NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Слонимский железнодорожный вокзал

Слонимский железнодорожный вокзал (бел. Слонімскі чыгуначны вакзал) — памятник архитектуры необарокко в городе Слониме Гродненской области Белоруссии. Расположен по адресу: ул. Вокзальная, 11. Вместе с водонапорной башней, возведённой в стиле модерн, составляет единый архитектурный ансамбль и входит в Государственный список историко-культурных ценностей Республики Беларусь. История Здание железнодорожного вокзала построено из кирпича в 1922 году. Постановлением Совета Министров Республики Беларусь от 14 мая 2007 года здание железнодорожного вокзала с водонапорной башней внесены в Государственный список историко-культурных ценностей Республики Беларусь как историко-культурная ценность регионального значения. Архитектура Вокзал представляет собой прямоугольное в плане каменное здание с мансардной крышей сложного пластического рисунка. Пространственное развитие композиции достигается трёхступенчатым повышением объёмов, которое нарастает к центру: от относительно низких боковых крыльев через центральный объём до мансардного этажа. В архитектуре использованы стилизованные элементы барокко. Фронтальные фасады имеют по центру двухэтажные ризалиты с фигурными фронтонами, декорированные волютами, шарами на постаментах, филёнчатыми парапетами. Одноэтажный объём входящего тамбура завершён «разорванным» фронтоном. Фасады декорированы рустом, расчленённый прямоугольными и арочными высокими оконными и дверными проёмами. Планировка коридорно-анфиладная. Квадратный в плане вестибюль в центре короткими переходами связаны с кассовым залом, залом ожидания. Служебные помещения имеют отдельные входы в торцах здания. Центральная лестница связывает вестибюль со служебным мансардным этажом. В кинематографе Здание железнодорожного вокзала в Слониме можно увидеть в художественных фильмах «В августе 44-го…», «Встречай меня с оркестром», «Сыновья уходят в бой», «Полонез Огинского» и др. Примечания Литература Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Слонімскага раёна. — Мн.: БЕЛТА, 2004. — 752 с. — С. 679. Вакзал // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. — Мн.: Беларуская савецкая энцыклапедыя, [1986—1988]. Слонімскага вакзала будынак // Архітэктура Беларусі: Энцыклапедычны даведнік. — Мн.: БелЭн, 1993. — 620 с.: іл. — ISBN 5-85700-078-5. Ссылки Слонимский железнодорожный вокзал на сайте Глобус Беларуси Слонимский железнодорожный вокзал на сайте Radzima.org
Górele (rejon oszmiański)

Górele (biał. Гурэлі; ros. Гурели) − wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie oszmiańskim, w sielsowiecie Krejwiańce. Historia W czasach zaborów wieś w gminie Graużyszki, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1905 roku wieś liczyła 40 mieszkańców. W latach 1921–1945 wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, w gminie Graużyszki. W 1931 w 10 domach zamieszkiwało 56 osób. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Murowanej Oszmiance. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Holszanach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Graużyszkach. Przypisy
Dworczany (rejon werenowski)

Dworczany (biał. Дварчаны; ros. Дворчаны) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Zabłoć. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, do 11 kwietnia 1929 w gminie Sobakińce, następnie w gminie Zabłoć. Przypisy Bibliografia Dworczany na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. [dostęp 2020-05-26]. (ros.).
Jonie

Jonie (biał. Ёні; ros. Ёни) – chutor na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Podhorodno. Dawniej wieś. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminach Aleksandrowo (do 1925), Mackiszki (1925 - 1929) oraz Werenowo (od 1929). Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Jonie (2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 601 . Jonie na mapie WIG Карта Беларуси. Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-08-04]. (ros.).
Żarnówka (rejon brzostowicki)

Żarnówka (hist. Żarnówka Rządowa, Żarnówka Skarbowa; biał. Жорнаўка; ros. Жорновка) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, w sielsowiecie Koniuchy. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Indura. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwały 84 osoby, 8 było wyznania rzymskokatolickiego, a 76 prawosławnego. Wszyscy mieszkańcy zadeklarowali białoruską przynależność narodową. Były tu 24 budynki mieszkalne. Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej i parafii prawosławnej w Indurze. Podlegała pod Sąd Grodzki w Indurze i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Indurze. Zobacz też Okoliczne wsie o podobnej nazwie: Żarnówka Wielka Żarnówka Mała Żarnówka (dawny dwór) Przypisy Bibliografia Żarnówka (2) ''Skarbowa'', [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 745 . Żarnówka Rządowa na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Жорновка (Берестовицький район)

Жорновка (біл. Жорнаўка) — хутір в складі Берестовицького району Гродненської області, Білорусь. Хутір підпорядкований Канюхівській сільській раді, розташоване у західній частині області. Література (біл.) Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь / І. А. Гапоненка і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мінськ : Тэхналогія, 2004. — ISBN 985-458-098-9.
Zalesiany (Białoruś)

Zalesiany (biał. Залясяны) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Skidel. Historia Dawniej w województwie trockim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej. W latach 1921–1939 wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Skidel. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 76 osób, wszystkie były wyznania prawosławnego i zadeklarowały białoruską przynależność narodową. Było tu 19 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii prawosławnej w Hołowaczach i rzymskokatolickiej w Kaszubińcach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Skidlu i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Skidlu. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 wchodzi w skład Białorusi. Przypisy Linki zewnętrzne Zalesiany (Białoruś), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 330 . Wieś Zalesiany, obwód grodzieński, rejon grodzieński, sielsowiet Skidel
Zarzeczany (rejon werenowski)

Zarzeczany (biał. Зарачаны; ros. Заречаны) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Misiewicze. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Zabłoć. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Zarzeczany (8), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 429 . Zarzeczany na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. [dostęp 2020-07-09]. (ros.).
Znajdzina

Znajdzina (pol. hist. Mandzin, Ursynów; biał. Знайдзіна; ros. Знайдино) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, w sielsowiecie Koniuchy. Nazwa Majątek nazywał się Mandzin, jednak miejscowi Białorusini przekręcali tę nazwę i zamiast niej używali określenia Znajdzino. Zirytowany tym właściciel majątku Tadeusz Ursyn Niemcewicz w latach 30. XX w. zmienił urzędową nazwę na Ursynów. Nowa nazwa jednak się nie przyjęła. Po II wojnie światowej zmieniono nazwę na Znajdzino. Historia Dawniej majątek ziemski i folwark należący do Ursyn Niemcewiczów. W dwudziestoleciu międzywojennym leżał w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim. Należał do parafii Trójcy Przenajświętszej w Indurze. W 1930 majątek liczył 170 hektarów ziemi. Wyrabiano w nim również cegłę oraz eksploatowano torfowiska. Przed II wojną światową majątek został unowocześniony. Po 17 września 1939 majątek był okradany przez białoruskich komunistów. Po nastaniu władzy sowieckiej komisarze Armii Czerwonej (przeważnie Żydzi) podjudzali Białorusinów przeciwko Polakom do niszczenia, rabunku i mordów. Mandzin został wówczas rozkradziony. 26 września 1939 komuniści zamordowali właściciela majątku Tadeusza Ursyna Niemcewicza. Jego żona Eugenia Ursyn Niemcewicz z dziećmi uciekła z Mandzina do Grodna. W 1940 w majątku urządzono kołchoz. Za czasów okupacji niemieckiej zarządzany był przez niemiecką administrację. Przypisy Bibliografia Mandzin, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 299 . Mandzin na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Знайдзина

Знайдзина (біл. Знайдзіна) — селище в складі Берестовицького району Гродненської області, Білорусь. Село підпорядковане Канюхівській сільській раді, розташоване у західній частині області. Література (біл.) Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь / І. А. Гапоненка і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мінськ : Тэхналогія, 2004. — ISBN 985-458-098-9.
Ihnatowicze

Ihnatowicze (biał. Ігнатавічы, Ihnatawiczy, ros. Игнатовичи, Ignatowiczi), Ignatowce – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, w sielsowiecie Koniuchy. Wieś szlachecka położona była w końcu XVIII wieku w powiecie grodzieńskim województwa trockiego. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie grodzieńskim. W latach 1921–1939 ówczesna okolica leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Krynka. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 242 osoby, 228 były wyznania rzymskokatolickiego, 8 prawosławnego a 6 mojżeszowego. Jednocześnie 241 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 1 białoruską. Były tu 52 budynki mieszkalne. Miejscowość należała do parafii prawosławnej i rzymskokatolickiej w Krynkach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Krynkach i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Krynkach. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 w składzie niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Mapa Taktyczna Polski 1:100 000. Mapster, 1923, 1928. [dostęp 2018-06-25]. Ignatowicze, pow. grodzieńki, gm. Krynki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 606 .
Ігнатовичі

Ігнатовичі (біл. Ігнатавічы) — село в складі Берестовицького району Гродненської області, Білорусь. Село підпорядковане Макарівецькій сільській раді, розташоване у західній частині області. Література (біл.) Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь / І. А. Гапоненка і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мінськ : Тэхналогія, 2004. — ISBN 985-458-098-9.
Kazimierzówka (obwód grodzieński)

Kazimierzówka, Kazimierówka (biał. Казіміроўка, ros. Казимировка) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Wiercieliszki. Historia Dawniej w województwie trockim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej. W latach 1921–1939 wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Wiercieliszki. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 302 osoby, 36 było wyznania rzymskokatolickiego, 266 prawosławnego. Jednocześnie wszyscy mieszkańcy zadeklarowali polską przynależność narodową. Było tu 55 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Kozłowiczach i prawosławnej w Wiercieliszkach. Podlegała pod Sąd Grodzki i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Wiercieliszkach. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 wchodzi w skład Białorusi. Zobacz też Kolonia Kazimierzówka Przypisy Bibliografia Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3. Linki zewnętrzne Kazimierzówka, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 935 . Kazimierzówka na mapie WIG
Kaniowce

Kaniowce (biał. Каняўцы; ros. Коневцы) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie zelwieńskim, w sielsowiecie Krzemienica. W dwudziestoleciu międzywojennym miejscowość leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Krzemienica. 16 października 1933 utworzyła gromadę w gminie Krzemienica. Po II wojnie światowej weszła w struktury ZSRR. Przypisy Bibliografia Kaniowce na mapie WIG
Korozicze

Korozicze (biał. Карозічы, Karoziczy; ros. Корозичи, Koroziczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Kwasówka. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie grodzieńskim. W latach 1921–1939 leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Łasza. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 32 osoby, 1 była wyznania rzymskokatolickiego, a 31 prawosławnego. Jednocześnie 15 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, a 17 białoruską. Było tu 4 budynki mieszkalne. Miejscowość należała do parafii prawosławnej w Indurze i rzymskokatolickiej w Kwasówce. Podlegała pod Sąd Grodzki w Indurze i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Kwasówce. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Przypisy Bibliografia Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3. Linki zewnętrzne Korozicze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 128 .
Kościół Matki Bożej Budsławskiej w Mińsku

Kościół Matki Bożej Budsławskiej (biał. Касцёл Маці Божай Будслаўскай) – kościół katolicki w Mińsku znajdujący się przy ul. Iwienieckiej 15a, wjazd od strony ul. Prytyckiego 105. Historia Budowę kościoła parafialnego pw. Matki Bożej Budsławskiej rozpoczęto w 2008 r. 1 lipca 2012 roku metropolita Tadeusz Kondrusiewicz poświęcił kamień węgielny przywieziony z Sanktuarium w Budsławiu. Świątynia została konsekrowana 3 lipca 2016 roku przez arcybiskupa wiedeńskiego kard. Christopha Schönborna OP. Była to pierwsza od 105 lat konsekracja kościoła katolickiego w Mińsku. Linki zewnętrzne Strona internetowa catholic.by kresy24 Po 105 latach w Mińsku konsekrowano kościół catholic.by Кардынал Крыстаф Шонбарн OP асвяціў новы касцёл Маці Божай Будслаўскай у Мінску
Katowicze (obwód grodzieński)

Katowicze (biał. Катавічы; ros. Котовичи) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Misiewicze. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, do 11 kwietnia 1929 w gminie Zabłoć, następnie w gminie Wawiórka. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Katowicze, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 910 . Katowicze na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. [dostęp 2020-07-14]. (ros.).
Kołpaki (obwód grodzieński)

Kołpaki (biał. Каўпакі, ros. Колпаки) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Kopciówka. Dawniej wieś i majątek ziemski. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Hornica. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwało 221 osób, 29 było wyznania rzymskokatolickiego, 192 prawosławnego. Jednocześnie 141 mieszkańców zadeklarował polską przynależność narodową, a 80 białoruską. Było tu 37 budynków mieszkalnych. Przypisy Bibliografia Kołpaki (2), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 108 . Kołpaki na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Kiemejsze

Kiemejsze (biał. Кемейшы; ros. Кемейши) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Raduń. W XIX w. okolica szlachecka zamieszkała przez Tatarów wyznających islam. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Raduń. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. W Kiemejszach urodził się Maciej Sulkiewicz - generał-porucznik armii rosyjskiej i premier Krymskiej Republiki Ludowej. Przypisy Bibliografia Kiemejsze, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 43 . Kiemiejsze na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-09-07]. (ros.).
Klepacze (rejon zelwieński)

Klepacze (biał. Клепачы; ros. Клепачи) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie zelwieńskim, w sielsowiecie Karolin. W dwudziestoleciu międzywojennym miejscowość leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Międzyrzecz. 16 października 1933 utworzyła gromadę w gminie Międzyrzecz. Po II wojnie światowej weszła w struktury ZSRR. Przypisy Bibliografia Klepacze na mapie WIG
Kurczowce (rejon werenowski)

Kurczowce (biał. Курчоўцы; ros. Курчёвцы) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Misiewicze. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Zabłoć. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Kurczowce, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 892 . Kurczowce na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. [dostęp 2020-07-14]. (ros.).
Łopuszna (Białoruś)

Łopuszna (biał. Лапушна, ros. Лопушно) – wieś na Białorusi, w rejonie zdzięcielskim obwodu grodzieńskiego, około 21 km na wschód od Zdzięcioła. Historia W pierwszej połowie XIX wieku Łopuszna należała do dóbr będących własnością rodziny Pileckich. W połowie XIX wieku Teofila Pilecka wyszła za Zenona Narkiewicza-Jodko, a po jego śmierci – za jego brata Tomasza, wnosząc majątek w posagu do rodziny mężów. Odziedziczył go jeden z synów Tomasza i Teofili, Roman. W związku z przedwczesną śmiercią jedynej córki Romana, Teresy (zmarłej w wieku 15 lat w 1898 roku), na mocy testamentu Romana, w 1920 roku Łopuszna przeszła na własność jego siostrzeńca, Zdzisława Poklewskiego-Koziełła (1885–1939), który był ostatnim właścicielem majątku. Po III rozbiorze Polski w 1795 roku Łopuszna, wcześniej należąca do województwa nowogródzkiego Rzeczypospolitej, znalazła się na terenie powiatu nowogródzkiego (ujezdu) guberni słonimskiej, później litewskiej, grodzieńskiej i mińskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Łopuszna wróciła do Polski, znalazła się w gminie Kuszelewo w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi. W 2009 roku wieś liczyła 189 mieszkańców. Dawny dwór Pileccy zbudowali na początku XIX wieku reprezentacyjny dwór. Trójkątny szczyt frontowego, centralnego portyku, z półokrągłym oknem, był podtrzymywany przez sześć doryckich kolumn. Portyk był otoczony przez taras z tralkową balustradą i schodkami po bokach. Od strony ogrodu do domu przylegała weranda o czterech doryckich kolumnach podpierających jednospadowy daszek. Weranda była również otoczona tarasem z balustradą. W domu było około 20 pokoi, w amfiladzie, z dużym salonem i jadalnią pośrodku. Dom był otoczony rozległym parkiem o powierzchni kilkudziesięciu morgów. Dwór w Łopusznej nie przetrwał II wojny światowej. Pozostały resztki fundamentów zabudowań oraz wybudowana w 1908 roku na wzgórku kaplica grobowa Jodko-Narkiewiczów. Kaplica ma czterokolumnowy portyk szerokości budynku. Majątek w Łopusznej został opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego. Przypisy
Sportpalast Minsk

Der Sportpalast Minsk (belarussisch Мінскі палац спорту) ist eine Mehrzweckhalle in der belarussischen Hauptstadt Minsk. Die Arena am Ufer des Flusses Swislatsch wird hauptsächlich als Eissporthalle genutzt und war von 1966 bis 2001 Austragungsort der Heimspiele des Eishockeyclubs Tiwali Minsk. Geschichte Der Sportpalast Minsk wurde nach dreijähriger Bauzeit 1966 eröffnet wurde. Der Eishockeyverein HK Dinamo Minsk aus der Kontinentalen Hockey-Liga (KHL) trug ab seiner Gründung 2004 seine Heimspiele in der Halle aus. Im Januar 2010 zog Dinamo in die neugebaute Minsk-Arena um, welche mit einer Kapazität von 15.000 Zuschauern mehr als vier Mal so groß ist. Die große Halle ist für 22 Sportarten wie u. a. Eishockey, Hallenhockey, Eiskunstlauf, Curling, Tanzsport und Gesellschaftstanz, Handball, Basketball, Volleyball, Ringen, Tennis, Tischtennis, Boxen oder Turnen ausgestattet. Des Weiteren finden auch Konzerte in der Sportarena statt. Neben der kleinen Eishalle befindet sich die mobile, überdachte Eisbahn für öffentliches Eislaufen. Sie ist von Oktober bis April geöffnet. Um die Eisbahn sind Essens- und Getränkestände verteilt. Es können Schlittschuhe geliehen werden. 2019 fanden die Wettkämpfe der Europaspiele im Sambo und Ringen im Sportpalast statt. Galerie Weblinks sportpalace.by: Website des Sportpalastes Minsk (belarussisch, russisch, englisch) hockeyarenas.net: Sportpalast Minsk Einzelnachweise