NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rutka I

Rutka I (biał. i ros. Рутка 1, Рудка 1-я) – wieś na Białorusi w rejonie nowogródzkim obwodu grodzieńskiego, w sielsowiecie Koszelewo. Geografia Miejscowość położona na Wysoczyźnie Nowogródzkiej, ok. 6 km na południowy wschód od Nowogródka, między Sielcem na zachodzie a Rutką II na wschodzie. Na północ od Rutki I biegnie droga republikańska R11. Historia W XIX w. dwie wsie i dwa folwarki o nazwie Rutka znajdowały się w powiecie nowogródzkim guberni mińskiej, w gminie Horodeczna. Do I wojny światowej w Rutce I istniał drewniany dwór. W okresie międzywojennym wsie Rutka I, Rutka II oraz folwark, kolonia i zaścianek Rutka należały do gminy Horodeczna, w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego II Rzeczypospolitej. Po II wojnie światowej Rutka I znalazła się w granicach Białoruskiej SRR, a od 1991 r. – w niepodległej Białorusi. W latach 1954–1986 była centrum sielsowietu. Po jego likwidacji Rutka I znajdowała się w obrębie sielsowietu Wołkowicze (z ośrodkiem administracyjnym w Wołkowiczach) – do 2017 r. Zobacz też Rutka Ruta (Białoruś) Przypisy Linki zewnętrzne Rutka I. Radzima.org. [dostęp 2015-01-11]. Rutka (3.), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 43 .
Rutka II

Rutka II (biał. i ros. Рутка 2) – wieś na Białorusi w rejonie nowogródzkim obwodu grodzieńskiego, w sielsowiecie Brolniki. Geografia Miejscowość położona na Wysoczyźnie Nowogródzkiej nad rzeczką Rutą, ok. 11 km na wschód od Nowogródka, między Rutką I na zachodzie a Wołkowiczami na wschodzie. Na północ od Rutki II biegnie droga republikańska R11. Historia W XIX w. dwie wsie i dwa folwarki o nazwie Rutka znajdowały się w powiecie nowogródzkim guberni mińskiej, w gminie Horodeczna. W okresie międzywojennym wsie Rutka I, Rutka II oraz folwark, kolonia i zaścianek Rutka należały do gminy Horodeczna, w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego II Rzeczypospolitej. Po II wojnie światowej Rutka II znalazła się w granicach Białoruskiej SRR, a od 1991 r. – w niepodległej Białorusi. Zobacz też Rutka Ruta (Białoruś) Przypisy Linki zewnętrzne Rutka (3.), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 43 .
Ryłowce

Ryłowce (biał. Рылаўцы, Ryłaucy; ros. Рыловцы, Ryłowcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dzitwa, w pobliżu ujścia Krupki do Dzitwy. Historia W XIX i w początkach XX w. wieś Ryłowce i folwark Łowczyłowicze. Położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym zarówno wieś jak i folwark nosiły nazwę Ryłowce. Leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 wieś liczyła 162 mieszkańców, zamieszkałych w 26 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Folwark zaś liczył 10 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, wyłącznie Polaków, 6 wyznania prawosławnego i 4 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Łowczyłowicze, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 752 . Ryłowce, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 94 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-31]. (pol.).
Rzepniki (Białoruś)

Rzepniki (biał. Рэпнікі, Repniki; ros. Репники, Riepniki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Możejków, przy drodze magistralnej M6. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowszczyzna. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś i folwark leżące w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowo/Białohruda. W 1921 wieś liczyła 137 mieszkańców, zamieszkałych w 28 budynkach, wyłącznie Polaków. 109 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 28 prawosławnego. Folwark liczył zaś 18 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, w tym 17 Polaków i 1 Żyda. 9 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 9 prawosławnego.. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Rzepniki, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 149 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-19]. (pol.).
Sołtanowszczyzna

Sołtanowszczyzna (biał. Салтанаўшчына; ros. Солтановщина) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie nieświeskim, w sielsowiecie Łań. Znajduje się tu zabytkowa parafialna cerkiew prawosławna pw. Świętej Trójcy. Historia W XIX i w początkach XX w. wieś i folwark położone w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie słuckim, w gminie Howiezna. Folwark należał do ordynacji nieświeskiej. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś, folwark i leśniczówka leżące w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie nieświeskim, do 1 października 1927 w gminie Lisuny, następnie w gminie Łań. Demografia w 1921 przedstawiała się następująco: W 1934 roku, pół kilometra od granicy polsko-sowieckiej w Sołtanowicach wzniesiono pomnik Józefa Piłsudskiego. W pobliżu wsi przebiegała wówczas granica ze Związkiem Sowieckim. Znajdowała się tu strażnica KOP „Sołtanowszczyzna”. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Sołtanowszczyzna, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 68 . Sołtanowszczyzna na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Солтановщина

Солтановщина (бел. Салта́наўшчына) — агрогородок в Несвижском районе Минской области Республики Беларусь. Входит в состав Ланского сельсовета, до 2013 году входил в состав Леоновичского сельсовета. Население 356 человек (2009). География Солтановщина находится в 9 км к юго-востоку от центра Несвижа близ границы с Копыльским районом. Местность принадлежит бассейну Немана, по восточной окраине села протекает в своём верхнем течении река Выня. Через Солтановщину проходит автодорога Несвиж — Копыль, прочие местные дороги ведёт в окрестные деревни. Ближайшая ж/д станция в Клецке (линия Барановичи — Слуцк, 15 км на юго-запад). Достопримечательность Троицкая церковь (1826 год). Построена как католическая церковь, в середине XIX века передана православным. Памятник архитектуры позднего классицизма. Включена в Государственный список историко-культурных ценностей Республики Беларусь — Историко-культурная ценность Республики Беларусь, . Рядом с церковью отдельно стоящая двухъярусная каменная колокольня с шатровым завершением (XIX век) Примечания Ссылки Солтановщина на сайте radzima.org
Sągajły

Sągajły (biał. Сангайлы, Sanhajły; ros. Сонгайлы, Songajły) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dubrowna. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 81 mieszkańców, zamieszkałych w 16 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-01-06]. (pol.).
Сонгайлы (Лидский район)

Сонгайлы (бел. Сангайлы́) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. В составе Дубровенского сельсовета. География Пролегает дорога Н-20052. Ближайшие населённые пункты Пашки, Плясовичи, Цвермы и др. Этимология Название одноименное, от двухосновного балтско-литовского имени San-gail'as. В литовской антропонимии известны соответствующие именные основы San- i Gail-. История С 1905 года в Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии. 30 августа 1957 года деревня передана из Дубровенского сельсовета в состав Гервяниковского сельсовета. До 3 апреля 1959 года деревня входила в состав Бердовского сельсовета Лидского района, до 11 января 1966 года — в состав Жирмунского сельсовета Вороновского района, до 9 сентября 1981 года — в состав Дворищанского сельсовета. Население Численность 2009 год — 2 жителей Динамика 1905 год — 95 жителей 1999 год — 10 жителей (перепись населения) 2009 год — 2 жителей (перепись населения) Галерея Примечания
Мильковщина (Гродненский район)

Мильковщина (бел. Мі́лькаўшчына) — деревня в Гродненском районе Гродненской области Республики Беларусь. В составе Скидельского сельсовета. География Через деревню пролегает автомобильная дорога Н-6002. История Первое упоминание о поселении относится к 1558 году. С 1905 года в Каменской волости Гродненского уезда Гродненской губернии. Основная достопримечательность населенного пункта – Покровская церковь, построенная в 1904 году в стиле эклектики. Церковь построена из красного кирпича. Храм был возведён генерал-лейтенантом (в дальнейшем — генералом от кавалерии) Константином Антоновичем Ширмой, тогдашним хозяином поместья. После смертигенерала похоронили возле церкви. В советские годы храм был закрыт и использовался под хозяйственные нужды. Затем церковь восстановили и сейчас храм находится в прекрасном состоянии и является архитектурным памятником начала XX века. Надгробие генерала Ширмы в 2015 году был воссоздано по инициативе настоятеля. В Мильковщине в 1841 году родилась известная писательница и публицистка Элиза Ожешко. Элиза провела здесь свое детство и приехала в родную деревню после восстания 1863-1864 гг. Родовое поместье, где родилась Элиза, не сохранилось, остались лишь фрагменты парка. В местной школе организован музей, посвящённый жизни Элизы Ожешко. Население Численность 2019 год — 200 жителей Динамика 1905 год — 226 жителей (деревня Мильковщизна); 10 жителей (имение Мильковщизна) 1999 год — 308 жителей (перепись населения) 2009 год — 263 жителей (перепись населения) 2019 год — 200 жителей (перепись населения) Улицы Зелёная Кривлянская Луговая Молодёжная Ожешко Северная Центральная Культура Дом культуры Библиотека Литературно-краеведческий музей Музей Элизы Ожешко Достопримечательность Свято-Покровская церковь (1904—1908) — Историко-культурная ценность Республики Беларусь, . Усадьба (XIX в.). Фрагменты католической часовни (XIX в.). Часовня-надгробие (XIX в.). Мемориальный знак на месте усадьбы Павловских, где родилась Элиза Ожешко. Кленовая аллея Элизы Ожешко. Утраченное наследие Фольварк Каплица Галерея Известные лица Элиза Ожешко (1841—1910) — писательница. Примечания Ссылки В деревне Мильковщина Гродненского района каждая улица и каждый дом хранят историю. СБ. Беларусь Сегодня.
Soszyca (Białoruś)

Soszyca (biał. Сашыца, Saszyca; ros. Сошица, Soszyca) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie bereskim, w sielsowiecie Sielec. Historia W XIX i w początkach XX w. położona była w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie prużańskim, w gminie Sielec. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie prużańskim, w gminie Sielec. W 1921 miejscowość liczyła 452 mieszkańców, zamieszkałych w 69 budynkach, w tym 250 Białorusinów i 202 Polaków. 445 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 7 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Soszyca, pow. prużański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 96 . Mapa WIG Prużana. [dostęp 2023-03-17]. (pol.).
Сошица

Сошица (бел. Сашыца) — деревня в Берёзовском районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Селецкого сельсовета. География Деревня находится в центральной части Брестской области, к югу от водохранилища Селец, при автодороге Н-106, на расстоянии приблизительно 9 километров (по прямой) к северо-западу от города Берёза, административного центра района. Абсолютная высота — 159 метров над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 1,2801 км². История По состоянию на 1905 год, в Сошице проживал 961 человек. В административном отношении деревня входила в состав Селецкой волости Пружанского уезда Гродненской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав межвоенной Польши. Входила в состав гмины Селец Пружанского повета Полесского воеводства Польши. В 1921 году числилось 452 жителя, проживавших в 69 домах. В этническом составе населения того периода белорусы составляли 55 %, поляки — 45 %. В конфессиональном составе населения преобладали православные христиане (98 %). С 1939 года в БССР, с 1940 года деревня являлась центром Сошицкого сельсовета. С 1956 года в составе Селецкого сельсовета. Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживало 82 человека. Примечания
Siemaszki (rejon lidzki)

Siemaszki (biał. Семашкі, Siemaszki; ros. Семашки, Siemaszki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Chodorowce. Współcześnie w skład wsi wchodzą także dawne wsie Hubejki i Klimowicze. Znajduje się tu przystanek kolejowy Siemaszki, położony na linii Lida – Mosty. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lebioda. Własność książąt Ogińskich. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim (od 29 maja 1929, wcześniej w powiecie lidzkim), w gminie Lebioda. W 1921 Siemaszki liczyły 167 mieszkańców, zamieszkałych w 27 budynkach, w tym 118 Białorusinów, 42 Polaków i 7 osób innej narodowości. 125 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 42 rzymskokatolickiego. Hubejki liczyły 62 mieszkańców, zamieszkałych w 11 budynkach, zaś Klimowicze 86 mieszkańców, zamieszkałych w 14 budynkach. Obie te miejscowości zamieszkiwali wyłącznie Białorusini wyznania prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Siemaszki (2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 539 . Hubiejki, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 597 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-02-14]. (pol.).
Serafiny (rejon lidzki)

Serafiny (biał. Серафіны, Sierafiny; ros. Серафины, Sierafiny) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Wawiórka, nad Wawiórką. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Wawerka/Myto. Należały do Kostrowickich. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Myto/Wawiórka. W 1921 miejscowość liczyła 233 mieszkańców, zamieszkałych w 42 budynkach, wyłącznie Polaków. 230 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 3 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Serafiny (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 435 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-12]. (pol.).
Sierbieniszki

Sierbieniszki (biał. Сербінішкі; ros. Сербинишки) – chutor na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Dociszki. Dawniej wieś. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Raduń. Przypisy Bibliografia Serbeniszki (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 435 . Sierbieniszki na mapie WIG
Słoboda (sielsowiet Grodzie)

Słoboda (biał. Слабада; ros. Слобода) − wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie oszmiańskim, w sielsowiecie Grodzie. Historia W czasach zaborów wieś w gminie Polany, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W latach 1921–1945 wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, w gminie Polany. W 1931 wieś w 48 domach zamieszkiwało 256 osób. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Murowanej Oszmiance. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Oszmianie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Murowanej Oszmiance. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy
Słabażany

Słabażany (biał. Слабажаны; ros. Слобожаны, Słobożany; hist.: pol. Bowdziłowce, Bojdziłowicze; biał. Боўдзілаўцы, Boudziłaucy; ros. Бовдиловцы, Bowdiłowcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie baranowickim, w sielsowiecie Horodyszcze. Współcześnie w skład miejscowości wchodzą także dawne wieś i folwark Oboliszki. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie nowogródzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym Bowdziłowce leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie baranowickim, w gminie Horodyszcze. W 1921 wieś liczyła 165 mieszkańców, zamieszkałych w 25 budynkach, w tym 139 Białorusinów i 26 Polaków. 139 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 26 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Mapa WIG Horodyszcze. [dostęp 2025-09-24]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2025-09-24]. (ros. • biał.).
Слабожаны

Слабожа́ны (бел. Слабажаны) — деревня в Барановичском районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Городищенского сельсовета. Население — 0 человек (2023). География Расположена в 22,5 км (31 км по автодорогам) к северо-северо-западу от центра Барановичей, на расстоянии 6,5 км (7,5 км по автодорогам) к западу от центра сельсовета, городского посёлка Городище. К северу от деревни находится Бовдиловское болото. История В 1798 году деревня называлась Бовдиловцы. В 1909 году — деревня Городищенской волости Новогрудского уезда Минской губернии, 24 двора. После Рижского мирного договора 1921 года — в составе Городищенской гмины Барановичского повета Новогрудского воеводства Польши, 25 дворов. С 1939 года — в составе БССР, с конца июня 1941 года до начала июля 1944 года оккупирована немецко-фашистскими войсками. В 1940–62 годах — в Городищенском районе Барановичской, с 1954 года Брестской области. Затем передана Барановичскому району. С 1964 года — нынешнее название. С 1970 по 1979 годы находилась в составе Зелёновского сельсовета. В 2013 году передана из упразднённого Гирмантовского сельсовета в Городищенский. Население По состоянию на 1 января 2023 года в деревне проживало 0 человек в 0 хозяйствах. Примечания Литература Гарады і вёскі Беларусі: энцыклапедыя. Т. 3, Кн. 1. Брэсцкая вобласць (бел.) / под научн. ред. А. И. Локотки. — Минск: БелЭн, 2006. — С. 79. — 528 с. — ISBN 985-11-0373-X.
Слабожани

Слабожани (біл. Слабажаны) — село в Білорусі, у Барановицькому районі Берестейської області. Орган місцевого самоврядування — Городищенська сільська рада. Історія Населення За переписом населення Білорусі 2009 року чисельність населення села становило 18 осіб. Примітки
Słobódka (rejon werenowski)

Słobódka (biał. Слабодка; ros. Слободка) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Girki. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Raduń. Przypisy Bibliografia Słobódka (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 803 . Słobódka na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-03-28]. (ros.).
Sławicze (obwód grodzieński)

Sławicze (biał. Славічы, ros. Славичи) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Kopciówka, nad Niemnem. Znaleziono tu ślady bytności ludzi w czasach prehistorycznych. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Hornica. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwało 101 osób, 98 było wyznania rzymskokatolickiego, 3 prawosławnego. Wszyscy mieszkańcy zadeklarowali polską przynależność narodową. Było tu 17 budynków mieszkalnych. Przypisy Bibliografia Sławicze 2.), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 780 . Sławicze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 593 . Bereh 1.) wś nad Niemnem, powiat grodzieński, ob. Sławicze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 102 . Sławicze na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Слонимская мечеть (1994)

Слонимская мечеть — мечеть в городе Слониме. Размещается по улице Огинского, 10. История До 1944 года в городе была мечеть, которая была сожжена Второй мировой войны немцами перед отступлением. Храм стоял на бывшей Татарской улице, сейчас улица Кирова. В 1994 году была открыта новая мечеть в бывшем хозяйственном строении XIX века, которое в советское время использовалось как физкультурно-оздоровительный центр. Здание было передано по приказу председателя белорусского парламента Станислава Шушкевича, после просьбы Сулеймана Байрашевского, местного имама. Архитектура Одноэтажная постройка с 3-скатной крышей. В конструкционным решении было использовано сочетание кирпича и бутового камня. Сегодня здание покрыто штукатуркой. Внутреннее пространство раздзелена перегородками на несколько помещений, объединённых вокруг просторными залы с рядом столбов-опор. Здание является примером архитектуры хозяйственных сооружений Беларуси второй половины XIX — начале XX века. Мечеть внесена в Государственный список историко-культурных ценностей (протокол Научно-методическими Ряды № 77 от 13 ноября 2002 года), как памятник 3 категории ценности. Примечания Литература Караткевіч, В. Бы. Хозяйственное построение / В. Бы. Караткевіч, А. М. Кулагін // Памятники Слоніма / В. Бы. Караткевіч, А. М. Кулагін. — Минск, 1983. — С. 32-33. Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь: [Даведнік] / склад. В. Я. Абламскі, І. М. Чарняўскі, Ю. А. Барысюк. — Мн.: БЕЛТА, 2009. — 684 с. — 1 000 экз. — ISBN 978-985-6828-35-8. Чыгрын, С. Мечеть на Татарской улице / Сергей Чыгрын // Газета Слоніская. — 2011. — 16 сак. — С. 3. Ссылки Медиафайлы по теме Слонимская мечеть (1994) на Викискладе Слонимская мечеть (1994) на сайте Глобус Беларуси
Smołaki

Smołaki, Smolaki (biał. Смалакі, Smałaki; ros. Смолаки, Smołaki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Wawiórka, nad Wawiórką. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Myto/Wawiórka. W 1921 miejscowość liczyła 70 mieszkańców, zamieszkałych w 11 budynkach, wyłącznie Polaków. 68 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 2 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-13]. (pol.).
Smolany (obwód brzeski)

Smolany (biał. Смаляны; ros. Смоляны) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Linowo. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie prużańskim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie prużańskim, do 22 stycznia 1926 w gminie Mikitycze, następnie w gminie Prużana. W 1921 miejscowość liczyła 258 mieszkańców, zamieszkałych w 101 budynkach, w tym 174 Polaków, 82 Białorusinów i 2 Rosjan. 201 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 57 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Smolany na mapie WIG