NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Василевичи (Гродненский район)

Василе́вичи (бел. Васіле́вічы) — деревня в Гродненском районе Гродненской области Беларуси. В составе Сопоцкинского сельсовета. Население 603 человека (2009). География Деревня находится в 4 км к северо-востоку от посёлка Сопоцкин и в 20 км к северо-западу от центра города Гродно. В 11 км к северу находится граница с Литвой, в 15 км к западу — с Польшей. В 5 километрах севернее деревни проходит Августовский канал, а в 6 км в д. Немново находится судоходный шлюз «Немново» расположенный на Августовском канале. Недалеко от д. Немново на р. Асташанка находится туристическая агроусадьба «Аннета». В д. Василевичи есть три улицы: ул. Центральная, ул. Старая весь, ул. Новая и два переулка без названия. Транспорт Недалеко от деревни проходит дорога Гродно — Сопоцкин — граница с Литвой, а сама деревня находится на перекрёстке дорог Н-6608 и Н-6044. В 2019 году проводилась реконструкция дороги по ул. Центральной, с полным обновлением асфальтового покрытия, обустройством велодорожки и уличного освещения. По ул. Старой проведена подсыпка дорожного полотна асфальтовой крошкой после снятия старого асфальта с ул. Центральной. История До 1966 года деревня входила в состав Сопоцкинского поссовета. В 1966—1987 годах центр Василевичского сельсовета. Население Численность 2019 год — 218 жителей Динамика 1999 год — 467 жителей 2009 год — 313 жителей 2019 год — 218 жителей (перепись населения) Инфраструктура В деревне находится один продовольственный магазин и ФАП. До недавнего времени функционировала среднеобразовательная школа и детский сад. В 2016 году деревня Василевичи была газифицирована природным газом. Примечания
Wierzchlida

Wierzchlida (biał. Верх-Ліда, Wierch-Lida; ros. Верх-Лида, Wierch-Lida) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Krupa, nad Lidzieją. Od południa graniczy z Lidą. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 236 mieszkańców, zamieszkałych w 41 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-10]. (pol.).
Верх-Лида (Лидский район)

Верх-Лида (бел. Верх-Лі́да) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. Входит в состав Дворищанского сельсовета. География Пролегает дорога Н-7492. Ближайшие населённые пункты Колышки, Спорковщизна, Чеховцы и др. Гидрография Около деревни начинается река Лидея. История С 1904 года в Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии Российской империи. До 21 февраля 2023 года деревня входила в состав Круповского сельсовета. Население Численность 2019 год — 148 жителей Динамика 1999 год — 178 жителей (перепись населения) 2009 год — 196 жителей (перепись населения) 2019 год — 148 жителей (перепись населения) Улицы Новая Старая Примечания
Wierchowlany

Wierchowlany (biał. Верхаўляны, Wierchaulany; ros. Верховляны, Wierchowlany) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, w sielsowiecie Olekszyce. W pobliżu miejscowości znajduje się kurhan. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Brzostowica Mała. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 61 osób, wszystkie były wyznania prawosławnego. Jednocześnie 60 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 1 białoruską. Było tu 10 budynków mieszkalnych. Przypisy Bibliografia Wierzchowlany, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 414 . Wierzchowlany, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 687 . Wierzchowlany na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Верховляны

Верховляны (бел. Верхаўляны) — деревня в Берестовицком районе Гродненской области Белоруссии. Входит в состав Олекшицкого сельсовета. География Деревня находится в западной части Гродненской области, к югу от автодороги Р-78, на расстоянии приблизительно 10 километров (по прямой) к северу от городского посёлка Большая Берестовица, административного центра района. Абсолютная высота — 177 метров над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 0,1291 км². История По состоянию на 1905 год, в Верховлянах проживало 176 человек. В административном отношении деревня входила в состав Мало-Берестовицкой волости Гродненского уезда Гродненской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав Второй Польской республики. Входила в состав гмины Бжостовица-Мала Гродненского повета Белостокского воеводства. В 1921 году числился 61 житель (30 мужчин и 31 женщина), проживавших в 10 домах. В этническом составе населения того периода белорусы составляли 98,4 %, поляки — 1,6 %. В конфессиональном отношении всё население Верховлян того периода исповедовало православие. С 1939 года в БССР. Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживало 18 человек. Примечания
Верховляни

Верховляни (біл. Верхаўляны) — село в складі Берестовицького району Гродненської області, Білорусь. Село підпорядковане Олекшицькій сільській раді, розташоване у західній частині області. Історія 20 липня 1942 року під час Німецько-радянської війни село було до щенту спалене німецькими військами, а усі місцеві жителі-чоловіки — розстріляні. Примітки Література (біл.) Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь / І. А. Гапоненка і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мінськ : Тэхналогія, 2004. — ISBN 985-458-098-9.
Wójtowce

Wójtowce (biał. Войтаўцы) – wieś na Białorusi, położona w obwodzie grodzieńskim w rejonie grodzieńskim, w posiełkowym sowiecie Sopoćkinie. W latach 1921–1939 Wójtowice należały do gminy Balla Wielka, w ówczesnym województwie białostockim. Urodzeni Józef Gabrukiewicz (1927-2016) – autor Pamiętnika Sybiraka Bohdan Krzywicki (1935-2020) – polski aktor. Przypisy Bibliografia Wójtowce, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 768 . Wieś Wójtowice, obwód grodzieński, rejon grodzieński, posielkowy sowiet Sopoćkinie
Olhowce

Olhowce (biał. Вольгаўцы, Wolhaucy; ros. Ольговцы, Olgowcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Chodorowce. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim (od 29 maja 1929, wcześniej w powiecie lidzkim), w gminie Żołudek. W 1921 miejscowość liczyła 242 mieszkańców, zamieszkałych w 44 budynkach, w tym 224 Białorusinów i 18 Polaków. 232 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 10 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-02-11]. (pol.).
Вольно

Вольно (біл. Вольна) — агромістечко в Білорусі, у Барановицькому районі Берестейської області. Орган місцевого самоврядування — Вольновська сільська рада. Історія Населення За переписом населення Білорусі 2009 року чисельність населення села становило 678 осіб. Примітки
Worniszki

Worniszki (biał. Ворнішкі, Worniszki; ros. Ворнишки, Worniszki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Krupa. Współcześnie w skład miejscowości wchodzi także dawna okolica Smolaki (biał. Смалякі, Smalaki; ros. Смоляки, Smolaki). Warunki naturalne Worniszki z trzech stron, z wyjątkiem północy, otoczone są przez mokradła, chronione przez Rezerwat Hydrologiczny Berezyna Historia Do 1945 Worniszki i Smolaki były okolicami szlacheckimi. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. W 1921 Worniszki liczyły 45 mieszkańców, zamieszkałych w 9 budynkach. Smolaki zaś liczyły 16 mieszkańców, zamieszkałych w 3 budynkach. Mieszkańcami obu miejscowości byli wyłącznie Polacy wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Worniszki (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 942 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-11]. (pol.).
Угляны (Минский район)

Угляны (бел. Вугля́ны) — деревня в Минском районе Минской области Беларуси. В составе Юзуфовского сельсовета. География Расположен на дороге Н8964. Ближайшие населённые пункты Гатовино, Казеково, Масловичи, Юзуфово и др. Гидрография Около деревни протекает река Чернявка. Население Численность 2009 год — 39 человек Динамика 1999 год — 76 человек (перепись населения) 2009 год — 39 человек (перепись населения) Улицы Центральная и др. Примечания
Użanka

Użanka (biał. Вужанка) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie nieświeskim, w sielsowiecie Horodziej. Historia Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1560 roku. W dwudziestoleciu międzywojennym dwie wsie: Użanka Mała i Użanka Wielka oraz folwark i dwie osady Użanka leżące w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie nieświeskim, w gminie Horodziej. Demografia w 1921 przedstawiała się następująco: Użanka Mała – 365 mieszkańców, zamieszkałych w 56 budynkach, w tym 241 rzymskich katolików i 124 prawosławnych Użanka Wielka – 363 mieszkańców, zamieszkałych w 63 budynkach, w tym 195 rzymskich katolików, 163 prawosławnych i 5 żydów folwark Użanka – 33 mieszkańców, zamieszkałych w 3 budynkach, w tym 17 rzymskich katolików i 16 prawosławnych osada Użanka I – 5 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, wyłącznie rzymskich katolików osada Użanka II – 18 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach, w tym 12 rzymskich katolików i 6 prawosławnych Wszystkie 5 miejscowości zamieszkiwali wyłącznie Polacy. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Urodzeni w Użance Nina Gabis – polska nauczycielka geografii, dyrektorka, działaczka społeczna. Założycielka oraz przewodnicząca Klubu Tajnego Nauczania. Regina Pawlikowska – polska nauczycielka, poseł na Sejm PRL, sekretarz Sejmu. Uwagi Otoczenie Kaplica Matki Bożej Ostrobramskiej, Stary Folwark, cmentarz z grobami polskich żołnierzy, mogiły zostały uporządkowane w 2016 r. i odnowione w 2018 r. z funduszy MKiDN. Przypisy Linki zewnętrzne Użanka (biał.) Gmina Horodziej
Ужанка

Ужанка (бел. Ужанка; до 12 ноября 1966 года деревни Большая Ужанка и Малая Ужанка) — деревня в Городейском сельсовете Несвижского района Минской области Белоруссии. Расположена в 10 км от Несвижа, в 102 км от Минска, в 1 км от железнодорожной станции Городея. Население — 325 человек (2012). История Впервые упоминается в 1560 году как дань князю Николаю Радзивиллу Чёрному на две волоки земли. В 1584 году Ужанка была передана князем Николаем Христофором Радзивиллом во владения иезуитов на территории Новогорудского воеводства Великого княжества Литовского. Жители деревни были освобождены от государственных обязанностей и налогов. После второго раздела Речи Посполитой 1793 года в составе Новогрудского уезда Слонимской губернии Российской империи, с 1797 года в Литовской губернии, с 1801 года в Гродненской губернии, с 1842 года в Минской губернии. В 1853 году работал костёл, недалеко от деревни крестьяне делали ямы и печи для сжигания извести. В 1870 году упоминаются две деревни — Большая Ужанка и Малая Ужанка, а также имение Ужанка, которые были во владениях Фомы Корбута и Александра Венедиктовича Болтуця. С 17 мая 1867 г. — 1 июля 1868 г. у Д. Ф. Корбута, выкупают земельные наделы его временнообязанные крестьяне имения Ужанка Новогрудского уезда Минской губернии (РГИА, ф. 577, о. 18, д. 1061) В 1897 году в деревне работал хлебозапасный магазин, а в имении — католическая часовня. Недалеко от почтового тракта Городея-Несвиж находился одноимённый фольварак во владении помещицы Неслуховской. В 1916 году в деревне работало одноклассное народное училище. С февраля по декабрь 1918 года деревня была оккупирована войсками Германской империи. С начала августа 1919 года по середину июля 1920 года и с октября 1920 года — войсками Польши. С 1919 года в составе БССР. С 29 июля 1920 года в составе Несвижского повета. С 1921 года в составе Городейской гмины Несвижского повята Новогрудского воеводства Польши. С сентября 1939 года снова в составе БССР. С 4 декабря 1939 года в Барановичской области, с 15 января 1940 года в Несвижском районе, с 12 октября 1940 года в Городейском сельсовете. Во время Великой Отечественной войны с конца июня 1941 года по начало июля 1944 года была захвачена немецкими войсками. 9 жителей деревни погибло на фронте или пропало без вести. С 8 января 1954 года в составе Минской области. 12 ноября 1966 года деревни Большая Ужанка и Малая Ужанка были объединены в одну. С 21 апреля 1959 года в составе совхоза «Городейский», с 6 января 1964 года — «Свекловодческий», с 15 апреля 1994 года в экспериментальной базе «Свекловодческая», с 2012 года государственное предприятие «экспериментальная база „Свекловодческая“» с центром в агрогородке Ударный. Население Инфраструктура В 2012 году в деревне работали клуб, библиотека, магазин, животноводческая ферма, зернохранилище. Достопримечательности Хозяйственный двор; Часовня Матери Божией Остробрамской. Литература Гарады і вёскі Беларусі: энцыклапедыя. Т. 8. Мінская вобласць. Кн. 4 / под научн. ред. А. И. Локотки. — Минск: БелЭн, 2013. — С. 94—95. — 528 с. — ISBN 978-985-11-0735-9. (бел.) Ссылки Достопримечательности на Radzima.org
Uścizierze

Uścizierze (biał. Вусцізер’е, Wuscizierje; ros. Устизерье, Ustizierje; pol. hist. także Uścjezierie) – chutor na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie ostrowieckim, w sielsowiecie Gierwiaty, nad Wilią. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym folwark leżący w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, w gminie Michaliszki/Gierwiaty. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Worniany. [dostęp 2023-06-01]. (pol.). (pod nazwą Uściezierze) Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2023-06-01]. (ros. • biał.).
Wysokie (rejon bereski)

Wysokie (biał. Высокае, Wysokaje; ros. Высокое, Wysokoje) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie bereskim, w sielsowiecie Stryhin, nad Jasiołdą. Współcześnie wieś obejmuje także dawną wieś Proce. Historia W XIX i w początkach XX w. Wysokie i Proce położone były w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie słonimskim, w gminie Piaski. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie kosowskim/iwacewickim, w gminie Piaski. W 1921 Wysokie liczyło 126 mieszkańców, zamieszkałych w 20 budynkach. Proce liczyły zaś 152 mieszkańców, zamieszkałych w 28 budynkach. Obie miejscowości zamieszkiwali wyłącznie Białorusini wyznania prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Wysokie (6), pow. słonimski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 132 . Proce, pow. słonimski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 44 . Mapa WIG Chomsk. [dostęp 2023-03-13]. (pol.).
Wieżna

Wieżna (biał. Вяжное, Wiażnoje; ros. Вежное, Wieżnoje; pol. hist. Wiażno) – chutor na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Szczerczewo, u południowo-wschodniego krańca Parku Narodowego „Puszcza Białowieska”. Znajduje tu się prawosławna cerkiew św. Mikołaja w Wieżnie z 1799. Historia Pod zaborami wieś (sioło) i majątek ziemski; w II Rzeczypospolitej wieś. W XIX i w początkach XX w. położona była w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie prużańskim, w gminie Horodeczno. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie prużańskim, w gminie Horodeczno. W 1921 miejscowość liczyła 10 mieszkańców, zamieszkałych w 4 budynkach, wyłącznie Polaków. 7 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 3 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Wiażno, pow. prużański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 277 . Mapa WIG Tewle. [dostęp 2026-03-31]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2026-03-31]. (ros. • biał.).
Wiazyń (rejon dzierżyński)

Wiazyń, Wiazań (biał. i ros. Вязань) – wieś na Białorusi, w rejonie dzierżyńskim obwodu mińskiego, nad rzeką Wiazynką i przy drodze republikańskiej R1. Siedziba władz sielsowietu Fanipol. Historia Wieś magnacka hrabstwa kojdanowskiego położona była w końcu XVIII wieku w powiecie mińskim województwa mińskiego. Niegdyś znajdował się tu dwór szlachecki i folwark - ośrodek rozległego majątku. Majątek ten wchodził w skład dóbr radziwiłłowskich, dzierżawiony był w XVIII wieku przez Wańkowiczów, a następnie przez Bohdaszewskich. W 1820 roku został wykupiony przez Antoniego Bohdaszewskiego. Pierwszy dziedzic na Wiazyniu, Ignacy Bohdaszewski, w 1838 roku powiększył majątek dzięki kolejnym zakupom części masy spadkowej po Radziwiłłach. Tenże Ignacy Bohdaszewski wystawił w 1846 roku murowany kościół - kaplicę filialną dla parafii kojdanowskiej. W skład dóbr wiazyńskich wchodził dwór z budynkami gospodarskimi - ośrodek majątku oraz kilkanaście wsi, zaścianków i folwarków. Wiazyń słynął z produkcji piwa i serów wyrabianych na wzór holenderski. Kościół, podobnie jak zbudowana w 1893 roku cerkiew pw. Świętej Trójcy, został zniszczony w 1917 roku. Zachował się budynek dawnej plebanii, obecnie wykorzystywany jako prywatny dom mieszkalny. Przypisy
Wiekańce

Wiekańce (biał. Вяканцы; ros. Веканцы) – chutor na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Bastuny. Dawniej wieś. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, do 11 kwietnia 1929 w gminie Żyrmuny, następnie w gminie Werenów. Przypisy Bibliografia Wiekańce, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 304 . Wiekańce na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-03-03]. (ros.).
Horodyszcze Wielkie (Białoruś)

Horodyszcze Wielkie (biał. Вялікае Гарадзішча; ros. Великое Городище) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie lachowickim, w sielsowiecie Olchowce, przy drodze republikańskiej . Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie baranowickim, w gminie Krzywoszyn. W 1921 miejscowość liczyła 288 mieszkańców, zamieszkałych w 56 budynkach, w tym 224 Białorusinów i 64 Polaków. 280 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 8 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Zobacz też Horodyszcze Małe Uwagi Przypisy Bibliografia Horodyszcze Wielkie na mapie WIG
Wielkie Sioło (sielsowiet Chodorowce)

Wielkie Sioło (biał. Вялікае Сяло, Wialikaje Siało; ros. Великое Село, Wielikoje Sieło) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Chodorowce. Historia W XIX i w początkach XX w. położone było w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lebioda. Było własnością Ważyńskich. W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim (od 29 maja 1929, wcześniej w powiecie lidzkim), w gminie Lebioda. W 1921 miejscowość liczyła 237 mieszkańców, zamieszkałych w 46 budynkach, wyłącznie Białorusinów. 222 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 15 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Wielkie Sioło (4), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 345 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-02-11]. (pol.).
Wielkie Sioło (rejon dzierżyński)

Wielkie Sioło (biał. Вялікае Сяло, Wialikaje Siało; ros. Великое Село, Wielikoje Sieło) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie dzierżyńskim, w sielsowiecie Borowa. Historia W XIX i w początkach XX w. położone było w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie mińskim, w gminie Rubieżewicze. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich, w okręgu mińskim, w powiecie mińskim, w gminie Rubieżewicze. W wyniku postanowień traktatu ryskiego znalazło się w granicach Związku Sowieckiego. W okresie międzywojennym położone było w pobliżu granicy z Polską. W latach 1932–1937 w Polskim Rejonie Narodowym im. Feliksa Dzierżyńskiego. 8 maja 1944 w rejonie Teleszewicz i Wielkiego Sioła odbyła się bitwa pomiędzy Zgrupowaniem Stołpeckim Armii Krajowej a sowieckimi partyzantami. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Wielkie Sioło (17), pow. miński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 346 . Mapa WIG Rubieżewicze-Kojdanów. [dostęp 2024-01-21]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-01-21]. (ros. • biał.).
Wielkie Sioło (sielsowiet Dworzyszcze)

Wielkie Sioło (biał. Вялікае Сяло, Wialikaje Siało; ros. Великое Село, Wielikoje Sieło) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dworzyszcze, przy drodze magistralnej M11. Historia W XIX i w początkach XX w. położone było w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. Należało do hr. Tyszkiewiczów. W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. W 1921 miejscowość liczyła 167 mieszkańców, zamieszkałych w 27 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Od 1954 do 2023 roku w sielsowiecie Krupa. Przypisy Bibliografia Wielkie Sioło (2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 345 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-11]. (pol.).
Wielki Dwór (Białoruś)

Wielki Dwór (biał. Вялікі Двор, Wialiki Dwor; ros. Великий Двор, Wielikij Dwor) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie stołpeckim, w sielsowiecie Świerżeń Stary. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym folwark leżący w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie nieświeskim, w gminie Horodziej. W 1921 miejscowość liczyła 114 mieszkańców, zamieszkałych w 25 budynkach, w tym 98 Białorusinów i 16 Polaków. 92 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 22 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Mapa WIG Stołpce. [dostęp 2024-07-08]. (pol.).