NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Żwirbiliszki Górne

Żwirbiliszki Górne – dawny zaścianek. Tereny na których był położony, leżą obecnie na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie brasławskim, w sielsowiecie Widze. Historia W czasach zaborów w granicach powiatu nowoaleksandrowskiego Imperium Rosyjskiego. W latach 1921–1945 zaścianek leżał w Polsce, w województwie nowogródzkim (od 1926 w województwie wileńskim), w powiecie brasławskim, w gminie Widze. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 11 osób, wszystkie były wyznania rzymskokatolickiego i zadeklarowały polską przynależność narodową. Były tu 3 budynki mieszkalne. W 1931 w 3 domach zamieszkiwało 14 osób. Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Twereczu. Podlegała pod Sąd Grodzki w m. Turmont i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Widzach. Przypisy
Kroschyn

Kroschyn (belarussisch Крошын, russisch Крошин) ist ein Dorf im Rajon Baranawitschy in der Breszkaja Woblasz in Belarus. Das Dorf liegt im Osten des Rajons an der Bahnlinie Brest – Minsk. Kroschyn ist das Zentrum des gleichnamigen Selsawets. Der Ort liegt am Fluss Schtschara. Im Zentrum des Dorfes befindet sich ein künstlicher Teich mit Fließwasser, der durch den Bau des Staudammes an der Schtschara entstand. Kroschyn war der Geburtsort des belarussischen Dichters Pauljuk Bahrym. Auf dem Gelände des in den 1920er Jahren errichteten Klosters Leib Christi befindet sich ein Gedenkstein mit der Inschrift "vita brevis patria eterna" (Das Leben ist kurz, die Heimat ist ewig). Weblinks globustut.by: Bilder des Dorfes Kroschyn
Kroszyn

Kroszyn (biał. Крошын, Kroszyn; ros. Крошин, Kroszyn) – agromiasteczko (dawniej miasteczko) na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie baranowickim. Położony jest na prawym brzegu rzeki Szczary, lewym dopływie Niemna. 730 mieszkańców (2010), 266 gospodarstw domowych (2005). Siedziba parafii prawosławnej (pw. św. Pantelejmona) i rzymskokatolickiej (pw. Bożego Ciała). Znajdują się tu cerkiew, kościół oraz przystanek kolejowy Kroszyn na linii Moskwa – Mińsk – Brześć. Historia W średniowieczu Kroszyn był siedzibą rodową książąt Kroszyńskich. Wieś magnacka położona była w końcu XVIII wieku w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego. W XIX i w początkach XX w. położony był w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie nowogródzkim, w gminie Stołowicze. W II Rzeczypospolitej w woj. nowogródzkim, w powiecie baranowickim. Należał do gminy Stołowicze. W 1921 miejscowość liczyła: miasteczko – 411 mieszkańców, zamieszkałych w 77 budynkach, w tym 385 Polaków, 21 Białorusinów, 4 Żydów i 1 osobę innej narodowości. 381 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego, 18 mojżeszowego i 12 prawosławnego folwark – 20 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, w tym 18 Polaków i 2 Białorusinów. 18 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 2 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Urodzeni w Kroszynie Mikołaj Szyszłowski – polski działacz niepodległościowy, porucznik Legionów Polskich, kawaler Orderu Virtuti Militari. Uwagi Przypisy
Крошин

Крошин (біл. Крошын) — агромістечко в Білорусі, у Барановицькому районі Берестейської області. Орган місцевого самоврядування — Крошинська сільська рада. Історія Населення За переписом населення Білорусі 2009 року чисельність населення села становило 730 осіб. Примітки
Nowopole (rejon dokszycki)

Nowopole – dawny folwark. Tereny na których był położony, leżą obecnie na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie dokszyckim, w sielsowiecie Dokszyce. Historia W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego. W dwudziestoleciu międzywojennym folwark leżał w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie dziśnieńskim, w gminie Dokszyce. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 24 osoby, 21 było wyznania rzymskokatolickiego a 3 prawosławnego. Jednocześnie 22 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 2 białoruską. Były tu 3 budynki mieszkalne. W 1931 w 3 domach zamieszkiwało 16 osób. Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej i prawosławnej w Dokszycach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Dokszycach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Dokszycach. Uwagi Przypisy
Lunna (Belarus)

Lunna (belarussisch Лунна; russisch Лунна; polnisch Łunna) ist ein Ort in der Hrodsenskaja Woblasz in Belarus. Er liegt 40 Kilometer südöstlich von Hrodna und 36 Kilometer von der westlich verlaufenden Grenze zu Polen entfernt. Die Stadt wurde 1531 auf Anordnung der polnischen Königin Bona Sforza gegründet. Direkt neben dieser königlichen Gemeinde gab es noch den Teil, der dem Adelsgeschlecht Sapieha gehörte. Dieser Teil hieß Wola; daher findet man den Ort teilweise auch unter dem Namen Lunna-Wola. In Wola befand sich auch eine hölzerne Synagoge vom Beginn des 19. Jahrhunderts. Diese wurde 1941 nach der Besetzung des Ortes durch deutsche Truppen abgebrannt. Sehenswürdigkeiten St.-Anna-Kirche, erbaut im spätklassizistischen Stil (1782, 1895) Kirche St. Johannes der Täufer (Baujahr 1889) Jüdischer Friedhof. Weblinks Einzelnachweise
Lunna, Belarus

Lunna or Lunno (Belarusian: Лунна, Russian: Лунно, Polish: Łunna) is a town in the Grodno Region in western Belarus. History Łunna was granted town rights in 1530 by Queen consort of Poland Bona Sforza. It was a royal town, administratively located in the Grodno County in the Troki Voivodeship of the Polish–Lithuanian Commonwealth. In the interwar period, Łunna, as it was known in Polish, was administratively located in the Grodno County in the Białystok Voivodeship of Poland. In the 1921 census, 59.6% people declared Polish nationality, 39.2% declared Jewish nationality and 1.2% declared Belarusian nationality. The town was under Soviet control in the first stage of World War II, from September 1939 to June 1941 when the German army occupied the town. At that time, the Jewish community of Lunna was around 1,300, with another 400 living in Wola. From October 1941 to November 1942, Łunna and Wola Jews were confined to a ghetto where five to seven families lived in each house. The Jews were brutalized, conscripted for slave labor, and punished severely for any infraction. Many died in the ghetto. In November 1942, ghetto residents were transported to the Kielbasin transit camp where they lived for a month and then sent to Auschwitz. Almost all died there, most immediately. Two, Zalman Gradowski and Josef Dereszynski, led an armed uprising against the guards in Auschwitz in October 1944, an uprising in which three other Lunna residents participated. All died in the revolt. In all, a few more than a dozen Jews from Lunna survived the war. See also List of cities in Belarus#Hrodna Province References External links ShtetLinks: LUNNA The Restored Jewish Cemetery at Lunna, Belarus Lunna, Belarus at JewishGen
Lunna (Biélorussie)

Lunna, ou Lunna-Volia (en biélorusse : Вёска Лунна), est un village de la voblast de Hrodna, ou oblast de Grodno, une subdivision de l'ouest de la Biélorussie. Situation Lunna est située au sud du fleuve Niémen, à 40 km au sud-est de Grodno, en Biélorussie, par la P44, et à environ 150 km au sud-ouest de Vilnius. Histoire Au fil du temps, les habitants de Lunna sont Voïvodes, Lituaniens, Polonais, Russes, Biélorusses, au gré des partages politiques, des guerres et des soulèvements, sont envahis par les Suédois, Napoléon, les Allemands... Lunna est mentionné dès le XVIe siècle, comme un village du district de Grodno. En 1546, la paroisse catholique est créée. En 1795, elle fait partie du troisième partage de la Pologne, entre l'Autriche et l'Empire russe. En 1782, l'église Sainte-Anne est construite, en pierre. On compte en 1886 deux églises, une synagogue (en bois) et trois maisons de prière juives, 25 commerces et un champ de foire. Au début du XXe siècle, sont construits une école paroissiale, un cabinet médical et un bureau de poste. La Biélorussie se proclame République populaire biélorusse le 25 mars 1918. En 1921, par le traité de Riga, Lunna devient polonais, puis la Biélorussie adhère à l'Union des républiques socialistes soviétiques dès sa création, en 1922. À la veille de la guerre, en 1938, 1 671 des 2 522 habitants de Lunna (60%), étaient Juifs, soient environ 300 familles. En 1939, Lunna entre dans la RSS de Biélorussie. Le 28 juin 1941, le village est envahi par un détachement de la Wehrmacht. Les soldats allemands commencèrent à piller les maisons et à tuer les Juifs dès le début de l'occupation de la ville. Ils obligent la création d'un judenrat, puis installent les Einsatzgruppen. Du 2 octobre 1941 au 1er novembre 1942, Lunna est un des nombreux ghetto Juifs, où sont rassemblés les Juifs de la région, faisant 1 459 victimes. Le 24 octobre 1945, la Biélorussie devient membre de l’Organisation des Nations unies. En 1972, on comptait 473 foyers, 559 en 1997 et, en 2006, 1 000. Le 27 juillet 1990, la Biélorussie proclame sa « souveraineté ». Le 8 décembre 1991, les accords de Minsk créent la Communauté des États indépendants, regroupant la Russie et treize des autres anciennes républiques soviétiques, dont la Biélorussie. Une école est en construction en 2009. Lieux et monuments L'église Saint-Jean-Baptiste. L'église Saint-Anne. La crypte Anthony Bartoshevich. L'ancienne synagogue, détruite par la SS, en 1942. Manoir Tchekhov. L'ancien palais Romer. L'ancien parc, datant du XIXe siècle, hébergeait de nombreux arbres centenaires, dont un peuplier de 6 m de diamètre. Il a été en partie détruit pour le chantier de l'école Lunnenskogo, en 2009. Plaque et mémorial de pierre en mémoire des victimes de la Shoah. Galerie Articles connexes Ghetto de Lunna République des Deux Nations Liens externes (en) Гетто в Лунна-Воля Notes et références (be) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en biélorusse intitulé « Вёска Лунна » (voir la liste des auteurs). Portail de la Biélorussie
Lunna, Belarus

Lunna (vitryska: Лунна) är en agropolis i Belarus. Den ligger i voblasten Hrodna voblast, i den västra delen av landet, 220 km väster om huvudstaden Minsk. Lunna ligger 115 meter över havet och antalet invånare är 961. Natur och klimat Terrängen runt Lunna är platt. Närmaste större samhälle är Skіdal, 15,2 km norr om Lunna. Omgivningarna runt Lunna är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Runt Lunna är det ganska glesbefolkat, med 34 invånare per kvadratkilometer. Se även Landsbygdsorter i Hrodna voblasć Vitrysslands landsbygdsorter Referenser Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Lunna.
Palanetschka

Palanetschka (belarussisch Паланечка; russisch Полонечка) ist ein Dorf in Selsawet Palanetschka, Rajon Baranawitschy, Breszkaja Woblasz, Belarus. Palanetschka ist das Zentrum des Selsawjets Palanetschka, einer Verwaltungseinheit mit 3 Dörfern. In Palanetschka befindet sich das Schloss- und Parkensemble des ehemaligen Adelsgeschlechts Radziwill – ein Architekturdenkmal des Klassizismus aus dem 18./19. Jahrhundert. Weblinks globustut.by: Das Dorf Palanetschka, Bilder und Informationen
Połoneczka

Połoneczka (biał. Паланечка) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie baranowickim. Znajdował się tu jeden z majątków rodziny Radziwiłłów. Znajduje się tu rzymskokatolicka parafia św. Jerzego w Połoneczce. Historia Miasto magnackie położone było w końcu XVIII wieku w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego. W XIX i w początkach XX w. położona była w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie nowogródzkim, w gminie Czernichowo. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie stołpeckim, od 1919 do 22 stycznia 1926 miejscowość była siedzibą wiejskiej gminy Połoneczka, po jej zniesieniu do 31 maja 1929 w gminie Wolna, następnie w gminie Żuchowicze. W 1921 miejscowość liczyła: folwark – 77 mieszkańców, zamieszkałych w 9 budynkach, w tym 45 Białorusinów, 30 Polaków i 2 Rosjan. 44 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 33 rzymskokatolickiego; miasteczko – 523 mieszkańców, zamieszkałych w 99 budynkach, w tym 507 Polaków, 10 Żydów i 6 Białorusinów. 492 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego, 17 prawosławnego, 12 mojżeszowego i 2 ewangelickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Zabytki pałac Radziwiłłów, XVIII wiek - Zespół pałacowy pozostawał w rękach Radziwiłłów do 1939 roku. Konstanty Radziwiłł zgromadził w nim bogatą kolekcję dzieł sztuki i malarstwa oraz cenną bibliotekę. Uległ zniszczeniom w 1917 i 1943 roku. Odbudowany po II wojnie światowej mieścił szkołę z internatem. kościół parafialny św. Jerzego, konsekrowany w 1759. ruiny młyna z 1819. stary cmentarz katolicki przy kościele, grób Michała Abłamowicza, powstańca styczniowego. Galeria Urodzeni w Połoneczce Maciej Józef Radziwiłł – polski książę, właściciel dóbr Zegrze, budowniczy pałacu w Jadwisinie, społecznik i filantrop. Wiesław Dymny – polski plastyk, aktor, scenarzysta filmowy, poeta, prozaik i satyryk, współtwórca Piwnicy pod Baranami. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Połoneczka, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 725 . (1887)
Полонечка

Полонечка (біл. Паланечка) — село в Білорусі, у Барановицькому районі Берестейської області. Орган місцевого самоврядування — Вольновська сільська рада. Історія Населення За переписом населення Білорусі 2009 року чисельність населення села становила 481 особа. Примітки
Дом шести премьеров

Дом шести премьеров (белор. Дом шасці прэм'ераў) — здание, возведённое для партийной элиты БССР в 1967 году. Получило название из-за проживания в нём в разное время шести председателей Совета министров БССР. Архитектура Дом выполнен из кирпича, в плане представляет из себя прямоугольник. Площадь всех помещений составляет 5405 квадратных метров. Главный фасад разделяет ритм вынесенных объёмов лестничных маршей, имеющих панорамное остекление, выполненное с одной стороны стрелянными панелями, а с другой – стеклоблоками. Третья сторона, как и цоколь дома, отделана серой штукатуркой. 44 квартиры дома разделены на 4 подъезда. Вход в первый подъезд находится в выходящем в строну улицы Фрунзе торце дома, остальные подъезды выходят на тыльный фасад. Входы в подъезды отделаны чёрной глазурованной керамической плиткой, дверное полотно выполнено из стекла, что создаёт просматриваемость между подъездом и улицей, большинство дверей сохранилось в оригинальном виде. Балконы расположены на всех этажах дома, выходят на торцы и тыльный фасад. Ограждение выполнено из металлических решёток с деревянным перилом наверху. Ниши балконов на торцах заполнены зелёной глазурованной керамической плиткой. Выходящие на тыльный фасад дома балконы отделаны чёрной глазурованной плиткой у края, зелёной отделана общая с другим балконом стена. Дверь на эти балконы имеется из двух комнат квартиры. Сейчас большинство балконов остеклены, что искажает восприятие оригинального облика здания. Балкон у входа в первый подъезд имеет отдельный выход на улицу. Известные жильцы дома Председатели Совета министров БССР Авхимович, Николай Ефремович (1956—1959) Киселёв, Тихон Яковлевич (1959—1978) Аксёнов, Александр Никифорович (1978—1983) Бровиков, Владимир Игнатьевич (1983—1986) Ковалёв, Михаил Васильевич (1986—1990) Кебич, Вячеслав Францевич (1990—1991) Другие Притыцкий, Сергей Осипович Лобанок, Владимир Елисеевич Фотогалерея Источники
Витебск

Витебск или Вицебск (на беларуски: Ві́цебск; на руски: Витебск; на полски: Witebsk) е град в Беларус, административен център на Витебска област. Разположен е близо до границата с Русия и Латвия. Населението на града е 370 298 души (по приблизителна оценка от 1 януари 2018 г.) – трети в страната след столицата Минск и Гомел. География Градът е разположен в североизточен Беларус в Беларуското поезерие – област на множество ледникови езера – и на живописните брегове на три реки: Западна Двина, Витба и Лучоса. История Витебск е едно от най-старите селища в Европа. Според легенда Витебск е основан през 974 г. от принцесата на Киевска Рус Олга. Но първите данни за града в хрониките датират от 1021 г. От ранни времена градът бил познат като „воин“, така че не е случайно, че древният им символ представлявал ездач с щит и копие. От 1802 до 1924 година градът е център на Витебска губерния. Култура Днес Витебск е основен научен, културен и индустриален център на Беларус. Беларуският държавен академичен театър, наречен на Якуб Колас, е един от най-старите в държавата. Въпреки че Витебск преживява много войни, в него са запазени редица архитектурни забележителности: Дворец на губернатора, църква „Св. Барбара“ (католическа), църква „Св. Михаил“ и няколко сгради на католически манастири. Известни личности Родени във Витебск Жорес Алфьоров (р. 1930), физик Иван Солертински (1902 – 1944), музиковед Марк Шагал (1887 – 1985), художник Други личности, свързани с Витебск Казимир Малевич (1878 – 1935), художник, преподава в града през 1919 – 1922 Източници
Vítsiebsk

Vítsiebsk (també anomenada Vítebsk) (en belarús Віцебск, en rus Витебск) és una ciutat del nord-est de Belarús, centre administratiu del vóblast de Vítsiebsk i del districte de Vítsiebsk. Segons el cens de 2004, la ciutat té 342.381 habitants. La ciutat va ser fundada l'any 974 per Olga de Kíev, duquessa de la Rus de Kíev. Això la converteix en un dels assentaments més antics d'Europa de l'est. Els primers escrits sobre la ciudad són les cròniques de l'any 1021. Vítsiebsk va aparèixer al famós camí "de varegs a grecs" i va viure força esdeveniments gloriosos. Avui en dia, Vítsiebsk és un potent centre industrial, científic i cultural de la república de Belarús. Durant segles, la ciutat va aconseguir mantenir un dels edificis més antics del país, l'Església de l'Anunciació. L'edifici, sostingut per sis pilars magnífics, fou construït als anys de la Rus de Kíev, el 1140. Reconstruit als segles xiv i xvii, fou restaurat el 1883 i destruït pel govern comunista el 1961. El 1992, ja desapareguda la Unió Soviètica, fou reconstruïda. La vida cultural de Vítsiebsk continua florint. El Teatre Acadèmic Estatal de Iakúb el Kolàs és un dels més antics del país. La rodalia pintoresca de la ciutat i els seus carrers antics sempre han estat una atracció per a pintors i turistes. Fills il·lustres Nikolai Zaremba (1821-1879) compositor musical. Jorés Alfiórov (1930-) físic, Premi Nobel de Física de l'any 2000. Grigory Gluckmann, artista plàstic. Anatoli Bogatiriov (1913-2003), compositor musical. Bibliografia "Shishanov V.A. музей современного искусства Museu d'Art Modern de Vítsiebsk Història de la creació i col·lecció (1918-1941). - Minsk: Medisont, 2007. - 144 p. (en rus).[1] Arxivat 2008-10-30 a Wayback Machine. Enllaços externs Notícies de Vítsiebsk Arxivat 2016-11-26 a Wayback Machine. (en belarús)
Vitebsk

Vitebsk (bělorusky Віцебск, Viciebsk, rusky Витебск, Vitěbsk, polsky Witebsk) je město v severovýchodním Bělorusku, nedaleko hranic s Ruskem. Protéká jím řeka Západní Dvina. Je centrem Vitebské oblasti a počtem obyvatel (přibližně 358 tisíc) se řadí na 4. místo v zemi. Vitebsk je druhým nejstarším městem Běloruska (po Polocku). Jeho Vítězné náměstí (Плошча Перамогі) je s délkou 380 m, šířkou 190 m, obvodem 1140 m a celkovou plochou 16,5 ha největším náměstím v Bělorusku. Historie Jde o jedno z nejstarších slovanských měst. Založila ho roku 974 kněžna Olga Kyjevská a brzy se stalo sídlem knížectví a obchodním střediskem na cestě zvané Iz Varjag v Greki, tj. na stezce spojující Baltské a Černé moře, resp. Skandinávii s Byzancí. Roku 1320 se Vitebsku zmocnilo Litevské velkoknížectví, po aktu Lublinské unie (1569) náleželo Republice obou národů. V I. dělení Polska (1772) připadlo Rusku; později se stalo sídlem Vitebské gubernie a vyrostlo zde mnoho neoklasicistních budov. Roku 1812 tudy táhl na Rus Napoleon Bonaparte. V roce 1903 zde žil pod policejním dozorem Pēteris Stučka. V letech 1919–1991 byl Vitebsk a celé Bělorusko součástí SSSR, od roku 1991 je jedním z kulturních a hospodářských center samostatného Běloruska. Kultura Památkou s velmi pohnutou historií je kostel Zvěstování Panny Marie: pochází z poloviny 12. století, byl několikrát přestavěn, v roce 1961 poničen a obnoven roku 1992. Dále je ve městě několik kostelů včetně římskokatolického, historická radnice a letní sídlo malíře Ilji Repina. Nejproslulejším vitebským rodákem je židovský malíř Marc Chagall (1887–1985). Od roku 1992 ve zdejším Letním amfiteátru každoročně v červenci probíhá Mezinárodní festival umění Slavjanskij bazar, jehož charakteristickým rysem je soutěž interpretů populárních písní a také soutěž dětské hudby. Zastoupeny jsou též různé druhy umění – výtvarné, divadelní, kinematografické, lidová řemesla. Festivalové dny zahrnují tvůrčí setkání s různými osobnostmi světové kultury, prezentace divadelních představení a filmů, výstavy umění, ale i veletrhy za účasti řemeslníků. Hospodářství a doprava Vitebsk je významným průmyslovým střediskem; sídlí zde zejména strojírenské závody (televizory Viťjaz). Město sice leží mimo hlavní koridor Minsk – Moskva, přesto je důležitým dopravním uzlem: stýkají se zde železniční i silniční tahy severojižní a západovýchodní (Petrohrad – Vitebsk – Orša – Homel – Kyjev a Riga – Polock – Vitebsk – Smolensk – Rusko). Ve městě jsou provozována maršrutková, autobusová, trolejbusová a upadající tramvajová doprava. Je zde také letiště Vitebsk. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Vitebsk na Wikimedia Commons (rusky) Vitebský informační portál Archivováno 4. 5. 2021 na Wayback Machine. (bělorusky) Národní noviny Vitebsku Archivováno 26. 11. 2016 na Wayback Machine. Muzeum Marka Chagalla Archivováno 21. 2. 2011 na Wayback Machine. The plan of Vitebsk 1904.pdf Official site of Vitebsk regional museum of local lore
Vitebsk

Vitebsk (bjeloruski: Ві́цебск, ruski: Витебск) je grad u Bjelorusiji blizu granica s Rusijom i Latvijom. Godine 2009. imao je 347.900 stanovnika i četvrti je grad po veličini u Bjelorusiji. Povijest Vitebsk je razvijen od riječne luke na rijeci Vitbi (bjeloruski: Ві́цьба, ruski: Ви́тьба; iz koje potječe ime Vitebsk). Službena godina osnivanja je 947. (postoje verzije iz 974. i 914. godine), na temelju legende Olge od Kijeva. Godine 1021. Jaroslav Mudri dao je Vitebsk Knezu iz Polotska. Rodno je mjesto svjetski poznatog slikara Marca Chagalla. Grkokatolički biskup grada bio je sveti Jozafat, koji je ovdje i ubijen. U gradu se održava Međunarodni festival umjetnosti Slavjanski bazar. Izvori
Vitebsk

Vitebsk, Viciebsk ou Vitsyebsk é uma cidade localizada no nordeste da Bielorrússia, na província (voblast) de Viciebsk, região dos lagos glaciares, perto de três pitorescos rios, entre eles o rio Duína Ocidental. Possui 366 299 habitantes. De acordo com a lenda Vitebesk foi fundada pela Princesa Olga de Quieve, em 974, depois de uma campanha que esta fez pelos terrenos do Báltico. Todavia, a mais antiga referência feita à cidade bielorrussa data de 1021. Muito famosa na Idade Média, Vitebsk tornou-se, desde então até aos dias de hoje, um grande, importante e conhecido centro cultural e comercial e mercantil. Depois da unificação com a Rússia, em 1772, a cidade num enorme centro militar, tendo-se submetido forçosamente a um cruel império. Tal repressão, somente viria a ter fim com a Segunda Grande Guerra, já que nem com a Revolução Socialista de Outubro deixaram de ser reprimidos pelas milícias armadas de Lenine. Culturalmente, esta grande cidade foi, durante os séculos XIX e XX, muito importante e reconhecida. Vitebsk é até mesmo a terra de grandes artistas como Marc Chagall. Em muitas das suas obras, incluindo dois dos seus quadros mais reconhecidos mundialmente, Eu e a Aldeia e Sobre Vitebsk, a cidade é peremptoriamente recordada. Vitebsk é hoje, para além de uma próspera cidade, o maior centro cultural, científico e industrial da Bielorrússia. Personalidades Zhores Alferov (1930), Prémio Nobel de Física de 2000 Marc Chagall (1887-1985), artista Sam Dolgoff (1902-1990), anarcossindicalista