NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Military Cemetery (Minsk)

Military Cemetery is a cemetery in Minsk, Belarus. History The Military Cemetery was opened and consecrated in 1895 when a nearby older cemetery for military personnel was closed for further interments. In 1898, an Orthodox church was built in the cemetery – conceived as a monument to the soldiers who gave their lives in the Russo-Turkish war of 1877–1878. Inside the church there are plaques with the names of 118 Belarusians who perished recapturing the Bulgarian city of Pleven from the Turks. in the interwar period the cemetery became the burial place of prominent statesmen, soldiers, scientists and people of creative professions. Soviet authorities closed the church before World War II but during the German occupation services were resumed. After World War II the city authorities considered converting the church into a coffin workshop but the plans did not materialise and the church remained one of the few functioning places of worship in Soviet Minsk. Controversies In 2018, improvements were announced by the city authorities and municipal workers began dismantling many fences and monuments, which were replaced by cheap concrete "headrests". Historians, restorers, and relatives of the buried argued that "the improvement is reminiscent of demolition," and called for the protection of the cemetery. The public initiative "Military Cemetery" was created, the participants of which improved the burials. After court proceedings brought by the descendants of the buried, the destruction of old graves stopped. However, the workers managed to "beautify" half of the cemetery and destroyed about 300 old tombstones. Notable interments Nadezhda Bantle (1851–1934), Belarusian physician Alexander Chervyakov (1892–1937), politician and revolutionary Kuźma Čorny (1900–1944), Belarusian poet, writer and dramatist Usievalad Ihnatoŭski (1881–1931), Belarusian politician, scholar and the first president of the National Academy of Sciences of Belarus Jazep Jucho (1921–2004), Belarusian lawyer, historian and writer, leading Belarusian authority on the laws of the Grand Duchy of Lithuania. Mikhas Klimkovich (1899–1954), Belarusian poet and librettist Yakub Kolas (1882–1956), Belarusian writer Yanka Kupala (1882–1942), Belarusian poet and writer Niescier Sakałoŭski (1902–1950), Belarusian composer Valancin Taǔlaj (1914–1947), Belarusian poet Paŭluk Trus (1904–1929), Belarusian poet Ruth Waller (1921–1946), member of the United Nations Relief and Rehabilitation Administration Mission in post-war Belarus who died after saving drowning Belarusian children. References
Cementerio militar de Minsk

El Cementerio militar de Minsk​ (en bielorruso: Вайсковыя могілкі) es, después del Cementerio del Calvario, el cementerio más antiguo de Minsk, la capital del Bielorrusia. El Cementerio se inauguró en 1840 en la calle Hospital Militar y se cerró en 1895. Un nuevo cementerio militar se abrió luego. El espacio divide su territorio en cuatro partes: dos partes para la infantería, una sección de artillería y otra para los soldados individuales. El cementerio fue inaugurado oficialmente el 2 de junio de 1895 por el capellán de la 30 ª División de Infantería, el P. Pavel Bogdanovich. Una capilla ortodoxa dedicada a las víctimas de las guerras ruso- turca fue construida entre 1896 y 1898. Tiene como su patrono a San Alejandro Nevsky. No estuvo cerrado durante la era soviética, por lo que conserva su mobiliario litúrgico y decoración original. Véase también Monumento funerario Panteón Necrópolis Referencias
Cimetière militaire de Minsk

Le cimetière militaire (en biélorusse : Вайсковыя могілкі ; en russe : Военное кладбище ; en polonais : Cmentarz Wojskowy) est, après le cimetière du Calvaire, le cimetière le plus ancien de Minsk. Histoire Un premier cimetière fut créé en 1840 rue de l'Hôpital militaire et fut fermé en 1895. Le nouveau cimetière militaire a été alors ouvert à côté de l'ancien cimetière. Il a été solennellement consacré le 2 juin 1895 par l'aumônier de la 30e division d'infanterie, le Père Pavel Bogdanovitch. Une chapelle orthodoxe dédiée aux victimes des guerres russo-turques est construite entre 1896 et 1898. Elle est placée sous le vocable de saint Alexandre Nevski. Elle ne fut pas fermée pendant l'époque soviétique et conserve donc son mobilier liturgique et son décor d'origine. Le cimetière a été nationalisé après la Révolution d'Octobre 1917. Il appartient aujourd'hui à la municipalité. Caractéristiques Des allées divisent son territoire en quatre parties: deux parties pour l'infanterie, une section pour l'artillerie et une autre pour les simples soldats. Le cimetière militaire de Minsk n'est plus exclusivement orthodoxe. Il possède un carré militaire pour les combattants de l'Armée rouge de la Grande Guerre patriotique (Seconde Guerre mondiale) qui ont libéré Minsk en juin 1944. De nombreuses personnalités politiques ou artistiques y sont inhumées. Personnalités inhumées Iakoub Kolas (1882-1956), écrivain Ianka Koupala (1882-1942), écrivain Ivan Poulikhov (1878-1906), révolutionnaire SR Liens internes Histoire de la Biélorussie cimetière du Calvaire (Minsk) Cimetière militaire Portail de la Biélorussie
Cmentarz Wojskowy w Mińsku

Cmentarz Wojskowy w Mińsku (biał. Вайсковыя могілкі ў Менску, ros. Военное кладбище) – jedna z dwóch najstarszych nekropolii na terenie Mińska, na której zostało pochowanych wielu wybitnych Białorusinów. Znajduje się w dzielnicy sowieckiej miasta przy ulicy Kozłowa 11. Historia Historia cmentarza wojskowego w Mińsku sięga lat czterdziestych XIX wieku – pierwszy tego typu obiekt znajdował się na ulicy Szpitalnej (Gospitalnaja) na Długim Brodzie. Pod koniec stulecia nekropolia była już przepełniona, więc w 1895 zadecydowano o jej zamknięciu. Nowy cmentarz wojskowy położony jest tuż obok. Teren przecięto alejami na cztery części – w dwóch chowano żołnierzy pułków piechoty, w dwóch pozostałych artylerzystów i batalionistów. Uroczystego poświęcenia dokonał 2 czerwca 1895 kapelan 30. Dywizji Piechoty o. Paweł Bogdanowicz. Rozpoczęto prace na budową kaplicy cmentarnej, jednak ostatecznie zdecydowano się na wzniesienie murowanej cerkwi prawosławnej poświęconej ofiarom wojny rosyjsko-tureckiej. W 1917 cmentarz został przejęty przez państwo i dziś jest własnością miasta Mińska – przestał być jedynie nekropolią prawosławną, a stał się miejscem dostępnym dla mińszczan wszystkich wyznań oraz niewierzących. Obok Kalwarii jest jednym z dwóch najstarszych i największych nekropolii miasta, spoczynek na nim znalazło wielu wybitnych mińszczan i przedstawicieli białoruskiego życia narodowego. Znane osoby pochowane na cmentarzu Janka Kupała – poeta białoruski. Jakub Kołas – działacz białoruskiego odrodzenia narodowego, poeta, pisarz i dramaturg. Usiewaład Ihnatouski – dyrektor Inbelkultu i pierwszy prezes Akademii Nauk Białoruskiej SRR. Zobacz też Cerkiew św. Aleksandra Newskiego w Mińsku Linki zewnętrzne Lista rosyjskich wojskowych pochowanych na cmentarzu (ros.)
Gran Sinagoga de Hrodna

La Gran Sinagoga de Hrodna (en belarús: Вялікая харальная сінагога) està situada a Hrodna, Belarús, data del segle xvi, va ser construïda des de 1576 fins al 1580. Hrodna (en hebreu: גרודנה) és una ciutat de Belarús. Està situada a prop del riu Neman, prop de les fronteres amb Polònia i Lituània. L'antiga sinagoga de fusta del segle xvi es va cremar en un incendi a finals del segle xix, l'actual sinagoga data de l'any 1902. L'any 2012 es va restaurar l'interior del temple i la façana. La ciutat de Hrodna fou ocupada pels nazis durant la Segona Guerra Mundial, a l'interior del temple hi ha un museu de la Xoà. Referències
Große Synagoge (Hrodna)

Die Große Synagoge in Hrodna, der fünftgrößten belarussischen Stadt in der Hrodsenskaja Woblasz, wurde von 1902 bis 1905 erbaut. Sie ist auch als Choral-Synagoge bekannt. Sie steht in der Wielka Troicka-Straße. Geschichte Eine erste Synagoge in Hrodna wurde von 1575 bis 1578 gebaut. Diese brannte schon 1617 ab; die danach gebaute brannte 1899 ab. In den Jahren 1902–1905 wurde dann die jetzige Synagoge errichtet. Dabei wurden im Osten auch Teile des Gebäudes aus dem 17. Jahrhundert beibehalten. Im Zweiten Weltkrieg wurde das Innere verwüstet und das Äußere durch Geschosse beschädigt. Nach der fast vollständigen Ermordung der Juden im Holocaust wurde sie nach dem Krieg von den sowjetischen Behörden zunächst als Lagerhaus und später als Bildhauerwerkstatt genutzt. Nach 1990 wurde sie an die jüdische Gemeinde zurückgegeben. Erst seither wurden Renovierungsarbeiten durchgeführt. Vollständig renoviert und wiederhergestellt wurde sie seit 2013. Architektur Das monumentale Gebäude ist in einem orientalisierenden, eklektizistischen Stil errichtet. Der Eingangsbereich im Westen wird von zwei massiven quadratischen Türmen flankiert. In der Mitte des Innenraumes stand die Bima zwischen vier massiven Pfeilern, die oben in eine Art Baldachin übergehen. Dies ähnelt einer Stützbima, einer Form im polnischen Synagogenbau bis in das 19. Jahrhundert zur Anwendung kam. Von dem Toraschrein ist nur noch eine Nische erhalten. Choral-Synagoge Die Große Synagoge wird oft auch die (Große) Choral-Synagoge genannt. Dabei unterscheidet sie sich von den meisten anderen Choral-Synagoge zumindest dadurch, dass die Bima nicht in die Nähe des Toraschreins gerückt wurde, sondern weiterhin in der Mitte des Raums stand. Möglicherweise hängt das damit zusammen, dass beim Bau Teile (und Struktur) der älteren abgebrannten Synagoge verwendet wurden. Siehe auch Liste von Synagogen in Belarus Liste von Choral-Synagogen Synagoge (Hrodna) Weblinks The Center for Jewish Art (mit vielen Fotos). Abgerufen am 23. Dezember 2020 Film bei YouTube Einzelnachweise
Great Synagogue (Grodno)

The Great Synagogue of Grodno (Belarusian: Харальная сінагога, Горадня, Russian: Большая Хоральная синагога, Гродно), also known as the New Synagogue or the Choral Synagogue, is an Orthodox Hasidic Jewish synagogue, located on Vialikaja Trajeckaja Street, in Grodno (or Hrodna), Belarus. The building dates from the 16th century and was nominated for UNESCO World Heritage listing in 2007. History The Great Synagogue of Grodno was built from 1576 to 1580 by Santi Gucci, who designed a wooden synagogue at Rabbi Mordechai Yoffe's invitation. However, this building burnt down in 1617. The second synagogue was also burnt down in 1899. The Jewish community built another synagogue in the eclectic and Moorish style from 1902 to 1905. By 1907, the city boasted a state Jewish school, a girls' school, a craft shelter, a Talmud-Yeshiva, 107 Jewish primary schools, and 5 elementary schools for girls. There were also two Jewish libraries and several Jewish charitable organizations working in the city. Jews played a very significant role in city life as industrialists, merchants, craftsmen, owners of printing houses, doctors, and teachers. There was said to be a special "Grodno Aura," created by its cultured and intelligent population. For this reason Grodno was considered to be one of the Jewish intellectual capitals of Europe. The interior of the synagogue was vandalized in 1941 by Nazis. Soviet authorities closed the synagogue in 1944. The synagogue was returned to the Jewish community in 1991; and was subsequently restored under the direction of Rabbi Yitzchok Kofman. However, in 2013, the synagogue was again destroyed by fire. The synagogue has since been restored and is in use. Notable members Léon Bakst, an artist Ilya Gintsburg, a sculptor L. L. Zamenhof, the founder of Esperanto Herman Yablokoff (born Chaim Yablonik), the composer of Papirossen Avram-Shalom Friedberg (Авроом-Шолом Фридберг), a Hebrew translator Gallery References External links Official website Great Synagogue (Grodno) Video on YouTube
Gran Sinagoga de Grodno

La gran sinagoga de Grodno (en bielorruso: Харальная сінагога ў Гродне) está situada en Grodno, Bielorrusia, data del siglo XVI. En 2007 fue candidata para formar parte del Patrimonio de la Humanidad de la Unesco.​​​ La gran sinagoga de Grodno fue construida desde 1576 hasta 1580 por Santi Gucci, que diseñó una sinagoga de madera por la invitación del rabino Mordejai Yaffe. En 1887, los judíos locales eran propietarios del 88% de las empresas comerciales, el 76% de las fábricas y talleres, y más del 65% de los bienes raíces en la ciudad. Referencias
Grande Synagogue Chorale (Hrodna)

La grande synagogue chorale de Hrodna (en biélorusse : Вялікая харальная сінагога) est située au 59A, rue de la Sainte-Trinité (biélorusse : Вялікая Траецкая), dans le centre de Hrodna (en biélorusse ou Grodno en russe), en Biélorussie. Elle date du XVIe siècle. Histoire La première synagogue de Grodno est construite dans les années 1575-1580, suivant un projet de l'architecte italien Santi Gucci, à l'invitation du Rabbin Mordechai Yaffé (natif de Prague, arrivé à Grodno en 1572). Lors d'un incendie, en 1677, cette synagogue est entièrement détruite. Peu après cet incendie, le roi Sigismond III autorise les juifs à en construire une nouvelle, sur les ruines de la précédente. Cette deuxième synagogue brûle, elle aussi, en 1899. L'actuelle grande synagogue chorale, est construite par Ilya Frounkin, de 1902 à 1905, dans un style très éclectique, inspiré de l'art mauresque. Durant la Seconde Guerre mondiale, la synagogue, se trouvant au centre du ghetto juif, le ghetto de Grodno, est utilisée par les nazis comme point de regroupement des Juifs, avant leur envoi dans les camps de concentration, ou pour être fusillés. Pendant cette période (1942-1944), la riche décoration intérieure du bâtiment subit de lourds dégâts. Durant l'époque soviétique (1944-1991), le bâtiment est utilisé comme entrepôt. En 1991, le bâtiment est rendu à la communauté religieuse juive. Depuis 2012, il fait l'objet d'une restauration complète des façades et de la décoration intérieure. Galerie Notes et références (ru) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en russe intitulé « Большая хоральная синагога (Гродно) » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Ghetto de Grodno Liens externes Сайт еврейской общины Гродно (Site de la communauté juive de Grodno) Статья о Гродно в журнале «Лехаим» (Article dans le Journal de Grodno) Portail du judaïsme Portail de la Biélorussie Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du XXe siècle
Sinagoga grande corale di Hrodna

La sinagoga grande corale di Hrodna, costruita tra il 1902 e 1905, è situata a Hrodna, in Bielorussia. Storia Hroda (Grodno) è una dei luoghi storici della presenza ebraica nella regione sin dal XVI secolo e per tale motivo fu costruita sul luogo una prima sinagoga in legno in stile barocco nel 1575-80 su progetto dell'architetto italiano Santi Gucci. Quando essa bruciò nel 1677 venne ricostruita e, quando avvenne un nuovo incendio nel 1899, la comunità locale incaricò l'architetto Ilya Frounkin di preparare il progetto di un nuovo edificio. La popolazione ebraica di Grodno era allora di circa 30.000 unità, più del 60% degli abitanti della città. Frounklin ideò un grande edificio monumentale che all'esterno si presenta con una massiccia ma elegante struttura in stile eclettico, mentre l'interno riprende uno schema tradizionale delle sinagoghe polacche con una sala a pianta centrale con quattro grandi colonne che delimitano al centro l'area del leggio, sorreggendo i soffitti a volta, riccamente decorati con rilievi a stucco. Durante l'occupazione tedesca della Bielorussia (1941-1944), il ricco interno dell'edificio subì gravi danni e gli arredi andarono perduti. I tedeschi utilizzarono il grande edificio come centro di raccolta per le deportazioni. Nel dopoguerra, scomparsa con l'Olocausto la ricca presenza ebraica della regione, l'edificio fu utilizzato come magazzino per tutta l'era sovietica. Nel 1991, l'edificio è stato restituito alla piccola comunità religiosa ebraica locale. Attualmente (2013), dopo decenni di degrado, la sinagoga è oggetto di importanti restauri, che stanno lentamente restituendo all'edificio il suo antico splendore. Galleria d'immagini Note Bibliografia Shmuel Spector, Bracha Freundlich. Lost Jewish Worlds: The Communities of Grodno, Lida, Olkieniki, Vishay, Jerusalem: Yad Vashem, 1996 Serge Klarsfeld, Documents concerning the destruction of the Jews of Grodno 1941-1944. New York, N.Y: Beate Klarsfeld Foundation, 1985. Voci correlate Ghetto di Grodno Hrodna Storia degli ebrei in Bielorussia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su sinagoga grande corale di Hrodna Collegamenti esterni Jewish Virtual Libray (Grodno), su jewishvirtuallibrary.org. Virtual Shtetl, su sztetl.org.pl. The Great Synagogue of Grodno (video), su youtube.com. The Grodno Site, su eilatgordinlevitan.com.
Wielka Synagoga Chóralna w Grodnie

Wielka Synagoga Chóralna (biał. Вялікая харальная сінагога) – synagoga znajdująca się w Grodnie na Białorusi. Historia W 1572 roku w Grodnie pojawił się rabin Morduchaj ben Abraham Jaffe urodzony w Pradze. Z jego inicjatywy, w latach 1575–1578 wzniesiono pierwszą murowaną synagogę. Budynek ten spłonął podczas pożaru w 1617. Wkrótce król Polski Zygmunt III Waza zezwolił Żydom na budowę nowej „na tymże miejscu gdzie stara była”. Obecna synagoga powstała, po pożarze starej w 1899, w latach 1902–1905 w stylu eklektycznym i mauretańskim. W 1941 po wkroczeniu wojsk niemieckich wnętrze synagogi zostało zdewastowane. Synagoga znajdowała się wtedy na terenie getta utworzonego przez Niemców. W 1944 władze sowieckie zamknęły synagogę, a jej wnętrze wykorzystywano jako magazyn. W 1991 została zwrócona gminie żydowskiej w Grodnie, która ją częściowo wyremontowała i z powrotem dostosowała do funkcji kultowych. W 2011 r. rozpoczęto remont elewacji budynku. W 2012 roku w synagodze otwarto prywatne muzeum historii Żydów. W 2014 roku muzeum stało się oddziałem Państwowego Muzeum Historii Religii. W 2019 r. w holu głównym otwarto centrum edukacji o świecie żydowskim. W 1931 ludność żydowska stanowiła około 42% ludności miasta. W Grodnie znajdowały się też synagogi: drewniana, na Słobodce, „Chajei Adam”. Przypisy Linki zewnętrzne Wielka Synagoga w Grodnie na portalu Wirtualny Sztetl
Glublja

Glublja (bělorusky Глубля, rusky Глубля) je jezero v Bělorusku. Nachází se v Mjadělském okrese v Minské oblasti v povodí řeky Strača na území přírodní rezervace Blankytná jezera. Má rozlohu 0,47 km². Je 1,15 km dlouhé a 510 m široké. Dosahuje maximální hloubky 26,8 m při průměrné hloubce 10,4 m. Pobřeží, ostrov, dno Svahy kotliny jsou vysoké 20 až 35 m, písčité a jsou porostlé borovicovým lesem. Břehy spadají se svahy, na severozápadě a na jihu jsou bažinaté. Podél břehů je jen úzká písčitá mělčina, hlubší dno je pokryté vrstvou sapropelu. Jezero zarůstá podvodním rostlinstvem do hloubky 7 m. Vodní režim Do jezera ústí průtok z jezera Glubelka a odtéká průtok do řeky Strača. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Glublja na Wikimedia Commons (rusky) Vše o řekách a jezerech Běloruska, Glublja
Глубля

Глубля (бел. Глубля) — озеро в Мядельском районе Минской области, второе по величине среди Блакитных озёр. Описание Котловина озера ложбинного типа. Склоны по большей части крутые, поднимаются на высоту 30-35 м над урезом воды; лишь на востоке имеются низкие заболоченные участки. Ширина литорали не превышает 10-15 м, сублитораль крутая. Полная смена воды происходит раз в 8-9 лет, что позволяет отнести озеро к слабопроточным. На северо-востоке в озеро впадает протока из озера Глубелька, на востоке вытекает протока в реку Страча. Вода в озере очень чистая: прозрачность зимой достигает 5 м, летом — 4,5 м, цветность не более 10°. Название заказника «Голубые озёра» произошло от яркого сине-зелёного цвета воды в озере Глубля; причина этого — выстилающие дно светлые карбонатные породы. Растительный мир Узкая полоса литорали и крутые склоны котловины ограничивают зарастание озера. Надводные макрофиты представлены разрежённой полосой камыша и тростника. В озере произрастают редкие виды, занесённые в Красную книгу Беларуси — водяная сосенка и меч-трава. Растения встречаются в озере до глубины 7 м. Животный мир Ихтиофауна озера бедная, в основном это щука, лещ, окунь. Экология Озеро Глубля, как и вся территория бывшего ландшафтного заказника «Голубые озёра», вошла в состав Национального парка «Нарочанский», и из-за живописного расположения и ярко голубого цвета воды является изюминкой туристических маршрутов. Примечания
Ozero Glublja

Ozero Glublja (ryska: Озеро Глубля) är en sjö i Belarus. Den ligger i voblasten Minsks voblast, i den norra delen av landet, 140 km nordväst om huvudstaden Minsk. Ozero Glublja ligger 170 meter över havet. I omgivningarna runt Ozero Glublja växer i huvudsak blandskog. Runt Ozero Glublja är det glesbefolkat, med 19 invånare per kvadratkilometer. Källor
Глубля

Глубля — озеро в басейні річки Страча, на території ландшафтного заказника «Блакитні озера», в Білорусі. Площа — 0,47 км², довжина — 1,15 км, найбільша ширина — 0,51 км, найбільша глибина — 26,8 м. Впадає ручай з озера Глубелька, витікає ручай до річки Страча. В 1929—1930 роках рівень озера був штучно підвищений приблизно на 1 метр для заповнення Альшевських риборозводних ставків. Пізніше риборозводне господарство занепало, а підвищення рівню озера призвело до заболочення берегів. Примітки Література Блакітная кніга Беларусі: Энцыкл. / БелЭн; Рэдкал.: Н. А. Дзісько і інш. — Мн.: БелЭн, 1994. • Природа Белоруссии: Попул. энцикл./ БелСЭ; Редкол.: И. П. Шамякин (гл.ред.) и др. — Мн.: БелСЭ, 1986. — 599 с., 40 л. ил. • Государственный водный кадастр: Водные ресурсы, их использование и качество вод (за 2004 год). — Мн.: Министерство природных ресурсов и охраны окружающей среды, 2005. — 135 с. • Ресурсы поверхностных вод СССР. Описание рек и озёр и расчёты основных характеристик их режима. Т. Ч. Посилання Беларускі Пасейдон
Cathédrale Saint-Nicolas de Babrouïsk

La cathédrale Saint-Nicolas (en biélorusse : Свята-Мікалаеўскі сабор) est une cathédrale orthodoxe de Babrouïsk, en Biélorussie. Notes et références Liens externes Site officiel Portail de l’architecture chrétienne Portail du christianisme orthodoxe Portail de la Biélorussie
Sobór św. Mikołaja w Bobrujsku

Sobór św. Mikołaja Cudotwórcy – prawosławna cerkiew katedralna znajdująca się w Bobrujsku. Główna świątynia eparchii bobrujskiej i bychowskiej. Cerkiew została zbudowana w latach 1892–1894. W latach 60. XX wieku przebudowana na pływalnię miejską. W 2002 przekazana wiernym. Obecnie jest odbudowywana.
Sankt Nikolai kyrka, Babrujsk

Sankt Nikolai kyrka, eller Sankt Nikolaus kyrka, (belarusiska: Свята-Мікалаеўская царква; translitteration: Svjata-Mikalaewskaja tsarkva) är en belarusisk-ortodox kyrkobyggnad belägen vid Sovetskaya-gatan 76, i staden Babrujsk, i Mahiljoŭs voblast, i centrala Belarus. Kyrkan är helgad åt helgonet Sankt Nikolaus och tillhör Babrujsks stift. Historik På platsen där kyrkan står, har det tidigare varit en annan kyrka som enligt ett register var från år 1638. Den nuvarande kyrkan började byggas år 1892 och stod klar 1894. Mellan 1992 och 2007 genomgick kyrkan restaureringar. Kyrkan Kyrkan har två våningar och dess klocktorn har tre. Inne i kyrkan finns ett altare som också är helgad åt Sankt Nikolaus. Bilder Se även Ortodoxa kyrkor Religion i Belarus Källor Allmänna källor Сабор свяціцеля Мікалая Цудатворца Бабруйск (hram.by) Бобруйск (globustut.by) Свято-Никольский кафедральный собор (hram.by) Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sankt Nikolai kyrka, Babrujsk.
Kowerdziaki

Kowerdziaki (biał. Кавердзякі, ros. Ковердяки) – wieś na Białorusi, położona w obwodzie brzeskim w rejonie brzeskim, w składzie sielsowietu Motykały, położona ok. 5 km na północ od Brześcia. Wieś magnacka położona była w końcu XVIII wieku w powiecie brzeskolitewskim województwa brzeskolitewskiego. W latach 1921–1939 wieś należała do gminy Motykały w granicach II Rzeczypospolitej, w woj. poleskim w pow. brzeskim. Przypisy Linki zewnętrzne Kowerdziaki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 518 . Kowerdziaki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 144 .