NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dzikuszki

Dzikuszki (biał. Дзікушкі, Dzikuszki; ros. Дикушки, Dikuszki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Chodorowce, przy drodze republikańskiej R141. Historia Dawniej folwark. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Możejki Wielkie. Siedziba okręgu wiejskiego. Hrabia Rafał Grabowski wybudował kamienną unicką cerkiew Przemienienia Pańskiego. W 1840 roku została konsekrowana jako prawosławna. Po śmierci jego syna Stanisława Grabowskiego w 1917 roku część majątku przypadła rodzinie Minejków. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim (od 29 maja 1929, wcześniej w powiecie lidzkim), w gminie Żołudek. W 1921 miejscowość liczyła 106 mieszkańców, zamieszkałych w 9 budynkach, w tym 58 Polaków i 48 Białorusinów. 69 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 37 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Dwór Dwór w Dzikuszkach należał do Chreptowiczów, Tyszkiewiczów, Wiśniowieckich, Naruszewiczów, Chodkiewiczów. W końcu XVIII kupiła go rodzina Grabowskich. W latach 30. XX wieku dwór przebudował w stylu neoklasycystycznym Aleksander Minejka. Był to parterowy dwór z mezzanino (półpiętrem) i sutereną, gdzie mieściła się kuchnia i pomieszczenia gospodarcze. Główne wejście wyróżniał portyk wsparty na czterech kolumnach w porządku jońskim, natomiast elewację ogrodową zdobił półkolisty portyk z sześcioma kolumnami doryckimi, które podtrzymywały duży balkon prowadzący z mezzanino. Po II wojnie światowej, pod władzą sowiecką, w budynku umieszczono siedzibę sowchozu, a potem klub kołchoźnika. W latach 70. XX wieku dwór został porzucony i nieremontowany zaczął szybko zamieniać się w ruinę. W 2025 roku runęły pozostałości fasady. Przypisy Bibliografia Dzikuszki (1, 2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 296 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-02-11]. (pol.).
Dzitwa (agromiasteczko)

Dzitwa (biał. Дзітва, Dzitwa; ros. Дитва, Ditwa; hist. Kulbaki) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dzitwa. Znajduje się tu kopalnia i zakład przetwórstwa torfu. Historia W XIX i w początkach XX w. wieś i folwark Kulbaki położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowo/Białohruda. W 1921 wieś liczyła 242 mieszkańców, zamieszkałych w 42 budynkach. Kolonia zaś 86 mieszkańców, zamieszkałych w 13 budynkach. Mieszkańcami obu miejscowości byli wyłącznie Polacy wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. W 1970 wybudowano tu osiedle robotnicze dla pracowników zakładu przetwórstwa torfu, któremu nadano nową nazwę Dzitwa. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Od 2006 agromiasteczko. Współcześnie dawna kolonia (folwark) Kulbaki należy do wsi Bancewicze. Przypisy Bibliografia Kulbaki, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 859 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-29]. (pol.).
Дитва (агрогородок)

Дитва́ (бел. Дзітва́) — агрогородок в Лидском районе Гродненской области на западе Республики Беларусь. Административный центр Дитвянского сельсовета. История В 1970 году для размещения работников торфодобывающего предприятия был заложен рабочий посёлок Дитва. До 1978 года Дитва входила в состав Круповского сельсовета. С 2009 года посёлок получил статус агрогородка. Инфраструктура Очень хорошо развита социальная инфраструктура, здесь имеются Дитвянская средняя школа, детский центр развития ребенка, филиал музыкальной школы, филиал СДЮШОР № 3, 1 государственный и два частных магазина, баня, Дом культуры, библиотека, врачебная амбулатория, аптека, отделение почтовой связи, комплексный приёмный пункт, два общежития, гостиница, костёл и церковь. Население Население по переписи 2009 года составляло 1569 человек. Ниже вы можете увидеть демографические изменения с 1999 по 2009 годы. Транспорт Между Дитвой и Лидой организовано транспортное сообщение, ежедневно курсируют четыре рейса автобусов местного автопарка № 2 и одиннадцать рейсов маршрутного такси. Расстояние до районного центра города Лиды — 12 км. Экономика В агрогородке располагается одно из самых крупных торфопредприятий Белоруссии ОАО «Торфобрикетный завод «Дитва»., филиал СМТ «Белтопливострой» СМУ № 2, молочно-товарная ферма «Кульбаки» и четыре фермерских хозяйства. Культура Дом культуры Краеведческий музей «Сялянская сядзіба канца XIX – пачатку XX стагоддзя» ГУО «Дитвянская средняя школа» Музей узкоколейной техники Достопримечательность Костёл Святого Казимира. Церковь. Памятный камень "Пасёлак Дзітва заснаваны ў 1970 годзе". Галерея Примечания
Dzitryki (sielsowiet Honczary)

Dzitryki (biał. Дзітрыкі, Dzitryki; ros. Дитрики, Ditriki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Honczary. W pobliżu znajduje się przystanek kolejowy Dzitryki, położony na linii Baranowicze – Lida. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, do 11 kwietnia 1929 w gminie Honczary, następnie w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 198 mieszkańców, zamieszkałych w 36 budynkach, w tym 183 Polaków i 15 Białorusinów. 162 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 36 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Dzitryki, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 299 . Mapa WIG Nowogródek. [dostęp 2022-12-17]. (pol.).
Dobry Bór

Dobry Bór (biał. Добры Бор, Dobry Bor; ros. Добрый Бор, Dobryj Bor) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie baranowickim, w sielsowiecie Padhornaja, nad Szczarą. Historia Obszar ten był zamieszkały już w czasach prehistorycznych. Znajduje tu się stanowisko archeologiczne, na którym odkryto zabytki z epoki kamienia i epoki brązu. W XIX i w początkach XX w. położony był w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie słonimskim, w gminie Szydłowicze. W dwudziestoleciu międzywojennym dwie wsie: Dobry Bór Wielki i Dobry Bór Mały leżące w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie słonimskim, w gminie Szydłowicze. W 1921 miejscowości liczyły: Dobry Bór Mały – 77 mieszkańców, zamieszkałych w 19 budynkach, wyłącznie Białorusinów wyznania prawosławnego; Dobry Bór Wielki – 296 mieszkańców, zamieszkałych w 59 budynkach, w tym 295 Białorusinów i 1 Polaka. 295 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 1 ewangelickiego. W II Rzeczypospolitej tutejsi Białorusini poddawani byli silnej agitacji komunistycznej, która w Dobrym Borze była szczególnie rozwinięta. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Dobry Bór, pow. słonimski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 420 . Mapa WIG Byteń. [dostęp 2025-10-21]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2025-10-21]. (ros. • biał.).
Добрый Бор (Брестская область)

До́брый Бор (бел. Добры Бор) — деревня в Барановичском районе Брестской области Беларуси. Входит в состав Подгорновского сельсовета. Население — 65 человек (2019). География К югу от деревни протекает река Щара. История По письменным источникам известна с XVI века. В 1561 году в составе имения Гавиновичи Слонимского уезда, принадлежавшего великому князю ВКЛ Сигизмунду II Августу. С 1793 года — в Слонимском уезде Российской Империи, с 1801 года — в Гродненской губернии. С 1921 года составе межвоенной Польши. С 1939 года в составе БССР. С 15 января 1940 года в Бытенском районе Барановичской, с 8 января 1954 года Брестской областей, с 4 октября 1957 года в Барановичском районе. С конца июня 1941 до начала 1944 года была оккупирована немецко-фашистскими захватчиками. На фронтах войны погибло восемь односельчан. Население Достопримечательности Стоянка периода неолита, бронзового века, раннего железного века (V тысячелетие до н.э. — I тысячелетие н.э.), в 2,5 километрах к северо-востоку. Городище (I тысячелетие до н.э. — I тысячелетие н.э.), в 2 километрах к северо-востоку. Примечания Литература Гарады і вёскі Беларусі: энцыклапедыя. Т. 3, Кн. 1. Брэсцкая вобласць (бел.) / под научн. ред. А. И. Локотки. — Минск: БелЭн, 2006. — С. 40—41. — 528 с. — ISBN 985-11-0373-X.
Ruta Dolna

Ruta Dolna (biał. i ros. Дольная Рута) – wieś na Białorusi, w rejonie korelickim obwodu grodzieńskiego, w sielsowiecie Krasna. Geografia Miejscowość położona na Wysoczyźnie Nowogródzkiej, ok. 16 km na wschód od Nowogródka, na prawym brzegu Ruty, na południe od Ruty Górnej, między Kucewiczami na zachodzie i Pietrykami na wschodzie. Na południe od Ruty Dolnej leżą Tupały Małe. Historia W XIX w. Ruta (Ruta Podolna) znajdowała się w powiecie nowogródzkim guberni mińskiej, w gminie Horodeczna. We wsi była drewniana cerkiew Narodzenia NMP z 1716 r. W okresie międzywojennym Ruta Dolna należała do gminy Horodeczna, w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego II Rzeczypospolitej. Po II wojnie światowej Ruta Dolna znalazła się w granicach Białoruskiej SRR, a od 1991 r. – w niepodległej Białorusi. Religia Dolna Ruta jest siedzibą parafii prawosławnej należącej do dekanatu korelickiego (Кореличское благочиние) eparchii nowogródzkiej. We wsi znajduje się murowana cerkiew Wszystkich Świętych z 1936 r. Zobacz też Ruta (Białoruś) Przypisy Linki zewnętrzne Dolna Ruta. Radzima.org. [dostęp 2015-01-10]. Ruta (3.) - Ruta Podolna, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 42 .
Dorguń

Dorguń (biał. i ros. Доргунь) – wieś na Białorusi, położona w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, 3 km na południowy zachód od Sopoćkiń przy drodze do Hołynki i 4 km od granicy z Polską. Do ustalenia granicy w 1946 r. w województwie białostockim, powiat augustowski, gminie Hołynka. Po II wojnie mieszkańcy przez długi czas nie poddawali się sowietyzacji, przekonani o tymczasowej jedynie przynależności do ZSRR. Z tego powodu np. 22 czerwca 1953 r. kilkuset mieszkańców, z użyciem koni i wozów, zniszczyło zasieki i umocnienia graniczne na odcinku 1,5 km. W 1827 r. wieś liczyła 30 domów i 127 mieszkańców, a w 1881 r. 39 domów i 356 mieszkańców. Obok wsi znajdował się folwark o tej nazwie. W miejscowości w końcu XIX w. istniało 25 domów murowanych, gorzelnia, staw i jezioro zarybione, pokłady torfu i wapienia. W 1921 wieś Dorguń liczyła 100 budynków o przeznaczeniu mieszkalnym, miejscowość zaś zamieszkiwało 544 mieszkańców - odpowiednio 241 mężczyzn i 303 kobiety. Wszyscy 544 mieszkańcy zadeklarowali polską narodowość oraz przynależność do wyznania rzymskokatolickiego. W pobliżu wsi Dorguń znajdował się również folwark Dorguń, który administracyjnie należał do gminy Wołłowiczowce. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało go 35 osób, wśród których 25 było wyznania rzymskokatolickiego, a 10 mojżeszowego. Jednocześnie 24 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, a 1 żydowską. Było tu 6 budynków mieszkalnych. Z Dorgunia pochodzi rzeźbiarz specjalizujący się w drewnie Bogusław Iwanowski zamieszkujący Tyrawę Wołoską, którą wybrał do osiedlenia ze względu na podobieństwo do rodzinnej miejscowości. Zabytki bunkry 68 Grodzieńskiego Rejonu Umocnionego Linii Mołotowa. pozostałości po sowieckiej strażnicy granicznej nr 4 (tzw. strażnicy lejtnanta F. Kiryczenki) ze składu 86 Augustowskiego Oddziału Granicznego NKWD ZSRR, zniszczonej przez Niemców w czerwcu 1941 r. Liczba mieszkańców 1827 - 127 osób. 1881 - 356 osób. 1921 - 544 osoby. 2009 - 123 osoby. Przypisy Linki zewnętrzne Dorguń, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 122 .
Dowknie (rejon lidzki)

Dowknie (biał. Доўкні, Doukni; ros. Довкни, Dowkni) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dubrowna, w pobliżu Lidy i przy drodze republikańskiej R89. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 89 mieszkańców, zamieszkałych w 16 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-01-04]. (pol.).
Довкни (Лидский район)

Довкни (бел. До́ўкні) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. В составе Дубровенского сельсовета. География Ближайшие населённые пункты Колышки, Лида, Малейковщизна, Спорковщизна, Тябы и др. Недалеко пролегает автомобильная дорога Р-89. История С 1905 года в Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии. Население Численность 2009 год — 14 жителей Динамика 1905 год — 65 жителей — деревня Довкни; 9 жителей — посёлок Довкни (Клышейко) 1999 год — 14 жителей (перепись населения) 2009 год — 14 жителей (перепись населения) Примечания
Drozdowo (obwód grodzieński)

Drozdowo (biał. Дроздава, Drozdawa; ros. Дроздово, Drozdowo) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Honczary. Transport Znajduje się tu skrzyżowanie drogi magistralnej M11 z drogą republikańską R11. W pobliżu znajduje się przystanek kolejowy Dzitwa, położony na linii Baranowicze – Lida. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, do 11 kwietnia 1929 w gminie Honczary, następnie w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 177 mieszkańców, zamieszkałych w 37 budynkach, w tym 175 Polaków i 2 Białorusinów. 165 mieszkańców było wyznania prawosławnego, 7 rzymskokatolickiego i 5 mojżeszowego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Nowogródek. [dostęp 2022-12-17]. (pol.).
Druskieniki (Białoruś)

Druskieniki (biał. Друскенікі; ros. Друскеники) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Bolciszki, nad Dzitwą. W dwudziestoleciu międzywojennym dwie wsie: Druskieniki Stare i Druskieniki Nowe. Leżały one w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Raduń. Przypisy Bibliografia Druskieniki (2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 168 . Druskieniki Stare i Druskieniki Nowe na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-03-15]. (ros.).
Dubiejki (rejon nieświeski)

Dubiejki (biał. Дубейкі, Dubiejki; ros. Дубейки, Dubiejki) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie nieświeskim, w sielsowiecie Łań. Historia W XIX i w początkach XX w. dwa folwarki położone w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie słuckim. Należały do ordynacji kleckiej i od 1874 do ordynacji nieświeskiej Radziwiłłów. W 1881 nie były już własnością tego rodu. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś i folwark Dubiejki Małe oraz zaścianek Dubiejki Wielkie leżące w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie nieświeskim, do 1 października 1927 w gminie Lisuny, następnie w gminie Łań. Demografia w 1921 przedstawiała się następująco: wieś Dubiejki Małe – 86 mieszkańców, zamieszkałych w 15 budynkach, w tym 83 prawosławnych i 3 rzymskich katolików folwark Dubiejki Małe – 14 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach, wyłącznie rzymskich katolików zaścianek Dubiejki Wielkie – 336 mieszkańców, zamieszkałych w 65 budynkach, w tym 334 rzymskich katolików i 2 prawosławnych. Mieszkańcami wszystkich trzech miejscowości byli wyłącznie Polacy. Miejscowości położone były wówczas w pobliżu granicy ze Związkiem Sowieckim. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Dubiejki, pow. słucki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 188 . Mapa WIG Nieśwież. [dostęp 2024-09-18]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-09-18]. (ros. • biał.).
Dębówka (sielsowiet Bildziugi)

Dębówka (biał. Дубоўка; ros. Дубовка) – wieś na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie szarkowszczyńskim, w sielsowiecie Bildziugi. Historia W czasach zaborów w gminie Nowy Pohost, w powiecie dzisieńskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W latach 1921–1945 wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie dziśnieńskim (od 1926 w powiecie brasławskim) w gminie Nowy Pohost. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 121 osób, 74 było wyznania rzymskokatolickiego a 47 prawosławnego. Jednocześnie wszyscy mieszkańcy zadeklarowali białoruską przynależność narodową. Były tu 22 budynki mieszkalne. W 1931 w 21 domach zamieszkiwało 115 osób. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej i prawosławnej w Nowym Pohoście. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Drui i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Nowym Pohoście. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do Białoruskiej SRR. Od 1991 w składzie niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy
Dubrowna (obwód grodzieński)

Dubrowna (biał. Дуброўня, Dubrounia; ros. Дубровня, Dubrownia) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dubrowna, nad Niecieczą i w pobliżu Lidy. Przez wieś przebiega wschodnia obwodnica Lidy. Historia W XIX i w początkach XX w. folwark położony w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 208 mieszkańców, zamieszkałych w 42 budynkach, wyłącznie Polaków. 203 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 5 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Dubrowna (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 202 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-01-01]. (pol.).
Дубровня (деревня)

Дубровня (бел. Дубро́ўня) — деревня в Лидском районе Гродненской области Республики Беларусь. В составе Дубровенского сельсовета. География Расположена в 5 км в направлении на восток от города Лида, в 115 км от Гродно, 2 км от железнодорожной станции Гутно. Ближайшие населённые пункты: Нетечь, Огородники, Первомайский и др. Деревня Огородники в непосредственной близости примыкает к деревне Дубровня. Пролегают дороги Н-6021, Н-6165. Гидрография Возле деревни на реке Нарва образован пруд (площадь 0,19 км²). История В 1905 году деревня Дубровка в Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии. 5 марта 1981 года деревня Дубровно переименовано в Дубровня. Деревня Дубровня ранее являлась центром Дубровенского сельсовета. Население Численность 2009 год — 381 жителей Динамика 1905 год — 227 жителей (110 муж., 117 жен.) 1997 год — 397 жителей, 134 дворов 1999 год — 429 жителей (перепись населения) 2009 год — 381 жителей (перепись населения) Галерея Примечания Литература Дуброўня // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 6: Дадаізм — Застава / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1998. — Т. 6. — С. 248. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0106-0 (т. 6).
Jelna (sielsowiet Trzeciakowce)

Jelna (biał. Ельня, Jelnia; ros. Ельня, Jelnia) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Trzeciakowce, przy drodze magistralnej M6. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Dokudowo. W 1921 miejscowość liczyła 33 mieszkańców, zamieszkałych w 5 budynkach, wyłącznie Białorusinów wyznania prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-02-02]. (pol.).
Ельня (Лидский район)

Ельня (бел. Е́льня) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. Входит в состав Третьяковского сельсовета. География Рядом пролегает дорога Н-6164. Ближайшие населённые пункты Бискупцы, Мелёгово, Петры и др. История В 1905 году в Докудовской волости Лидского уезда Виленской губернии Российской империи. До 7 ноября 2013 года деревня входила в состав Докудовского сельсовета. Население Численность 2019 год — 4 жителей Динамика 1905 год — 18 жителей (Ельно) 1999 год — 12 жителей (перепись населения) 2009 год — 7 жителей (перепись населения) 2019 год — 4 жителей (перепись населения) Инфраструктура Агроусадьбы Примечания
Jaśkiewicze (rejon nieświeski)

Jaśkiewicze (biał. Еськавічы, Jeśkawiczy; ros. Еськовичи, Jeśkowiczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie nieświeskim, w sielsowiecie Lipa, nad Uszą, przy Rezerwacie Malewskim. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie nieświeskim, w gminie Łań. W 1921 miejscowość liczyła 614 mieszkańców, zamieszkałych w 110 budynkach, w tym 612 Białorusinów i 2 Polaków. 611 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 3 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Mapa WIG Nieśwież. [dostęp 2024-09-29]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-09-29]. (ros. • biał.).
Żuczki (obwód grodzieński)

Żuczki (biał. Жучкі, Żuczki; ros. Жучки, Żuczki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Honczary, przy drodze magistralnej M11. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Gonczary. Własność m.in. księcia Witgensteina. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, do 11 kwietnia 1929 w gminie Honczary, następnie w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 156 mieszkańców, zamieszkałych w 29 budynkach, wyłącznie Polaków. 85 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 71 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Żuczki (2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 839 . Mapa WIG Nowogródek. [dostęp 2022-12-17]. (pol.).