NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Perynowo

Perynowo (biał. Перунова; ros. Перуново) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie łuninieckim, w sielsowiecie Łachwa. W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie łuninieckim, w gminie Łachwa. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Perynowo na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-11-20]. (ros.).
Sawejki (obwód brzeski)

Sawejki (biał. Савейкі, Sawiejki; ros. Совейки, Sowiejki) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie lachowickim, około 17 km na południowy wschód od Lachowicz. Historia Na przełomie XVIII i XIX wieku dobra Sawejki należały do Bennigsenów, na początku XIX wieku nabył je hrabia Stanisław Hutten-Czapski (1779–1844), który jednak zmuszony był odsprzedać Sawejki najprawdopodobniej Levinowi Augustowi von Bennigsenowi (1745–1826), generał-gubernatorowi Litwy w latach 1801–1806, od którego majątek ten kupił Krzysztof Niezabytowski. Jego córka Waleria wniosła Sawejki w posagu do rodziny Rdułtowskich, wyszedłszy w 1840 roku za Konstantego Rdułtowskiego (1804–1869), marszałka słuckiego. Administratorem majątku był wtedy Hektor Nowicki, który w 1860 roku kupił go od dotychczasowych właścicieli. Wraz z folwarkiem Zapole majątek ten liczył wtedy ponad 383 włóki. Od co najmniej 1901 roku do co najmniej 1913 roku właścicielem majątku był Teofil Nowicki, później, ostatnim – Andrzej Nowicki. Po III rozbiorze Polski w 1795 roku Sawejki wcześniej należące do województwa nowogródzkiego Rzeczypospolitej (a między II i III rozbiorem – do namiestnictwa mińskiego), znalazły się na terenie powiatu słuckiego (ujezdu) kolejno guberni: słonimskiej, litewskiej, grodzieńskiej i mińskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Sawejki wróciły Polski, znalazły się w gminie Niedźwiedzice w powiecie baranowickim województwa nowogródzkiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi. W 1921 miejscowość liczyła 162 mieszkańców, zamieszkałych w 12 budynkach, w tym 99 Polaków i 63 Białorusinów. 80 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 82 prawosławnego. Około kilometra na południe od centrum wsi, przy drodze do sąsiedniego Hajnińca stoi ruina XIX-wiecznej kaplicy grobowej oraz lokalny cmentarzyk. W 2009 roku w Sawejkach mieszkało 85 osób. Dwór (pałac) i park Majątek w Sawejkach jest opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego. Kompleks pałacowo-parkowy jest historyczno-kulturalnym zabytkiem Białorusi o numerze ewidencyjnym 112Г000482. Przypisy
Совейки

Совейки (бел. Савейкі) — деревня в Гончаровском сельсовете Ляховичского района Брестской области Белоруссии. До 2013 года входила в состав упразднённого Куршиновичскому сельсовету. Население — 42 человека (2019). География Совейки находятся в 17 км к юго-востоку от города Ляховичи, в 2 км к востоку проходит граница с Минской областью. Деревня стоит на водоразделе бассейнов Немана и Днепра, к югу и востоку от Совеек берут начало ручьи со стоком в Цну, а к западу — со стоком в Щару. Совейки связаны местными автодорогами с окрестными населёнными пунктами. В 4 км к западу находится ж/д платформа Кулени (линия Барановичи — Лунинец). История Имение Совейки на стыке XVIII и XIX веков принадлежало генералу Л. Бенигсену, у которого его впоследствии купил Кшиштоф Незабытовский. В 1840 году стало собственностью Константина Рдултовского, женатого на Валерии Незабытовской. В 50 годы XIX века Рдултовский разорился и утратил имение, которое стало собственностью рода Новицких. В 1861 году Гектор Новицкий стал полноправным владельцем Совеек. Новицким имение Совейки принадлежало вплоть до 1939 года. После Гектора его владельцами были Теофил и Андрей Новицкие. Точная дата закладки усадьбы и постройки усадебного дома остаётся невыясненной, ряд авторов связывают усадьбу с Бенигсенами и датируют стыком XVIII и XIX веков, некоторые присывают возведение усадьбы Новицким и датируют серединой XIX века. Усадьбу окружает хорошо сохранившийся природный парк. Согласно Рижскому мирному договору (1921) Совейки вошли в состав межвоенной Польши, с 1939 года — в БССР. Достопримечательности Усадьба Новицких Усадебный дом (XIX век), перестраивался в 1901 и 1950 годах Винокуренный завод. Построен Теофилом Новицким в 1901 году Жилой дом (конец XIX-начало XX века) Флигель Хозпостройки Руины часовни-усыпальницы Природный парк "Совейки" — памятник садово-паркового искусства Историко-культурная ценность Республики Беларусь, Усадебный парк включён в Государственный список историко-культурных ценностей Республики Беларусь. Галерея Примечания Ссылки Достопримечательности Совейки на сайте radzima.org
Урожайная (Брестская область)

Урожайная (бел. Ураджайная) — деревня в Ляховичском районе Брестской области Белоруссии, входит в состав Новосёлковского сельсовета. Население — 207 человек (2019). География Урожайная находится в 5 км к северу от центра города Ляховичи. Рядом расположены деревни Тумаши и Божки. Через деревню проходит местная дорога Божки — Урожайная — Корени. Местность принадлежит бассейну Немана, через деревню течёт ручей, впадающий в реку Ведьма.. История История деревни связана с имением Вошковцы, известным с 1586 года, как шляхетская собственность. В 1838 году его приобрёл писатель и философ Флориан Бохвиц. После его смерти земельные владения были поделены между тремя сыновьями, основная часть имения Вошковцы досталась старшему сыну Роману. Последним владельцем имения был сын Романа Витольд. Бохвицы жили в старинном деревянном доме, построенном ещё в XVII веке с применением деревянных гвоздей. При Бохвицах дом был несколько раз отремонтирован и перестроен. Усадебный дом был окружён пейзажным парком. Согласно Рижскому мирному договору (1921) Вошковцы вошли в состав межвоенной Польши, с 1939 года — в БССР. В советский период деревня получила своё современное имя. Главная достопримечательность деревни — деревянный усадебный дом XVII века постройки был утрачен в 2010 году, когда был разобран на дрова. Несколькими годами позже согрело и здание мельницы конца XIX века. Достопримечательности Бывшая усадьба Бохвицев. Уже в XXI веке утрачены усадебный дом и здание мельницы. От усадьбы сохранились лишь фрагменты парка. Примечания Ссылки Урожайная на сайте radzima.org Достопримечательности
Ochowo

Ochowo (biał. Ахова; ros. Охово) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie pińskim, w sielsowiecie Ochowo. Siedziba parafii prawosławnej pw. Narodzenia Matki Bożej. Historia W XV w. król Polski Kazimierz IV Jagiellończyk nadał wieś franciszkanom pińskim. W 1758 ufundowali tu oni cerkiew unicką, w 1867, w ramach represji po powstaniu styczniowym, zamienioną na prawosławną. W 1924 budynek został zwrócony katolikom. Po II wojnie światowej ponownie przejęty przez Cerkiew prawosławną. W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie pińskim, w gminie Żabczyce. Wieś była wówczas siedzibą rzymskokatolickiej parafii Świętej Trójcy, zanikłej w czasach komunizmu. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Ochowo, pow. piński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 368 . Ochowo na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2021-01-12]. (ros.).
Охово (Брестская область)

Охо́во (бел. Ахова) — агрогородок в Пинском районе Брестской области Беларуси. Административный центр Оховского сельсовета. Население — 460 человек (2019). География Охово находится в 15 км к северо-западу от центра Пинска. Местные дороги связывают населённый пункт с автодорогами М10 и Р6, а также с ближайшими деревнями; ещё одна дорога ведёт в сторону села Достоево. Местность принадлежит к бассейну Днепра, южнее Охово протекает небольшая река Меречанка, приток Ясельды. Этимология Название агрогородка носит единичный характер и его происхождение точно не установлено. Возможно происхождение от слова «хаваць» (белор. «прятать») или от личного имени. История Поселение очень старое, первое упоминание относится к 1495 году. В XVI веке упоминается как село, принадлежащее настоятелю пинского францисканского монастыря. Со времени территориально-административной реформы середины XVI века в Великом княжестве Литовском Охово входило в состав Пинского повета Берестейского воеводства. В 1758 году из дерева построена униатская церковь, в 1786 году после пожара перестроена в латинский католический храм, использовавшийся францисканцами, которым принадлежало село вплоть до XIX века. После второго раздела Речи Посполитой (1793) в составе Российской империи деревня входила в состав Пинского уезда. В 1864 году церковь передана православным и перестроена как православная Крестовоздвиженская церковь. Согласно Рижскому мирному договору (1921) деревня вошла в состав межвоенной Польши, Крестовоздвиженская церковь вновь отошла к католикам. С 1939 года в составе БССР, после Великой Отечественной войны церковь опять передана православным. Культура Дом культуры Музей ГУО "Оховская средняя школа" Достопримечательности Православная Крестовоздвиженская церковь — Историко-культурная ценность Республики Беларусь, . Первоначальная постройка XVIII века, перестроена в 1864 году. Памятник деревянной архитектуры с элементами барокко. В интерьере церкви сохранился деревянный резной алтарь XVIII века. Церковь включена в Государственный список историко-культурных ценностей Республики Беларусь. Деревянная часовня постройки 1990-х годов. Каплица (1990-е гг.) Памятник, скульптура Памятник землякам, погибшим в Великую Отечественную войну. В 1969 году установлен обелиск. Памятник природы, заказник Святой родник — памятник природы. Деревянная каплица над источником. Галерея Примечания Ссылки Охово на сайте radzima.org
Nowy Dworzec (Białoruś)

Nowy Dworzec (biał. Новы Дварэц; ros. Новый Дворец) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie pińskim, w sielsowiecie Biarozawiczy. W dwudziestoleciu międzywojennym leżał w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie pińskim, w gminie Żabczyce. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Nowy Dworzec na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2021-01-20]. (ros.).
Żółkiń

Żółkiń (biał. Жолкіна; ros. Жолкино) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie pińskim, w sielsowiecie Łasick. Znajduje się tu parafialna cerkiew prawosławna pw. Przemienienia Pańskiego. W dwudziestoleciu międzywojennym miejscowość leżała w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie pińskim, w gminie Wiczówka. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Zołkin, pow. piński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 822 . Żółkiń na mapie WIG Żółkiń na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2021-02-08]. (ros.).
Жолкино (Брестская область)

Жолкино (бел. Жо́лкіна) — деревня в Пинском районе Брестской области Беларуси. Входит в состав Ласицкого сельсовета. География Ближайшие населённые пункты Борки, Трушево и др. Гидрография Недалеко протекает река Стубла. История В 1885 году Жолкини, село бывшее государственное, дворов 34, жителей 204, церковь православная, в Радчицкой волости Пинского уезда Минской губернии. В 1908 году село Жолкин в Витчевской волости Пинского уезда Минской губернии. Население Численность 2019 год — 64 жителей Динамика 1908 год — 743 жителей, 102 дворов (село Жолкин) 1999 год — 173 жителей (перепись населения) 2009 год — 112 жителей (перепись населения) 2019 год — 64 жителей (перепись населения) Улицы Интернациональная Колхозная Первомайская Садовая Советская Узкий переулок Школьная Достопримечательность Спасо-Преображенская церковь (1996) Памятник-обелиск и мемориальное сооружение братской могилы советских воинов и партизан. Жолкино стало одним из первых населённых пунктов в Пинском районе и первым серьёзным укрепрайоном, откуда с боем изгнали немецко-фашистских захватчиков. Этого успеха части 212-й стрелковой дивизии достигли в 11 часов 30 минут 18 марта 1944 года. Известные лица Юзеф Кашиц (1795—1868) — участник восстания 1830—1831 годов. Примечания
Жолкино

Жолкино (біл. Жолкіна) — село в Білорусі, у Пінському районі Берестейської області. Орган місцевого самоврядування — Ласицька сільська рада. Населення За переписом населення Білорусі 2009 року чисельність населення села становила 112 осіб. Особистості Народилися Диковицький Федір Федорович («Громило», «Соловей», 1924 — ?), підрайонний провідник ОУН. Примітки
Knubowo

Knubowo (biał. Кнубава; ros. Кнубово) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie pińskim, w sielsowiecie Pleszczyce, nad Prypecią. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie pińskim, w gminie Lemieszewicze. W tym okresie we wsi mieściło się muzeum Piłsudskiego. Podczas kampanii wrześniowej na Prypeci na wysokości Knubowa Flotylla Rzeczna Marynarki Wojennej samozatopiła trzy kanionerki: 18 września 1939 Zaradną oraz 19 września 1939 Zawziętą i Zuchwałą. Kanonierki, z wyjątkiem Zuchwałej, zostały później podniesione przez Sowietów. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Knubowo, pow. piński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 199 . Knubowo na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2021-02-20]. (ros.).
Jaroszewicze

Jaroszewicze (biał. Ярашэвічы; ros. Ярошевичи) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Zieleniewicze. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim. Przypisy Bibliografia Jaroszewicze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 7 . Jaroszewicze na mapie WIG z 1926 Jaroszewicze na mapie WIG z 1938
Kuliki (rejon prużański)

Kuliki (biał. Кулікі; ros. Кулики) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Linowo. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie prużańskim. Przed II wojną światową był to folwark. Przypisy Bibliografia Kuliki (2), pow. prużański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 192 . Kuliki na mapie WIG
Horodniany (Białoruś)

Horodniany (biał. Гарадняны, Haradniany; ros. Городняны, Gorodniany) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Prużana. Historia W Rzeczypospolitej Obojga Narodów leżały w województwie brzeskolitewskim, w powiecie brzeskolitewskim. Należały do ekonomii kobryńskiej. Odpadły od Polski w wyniku III rozbioru. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie prużańskim, w gminie Linowo. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie prużańskim, do 1 kwietnia 1932 w gminie Linowo, następnie w gminie Prużana. W 1921 miejscowość liczyła 213 mieszkańców, zamieszkałych w 32 budynkach, w tym 117 Polaków, 94 Białorusinów i 2 osoby innej narodowości. 110 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 103 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Horodniany (1), pow. prużański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 138 . Horodniany (2), pow. prużański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 580 . Mapa WIG Prużana. [dostęp 2026-01-12]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2026-01-12]. (ros. • biał.).
Jundziłowicze

Jundziłowicze (biał. Юндзілы, Jundziły; ros. Юндилы, Jundiły) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Różana. Współcześnie w skład miejscowości wchodzi także dawna wieś Gródek. Na terenie dawnego Gródka znajduje się cerkiew prawosławna. Historia W Rzeczypospolitej Obojga Narodów leżały w województwie nowogródzkim, w powiecie słonimskim, na terenie parafii w Różanie. Odpadły od Polski w wyniku III rozbioru. Pod zaborami wieś i majątek ziemski; w II Rzeczypospolitej wieś. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie słonimskim, w gminie Różana. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie kosowskim/iwacewickim, w gminie Różana. W 1921 miejscowości liczyły: Jundziłowicze – 233 mieszkańców, zamieszkałych w 44 budynkach, w tym 201 Białorusinów i 32 Polaków. 212 mieszkańców było wyznania prawosławnego, 11 mojżeszowego i 10 rzymskokatolickiego; Gródek – 91 mieszkańców, zamieszkałych w 23 budynkach, wyłącznie Białorusinów wyznania prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Jundziłowicze (1), pow. słonimski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 30 . Gródek (2), pow. słonimski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 535 . Mapa WIG Różana. [dostęp 2026-01-26]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2026-01-26]. (ros. • biał.).
Głuszec (Białoruś)

Głuszec (biał. Глушэц, Hłuszec; ros. Глушец, Głuszec) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Suchopol. W latach 1921–1939 należała do gminy Suchopol. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwało 43 osoby, wśród których 39 było wyznania prawosławnego a 4 rzymskokatolickiego. Jednocześnie 8 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 35 białoruską. We wsi było 13 budynków mieszkalnych. Przypisy Bibliografia Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych., t. T. 5, województwo białostockie, 1924.
Chwojnik (obwód brzeski)

Chwojnik (biał. Хвойнік, Chwojnik; ros. Хвойник, Chwojnik) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Suchopol, w pobliżu granicy z Polską. Wieś położona jest na terenie Parku Narodowego „Puszcza Białowieska”. Historia W XIX i w początkach XX w. chutor położony w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie prużańskim, w gminie Suchopol. W dwudziestoleciu międzywojennym leśniczówka leżąca w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie bielskim, w gminie Białowieża. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Chwojnik, pow. prużański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 334 . Mapa WIG Białowieża. [dostęp 2026-01-28]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2026-01-28]. (ros. • biał.).
Żochały

Żochały (biał. Жагалы, Żahały; ros. Жогалы, Żogały; pol. hist. Żohały) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Chorewo. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie prużańskim, w gminie Noski. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie prużańskim, do 22 stycznia 1926 w gminie Noski, następnie w gminie Sielec. W 1921 miejscowość liczyła 102 mieszkańców, zamieszkałych w 19 budynkach, w tym 101 Białorusinów i 1 osobę innej narodowości. Wszyscy mieszkańcy byli wyznania prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Żohały, pow. prużański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 815 . Mapa WIG Prużana. [dostęp 2026-01-30]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2026-01-30]. (ros. • biał.).
Дом с мезузой (Минск)

Дом с мезузой — здание в Раковском предместье Минска. Расположен на углу улиц Раковской и Освобождения № 20/15. Построен на рубеже XIX—XX вв. История Дом с мезузой получил своё название из-за того, что у входа в здание с правой стороны оставался след от мезузы, специального футляра, в котором находился свернутый свиток пергамента с двумя фрагментами Торы, написанными на иврите. Это свидетельствует о том, что в этом доме в XIX — начале XX века проживала еврейская семья. В 1913 году дом имел № 16 и принадлежал Цейце Веньяминовне Уревич. В 2001 году во время разбора печи при ремонте дома были найдены документы — протокол, приказ и приговор о нарушении правил конспирации, которые датировались 1926 годом. Они принадлежали еврейской организации «Ха-шомер ха-цаир» («Молодой страж»), которая с 1923 года находилась на нелегальном положении в СССР. Найденные документы были переданы Музею истории и культуры евреев Беларуси, представителями Израильского культурно-информационного центра в Минске. Часть старого дверного косяка с углублением для мезузы также находится в этом музее. Архитектура Дом представляет собой двухэтажное угловое Г-образного плана неоштукатуренное кирпичное здание. Покрыт вальмовой крышей, соединен с соседними постройками. Этажи фасада, выходящего на улицу Раковскую, разделены карнизным поясом. Лучковые оконные проемы имеют декоративные карнизы на втором этаже и украшены прямыми сандриками на первом. В северо-западной части фасада — сквозная лучковая арка, рядом расположен вход. На втором этаже небольшие балконы. Под карнизом крыши проходит пояс сухариков. Входные двери украшены фигурными филёнками, витыми колоннами по сторонам, которые завершены стилизованными капителями. Угловая часть здания скошена, акцентирована балконом с чугунной оградой и аттиковой стеной. Фасад, выходящий на ул. Освобождения, также разделен карнизным поясом, декорирован поясами сухариков, карнизами, накладными кирпичными подоконными вставками, лопатками. Литература Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. — Мн.: Беларуская савецкая энцыклапедыя, 1986—1988. Примечания
Kanal Belooziorskij

Kanal Belooziorskij (vitryska: Белаазёрскі канал) är en kanal i Belarus. Den ligger i voblasten Brests voblast, i den sydvästra delen av landet, 270 km sydväst om huvudstaden Minsk. Omgivningarna runt Kanal Belooziorskij är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Runt Kanal Belooziorskij är det ganska glesbefolkat, med 26 invånare per kvadratkilometer. Källor
Zyabrovka (air base)

Zyabrovka (also Pribytki) is a military air base located 16 km southeast of Gomel, Gomel Region, Belarus. From November 1951 to July 1957 the 50th Air Army of Long-Range Aviation included the 144th Fighter Aviation Division with its headquarters at Mogilev, Mogilev Oblast, Belorussian SSR. The division's 439th Fighter Aviation Regiment was flying MiG-15s and MiG-17s during that period from Zyabrovka. The regiment disbanded on 1 April 1958. By the early 1960s Tupolev Tu-16R aircraft were flying from the base. The airfield was renovated in 1963. It received the Tu-22R around 1966, and by 1967 had 24 based there. Pribytki was one of nine major operating locations for the Tupolev Tu-22 Blinder in the mid-1960s. The reconnaissance aircraft were tasked with operations in the Baltic and northern Europe. From 1973 into the 1980s pilots from Libya and Iraq trained in the Tu-22 here. The Tu-22 units were disbanded in 1994 and the aircraft sent to Engels-2 for disposal. Pribytki was home to 290 Gv ODRAP (290th Guards Long Range Reconnaissance Aviation Regiment) flying Tu-16R from the early 1960s to 1994 and the Tu-22RDM from the 1960s to 1994; plus a number of Tu-22R aircraft. From 1960 to 1980 the regiment was part of the 6th Heavy Bomber Aviation Corps, and from 1980 to 1994, the 46th Air Army. (Holm) During the 2022 Russian invasion of Ukraine the Russian military deployed attack helicopters here. References External links Micheal Holm, http://www.ww2.dk/new/air%20force/regiment/bap/290odrap.htm