NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Połubniki

Połubniki (biał. Палубнікі, ros. Палубники) – wieś na Białorusi, w rejonie lidzkim obwodu grodzieńskiego, w sielsowiecie Tarnowszczyzna. Geografia Miejscowość leży na wschód od wsi Cibory, Raklowce i Dalekie, na południe od wsi Hornie, na zachód od wsi Jodki, Nowickie II oraz Minojty, na północ od wsi Olżew (Вольжава). Na północ od Połubnik biegnie droga magistralna M6, która na północny wschód od opisywanej wsi krzyżuje się z M11 (na południe od Lidy). Historia W czasach Rzeczypospolitej Połubniki leżały w powiecie lidzkim województwa wileńskiego. Po III rozbiorze znalazły się w zaborze rosyjskim (ziemie zabrane). W XIX w. Połubniki leżały w powiecie lidzkim guberni wileńskiej. Według Słownika geograficznego Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich wieś i futor Połubniki należały do rodu Narbuttów, natomiast wieś Pałubniki, leżąca w gminie Tarnowszczyzna i w okręgu wiejskim Olżewo, była własnością Kaszyców. W okresie międzywojennym leśniczówka, folwark i wieś Połubniki należały do gminy wiejskiej Tarnowo, a następnie do gminy Białohruda w powiecie lidzkim województwa nowogródzkiego II RP. Demografia w 1921 przedstawiała się następująco: wieś Połubniki – 268 mieszkańców, zamieszkałych w 52 budynkach, w tym 263 rzymskich katolików i 5 prawosławnych folwark Połubniki – 11 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, w tym 10 rzymskich katolików i 1 prawosławny leśniczówka Połubniki – 5 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, w tym 4 rzymskich katolików i 1 prawosławny Mieszkańcami wszystkich czterech miejscowości byli wyłącznie Polacy. Przypisy
Polanowo (Białoruś)

Polanowo (biał. Палінова, Palinowa; ros. Полиново, Polinowo) – chutor na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Prużana. Historia W XIX i w początkach XX w. folwark położony w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie prużańskim, w gminie Dobuczyn. W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie prużańskim, w gminie Prużana. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Polanowo, pow. prużański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 571 . Mapa WIG Prużana. [dostęp 2026-01-14]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2026-01-14]. (ros. • biał.).
Паперня (Гродненская область)

Паперня (белор. Паперня) — деревня в Ваверском сельсовете Лидского района Гродненской области Белоруссии. Топонимика «Паперня» в переводе с белорусского языка означает «Бумажная фабрика». Географическое положение Расположена в 23 км к юго-западу от города Лида, в 77 км к востоку от Гродно, в 102 км к юго-западу от Вильнюса. История По письменным источникам известна с конца XVIII века как имение Костровицких. После 3-го раздела Речи Посполитой в 1795 году — в Лидском уезде (в 1795—1797 годах — Слонимского наместничества, в 1797—1801 годах — Литовской губернии, в 1801—1843 годах — Гродненской губернии, в 1843—1917 годах — Виленской губернии Российской империи. В 1920—1939 годах — в составе Польши. С января 1940 года — в Ваверском сельсовете Лидского района Барановичской (с 1944 года — Гродненской) области Белорусской ССР (с 1991 года — Республики Беларусь). Наследие До Первой мировой войны в Паперне стоял дворец в стиле классицизма. Парк занимал несколько десятков гектаров, был огорожен забором из ажурного кирпича с высокими, каменными и оштукатуренными столбами. К въездным воротам вела аллея из старых клёнов. Перед Дворцом — между воротами и конюшней-имелся большой, на несколько гектаров, газон. Между дворцом и ставом росли берёзы, стояла каменная мельница. На этом месте когда-то была фабрика бумаги, от которой и получила название местность.
Popielewo (Białoruś)

Popielewo (biał. Папялёва, Papialowa; ros. Попелёво, Popielowo) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Suchopol. W latach 1921–1939 istniał folwark Popielewo Wielkie wchodzący w skład gminy Suchopol. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku folwark zamieszkiwały 23 osoby, wśród których 2 było wyznania rzymskokatolickiego, 9 prawosławnego, a 12 mojżeszowego. Jednocześnie dwóch mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, 17 białoruską, a 4 żydowską. Były tu 3 budynki mieszkalne. Przypisy Bibliografia Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych., t. T. 5, województwo białostockie, 1924.
Porzeczany

Porzeczany (biał. Парачаны, Paraczany; ros. Поречаны, Porieczany) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Tarnowszczyzna, nad Dzitwą. Transport Porzeczany położone są przy drodze republikańskiej R11 oraz przy linii kolejowej Lida – Mosty, na której w pobliżu wsi znajduje się przystanek kolejowy Porzeczany. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowszczyzna. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowo/Białohruda. W 1921 miejscowość liczyła 487 mieszkańców, zamieszkałych w 87 budynkach, w tym 372 Polaków i 115 Białorusinów. 266 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 221 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Porzeczany, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 833 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-27]. (pol.).
Paszki (rejon lidzki)

Paszki (biał. Пашкі, Paszki; ros. Пашки, Paszki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dubrowna. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 80 mieszkańców, zamieszkałych w 15 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Paszki (2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 892 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-01-06]. (pol.).
Пашки (Лидский район)

Пашки (бел. Пашкі́) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. В составе Дубровенского сельсовета. География Пролегает дорога Н-20052. Ближайшие населённые пункты Плясовичи, Сонгайлы, Цвермы и др. История С 1905 года в Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии. 30 августа 1957 года деревня передана из Дубровенского сельсовета в состав Гервяниковского сельсовета. До 3 апреля 1959 года деревня входила в состав Бердовского сельсовета Лидского района, до 11 января 1966 года — в состав Жирмунского сельсовета Вороновского района, до 9 сентября 1981 года — в состав Дворищанского сельсовета. Население Численность 2009 год — 10 жителей Динамика 1905 год — 79 жителей 1999 год — 15 жителей (перепись населения) 2009 год — 10 жителей (перепись населения) Примечания
Perepieczyce

Perepieczyce (biał. Перапечыца, Pierapieczyca; ros. Перепечица, Pieriepieczica) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dubrowna, nad Lidzieją i w pobliżu Lidy. Obok wsi położony jest port lotniczy Lida. Historia W XIX i w początkach XX w. dwa folwarki, nazywane Przepieczyce lub Perepieczyce Wielkie i Małe. Położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. Znajdowały się tu wówczas kaplica katolicka parafii lidzkiej (istniejąca także w II Rzeczypospolitej) oraz zarząd okręgu wiejskiego. Na początku XX w. w pobliżu miejscowości powstało lotnisko. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. Nazwę Perepieczyce nosiły wówczas trzy położone obok siebie miejscowości. W 1921 demografia przedstawiała się następująco: cegielnia Perepieczyce – 78 mieszkańców, zamieszkałych w 6 budynkach folwark Perepieczyce – 25 mieszkańców, zamieszkałych w 4 budynkach osada młyńska Perepieczyce – 7 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku Mieszkańcami wszystkich trzech miejscowości byli wyłącznie Polacy. Byli oni wyznania rzymskokatolickiego, z wyjątkiem 6 osób wyznania mojżeszowego, którzy mieszkali w cegielni. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Perepieczyce, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 5 . Przepieczyce, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 174 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-01-06]. (pol.).
Peresudowicze

Peresudowicze (biał. Перасудавічы, Pierasudawiczy; ros. Пересудовичи, Pieriesudowiczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie bereskim, w sielsowiecie Stryhin, nad Jasiołdą. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie słonimskim, w gminie Piaski. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie kosowskim/iwacewickim, w gminie Piaski. W 1921 miejscowość liczyła 376 mieszkańców, zamieszkałych w 70 budynkach, w tym 365 Białorusinów i 11 Polaków. 372 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 4 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Peresudowicze, pow. słonimski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 440 . Mapa WIG Chomsk. [dostęp 2023-03-14]. (pol.).
Пересудовичи

Пересудовичи (бел. Перасудавічы) — деревня в Берёзовском районе Брестской области Беларуси. Входит в состав Стригинского сельсовета. География Деревня находится в центральной части Брестской области, к востоку от реки Ясельды, к западу от озера Белого, на расстоянии приблизительно 12 километров (по прямой) к юго-востоку от города Берёза, административного центра района. Абсолютная высота — 145 метров над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 1,582 км². История По состоянию на 1905 год, в Пересудовичах проживал 351 человек. В административном отношении деревня входила в состав Песковской волости Слонимского уезда Гродненской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав межвоенной Польши. Входила в состав гмины Пески Косовского повета Полесского воеводства Польши. В 1921 году числилось 376 жителей, проживавших в 70 домах. В этническом составе населения того периода белорусы составляли 97 %, поляки — 3 %. С 1939 года в БССР, с 1940 года деревня в составе Высоковского сельсовета. В период с 1954 по 1977 годы являлась центром Пересудовичского сельсовета. Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживало 86 человек. Примечания
Pierszamajski Pasiołak

Pierszamajski Pasiołak (biał. Першамайскі Пасёлак; ros. Первомайский Посёлок, Pierwomajskij Posiołok; hist. Obryna) – osiedle na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie korelickim, w sielsowiecie Jeremicze. Historia W XIX w. dobra Obryna leżały w zaborze rosyjskim, w powiecie nowogródzkim. W 1839 r. w miejscowości wzniesiono murowaną rezydencję na polecenie pułkownika Konstantego Dunin-Rajeckiego (1773 –1844), byłego dowódcy 19 Pułku Ułanów Księstwa Warszawskiego. Następnie posiadłość przeszła w ręce Kaszyców, z których ostatni został zastrzelony przez Niemców w 1939 r.. W okresie międzywojennym Obryna należała do gminie Jeremicze (od 1930 gmina Turzec) w województwie nowogródzkim II Rzeczypospolitej. Po agresji ZSRR na Polskę w 1939 r. miejscowość znalazła się w BSRR. Nazwę Obryna zmieniono na Pierszamajski Pasiołak. W latach 2003–2008 funkcjonowała nazwa Pierszamajski. Od 1991 r. – w niepodległej Białorusi. Do czasów współczesnych zachowały się resztki rezydencji Kaszyców. Zobacz też Obryna Mała Obryna Wielka Przypisy
Первомайский Посёлок (Кореличский район)

Первомайский Посёлок (бел. Першама́йскі Пасёлак; до 1948 года — Кащица (бел. Ка́шчыца) — деревня в Кореличском районе Гродненской области Белоруссии. В составе Еремичского сельсовета. География Пролегает дорога Н-6192. Ближайшие населённые пункты Большая Обрина, Браносово, Долгиново, Лядки, Малая Обрина, Турец и др. Гидрография Канава Пана Обринского. Этимология Поселок Первомайский (Первомайская) Кореличского района до 1948 года назывался Обрынь (Обрина). В 2008 году название деревни, ранее употреблявшееся под вариантами Первомайский, Первомайская, было уточнено как Первомайский Посёлок. История В 1909 году в Еремичской волости Новогрудского уезда Минской губернии. Население Численность 2009 год — 31 жителей Динамика 1909 год — 55 жителей, 5 дворов (имение Обрина) 2009 год — 31 жителей (перепись населения) Достопримечательность Дворцово-парковый ансамбль — памятник дворцово-парковой архитектуры XIX в. Часовня-усыпальница Кашицей. Усадьба в Обрине, которая существовала в XIX — первой половине XX вв. Построена в 1837 году на берегу реки Обринка. Принадлежала роду Обринских, потом — Кащицев. Захоронения погибших участников восстания 1863 года. Примечания
Pyeskawtsy, Lida district, Grodno region

Pyeskawtsy (Belarusian: Пескаўцы, romanized: Pieskaŭcy; Russian: Песковцы, romanized: Peskovtsy) is an agrotown in Lida District, Grodno Region, Belarus. It is administratively part of Byelitsa selsoviet; until 2016, it served as the administrative center of the former Pyeskawtsy selsoviet. It is located approximately 50 kilometres (31 mi) south of Lida and 100 kilometres (62 mi) west of Grodno. References
Piaskowce (rejon lidzki)

Piaskowce (biał. Пескаўцы, Pieskaucy; ros. Песковцы, Pieskowcy) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Bielica, nad Niemnem. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. Należały wówczas do książąt Witgensteinów. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 490 mieszkańców, zamieszkałych w 87 budynkach, w tym 285 Polaków, 191 Białorusinów i 14 osób innej narodowości. 302 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 188 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Piaskowce (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 57 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2022-11-26]. (pol.).
Пески (Кобринский район)

Пе́ски (бел. Пескі) — агрогородок в Кобринском районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Хидринского сельсовета. По данным на 1 января 2016 года население составило 603 человека в 237 домохозяйствах. В агрогородке расположены почтовое отделение, средняя школа, Дом культуры, амбулатория и магазин. География Агрогородок расположен на южном берегу реки Мухавец, в 8 км к западу от города и станции Кобрин, в 37 км к востоку от Бреста, на автодороге М1 Брест-Минск. На 2012 год площадь населённого пункта составила 1,38 км² (138,06 га). История Населённый пункт известен с 1563 года как урочище Черевачицкого двора Песак. В разное время население составляло: 1999 год: 246 хозяйств, 744 человек 2009 год: 666 человек 2016 год: 237 хозяйств, 603 человека 2019 год: 540 человек Культура Музей ГУО "Песковская средняя школа" Достопримечательность Памятник землякам, погибшим в годы Великой Отечественной войны Братская могила воинов и партизан "Каменное ложе" — камень, который по своей форме напоминает кровать. Раньше камень располагался в парке у старой вековой лиственницы. Сейчас же его перенесли в живописное место между причудливо изогнутыми стволами липы. Говорят, на этом камне отдыхала ехавшая в Варшаву российская императрица Екатерина II. Еще есть легенда, что на валуне паны Молочевские пороли провинившихся крестьян. Впрочем, обе истории — лишь догадки, скорее всего камень, принесенный на Кобринщину ледником, приобрел форму кровати естественным образом. Агроусадьба, хозяйка которой предлагает своим гостям прокатиться на настоящем драккаре. Этот тип судов скандинавы использовали, чтобы перемещаться по рекам вдоль знаменитого торгового пути, который назывался «из варяг в греки». Один из его вариантов как раз и проходил по Мухавцу. Галерея Примечания Литература Пескі // Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 4, кн. 2. Брэсцкая вобласць / Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мінск.: БелЭн, 2007. — 608 с.: іл. — C. 178. ISBN 978-985-11-0388-7. Ссылки Хидринский сельсовет
Piaski (rejon lidzki)

Piaski (biał. Пескі, Pieski; ros. Пески, Pieski) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Trzeciakowce, nad Lidzieją i przy drodze magistralnej M11. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Gonczary. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, do 11 kwietnia 1929 w gminie Honczary, następnie w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 153 mieszkańców, zamieszkałych w 27 budynkach, w tym 106 Polaków, 12 Białorusinów i 35 osób innej narodowości. 106 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 47 prawosławnego Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Piaski (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 52 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-02-05]. (pol.).
Plebańce (rejon lidzki)

Plebańce (biał. Плябанцы, Plabancy; ros. Плебанцы, Plebancy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dubrowna, nad Niecieczą. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 146 mieszkańców, zamieszkałych w 30 budynkach, wyłącznie Polaków. 127 mieszkańców był wyznania rzymskokatolickiego i 19 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Plebańce (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 242 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-01-06]. (pol.).
Planta (rejon kobryński)

Planta (błr. i ros. Плянта) – wieś na Białorusi, w rejonie kobryńskim obwodu brzeskiego, około 17 km na północny wschód od Kobrynia. Historia Przed rozbiorami Planta leżała w województwie brzeskolitewskim Rzeczypospolitej. Po III rozbiorze Polski znalazła się na terenie powiatu kobryńskiego, należącego do guberni słonimskiej (1796), litewskiej (1797–1801), a później grodzieńskiej (1801–1915) Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Planta wróciła do Polski, leżała w gminie Podolesie powiatu kobryńskiego województwa poleskiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi. Zgodnie z informacjami Aftanazego Planta najprawdopodobniej w XIX wieku była dziedzictwem rodziny Pietraszewskich, a pod koniec tego wieku przeszła na gen. Feliksa Zdańskiego herbu Kornic, męża Józefy Pietraszewskiej. Dobra te przed 1914 rokiem zostały rozparcelowane, a w dworze w okresie międzywojennym urządzono szkołę rolniczą dla dziewcząt. Dwór był budowlą parterową, kilkunastoosiową, na planie wydłużonego prostokąta, nakrytą wysokiem czterospadowym dachem. Dom znany jest jedynie z jednej fotografii, od strony ogrodu. Od tej strony widoczny był półokrągły, dwukondygnacyjny ryzalit. Bryła dworu sugeruje, że pochodził z XVIII wieku. Nie przetrwał II wojny światowej: w 1941 roku został spalony przez Niemców, po parku pozostały pojedyncze drzewa. Majątek w Plancie jest opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego. Przypisy
Плянта (Кобринский район)

Пля́нта (бел. Плянта) — деревня в Кобринском районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Остромичского сельсовета. По данным на 1 января 2016 года население составило 220 человек в 86 домохозяйствах. В деревне расположены клуб и магазин. География Деревня расположена в 20 км к северо-востоку от города и станции Кобрин и в 64 км к востоку от Бреста, на автодороге Р2 Кобрин-Ивацевичи и у шоссе М1 Брест-Минск. На 2012 год площадь населённого пункта составила 2,11 км² (211 га). История Населённый пункт известен с 1890 года. В разное время население составляло: 1999 год: 117 хозяйств, 347 человек 2009 год: 219 человек 2016 год: 86 хозяйств, 220 человек 2019 год: 113 человек Достопримечательность Усадьба Петрашевских Примечания Литература Плянта // Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 4, кн. 2. Брэсцкая вобласць / Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мінск.: БелЭн, 2007. — 608 с.: іл. — C. 180. ISBN 978-985-11-0388-7. Ссылки Остромичский сельсовет
Plasewicze

Plasewicze (biał. Плясавічы, Plasawiczy; ros. Плясовичи, Plasowiczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dubrowna. Swoje źródła ma tu Nieciecz. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 261 mieszkańców, zamieszkałych w 49 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Plasewicze, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 239 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-01-06]. (pol.).
Плясовичи (Лидский район)

Плясовичи (бел. Пля́савічы) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. В составе Дубровенского сельсовета. География Пролегает дорога Н-6165. Ближайшие населённые пункты Бринденята, Пашки, Тябы. Гидрография Рядом протекает река Нарва. История С 1905 года в Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии. Население Численность 2009 год — 29 жителей Динамика 1999 год — 54 жителей (перепись населения) 2009 год — 29 жителей (перепись населения) Примечания Ссылки Справочник. Плясовичи.
Porośle

Porośle (biał. Пораслі, Porasli; ros. Поросли, Porosli) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Trzeciakowce. Wieś z trzech stron otoczona jest przez Dokudowski Rezerwat Biologiczny. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym zaścianek leżący w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Dokudowo. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-02-05]. (pol.).
Пружански дворец

Дворецът Пружани (на беларуски: Пружанскі палацык) е музей-имот в град Пружани, Брестка област на Република Беларус. Паметник с републиканско значение. Построен в средата на XIX век от италианския архитект Франсиско Мария Ланци с неоренесансов стил. Ансамбълът на имението включва каменна къща, две каменни крила и парк от 33 хектара. От началото на XIX век имението е във владение на семейство Швиковски (откъдето второто му име е имението Швиковски). Съвременният облик на имението е получен при Валенти Швиковски, през 1854 г., избран от лидера на аристокрацията на Пружанския район. След Октомврийската революция къщата е конфискувана от съветското правителство. През 1998 г. имението е възстановено. През 2016 г. музейният имот е посетен от 8,2 хиляди души. Източници