NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Worotyszcze

Worotyszcze (biał. Варацішча; ros. Воротище) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie stołpeckim, w sielsowiecie Świerżeń Stary. W miejscowości znajduje się przystanek kolejowy Worotyszcze, położony na linii Moskwa - Mińsk - Brześć. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie nieświeskim, w gminie Horodziej. Obok miejscowości istniały wówczas folwarki Worotyszcze Leśne I i II oraz Worotyszcze Polne. Demografia w 1921 przedstawiała się następująco: Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Worotyszcze (3), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 960 . Worotyszcze na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Nowa Wieś (obwód miński)

Nowa Wieś (biał. Новая Вёска, Nowaja Wioska; ros. Новая Вёска, Nowaja Wioska) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie stołpeckim, w sielsowiecie Świerżeń Stary, przy skrzyżowaniu dróg republikańskich R2 i R11. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie nieświeskim, w gminie Horodziej. W 1921 miejscowość liczyła 653 mieszkańców, zamieszkałych w 119 budynkach, w tym 639 Białorusinów i 14 Polaków. 651 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 2 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Do 28 maja 2013 siedziba siesowietu sielsowietu Worotyszcze. Uwagi Przypisy Bibliografia Mapa WIG Stołpce. [dostęp 2024-07-11]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-07-11]. (ros. • biał.).
Podlesie (rejon stołpecki)

Podlesie (biał. Падлессе, Padlessie; ros. Подлесье, Podlesje) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie stołpeckim, w sielsowiecie Świerżeń Stary. Historia W XIX i w początkach XX w. położone było w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie nowogródzkim, w gminie Horodziej. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś i dwa folwarki leżące w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie nieświeskim, w gminie Horodziej. Demografia w 1921 przedstawiała się następująco: wieś Podlesie – 407 mieszkańców, zamieszkałych w 83 budynkach, wyłącznie prawosławnych folwark Podlesie I – 16 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, w tym 11 rzymskich katolików i 5 prawosławnych folwark Podlesie II – 10 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, w tym 7 prawosławnych i 3 rzymskich katolików. Wieś zamieszkiwali wyłącznie Białorusini, oba folwarki natomiast wyłącznie Polacy. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Transport Wieś leży pomiędzy drogą magistralną M1 a drogą republikańską R2. W pobliżu znajduje się węzeł drogi magistralnej M1 z drogą republikańską R11. Uwagi Przypisy Bibliografia Podlesie (8), pow. nowogródzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 421 . Mapa WIG Stołpce. [dostęp 2024-07-13]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-07-13]. (ros. • biał.).
Rajewszczyzna (rejon stołpecki)

Rajewszczyzna (biał. Раёўшчына; ros. Раёвщина) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie stołpeckim, w sielsowiecie Wiśniowiec. Historia W XIX w. zaścianek. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie nieświeskim, w gminie Horodziej. W 1921 miejscowość liczyła 130 mieszkańców, zamieszkałych w 24 budynkach, wyłącznie Polaków. 126 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 4 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Rajewszczyzna (2), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 495 . Rajewszczyzna na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Sawonie (obwód miński)

Sawonie (biał. Савоні, Sawoni; ros. Савони, Sawoni) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie stołpeckim, w sielsowiecie Wiśniowiec. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie stołpeckim, w gminie Mir. W 1921 miejscowość liczyła 460 mieszkańców, zamieszkałych w 80 budynkach, w tym 427 Polaków i 33 Białorusinów. 252 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 208 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Ludzie związani z miejscowością W Sawoniach urodziła się Alena Anisim – białoruska opozycjonistka i posłanka do Izby Reprezentantów. Uwagi Przypisy Bibliografia Sawonia, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 349 . Sawonie na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Ćwirki (obwód miński)

Ćwirki (biał. Цвіркі, Cwirki; ros. Цвирки, Cwirki) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie stołpeckim, w sielsowiecie Świerżeń Stary. Współcześnie w skład miejscowości wchodzą dawne zaścianki Ćwirki, Horbacze i Parchimowicze. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym Ćwirki, Horbacze i Parchimowicze leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie stołpeckim, w gminie Mir. Demografia w 1921 przedstawiała się następująco: Ćwirki – 136 mieszkańców, zamieszkałych w 23 budynkach, w tym 130 rzymskich katolików i 6 prawosławnych Horbacze – 65 mieszkańców, zamieszkałych w 11 budynkach, w tym 42 rzymskich katolików i 23 prawosławnych Parchimowicze – 36 mieszkańców, zamieszkałych w 6 budynkach, w tym 35 rzymskich katolików i 1 prawosławny Wszystkie zaścianki zamieszkiwali wyłącznie Polacy. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Ludzie związani z miejscowością Iwan Bahatka – białoruski dziennikarz i polityk, urodzony w Ćwirkach Uwagi Przypisy Bibliografia Mapa WIG Stołpce. [dostęp 2024-07-14]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-07-14]. (ros. • biał.).
Adachaŭščyna (Baranavický rajón)

Adachaŭščyna (bělorusky Адахаўшчына, rusky Адаховщина) je obec v Baranavickém rajónu v Brestské oblasti v Bělorusku. Je součástí Krošynského selsovětu. Nachází se 10 kilometrů severně od města Baranavičy, poblíž řeky Ščara. Poloha Vesnice Adachaŭščyna se nachází na pravém břehu řeky Ščara 10 km východně od centra Baranavičy a 4 km od jeho východního konce. Na západ od obce leží vesnice Laŭrynavičy a na východě teče Ščara, která zde tvoří hranici s Ljachavickým rajónem. Na protějším břehu řeky leží stejnojmenná obec, ve které se dochovaly pozůstatky honosného panského sídla. Vesnicí prochází silnice ve směru Baranavičy – Ňasviž. Historie První písemná zmínka o Ilinském pravoslavném kostele v Adachaŭščyně sahá až do 16. století. Nová dřevěná budova kostela byla postavena v roce 1866. V 19. a počátku 20. století patřila obec k Navahrudského ujezdu Minské gubernie. V roce 1909 obec patřila pod správu Daraŭské volosti Navahrudského povětu Minské gubernie. Od roku 1921 byla Adachaŭščyna součástí Polska na území Daraŭské gminy Baranavického povětu Navahrudského vojvodství. Od roku 1939 byla součástí BSSR. Od 15. ledna 1940 byla pod správou Navamyšského rajónu Baranavické, od 8. ledna 1954 Brestské oblasti, od 8. dubna 1957 byla pod správou Baranavického rajónu. Během Velké vlastenecké války od června 1941 do července 1944 byla Adachaŭščyna obsazena německými fašistickými okupanty, kteří v roce 1944 vesnici vypálili a všechny její obyvatele povraždili. Na frontě zahynulo 11 rodáků obce. V roce 1970 se spojila se sousedními vesnicemi Adachaŭščyna 2. a Adachaŭščyna 3. Do 26. června 2013 byla obec součástí Kaŭpěnického selsovětu. V současnosti obec spravuje Krošynský selsovět. Demografie 19. století 1886 — 63 dvorů, 580 obyvatel 20. století 1909 — 161 dvorů, 1 070 obyvatel 1940 — 76 hospodářství, 238 obyvatel 1959 — 508 obyvatel 1998 — 33 dvorů 34 obyvatel 21. století 2005 — 77 obyvatel, 53 hospodářství Rodáci Mikalaj Ivanavič Ihnatovič (Мікалай Іванавіч Ігнатовіч; 17. květen 1940 — 5. prosinec 1992, Minsk, Minská oblast) — první generální prokurátor nezávislého Běloruska, státní poradce spravedlnosti 2. třídy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Вёска Адахаўшчына, Баранавіцкі раён na běloruské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Adachaŭščyna na Wikimedia Commons
Odachowszczyzna (rejon baranowicki)

Odachowszczyzna (biał. Адахаўшчына, Adachauszczyna) – wieś na Białorusi, w rejonie baranowickim obwodu brzeskiego. Miejscowość wchodzi w skład sielsowietu Kroszyn. Wieś leży 10 km na północ od Baranowicz i nad rzeką Szczarą. Historia Wieś szlachecka położona była w końcu XVIII wieku w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego. W XIX i w początkach XX w. położona była w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie nowogródzkim, w gminie Darewo. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie baranowickim, w gminie Darewo. W 1921 miejscowość liczyła 275 mieszkańców, zamieszkałych w 60 budynkach, w tym 274 Białorusinów i 1 Polaka. 242 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 33 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Do 26 czerwca 2013 wieś wchodziła w skład sielsowietu Kałpienica. Zabytki W miejscowości stoi murowana parafialna cerkiew św. Proroka Eliasza z 1996 roku. Osoby urodzone w miejscowości Mikołaj Iwanowicz Ignatowicz – działacz polityczny Zobacz też sąsiednia wieś Odachowszczyzna – dawny majątek ziemski Odachowszczyzna Uwagi Przypisy
Адаховщина (Барановичский район)

Ада́ховщина (бел. Адахаўшчына) — деревня в Барановичском районе Брестской области Белоруссии, в составе Крошинского сельсовета. Население — 40 человек (2019). До 2013 года входила в состав Колпеницкого сельсовета. Этимология Названия поселений на -овщина активно возникали в период с XV по XVII век. География Адаховщина находится на правом берегу реки Щара в 9 км к востоку от центра города Барановичи и в 4 км от его восточной оконечности. С запада к деревне примыкает деревня Лавриновичи, с востока протекает Щара, по которой здесь проходит граница с Ляховичским районом. На противоположном берегу реки находится одноимённая деревня Ляховичского района, где сохранились остатки дворянской усадьбы. Через деревню проходит автодорога Барановичи — Несвиж. История Первое письменное упоминание об Ильинской церкви в Адаховщине датируется серединой XVI века. В 1866 году построено новое деревянное здание церкви. В то время церкви принадлежало 60 десятин земли, в том числе 30 десятин пашни. Во второй половине XIX — начале XX века село принадлежало Даревской волости Новогрудского уезда Минской губернии. В 1886 году в селе было 63 двора, две церкви и школа. В 1909 году — 157 дворов и 1056 жителей (без учёта имения, которое находилось на противоположном берегу Щары). Согласно Рижскому мирному договору (1921) деревня вошла в состав межвоенной Польши, где принадлежала гмине Дарево Барановичского повета Новогрудского воеводства. По переписи 1921 года в ней числилось 30 жилых и 30 прочих обитаемых зданий, в которых проживало 275 человек (128 мужчин, 147 женщин), в том числе 274 белоруса и 1 поляк (по вероисповеданию — 242 православных и 33 римских католика). С 1939 года в составе БССР. С 15 января 1940 года в Новомышском районе Барановичской, с 8 января 1954 года Брестской области. 8 апреля 1957 года район переименован в Барановичский. В 1940 году — 76 хозяйств. C июня 1941 по июль 1944 года деревня находилась под немецкой оккупацией, в 1944 году она была сожжена, Ильинская церковь также сгорела во время войны. На фронтах войны погибло 11 сельчан. До 22 марта 1962 года деревня входила в состав Лавриновичского сельсовета. В 1970 году к деревне были присоединены соседние деревни Адаховщина-2 и Адаховщина-3. В 1996 году построена новая каменная церковь св. Ильи. В 2013 году деревня перешла из упразднённого Колпеницкого сельсовета в Крошинский. Инфраструктура Храм пророка Илии — улица Ильинская, 3. Кладбище к северо-востоку от основной части деревни. До 2010-х годов действовал магазин — улица Светлая, 34 (ныне на его месте жилой дом). Население На 1 января 2023 года в деревне постоянно проживало 59 человек в 33 хозяйствах. Известные уроженцы Николай Иванович Игнатович (1940—1992) — государственный деятель, советник юстиции 2-го класса. Примечания Литература Гарады і вёскі Беларусі: энцыклапедыя. Т. 3, Кн. 1. Брэсцкая вобласць (бел.) / под научн. ред. А. И. Локотки. — Минск: БелЭн, 2006. — С. 27. — 528 с. — ISBN 985-11-0373-X. Ссылки Адаховщина на сайте globustut.by Архивная копия от 21 февраля 2017 на Wayback Machine
Адаховщина (Барановицький район)

Адаховщина (біл. Адахаўшчына) — село в Білорусі, у Барановицькому районі Берестейської області. Орган місцевого самоврядування — Крошинська сільська рада. Історія Населення За переписом населення Білорусі 2009 року чисельність населення села становила 61 особа. Примітки
Pyaski, Kamyenyets district

Pyaski (Belarusian: Пяскі, romanized: Piaski; Russian: Пяски) is a village in Kamyenyets District, Brest Region, Belarus. It is part of Aharodniki selsoviet. It is located 338 kilometres (210 mi) south-west of the capital Minsk and near the border with Poland. References External links Location including the places
Piaski (rejon kamieniecki)

Piaski (biał. Пяскі, Piaski; ros. Пяски, Piaski) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie kamienieckim, w sielsowiecie Ogrodniki. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie brzeskim, w gminie Wysokie Litewskie. W dwudziestoleciu międzywojennym kolonia leżąca w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie brzeskim, w gminie Wysokie Litewskie. W 1921 miejscowość liczyła 83 mieszkańców, zamieszkałych w 15 budynkach, w tym 76 Białorusinów i 7 Polaków. 75 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 8 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Piaski (2), pow. brzeski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 443 . Mapa WIG Wysokie Litewskie. [dostęp 2023-03-19]. (pol.).
Gwóźdź 1

Gwóźdź 1 (biał. Гвоздзь 1, Hwozdź 1; ros. Гвоздь 1, Gwozd´ 1) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie kamienieckim, w sielsowiecie Kamieniuki. W latach 1921–1939 należała do gminy Białowieża. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwały 54 osoby, wszystkie były wyznania prawosławnego oraz zadeklarowały polską przynależność narodową. Przypisy Bibliografia Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych., t. T. 5, województwo białostockie, 1924
Jałowy Gród

Jałowy Gród (biał. Яловы Груд, Jałowy Hrud; ros. Еловый Груд, Jełowyj Grud) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie kamienieckim, w sielsowiecie Kamieniuki. W latach 1921–1939 należała do gminy Białowieża. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwało 13 osób, wszystkie były wyznania prawosławnego oraz zadeklarowały polską przynależność narodową. We wsi było trzy budynki mieszkalne. Przypisy Bibliografia Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych., t. T. 5, województwo białostockie, 1924
Barszczewo (Białoruś)

Barszczewo (biał. Баршчэва, Barszczewa) – wieś na Białorusi, w rejonie kamienieckim obwodu brzeskiego. Miejscowość wchodzi w skład sielsowietu Ratajczyce. W miejscowości znajdują się parafialna cerkiew prawosławna pw. św. Onufrego z 1840 roku i cmentarz prawosławny z kaplicą pw. św. Apostoła Tomasza. Przypisy
Борщево (Брестская область)

Борщево (бел. Баршчэва) — деревня в Каменецком районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Ратайчицкого сельсовета. Население 94 человека (2009). География Деревня Борщево находится в 9 км к востоку от города Высокое и в 22 км к западу от города Каменец. Местность принадлежит к бассейну Вислы, через деревню проходит мелиоративный канал со стоком в реку Лесная. Рядом с Борщево находятся деревни Муравчицы, Хотиново и Минковичи. Через деревню проходит автодорога Высокое — Каменец, местные дороги ведут в окрестные деревни. История Деревня известна со второй половины XV века. После административно-территориальной реформы середины XVI века в Великом княжестве Литовском входило в Берестейский повет Берестейского воеводства. После третьего раздела Речи Посполитой (1795) Борщево в составе Российской империи, принадлежало Брестскому уезду Гродненской губернии. В начале XIX века имение принадлежало графам Грабовским. В 1840 году на средства Пелагеи Грабовской в Борщево возведена каменная православная церковь св. Онуфрия. В 1874 году на деревенском кладбище построена часовня Параскевы Пятницы. В 1897 году село насчитывало 65 дворов и 441 жителя, действовали церковь, церковно-приходская школа, магазин, корчма, кузница. В 1905 году в селе проживал 521 человек. Согласно Рижскому мирному договору (1921) деревня вошла в состав межвоенной Польши, где принадлежала Брестскому повету Полесского воеводства. В 1923 году здесь было 18 дворов и проживало 152 жителя. С 1939 года в составе БССР. В годы Великой Отечественной войны на фронтах погибло 18 жителей Борщево. В 1949 году организован колхоз. В 2000-е годы на месте кладбищенской часовни 1874 года выстроена новая каменная часовня. Достопримечательности Церковь Св. Онуфрия. Построена в 1840 году из бутового камня. Памятник архитектуры с элементами классицизма. Церковь включена в Государственный список историко-культурных ценностей Республики Беларусь — Историко-культурная ценность Республики Беларусь, Каменная часовня на кладбище. Построена в 2000-е годы на месте часовни XIX века. Галерея Примечания Ссылки Борщево на сайте radzima.org Архивная копия от 6 апреля 2016 на Wayback Machine
Trościanica (rejon kamieniecki)

Trościanica (biał. Трасцяніца, Trascianica) – wieś na Białorusi, w rejonie kamienieckim obwodu brzeskiego. Miejscowość wchodzi w skład sielsowietu Ratajczyce. W miejscowości stoją 2 drewniane świątynie: cerkiew prawosławna Przemienienia Pańskiego z 1873 roku (parafialna), kaplica cmentarna św. Dymitra Sołuńskiego z 1877 roku (w stanie ruiny) Przypisy
Тростяница (Брестская область)

Тростяница (бел. Трасцяніца) — деревня в Каменецком районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Ратайчицкого сельсовета. Население — 50 человек (2019). География Тростяница находится в 16 км к юго-востоку от города Высокое и в 16 км к юго-западу от города Каменец. Местность принадлежит бассейну Вислы, деревня стоит на правом берегу реки Лесная ниже впадения в неё небольшой речки Точия. Через Тростяницу проходит автодорога Остромечево — Ратайчицы — Войская, в двух километрах к югу от деревни проходит шоссе Высокое — Пружаны. История Тростяница впервые упомянута во второй половине XV века, была шляхетским имением, которым владели Сангушки. После административной реформы середины XVI века в Великом княжестве Литовском в составе Берестейского повета Берестейского воеводства. После третьего раздела Речи Посполитой (1795) Тростяница в составе Российской империи, принадлежала Брестскому уезду Гродненской губернии. В середине XIX века имение принадлежало Потоцким, в 1873 году в деревне возведена деревянная Свято-Преображенская церковь, а в 1877 году на кладбище построена также деревянная Дмитриевская церковь. По переписи 1897 года в деревне было 15 жителей. В начале XX века принадлежала барону Корфу, в этот период в деревне также существовала католическая часовня (не сохранилась). Согласно Рижскому мирному договору (1921) деревня вошла в состав межвоенной Польши, где принадлежала Брестскому повету Полесского воеводства. В 1923 году здесь было 39 дворов и 219 жителей. С 1939 года в составе БССР. Во время Великой Отечественной войны на фронтах погибло 24 жителя деревни. В 2005 году руины кладбищенской Дмитриевской церкви 1877 года постройки были полностью разобраны. Достопримечательности Свято-Преображенская церковь. Деревянная православная церковь 1873 года постройки. Памятник народного деревянного зодчества — Историко-культурная ценность Республики Беларусь, Бескурганный могильник — Историко-культурная ценность Республики Беларусь, В двух километрах к северу от деревни, большая часть занята современным кладбищем. Могильник датируется IV-II веком до н. э., принадлежал племенам поморской культуры Братская могила советских воинов и партизан — Историко-культурная ценность Республики Беларусь, . Похоронены 22 воина, погибших в 1944 году при освобождении района, и 2 партизана. В 1965 году установлен обелиск, а в 1982 году — скульптура воина. Два курганных могильника. Находятся в 0,7 км к северо-западу от деревни и в 0,5 км к юго-западу от деревни. Датируются XI—XIII столетиями, принадлежали дреговичам. Бескурганный могильник-1 периода раннего Средневековья, IV–II до н. э. — Историко-культурная ценность Республики Беларусь, Бескурганный могильник-2 периода раннего Средневековья, XI–XIII в. — Историко-культурная ценность Республики Беларусь, Все вышеперечисленные объекты включены в Государственный список историко-культурных ценностей Республики Беларусь. Примечания Ссылки Тростяница на сайте radzima.org
Тростяниця (Кам'янецький район)

Тростяниця (біл. Трасцяніца) — село в Білорусі, у Кам'янецькому районі Берестейської області. Орган місцевого самоврядування — Ратайчицька сільська рада. Географія Розташоване на річкою Лісною, за 15 км від залізничної станції Лищиці. Історія На території села виявлений глиняний глек, датований добою поморської культури IV—II століть до н. е.. До 1935 року в селі діяв осередок товариства «Просвіта». До 1960-х років у школі Тростяниці викладалася українська мова, місцевим учителем був Г. Омелянюк. Населення За переписом населення Білорусі 2009 року чисельність населення села становила 78 осіб. Примітки
Stacja Dziatłowicze

Stacja Dziatłowicze (biał. Ста'нцыя Дзя'тлавiчы; ros. Ста'нция Дя'тловичи; do 2017 Dziatłowicze, biał. Дзятлавічы, ros. Дятловичи) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie łuninieckim, w sielsowiecie Dziatłowicze, przy drodze republikańskiej . Znajduje tu się przystanek kolejowy Dziatłowicze (dawniej stacja kolejowa), położony na linii Równe – Baranowicze – Wilno. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym w miejscu obecnej wsi Stacja Dziatłowicze znajdowały się stacja kolejowa Dziatłowicze, osada Łebcze oraz chutory Żydówki i Piddobryń. Leżały one wówczas w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie łuninieckim, do 18 kwietnia 1928 w gminie Kożangródek, następnie w gminie Łuniniec. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia St. Dziatłowicze, Łebcze, Żydówki i Fut. Piddobryń na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-11-17]. (ros.).
Luboń (Białoruś)

Luboń (biał. Любань; ros. Любань) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie łuninieckim, w sielsowiecie Łachwa. Znajduje się tu przystanek kolejowy Luboń, położony na linii Homel – Łuniniec – Żabinka. W dwudziestoleciu międzywojennym leżał w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie łuninieckim, w gminie Łachwa. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Luboń (1), pow. mozyrski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 445 . Luboń na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-11-19]. (ros.).