarús (BelTA) és l'agència de notícies nacional de propietat estatal de la República de Belarús. Treballa en rus, belarús, anglès, alemany, castellà, polonès i xinès i, des del 2018, la directora n'és Irina Akulovitx. Història BelTA es va fundar el 23 de desembre de 1918. Durant l'època soviètica va cooperar amb TASS. D'ençà de la dissolució de la Unió Soviètica, BelTA ha estat l'agència de notícies nacional de Belarús. Transmet més d'un centenar de notícies diàries i proporciona informació a altres agències de notícies membres de la Comunitat d'Estats Independents. BelTA té oficines a totes les regions de Belarús, així com a l'estranger. L'oficina principal es troba a Minsk. L'antic director general de BelTA, Dzmitry Zhuk, va rebre la prohibició d'entrar a la Unió Europea entre el 2011 i el 2016 com a part de les sancions del Consell de la UE contra Belarús després de la repressió de les protestes amb motiu de les eleccions presidencials belarusses del 2010 per: «transmetre la propaganda estatal als mitjans de comunicació, que ha donat suport i justifica la repressió de l'oposició democràtica i de la societat civil el 19 de desembre, 2010 utilitzant informació falsa». Referències
Agencia Telegráfica de Bielorrusia

La Agencia Telegráfica de Bielorrusia o BelTA (en bielorruso: Беларускае Тэлеграфнае Агенцтва, en ruso: Белорусское Телеграфное Агентство, БелТА) es la agencia estatal de noticias de la República de Bielorrusia. Opera en ruso, bielorruso, inglés, alemán, español y chino.​ Desde 2018, la directora de BELTA es Irina Akulovich.​ Historia La agencia fue fundada el 23 de diciembre de 1918. Durante la época soviética cooperaba con la Agencia Telegráfica de la Unión Soviética (TASS), aunque era legalmente independiente de ella. Después de que la URSS dejó de existir en 1991, BelTA ha sido la agencia nacional de noticias de Bielorrusia. Transmite más de cien informes diarios y proporciona información a otras agencias de noticias de los miembros de la Comunidad de Estados Independientes sobre las actividades de los funcionarios y organizaciones bielorrusas dentro y fuera del país. BelTA tiene oficinas en todas las regiones de Bielorrusia, así como en el extranjero. La oficina principal está en Minsk. Sanciones de la UE Al director general de BelTA, Dzmitri Zhuk, se le prohibió ingresar a la Unión Europea entre 2011 y 2016 como parte de las sanciones de la UE contra Bielorrusia a raíz de lo que la UE describe como una represión de las protestas de la oposición después de las elecciones presidenciales de 2010.​ Según la decisión del Consejo de la UE sobre medidas restrictivas contra Bielorrusia después de las elecciones de 2010, Dzmitri Zhuk es responsable de «transmitir la propaganda estatal en los medios de comunicación, que ha apoyado y justificado la represión de la oposición democrática y de la sociedad civil el 19 de diciembre de 2010 utilizando información falsificada».​ La directora general de BelTA, Irina Akulovich, fue objeto de sanciones de la UE y Suiza en el verano de 2024.​​ Véase también Medios de comunicación del Bloque del Este Referencias Enlaces externos BelTA: QUIÉNES SOMOS
BelTA

Białoruska Agencja Telegraficzna (BiełTA) – państwowa agencja prasowa funkcjonująca na Białorusi, zasób propagandy państwowej. Agencja została założona w 1918 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona agencji (ros. • biał. • ang. • niem. • hiszp. • chiń. • pol.)
Білоруське телеграфне агентство

Білоруське телеграфне агентство — одна з найбільших інформаційних агенцій Білорусі, заснована 23 грудня 1918 року. Державний пропагандистський ресурс. Довгий час, зберігаючи юридичну самостійність, працювала в тісній координації з Телеграфним агентством Радянського Союзу (ТАРС). З 1991 року БЕЛТА — інформаційне агентство суверенної Білорусі. У 2011 році гендиректор БелТА Дмитро Жук разом з іншими впливовими співробітниками та керівниками державних ЗМІ Білорусі був внесений до списку білоруських чиновників, яким заборонений в'їзд на територію ЄС. Генеральний директор БелТА Ірина Акулович потрапила під санкції ЄС та Швейцарії влітку 2024 року. Примітки
Běloruská národní technická univerzita

Běloruská národní technická univerzita (BNTU) (bělorusky Беларускі нацыянальны тэхнічны універсітэт, rusky Белорусский национальный технический университет; zkr. BNTU) je hlavní technická univerzita v běloruském Minsku. Rektorem je Boris Chrustalev. Historie Univerzita byla založena v roce 1920 jako polytechnický institut, jehož cílem bylo připravit inženýry s vyšším vzděláním pro hlavní směry výrobní činnosti státu. V roce 1991 byla univerzita přejmenována na akademii Polytechniky. V roce 1997 získala status vedoucí technické univerzity v běloruském vzdělávacím systému. V roce 2002 univerzita získala svůj současný název. Z počátku univerzita provozovala pět fakult: strojírenskou, stavební, kulturně-technickou, chemicko-technologickou, elektroizolační. Prvním rektorem byl jmenován Nikanor Kazimirovič Jaroševič. Učitelský sbor se skládal z 50 lidí. V prvním školním roce zde studovalo 305 studentů a 119 posluchačů přípravného oddělení. V září roku 1933 na univerzitě pracovalo 120 učitelů ve 20 katedrách a studovalo zde kolem 1200 studentů. Na počátku 40. let 20. století se univerzita stala jednou z předních technických vysokých škol v Sovětském svazu. Počet učitelů se zvýšil na 180, včetně 19 profesorů. V letech 1933-1941 zde získalo vysokoškolský titul inženýr 2000 studentů. Struktura Fakulty Fakulta strojní Fakulta mechaniko-technologická Fakulta informačních technologie a robotiky Fakulta dopravních komunikací Fakulta technologického managementu a humanizace Fakulta energitického stavebnictví Fakulta energitická Sportovně-technická fakulta Fakulta marketingu, managementu, podnikání Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Белорусский национальный технический университет na ruské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Běloruská národní technická univerzita na Wikimedia Commons Oficiální stránky univerzity
Belarusian National Technical University

Belarusian National Technical University (BNTU) is a major technical university in Belarus. History 1920 – establishment of Belarusian State Polytechnic Institute on the basis of a Minsk Polytechnic school. 1922 – reorganised in Belarusian State Institute of Agriculture. 1933 – Belarusian Polytechnic Institute after adjunction of Horki Institute of Land Amelioration and Minsk Institutions of Peat, Chemical Engineering, Civil Engineering, Electrical Engineering and Food Industry. 1991 – Belarusian State Polytechnic Academy. 1997 – granted a leading engineering educational institution status in Belarusian educational system. 2002 – Belarusian National Technical University. Faculties Automotive and Tractor Mining Engineering and Engineering Ecology Mechanical Engineering Mechanics and Technology Marketing, Management and Entrepreneurship Power Engineering Information Technologies and Robotics Management Technologies and Humanitarization Soligorsk branch Engineering and Pedagogy Power Plant Construction and Engineering Services Architectural Civil Engineering Instrumentation Engineering Transport Communications Military and Technical Sports and Technical International Institute of Distance Education Notable alumni Vyacheslav Kebich, Prime-Minister of Belarus (1991–1994) Gennady Novitsky, Prime-Minister of Belarus (2001–2003) Gennadi Gagulia, Prime-Minister of Abkhazia (1995–1997, 2002–2003, 2018) References External links Official Website University news i.bntu.by – Applicant Navigator
Białoruski Narodowy Uniwersytet Techniczny

Białoruski Narodowy Uniwersytet Techniczny (biał. Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт, ros. Белорусский национальный технический университет, БНТУ) – białoruski uniwersytet techniczny z siedzibą w Mińsku. Uczelnia założona w 1920 roku jako instytut politechniczny, w 1991 przekształcony w akademię politechniczną. W 1997 otrzymała status wiodącej uczelni technicznej w białoruskim systemie edukacji. W 2002 uczelnia otrzymała swoją obecną nazwę. Krytyka Zdaniem niezależnej białoruskiej prasy, a także Centrum Obrony Praw Człowieka „Wiosna”, w Liceum działającym przy BNUT miały miejsce przypadki skreślania uczniów z listy z przyczyn politycznych. 26 września 2011 roku prasa nagłośniła przypadek usunięcia ze szkoły ucznia, jej zdaniem za udział w ulicznej demonstracji. Przypisy Linki zewnętrzne Strona uczelni (ros. • ang.)
Білоруський національний технічний університет

Білоруський національний технічний університет — державний навчальний заклад інженерно-технічного профілю. Вважається провідним вищим навчальним закладом в національній системі освіти Республіки Білорусь в цьому напрямі. Історія 1920 р. — Мінське політехнічне училище перетворено в Білоруський державний політехнічний інститут (БДПІ). 1991 р. — Білоруський ордена Трудового Красного Знамені політехнічний інститут перетворений в Білоруську державну політехнічну академію (БДПА) (постанова Ради Міністрів Білоруської РСР від 17 квітня 1991 р. № 149). 1997 р. — Білоруська державна політехнічна академія отримала статус ведучого інженерно-технічного навчального закладу в національній системі освіти Республіки Білорусь (Постанова Ради Міністрів Республіки Білорусь від 17 січня 1997 р. № 6). 2002 р. — Білоруська державна політехнічна академія перетворена на Білоруський національний технічний університет (БНТУ) (указ Президента Республіки Білорусь № 165 від 1 квітня 2002 р.). Факультети Автотракторний факультет (АТФ) Архітектурний факультет (АФ) Воєнно-технічний факультет (ВТФ) Інженерно-педагогічний факультет (ИПФ) Міжнародний інститут дистанційної освіти (МІДО) Машинобудівний факультет (МБФ) Механіко-технологічний факультет (МТФ) Приладобудівельний факультет (ПБФ) Будівельний факультет (БФ) Факультет інформаційних технологій і робототехніки (ФІТР) Факультет маркетингу, менеджменту, підприємництва(ФММП) Факультет природних ресурсів і екології (ФПРЕ) Факультет транспортних комунікацій (ФТК) Факультет технологій керування і гуманітаризації (ФТКГ) Факультет енергетичного будівництва (ФЕБ) Факультет довузівської підготовки (ФДП) Енергетичний факультет (ЕФ) Ліцей при БНТУ Фотогалерея Примітки Посилання www.bntu.by — офіційний сайт університету [Архівовано 15 серпня 2010 у Wayback Machine.] Неофіційний сайт БНТУ
Belkommunmaš

Belkommunmaš (bělorusky Белкамунмаш) je běloruský výrobce trolejbusů a tramvají sídlící v Minsku. Podnik byl založen v roce 1973 jako opravna vozidel elektrické trakce, první trolejbus byl rekonstruován o rok později. Po rozpadu Sovětského svazu se Belkommunmaš zaměřil v roce 1993 i na vývoj a stavbu vlastních trolejbusů, první typy AKSM-100 a AKSM-101 vycházely z ruských trolejbusů ZiU-9, v roce 2000 začala firma vyrábět i tramvaje. V současnosti je Belkommunmaš největším běloruským výrobcem a opravcem na poli elektrických vozidel pro městskou hromadnou dopravu, jeho trolejbusy jezdí v desítkách měst v Bělorusku, Rusku, Mongolsku, Moldavsku, Lotyšsku, Kazachstánu, Srbsku, Kyrgyzstánu či na Ukrajině. Trolejbusy AKSM-100 AKSM-101 AKSM-201 AKSM-213 AKSM-221 AKSM-321 AKSM-333 AKSM-420 Tramvaje AKSM-1M AKSM-60102 AKSM-62103 AKSM-743 AKSM-843 Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Belkommunmaš na Wikimedia Commons (bělorusky) Oficiální stránky
Belkommunmasch

Belkommunmasch (auch Belkommunmash; russisch Белкоммунмаш) ist ein belarussisches Unternehmen mit Sitz in Minsk, das Straßenbahnen und Oberleitungsbusse herstellt; diese werden in etwa 40 Städten in acht Ländern, insbesondere in Osteuropa und Zentralasien, eingesetzt. Das Unternehmen wurde 1973, noch zur Zeit der Weißrussischen SSR, als Reparaturwerkstatt für Straßenbahnen und Oberleitungsbusse gegründet. Inzwischen beliefert Belkommunmasch auch zahlreiche Verkehrsunternehmen außerhalb von Belarus. Im Jahr 2014 übernahm Stadler Rail das Trolleybusgeschäft von Belkommunmasch, wodurch das Schweizer Unternehmen ein Umsatzpotenzial in dreistelliger Millionenhöhe gewonnen haben soll. Im Juni 2022 verhängten die EU und die Schweiz Sanktionen gegen Belkommunmasch. Modelle Straßenbahnen BKM-1М BKM-60102 BKM-62103 BKM-743 802E BKM-84300М 84500K Stadler Metelitsa Batteriebusse E321 Е420 Е433 E490 Oberleitungsbusse AKSM-100 AKSM-101 BKM-20100 BKM-21300 BKM-221 BKM-32100 BKM-33300 42003 Vitovt Max Duo Einzelnachweise Weblinks bkm.by – Offizielle Website (russisch, englisch)
Belkommunmash

OJSC "Holding Management Company "Belkommunmash" (Belarusian: ААТ "Кіруючая кампанія холдынгу «Белкамунмаш», Belkamunmash), is a Belarusian manufacturer of electric public transport vehicles. The enterprise was based on a tram and trolleybus repair facility which was opened in 1973. Today it is the leading industrial enterprise in Belarus in the field of manufacture and major overhaul of rolling stock for electric transportation in cities. Trolleybuses manufactured by Belkommunmash are operated in 7 cities in Belarus and over 40 cities in Russia, Ukraine, Kazakhstan, Kyrgyzstan, Mongolia, Moldova, Argentina, Bulgaria, Bosnia and Herzegovina and Serbia. In June 2022, EU and Switzerland imposed sanctions on Belkommunmash. Electric bus Е420 Е433 Е321 Trams Duobus Vitovt Max Duo Trolleybuses Hybrid buses References External links Official site
Belkommunmash

Belkommunmash (russe : УП «Белкоммунмаш») est un fabricant biélorusse de véhicules de transport en commun à traction électrique. La société est fondée en 1974 à partir d'une usine spécialisée dans la réparation de trolleybus. Aujourd'hui, elle est l'une des plus grandes entreprises du pays spécialisée dans la construction et la rénovation de véhicules à traction électrique pour le transport urbain. Les trolleybus fabriqués par Belkommunmash circulent dans sept villes de Biélorussie et dans trente-deux villes de Russie, Ukraine, Mongolie, Moldavie, Lettonie, Kazakhstan, Kirghizistan, Serbie, Argentine et Colombie. Tramways AKSM-1М AKSM-60102 AKSM-62103 AKSM-743 AKSM-843 Trolleybus AKSM-101 - trolleybus de première génération. AKSM-201 - trolleybus de seconde génération. AKSM-213 - trolleybus articulé de seconde génération. AKSM-221 - trolleybus à plancher bas unifié avec le MAZ-103T. AKSM-321 - trolleybus à plancher bas de troisième génération. AKSM-333 - trolleybus articulé à trois essieux à plancher bas de troisième génération. AKSM-420 - trolleybus à plancher bas de quatrième génération. Références Articles connexes (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Belkommunmash » (voir la liste des auteurs). Liens externes Site officiel Portail des transports en commun Portail des entreprises Portail de la Biélorussie