NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Козище

Кози́ще (бел. Казішча) — деревня в Кобринском районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Буховичского сельсовета. По данным на 1 января 2016 года население составило 41 человек в 30 домохозяйствах. В деревне расположен фельдшерско-акушерский пункт. География Деревня расположена в 18 км к северу от города и станции Кобрин и в 69 км к востоку от Бреста. На 2012 год площадь населённого пункта составила 1,08 км² (108 га). История Населённый пункт известен с XVI века. В разное время население составляло: 1999 год: 78 хозяйств, 132 человека 2005 год: 54 хозяйства, 89 человек 2009 год: 63 человека 2016 год: 30 хозяйств, 41 человек 2019 год: 38 человек Достопримечательность В деревне расположена деревянная православная церковь в честь Святой Троицы, построенная в XIX веке. Историко-культурная ценность Республики Беларусь, Страусиная ферма Галерея Примечания Литература Казішча // Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 4, кн. 2. Брэсцкая вобласць / Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мінск.: БелЭн, 2007. — 608 с.: іл. — C. 150. ISBN 978-985-11-0388-7. Ссылки Буховичский сельсовет Достопримечательности на сайте Radzima.org
Kolonia (rejon hancewicki)

Kolonia (biał. Калонія; ros. Колония) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie hancewickim, w sielsowiecie Oharewicze. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie łuninieckim, w gminie Kruhowicze. Przypisy Bibliografia Kolonja na mapie WIG
Колония (Ганцевичский район)

Колония (бел. Калонія) — деревня в Ганцевичском районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Огаревичского сельсовета. География Деревня находится в северо-восточной части Брестской области, при автодороге Н-14, на расстоянии приблизительно 5 километров (по прямой) к востоку от города Ганцевичи, административного центра района. Абсолютная высота — 163 метра над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 0,2156 км². История По состоянию на 1909 год, в Колонии имелся 1 двор и проживало 4 человека. В административном отношении имение входило в состав Круговичской волости Слуцкого уезда Минской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав межвоенной Польши. Входила в состав гмины Круговичи Лунинецкого повета Полесского воеводства Польши. В 1921 году числилось 156 жителей, проживавших в 24 домах. В этническом составе населения того периода белорусы составляли 99 %. В конфессиональном составе населения преобладали православные христиане (99 %). С 1939 года в БССР. Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживало 34 человека. Примечания
Kolonia (rejon stoliński)

Kolonia (biał. Калонія; ros. Колония) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie stolińskim, w sielsowiecie Horodno, w pobliżu granicy z Ukrainą. Dawniej część Horodna. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie stolińskim. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia (Horodno) na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. Национальный центр правовой информации Республики Беларусь. [dostęp 2020-10-02]. (ros.).
Rusota Kamienna

Rusota Kamienna (biał. Каменная Русота; ros. Каменная Русота) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Putryszki. Sąsiaduje z Grodnem. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim. Przypisy Bibliografia Rusota (3) Kamienna, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 33 . Russota Kamienna na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Kamieńczany

Kamieńczany, Kamienczany (biał. Камянчаны; ros. Каменчаны) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie mostowskim, w sielsowiecie Łunna. Dawniej w powiecie grodzieńskim, województwa trockiego Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie grodzieńskim. W latach 1921–1939 wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Łasza. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 152 osoby, 124 były wyznania rzymskokatolickiego a 28 prawosławnego. Jednocześnie 147 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 5 białoruską. Było tu 29 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii prawosławnej i rzymskokatolickiej w Łunnej. Podlegała pod Sąd Grodzki w Łunnej i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Łunnej. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Łunna. Przypisy Bibliografia Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-11-14]. (ros.). Linki zewnętrzne Kamieńczany, pow. grodzieński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 48 . Kamieńczany na mapie WIG
Kamyanyuki

Kamyanyuki (Belarusian: Камянюкі, romanized: Kamianiuki), also known as Kamyenyuki (Каменюкі / Kamieniuki), is an agrotown in Kamyenyets District, Brest Region, Belarus. It serves as the administrative center of Kamyanyuki selsoviet. It is located in Belovezhskaya Pushcha National Park (the Belarusian part of the Białowieża Forest), 21 kilometres (13 mi) north from Kamyenyets, 60 kilometres (37 mi) from Brest and 47 kilometres (29 mi) from the Zhabinka railway station, on the Leśna Prawa river. History From 1921 to 1939, it belonged to the Gmina Białowieża. According to the 1921 Polish census, 138 people lived in the village, all of them Orthodox. At the same time, 13 residents declared Polish nationality, 108 declared Belarusian nationality, and 17 declared other nationalities. There were 22 residential buildings in the village. Attractions There is a Belarusian residence of Ded Moroz near Kamyanyuki. The total area of Ded Moroz's "property" (Touristic object "Residence of Belarusian Ded Moroz") is 15 hectares. Besides the manor of Ded Moros, it includes the house of Snegurochka, museum of Ded Moroz, "Treasury", as well as objects related to various fairy tales. There is a wooden Russian Orthodox Church of St. George, inaugurated in 2009. References
Kamenjoeki

De Wit-Russische plaats Kamenjoeki (Russisch: Каменюки. Wit-Russisch: Каменюкі, soms ook Камянюкі) is gelegen in de oblast Brest, langs de oevers van de rivier Leśna Prawa. Kamenjoeki ligt aan de Wit-Russische zijde van het Oerbos van Białowieża. Het is het administratief en toeristisch centrum van het naastgelegen Nationaal Park Belavezjskaja Poesjtsja. Met dank aan de ligging kan men in en rondom Kamenjoeki faciliteiten als restaurants, een natuurmuseum en een klein dierenpark bezoeken. Een deel van de woningen in het plaatsje zijn van hout gebouwd en hebben ramen met gesneden, houten kozijnen. Galerij
Kamieniuki

Kamieniuki (biał. Каменюкі, Kamieniuki; ros. Каменюки, Kamieniuki) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie kamienieckim, siedziba administracyjna sielsowietu Kamieniuki. Znajduje się tu parafialna cerkiew prawosławna pw. św. Jerzego Zwycięzcy. W latach 1921–1939 miejscowość należała do gminy Białowieża. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwało 138 osób, wszystkie były wyznania prawosławnego. Jednocześnie 13 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, 108 białoruską a 17 inną. We wsi były 22 budynki mieszkalne. Populacja 1921 – 138 mieszkańców 1997 – 1248 2010 – 1119 Przypisy Bibliografia Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych., t. T. 5, województwo białostockie, 1924.
Kamjanjuki

Kamjanjuki (vitryska: Каменюкі) är en agropolis i Belarus. Den ligger i voblasten Brests voblast, i den västra delen av landet, 290 km sydväst om huvudstaden Minsk. Kamjanjuki ligger 146 meter över havet och antalet invånare är 1 200. Natur Terrängen runt Kamjanjuki är huvudsakligen platt. Kamjanjuki ligger nere i en dal. Trakten är glest befolkad. Närmaste större samhälle är Kamjanets, 17,5 km söder om Kamjanjuki. Se även Landsbygdsorter i Brests voblasć Vitrysslands landsbygdsorter Referenser Kommentarer Källor
Каменюки

Каменюки (трансліт.: Kamieniuki, рос. Каменюки загальна назва Каменюки) — агропромисловий комплекс у Кам'янецькому районі Берестейської області. Входить до складу Каменюцької сільської ради. З 14 квітня 1964 р. є центром Каменюцької сільської ради. Географія Розташований за 21 км на північ від м. Кам'янець, 60 км від Берестя, за 47 км від залізничної станції Жабинка, на річці Права Лісна. Населення 2010 рік — 1119 жителів 1997 рік — 1248 жителів, 500 дворів 1921—138 жителів Пам'ятки Братська могила (1941) — Гісторыка-культурная каштоўнасць Беларусі, шыфр 113Д000348. Примітки Література Камяню́кі // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 7: Застаўка — Кантата / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1998. — Т. 7. — 604 с. — 10 000 екз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0130-3 (т. 7). — С. 557.
Kopaczele

Kopaczele (biał. Капачэлі, Kapaczeli; ros. Копачели, Kopaczeli) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dubrowna, nad Lidzieją. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 77 mieszkańców, zamieszkałych w 13 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Kopaczele, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 367 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-01-04]. (pol.).
Kapłanowce

Kapłanowce (biał. Капланаўцы; ros. Каплановцы) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Podłabienie. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie augustowskim. Przypisy Bibliografia Kapłanowce, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 825 . Kapłanowce na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Heliga Petrus och Paulus kapell, Šarašova

Heliga Petrus och Paulus kapell (belarusiska: Капліца Святых Пятра і Паўла; translitteration: Kaplitsa Svjatih Pjatra i Pawla) är ett belarusiskt-ortodoxt kapell beläget i den södra delen av staden Šarašova, i distriktet Pruzjanski Rajon i Brests voblast, i sydvästra Belarus. Kapellet är helgat åt apostlarna Petrus och Paulus. Historik Heliga Petrus och Paulus kapell i Šarašova började byggas 1820 och stod klar 1824. Bilder Se även Östortodoxa kyrkor Religion i Belarus Källor Шерешево (globustut.by) Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Heliga Petrus och Paulus kapell, Šarašova.
Каплиця святих Петра і Павла (Шерешово)

Церква святих апостолів Петра і Павла (біл. Капліца Сьвятых Пятра і Паўла) — православний храм у Шерешово, зведений 1824 року. Пам'ятка дерев'яного зодчества з рисами архітектури класицизму. Історія Коли в 1760 році була побудована нова Пречистенська церква, старий будинок 1700 року побудови розібрали і перенесли на цвинтар на околиці містечка. У 1820—1824 роках ця церква була перебудована та освячена на честь святих апостолів Петра і Павла. Біля східної (вівтарної) стіни церкви знаходиться могила заслуженого професора Вільнюського університету Михайла Бобровського, який був настоятелем у місцевій парафіяльній церкві Різдва Богородиці. Влітку 1995 року храм загорівся від удару блискавки в сусіднє дерево, проте вогонь не встиг завдати значних пошкоджень. Після ремонту було встановлено новий престол. Церква діє, богослужіння проходять в день святих первоверховних апостолів Петра і Павла, а також в дні помину покійних. Архітектура Однозрубна споруда з тригранною вівтарною апсидою, накрита двосхилим дахом з вальмами над вівтарем. Шість колон надають портику схожість з класицистичною. Головний фасад з трикутним фронтоном, на якому розташовані два ромбічні віконця, увінчаний двох'ярусною фігурною башточкою. Решта вікон прямокутні. В оздобленні храму використані поліхромне забарвлення, декоративна облицювання, розпис на релігійні сюжети. Інтер'єр зальний. Склепіння пласкі. Примітки Література Архітэктура Беларусі: Энцыклапедычны даведнік. — Мн.: БелЭн, 1993. — 620 с.: іл. — ISBN 5-85700-078-5. Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4. Посилання Капліца Святых Пятра і Паўла (Шарашова) на сайце Radzima.org pravoslavie.by [Архівовано 7 березня 2019 у Wayback Machine.] (рос.)
Kopcie (Białoruś)

Kopcie (biał. Капці, Kapci; ros. Копти, Kopti) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie zdzięcielskim. W 2009 roku liczyła 29 mieszkańców. W latach 1921-1926 znajdowała się w gminie Pacowszczyzna, w powiecie słonimskim, w województwie nowogródzkim następnie, w latach 1926-1929 miejscowość znajdowała się w gminie Kozłowszczyzna, po czym w latach 1929-1939 należała do gminy Kuryłowicze, przy czym gmina przez cały czasy należała do tego samego powiatu i województwa nowogródzkiego. Linki zewnętrzne radzima.net Kopce
Копти (Гродненская область)

Копти́ (бел. Капці) — деревня в Поречском сельсовете Дятловского района Гродненской области Беларуси. Согласно переписи населения 2009 года в Коптях проживало 28 человек. Площадь сельского населённого пункта составляет 61,46 га, протяжённость границ — 9,24 км. Этимология Название деревни образовано от фамилий Копать, Коптич. География Копти расположены в 31 км к юго-западу от Дятлово, 155 км от Гродно, 43 км от железнодорожной станции Новоельня. История На начало XX века Копти — деревня в Пацевской волости Слонимского уезда Гродненской губернии. В 1921—1939 годах Копти находились в составе межвоенной Польской Республики. В 1923 году осада Копти относилась к сельской гмине Пацевщина Слонимского повята Новогрудского воеводства. В сентябре 1939 года Копти вошли в состав БССР. В 1996 году Копти входили в состав Рудояворского сельсовета и колхоза «Победа». В деревне насчитывалось 54 домохозяйства, проживало 93 человека. 28 августа 2013 года деревня была передана из упразднённого Рудояворского в Поречский сельсовет. Примечания
Korniłki

Korniłki (biał. Карнілкі, Karniłki; ros. Корнилки, Korniłki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Trzeciakowce. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Dokudowo. W 1921 miejscowość liczyła 96 mieszkańców, zamieszkałych w 17 budynkach, w tym 81 Polaków i 15 Białorusinów. 51 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 45 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Korniłki, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 407 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-01-30]. (pol.).
Karolinówka (Białoruś)

Karolinówka (biał. Караліна, Karalina; ros. Каролина, Karolina) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie nieświeskim, w sielsowiecie Nieśwież, nad Uszą, w pobliżu parku Zamku w Nieświeżu. W miejscowości znajduje się skrzyżowanie drogi republikańskiej R91 z obwodnicą Nieświeża. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym folwark leżący w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie nieświeskim, w gminie Łań. W 1921 miejscowość liczyła 13 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach, w tym 9 Białorusinów i 4 Polaków. 12 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 1 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Mapa WIG Nieśwież. [dostęp 2024-10-03]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-10-03]. (ros. • biał.).
Karpowce (rejon wołkowyski)

Karpowce (biał. Карпаўцы; ros. Карповцы) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie wołkowyskim, w sielsowiecie Krasne Sioło. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Roś. Przy Karpowcach znajdują się nieczynne kamieniołomy kredy. Obecnie wyrobiska zalane są wodą, która przybiera lazurowy kolor - stąd nazywane są białoruskimi Malediwami. Dawna kopalnia była popularnym miejscem wypoczynku oraz ze względu na sporą głębokość wody przyciągała amatorów nurkowania. W 2015 dostęp do niej został jednak zamknięty ze względów bezpieczeństwa (niestabilne, mające tendencje osuwiskowe brzegi). Przypisy Bibliografia Karpowce (2), pow. wołkowyski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 61 . Karpowce na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-01-11]. (ros.).
Kosowczyzna

Kosowczyzna (biał. Касоўшчына, Kasouszczyna; ros. Косовщина, Kosowszczina) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Berdówka. W skład współczesnej wsi wchodzą cztery dawne miejscowości: wieś Kosowczyzna, folwark (kolonia) Kosowczyzna, okolica Bołtucie i wieś Cieszki. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. Demografia w 1921 przedstawiała się następująco: Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Kosowczyzna (1, 2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 469 . Bołtucie, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 195 . Cieszki, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 340 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2022-12-06]. (pol.).
Косовщина (Дубровенский сельсовет)

Косовщина (бел. Касо́ўшчына) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. В составе Дубровенского сельсовета. География Рядом пролегает дорога Н-6021. Ближайшие населённые пункты Нетечь, Первомайский, Стерково и др. История С 1905 года в Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии. До 17 марта 2023 года деревня входила в состав Бердовского сельсовета. Население Численность 2019 год — 17 жителей Динамика 1905 год — 62 жителей (деревня); 25 жителей (имение) 1999 год — 63 жителей (перепись населения) 2009 год — 39 жителей (перепись населения) 2019 год — 17 жителей (перепись населения) Достопримечательность В 1,5 км к западу от деревни, возле дороги в д. Колдобы расположен курганный могильник. Насчитывает 13 круглых насыпей диаметром 6—14 м, высотой 0,5—1,2 м. У подножия отдельных курганов прослеживаются оплывшие ровки. Местами на поверхности насыпей имеются каменные вымостки. Почти все насыпи обложены камнями. Примечания
Церковь Божией Матери Скапулярия (Идолта)

Церковь Божией Матери Скапулярия (бел. Касцёл Маці Божай Шкаплернай) — католический храм в агрогородке Идолта, Витебская область, Белоруссия. Относится к Миорскому деканату Витебского диоцеза. Памятник архитектуры в стиле модерн, построен в 1937—1939 годах. Храм включён в Государственный список историко-культурных ценностей Республики Беларусь. Расположен по адресу: ул. Милашова, 1. В некоторых старых источниках именуется также «Костёлом Непорочного Зачатия Девы Марии». История Идолта известна с XVI века, первоначально принадлежала роду Рудоминов-Дусяцких. C 1725 по 1824 год принадлежала роду Сапег. В 1824 году Идолту купили судья Иосиф Милош и его сын Евгений, которые построили в Идолте усадьбу и часовню-усыпальницу (сохранилась до наших дней). В 1921 году Идолта вошла в состав Польши, в 1937—1939 году шли работы по возведению современного здания храма в стиле модерн. Архитектура Католическая церковь в Идолте имеет прямоугольное основное пространство, поделённое на три нефа двумя аркадами, опирающимися на шесть колонн, и просветы которых соответствуют полуциркульным оконным проемам. Пресвитерий заканчивается полукруглой апсидой, по бокам от пресвитерия находятся две симметричные квадратные ризницы. С правой стороны главного фасада к храму пристроена квадратная в плане башня с шатровым завершением, в центре главного фасада расположена галерея с аркадами. Фасады разделены на два яруса, в кладке нижнего яруса использован камень-валун, верхнего — белый кирпич. Сочетание этих материалов придает зданию фактурную и цветовую выразительность. Икона святого Исидора и 14 стояний Крестного пути датируются серединой XIX века. Литература А. М. Кулагін. Каталіцкія храмы Беларусi. — Мінск: 2008. ISBN 978-985-11-0395-5 Харэўскi, С. В. Культавае дойлiдства Заходняй Беларусi 1915—1940 гг. — Вiльня: ЕГУ, 2008. ISBN 978-9955-77-13-9, с. 87-88. Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал. С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мн., 1985. — С. 308. Примечания Ссылки Костёл Божией Матери Скапулярий на сайте Catholic.by (бел.) Костёл Божией Матери Скапулярий на сайте Глобус Беларуси (рус.) Костёл Божией Материй Скапулярий на сайте Radzima.org
Iglesia de la Santísima Virgen María (Smaliani)

La iglesia de la Santísima Virgen María (en bielorruso: Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі; en polaco: Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny) es un edificio religioso que pertenece a la Iglesia católica y se localiza en Smaliani, Bielorrusia.​ Historia El monasterio dominicano fue fundado en 1680 por Teodora Sanguszko (originaria de la familia Sapieha). El primer complejo de edificios del monasterio se construyó con madera. En el siglo XVIII, en el lugar de los edificios mencionados, la familia Sanguszko fundó nuevos edificios religiosos, esta vez enteramente de ladrillo, en estilo barroco de Vilna. Según otros testimonios, la iglesia dominicana fue construida de ladrillo desde el inicio de su existencia, y en la segunda mitad del siglo XVIII sólo fue reconstruido.​ El monasterio funcionó hasta 1832, cuando fue cerrado por las autoridades zaristas tras el Levantamiento de Noviembre. La iglesia de Smaliani siguió funcionando como iglesia parroquial y en 1899 fue renovada. La iglesia permaneció en activo hasta la década de 1920, cuando fue cerrada al estár dentro de territorio de la Unión Soviética.​ Hasta la Segunda Guerra Mundial, el complejo del monasterio estuvo vacío. Una vez finalizado el conflicto, se ubicaron allí los talleres y talleres del koljós de Smolensk. Después de 1989, los antiguos edificios dominicanos fueron nuevamente abandonados. Sin un anfitrión, poco a poco cayeron en ruinas.​ Arquitectura El complejo del monasterio de Smaliani constaba de un edificio residencial de una sola planta para monjes y una iglesia. El edificio residencial fue construido en planta rectangular. La iglesia de la Santísima Virgen María es un templo de salón de tres naves y crucero en estilo barroco de Vilna.​ Había dos torres de tres pisos en la fachada de dos pisos. Además, la fachada estaba decorada con pilastras y cornisas. Entre los niveles superiores de las torres había un frontón con volutas. Galería Referencias Enlaces externos