NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Huszczyce

Huszczyce (biał. Гушчыцы) – wieś na Białorusi, położona w obwodzie grodzieńskim w rejonie grodzieńskim w sielsowiecie obuchowskim. Dawniej były to dwie sąsiednie wsie o tej samej nazwie: większa w gminie Skidel, mniejsza w gminie Żydomla. Rozdzielała je niewielka struga, dopływ Kotra. Obie części są nadal zabudowane. Siedziba parafii prawosławnej; znajduje się tu cerkiew pw. św. Jerzego Zwycięzcy. Historia Dawniej w województwie trockim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej. Dawniej były to dwie sąsiednie wsie o tej samej nazwie, które w latach 1921–1939 leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim: większa wieś Huszczyce, po wschodniej stronie strugi, należała do gminy Skidel; mniejsza wieś Huszczyce, po zachodniej stronie strugi, należała do gminy Żydomla. Huszczyce (gmina Skidel) Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 122 osób, 37 było wyznania rzymskokatolickiego, 78 prawosławnego, 7 mojżeszowego. Jednocześnie 50 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 72 białoruską. Były tu 20 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii prawosławnej w Skidlu i rzymskokatolickiej w Kaszubińcach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Skidlu i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Skidlu. 16 października 1933 utworzyły (wraz z młynem wodnym Kotra) gromadę Huszczyce w gminie Skidel. Koordynaty: 53°35'51.6"N 24°11'32.7"E Huszczyce (gmina Żydomla) Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 25 osób, 23 było wyznania rzymskokatolickiego, 2 prawosławnego. Jednocześnie 23 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 2 białoruską. Były tu 4 budynki mieszkalne. Miejscowość należała do parafii prawosławnej w Skidlu i rzymskokatolickiej w Kaszubińcach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Skidlu Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Żydomli. 16 października 1933 weszła wraz ze wsiami Żuki, Karole i Paniuki w skład gromady Żuki w gminie Żydomla. Koordynaty: 53°36'06.4"N 24°10'42.6"E W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 obie miejscowości znalazły się pod okupacją sowiecką. 2 listopada zostały włączone do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączone do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączone w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 zostały ponownie zajęte przez wojska sowieckie i włączone do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991, już jako jedna miejscowość wchodzi w skład Białorusi. Przypisy Bibliografia Huszczyce, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 603 . Wieś Huszczyce, obwód grodzieński, rejon grodzieński, sielsowiet Obuchowo
Dubowe (rejon wilejski)

Dubowe (biał. Дубавое; ros. Дубовое) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie wilejskim, w sielsowiecie Chocieńczyce. Historia W czasach zaborów wieś w powiecie wilejskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1866 roku w 8 domach zamieszkiwało 101 osób. W latach 1921–1945 wieś leżał w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wilejskim, w gminie Chocieńczyce. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 70 osób, wszystkie były wyznania prawosławnego i zadeklarowały białoruską przynależność narodową. Było tu 14 budynków mieszkalnych. W 1931 w 15 domach zamieszkiwały 73 osoby. Wierni należeli do parafii prawosławnej w Chocieńczycach. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Ilji i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Chocieńczycach. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do Białoruskiej SRR. Od 1991 w składzie niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Dubowe, wieś, powiat wilejski, gmina Chocieńczyce, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 199 .
Дубове (Вілейський район)

Дубове (біл. вёска Дубовае) — село в складі Вілейського району Мінської області, Білорусь. Село підпорядковане Хотеньчицькій сільській раді, розташоване в північній частині області. Історія У 1921–1945 роках село знаходилось у Польщі, у Вільнюській губернії, Вілейського повіту, гміні Хотеньчиці. Населення 1866 рік - 101 люди, 6 будинки 1921 рік - 70 люди, 14 будинки. 1931 рік - 73 люди, 15 будинки. Примітки Джерела «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 1. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2010. — 736 с.: іл. ISBN 978-985-11-0302-3. (біл.) «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 2. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2011. — 464 с.: іл. ISBN 978-985-11-0554-6. (біл.) «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 3. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2012. — 624 с.: іл. ISBN 978-985-11-0636-9. (біл.) Див. також Адміністративний поділ Білорусі Список міст Білорусі Селища міського типу Білорусі Райони Білорусі Посилання Інформація про Вілейський район Каталог сіл Вілейського району [Архівовано 4 липня 2013 у Wayback Machine.] Dubowe, wieś, powiat dzisieński, gmina Chocieńczyce // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. — Warszawa : Druk «Wieku», 1881. — Т. II. — S. 199. (пол.)
Zblany (rejon lidzki)

Zblany (biał. Збляны, Zblany; ros. Збляны, Zblany) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Bielica, nad Niemnem. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. Należały wówczas do książąt Wittgensteinów. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. W 1921 wieś liczyła 377 mieszkańców, zamieszkałych w 73 budynkach, w tym 311 Białorusinów i 66 Polaków. 364 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 13 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Zobacz też Chutar Zblany Przypisy Bibliografia Zblany (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 520 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2022-11-30]. (pol.).
Krzywicze (rejon lidzki)

Krzywicze (biał. Крывічы, Krywiczy; ros. Кривичи, Kriwiczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Bielica. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym kolonia leżąca w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 67 mieszkańców, zamieszkałych w 12 budynkach, w tym 43 Polaków i 24 osób innej narodowości. 34 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 33 rzymskokatolickiego. Znajdowała się tu wówczas rzymskokatolicka kaplica filialna parafii w Bielicy. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Mapa WIG Bielica. [dostęp 2022-12-01]. (pol.).
Łaszewicze (rejon grodzieński)

Łaszewicze (biał. Лашавічы, ros. Лашевичи) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Obuchowo. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim. Przypisy Bibliografia Łaszewicze (2), pow. grodzieński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 258 . Laszewicze na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Лашевичи (Гродненский район)

Лашевичи (бел. Лашавічы) — деревня в Гродненском районе Гродненской области Республики Беларусь. Входит в состав Обуховского сельсовета. География Деревня расположена на берегу реки Пырянка, на противоположном берегу от деревни Юровичи, в 7 км на восток от центра сельсовета — агрогородка Обухово, в 30 км на восток от районного и областного центра — города Гродно. Население В деревне проживает 7 человек в 5 хозяйствах. Примечания
Loshnitsa

Loshnitsa (Belarusian: Лошніца, romanized: Lošnica; Russian: Лошница) is an agrotown in Barysaw District, Minsk Region, Belarus. It serves as the administrative center of Loshnitsa rural council. It is located 20 kilometres (12 mi) east from Barysaw and 96 kilometres (60 mi) from Minsk. History The settlement was first mentioned in 1563 as part of Barysaw starost in Vitebsk Voivodeship of the Grand Duchy of Lithuania. In 1793, it was part of the territories annexed by the Russian Empire. During the French invasion of Russia in 1812, the French army led by Nicolas Oudinot captured the settlement at the Battle of Loschniza on 23 November. References Bibliography Bianko, U. U. (1999). Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 9: Кулібін — Малаіта. Minsk: Беларуская энцыклапедыя. pp. 352–353. ISBN 985-11-0155-9.
Losjnitsa

Losjnitsa (belarusiska: Лошніца) är en agropolis i Belarus. Den ligger i voblasten Minsks voblast, i den centrala delen av landet, 90 km nordost om huvudstaden Minsk. Losjnitsa ligger 176 meter över havet och antalet invånare är 6 524. Natur Terrängen runt Losjnitsa är platt. Närmaste större samhälle är Barysaŭ, 17,8 km väster om Losjnitsa. Referenser Kommentarer Källor
Лошниця

Лошниця (біл. вёска Лошніца) — село в складі Борисовського району Мінської області, Білорусь. Село підпорядковане Лошницькій сільській раді, розташоване в північно-східній частині області. Відомі люди Бірич Тетяна Василівна — білоруська радянська лікар-офтальмолог, член-кореспондент Академії наук Білоруської РСР, доктор медичних наук, професор, Герой Соціалістичної Праці, заслужений діяч науки БРСР, заслужений лікар БССР. Народилася в Лошниці. Див. також Адміністративний поділ Білорусі Список міст Білорусі Селища міського типу Білорусі Райони Білорусі Примітки Джерела «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 1. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2010. — 736 с.: іл. ISBN 978-985-11-0302-3. (біл.) «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 2. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2011. — 464 с.: іл. ISBN 978-985-11-0554-6. (біл.) «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 3. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2012. — 624 с.: іл. ISBN 978-985-11-0636-9. (біл.) Посилання Новини Борисова й Борисівського району [Архівовано 5 серпня 2013 у Wayback Machine.] Каталог сіл Борисівського району
Ozieranki Małe

Ozieranki Małe (biał. Малыя Азяранкі; ros. Малые Озеранки) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie wołkowyskim, w sielsowiecie Subacze. Współcześnie miejscowość obejmuje także dawną wieś Bancerowszczyzna. W dwudziestoleciu międzywojennym Ozieranki Małe i Bancerowszczyzna leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, do 30 grudnia 1922 w gminie Mścibów, następnie w gminie Szydłowicze. Przypisy Bibliografia Ozieranki Małe i Bancerowszcyzna na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-02-06]. (ros.). Strona 98 tomu 1 Słownika geograficznego Królestwa Polskiego
Menczele

Menczele (biał. Манчэлі; ros. Манчели) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie wołkowyskim, w sielsowiecie Subacze. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, do 30 grudnia 1922 w gminie Mścibów, następnie w gminie Szydłowicze. Przypisy Bibliografia Menczele, pow. wołkowyski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 316 . Menczele na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-02-10]. (ros.).
Манчели

Манчели (бел. Манчэлі) — деревня в Волковысском районе Гродненской области Беларуси. Входит в состав Субочского сельсовета. География Деревня находится в юго-западной части Гродненской области, к югу от автодороги Н-7035, на расстоянии приблизительно 4 километров (по прямой) к западу от города Волковыск, административного центра района. Абсолютная высота — 193 метра над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 0,1174 км². История По состоянию на 1905 год, в Менчелях проживало 47 человек. В административном отношении деревня входила в состав Шиловичской волости Волковысского уезда Гродненской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав Второй Польской республики. Входила в состав гмины Мстибув Волковысского повета Белостокского воеводства. В 1921 году числился 81 житель, проживавших в 12 домах. В этническом составе населения того периода поляки составляли 100 %. В конфессиональном составе католики составляли 97,5 % населения деревни, православные христиане — 2,5 %. С 1939 года в БССР. Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживало 5 человек. Примечания
Malawki (rejon miorski)

Malawki (biał. Маляўкі; ros. Малявки) – wieś na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie miorskim, w sielsowiecie Przebrodzie. Historia W czasach zaborów wieś w gminie Przebrodź, w powiecie dzisieńskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W latach 1921–1945 wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie dziśnieńskim, od 1926 roku w powiecie brasławskim, w gminie Przebrodzie. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 162 osoby, wszystkie były wyznania staroobrzedowego i zadeklarowały białoruską przynależność narodową. Było tu 29 budynków mieszkalnych. W 1931 w 31 domach zamieszkiwało 191 osób. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Ikaźni i prawosławnej w Przebrodziu. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Brasławiu i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Przebrodziu. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do Białoruskiej SRR. Od 1991 w składzie niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Malawki, wieś, powiat dzisieński, gmina Przebrodź, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 943 .
Mosiewicze (rejon wołkowyski)

Mosiewicze (biał. Маісеевічы; ros. Моисеевичи) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie wołkowyskim, w sielsowiecie Krasne Sioło, przy drodze republikańskiej P51. W źródłach spotykana jest także nazwa Moisiejewicze. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Piaski. Co najmniej od XIX w. do czasów sowieckich w Mosiewiczach znajdowała się kaplica rzymskokatolicka parafii Trójcy Przenajświętszej w Strubnicy. Pod koniec lat 30. XX w. rozpoczęto budowę nowej kaplicy, lecz z powodu wojny i włączenia wsi w skład Związku Sowieckiego, nie została ona dokończona. Po upadku komunizmu nowa kaplica powstała w sięsiednim Jubilejnym. Przypisy Bibliografia Mosiewicze (4), pow. wołkowyski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 702 . Mosiewicze na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-01-13]. (ros.).
Maćkowce (obwód grodzieński)

Maćkowce (biał. Моцькаўцы, Moćkaucy; ros. Мотьковцы, Mot´kowcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie wołkowyskim, w sielsowiecie Werejki, przy drodze republikańskiej P78. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Tereszki. Przypisy Bibliografia Maćkowce, pow. grodzieński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 888 . Maćkowce na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-12-26]. (ros.).
Migowo (Białoruś)

Migowo (biał. Мігова, ros. Мигово) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Obuchowo, nad Niemnem. Historia Dawniej dobra i wieś ekonomii grodzieńskiej w województwie trockim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej. W latach 1921–1939 wieś i folwark leżał w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Żydomla. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało: we wsi – 43 osób, wszystkie były wyznania prawosławnego i zadeklarowały białoruską przynależność narodową. Było tu 7 budynków mieszkalnych w folwarku – 28 osób, 19 było wyznania rzymskokatolickiego a 9 prawosławnego. Jednocześnie 19 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 9 białoruską. Był tu 1 budynek mieszkalny. Miejscowość należała do parafii prawosławnej w Skidlu i rzymskokatolickiej w Kozłowiczach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Skidlu Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Żydomli. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 wchodzi w skład Białorusi. Przypisy Bibliografia Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3. Linki zewnętrzne Migowo na mapie WIG Migowo, pow. grodzieński, gm. Żydomla, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 330 .
Navasyellye, Minsk district

Navasyellye (Belarusian: Наваселле, romanized: Navasiellie; Russian: Новоселье, romanized: Novoselye) is an agrotown in Minsk District, Minsk Region, Belarus. It serves as the administrative center of Harani rural council. It is located 24 kilometres (15 mi) west of the capital Minsk. In 1999, it had a population of 1,221. In 2010, it had a population of 1,231. References
Новоселье (Минский район)

Новоселье (бел. Навасе́лле) — агрогородок в Минском районе Минской области Беларуси. Административный центр Горанского сельсовета с 6 декабря 2019 года. География Агрогородок находится в 14 км к западу от Минска. Через агрогородок пролегает магистраль М7 E 28. История В 2009 году деревня Новоселье преобразована в агрогородок. Население 1999 год — 1121 чел., 430 дворов. 2009 год — 1285 чел. 2019 год — 1590 чел. Инфраструктура В агрогородке работают участковая больница, средняя школа, детский сад, библиотека, центр культуры и досуга, отделение связи. Транспортное сообщение с Минском обеспечивается маршрутными автобусами и маршрутными такси. Культура Дом культуры Достопримечательности Церковь Рождества Христова (после 1990 г.) Протестантский храм (после 1990 г.) Примечания Ссылки Новоселье на сайте «Белорусская глубинка»
Navasielle

Navaselle (belarusiska: Наваселле) är en agropolis i Belarus. Den ligger i voblasten Minsks voblast, i den centrala delen av landet, 24 km väster om huvudstaden Minsk. Navaselle ligger 303 meter över havet och antalet invånare är 1 269. Natur och klimat Terrängen runt Navaselle är huvudsakligen platt. Navaselle ligger uppe på en höjd. Runt Navaselle är det ganska tätbefolkat, med 111 invånare per kvadratkilometer.. Närmaste större samhälle är ?. Omgivningarna runt Navaselle är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Referenser Kommentarer Källor
Nowe Sioło (rejon wołkowyski)

Nowe Sioło (biał. Новае Сяло; ros. Новое Село) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie wołkowyskim, w sielsowiecie Roś. W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Roś. Przypisy Bibliografia Nowe Sioło (1), pow. wołkowyski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 389 . Nowe Sioło na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-01-31]. (ros.).
Pohorany (rejon wołkowyski)

Pohorany (biał. Пагараны; ros. Погораны) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie wołkowyskim, w sielsowiecie Krasne Sioło. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Roś. Przypisy Bibliografia Pohorany na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-01-14]. (ros.).
Połośna (rejon stołpecki)

Połośna (biał. Паласня, Pałasnia; ros. Полосня, Połosnia) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie stołpeckim, w sielsowiecie Mikołajewszczyzna. Historia W Rzeczypospolitej Obojga Narodów leżała w województwie nowogródzkim, w powiecie nowogródzkim. Należała do Radziwiłłów, później została nadana przez nich bernardynom nieświeskim. Znajdowała się tu sławna na całą Litwę fabryka sukna bernardyńskiego. Odpadła od Polski w wyniku II rozbioru. W XIX i w początkach XX w. folwark i zaścianek położone w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie słuckim, w gminie Howiezna. Po kasacie bernardynów wróciła do Radziwiłłów, należąc do ordynacji nieświeskiej. Znajdowała się tu katolicka kaplica cmentarna fundacji radziwiłłowskiej, należąca do parafii w Nieświeżu. W dwudziestoleciu międzywojennym folwark, zaścianek i leśniczówka leżące w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie nieświeskim, w gminie Howiezna. W 1921 miejscowość liczyła 97 mieszkańców, zamieszkałych w 15 budynkach, wyłącznie Polaków. 78 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego, 12 prawosławnego i 7 mojżeszowego. Na wschód od Połośni leżał las ordynacji nieświeskiej, liczący kilka kilometrów szerokości, a za nim przebiegała granica polsko-sowiecka. W odległości kilku kilometrów niezamieszkałych terenów od miejscowości znajdowały się dwie strażnice Korpusu Ochrony Pogranicza: „Połośnia” oraz „Las Połośniański”. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Połośna (2, 3), pow. słucki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 728 . Mapa WIG Stołpce. [dostęp 2024-06-05]. (pol.). Mapa WIG Świerynowo i Uzda. [dostęp 2024-06-05]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-06-05]. (ros. • biał.).
Porzecze (rejon lidzki)

Porzecze (biał. Парэчча, Pareczcza; ros. Поречье, Porieczje) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Bielica, przy drodze republikańskiej R141. Historia W XIX i w początkach XX w. położone było w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. Należało wówczas do książąt Wittgensteinów. W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 456 mieszkańców, zamieszkałych w 81 budynkach, w tym 451 Białorusinów i 5 Polaków. 451 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 5 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Porzecze (5), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 834 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2022-12-02]. (pol.).
Rokicie (Białoruś)

Rokicie (biał. Ракіце, ros. Раките) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Obuchowo. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim. Przypisy Bibliografia Rokicje na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.