NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stoki (rejon lidzki)

Stoki (biał. Стокі, Stoki; ros. Стоки, Stoki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Bielica. Historia W XIX i w początkach XX w. dwa folwarki: Stoki i Stoki Małe. Położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. Należały wówczas do książąt Wittgensteinów. W dwudziestoleciu międzywojennym kolonia leżąca w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 86 mieszkańców, zamieszkałych w 14 budynkach, w tym 46 Białorusinów i 40 Polaków. 46 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 40 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Stoki (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 358 .
Страдетское

Страдетское (бел. Страдзецкае) — озеро в Брестском районе Брестской области Белоруссии. Располагается в 22 км к югу от Бреста, в 1 км к северу от агрогородка Медно. Входит в состав Брестской группы озёр. Озеро находится в водосборе реки Спановка. Площадь озера составляет 0,14 км². Наибольшая глубина — 6,6 м. Длина озера — 0,6 км. Максимальная ширина озера — 0,33 км. Длина береговой линии озера составляет 1,5 км, площадь водосбора — 8,57 км². Объём воды в озере — 0,42 млн м³. Лощина суфазионно-карстового типа, вытянуто с северо-востока на юго-запад. Берега котловины озера высокие, изредка поросшие кустарником. Малаводье песковатое. В малаводье обитают редкие заросли камыша. Страдетское на юге связано каналом с Меднянским озером. Литература Блакітная кніга Беларусі : Энцыклапедыя (бел.) / рэдкал.: Н. А. Дзісько і інш. — Мінск: БелЭн, 1994. — 415 с. — 10 000 экз. — ISBN 5-85700-133-1. Навуменка Л. Б. Страдзецкае // Энцыклапедыя прыроды Беларусі. У 5-і т. Т. 5. Стаўраструм — Яшчур / Рэдкал. І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ ім. Петруся Броўкі, 1986. — С. 11. — 583 с., іл. — 10 000 экз. (бел.) Ссылки Захаваць унікальнае Страдзецкае возера магчыма толькі агульнай намогай (рус.). www.b-g.by. Дата обращения: 17 мая 2019. Общая характеристика озёр Брестской области // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь» Морфометрические параметры озёр Брестской области // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь»
Судобле

Судобле, Судоболье (бел. Судабле) — озеро в Смолевичском районе Минской области Беларуси в бассейне раки Плиса, 4 км на юго-восток от Жодино, 20 км на восток от Смолевичей. Площадь озера составляет 1,52 км². Размеры озера — 1,5 на 1,08 км. Длина береговой линии 4,35 км. Наибольшая глубина 0,6 м, средняя глубина — 0,4 м. Объём воды 0,66 млн м³. Площадь водосбора 22 км², 70 % его территории покрыто лесом. Высота над уровнем моря — 165,1 м. Склоны котловины торфянистые, слабо выраженные. Вдоль береговой линии имеется сплавина шириной 50—75 м. На дне озера находится слой сапропеля толщиной до 30 м, осуществляется его добыча. Зимой озеро промерзает до дна, летом зарастает растительностью. Литература Республика Беларусь. Минская область: Общегеографический атлас / Ред. Г. Г. Науменко. — Мн.: РУП «Белкартография», 2008. — С. 16. — 48 с. — 10 000 экз. — ISBN 978-985-508-054-2. Примечания
Ozero Sudoble

Ozero Sudoble (ryska: Озеро Судобле) är en sjö i Belarus. Den ligger i voblasten Minsks voblast, i den centrala delen av landet, 60 km öster om huvudstaden Minsk. Ozero Sudoble ligger 162 meter över havet. Arean är 0,98 kvadratkilometer. Den sträcker sig 1,3 kilometer i nord-sydlig riktning, och 1,2 kilometer i öst-västlig riktning. I omgivningarna runt Ozero Sudoble växer i huvudsak blandskog. Runt Ozero Sudoble är det ganska tätbefolkat, med 62 invånare per kvadratkilometer. Kommentarer Källor
Świsłocz (rejon grodzieński)

Świsłocz (biał. Свіслач; ros. Свислочь) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Kwasówka, u ujścia Świsłoczy do Niemna. Dawniej wieś, folwark i majątek ziemski w powiecie grodzieńskim, województwa trockiego Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie grodzieńskim. W latach 1921–1939 wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Łasza. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało: wieś – 64 osoby, wszystkie były wyznania prawosławnego oraz deklarowały białoruską przynależność narodową. Było tu 7 budynków mieszkalnych folwark pod nazwą Świsłocz Dolna – 157 osób, 87 było wyznania rzymskokatolickiego a 70 prawosławnego. Jednocześnie 140 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 17 białoruską. Było tu 11 budynków mieszkalnych. Miejscowości należały do parafii prawosławnej w Łaszy i rzymskokatolickiej w Kwasówce. Podlegała pod Sąd Grodzki w Indurze i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Kwasówce. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Istniał tu klasztor katolicki, który w 2. połowie XIX w. był już w ruinie. Znajdują się tu parafialna cerkiew prawosławna pw. Podwyższenia Krzyża Pańskiego oraz rzymskokatolicka kaplica pw. Bożego Miłosierdzia parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Kwasówce. Przypisy Bibliografia Stanisław Kutrzeba: Historia ustroju Polski w zarysie, Tom drugi: Litwa. Lwów i Warszawa: 1921. Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3. Linki zewnętrzne Świsłocz (1), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 719 . Świsłocz na mapie WIG
Свислочь (Гродненский район)

Свислочь (бел. Свіслач, транслит. Svislač) — агрогородок в Гродненском районе Гродненской области Беларуси, на реке Свислочь. Входит в состав Квасовского сельсовета. 22 км юго-восточнее Гродно. Население 955 жителей и 346 дворов по состоянию на 2001 год. Инфраструктура Средняя школа Дом культуры Библиотека Департамент коммуникаций Достопримечательность Усадьба Красинских (конец XIX века). Крестовоздвиженская церковь (1884 год) Братская могила советских воинов Костёл Божьего Милосердия (2002 год) Галерея Примечания Литература 266. Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 14: Рэле — Слаявіна (бел.) / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мінск: БелЭн, 2002. — С. Свіслач. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0238-5. Ссылки Свислочь (Гродненский район) на сайте Глобус Беларуси
Toboła (rejon lidzki)

Toboła (biał. Табала, Tabała; ros. Табола, Taboła) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Bielica. Historia W XIX i w początkach XX w. wieś położona w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. Należała wówczas do książąt Wittgensteinów, następnie do książąt Hohenlohe. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 337 mieszkańców, zamieszkałych w 56 budynkach, w tym 257 Polaków, 68 Białorusinów i 12 osób innej narodowości. 269 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 68 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Toboła, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 354 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2022-12-03]. (pol.).
Тайное (озеро)

Тайное (бел. Таемнае) — озеро в Брестском районе Брестской области Беларуси. Расположено в 30 км к югу от Бреста в 1,5 км к северу от деревни Дубица. Входит в состав Брестской группы озёр. Тайное находится в бассейне Западного Буга. Площадь озера составляет 0,16 км². Максимальная глубина — 3,8 м, средняя — 1,3. Длина озера составляет 0,47 км, наибольшая ширина — 0,33 км. Длина береговой линии — 1,3 км. Объём воды в Тайном озере составляет 0,21 млн м³. Площадь водосбора — 3,7 км². Котловина озера плоская, берега — низкие, заболоченные. Берег на востоке повышен, песчаный. Дно озера сапропелистое, у берегов — песчаное. В связи с мелиоративными работами уровень воды в озере понизился на 0,8 метра. Озеро слабо зарастает. Тайное связано каналом с Западным Бугом. Литература Блакітная кніга Беларусі : Энцыклапедыя (бел.) / рэдкал.: Н. А. Дзісько і інш. — Мінск: БелЭн, 1994. — 415 с. — 10 000 экз. — ISBN 5-85700-133-1.
Tarnowszczyzna

Tarnowszczyzna (biał. Тарнова, Tarnowa; ros. Тарново, Tarnowo) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim. Od 1974 roku siedziba sielsowietu. Historia Od XV wieku dobra Białohruda, w skład których wchodziło kilka folwarków, należały do Kieżgajło Zawiszów h. Łabędź. Pod koniec XVII w. właścicielką Białohrudy była córka rotmistrza królewskiego i starosty brasławskiego Jana Jerzego Kieżgajło Zawiszy, a wnuczka marszałka wielkiego litewskiego Krzysztofa Kieżgajło Zawiszy - Anna z Kieżgajło-Zawiszów (zm. 1736) I v. za Czerniewskim II v. za Piotrem Stanisławem hr. Tarnowskim, starostą krzepickim, III v. za Krzysztofem Benedyktem Niemirowiczem-Szczyttem, kasztelanem smoleńskim. Anna Zawiszanka na cześć swojego drugiego męża - Piotra Stanisława hr. Tarnowskiego, nazwała jeden z folwarków białohrudzkiego majątku Tarnowszczyzną, a po powtórnym wyjściu za mąż kolejnemu folwarkowi nadała nazwę Szczytniki na cześć Krzysztofa Benedykta Niemirowicza Szczytta, kasztelana smoleńskiego. Kiedy w 1690 Anna z Zawiszów właścicielka dóbr Białohruda (Białogród) poślubiła Piotra Stanisława Tarnowskiego, wkrótce na przeciwległym brzegu rzeki Dzitwy powstała osada nazwana Tarnowszczyzną. W połowie XVIII wieś Tarnowszczyzna stanowiła część wiana Barbary Franciszki Zawiszy-Kieżgajłło, która poślubiła Mikołaja Faustyna Radziwiłła, miecznika wielkiego litewskiego, wojewody nowogródzkiego. Po jego śmierci w 1746 dobra przeszły na jego syna Stanisława, a następnie na wnuka Mikołaja. Pod koniec XVIII nad Dzitwą wybudowano młyn, ale ze względu na niski stan wody pracował on tylko wiosną i na jesieni. Wieś magnacka położona była w końcu XVIII wieku w powiecie lidzkim województwa wileńskiego. W 1808 wieś została dana w zastaw Tadeuszowi Andrzejkiewiczowi za kwotę 10 tysięcy dukatów złotych i 130 tysięcy złotych. W 1824 ostatecznie podpisano umowę na mocy której Andrzejkiewicz został właścicielem Tarnowszczyzny, jego syn Juliusz sprzedał wieś Konstantemu Kaszczycowi. Kaszczyc walczył w powstaniu styczniowym za co został zmuszony w 1866 do sprzedaży majątku i zesłany na Syberię. Nabywcą był pułkownik Dymitr Mauros, a po jego śmierci w 1896 jego syn Mikołaj. Mikołaj Mauros zmarł w 1919, w 1921 pozostały po nim majątek przeszedł na własność polskiego Skarbu Państwa. W tym czasie Tarnowszczyzna liczyła 8 domów i 57 mieszkańców. Od 1864 we wsi istniała szkoła powszechna, w 1880 działał młyn i gorzelnia. Za II Rzeczypospolitej w woj. nowogródzkim, w powiecie lidzkim. Do 1931 siedziba gminy Tarnowo, następnie w gminie Białohruda. Po wojnie wieś weszła w struktury administracyjne Związku Radzieckiego. Przypisy Bibliografia Anna Korzeniowska, Katarzyna Mączewska "Kościół parafialny p.w. Św. Michała Archanioła w Białohrudzie", Ziemia Lidzka Michał Szymielewicz "Białohruda" Ziemia Lidzka Tarnowszczyzna, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 212 .]
Władysławowo (obwód grodzieński)

Władysławowo (biał. Уладзіславова, Uładzisławowa; ros. Владиславово, Władisławowo) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dworzyszcze. Historia Dawniej folwark. W Rzeczypospolitej Obojga Narodów leżało w województwie wileńskim, w powiecie lidzkim. Było wówczas własnością jezuicką. W XIX i w początkach XX w. położone było w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. Było wówczas własnością skarbową. W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. W 1921 miejscowość liczyła 30 mieszkańców, zamieszkałych w 6 budynkach, w tym 29 Polaków i 1 Białorusina. 29 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 1 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Władysławowo (2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 695 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2022-12-28]. (pol.).
Chocieńczyce

Chocieńczyce (biał. Хаценчыцы, Chacienčycy, ros. Хотенчицы, Chotenczicy) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie wilejskim, 50 km na południowy wschód od Wilejki. Siedziba sielsowietu Chocieńczyce. Historia W czasach zaborów wieś w powiecie wilejskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W latach 1921–1945 wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wilejskim, w gminie Chocieńczyce. Wieś była siedzibą gminy. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 108 osób, 19 było wyznania rzymskokatolickiego, 53 prawosławnego, 30 mojżeszowego a 6 mahometańskiego. Jednocześnie 21 mieszkańców zadeklarowało polską, 51 białoruską, 30 żydowską a 6 tatarską przynależność narodową. Było tu 20 budynków mieszkalnych. W 1931 w 31 domach zamieszkiwało 190 osób. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Ilji i miejscowej prawosławnej. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Ilji i Okręgowy w Wilnie; mieścił się tu urząd pocztowy obsługujący znaczną część gminy. Po agresji ZSRR na Polskę w 1939 roku wieś znalazła się pod okupacją sowiecką, w granicach BSRR. W latach 1941–1944 pod okupacją niemiecką. Podczas okupacji hitlerowskiej, październiku 1941 roku Niemcy utworzyli getto dla żydowskich mieszkańców. Przebywało w nim około 200 osób. 14 marca 1942 partyzanci zaatakowali wieś. Część Żydów z getta uciekła do lasów. W lipcu 1942 roku Niemcy zlikwidowali getto, a Żydów zamordowano na w okolicznych lasach. Następnie leżała w BSRR. Od 1991 roku leży w Republice Białorusi. Zbiorowa egzekucja Podczas II wojny światowej, przez miejscowość przeszła jedna z kolumn więźniów więzienia w Wilejce, ewakuowanych przez NKWD na wschód po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej. W okolicach wsi, po przekroczeniu przedwojennej granicy polsko-radzieckiej licząca 150 lub 500 osób kolumna została zaatakowana przez niemieckie lotnictwo. Po zakończeniu nalotu konwojenci wprowadzili więźniów do pobliskiego lasu i tam rozstrzelali. Masakrę przeżyła zaledwie jedna osoba (zobacz Droga śmierci Wilejka-Borysów). Uwagi Przypisy Bibliografia Państwowe Centrum Kartograficzno-Geodezyjnych Materiałów i Danych Republiki Białorusi Zbrodnicza ewakuacja więzień i aresztów NKWD na Kresach Wschodnich II Rzeczypospolitej w czerwcu – lipcu 1941 roku. Materiały z sesji naukowej w 55. rocznicę ewakuacji więźniów NKWD w głąb ZSRR, Łódź 10 czerwca 1996 r. Warszawa: GKBZpNP-IPN, 1997. ISBN 83-903356-6-2. Linki zewnętrzne Chotenczyce, wieś, powiat dzisieński, gmina Chotenczyce, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 324 .
Хотеньчиці

Хотеньчиці (біл. вёска Хаценчыцы) — село в складі Вілейського району Мінської області, Білорусь. Село підпорядковане Хотеньчицькій сільській раді, розташоване в північній частині області. Джерела «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 1. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2010. — 736 с.: іл. ISBN 978-985-11-0302-3. (біл.) «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 2. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2011. — 464 с.: іл. ISBN 978-985-11-0554-6. (біл.) «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 3. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2012. — 624 с.: іл. ISBN 978-985-11-0636-9. (біл.) Див. також Адміністративний поділ Білорусі Список міст Білорусі Селища міського типу Білорусі Райони Білорусі Посилання Інформація про Вілейський район Каталог сіл Вілейського району [Архівовано 4 липня 2013 у Wayback Machine.]
Chłusy-Subacze

Chłusy-Subacze (biał. Хлусы-Субачы, Chłusy-Subaczy; ros. Хлусы-Субочи, Chłusy-Suboczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Chodorowce. Historia Dawniej dwie oddzielne miejscowości: wieś Chłusy i okolica szlachecka Subacze. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim; Chłusy w gminie Możejków Wielki, Subacze w gminie Żołudek. W dwudziestoleciu międzywojennym obie miejscowości leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim (od 29 maja 1929, wcześniej w powiecie lidzkim), w gminie Żołudek. W 1921 Chłusy liczyły 58 mieszkańców, zamieszkałych w 10 budynkach, wyłącznie Polaków. 52 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 6 prawosławnego. Subacze liczyły zaś 34 mieszkańców, zamieszkałych w 5 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Chłusy (3), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 306 . Subacze (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 518 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-02-14]. (pol.).
Czadziel

Czadziel (biał. Чадзель, Czadziel; ros. Чадель, Czadiel) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Suchopol. W latach 1921–1939 należała do gminy Suchopol. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś (łącznie z leśniczówką Czadziel) zamieszkiwało 44 osoby, wszystkie były wyznania prawosławnego. Jednocześnie wszyscy mieszkańcy zadeklarowali białoruską przynależność narodową. We wsi było 10 budynków mieszkalnych. Przypisy Bibliografia Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych., t. T. 5, województwo białostockie, 1924.
Chachkava

Chachkava (Belarusian: Чачкава, romanized: Čačkava; Russian: Чачково, romanized: Chachkovo) is an agrotown in Minsk District, Minsk Region, Belarus. It is administratively part of Harani rural council. It is located about 14 kilometres (8.7 mi) from the Minsk Ring Road, west of the capital Minsk. In 2010, it had a population of 1,047. References
Czaczkowo

Czaczkowo (biał. Чачкава; ros. Чачково, Czaczkowo) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie mińskim, w sielsowiecie Horanie. W granicach Rosji należała do ujezdu mińskiego w guberni mińskiej, a od 1919 roku do Białoruskiej SRR. W latach 1919–1920, po zajęciu przez Wojsko Polskie, znalazła się w okręgu mińskim pod Zarządem Cywilnym Ziem Wschodnich. Od 1938 roku wchodzi w skład obwodu mińskiego. Przypisy Linki zewnętrzne Czaczkowo na mapie WIG Czaczkowo, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 728 .
Чачково

Чачково (бел. Ча́чкава) — агрогородок в Минском районе Минской области Беларуси. В составе Горанского сельсовета. География Расположен в 15 км от западных окраин Минска. Гидрография Река Птичь. Население Численность 2019 год — 1187 жителей Динамика 1999 год — 965 жителей 2009 год — 1001 жителей 2019 год — 1187 жителей Достопримечательность Покровская церковь Галерея Примечания
Szawdziuki

Szawdziuki (biał. Шаўдзюкі, Szaudziuki; ros. Шавдюки, Szawdiuki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Krupa. Współcześnie w skład miejscowości wchodzą także dawna okolica szlachecka Rekście Małe (biał. Малыя Рэксці, Małyja Reksci; ros. Малые Рексти, Małyje Reksti) i folwark Rekście I. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. Demografia w 1921 przedstawiała się następująco: wieś Szawdziuki – 66 mieszkańców, zamieszkałych w 12 budynkach okolica Rekście Małe – 57 mieszkańców, zamieszkałych w 9 budynkach folwark Rekście I – 19 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach Mieszkańcami wszystkich trzech miejscowości byli wyłącznie Polacy wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Zobacz też Rekście Wielkie Przypisy Bibliografia Szawdziuki, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 810 . Rekście (4), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 607 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-15]. (pol.).
Jamonty

Jamonty (biał. Яманты, Jamanty; ros. Ямонты, Jamonty) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Bielica. Historia W XIX i w początkach XX w. wieś położona w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 250 mieszkańców, zamieszkałych w 46 budynkach, w tym 117 Białorusinów, 93 osób innej narodowości i 40 Polaków. 222 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 28 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Jamonty, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 393 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2022-12-03]. (pol.).