NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Пам'ятник Тисячоліття Берестя

Пам'ятник Тисячоліття Берестя (біл. Помнік Тысячагоддзя Брэста, рос. Памятник Тысячелетия Бреста) - твір монументального мистецтва, який прикрашає середмістя білоруського обласного центру міста Берестя і в символічній формі демонструє тяглість історичної традиції на Берестейщині. Загальна інформація та опис Розташований на розі вулиць Гоголя і Радянської в історичній частині міста. Загальна висота пам'ятника становить 15 метрів. Автори: архітектор Олексій Андреюк і скульптор Олексій Павлючук. Виготовлення монументу здійснено ВАТ «Литейный двор / Ліцейны двор» (Мінська область). Пам'ятник являє собою монументальну композицію-модель міста, виражену в образах знакових видатних історичних особистостей, причетних до заснування, розбудови і життя міста (волинський князь Володимир Василькович, великий князь Литовський Вітовт, а також Миколай Радзивілл (Чорний)), та узагальнених образах городян (літописець, солдат, жінка-мати). Усі фігури перебувають під сінню Янгола-охоронця. Нижню частину монумента обрамляє круговий горельєф площею 11 м², на якому знайшли відображення 6 сюжетів з історії Берестя: легенда про заснування міста; будівництво міста; участь берестейців у Грюнвальдській битві; створення Берестейсько Біблії; оборона Берестейської фортеці 1941 року; освоєння космосу. З історії спорудження Пам'ятник був споруджений у 2009 році за підтримки влади коштом міського б'юджету і на пожертви городян. У квітні 2011 року монумент був прикрашений круговим горельєфом, а влітку того ж року архітектурний ансамбль пам'ятника був довершений встановленням яскравої огорожі. Відкриття пам'ятника ознаменувалось неприємним казусом — у надписах до монумента автори спромоглися зробити аж 75 орфографічних помилок, зокрема, 70 з них - повне ігнорування білоруської літери Ў. Примітки Джерела та посилання Стаття «Історична пам'ять у граніті та бронзі» на сайті Білоруської спілки архітекторів (рос.) Інформація про пам'ятник, газета «Вечерний Брест», #60,31.07.2009 (рос.)
Národní akademické Velké divadlo opery a baletu (Minsk)

Národní akademické Velké divadlo opery a baletu (bělorusky: Нацыянальны акадэмічны Вялікі тэатр оперы і балета) je operní dům v běloruském hlavním městě Minsku. Soubor byl založen v roce 1933, ale zpočátku neměl vlastní budovu a vystupoval v sídle činohry Národního divadla (dnes Národní akademické divadlo Janka Kupaly) na ulici Enhieĺsa. Zakladatelem souboru byl ruský operní pěvec Anton Petrovič Bonačič. Prvním představením byla Bizetova Carmen. V roce 1939 soubor získal vlastní budovu, která byla přímo pro něj postavena. Jejím architektem byl Josif Langbard. Jeho odvážný konstruktivistický návrh byl ale realizován jen zčásti, kvůli přílišné finanční náročnosti. Kapacita byla snížena na 1500 diváků, po válce na 1200 diváků. Reliéfy na budově vytvořil sochař Zair Azgur. Divadlo otevíralo premiérou opery Jaŭhena Cikockého Michas Padhorny. Roku 1944 se do názvu dostalo "velké", roku 1964 "akademické". V roce 1996 se operní a baletní soubory rozdělily, v roce 2008 se ovšem znovu sloučily. Rok poté byla budova opery otevřena po rekonstrukci. Ta se snažila zohlednit některé původní Langbardovy záměry. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Národní akademické Velké divadlo opery a baletu na Wikimedia Commons
Theater Minsk

Das Nationale Akademische Große Opern- und Balletttheater der Republik Belarus (belarussisch Нацыянальны акадэмічны Вялікі тэатр оперы і балета Рэспублікі Беларусь Nazyjanalny akademitschny wjaliki teatr opery i baleta respubliki belarus) in Minsk ist das bedeutendste staatliche Opernhaus von Belarus. Es wurde in den Jahren 1933 bis 1938 von dem Architekten Iosif Ryhorawitsch Langbard im Stil des Neoklassizismus erbaut. Der Saal bietet 1200 Plätze. Literatur Владимир Лиходедов, Светлана Хоружик: Большой театр Беларуси. Путешествие во времени. Минск, 2023. Weblinks www.bolshoibelarus.by – Offizielle Website Einzelnachweise
Belarusz Nemzeti Operaház és Balettház

A Belarusz Nemzeti Operaház és Balettház (belorusz nyelven Нацыянальны акадэмічны Вялікі тэатр оперы і балета) Fehéroroszország fővárosának, Minszknek az operaháza. A színház 1933 májusában nyílt meg. Története Az első állandó színházat Fehéroroszországban (az akkori Szovjetunióban) 1933-ban alapították. A jelenlegi színház épületét 1939-ben nyitották meg. A második világháború után a színház repertoárja sok művel gazdagodott. A leghíresebb operák Mogyeszt Muszorgszkij Borisz Godunovja, Giuseppe Verdi Otelloja, Jacques Offenbach Hoffmann meséi , Nyikolaj Rimszkij-Korszakov Sadlo és Richard Wagner Lohengrin operái voltak. Ezek mellett a repertoárban szocreál művek is előfordultak. 1996-ban az Állami Színház két független színházra oszlott: a Belarusz Köztársaság Nemzeti Akadémiai Nagy Balettszínházára és a Fehérorosz Nemzeti Akadémiai Operaszínházra, de 2008-ban ismét egyesült a mai nevén. 2009-ben az épületet felújították és kibővítették. A színház körül számos szobrot avattak fel, a színpadoz kissé megnagyították és a nézőtér is bővült. A legkorszerűbb világítási és mozgástechnikai eszközöket az eredeti kialakítás betartása mellett adták hozzá. Források A színház hivatalos weboldala (belaruszul)
Teatro nazionale dell'opera e del balletto di Minsk

Il Grande Teatro Accademico Nazionale dell'Opera e del Balletto della Repubblica di Bielorussia (in bielorusso Нацыянальны акадэмічны Вялікі тэатр оперы і балета?) si trova in un parco nel quartiere della Trinità a Minsk, in Bielorussia. Localmente è noto come "Opierny Teatr" o "Teatro dell'Opera e del Balletto". Sebbene il teatro fosse stato inaugurato il 15 maggio 1933, all'inizio non disponeva di una propria sede per le rappresentazioni. Fino al 1938, la troupe si esibiva nell'edificio del Teatro Drammatico Bielorusso. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Teatro nazionale dell'opera e del balletto di Minsk Collegamenti esterni Teatro nazionale dell'Opera e del Balletto della Bielorussia, su bolshoibelarus.by. URL consultato il 6 settembre 2023.
Wielki Teatr Białorusi

Wielki Teatr Białorusi (Большой театр Беларуси), uprzednio Narodowy Akademicki Wielki Teatr Opery i Baletu Republiki Białoruś (biał. Нацыянальны акадэмічны Вялікі тэатр оперы і балета) – teatr znajdujący się w parku w dzielnicy Trinity Hill w Mińsku. Miejscowi nazywają go „Teatrem Opiernym” (białoruski) lub „Teatrem Opery i Baletu”. Po otwarciu 25 maja 1933 początkowo nie posiadał własnej sali widowiskowej, do 1938 roku trupa występowała w gmachu Białoruskiego Teatru Dramatycznego. Do najwybitniejszych kompozytorów należy Kulikowicz Szczeglow, który, podobnie jak niektórzy pisarze, wyjechał po wojnie na emigrację. Inni to Jewgienij Glebow, kompozytor opery Twoja wiosna (1963) i baletu Alpejska ballada (1967). W 1967 teatrowi przyznano tytuł Akademickiego za swój status w rozwoju sztuk widowiskowych. Budynek został odnowiony i ponownie otwarty w 2009 roku. Wokół teatru dobudowano wiele rzeźb, lekko przesunięto jego scenę i poszerzono przestrzeń publiczną. Najnowocześniejszy sprzęt oświetleniowy i ruchowy został dodany przy zachowaniu oryginalnego projektu. Zespół baletowy uważany jest za jeden z czołowych zespołów na świecie. Teatr dzisiaj Obecnie w repertuarze teatru znajdują się dzieła kompozytorów białoruskich, m.in. Szara Legenda Dmitrija Smolskiego (ros. Седая легенда, 1978). Przypisy
Piščalauský zámek

Piščalauský zámek (Пішчалаўскі замак) je historická budova v běloruském hlavním městě Minsku, která slouží jako věznice (СІЗА №1, следчы ізалятар № 1). Nachází se na seznamu kulturního dědictví Běloruské republiky. Zámek byl postaven v roce 1825 ve stylu klasicistní architektury. Architektem byl Kazimir Chrščanovič a hlavním investorem Rudolf Piščala, po němž byla budova pojmenována. Je známá také pod přezdívkami Běloruská Bastila a Valadarka (protože se nachází na ulici Volodarského). Za carského režimu zde byli vězněni Vincent Dunin-Marcinkievič, Jakub Kolas, Józef Piłsudski a Felix Edmundovič Dzeržinskij. V roce 1924 byl v Minsku internován Boris Savinkov. V době Velké čistky byli v Piščalauském zámku popravováni běloruští intelektuálové obvinění z nacionalismu, mezi nimi Michaś Čarot a Anton Balicki. V červnu 1941 byli vězni evakuováni před postupující německou armádou do města Červeň, tento pochod smrti si vyžádal tisíce obětí. V roce 2020 ve věznici skončila řada účastníků protestů proti prezidentu Alexandru Lukašenkovi, např. Ihar Losik nebo Maryja Kalesnikavová. Piščalauský zámek je jediným místem v Evropě, kde se vykonává trest smrti. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Piščalauský zámek na Wikimedia Commons
Pischtschalauski samak

Pischtschalauski samak (belarussisch Пішчалаўскі замак; russisch Пищаловский замок Pischtschalowski samok, wiss. Transliteration Piščalovskij zamok, engl. Pishchalovskiy fortress) ist eine nach der Familie Pischtschala benannte historische Burganlage in der belarussischen Stadt Minsk, die auf der Liste der Nationalen Kulturdenkmäler in Belarus steht. Die 1825 aus Ziegelstein und Mörtel errichtete Anlage dient seitdem auch als Zentralgefängnis für politische Gefangene und als Hinrichtungsstätte. Architekt der im klassizistischen Baustil mit neogotischen Elementen errichteten Anlage war Kasimir Chrschtschanowitsch, Auftraggeber war Rudolf Pischtschala (belarussisch Рудольф Пішчала). Im Laufe der Jahre diente es als Gefängnis für viele politische Gefangene, darunter die Aufständischen von 1830 bis 1831 und der Jahre 1863 bis 1864, angeführt vom Vater der belarussischen modernen Literatur Wincenty Dunin-Marcinkiewicz, die Dichter Karus Kahanez und Ales Harun, Jakub Kolas. Der Revolutionär Iwan Pulichow (1879–1906) verübte in Minsk ein Attentat auf den Generalgouverneur Pawel Grigorjewitsch Kurlow. Feliks Dzierżyński war der einzige in der Geschichte des Gefängnisses, der daraus entfliehen konnte. Im Frühjahr 2008 stürzte ein 30 Meter hoher Turm der Anlage ein. Das Gebäude steht auf der belarussischen Kulturerbeliste. SISO Nr. 1 Das Minsker Untersuchungsgefängnis Nr. 1 (SISO) ist das zentrale Gefängnis der Republik Belarus, das dem belarussischen Ministerium für innere Angelegenheiten untersteht. Das SISO Nr. 1 ist auch die einzige Einrichtung, die Häftlinge in Todeszellen beherbergt. Die Vollstreckung der Todesurteile erfolgt in neuerer Zeit im Gefängnis. Dieses Gefängnis in der Republik Belarus ist das einzige Gefängnis in Europa für die Vollstreckung der Todesstrafe (durch Erschießen). Umgangssprachlich wird es auch als „Wolodarka“ bezeichnet, nach der nach dem Revolutionär Wolodarski benannten Straße, in der es sich befindet. Insgesamt wurden seit 1991 in der Haftanstalt (Stand: 25. November 2020) 330 Menschen hingerichtet, unter Oleg Alkajew 134. Der Todestrakt befindet sich im Kellergeschoss des Untersuchungsgefängnisses. Siehe auch Liste von Burgen, Schlössern und Festungen in Belarus Okrestino Literatur André Böhm und Maryna Rakhle: Weissrussland: Natur und Kultur von Brest bis zum Dnepr. (Trescher-Reihe Reisen). 2014 (Online-Teilansicht) Weblinks Белорусская «Бастилия» — Пищаловский замок по улице Володарской Пищаловский замок (СИЗО № 1 на улице Володарского) Виртуальный тур по «Володарке» belarusguide.com: Pishchalauski Castle, Minsk Einzelnachweise und Fußnoten
Castillo de Pischalauski

El Castillo de Pischalauski​(en bielorruso: Пішчалаўскі замак) también deletreado como Castillo Pishchalauski, es una estructura en la ciudad de Minsk, la capital del país europeo de Bielorrusia. El castillo también es conocido a veces como la "Bastilla bielorrusa". Se trata de un monumento arquitectónico registrado como tal por el estado. El castillo fue construido en 1825 y fungió como prisión. El arquitecto fue Pishchala. El castillo fue el lugar de reclusión del escritor bielorruso Yakub Kolas de 1908 a 1911. En 2008 el castillo fue utilizado como centro de detención previa a juicios. Véase también Prisión Motín Referencias
Château Pichtchalovski

Le château Pichtchalovski (ou Pischalauski ; en biélorusse : Пішчалаўскі замак, Pichtchalawski zamak ; en russe : Пищаловский замок, Pichtchalovski zamok) est un château fort de la ville de Minsk, la capitale de la Biélorussie. Le château est aussi parfois appelé la « Bastille biélorusse ». Monument Le château a été construit entre 1821 et 1825 par l'architecte Kazimierz Chrzczonowicz (be) pour servir de prison. Le château a été le lieu d'emprisonnement de l'écrivain biélorusse Iakoub Kolas de 1908 à 1911. En 2008, l'une des tours du château s'est effondrée. Utilisation moderne Le lieu accueille le SIZO no 1, l'un des centres de détention du ministère de l'intérieur biélorusse. Officieusement appelée « prison Volodar » ou « Bastille biélorusse », c'est la seule prison du pays à accueillir les prisonniers condamnés à mort. L'exécution des prisonniers se déroule dans la prison. Il s'agit aussi d'un centre de détention provisoire pour les militants politiques. Prisonniers célèbres Józef Piłsudski (1900) Iakoub Kolas (1908-1911) Macha Brouskina (du 14 au 26 octobre 1941) Volodia Chtcherbatsevitch (du 14 au 26 octobre 1941) Kirill Trus (du 14 au 26 octobre 1941) Notes et références Articles connexes Prison d'Okrestina Peine de mort en Biélorussie Code pénal (Biélorussie) Manifestations de 2020-2021 en Biélorussie Portail de la prison Portail de la Biélorussie Portail des droits de l’homme
Zamek Piszczałowski

Zamek Piszczałowski (biał. Пішчалаўскі замак у Менску; ros. Замок Пищаловский) – zabytkowe więzienie w stylu klasycystycznym z elementami neogotyku, zbudowane w I połowie XIX wieku i znajdujące się w Mińsku przy ul. Wołodarskiego. Historia Więzienie zostało zbudowane w 1825 roku w stylu klasycystycznym z elementami neogotyku według projektu architekta Piszczały na ówczesnym Przedmieściu Romanowskim. Dwupiętrowy budynek powstał na planie prostokąta i został nakryty czterospadowym dachem. Z czterech stron do głównego korpusu dobudowano masywne cylindryczne ząbkowane wieże z szatrowym dachem. Przeznaczeniem budynku było więzienie, w którym w latach 1830–1831 i 1863–1865 przebywali powstańcy listopadowi i styczniowi, a później również rewolucjoniści. Byli tu również więzieni Wincenty Dunin-Marcinkiewicz oraz Jakub Kołas. Po wejściu do miasta wojsk bolszewickich w grudniu 1917 z więźniów sformowano milicję miejską. Po nastaniu władzy radzieckiej na Białorusi budynek nadal funkcjonował jako więzienie (również w okresie okupacji niemieckiej 1941–1944); przed II wojną światową i po niej był więzieniem NKWD. W czerwcu 1941 roku przeprowadzono ewakuację więzienia (zob. droga śmierci Mińsk-Czerwień). Więzienie – nazywane przez mińszczan „wołodarką” – mieści nadal więzienie, jednak nie jest wykluczona zmiana jego przeznaczenia, np. na muzeum. W 2008 na skutek prac remontowych zawaliła się jedna z wież narożnych budynku. W więzieniu dokonuje się egzekucji skazanych na karę śmierci. Znani więźniowie Wincenty Dunin-Marcinkiewicz (1863–1865) Józef Piłsudski (1891–1892) Feliks Dzierżyński (co najmniej 4-krotnie od 1898 do 1917) Karuś Kahaniec (1905–1906, 1910–1911) Alaksandr Pruszynski (1907–1908) Jakub Kołas (1908–1911) Boris Sawinkow (1924) Maksim Tank (1932–1933) Konstanty Rdułtowski (1940) Ryszard Kaczorowski (1940–1941) Kazimierz Świątek (1944–1945) Andrej Klimau Michaił Czyhir (1999–2000) Andrzej Poczobut (od 2022) Ofiary stalinowskich represji Anton Balicki (rozstrzelany w 1937) Ściapan Niekraszewicz (rozstrzelany w 1937) Alaksandr Cwikiewicz (rozstrzelany w 1937) Michaił Kudzielka (rozstrzelany w 1938) Przypisy Bibliografia Архітэктура Беларусі. Энцыклапедычны даведнік, Мінск 1993 Zamek Piszczałowski na Radzima.org (biał.)
Піщаловський замок

Піщаловський замок (біл. Пішчалаўскі замак), також відомий як «Мінський тюремний замок» — замок у стилі неокласицизму, історична будівля в центрі Мінська. Тут міститься слідчий ізолятор №1, відомий під розмовним терміном «Волода́рка» (біл. Валадарка) через розташування на вулиці Володарського. Єдине місце в сучасній Європі, де виконують смертну кару. Історія Будівлю в стилі раннього класицизму було зведено в 1825 році на горі в Романівському передмісті за проєктом архітектора Казимира Хрщановича (на замовлення поміщика Рудольфа Піщалло, з іменем якого пов'язана назва Піщаловський замок). Всупереч поширеній помилці, Піщалло не був архітектором замку, а тільки генеральним підрядником, який виграв конкурс і отримав казенні гроші на будівництво нового кам'яного острогу замість старого. Будівлю завжди використовували як в'язницю. В острозі відбували покарання багато політичних ув'язнених: повстанці 1830-31 і 1863-64 років на чолі з Вінцентом Дуніним-Марцинкевичем, поети-гуманісти Карусь Каганець і Олесь Гарун, Якуб Колас, тут було страчено революціонера Івана Пуліхова, що вчинив замах на генерал-губернатора Курлова. У період Сталінських репресій, а саме в ніч з 29 на 30 жовтня 1937 року в підвалі замку співробітниками НКВД було страчено пострілом в потилицю 36 білоруських діячів культури, науки і мистецтва. Ще 52 було страчено тієї ночі в підвалі будівлі внутрішньої тюрми НКВД в Мінську недалеко від Піщаловського замку. Всього ж за час репресій 1937-1940 рр в Піщаловському замку страчено близько 100 осіб, звинувачених в антирадянській діяльності. Під час Другої світової війни в Піщаловському замку утримували заарештованих партизанів та підпільників. Деяких було страчено або закатовано в застінках замку. Це останнє місце в Європі, де виконують смертну кару (всього з 1991 року в СІЗО №1 було страчено близько 400 осіб). 20 квітня 2008 року обрушилася одна з веж замку. Галерея Примітки
Dom Rządu w Mińsku

Dom Rządowy Republiki Białorusi (biał. Дом урада Рэспублікі Беларусь) – monumentalny gmach w stylu radzieckiego modernizmu znajdujący się na pl. Niepodległości, jeden z bardziej charakterystycznych budynków Mińska, obecnie siedziba parlamentu Republiki Białorusi. Historia Gmach wzniesiono w latach 1930–1934 przy dawnej ulicy Zacharzewskiej w Mińsku, wyburzając pod jego budowę cały kwartał przedwojennych kamienic. Budowę poprzedził zorganizowany w 1929 ogólnokrajowy konkurs na siedzibę Rady Najwyższej – wygrał go białoruski architekt Iosif Łangbard. Budynek powstał w stosunkowo szybkim okresie, architekt nadał mu monumentalny kształt charakterystyczny dla epoki początku lat 30. w ZSRR. Korpus główny składa się z dziewięciu kondygnacji, do tego dochodzą skrzydła boczne oraz segmenty przejściowe. Początkowo planowano budowę specjalnej galerii łączącej lewe i prawo skrzydło boczne na wysokości drugiego piętra, jednak ostatecznie zrezygnowano z tego pomysłu. W wyniku budowy Domu radykalnej przemianie uległ wygląd centralnej części Mińska – wąska ulica Zacharzewska ustąpiła na tej wysokości nowo powstałemu pl. Lenina, który miał być miejscem mityngów i demonstracji charakterystycznych dla radzieckiego państwa totalitarnego. Przed budynkiem ustawiono pomnik Włodzimierza Lenina dłuta M. Manizera. W 1944 Niemcy wycofując się z Mińska zaminowali Dom Rządowy, jednak ostatecznie nie doszło do jego wysadzenia. Po wojnie mieściła się tam Rada Najwyższa Białoruskiej SRR, a po uzyskaniu przez Białoruś niepodległości parlament nowego państwa. Na gmachu mińskiego domu rządowego wzorowany jest podobny budynek w Mohylewie. Bibliografia red. A. A. Voinau [et al.], "Architektura Belarusi: encyklapedyčny davednik", Mińsk 1993, ISBN 5-85700-078-5
Будинок Уряду (Мінськ)

Будинок Уряду (біл. Дом ураду) у Мінську — велика адміністративна будівля в столиці Білорусі місті Мінську, пам'ятка радянської архітектури конструктивізму міжвоєнного періоду. У будинку працює Палата представників Білорусі, яка розміщується в овальній залі будинку Уряду; Рада Міністрів — керівний орган виконавчої влади країни, Центральна виборча комісія Білорусі, Президентська бібліотека Республіки Білорусь. Загальні дані Будинок Рад розташований на площі Незалежності у само́му центрі Мінська за адресою: вул. Радянська, буд. 11, м. Мінськ — 220010, Республіка Білорусь. Автор проєкту будівлі — відомий радянський архітектор Йосип Лангбард. З історії будівлі Місцем для будівництва Будинку Уряду наприкінці 1920-х років спеціальна комісія визначила ділянку «по Совєтській вулиці, починаючи з Новомосковської і закінчуючи Берсана». Під знесення потрапила вся стара забудова, хаотично розміщена на всій площині майбутнього будівельного майданчика. Проєкт Йосипа Лангбарда був визнаний найкращим на загальносоюзному конкурсі в 1929 році. Будівництво тривало чотири роки, протягом 1930—34 років. Будинок Уряду БРСР став найвищим досягненням Лангбарда в архітектурі. Будівля була найбільшою і найвищою в республіці громадською спорудою міжвоєнного часу. Загальний об'єм будинку склав 220 тисяч м³. Його структура була заснована на симетричному збільшенні об'ємів та висот від периферії головного фасаду до центру. Перед центральним фасадом Будинку Уряду було встановлено пам'ятник Володимиру Леніну (автори — архітектор Й Лангбард і відомий ленінградський скульптор М. Манізер). За спорудження Будинку Уряду в Мінську в 1934 році архітектор отримав звання «заслужений діяч мистецтв БРСР». У період німецької окупації 1941—44 років під час Другої Світової війни у Будинку Уряду містився Штаб СС, гестапо, люфтваффе та продуктові склади. Да будинку було навіть проведено окрему залізничну гілку від станції «Мінськ-Пасажирський» для підвезення вантажів. При відступі споруда палала й була замінована, однак її не підірвали. Посилання Офіційний сайт Ради Міністрів Республіки Білорусь (рос.) Будинок Уряду в Мінську, фотогалерея + детальна розповідь [Архівовано 13 вересня 2011 у Wayback Machine.] на www.minsk-old-new.com («Мінськ старий і новий. Мінськ у фотографіях») [Архівовано 2 лютого 2013 у Wayback Machine.]
Górne Miasto

Górne Miasto, także: Wysokie Miasto, Wysoki Rynek (biał. Верхні Горад, Высокае Места, Высокі Рынак) – historyczna dzielnica Mińska położona na południe od dawnego mińskiego zamku. Dzielnica zaplanowana została pod koniec XVI wieku jako nowe centrum Mińska, w związku z nadaniem mu w 1499 roku prawa magdeburskiego. W XV wieku na Wysokim Rynku zbudowano ratusz. W 1564 roku w Mińsku powstała wspólnota kalwińska, która w ostatniej ćwierci XVI wieku na Górnym Mieście zbudowała dom modlitwy (zbór) i wytyczyła ulicę Zborową. Budowa możliwa była dzięki wsparciu ogólnym księcia Mikołaja Radziwiłła Czarnego i finansowym ze strony mińskich bogatych protestantów. Mimo powstania tych budowli, w wiekach XV i XVI dzielnica miała peryferyjne znaczenie. Czynnikiem niekorzystnym dla jej rozwoju i zabudowy był m.in. brak umocnień obronnych. Intensywne, murowane budownictwo na Górnym Mieście zaczęło się dopiero na początku XVII wieku. Promienisty rozwój Mińska wokół zamku na początku XVII wieku wyczerpał swoje topograficzne i społeczne perspektywy. Sąsiednia Góra Troicka nie spełniała oczekiwań w roli nowego centrum, ponieważ niekorzystne było jej położenie na drugim brzegu rzeki Świsłoczy. W takim wypadku miasto podzielone byłoby na dwie części, co bez względu na system grobli i mostów, bardzo skomplikowałoby komunikację i obronę w czasie działań wojennych. Na początku XVIII wieku całe Górne Miasto zostało już zabudowane. Uformował się główny zespół architektoniczny Wysokiego Rynku, tworząc indywidualne oblicze Mińska. Na początku XX wieku Górne Miasto wchodziło w skład pierwszej i drugiej policyjnej części Mińska. Przypisy Bibliografia Зянон Пазьняк: Рэха даўняга часу: Кн. для вучняў. Mińsk: Narodnaja Aswieta, 1985, s. 111. [dostęp 2018-06-07]. (biał.). Іван Сацукевіч: Тапанімія вуліц і плошчаў Менска ў XIX — пачатку XX ст.. Philology.BY, 2008-06-04. [dostęp 2018-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-07)]. (biał.). І.І. Сацукевіч: Гісторыя і сучаснасць урбананімікі Гродна і Мінска (параўнаўчы аналіз). harodnia.com, 2006-11-16. [dostęp 2018-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-06-01)]. (biał.). Вячеслав Бондаренко: Названия минских улиц за последнее столетие: тенденции, загадки, парадоксы. minsk-old-new.com, 2005-11-28. [dostęp 2018-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-08)]. (ros.).