NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ministerstwo Spraw Wewnętrznych (Białoruś)

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Republiki Białorusi (biał. Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь (МУС); ros. Министерство внутренних дел Республики Беларусь) – białoruski organ administracji państwowej odpowiedzialny za politykę bezpieczeństwa publicznego. Zadania ministerstwa Do głównych zadań ministerstwa należy prowadzenie walki z przestępczością, ochrona porządku publicznego oraz kierowanie, koordynacja działań i kontrolowanie służb porządkowych Republiki Białorusi. Odpowiada również za szkolenie członków służb oraz przygotowywanie aktów prawnych dotyczących polityki bezpieczeństwa publicznego. Podlegają mu również wojska wewnętrzne. Historia Służby Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Białorusi swoją tradycję wywodzą od służb powstałych w czasie rewolucji lutowej oraz w okresie sowieckim. Za datę utworzenia białoruskiej milicji uważany jest dzień 4 marca 1917, gdy oddziały robotników rozbroiły i przejęły komendę carskiej policji w Mińsku. Po przejęciu władzy przez komunistów powstał Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych Białoruskiej SRR, 26 marca 1946 przemianowany na Ministerstwo Spraw Wewnętrznych BSRR. Kolejna zmiana nazwy nastąpiła 5 września 1962 na Ministerstwo Ochrony Porządku Publicznego BSRR, jednak już 9 grudnia 1968 powrócono do poprzedniej nazwy. 1 marca 1991 Rada Najwyższa Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej uchwaliła ustawę o milicji, regulującą działalność białoruskich organów spraw wewnętrznych. Przekształcała ona zależne od Moskwy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych BSRR w niezależne od wpływów zewnętrznych Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Republiki Białorusi oraz przekazywało pod jego dowództwo wszystkie organy spraw wewnętrznych ZSRS działające na terytorium Białorusi. Obecnie działalność ministerstwa reguluję ustawa O organach wewnętrznych Republiki Białorusi z 17 lipca 2007. Ministrowie spraw wewnętrznych Białorusi Uładzimir Jahorau (1990 - 1994) Juryj Zacharanka (1994 - 1995) Walancin Ahalec (1995 - 1999) Juryj Siwakou (1999 - 2000) Uładzimir Nawumau (2000 - 2009) Anatol Kulaszou (2009 - 2012) Ihar Szuniewicz (2012 - 2019) Juryj Karajeu (2019 - 2020) Iwan Kubrakou (2020 - nadal) Obecne kierownictwo nazwiska podano w transkrypcji z języka białoruskiego; stan na 31 października 2020 gen. por. mil. Iwan Kubrakou – minister spraw wewnętrznych płk. mil. Hienadź Kazakiewicz – pierwszy wiceminister spraw wewnętrznych; szef milicji kryminalnej gen. mjr. mil. Alaksandr Barsukou – wiceminister spraw wewnętrznych; szef milicji bezpieczeństwa publicznego gen. mjr. Juryj Nazaranka – wiceminister spraw wewnętrznych; dowódca wojsk wewnętrznych gen. mjr. mil. Siarhiej Chamienka – wiceminister spraw wewnętrznych Przypisy Bibliografia Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Republiki Białorusi. [dostęp 2020-02-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-21)]. (biał.). Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Republiki Białorusi. [dostęp 2020-02-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-03)]. (ros.).
Міністерство внутрішніх справ Республіки Білорусь

Міністерство внутрішніх справ Республіки Білорусь (МВС Білорусі) (біл. Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь (МУС Беларусі)) — відомство уряду Білорусі, уповноважене здійснювати боротьбу проти злочинності, охорону громадського порядку і забезпечення громадської безпеки. Міністр внутрішніх справ та його заступники призначаються і знімаються з посад президентом. З 29 жовтня 2020 року посаду міністра обіймає Іван Кубраков. Президентом також схвалюється склад колегії міністерства за участю міністра та його 5-ти заступників і начальників департаментів МВС, а також заступника державного секретаря Ради Безпеки Республіки Білорусь. Засідання колегії проводяться раз на три місяці та мають кворум в прийнятті рішень при наявності двох третин членів. Рішення ухвалюються простою більшістю голосів і здійснюються наказами та постановами міністерства. Склад Центральний апарат — 4 департаменти, 11 головних управлінь, 11 управлінь і один відділ; 7 управлінь виконавчих комітетів областей і Мінська; Установи забезпечення — автогосподарство, редакція, друкарня, лікарня, поліклініка, санаторій, проектна установа; Навчальні заклади — Академія МВС Білорусі, Могилевський вищий коледж, Центр підготовки, підвищення кваліфікації та перепідготовки кадрів Міністри Єгоров Володимир Дем'янович (1990—1994) Захаренко Юрій Миколайович (1994—1995) Валентин Аголец (1995—1999) Сіваков Юрій Леонідович (1999—2000) Наумов Володимир Володимирович (2000—2009) Анатолій Кулешов (2009—2012) Шуневич Ігор Анатолійович (2012—2019) Караєв Юрій Хаджимуратович (2019—2020) Кубраков Іван Володимирович (з 2020) Звання Примітки Посилання Сайт МВС Білорусі [Архівовано 28 вересня 2020 у Wayback Machine.](рос.)
Bielica (obwód grodzieński)

Bielica (biał. Беліца) – agromiasteczko (dawniej miasteczko) na Białorusi w rejonie lidzkim obwodu grodzieńskiego. Miejscowość położona jest na południe od Lidy na brzegu Niemna. Siedziba parafii prawosławnej (pw. Podwyższenia Krzyża Pańskiego) i rzymskokatolickiej (pw. św. Jerzego Męczennika). Historia Bielica została darowana przez Zygmunta Augusta Mikołajowi Radziwiłłowi Rudemu, który w 1553 r. oddał lokalny kościół kalwinom. W XVII w. odbywały się tutaj synody kalwińskie. W 1717 r. ewangelicy litewscy odbyli tu zjazd, który wysłał Michała Wołka Łaniewskiego do Augusta II ze skargami na prześladowania ewangelików po Sejmie Niemym. W 1897 r. w Bielicy zamieszkiwało 679 Żydów, stanowili około 40% całej populacji miejscowości. Żydzi osiedlali się tu wcześniej, prawdopodobnie już XVI wieku. Przed 1914 r. własność ks. Wittgensteina. Była tutaj przeprawa przez Niemen i stacja obserwacyjna i portowa. Za II Rzeczypospolitej miejscowość należała do powiatu lidzkiego w województwie nowogródzkim. Według spisu powszechnego z 1921 roku, liczebność Żydów spadła do 483 osób. Spowodowane było to trudną sytuacją gospodarczą, oraz działaniami wojennymi podczas I wojny światowej. W 1941 roku, po wkroczeniu Niemców do Bielicy, większość domów żydowskich spalono. 23 lipca 1941 roku Niemcy zamordowali 36 lub 39 Żydów, mieszkańców Bielicy, w tym rabina Rutszejna. Mordu dokonano poza miastem, w pobliżu drogi do Słonimia. Resztę mieszkańców miasta wyznania mojżeszowego w ciągu kilku następnych tygodni wywieziono do Zdzięcioła, Lidy i Szczuczyna. Przeżyć udało się nielicznym. Społeczność żydowska posiadała synagogę oraz cmentarz, na którym zachowało się kilkaset nagrobków, głównie granitowych kamieni, ale wśród nich są również macewy wykonane z kamieni młyńskich. Przypisy Bibliografia Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. I. nakł. Filipa Sulimierskiego i Władysława Walewskiego, Warszawa 1880-1914. Linki zewnętrzne Radzima.org Historia Żydów w Bielicy na portalu Wirtualny Sztetl
Белица (Гродненская область)

Бе́лица (бел. Бе́ліца) — агрогородок (до 2010 — деревня) на берегу реки Неман в Лидском районе Гродненской области Беларуси. Административный центр Белицкого сельсовета. История В 1667 году в 3 верстах от Белицы Мария Софья Адаховская основала церковь в Ельне, куда поселила монахов-доминиканцев и подарила им фольварки Фальковичи и Ельня. В 1838 году церковь в Белице, принадлежавшая монастырю, была передана в управление Литовской епархии. Здание бывшего доминиканского костела в Ельне просуществовало до середины XX века. Население 1999 год — 734 жителей (перепись населения) 2006 год — 684 жителей 2009 год — 560 жителей (перепись населения) 2019 год — 467 жителей (перепись населения) Инфраструктура Действуют средняя школа-сад, Дом культуры, отделение связи, больница, автозаправочная станция, магазины. Историко-краеведческий музей "Спадчына" ГУО "Белицкая средняя школа Лидского района" Достопримечательность Стоянка периода неолита и бронзового века (3–2-е тыс. до н.э.) — Историко-культурная ценность Республики Беларусь, . Храмы Часовня Матери Божией Руженцовой (1824) — Историко-культурная ценность Республики Беларусь, . Крестовоздвиженская церковь (1928) — Историко-культурная ценность Республики Беларусь, . Костёл Святого Юрия, начало XXI в. В XVII веке в Белице проходили синодальные собрания кальвинистов. Утраченное наследие Костёл Святого Юрия, XV — XVI вв. Примечания Литература Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 9: Гродзенская вобласць, кн. 2 / рэдкал.: У. У. Андрыевіч (гал. рэд.) і інш. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — 848 с.: іл. — 1 500 экз. — ISBN 978-985-11-0908-7. Ссылки Лидский райисполком. Населённые пункты Республики Беларусь. BELITSA (пол.).
Cattedrale dell'Epifania (Polack)

La cattedrale dell'Epifania (in bielorusso: Богаяўленскі сабор) è la cattedrale ortodossa di Polack, in Bielorussia, sede dell'eparchia di Polack. Storia Nel 1761 i monaci cominciarono la costruzione della cattedrale della Santa Epifania, edificio in pietra in stile barocco, consacrato il 5 agosto del 1777, infine completato nel 1779. Nel 1839 ha subito opere di restauro. Sotto l'Unione Sovietica la cattedrale è stata trasformata in una palestra, quindi dal 1981 in galleria d'arte e nel 1991 restituita al culto. Note Voci correlate Chiesa ortodossa russa Cattedrali in Bielorussia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale dell'Epifania
Epifaniekathedraal (Polatsk)

De Theofaniekathedraal (Wit-Russisch: Свята-Богаяўленскі сабор) is een Russisch-orthodox kerkgebouw in de Wit-Russische stad Polatsk. De barokke kerk maakt deel uit van een kloostercomplex en is de huidige kathedraal van het diocees Polatsk. De kerk valt onder het Wit-Russisch exarchaat van het patriarchaat Moskou. Nadat een brand in 1757 het klooster verwoestte begonnen de kloosterlingen in 1761 met de herbouw van de kloostergebouwen en een stenen kathedraal die op 5 augustus 1777 werd ingewijd. De kathedraal is later meerdere malen verbouwd. Tijdens de Sovjet-periode was de kerk gesloten voor de eredienst en in gebruik als fitnesscentrum. Sinds de jaren 80 huisvestte het gebouw een kunstgalerie. In 1991 werd het gebouw teruggegeven aan de Orthodoxe Kerk. Van het oorspronkelijk interieur zijn enkele 19e-eeuwse fragmenten van fresco's bewaard gebleven. De plattegrond van de kerk heeft de vorm van een kruis. De centraalbouw wordt bekroond met een achthoekige koepel en de façade van de voorkant wordt geflankeerd door twee torens.
Sobór Objawienia Pańskiego w Połocku

Sobór Objawienia Pańskiego – prawosławny sobór katedralny w Połocku, główna świątynia eparchii połockiej i głębockiej Egzarchatu Białoruskiego Patriarchatu Moskiewskiego. Sobór został wybudowany w latach 1761–1779, poddany przebudowie w 1839, po I wojnie światowej zamknięty, restaurowany w 1981. Był siedzibą galerii obrazów. Jest to budowla wzniesiona na planie krzyża, z kopułą wybudowaną na planie ośmioboku i fasadą z dwiema wieżami. Zachowała się część malowideł z 1836. W soborze znajduje się raka z relikwiami św. kapłana-nowomęczennika Konstantego Szarkowszczyńskiego, przeniesiona 27 kwietnia 2020 r. z cerkwi Zmartwychwstania Pańskiego w Dziśnie. Przypisy Bibliografia Informacje o soborze
Богоявленский собор (Полоцк)

Свя́то-Богоявле́нский собо́р (бел. Свята-Богаяўленскі сабор) — православный храм в Полоцке, кафедральный собор Полоцкой епархии Белорусского экзархата Русской православной церкви, бывший собор Свято-Богоявленского монастыря. Памятник архитектуры XVIII века в стиле барокко. История В 1761 году монахи Свято-Богоявленского монастыря начали строительство каменного собора. 5 августа 1777 года он был освящён. Первоначально Свято-Богоявленский собор представлял собой одноапсидный крестово-купольный храм с двухбашенным главным фасадом, но впоследствии неоднократно перестраивался. Реликвии Сохранилось три фрагмента фресковой росписи второй половины XVIII века. В соборе находился знаменитый список чудотворной Иверской иконы Божией Матери, авторство которого приписывалось евангелисту Луке. Также 27 апреля 2020 года из города Дисны (Миорского района, Витебской области) в Собор Богоявления были перенесены мощи священномученика — отца Константина Жданова (Щарковщинского), которые и ныне пребывают в соборе. Современное состояние В советское время собор был закрыт и переоборудован в спортивный зал С 1981 года в здании собора размещалась картинная галерея. В 1991 году собор был заново открыт для богослужений. В настоящее время Свято-Богоявленская церковь является кафедральным собором Полоцкой и Глубокской епархии. Примечания
Kościół św. Jerzego w Krzyczewie

Kościół św. Jerzego w Krzyczewie – filialny kościół rzymskokatolicki parafii w Neplach, dawna cerkiew prawosławna. Historia Cerkiew św. Dymitra została zbudowana w 1811 roku, prawdopodobnie z wykorzystaniem materiału z wcześniejszej unickiej cerkwi z 1683 roku. Po likwidacji unii kościelnej w Królestwie Polskim w 1875 roku Rosyjski Kościół Prawosławny przejął wszystkie parafie unickie, co oznaczało, że również cerkiew w Krzyczewie stała się świątynią prawosławną. Po I wojnie światowej została zrewindykowana na rzecz Kościoła rzymskokatolickiego (początkowo w składzie parafii Przemienienia Pańskiego w Malowej Górze). W Krzyczewie przy kolejnych cerkwiach unickiej i prawosławnej funkcjonował cmentarz. Przetrwał z niego jeden nagrobek datowany na r. 1832. Następnie nową nekropolię, prawosławną, a następnie rzymskokatolicką, wyznaczono w innym miejscu, poza wsią. Architektura Świątynia drewniana, trójdzielna, orientowana, na podmurówce z cegły i kamienia polnego. Nawa główna na rzucie kwadratu, babiniec i prezbiterium na rzucie prostokąta. Z północnej strony prezbiterium niewielka zakrystia. Każda część nakryta osobnym dwuspadowym dachem, na kalenicy dachu nawy wieżyczka na sygnaturkę, dobudowana w czasie remontu 2000 roku. Wewnątrz malowidła na stropie nawy z ok. 1910 roku wykonane w tradycji prawosławnej. Ołtarz główny św. Jerzego wykonany po 1920 roku, ołtarze boczne z ikonami św. Jerzego i św. Ignacego z dawnego wyposażenia cerkiewnego. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Pratulinie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Janów Podlaski diecezji siedleckiej. Obecna świątynia murowana w stylu neoklasycystycznym, została wzniesiona kosztem Tadeusza Mostowskiego, wiernych i miejscowego proboszcza księdza Franciszka Szemiotha w 1838 roku. W 1875 roku władze rosyjskie zamieniły kościół na cerkiew. Kościół jest jednocześnie Sanktuarium Błogosławionych Męczenników Podlaskich – poświęcony zamordowanym 23 stycznia 1874 roku unitom pratulińskim. Od strzałów żołnierzy carskich śmierć męczeńską poniosło 13 mężczyzn broniących swej unickiej świątyni przed przemianowaniem na cerkiew prawosławną. 6 października 1996 roku papież Jan Paweł II beatyfikował w Rzymie Męczenników Podlaskich. Relikwie błogoslawionych umieszczone są w ołtarzu głównym kościoła. W głównym ołtarzu znajduje się obraz świętych Apostołów Piotra i Pawła. Z lewej i prawej strony tego obrazu znajdują się wizerunki św. Franciszka z Asyżu i św. Stanisława biskupa. W dwóch bocznych ołtarzach są umieszczone obrazy Matki Bożej Częstochowskiej i Chrystusa Ukrzyżowanego. W latach 50. XX wieku świątynia wzbogaciła się o ambonkę i dębowe ławki. Kościół posiada także Drogę Krzyżową, wykonaną przez parafianina z Pratulina p. Parafiniuka. Pamiątką po istniejącej w Pratulinie cerkwi unickiej jest obraz Matki Bożej Unickiej „Nadziei Jedności”. W kościele znajdują się organy 7-głosowe wykonane w 1949 roku przez warszawskiego organmistrza Zygmunta Kamińskiego. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Pratulinie

Kościół Świętej Trójcy – rzymskokatolicki kościół filialny należący do dekanatu Janów Podlaski diecezji siedleckiej. Znajduje się na terenie Sanktuarium Błogosławionych Męczenników Podlaskich. Świątynia została zbudowana we wsi Stanin w XVIII wieku. Na mocy decyzji biskupa Zbigniewa Kiernikowskiego, w latach 2009-2012 została przeniesiona przez Jarosława Stankiewicza z Białej Podlaskiej do Pratulina i gruntownie wyremontowana. Dawniej na miejscu kościoła znajdowała się cerkiew rozebrana przez władze carskie w 1886 roku. Obecnie w kościele mieści się ośrodek dokumentacji i muzeum Męczenników Podlaskich. Kościół posiada konstrukcję zrębową. Składa się z mniejszego prezbiterium od nawy, zamkniętego trójbocznie, bocznej zakrystii, krucht z przodu i z boku nawy. Nakryta jest dachem dwukalenicowym, pokrytym gontem. Na dachu jest umieszczona wieżyczka na sygnaturkę Jest ona zwieńczona baniastym hełmem z latarnią. Wnętrze nawy nakrywa płaski strop belkowy podparty czterema słupami. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami i posiada prostą linię parapetu oraz balustradę z tralkami. Przypisy
Orsha Airport

Orsha Airport (previously named Balbasovo Airbase, given as Balbasava, Bolbasovo, Orsha Southwest, and Orsha) is a commercial airport in Belarus, located 11 km southwest of Orsha. It has a long runway, large tarmac area, a terminal building, 3 commercial remote stands, and 30 large revetments. A remote revetment area contains 5 bomber pads and probably 5 fighter pads. The airport is also home to the Orsha Aircraft Repair Plant (OARP). It was home to the 402nd Heavy Bomber Aviation Regiment (402 TBAP) flying Tupolev Tu-22M3 (ASCC: Backfire) aircraft as recently as 1993. The 402 TBAP was part of the 326th Heavy Bomber Aviation Division at Soltsy-2. Its IATA code TXC was assigned in late 2021, in preparation of taking up commercial air transport operations. References
Base aérienne de Balbasovo

La base aérienne de Balbasovo (également base Orcha) est une base aérienne en Biélorussie située à Orcha. La base a été créée en 1928 à Bolbassy. Notes et références Situation Liens externes Portail de l’histoire militaire Portail de la Biélorussie Portail de l’aéronautique
Света София (Полоцк)

„Света София“ (на беларуски: Сафійскі сабор) е православна църква в Полоцк, паметник на културата на XI – XVIII век и първата каменна постройка на територията на Беларус. Съвременно състояние Изграденият в средата на XI век във византийски стил храм е осветен на името „Света София“. Историята му е свързан с редица подеми или упадък и разрушения. В съвременния си вид се различава съществено от първоначалния си вид след като през XVIII век е престроен в стил барок. През 1985 г. в храма е монтиран орган на чехословашката фирма „Rieger Kloss“. Галерия Бележки
Cathédrale Sainte-Sophie de Polotsk

La cathédrale Sainte-Sophie de Polotsk est un ancien édifice religieux construit entre 1030 et 1060 et aujourd'hui sécularisé. Il en reste quelques vestiges, dont une partie de l'abside de 11 mètres. Elle imitait la cathédrale Sainte-Sophie de Novgorod et la cathédrale Sainte-Sophie de Kiev avec sept puis cinq nefs (au XVe siècle) et des coupoles de 5,85 mètres de diamètre, mais seulement trois absides. L'église fut fermée pendant la guerre du Nord et tomba en ruines par la suite. Reconstruction Il fut donc décidé dans les années 1740 de la reconstruire, selon les plans plus modestes de l'architecte germano-balte Johann Christoph Glaubitz. Elle est alors de style baroque tardif (dit de Vilnius) avec une seule abside, telle qu'elle est encore visible aujourd'hui et non orientée, c'est-à-dire qu'elle est tournée vers le nord. Elle sert alors d'église à la communauté uniate, c'est-à-dire de rite byzantin rattachée à Rome. Sa façade sud s'orne de deux tours symétriques de 50 mètres. L'intérieur est décoré de fresques et d'ornements rococo. Une fresque, copie de la célèbre Cène de Léonard de Vinci, est remarquable, ainsi qu'une autre représentant le Christ-Sauveur. Elle possédait une bibliothèque fort réputée, qui fut brûlée par les troupes du roi de Pologne et de Lituanie Étienne Báthory, pendant la guerre de Livonie à la fin du XVIe siècle. L'archevêque local décida en 1839 de mettre fin à l'union de la communauté au Saint-Siège et la cathédrale rejoignit l'Église orthodoxe de Russie, tandis que l'Église grecque-catholique biélorusse subissait une discrimination soudaine. Les autorités de la république socialiste soviétique de Biélorussie ferment la cathédrale en 1949 et l'utilisent comme entrepôt d'archives. Elle est restaurée en 1967 pour devenir un « musée de l'Athéisme ». La cathédrale sert aujourd'hui de salle de concert. Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail du baroque Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Biélorussie
Софійський собор (Полоцьк)

Софійський собор (біл. Сафійскі сабор) — пам'ятка християнської сакральної архітектури в місті Полоцьку Білорусі розташована на високому правому березі річки Західна Двіна при впадінні до неї річки Полоти. Історія Первісний собор зведений у середині XI століття за князювання Всеслава І Чародія. У 1451-1501 роках перебудований на оборонний кшталт, укріплений чотирма кутовими циліндричними вежами з трьома ярусами бійниць і центральною гранчастою вежею з двома ярусами бійниць. У XVI столітті переходить до греко-католиків. 1607 — згорів. 1618 — після пожежі відбудований. 1643 — знову сталася пожежа. 11 липня 1705 року у Софійському соборі російським царем Петром I замордовано 6 греко-католицьких священиків і монахів. 1710 року підірваний російським військом. У 1738—1750 роках відбудований у стилі віленського бароко Йоганом Кристофом Ґляубітцем. У 1839 р. — у ньому відбувався Полоцький собор. Пам'ятка відреставрована у 1970-х роках. У 1985 році у соборі встановлено новий орган роботи чеських майстрів. Нині в соборі розташований музей, із концертною залою з органом. Архітектура Полоцький Софійський собор був першим мурованим храмом на території нинішньої Білорусі. Збудований у другій половині XI століття, у часи розквіту незалежного Полоцького князівства. Перебудований у часи найбільших сутичок із Московією, як оборонна церква, що на зразок вежі-донжону став ключовим пунктом оборони міста. Після добудови чотирьох наріжних веж, Софія перетворилася на взірець для оборонних церков усього Великого князівства Литовського. Галерея Див. також Список давньоруських архітектурних споруд домонгольського періоду Борисові камені Полоцькі мученики Примітки Література Арлоў У. А. Таямніцы Полацкай гісторыі. — Менск: «Беларусь», 1994. — 463 с. — ISBN 5-338-01005-4 (перевидання 2000 та 2002). (біл.) Лазука Б. А. Беларускае барока. — Менск: «Беларусь», 2001. (біл.) Страчаная спадчына / Уклад. Габрусь Т. В. — Менск: «Беларусь», 2003. (біл.) Посилання Світлини на Radzima.org Світлини на globustut.by
Спасо-Єфросиніївський монастир

Полоцький Спасо-Єфросиніївський монастир — православний жіночий монастир в Полоцьку, на правому березі річки Полота, пам'ятка архітектури XII — початку XX століття, один з найшанованіших монастирів Російської православної церкви. Історія Заснований монастир в 1120 році полоцкою княжною Євфросинією, що прийняла чернецтво (була в нім ігуменею впродовж 45 років), як оборонний форпост Полоцька (з півночі), за 2 км від міста, де знаходилася дерев'яна церква Спаса. У 1579 році польський король Стефан Баторій зайняв Полоцьк і заснував в монастирі свою резиденцію, потім передав його єзуїтам, які знаходилися тут до 1820 року. У 1832 році монастир повернений православним, з 1841 року — жіночий монастир. На початку XX століття монастир включав 3 кам'яних храми і 20 дерев'яних і цегляних житлових і господарських приміщень. У роки Радянсько-німецької війни монастир сильно зруйнований. Відновлений в 1990 році. Будівлі У ансамбль входять: Полоцька Спасо-Євфросиненська церква; Полоцький Свято-Хрестовоздвиженський собор; «тепла» церква; 2-поверховий житловий корпус; башта-дзвіниця з житловим монастирським корпусом; фундамент храму-усипальні. Святині обителі Святі мощі преподобної Єфросинії Полоцької; Відновлений Хрест преподобної Єфростнії; Вериги преподобної Єфростнії; Список Ефеської ікони Пресвятої Богородиці; Ковчег-мощевик з понад 100 часток святих мощей Київо-Печерських преподобних і Оптинських старців; Ковчег-мощевик з 98-ма частками мощей святих Божих угодників; Чудотворна Красностокська ікона Пресвятої Богородиці (XVII століття). Настоятельнеці монастиря з 1839 року Див. також Список давньоруських архітектурних споруд домонгольського періоду Література Монастырь у церкви Спаса. Мінськ, «Орех», 2007. ISBN 978-985-6716-16-7(рос.); Туристская энциклопедия Беларуси. Мн. Беларуская Энцыклапедыя, 2007(рос.)