NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Smilginie Nowe

Smilginie Nowe (biał. Новыя Смільгіні; ros. Новые Смильгини) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Raduń. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Raduń. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Smilginie (2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 879 . Smilginie Nowe na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-09-14]. (ros.).
Orle (Białoruś)

Orle (biał. Орлі; ros. Орли) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Raduń. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Raduń. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Orle (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 584 . Orle na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-09-14]. (ros.).
Paluńce

Paluńce (biał. Палюнцы; ros. Палюнцы) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Raduń. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Raduń. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Paluńce, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 831 . Paluńce na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-09-14]. (ros.).
Popiszki (rejon werenowski)

Popiszki (biał. Папішкі; ros. Попишки) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Raduń. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Raduń. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Popiszki (2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 790 . Popiszki na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-09-14]. (ros.).
Posada (Białoruś)

Posada (biał. Пасада; ros. Посада) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Raduń. W dwudziestoleciu międzywojennym trzy wsie: Posada I, Posada II i Posada III. Leżały one w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Raduń. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Posada I, II, III na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-09-14]. (ros.).
Pusiawory

Pusiawory (biał. Пусявары; ros. Пусявары) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Raduń, nad Dzitwą, przy drodze republikańskiej P145. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminach Aleksandrowo (do 1925), Mackiszki (1925 - 1929) oraz Raduń (od 1929). Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Pusiawory, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 308 . Pusiawory na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-09-16]. (ros.).
Radziewicza

Radziewicza (biał. Радзевіча; ros. Родевича, Rodiewicza) – chutor na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Raduń. W dwudziestoleciu międzywojennym na miejscu dzisiejszego chutoru istniała miejscowość Biały Dwór, która wchodziła w skład gminy Raduń w powiecie lidzkim, w województwie nowogródzkim. Po II wojnie światowej w granicach Związku Radzieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Biały Dwór na mapie WIG
Kozakowszczyzna Stara

Kozakowszczyzna Stara (biał. Старая Казакоўшчына; ros. Старая Казаковщина) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Raduń, nad Dzitwą. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminach Aleksandrowo (do 1925), Mackiszki (1925–1929) oraz Raduń (od 1929). Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Kozakowszczyzna (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 536 . Stara Kozakowszczyzna na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-09-19]. (ros.).
Straczuny

Straczuny (biał. Страчуны; ros. Страчуны) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Raduń. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Raduń. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Straczuny na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-09-19]. (ros.).
Ułanowszczyzna (rejon werenowski)

Ułanowszczyzna (biał. Уланаўшчына; ros. Улановщина) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Raduń. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Raduń. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Ułanowszczyzna (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 792 . Ułanowszczyzna na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-09-19]. (ros.).
Juciuny

Juciuny (biał. Юцюны; ros. Ютюны) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Raduń. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Raduń. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Juciuny, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 619 . Juciuny na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-09-19]. (ros.).
Ютюны

Ютюны (бел. Юцю́ны) — деревня в Вороновском районе Гродненской области Беларуси. Входит в состав Радунского сельсовета. География Деревня находится в северной части Гродненской области, при автодороге Н-7862, на расстоянии приблизительно 18 километров (по прямой) к юго-западу от городского посёлка Вороново, административного центра района. Абсолютная высота — 142 метра над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 0,1619 км². История По состоянию на 1905 год, в Юцюнах проживало 239 человек (123 мужчины и 116 женщин). В административном отношении деревня входила в состав Радунской волости Лидского уезда Виленской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав межвоенной Польши. Входила в состав гмины Радунь Лидского повета Новогрудского воеводства. В 1921 году числилось 180 жителей (85 мужчин и 95 женщин), проживавших в 39 домах. В конфессиональном составе населения преобладали католики (100 %). С 1939 года в БССР. Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживало 28 человек. Примечания
Janopol (rejon werenowski)

Janopol (biał. Янапаль, Janapal; ros. Янополь, Janopol) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Raduń. W XIX w. folwark. W dwudziestoleciu międzywojennym kolonia. Leżał wówczas w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminach Aleksandrowo (do 1925), Mackiszki (1925 - 1929) oraz Raduń (od 1929). Po II wojnie światowej w granicach Związku Radzieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Urodzeni w Janopolu Henryk Sułkowski – polski ziemianin i wojskowy, kapitan rezerwy Marynarki Wojennej, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej. Przypisy Bibliografia Janopol (7), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 413 . Janopol na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-09-20]. (ros.).
Kunieje

Kunieje (biał. Кунеі; ros. Кунеи) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Zabłoć. Większość mieszkańców stanowią Polacy. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Zabłoć. Przypisy Bibliografia Kunieje, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 877 . Kunieje na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. [dostęp 2020-05-30]. (ros.).
Pasieka-Dworczany

Pasieka-Dworczany (biał. Пасека-Дварчаны; ros. Пасека-Дворчаны) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Zabłoć, przy granicy z Republiką Litewską. Dawniej dwie oddzielne miejscowości. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Zabłoć. Przypisy Bibliografia Dworczańskie i Pasieki na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. [dostęp 2020-05-30]. (ros.).
Przewoża

Przewoża, Przewoża Nowa (nazwa wariantowa) (biał. Праважа; ros. Провожа) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Zabłoć, przy drodze republikańskiej P145. Dawniej wieś i majątek ziemski. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Zabłoć. Zobacz też Przewoża Stara Przypisy Bibliografia Przewoża, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 189 . Przewoża Nowa na mapie WIG Przewoża i D. Nowa Przewoża na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. [dostęp 2020-06-01]. (ros.).
Smilginie (sielsowiet Misiewicze)

Smilginie (biał. Смільгіні; ros. Смильгини) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Misiewicze. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, do 11 kwietnia 1929 w gminie Zabłoć, następnie w gminie Wawiórka. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Smilginie (3), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 879 . Smilginie na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. [dostęp 2020-07-19]. (ros.).
Tołoczki (rejon werenowski)

Tołoczki (biał. Талочкі; ros. Толочки) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Zabłoć. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Zabłoć. Przypisy Bibliografia Tołoczki (2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 367 . Tołoczki na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. [dostęp 2020-06-04]. (ros.).
Chutor Przewoża

Chutor Przewoża, Przewoża Stara (nazwa wariantowa) (biał. Хутар Праважа; ros. Хутор Провожа) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Misiewicze, przy drodze republikańskiej P145. W dwudziestoleciu międzywojennym Przewoża Stara leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Zabłoć. Zobacz też Przewoża Nowa Przypisy Bibliografia Przewoża, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 189 . Przewoża Stara na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. [dostęp 2020-06-01]. (ros.).
Szłowieńce

Szłowieńce (biał. Шлавенцы; ros. Шловенцы) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Zabłoć. W źródłach spotykane są także nazwy Szławieńce oraz Sławinka. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Zabłoć. Przypisy Bibliografia Szławieńce (1, 2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 6 . Sławinka na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. [dostęp 2020-06-04]. (ros.).
Jodelowce

Jodelowce (biał. Ядэлеўцы; ros. Еделевцы) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Misiewicze. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Zabłoć. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Jodelowce na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. [dostęp 2020-07-20]. (ros.).
Dragucie

Dragucie (biał. Драгуці; ros. Драгути) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Misiewicze. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Myto/Wawiórka. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Dragucie, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 139 . Dragucie na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. [dostęp 2020-07-09]. (ros.).
Zieniewicze (rejon werenowski)

Zieniewicze (biał. Зенявічы; ros. Зеневичи) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Misiewicze. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Myto/Wawiórka. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Zieniewicze na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. [dostęp 2020-07-09]. (ros.).
Siewruki (obwód grodzieński)

Siewruki (biał. Сеўрукі; ros. Севруки) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Misiewicze. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Myto/Wawiórka. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Siewruki na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. [dostęp 2020-07-19]. (ros.).
Powiłańce (sielsowiet Podhorodno)

Powiłańce (biał. Павіланцы; ros. Повиланцы) – chutor na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Podhorodno. Dawniej wieś. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Powiłańce (2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 894 . Powiłańce na mapie WIG Карта Беларуси. Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-08-06]. (ros.).
Tatarka (rejon werenowski)

Tatarka (biał. Татарка; ros. Татарка) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Podhorodno. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminach Aleksandrowo (do 1925), Mackiszki (1925–1929) oraz Werenowo (od 1929). Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Tatarka (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 223 . Tatarka na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. Национальный центр правовой информации Республики Беларусь. [dostęp 2020-07-31]. (ros.).
Suchary (rejon grodzieński)

Suchary (biał. Сухары, ros. Сухари) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Jeziory. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Berszty. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwało 277 osób, wśród których 276 było wyznania prawosławnego a 1 mojżeszowego. Jednocześnie 276 mieszkańców zadeklarowało białoruską przynależność narodową a 1 żydowską. Było tu 46 budynków mieszkalnych. Przypisy Bibliografia Suchary (4), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 531 . Suchary na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Leśnica (Białoruś)

Leśnica (biał. Лясніца, ros. Лесница) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Hoża, nad rzeką o tej samej nazwie. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Hoża. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwało 165 osób, 164 było wyznania rzymskokatolickiego a 1 prawosławnego. Jednocześnie wszyscy mieszkańcy zadeklarowali polską przynależność narodową. Było tu 29 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii świętych apostołów Piotra i Pawła w Hoży. Wieś podlegała pod Sąd Grodzki i Okręgowy w Grodnie, najbliższy urząd pocztowy mieścił się w Hoży. W pobliżu wsi istniały dwie osady młyńskie – Leśnica I i Leśnica II. Przypisy Bibliografia Leśnica, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 221 . Leśnica na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Pieralom

Pieralom (Belarusian: Пералом, Polish: Przełom) is a village in Grodno District, Grodno Region, in western Belarus. It is situated on the Neman River. History In the 14th century, there was a Lithuanian defensive castle in the village, and a battle was fought there between Lithuanians and Teutonic Knights in 1378. Within the Polish–Lithuanian Commonwealth, the village was administratively located in the Grodno County in the Troki Voivodeship. In the interwar period, Przełom, as it was known in Polish, was administratively located in the Grodno County in the Białystok Voivodeship of Poland. According to the 1921 census, the village with the adjacent zaścianek and manor farm had a population of 181, entirely Polish by nationality, and Catholic by confession. Following the invasion of Poland in September 1939, the village was first occupied by the Soviet Union until 1941, then by Nazi Germany until 1944, and then re-occupied by the Soviet Union, which eventually annexed it from Poland in 1945. References
Przełom (Białoruś)

Przełom (biał. Пералом, ros. Перелом) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Hoża, nad Niemnem, który stanowi tu granicę państwową z Litwą. Historia W XIV w. istniał tu drewniany zamek litewski zbudowany dla obrony pogranicza przed krzyżakami, którego nazwę Wigand z Marburga zapisał jako Perla. W 1378 odbyła się tu bitwa pomiędzy krzyżakami a załogą litewską. W XV-XVI w. znajdowało się tu centrum powiatu przełomskiego, włączonego podczas reformy administracyjnej z lat 1564–1566 do powiatu grodzieńskiego. W Rzeczypospolitej Obojga Narodów wieś położona była w województwie trockim, w powiecie grodzieńskim i stanowiła starostwo niegrodowe przełomskie. Początkowo stanowiło ono dobro stołu królewskiego. Od XVII w. było w posiadaniu egzulantów smoleńsko-starodubowskich. Sejm 1773-1775 nadał im przełomskie dobra jako dziedziczne. Wieś weszła w skład Imperium Rosyjskiego w wyniku III rozbioru. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Hoża, przy granicy z Litwą. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwało 151 osób, wszystkie były wyznania rzymskokatolickiego oraz zadeklarowały polską przynależność narodową. Było tu 25 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii świętych apostołów Piotra i Pawła w Hoży. Wieś podlegała pod Sąd Grodzki i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Hoży. Przypisy Bibliografia Przełom, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 144 . Przełom na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Świętojańsk

Świętojańsk (biał. Свентаянск, ros. Свентоянск) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Hoża, nad Niemnem, który stanowi tu granicę państwowa z Litwą. Po litewskiej stronie granicy znajduje się wieś o tej samej nazwie. Historia Dawniej uroczysko w województwie trockim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Porzecze, przy granicy z Litwą. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 46 osób, wszystkie były wyznania rzymskokatolickiego. Jednocześnie 16 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 30 białoruską. Było tu 9 budynków mieszkalnych. Na południowy wschód od wsi znajdowała się leśniczówka o tej samej nazwie. W jednym budynku mieszkalnym zamieszkiwało tam 4 osoby narodowości białoruskiej. Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Przewałce i prawosławnej w Porzeczu. Podlegała pod Sąd Grodzki w Druskiennikach i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Druskiennikach. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 w strukturach administracyjnych Białorusi. Przypisy Bibliografia Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3. Linki zewnętrzne Świętojańsk, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 697 . Świętojańsk na mapie WIG
Kamionka (rejon grodzieński)

Kamionka (biał. Каменка, ros. Каменка) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Kopciówka. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim. Przypisy Bibliografia Kamionka na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.