NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Великий Двор (Минская область)

Вели́кий Двор (бел. Вялі́кі Двор) — деревня в Столбцовском районе Минской области Беларуси. В составе Старосверженского сельсовета. До 2013 года входила в Воротищенский сельсовет. Население 166 человек (2009). География Великий Двор находится на границе с Несвижским районом в 5 км к северу от Городеи и в 18 км к юго-западу от Столбцов. Рядом с деревней проходит ж/д магистраль Минск — Брест, в 1,5 км от Великого Двора имеется платформа Воротище. С запада к Великому Двору примыкает деревня Новая Вёска, севернее проходит автодорога Р2. Местность принадлежит бассейну Немана, у Великого Двора начинается небольшая речка Городейка, впадающая в Ушу в черте Городеи. История Начиная с XVI века и вплоть до конца XVIII века имение Городий (старое название Великого Двора) принадлежало Радзивиллам. Кароль Радзивилл Пане Коханку продал усадьбу роду Митарновских, которые в свою очередь в 1818 году перепродали её братьям Брохоцким. Брохоцкие возвели в первой трети XIX века в имении Городий дворянскую усадьбу. Усадьба была выстроена в стиле классицизма и включала в себя усадебный дом, парк, крахмальный завод, мельницу и хоздвор. К усадебному дому вели длинная берёзовая аллея. После смерти Адама Брохоцкого в 1858 году имение перешло его дочерям, которые построили в усадьбе сыроварню, сыр производившийся здесь именовался «брохоцкий» или «литовский» и его известность перешагнула пределы региона. В 1890 году имение приобрели князья Святополк-Мирские, владельцы Мирского замка. В 1914 году в усадебном доме разместили госпиталь. Первая мировая и Советско-польская война привели к разорению имения и гибели ряда построек. После подписания Рижского мирного договора (1921 год) регион вошёл в состав межвоенной Польши. В усадьбу вернулись бывшие владельцы Святополк-Мирские, но сосредоточились на имении в Мире, оставив усадьбу Городий в заброшенном состоянии. В 1930-х годах усадебный дом был конфискован польским правительством у владельцев в счёт долгов. В отремонтированном здании была открыта школа, которая начала свою деятельность 1 сентября 1934 года. Во время Второй мировой войны была разрушена значительная часть хозпостроек. После войны в усадебном доме вновь открылась школа, существующая и поныне. Население 1999 год — 119 жителей 2009 год — 166 жителей Достопримечательности Фрагменты комплекса бывшей усадьбы Брохоцких (первая половина XIX века): усадебный дом, парк, водоём — Историко-культурная ценность Республики Беларусь, . Усадебный дом. Хорошо сохранился. Ныне в нём действует школа Руины дома управляющего и хозпостроек Камера для сушки льна Православная церковь иконы Богоматери «Неупиваемая Чаша» (2008 год) Галерея Примечания Ссылки Великий Двор на сайте globustut.by Архивная копия от 4 декабря 2016 на Wayback Machine Великий Двор на сайте radzima.org
Rożan Wielki

Rożan Wielki, Wielki Rożyn (biał. Вялікі Рожан, Wialiki Rożan; ros. Большой Рожан, Bolszoj Rożan) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie soligorskim. Wieś magnacka położona była w końcu XVIII wieku w Księstwie Słuckim w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego. Przypisy Linki zewnętrzne Wielki Rożyn, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 874 .
Michałki Wielkie

Michałki Wielkie (biał. Вялікія Міхалкі; ros. Великие Михалки) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Werdomicze. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, do 30 grudnia 1922 w gminie Porozów, następnie w gminie Świsłocz. Przypisy Bibliografia Michałki (2), pow. wołkowyski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 321 . Michałki Wlk. na mapie WIG
Nowosiółki Wielkie (Białoruś)

Nowosiółki Wielkie (błr. Навасёлкі Вялікія, ros. Большие Новосёлки) – wieś na Białorusi, w rejonie dzierżyńskim obwodu mińskiego, 7 km na północ od centrum Kojdanowa (Dzierżyńska), na prawym brzegu rzeki Usy. Historia Wieś znana była od XVIII w. W wyniku II rozbioru Polski znalazła się w 1793 r. na terenie Imperium Rosyjskiego. W XVIII i w pierwszej połowie XIX w. była własnością, razem z sąsiednimi Nowosiółkami Małymi, rodziny Kostrowickich herbu Bajbuza. W 1860 r. majątek został kupiony przed Edmunda Zdiechowskiego (1836–1900) herbu Rawicz, dla jego syna Józefa Oskara (1872–1948), który władał nim do rewolucji październikowej. W XIX wieku Nowosiółki leżały w parafii Kojdanów, w ujeździe mińskim guberni mińskiej Imperium Rosyjskiego. W 1900 roku we wsi mieszkały 233 osoby. W 1921 roku powstał tu sowchoz „Nowosiółki Wielkie”, który zlikwidowano w 1954 roku. Zabytki Kostrowiccy wybudowali w latach 20. XIX wieku klasycystyczny dwór. Był to dwukondygnacyjny budynek zbudowany na planie prostokąta, z czterokolumnowym portykiem z trójkątnym szczytem. Wnętrze miało układ w centralnej części dwutraktowy. We dworze znajdowały się cenne zbiory, m.in. obrazy szkoły flamandzkiej, głównie Davida Ryckaerta III. Spośród polskich malarzy wisiały tu obrazy Franciszka Smuglewicza, Henryka Siemiradzkiego i innych. Pod koniec XIX wieku rozplanowano tu czterohektarowy park zaplanowany przez warszawskiego ogrodnika Rybskiego. Przed portykiem rosły amerykańskie świerki błękitne. W cieplarniach hodowano wiele egzotycznych roślin, w tym szlachetne gatunki róż. Do dworu wiodły trzy stare aleje brzozowe. Dwór istnieje do dziś. Majątek Nowosiółki Wielkie (Zdziechowskich) został opisany w Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej (tom I, s. 120) Romana Aftanazego. We wsi istnieją resztki cmentarza katolickiego. Na cmentarzu tym znajduje się również grób i pomnik nagrobny Kazimierza Kostrowickiego (1868–1918). Od lat 80. XX wieku nie istnieje kaplica św. Stanisława przy tym cmentarzu. Zobacz też Współczesne zdjęcia Nowosiółek Wielkich, w tym dworu, na stronie Radzima.org Zdjęcia dworu, na stronie Radzima.org Przypisy
Rekście Wielkie

Rekście Wielkie (biał. Вялікія Рэксці, Wialikija Reksci; ros. Великие Рексти, Wielikije Reksti) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Krupa. Współcześnie w skład miejscowości wchodzą także trzy dawne folwarki Rekście II, Rekście III oraz Nadzieja. Dawny folwark Rekście I oraz okolica szlachecka Rekście Małe wchodzą obecnie w skład wsi Szawdziuki. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. Demografia w 1921 przedstawiała się następująco: wieś Rekście Wielkie – 75 mieszkańców, zamieszkałych w 16 budynkach folwark Rekście II – 15 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach folwark Rekście III – 16 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach folwark Nadzieja – 20 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku Mieszkańcami wszystkich czterech miejscowości byli wyłącznie Polacy. W większości byli oni wyznania rzymskokatolickiego, z wyjątkiem 2 prawosławnych mieszkańców Rekści Wielkich. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Rekście (1, 2, 3), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 607 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-11]. (pol.).
Jakowicze Wielkie

Jakowicze Wielkie (biał. Вялікія Якавічы, Wialikija Jakawiczy; ros. Большие Яковичи, Bolszyje Jakowiczi; pol. hist. Jakowicze) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Prużana. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie prużańskim, w gminie Dobuczyn. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie prużańskim, do 22 stycznia 1926 w gminie Dobuczyn, następnie w gminie Prużana. W 1921 miejscowość liczyła 530 mieszkańców, zamieszkałych w 91 budynkach, w tym 516 Polaków i 14 Białorusinów. Wszyscy mieszkańcy byli wyznania prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Jakowicze (2), pow. prużański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 627 . Mapa WIG Prużana. [dostęp 2026-01-11]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2026-01-11]. (ros. • biał.).
Widugorowszczyzna

Widugorowszczyzna (biał. Відугараўшчына, Widuharauszczyna; ros. Видугоровщина, Widugorowszczina) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Chodorowce. W 2009 roku liczyła 4 mieszkańców. Historia Według alfabetycznego wykazu miejscowości guberni wileńskiej z 1905 roku okolica liczyła 35 mieszkańców (19 kobiet i 16 mężczyzn) i obejmowała 51 dziesięcin. W 1921 roku miejscowość miała 34 mieszkańców (17 kobiet i 17 mężczyzn) i znajdowało się w niej 7 zamieszkałych budynków. 33 osoby deklarowały narodowość polską, 1 – białoruską. 31 osób deklarowało przynależność do wyznania rzymskokatolickiego, 3 – do prawosławnego. Przypisy
Winkowce

Winkowce (biał. Вінкаўцы, Winkaucy; ros. Винковцы, Winkowcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Trzeciakowce. Od wschodu i północy graniczy z Lidą. Wieś położona jest przy linii kolejowej Baranowicze – Lida i drodze magistralnej M11 (zachodniej obwodnicy Lidy). Historia Dawniej wieś i folwark. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. Należały do Maszewskich. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 wieś liczyła 68 mieszkańców, zamieszkałych w 15 budynkach. Folwark liczył zaś 10 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach. Mieszkańcami obu miejscowości byli wyłącznie Polacy wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Ludzie związani z miejscowością Stefan Mokrzecki – generał dywizji Wojska Polskiego; właściciel folwarku Winkowce Zygmunt Mokrzecki – polski entomolog; w młodości mieszkał w Winkowcach Przypisy Bibliografia Winkowce, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 550 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-31]. (pol.).
Винковцы (Гродненская область)

Винковцы (бел. Вінкаўцы́) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. Входит в состав Третьяковского сельсовета. География Пролегает трасса М-11. Ближайшие населённые пункты Лида, Шейбаки и др. История В 1905 году в Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии Российской империи. Население Численность 2019 год — 79 жителей Динамика 1999 год — 125 жителей (перепись населения) 2009 год — 113 жителей (перепись населения) 2019 год — 79 жителей (перепись населения) Примечания
Wiszniouka (sielsowiet Stańków)

Wiszniouka (biał. Вішнёўка; ros. Вишнёвка, Wiszniowka) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie dzierżyńskim, w sielsowiecie Stańków. Bibliografia Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-04-05]. (ros. • biał.).
Вишнёвка (Станьковский сельсовет)

Вишнёвка (бел. Вішнёўка) — деревня в Дзержинском районе Минской области Беларуси. Входит в состав Станьковского сельсовета. Этимология Название Вишнёвка образовано от основы вишня, которым обозначается распространённое в белорусских деревнях плодовое дерево. История С 20 августа 1924 года деревня находится в составе Станьковского сельсовета Койдановского района Минского округа (округ был упразднён 26 июля 1930 года). 23 марта 1932 года Койдановский район был реорганизован в национальный польский и 29 июня того же года переименован в Дзержинский. 31 июля 1937 года он был упразднён, а Станьковский сельсовет и деревня Вишнёвка включены в состав Минского района, который, в свою очередь, 20 февраля 1938 года вошёл в состав Минской области. С 4 февраля 1939 года деревня находится в составе восстановленного Дзержинского района. В 1930-е годы при проведении коллективизации в Вишнёвке был организован колхоз. Во время Великой Отечественной войны, с 28 июня 1941 по 7 июля 1944 года деревня находилась под немецко-фашистской оккупацией. На фронтах погибли или пропали без вести 6 местных жителей. По состоянию на 1991 год деревня входила в структуру колхоза имени Ленина, центральная усадьба которого располагалась в Станьково. Население Численность населения составляет 5 человек (по состоянию на 1 января 2025 года). Примечания Литература Вішнёўка // Гарады і вёскі Беларусі: энцыклапедыя. Мінская вобласць (бел.) / рэд. кал.: Т. У. Бялова (дырэктар), Л. У. Языковіч, А. І. Лакотка і інш. — Мінск: «Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі», 2011. — Т. 8, кн. 2. — С. 25. — 464 с. — (Гарады і вёскі Беларусі). — 2000 экз. — ISBN 978-985-11-0554-6. Памяць. Гісторыка-дакументальная хроніка Дзяржынскага раёна (бел.) / рэд. кал.: Л. М. Драбовіч (гал. рэд.), А. І. Валахановіч, Г. К. Кісялёў і інш. — Мінск: БелТА, 2004. — 704 с. — (Навукова-папулярнае выданне «Памяць»). — 3000 экз. — ISBN 985-6302-64-1.
Hancewicze (rejon werenowski)

Hancewicze (biał. Ганцавічы; ros. Ганцевичи) – chutor na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Żyrmuny. Dawniej okolica szlachecka. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. Przypisy Bibliografia Hancewicze (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 25 . Ok. Hancewicze na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. [dostęp 2020-05-18]. (ros.).
Horoszki (Białoruś)

Horoszki (biał. Гарашкі, Haraszki), Goroszki – wieś na Białorusi, położona w obwodzie grodzieńskim w rejonie grodzieńskim w sielsowiecie skidelskim. Historia Dawniej w województwie trockim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej. W latach 1921–1939 wieś i osada młyńska leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Skidel. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 88 osób, 1 była wyznania rzymskokatolickiego, 87 prawosławnego. Jednocześnie 1 mieszkaniec zadeklarował polską przynależność narodową a 87 białoruską. Było tu 17 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii prawosławnej w Skidlu i rzymskokatolickiej w Kaszubińcach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Skidlu i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Skidlu. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 wchodzi w skład Białorusi. Przypisy Linki zewnętrzne Horoszki, pow. grodzieński, gm Skidel, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 585 . Wieś Horoszki, obwód grodzieński, rejon grodzieński, sielsowiet Skidel
Hornie

Hornie (biał. Гарні, Harni; ros. Горни, Gorni) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Trzeciakowce, przy linii kolejowej Lida – Mosty. Historia W XIX i w początkach XX w. wieś i folwark położone w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W 1882 były własnością skarbową. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 244 mieszkańców, zamieszkałych w 49 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Park Hornie Znajduje się tu Park Hornie, należący do Leśnictwa Lida. 6,7 ha park założono w 1881 z inicjatywy carskiej służby leśnej. W 1967 na jego terenie powstał grób nieznanego żołnierza. W 2017 powstało przy nim jedyne na Białorusi leśne centrum edukacji ekologicznej. Przypisy Bibliografia Hornie (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 126 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-02-02]. (pol.).
Горни (Гродненская область)

Горни (бел. Гарні́) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. Входит в состав Третьяковского сельсовета. География Расположена в 4 км от Лиды. Рельеф равнинный. На юго-востоке лесной массив, на севере, востоке и юге местность мелиорированная Пролегает дорога Н-7504. Ближайшие населённые пункты Лида, Третьяковцы, Широкое и др. Гидрография Около деревни берёт исток река Островлянка (приток Лидеи). История Известна с XVIII века. В 1765 году деревня, центр «государства» в Лидской экономии, в Великом Княжестве Литовском. Михал Шимелевич писал, что в давние времена дорога из Лиды на Слоним, или так называемый Белицкий гостинец, шла из Лиды на Горни, Палубники и Люборы, к мосту через Дитву. Согласно описи приходов Лидского деканата в 1784 «старая» дорога к Белице, тянулась через Горни, Богди и соединялась с новой около Минойтов. После третьего раздела Речи Посполитой (1795) деревня в Российской империи. Входила в состав Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии Российской империи. В Первую мировую войну с сентября 1915 года до конца 1918 года оккупирована германскими войсками. С января 1919 года в составе БССР, в апреле занята польскими войсками. С июля по сентябрь 1920 года контролировалась Красной армией, затем вновь польскими войсками. С 1921 года в составе Польской Республики, принадлежала к Лидской гмине Лидского уезда Новогрудского воеводства. С 1939 года — в БССР. Оккупирована нацистами с конца июня 1941 года до начала июля 1944 года. В 1970 году работали лесничество, ферма. Сельскохозяйственные земли в составе колхоза «Заветы Ильича». Население Численность 2019 год — 128 жителей Динамика 1999 год — 185 жителей (перепись населения) 2009 год — 148 жителей (перепись населения) 2019 год — 128 жителей (перепись населения) Улицы Зелёная Полевая Достопримечательность «Парк Горни». Заложен в 1881 году по инициативе царской государственной лесной охраны в Российской империи. Занимает 6,7 га. В 2017 году здесь создан единственный в стране лесной экологический образовательный центр. Ценное смешанное насаждение, в составе которого дуб, ель, осина. В подлеске орешник, жимолость, бересклет. Примечания Литература Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 9: Гродзенская вобласць, кн. 2 / рэдкал.: У. У. Андрыевіч (гал. рэд.) і інш. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — 848 с.: іл. — 1 500 экз. — ISBN 978-985-11-0908-7.
Hościłowce

Hościłowce (biał. Гасцілаўцы, Hasciłaucy; ros. Гостиловцы, Gostiłowcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Możejków, nad Lebiodą i przy drodze magistralnej M6. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim (od 29 maja 1929, wcześniej w powiecie lidzkim), w gminie Lebioda. W 1921 miejscowość liczyła 210 mieszkańców, zamieszkałych w 42 budynkach, w tym 206 Białorusinów i 4 Polaków. 203 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 7 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Gościłowce, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 738 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-01-17]. (pol.).
Gaiszcze (rejon miński)

Gaiszcze (biał. Гаішча, ros. Гаище) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie mińskim, w sielsowiecie Chaceżyn. W czasach Rzeczypospolitej ziemie te leżały w województwie mińskim. Odpadły od Polski w wyniku II rozbioru. W granicach Rosji wieś należała do ujezdu mińskiego w guberni mińskiej. Ponownie pod polską administracją w latach 1919–1920 w okręgu mińskim Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich. Przypisy Bibliografia Gaiszcze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 437 . Gaiszcze na mapie WIG
Gawia-Piaski

Gawia-Piaski (biał. Гаўе-Пяскі, Hauje-Piaski; ros. Гавье-Пяски, Gawje-Piaski) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Trzeciakowce, nad Gawią. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-01-31]. (pol.).
Hlewin

Hlewin (biał. Глівін, ros. Гливин) – wieś na Białorusi, w rejonie borysowskim obwodu mińskiego, około 10 km na południowy wschód od Borysowa, na prawym brzegu Berezyny. Historia W XVII wieku dobra te należały do rodziny Ogińskich. Marcjan Aleksander Ogiński kanclerz wielki litewski oddał cały swój tutejszy majątek jezuitom. Spadkobiercy Ogińskiego oprotestowali tę darowiznę i wiedli długoletni proces z zakonem, w ramach którego to sporu biskup Konstanty Kazimierz Brzostowski rzucił na nich klątwę. Hlewin pozostał własnością jezuitów aż do kasaty zakonu w 1773 roku. Majątek został kupiony przez kalwińską rodzinę Świdów i pozostał jej własnością aż do 1917 roku. Ostatnim właścicielem Hlewina był Stanisław Świda. W XVIII wieku wybudowano w Hlewinie kościół unicki pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, w 1839 roku, po kasacie przekształcony na cerkiew prawosławną. W latach 1865–1866 wybudowano tuż obok starej cerkwi nową, większą świątynię. W 1800 roku we wsi był browar, karczma, młyn i kuźnia. Do rozwoju wsi przyczynił się w połowie XIX wieku Wiktor Świda. W latach 70. XIX wieku pracowały tu już 2 młyny, przynoszące Świdom pokaźne zyski. W 1885 roku mieszkało tu 612 osób. W wyniku I rozbioru Polski Hlewin znalazł się w 1772 roku w Imperium Rosyjskim. W latach 1919–1920 wieś znalazła się pod polskim zwierzchnictwem, będąc siedzibą gimny Hlewin. Ostatecznie, po ustaleniu przebiegu granicy polsko-radzieckiej znalazła się na terytorium ZSRR. Od 1924 roku stała się siedzibą sielsowietu. Dawne zabytki W 1783 roku Stefan Świda wybudował w Hlewinie przestronny dwór drewniany na planie wydłużonego prostokąta. Początkowo był to budynek piętnastoosiowy, jednak z czasem dobudowano do niego dwa węższe skrzydła, a około 1870 roku Florian Świda rozbudował budynek od strony ogrodu. Elewacja dworu miała formę nietynkowanego starego drewna. Nad szerokim gankiem na sześciu kolumnach opierał się trójkątny szczyt. Wnętrze dworu było dwutraktowe. Dwór przetrwał I wojnę światową i rewolucję październikową. W XX wieku budynek zajęło wojsko, później była to siedziba sowchozu, wreszcie – kołchozu. W obrębie zabudowań dworskich znajdował się, znacznie starszy niż dwór, dwupiętrowy klasztor jezuitów zbudowany na planie kwadratu, otoczony ze wszystkich stron kolumnadą. Po kasacie został przerobiony na lamus. Wokół zabudowań dworu znajdował się dziesięciohektarowy park, o charakterze widokowym. Majątek w Hlewinie został opisany w 1. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego. Przypisy
Гливин

Гливин (біл. вёска Глівін) — село в складі Борисовського району Мінської області, Білорусь. Село є адміністративним центром Гливинської сільської ради, розташоване в північно-східній частині області. Джерела «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 1. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2010. — 736 с.: іл. ISBN 978-985-11-0302-3. (біл.) «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 2. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2011. — 464 с.: іл. ISBN 978-985-11-0554-6. (біл.) «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 3. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2012. — 624 с.: іл. ISBN 978-985-11-0636-9. (біл.) Див. також Адміністративний поділ Білорусі Список міст Білорусі Селища міського типу Білорусі Райони Білорусі Посилання Новини Борисова й Борисівського району [Архівовано 5 серпня 2013 у Wayback Machine.] Каталог сіл Борисівського району