NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jeremiewicze (wieś)

Jeremiewicze (biał. Ерамеевічы, Jeramiejewiczy; ros. Еремеевичи, Jeriemiejewiczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Tarnowszczyzna, nad ramienem Dzitwy. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim. Do 11 kwietnia 1929 w gminie Honczary, a po jej zniesieniu w gminie Tarnowo/Białohruda. W 1921 miejscowość liczyła 99 mieszkańców, zamieszkałych w 21 budynkach, w tym 67 Polaków, 29 Białorusinów i 3 osoby innej narodowości. 69 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 30 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Zobacz też chutor Jeremiewicze Uwagi Przypisy Bibliografia Jeremiewicze, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 564 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-25]. (pol.).
Bachmaty

Bachmaty (biał. Бахматы, Bachmaty; ros. Бахматы, Bachmaty) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Tarnowszczyzna. Znajduje tu się kaplica katolicka pw. Matki Bożej Anielskiej, należąca do parafii św. Michała Archanioła w Niecieczy. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Gonczary. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim. Do 11 kwietnia 1929 w gminie Honczary, a po jej zniesieniu w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 109 mieszkańców, zamieszkałych w 22 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Bachmaty (3), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 63 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-21]. (pol.).
Dubczany

Dubczany (biał. Дубчаны, Dubczany; ros. Дубчаны, Dubczany) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Tarnowszczyzna, przy linii kolejowej Lida – Mosty. Wieś współcześnie obejmuje także dawny zaścianek Rubiki. Historia W XIX i w początkach XX w. wieś Dubczany oraz chutor i zaścianek Rubiki położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowo/Białohruda. W 1921 wieś Dubczany i zaścianek Rubiki liczyły łącznie 208 mieszkańców, zamieszkałych w 44 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Dubczany, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 186 . Rubiki (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 879 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-24]. (pol.).
Dudary (obwód grodzieński)

Dudary (biał. Дудары, Dudary; ros. Дудари, Dudari) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Tarnowszczyzna. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowo/Białohruda. W 1921 miejscowość liczyła 96 mieszkańców, zamieszkałych w 18 budynkach, w tym 94 Polaków i 2 Białorusinów. 79 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 17 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Dudary (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 207 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-20]. (pol.).
Biskupce

Biskupce (biał. Біскупцы, Biskupcy; ros. Бискупцы, Biskupcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Trzeciakowce, przy drodze magistralnej M6. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Dokudowo. W 1921 miejscowość liczyła 243 mieszkańców, zamieszkałych w 48 budynkach, wyłącznie Polaków. 151 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego, 89 prawosławnego i 3 mojżeszowego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-01-31]. (pol.).
Бискупцы (Лидский район)

Бискупцы (бел. Бі́скупцы) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. Входит в состав Третьяковского сельсовета. География Через деревню пролегает дорога Н-6845, трасса М-6. Ближайшие населённые пункты Ельня, Мелёгово и др. История В 1861 году деревня в составе Лидского сельского товарищества, в Докудовской волости Лидского уезда Виленской губернии Российской империи. С 1919 года — в БССР. С 1921 года в составе Польши, в Докудовской гмине Лидского повета Новогрудского воеводства. С 1939 года — в БССР, в Барановичской области, с 1940 года — в Лидском районе. До 7 ноября 2013 года деревня входила в состав Докудовского сельсовета. Население Численность 2019 год — 69 жителей Динамика 1905 год — 270 жителей 1999 год — 146 жителей (перепись населения) 2009 год — 110 жителей (перепись населения) 2019 год — 69 жителей (перепись населения) Инфраструктура Докудовское лесничество Агроусадьбы Галерея Известные лица Бичель-Загнетова, Данута Ивановна (род. 1937) ― советская белорусская поэтесса, прозаик, переводчик, педагог. Примечания Литература Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь : Гродзенская вобласць : нарматыўны даведнік. — Мінск, 2004. Гарады і вёскі Беларусі : энцыклапедыя. Т. 9. Гродзенская вобласць, кн. 2. — Мінск, 2016.
Parafia św. Jerzego Męczennika w Bielicy

Parafia św. Jerzego Męczennika w Bielicy – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w diecezji grodzieńskiej, w dekanacie Lida, na Białorusi. Parafia posiada kaplicę filialną pw. Matki Bożej Różańcowej w Jelnej oraz kaplicę cmentarną pw. Matki Bożej Różańcowej w Bielicy. Historia Należy do najstarszych parafii w okolicy. Kościół parafialny pw. św. Jerzego Męczennika w Bielicy zbudował w 1486 król Polski Kazimierz IV Jagiellończyk. W 1505 zbudowano nową świątynię, którą 1553 ówczesny właściciel Bielicy hetman wielki litewski Mikołaj Radziwiłł Rudy przekształcił w zbiór kalwiński. Parafia katolicka odrodziła się przed połową XVII w., będąc od tego czasu pod opieką dominikanów z klasztoru w Jelnej. W 1787 gen. Ignacy Feliks Morawski ufundował nowy kościół. Właścicielami świątyni pozostawali Radziwiłłowie. W 1832, po upadku powstania listopadowego, władze carskie zamknęły klasztor w Jelnej oraz jego filię w Bielicy. W 1837 kościół został przekazany Cerkwi prawosławnej. Została ona przebudowana według kanonów rosyjskiej architektury cerkiewnej i konsekrowana pw. Świętego Ducha. Należała do parafii prawosławnej w Zblanach. Katolikom służyła zbudowana w 1824 kaplica cmentarna pw. Matki Bożej Różańcowej. W 1919 główna świątynia została zwrócona katolikom i w 1922 przebudowana. W latach międzywojennych parafia leżała w archidiecezji wileńskiej, w dekanacie Lida. Przed II wojną światową liczyła ponad 2000 wiernych i posiadała rektorat w Krzywiczach. Podczas II wojny światowej Niemcy rozstrzelali proboszcza ks. Stefana Dobrowolskiego. W 1945 Bielica znalazła się w granicach Związku Sowieckiego. Parafia została zlikwidowana, a kościół znacjonalizowany – służył jako szkolna sala sportowa, później opuszczony uległ zniszczeniu. Przetrwała XIX-wieczna kaplica cmentarna, która nawet trafiła na listę zabytków. Parafia odrodziła się po upadku komunizmu. W 1997 rozpoczęto budowę nowego kościoła, który konsekrował 14 lipca 2011 biskup grodzieński Aleksander Kaszkiewicz. Przypisy Bibliografia Bielica. Słowo Życia. [dostęp 2022-12-23]. (pol.). Беліца — парафія Cв. Юрыя. catholic.by. [dostęp 2022-12-23]. (biał.).
Parafia św. Jerzego w Osowie

Parafia św. Jerzego w Osowie – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w diecezji grodzieńskiej, w dekanacie Raduń, na Białorusi. Od drugiej połowy XVIII w. do parafii należy kaplica filialna pw. św. Jana Chrzciciela w Podhorodnie. Historia Pierwszy, drewniany kościół w Osowie powstał w 1666 i został ufundowany przez ówczesnego właściciela wsi Kazimierza Franckiewicza. W 1732 został on przebudowany lub powstała nowa świątynia fundacji Jerzego Radziwiłła. Przy kościele istniała parafia. W pierwszym dziesięcioleciu XX w., ze względu na zbyt małą powierzchnię świątyni w stosunku do liczby wiernych, postanowiono wybudować nowy, obecny kościół, który oddano do użytku w 1909 i w kolejnym roku poświęcono. W latach międzywojennych parafia leżała w archidiecezji wileńskiej, w dekanacie Bieniakonie. Przed II wojną światową liczyła ponad 4300 wiernych. W czasach komunizmu parafia funkcjonowała. Władze komunistyczne znacjonalizowały plebanię. W 1994 kościół został konsekrowany przez biskupa grodzieńskiego Aleksandra Kaszkiewicza. Przypisy Bibliografia Ossowo. Słowo Życia. [dostęp 2020-08-07]. (pol.). Асава — парафія Cв. Юрыя. catholic.by. [dostęp 2020-08-07]. (biał.).} Osowo (2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 653 .
Ветка (град)

Ветка (на беларуски: Ветка; на руски: Ветка) е град в Беларус, административен център на Ветковски район, Гомелска област. Населението на града през 2009 година е 8505 души (по приблизителна оценка от 1 януари 2018 г.). История За пръв път селището е споменато през 1685 година. Източници
Větka

Větka (bělorusky Ветка, rusky Ветка) je běloruské město, které se nachází v Homelské oblasti, na řece Sož. Leží na východě běloruského Polesí a je administrativním centrem Větkaŭského rajónu. V roce 2009 zde žilo na 7 927 obyvatel. Historie Větka byla založena roku 1685 komunitou starověrců, kteří sem kvůli pronásledování přišli z Ruska (tehdy se území nacházelo v Litevském velkoknížectví). Byla pojmenována podle ostrova v řece Sož, jehož jméno v překladu znamená "větev." V roce 1986 bylo město těžce zasaženo Černobylskou jadernou havárií. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Ветка na ruské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Vetka na Wikimedia Commons
Wetka

Wetka (belarussisch Ветка) ist eine Stadt in der Homelskaja Woblasz in Belarus. Sie ist das administrative Zentrum des Rajons Wetka. Geographie Wetka liegt 22 Kilometer von der Stadt Homel entfernt. Geschichte Wetka wurde im Jahr 1685 gegründet und befand sich auf dem Territorium von Polen-Litauen. In den Jahren 1735 und 1764 wurde der Ort von einfallenden russischen Truppen niedergebrannt und der Großteil der Bevölkerung dazu gedrängt sich in den östlichen Teilen Russlands niederzulassen. Im Zuge der Ersten Teilung Polens wurde Wetka in das Russische Kaiserreich einverleibt. 1918 war der Ort Bestandteil der Weißrussischen Volksrepublik. Ab 1919 gehörte sie zur Weißrussischen Sozialistischen Sowjetrepublik. Im Jahr 1925 erhielt Wetka den Status einer Stadt. Am 8. Dezember 1926 wurde sie Zentrum des Rajons Wetka. Vom 18. August 1941 bis zum 28. September 1943 befand sich der Ort unter deutscher Besatzung. Der Ort wurde bei der Nuklearkatastrophe von Tschernobyl 1986 radioaktiv kontaminiert. Sehenswürdigkeiten In Wetka befindet sich ein Museum des Alten Glaubens und der belarussischen Traditionen. Des Weiteren verfügt die Stadt über eine Kirche der Fürbitte der Jungfrau sowie eine Kirche und ein Kloster der Jungfrau aus dem 17. Jahrhundert. Weblinks Website des Rajons Wetka Einzelnachweise
Vetka

Vetka (bielorruso y ruso: Ве́тка) es una ciudad subdistrital de Bielorrusia, capital del distrito homónimo en la provincia de Gómel. En 2022, la ciudad tenía una población de 8507 habitantes.​ Se ubica a orillas del río Sozh, unos 10 km al noreste de la capital provincial Gómel sobre la carretera P30 que lleva a Chachersk casi en paralelo a la frontera con Rusia. Al sur de Vetka sale la carretera P124, que lleva a Dóbrush.​ La localidad está emplazada en el sureste del país, cerca de las fronteras con Rusia y Ucrania. Historia La ciudad fue fundada en 1685 por viejos creyentes procedentes de lo que actualmente es la región central de la Rusia europea, que habían encontrado refugio en la República de las Dos Naciones tras la reforma de Nikon. En su origen funcionaba como una slobodá. Los refugiados llegaron a establecer aquí un auténtico centro religioso conforme a las antiguas costumbres rusas, llegando a tener unos cuarenta mil habitantes en torno a 1730. Esta situación alarmó a la zarina Ana de Rusia, que en 1733 ordenó a la comunidad regresar a territorio ruso y, ante su negativa a obedecer, invadió y destruyó la ciudad y encarceló al obispo. Los habitantes que no fueron deportados a su tierra de origen se organizaron en pueblos en la zona rural que rodeaba a Vetka, por lo que en 1762 las tropas de Catalina II de Rusia invadieron toda la zona, enviando a todos los viejos creyentes a Siberia. El Imperio ruso terminó anexionándose el área en la partición de 1772.​​ En 1784, comenzó la reconstrucción del pueblo con el estatus de miasteczko, desarrollándose a lo largo del siglo XIX como un puerto fluvial en el río Sozh. Al finalizar el siglo XIX, Vetka tenía unos cinco mil habitantes, casi la mitad de ellos judíos. En 1925, la RSS de Bielorrusia le dio el estatus de ciudad y capital distrital. La ciudad fue gravemente dañada durante la Segunda Guerra Mundial, cuando entre 1941 y 1943 los invasores alemanes asesinaron a más de seiscientas personas. La Unión Soviética reconstruyó la ciudad en las décadas posteriores como un centro industrial. Desde 1986, la ciudad se ubica en una de las áreas más gravemente afectadas por el accidente de Chernóbil: aunque la ciudad sobrevivió al accidente, más de cuarenta mil personas fueron evacuadas en sus alrededores inmediatos y en su periferia hay varios bosques cuyo acceso es muy peligroso.​​ Referencias
Vetka

Vetka (en biélorusse et en russe : Ветка) est une ville de la voblast de Homiel ou oblast de Gomel, en Biélorussie, et le centre administratif du raïon de Vetka. Sa population s'levait à 8 340 habitants en 2016. Géographie Vetka est arrosée par la rivière Soj et se trouve à 19 km au nord-est de Homiel ou Gomel. Histoire La ville fut fondée en 1682 ou en 1685 par des Vieux-Croyants réfugiés de Russie centrale. Au cours du XVIIe siècle, elle faisait partie de la république des Deux Nations (Pologne-Lituanie) et était située près de la frontière de la Russie. En 1735 et 1764, des forces armées royales y furent envoyées contre les Vieux Croyants. Les troupes incendièrent la ville et la majorité des habitants fut expulsée vers les provinces orientales de la Russie. À l'occasion du premier partage de la Pologne, en 1772, Vetka fut incorporée à l'Empire russe. Elle fut rattachée à l'ouïezd de Gomel du gouvernement de Moguilev en 1852. En 1868 est ouverte une école publique. La population s'élevait à 7 200 habitants en 1874. En 1897, la ville, qui faisait partie de la zone de résidence obligatoire des sujets juifs de l'Empire russe, abritait une communauté juive forte de 3 726 personnes, ce qui représentait 51,7 % de la population totale. En 1919, Vetka fut rattachée à l'oblast de Gomel de la RSFS de Russie, puis, après avoir reçu le statut de ville en 1925, à la république socialiste soviétique de Biélorussie (le 8 décembre 1926). Vetka comptait 6 000 habitants en 1939. Pendant la Seconde Guerre mondiale, Vetka fut occupée par l'Allemagne nazie du 18 août 1941 au 28 septembre 1943. En 1970, elle comptait 6 776 habitants. Située en zone de contrôle permanent, à la lisière de la zone fermée, Vetka fut très affectée par la contamination radioactive consécutive à la catastrophe de Tchernobyl du 26 avril 1986. Population Recensement (*) ou estimations de la population : Notes et références Liens externes (ru) Cartes topographiques Portail de la Biélorussie
Vetka

Vetka (Ветка) kisváros Fehéroroszországban, a Homeli terület Vetkai járásának székhelye. Az 1999-es népszámlálás szerint 7,7 ezer lakosa volt. A Szozs-folyó bal partján, Homeltől 23 km-re északkeletre fekszik. Története A települést 1685-ben alapították a Szozs egyik szigetén (Vetka), melyről a nevét is kapta. Ekkoriban a lengyel-orosz határ a közelében húzódott. Vetka ekkoriban az óhitűek fontos települése volt, egyben az ikonfestészet központja. Az 1730-as években mintegy 40 ezer lakosa volt. Jelentőségét azzal veszítette el, hogy a cári hadak kétszer is feldúlták (1735-ben és 1764-ben), lakóinak nagy részét pedig Szibériába hurcolták. 1772-ben került Oroszországhoz. 1925-ben várossá nyilvánították, majd a következő évben járási székhely lett. 1928-ban alapították ma is működő szövőüzemét. Az észak felől előrenyomuló német csapatok 1941. augusztus 15-én foglalták el. Vetka az ország első felszabadított városai közé tartozott, a megszállókat 1943. szeptember 28-án űzték ki. 1986 után a csernobili atomkatasztrófa következtében a járásban kitelepített falvak lakóinak egy részét a városban telepítették le. Gazdasága Tejüzeme a járás 23 tejtermelő gazdaságában termelt tejet dolgozza fel.Textilgyára a recsicai textilkombinát kihelyezett üzeme. Lakóinak nagy része Homelbe ingázik. A P-30-as főút köti össze Homellel és Csacserszkkel, a P-124-es út pedig Dobrussal. Nevezetességek A város legrégebbi épülete a főtéren (Vörös-tér, Krasznaja ploscsagy) álló, 1897-ben épült egykori Grosikov-kereskedőház, mely 1987 óta a járási népművészeti múzeumnak ad otthont. A Szpaszo-Preobrazsenszkaja-templom az 1990-es évek-ben épült, a mellette álló emlékkő a csernobili katasztrófa után kitelepített 59 településnek állít emléket. A főtéren, a járási hivatal épületével szemben áll Lenin egész alakos szobra. Jegyzetek Külső hivatkozások A város nevezetességei (oroszul)
Wietka

Wietka (białorus. Ветка) – miasto na Białorusi w obwodzie homelskim. Stolica administracyjna rejonu wietkowskiego. 8 tys. mieszkańców (2010). Historia Miejscowość została założona w 1685 roku jako azyl dla prześladowanych w Rosji staroobrzędowców – ich domy mieściły się na wysepce o tej samej nazwie na rzece Soż. Na początku XVIII wieku mieszkało tu około 4 tys. popowców. W latach trzydziestych i sześćdziesiątych XVIII wieku na Wietkę napadały wojska rosyjskie w celu likwidacji konkurencyjnego wobec oficjalnego prawosławia wyznania. W okresie przebywania w mieście staroobrzędowców narodziła się odrębna szkoła pisania ikon, stąd nazwa wietkowskie ikony. Miasto magnackie położone było w końcu XVIII wieku w powiecie rzeczyckim województwa mińskiego. W 1793 roku miejscowość została włączona do Rosji. Od 1929 roku w składzie Białoruskiej SRR – cztery lata wcześniej uzyskała prawa miejskie. Podczas okupacji hitlerowskiej, we wrześniu 1941 roku Niemcy utworzyli getto dla żydowskich mieszkańców. Przebywało w nim około 700 osób. 3 grudnia 1941 roku Niemcy zlikwidowali getto, a Żydów zamordowali. Miasto jest położone w strefie silnie skażonej opadem promieniotwórczym po Katastrofie w Czarnobylu. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Wietka, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 428 .
Ветка

Ветка (бел. Ветка; рус. Ветка) град у источном делу Републике Белорусије, и главни је административни центар Веткавског рејона Гомељске области. Град лежи на десној обали реке Сож, на око 20 км североисточно од административног центра области града Гомеља. Подручје око града је током нуклеарне хаварије у Чернобиљу 28. априла 1986. било изложено екстремно високом степену штетног радиоактивног зрачења. Историја Насеље је 1685. основала група руских старовераца, православних свештеника који нису прихватали реформе које је патријарх Никон (Минов; 1652-1666), увео 1653. године у Руску православну цркву. У време оснивања, Ветка се налазила на територији државне заједнице Пољске и Литваније. Првобитно насеље основано је на малој ади на реци Сож. Почетком XVIII века Ветка је била једно од најважнијих средишта ове одметнуте верске групе, а у самом насељу и његовој околини основано је неколико манастира и испосница. Тако је током 30-их година 18. века у самом граду и околини живело и до 40.000 људи. Град је више пута рушен од стране Руске Империје, и на послетку 1772. улази у састав тадашње руске државе. Град је спаљен, а становништво пресељено у источни Сибир. Насеље је почело да се обнавља и интентивније развија током XIX века. Године 1868. отворена је женска, а осам година касније и мушка школа. У граду је 1874. живело нешто преко 7.000 становника. Од 1919. насеље се налази у саставу Гомељског округа Руске СФСР, а службени статус града има има од 1925. године. Вјетка постаје део Белоруске ССР 1926. године. Град је био окупиран од стране немачких нациста у периоду од 18. августа 1941. до 28. септембра 1943. и за то време страдало је 656 становника града и његове околине. Због хаварије у нуклеарној електрани у Чернобиљу 26. априла 1986. из подручја око Вјетке које је било загађено енормо високим количинама радијације, исељено је преко 40.000 становника. Демографија Према подацима са пописа становништва 2009. у граду је живело живело 7.930 становника. Привреда Привреда града и околине почива на развијеној пољопривредној производњи, а у близини града налази се и већа фабрика цемента. Види још Гомељска област Веткавски рејон Староверци Референце Литература Shubin, Daniel H. (2005). A History of Russian Christianity, 1725-1894. Algora Publishing. стр. 42—43. ISBN 978-0-87586-426-6. Спољашње везе Службена веб презентација Административна служба Вјетковскг рејона Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (6. јул 2011) Положај Ветке на мапи Веткавског рејона Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (23. август 2010) Хералдика града Ветке
Vetka

Vetka (vitryska: Ветка) är en stad i Belarus. Den ligger i voblasten Homels voblast, i den östra delen av landet, 290 km sydost om huvudstaden Horad Mіnsk. Vetka ligger 125 meter över havet och antalet invånare är 8 340. Natur och klimat Terrängen runt Vetka är mycket platt. Runt Vetka är det glesbefolkat, med 10 invånare per kvadratkilometer.. Närmaste större samhälle är Homel, 19,5 km sydväst om Vetka. Trakten runt Vetka består till största delen av jordbruksmark. Se även Städer i Homels voblast Belarus städer Referenser Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Vetka.