NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Малые Викоровичи

Малые Викоровичи (бел. Малыя Вікаравічы) — деревня в Столинском районе Брестской области Беларуси. Входит в состав Стружского сельсовета. География Деревня находится в юго-восточной части Брестской области, на правом берегу реки Горыни, при автодороге Н-580, на расстоянии приблизительно 4 километров (по прямой) к юго-востоку от города Столин, административного центра района. Абсолютная высота — 134 метра над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 0,6223 км². История По состоянию на 1909 год, в Викаревичах Малых насчитывалось 40 дворов проживало 217 человек. В административном отношении деревня входила в состав Теребежовской волости Пинского уезда Минской губернии. В 1921 году деревня входила в состав гмины Столин Лунинецкого повета Полесского воеводства Второй Польской республики. Числилось 384 жителя (205 мужчин и 179 женщин), проживавших в 64 домах. В этническом составе населения того периода белорусы составляли 99,5 %, евреи — 0,5 %. В конфессиональном отношении большинство составляли православные христиане (99,5 %), также были представлены иудеи (0,5 %). С 1939 года в БССР, с 1940 года в составе Стружского сельсовета Столинского района Пинской области (с 1954 года — Брестской области). Во время Великой Отечественной войны, с июля 1941 г. по июль 1944 г., была оккупирована немецко-фашистскими захватчикам. В июле 1944 года деревня была сожжена, при этом было убито 10 жителей. После войны восстановлена. Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживало 305 человек. Примечания
Molgi

Molgi (biał. Мальгі, Malhi; ros. Мольги, Molgi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dzitwa, nad Dzitwą. Historia Dawniej wieś i folwark. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 wieś liczyła 141 mieszkańców, zamieszkałych w 27 budynkach. Folwark zaś liczył 3 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku. Mieszkańcami obu miejscowości byli wyłącznie Polacy wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Molgi, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 640 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-30]. (pol.).
Małejkowszczyzna

Małejkowszczyzna (biał. Малэйкаўшчына, Małejkauszczyna; ros. Малейковщина, Malejkowszczina; pol. hist. Majejkowszczyzna, Malejkowszczyzna) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Krupa, nad Lidzieją i przy drodze republikańskiej R89. Od południa i zachodu wieś graniczy z Lidą. Nazwa Źródła podają różne nazwy miejscowości. W Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego z 1885 wieś opisana jest pod nazwą Malejkowszczyzna. W II Rzeczypospolitej wieś nosiła nazwę Majejkowszczyzna (taką nazwę wymieniają źródła z lat. 20. oraz Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych z 1933). Później została ona zmieniona na Małejkowszczyzna i pod taką nazwą pojawia się w opublikowanym w Nowogródzkim Dzienniku Wojewódzkim Podziale gmin wiejskich Województwa Nowogródzkiego na gromady według stanu na dzień 1 listopada 1935 r. W latach 2011–2019 Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej zalecała nazwę Majejkowszczyzna. Obecnie oficjalną polską nazwą wsi jest Małejkowszczyzna. Historia W XIX i w początkach XX w. zaścianek położony w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym folwark leżący w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 86 mieszkańców, zamieszkałych w 16 budynkach, w tym 84 Polaków i 4 Żydów. 68 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego, 14 mojżeszowego i 4 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Malejkowszczyzna, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 8 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-12]. (pol.).
Малейковщизна (Лидский район)

Малейковщизна (бел. Малэ́йкаўшчына, Малэ́йкаўшчызна) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. Входит в состав Дворищанского сельсовета. География Пролегает дорога Р-89. Ближайшие населённые пункты Довкни, Лида, Колышки и др. Гидрография Река Лидейка. Новолидское водохранилище. Этимология От имени Maleika (с образованием -eik-) — литовская фамилия Maleika. Та же основа Mal- в имени Maliušas, от которого Малюшичи. История С 1904 года в Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии Российской империи. До 1978 года деревня входила в состав Дубровенского сельсовета, до 21 февраля 2023 года — в состав Круповского сельсовета. 11 ноября 2022 года часть деревни Малейковщизна Круповского сельсовета Лидского района Гродненской области площадью 18,6 гектара включена в черту города Лиды. Население Численность 2019 год — 823 жителей Динамика 1999 год — 1 175 жителей (перепись населения) 2009 год — 944 жителей (перепись населения) 2019 год — 823 жителей (перепись населения) Улицы Юбилейная Лесная Новонабережная Озёрная Садовая Шаталова Комарова и др. Примечания
Male (Białoruś)

Male (biał. Малі, Mali; ros. Мали, Mali) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie ostrowieckim, w sielsowiecie Gudogaje, przy drodze republikańskiej R48. Od południa graniczą z Ostrowcem. Współcześnie w skład miejscowości wchodzi także dawny zaścianek Bukieliszki. Historia Pod zaborami nazwę Male nosiły wieś i folwark, w II Rzeczypospolitej wieś, majątek ziemski i kolonia. Istniał wówczas także folwark Nowe Male. Bukieliszki zarówno pod zaborami jak i w II Rzeczypospolitej były zaściankiem. Przynależność administracyjna W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej. Male w powiecie wileńskim, Bukieliszki natomiast w powiecie oszmiańskim, w gminie Polany. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 Male i Bukieliszki leżały w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, w gminie Worniany. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Male (1, 2), pow. wileński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 6 . Bukieliszki, pow. oszmiański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 271 . Mapa WIG Worniany. [dostęp 2023-06-15]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2023-06-15]. (ros. • biał.).
Мали (Гродненская область)

Мали (бел. Ма́лі) — агрогородок в Островецком районе Гродненской области Беларуси. В составе Гудогайского сельсовета. География Расположен в 2 км от города Островец, в 6 км от железнодорожной станции Гудогай, в 256 км от Гродно. В 2014 году в агрогородке проживало 500 человек. История С 1921 года в составе Польши, с 1939 года в составе БССР. Население 1897 год — 40 дворов, 234 жителей; 1905 год — 33 жителя; 1938 год — 78 дворов, 347 жителей; 1970 год — 435 жителей; 2004 год — 166 хозяйство, 492 жителя; 2014 год — 500 жителей. Инфраструктура В агрогородке имеется детский сад, два магазина, отделение связи. Культура Историко-краеведческий музей «Спадчына». Достопримечательность Памятный знак в честь И. А. Гошкевича (скульптор Р. Б. Груша). Известные лица Гошкевич, Иосиф Антонович (1814—1875) — белорусский и российский лингвист, востоковед; первый дипломатический представитель Российской империи в Японии (1858—1865). Гошкевич, Иосиф Иосифович (1872—1911) — краевед. См. также Городские посёлки Беларуси Города Беларуси Примечания Литература Гарады і вёскі Беларусі: энцыклапедыя. Т. 9. Гродзенская вобласць. Кн. 1 / под научн. ред. А. И. Лакотки. — Минск: Белорусская энциклопедия имени Петруся Бровки, 2015. — С. 123—124. — 656 с. — ISBN 978-985-11-0839-4. (бел.) Ссылки Островецкий райисполком
Mancewicze

Mancewicze (biał. Манцавічы, Mancawiczy; ros. Манцевичи, Manciewiczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Wawiórka. Współcześnie w skład wsi wchodzi także dawna okolica szlachecka Siesiulki. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Myto. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Myto/Wawiórka. W 1921 wieś Mancewicze liczyła 173 mieszkańców, zamieszkałych w 35 budynkach, a okolica Siesiulki 25 mieszkańców, zamieszkałych w 5 budynkach. Wszyscy mieszkańcy obu miejscowości byli Polakami wyznania rzymskokatolickiego. Podczas II wojny światowej istniała tu placówka akowskiej Samoobrony Nowogródzkiej, dowodzona m.in. przez Olgierda Christa Leszka. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mańcewicze, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 299 . Siesiulki, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 600 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-10]. (pol.).
Mańkowicze (obwód brzeski)

Mańkowicze (biał. Манькавічы; ros. Маньковичи) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie stolińskim, w sielsowiecie Mańkowicze, nad Horyniem i przy drodze republikańskiej P88. Od zachodu sąsiadują ze Stolinem. W źródłach występuje także nazwa Mańkiewicze. Znajduje się tu parafialna cerkiew prawosławna pw. św. Serafina z Sarowa. Historia Do II wojny światowej własność Radziwiłłów. Majątek należał najpierw do ordynacji nieświeskiej, a następnie dawidgródzkiej. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie stolińskim, w gminie Stolin. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Pałac i park W 1885 założono tu park krajobrazowy z wieloma rzadkimi i egzotycznymi gatunkami drzew. Z inicjatywy księżnej Marii Doroty Radziwiłłowej wybudowano tu neobarokowy pałac, którego budowę zakończono w 1905. Wybór Mańkowicz jako lokalizacji pałacu dokonano ze względu na walory krajobrazowe miejsca. Mańkowicze stały się wówczas siedzibą ordynacji dawidgródzkiej. Po Marii Dorocie i jej mężu Antonim Wilhelmie Radziwiłłach mańkowicki pałac odziedziczył ich młodszy syn Stanisław Wilhelm, a po jego śmierci w czasie walk z bolszewikami w 1920, jego bratanek Karol Mikołaj Radziwiłł, który był właścicielem majątku do II wojny światowej i późniejszej nacjonalizacji dokonanej przez Sowietów. Pałac spłonął w czasie II wojny światowej. Do czasów obecnych częściowo zachował się park krajobrazowy, mający powierzchnię 28 ha (ok. połowy pierwotnej powierzchni), przy którym w 1955 założono muzeum krajoznawcze. Uwagi Przypisy Bibliografia Mańkowicze (2), pow. piński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 100 . Mańkiewicze na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. Национальный центр правовой информации Республики Беларусь. [dostęp 2020-10-11]. (ros.). Linki zewnętrzne Zdjęcia pałacu w Mańkowiczach. kresy.pl. [dostęp 2020-10-11]. (pol.).
Маньковичи (Брестская область)

Маньковичи (бел. Ма́нькавічы) — деревня в Столинском районе Брестской области Беларуси. Административный центр Маньковичского сельсовета. География Деревня расположена в 4 км на северо-восток от Столина, в 250 км на восток от Бреста, на юго-запад от Белоуши. Пролегает шоссе Р-88. Гидрография На левом берегу реки Горынь. История В 1885 году Радзивиллами заложен пейзажный парк и до 1905 года построен дворец в стиле необарокко. Маньковичи выбраны для строительства дворцово-паркового комплекса из-за ландшафтных предпочтений местности. Таким образом поселение стало центром Давид-Городокской ординации Радзивиллов. С 12 октября 1940 года по 16 июля 1954 года центр Маньковичского сельсовета, с 16 июля 1954 года в составе Белогушского сельсовета, с 6 июня 1960 года в административном подчинении Столинского горсовета, с 2 марта 1998 года центр восстановленного Маньковичского сельсовета. Население 1999 год — 2392 жителей 2005 год — 3191 житель, 944 дворов 2009 год — 2142 жителя 2019 год — 2 017 жителей (перепись населения) Культура Дом культуры Библиотека Достопримечательность Дворцово-парковый комплекс Радзивиллов (1885, сохранился частично) — Историко-культурная ценность Республики Беларусь, . Памятник архитектуры и садово-паркового искусства XVIII—XIX вв. в Маньковичах (ныне в границах Столина). Расположен на северо-восточной окраине. Архитектура романтизма. Памятный камень в парке Маньковичи Православная церковь Св. Серафима Саровского (1990-е) Протестантский храм (1990-е). Часовня Галерея См. также Маньковичи (парк) Примечания Литература Архітэктура Беларусі: Энцыклапедычны даведнік. — Менск: Беларус. энцыкл., 1993. — 620 с.: іл. ISBN 5-85700-078-5.
Маньковичі

Маньковичі (біл. Манькавічы) — село в Білорусі, у Столинському районі Берестейської області. Орган місцевого самоврядування — Маньковицька сільська рада. Історія За даними українського націоналістичного підпілля, 14 жовтня 1943 року на річці Горинь поблизу села більшовики підірвали паром. Населення За переписом населення Білорусі 2009 року чисельність населення села становило 2142 особи. Примітки
Markucie (Białoruś)

Markucie (biał. Маркуці, Markuci; ros. Маркути, Markuti) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Wawiórka. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Wawerka/Myto. W dwudziestoleciu międzywojennym okolica szlachecka leżąca w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Myto/Wawiórka. W 1921 miejscowość liczyła 119 mieszkańców, zamieszkałych w 18 budynkach, wyłącznie Polaków. 118 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 1 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Markucie (5), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 132 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-10]. (pol.).
Marcinowce (obwód grodzieński)

Marcinowce (biał. Марцінаўцы; ros. Мартиновцы) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie mostowskim, w sielsowiecie Łunna. Dawniej w województwie trockim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie grodzieńskim. W latach 1921–1939 wieś i folwark leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Łunna. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 123 osoby, 68 były wyznania rzymskokatolickiego a 55 prawosławnego, Jednocześnie 68 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 55 białoruską. Było tu 27 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii prawosławnej i rzymskokatolickiej w Łunnej. Podlegała pod Sąd Grodzki w Skidlu i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Łunnej. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Przypisy Linki zewnętrzne Marcinowce na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-11-19]. (ros.).
Минский завод игристых вин

ОАО «Минский завод игристых вин» (ранее — Минский завод шампанских вин; бел. ААТ «Мінскі завод пеністых він») — белорусская компания, расположенная в Минске. Завод производит 70% игристых вин в Республике Беларусь. История Строительство завода шампанских вин началось в соответствии с приказом Министерства пищевой промышленности БССР от 18 апреля 1978 года № 116. В 1980 году началась установка немецкого оборудования. Проектная мощность завода составила 5125 тыс. бутылок в год. В 1995 году было установлено новое импортное оборудование. Завод был переименован в 2001 году в связи с распространением действия Парижской конвенции по охране промышленной собственности на товарный знак «шампанское» на территорию Республики Беларусь. В 2004 году организовано производство виноградных натуральных вин; к заводу было присоединено сельскохозяйственное предприятие «Красный май» в Пуховичском районе Минской области. В 2007—2010 годах была проведена новая модернизация оборудования завода, благодаря чему мощности по производству игристых вин выросли до 1356 тыс. дал в год (около 18 млн бутылок). К 2014 году мощности были доведены до 1465 тыс. дал. В 2012 году была произведена дополнительная эмиссия акций предприятия (25% от уставного фонда), которая широко освещалась в СМИ как «народное IPO». Поскольку задуманный изначально лимит на скупку акций в одни руки (999 штук) был отменён, большую часть дополнительной эмиссии купила компания Юрия Чижа «Трайпл». Современное состояние Минский завод игристых вин производит игристые вина (выдержанные и без выдержки), а также виноградные вина без выдержки из импортируемых виноматериалов (натуральные и специальные). Производство игристых вин 2016 году составило 1069 тыс. дал (использование мощностей — 73%), пик был достигнут в 2013 году (1401 тыс. дал). Завод производит более 70% игристых вин в Республике Беларусь (второй производитель — частный ЗАО «Минский завод виноградных вин»). Выпускалось 11 наименований вин виноградных натуральных, общий объём производства в 2016 году — 91 тыс. дал. Выручка предприятия от реализации продукции, работ, услуг в 2016 году составила 55,1 млн руб. (около 27 млн долларов), чистая прибыль — 11,2 млн руб. (около 5 млн долларов). В 2016 году 93,9% продукции было реализовано на внутреннем рынке, 6,1% поставлено на экспорт в различные страны Европы, Азии и Северной Америки. Примечания Ссылки Официальный сайт Информационный меморандум на сайте Госкомимущества Республики Беларусь (недоступная ссылка)
Marysiewo

Marysiewo (biał. Марысева, Marysiewa; ros. Марисево, Marisiewo) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dworzyszcze, nad Żyżmą. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. W 1921 miejscowość liczyła 74 mieszkańców, zamieszkałych w 12 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Iwje. [dostęp 2022-12-23]. (pol.).
Marianowo (rejon lidzki)

Marianowo (biał. Мар’янова, Marjanowa; ros. Марьяново, Marjanowo) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dworzyszcze. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. W 1921 miejscowość liczyła 70 mieszkańców, zamieszkałych w 11 budynkach, w tym 47 Białorusinów i 23 Polaków. 47 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 23 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Radzieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-21]. (pol.).
Masłowicze (obwód miński)

Masłowicze (biał. Маславічы, ros. Масловичи) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie mińskim, w sielsowiecie Józefowo. Dawniej wieś i folwark. W czasach Rzeczypospolitej ziemie te leżały w województwie mińskim. Odpadły od Polski w wyniku II rozbioru. W granicach Rosji wieś należała do ujezdu mińskiego w guberni mińskiej. Ponownie pod polską administracją w latach 1919–1920 w okręgu mińskim Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich. Przypisy Bibliografia Masłowicze (2), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 165 . Masłowicze na mapie WIG
Масловичи (Минская область)

Ма́словичи (бел. Ма́славічы) — деревня в Минском районе Минской области Белоруссии. В составе Юзуфовского сельсовета. Население — 99 человек (2010). Третий по величине населённый пункт сельсовета. География Расположена на пересечении дорог Н8964 и Н8963, в 14 км от Минска. История Впервые упоминается в 1667 году как имение во владении шляхты на территории Минского воеводства Великого княжества Литовского. В 1791 году часть имения Углы Минской парафии. После второго раздела Речи Посполитой 1793 года в составе Российской империи. В 1800 году деревня во владениях Барсуковой. В 1858 году становится центром имения под управлением Валицкой. В 1870 году центр сельского общества. В 1897 году в деревне работал хлебозапасный магазин, в 1912 году открыто народное училище. С февраля по декабрь 1918 года деревня была оккупирована войсками Германской империи. С июля 1919 года по июль 1920 года — войсками Польши. С 1919 года в составе БССР. С 20 августа 1924 года в Гатовинском сельсовете Заславского района Минского округа. С 20 февраля 1938 года в Минской области. Во время Великой Отечественной войны с конца июня 1941 года по начало июля 1944 года была захвачена немецкими войсками, которые спалили 11 дворов, уничтожив 6 жителей. С 8 августа 1959 года в Минском районе, с 19 марта 1974 года в Юзуфовском сельсовете. В 2021 году работает 2 магазина. Население В 1999 году — 73 жителя (перепись населения); в 2009 году — 93 жителя (перепись населения); в 2010 году — 99 жителей. Примечания Литература Гарады і вёскі Беларусі: энцыклапедыя. Мінская вобласць (бел.) / рэд. кал.: Т. У. Бялова (дырэктар), Л. У. Языковіч, А. І. Лакотка і інш. — Мінск: «Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі», 2012. — Т. 8, кн. 3. — С. 428. — 624 с. — (Гарады і вёскі Беларусі). — 2000 экз. — ISBN 978-985-11-0636-9.
Mostowlany (rejon lidzki)

Mostowlany (biał. Мастаўляны, Mastaulany; ros. Мостовляны, Mostowlany) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Bielica. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. Należały wówczas do książąt Wittgensteinów. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 370 mieszkańców, zamieszkałych w 72 budynkach, w tym 234 Polaków, 119 Białorusinów i 17 osób innej narodowości. 361 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 9 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Mostowlany (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 713 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2022-12-02]. (pol.).
Mosiewicze (sielsowiet Możejków)

Mosiewicze (biał. Масявічы, Masiawiczy; ros. Мосевичи, Mosiewiczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Możejków. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowszczyzna. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowo/Białohruda. W 1921 miejscowość liczyła 350 mieszkańców, zamieszkałych w 57 budynkach, wyłącznie Polaków. 347 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 3 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mosiewicze (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 702 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-17]. (pol.).