NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Цыборы (Лидский район)

Цыборы (бел. Цы́бары) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. Входит в состав Тарновского сельсовета. География Расположена в 9 км на юго-запад от Лиды, 90 км от Гродно. Рельеф равнинный, на восток от деревни лесной массив. Рядом проходит шоссе М-6 Минск — Гродно. Ближайшие населённые пункты Малое Ольжево, Реклевцы и др. Этимология Название одноименное, прежняя форма «Циборы» (бел. Цібары; пол. Cibory), от двухосновного балтско-литовского имени Ti-bar’as. В литовской антропонимии известны соответствующие именные основы Ti- и Bar-. История В 1568 году Циборье (бел. Цыбор’е) находилось в Великом Княжестве Литовском, в составе государственного имения Лида. В начале XVIII века имение Цыборы государственная собственность. Опись приходов Лидского деканата 1784 года упоминает фольварк и деревню Цыборы шамбеляна королевского Костровицкого, в составе Лидского прихода. С 1795 года в Российской империи. В 1861 году деревня в Лидском обществе государственных крестьян, принадлежала к Тарновской волости Лидского уезда Виленской губернии Российской империи, насчитывалось 25 душ мужского пола. С сентября 1915 года до конца 1918 года оккупирована германскими войсками. С января 1919 года в составе БССР, в апреле занята польскими войсками. С июля по сентябрь 1920 года контролировалась Красной Армией, затем вновь польскими войсками. С 1921 года в составе Польской Республики, принадлежала к Тарновской гмине Лидского уезда Новогрудского воеводства. С 1939 года — в БССР. С конца июня 1941 года до начала июля 1944 года под немецко-фашистской оккупацией. До 11 февраля 1972 года деревня входила в состав Мытского сельсовета. Население Численность 2019 год — 47 жителей Динамика 1897 год — 190 жителей, 26 дворов 1905 год — 182 жителей 1909 год — 224 жителей, 14 дворов 1921 год — 189 жителей, 38 дворов 1940 год — 258 жителей, 61 двор. 1960 год — 208 жителей 1992 год — 85 жителей, 43 хозяйств 1999 год — 84 жителей (перепись населения) 2004 год — 70 (78) жителей 2009 год — 62 жителей (перепись населения) 2012 год — 48 жителей, 36 хозяйств 2015 год — 49 жителей, 27 хозяйств 2019 год — 47 жителей (перепись населения) Примечания Литература Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 9: Гродзенская вобласць, кн. 2 / рэдкал.: У. У. Андрыевіч (гал. рэд.) і інш. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — 848 с.: іл. — 1 500 экз. — ISBN 978-985-11-0908-7.
Ćwirbuty

Ćwirbuty (biał. Цвербуты, Cwierbuty; ros. Цвербуты, Cwierbuty) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Chodorowce. Współcześnie w skład wsi wchodzi także dawny zaścianek Załoza. W pobliżu znajduje się przystanek kolejowy Kurhan, położony na linii Lida – Mosty. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowo/Białohruda. W 1921 wieś Ćwirbuty liczyła 294 mieszkańców, zamieszkałych w 50 budynkach, w tym 269 Białorusinów i 25 Polaków. 276 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 18 rzymskokatolickiego. Zaścianek Załoza liczył zaś 15 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, w tym 14 Polaków i 1 Białorusina. Wszyscy mieszkańcy byli wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Ludzie związani z miejscowością Wacław Pacyno - żołnierz Armii Krajowej, prezes Klubu Weteranów Armii Krajowej na Wileńszczyźnie; urodzony w Ćwirbutach Przypisy Bibliografia Cwirbuty, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 344 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-02-13]. (pol.).
Ciaby

Ciaby (biał. Цябы, Ciaby; ros. Тябы, Tiaby) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dubrowna, przy skrzyżowaniu drogi republikańskiej R89 ze wschodnią obwodnicą Lidy. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Ciaby, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 335 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-01-04]. (pol.).
Тябы (Лидский район)

Тябы (бел. Ця́бы) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. В составе Дубровенского сельсовета. География Пролегает дорога Н-6165. Рядом проходит трасса Р-89. Ближайшие населённые пункты Довкни, Колышки, Спорковщизна и др. История С 1905 года в Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии. Население Численность 2009 год — 40 жителей Динамика 1905 год — 156 жителей (Цябы) 1999 год — 69 жителей (перепись населения) 2009 год — 40 жителей (перепись населения) Примечания
Czaple (Białoruś)

Czaple (biał. Чаплі, Czapli; ros. Чапли, Czapli) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Wawiórka. Współcześnie w skład wsi wchodzi także dawna wieś Szorkinie. Historia Dawniej Czaple były okolicą szlachecką. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Wawerka/Myto. Na przełomie wieków Czaple były własnością skarbową, Szorkinie należały do Butkiewiczów. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Myto/Wawiórka. W 1921 okolica Czaple liczyła 73 mieszkańców, zamieszkałych w 14 budynkach. Wieś Szorkinie liczyła natomiast 43 mieszkańców, zamieszkałych w 6 budynkach. Wszyscy mieszkańcy obu miejscowości byli Polakami wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Czaple (2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 348 . Szorkinie (4), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 21 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-13]. (pol.).
Czaplicze (rejon lidzki)

Czaplicze (biał. Чаплічы, Czapliczy; ros. Чапличи, Czapliczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Tarnowszczyzna. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim. Do 11 kwietnia 1929 w gminie Bielica, następnie w gminie Tarnowo/Białohruda. W 1921 miejscowość liczyła 306 mieszkańców, zamieszkałych w 50 budynkach, wyłącznie Polaków. 265 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 41 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Czaplicze (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 349 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-01-25]. (pol.).
Czerewki (obwód grodzieński)

Czerewki (biał. Чараўкі, Czarauki; ros. Черевки, Czeriewki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Trzeciakowce. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Dokudowo. W 1921 miejscowość liczyła 90 mieszkańców, zamieszkałych w 16 budynkach, w tym 75 Polaków i 15 Białorusinów. 48 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 42 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-01-30]. (pol.).
Czerkasy (obwód miński)

Czerkasy (biał. Чаркасы, Czarkasy; ros. Черкасы, Czerkasy) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie dzierżyńskim, w sielsowiecie Fanipol, nad Wiazynką i przy drodze republikańskiej R1. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie mińskim. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich, w okręgu mińskim, w powiecie mińskim. W wyniku postanowień traktatu ryskiego znalazły się w granicach Związku Sowieckiego. W latach 1932–1937 w Polskim Rejonie Narodowym im. Feliksa Dzierżyńskiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Mińsk. [dostęp 2024-04-18]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-04-18]. (ros. • biał.).
Tjarkasy

Tjarkasy (belarusiska: Чаркасы) är en agropolis i Belarus. Den ligger i voblasten Minsks voblast, i den centrala delen av landet, 21 km sydväst om huvudstaden Minsk. Tjarkasy ligger 227 meter över havet och antalet invånare är 525. Natur och klimat Terrängen runt Tjarkasy är platt. Runt Tjarkasy är det ganska tätbefolkat, med 52 invånare per kvadratkilometer.. Närmaste större samhälle, förutom Minsk i nordost, är Dziarzjynsk, 19,3 km sydväst om Tjarkasy. Trakten runt Tjarkasy består till största delen av jordbruksmark. Referenser Kommentarer Källor
Czarnucha (sielsowiet Porzecze)

Czarnucha (biał. Чарнуха; ros. Чернуха) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Porzecze, przy granicy z Litwą. Znajdują się tu przystanki kolejowe Czarnucha i Nastaunik na linii Porzecze – Druskieniki. Od upadku Związku Sowieckiego linia ta kończy się w Czarnusze, gdyż odcinek po stronie litewskiej został zlikwidowany. Historia Dawniej w województwie trockim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej. W latach 1921–1939 dwa folwarki – leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Porzecze. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku w folwarku: Czarnucha I – zamieszkiwało 27 osób, wszystkie były wyznania rzymskokatolickiego i zadeklarowały polską przynależność narodową. Były tu 4 budynki mieszkalne. Czarnucha II – zamieszkiwało 58 osób, 33 były wyznania rzymskokatolickiego a 25 prawosławnego. Jednocześnie 41 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 17. Było tu 12 budynków mieszkalnych. Na południe od folwarków znajdował się zaścianek Podczarnucha, zamieszkiwało tu 30 osób, 29 były wyznania rzymskokatolickiego a 1 prawosławnego. Było tu 5 budynków mieszkalnych. Miejscowości należały do parafii rzymskokatolickiej w Porzeczu. Podlegały pod Sąd Grodzki w Druskiennikach i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Porzeczu. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Przypisy Bibliografia Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3. Linki zewnętrzne Czarnucha, pow. grodzieński, gm. Sobolany, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 353 . Czarnucha na mapie WIG
Czerniczne (rejon bereski)

Czerniczne (biał. Чарнічнае; ros. Черничное) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie bereskim, w sielsowiecie Malecz. Dawniej wieś, uroczysko i folwark. W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie prużańskim. Przypisy Bibliografia Czerniczne (1), pow. prużański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 370 . Czerniczne na mapie WIG
Черничное (Берёзовский район)

Черничное (бел. Чарнічнае) — деревня в Берёзовском районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Малечского сельсовета. География Деревня находится в центральной части Брестской области, при автодороге Н-116, на расстоянии приблизительно 16 километров (по прямой) к западу от города Берёза, административного центра района. Абсолютная высота — 155 метров над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 0,1161 км². История По состоянию на 1905 год, в Чернично проживало 211 человек. В административном отношении деревня входила в состав Селецкой волости Пружанского уезда Гродненской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав межвоенной Польши. Входила в состав гмины Селец Пружанского повета Полесского воеводства Польши. В 1921 году числилось 160 жителей, проживавших в 32 домах. В этническом составе населения того периода поляки составляли 95 %. В конфессиональном составе населения преобладали православные христиане (51 %) и католики — 49 %. С 1939 года в БССР. Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживало 4 человека. Примечания
Czechowce

Czechowce (biał. Чахаўцы, Czachaucy; ros. Чеховцы, Czechowcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Krupa. Z trzech stron, z wyjątkiem północy, graniczy z Lidą. Historia W XIX i w początkach XX w. wieś, majątek ziemski i okolica szlachecka położone w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. Majątek należał do Bańkowskich. W okolicy znajdowała się kaplica katolicka parafii lidzkiej. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś, folwark i okolica szlachecka leżące w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. Demografia w 1921 przedstawiała się następująco: wieś Czechowce – 91 mieszkańców, zamieszkałych w 16 budynkach folwark Czechowce – 47 mieszkańców, zamieszkałych w 7 budynkach okolica Czechowce – 59 mieszkańców, zamieszkałych w 12 budynkach Mieszkańcami wszystkich trzech miejscowości byli wyłącznie Polacy. W większości byli oni wyznania rzymskokatolickiego, z wyjątkiem 6 prawosławnych i 1 ewangelika mieszkających w folwarku. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Czechowce, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 778 . Czechowce (2, 3), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 357 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-15]. (pol.).
Czachec

Czachec (błr. i ros. Чахец; hist. również Czachce) – wieś na Białorusi, w rejonie prużańskim obwodu brzeskiego, około 8 km na południe od Prużany Dawny dwór Dziekońskich znajduje się obecnie na terenie sąsiedniej wsi Kasztanauka. Wieś królewska ekonomii kobryńskiej położona była w końcu XVIII wieku w powiecie brzeskolitewskim województwa brzeskolitewskiego. Historia Pierwsze wzmianki o Czachcu pochodzą z 1563 roku, kiedy należał do księstwa kobryńskiego, które weszło wkrótce w skład województwa podlaskiego, a później brzeskolitewskiego Rzeczypospolitej. Był tu folwark leśnictwa starostwa. W 1593 roku istniał tu już dwór. Po III rozbiorze Polski w 1795 roku Czachec znalazł się na terenie powiatu prużańskiego, należącego do guberni słonimskiej (1796), litewskiej (1797–1801), a później grodzieńskiej (1801–1915) Imperium Rosyjskiego. Na początku XIX wieku majątek należał do rodziny Mierzejewskich. W 1816 roku nabył go od Kaliksta Mierzejewskiego (ok. 1786–1854) Iwan Krupiński. Ze spisu inwentarzowego dokonanego w 1845 roku wynika, że wtedy właścicielami dóbr byli małoletni Efim i Ekatierina Bułgarinowie. Ich ojciec, sędzia Michał Bułgarin wybudował tu (obecnie w obrębie sąsiedniej wsi Kasztanauka) obszerny dwór przed 1845 rokiem, obok stały m.in.: murowany domek będący biblioteką, oficyna, dom ekonoma, lodownia, stodoła, parowy browar, oranżeria, 2 młyny wiatrakowe i 2 kieratowe, karczma i zajazd. Wkrótce Czachec przeszedł na własność rodziny Kiernozickich. Albin Dziekoński (1938–1918), ożeniwszy się z Marią Kiernozicką (1840–1887), otrzymał Czachec w posagu. Po nim właścicielem tych dóbr był jego syn Marian (zmarły w 1921 roku), a ostatnim dziedzicem był syn Mariana, Janusz Dziekoński (1899–1939), który po aresztowaniu przez władze radzieckie zaginął bez śladu, prawdopodobnie na Syberii. Na przełomie XIX i XX wieku wieś liczyła 646 mieszkańców. W 1921 miejscowość liczyła 258 mieszkańców, zamieszkałych w 63 budynkach, w tym 236 Białorusinów, 19 Polaków i 3 osoby innej narodowości. 246 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 12 rzymskokatolickiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Czachec znalazł się na terenie Polski, do 22 stycznia 1926 w gminie Szenie, następnie w gminie Linowo, a od 1932 roku – w gminie Prużana powiatu prużańskiego województwa poleskiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi. Dawny dwór w Czachcu Dawny dwór w Czachcu znajduje się obecnie w obrębie sąsiedniej wsi Kasztanauka. Uwagi Przypisy
Чахець

Чахець (біл. Чахец) — село в Білорусі, у Пружанському районі Берестейської області. Орган місцевого самоврядування — Шонівська сільська рада. Географія Розташоване за 10 км на південь від Пружан. Історія На початку 1860-х років у селі була записана пісня «Од села до села», яка була створена на основі фрагменту поеми Тараса Шевченка «Гайдамаки». У 1943 році німці спалили в селі 89 дворів і вбили 47 мешканців. Населення За переписом населення Білорусі 2009 року чисельність населення села становила 116 осіб. Примітки
Czechowszczyzna (rejon lidzki)

Czechowszczyzna (biał. Чахоўшчына, Czachouszczyna; ros. Чеховщина, Czechowszczina) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Bielica, w pobliżu Niemna. Historia W XIX i w początkach XX w. okolica szlachecka położona w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim (od 29 maja 1929, wcześniej w powiecie lidzkim), do 11 kwietnia 1929 w gminie Bielica, następnie w gminie Żołudek. W 1921 miejscowość liczyła 55 mieszkańców, zamieszkałych w 7 budynkach, w tym 35 Polaków, 14 osób innej narodowości i 6 Białorusinów. 29 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 26 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Czechowszczyzna (6), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 358 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2022-11-28]. (pol.).
Czeszejki (rejon lidzki)

Czaple (biał. Чашэйкі, Czaszejki; ros. Чешейки, Czeszejki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Wawiórka, nad Wawiórką. Współcześnie w skład wsi wchodzi także dawny folwark Szemiakowszczyzna. Historia W XIX i w początkach XX w. wieś i okolica szlachecka położone w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Wawerka/Myto. Na przełomie wieków Czeszejki były własnością skarbową. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Myto/Wawiórka. W 1921 okolica Czeszejki liczyła 70 mieszkańców, zamieszkałych w 13 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Folwark Szemiakowszczyzna liczył natomiast 38 mieszkańców, zamieszkałych w 8 budynkach, w tym 24 Polaków, 8 Żydów i 6 Białorusinów. 24 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego, 8 mojżeszowego i 6 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Czeszejki (2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 376 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-13]. (pol.).
Чирвоный Бор (Гродненская область)

Чирво́ный Бор (бел. Чырвоны Бор) — деревня в Поречском сельсовете Дятловского района Гродненской области Белоруссии. Согласно переписи населения 2009 года в Чирвоном Бору проживало 63 человека. Площадь сельского населённого пункта составляет 45,18 га, протяжённость границ — 5,02 км. История В 1996 году Чирвоный Бор входил в состав Демяновецкого сельсовета и колхоза «Поречье». В деревне насчитывалось 44 домохозяйства, проживало 109 человек. 13 июля 2007 года деревня была передана из упразднённого Демяновецкого в Поречский сельсовет. Примечания
Czerniki (obwód grodzieński)

Czerniki (biał. Чэрнікі, Czerniki; ros. Черники, Czerniki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Krupa, nad Krupką i w pobliżu Lidy. Historia Dawniej okolica szlachecka. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 54 mieszkańców, zamieszkałych w 10 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Czerniki, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 372 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-15]. (pol.).
Szejbaki

Szejbaki (biał. Шайбакі, Szajbaki; ros. Шейбаки, Szejbaki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Trzeciakowce, nad Lidzieją i przy drodze magistralnej M11. Od północy i zachodu graniczy z Lidą. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 185 mieszkańców, zamieszkałych w 33 budynkach, w tym 179 Polaków, 4 Rosjan i 2 Białorusinów. 179 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 6 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Szejbaki, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 885 . Mapa WIG Iwie. [dostęp 2023-02-09]. (pol.).
Szaniawce

Szaniawce (biał. Шаняўцы, Szaniaucy; ros. Шеневцы, Szeniewcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Mokre. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie prużańskim, w gminie Rudniki. W 1921 miejscowość liczyła 19 mieszkańców, zamieszkałych w 10 budynkach, w tym 10 Polaków i 9 Białorusinów. 10 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 9 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Mapa WIG Prużana. [dostęp 2026-01-07]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2026-01-07]. (ros. • biał.).
Szenie

Szenie (biał. Шані; ros. Шени) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Szenie, przy drodze republikańskiej R85. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie prużańskim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie prużańskim, do 22 stycznia 1926 były siedzibą gminy Szenie, po jej zniesieniu w gminie Prużana. W 1921 miejscowość liczyła 539 mieszkańców, zamieszkałych w 112 budynkach, w tym 272 Polaków i 267 Białorusinów. 481 mieszkańców było wyznania prawosławnego, 34 rzymskokatolickiego, 19 mojżeszowego i 5 ewangelickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Szenie, pow. prużański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 897 . Szenie na mapie WIG