NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hruszowa

Hruszowa (błr. Грушава, Hruszawa; ros. Грушево, Gruszewo; hist. Hruszowo, Gruszewo, Hruszewo) – wieś na Białorusi, w rejonie kobryńskim obwodu brzeskiego, około 25 km na wschód od Kobrynia. Historia Pierwsze znane dziś wzmianki o Hruszowej pochodzą z 1404 roku, gdy wieś ta została nadana przez księcia Witolda Romanowi Fiedorowiczowi z kniaziów Kobryńskich. W 1454 roku majątkiem władał Siemion Romanowicz, po nim dziedziczką była jego córka Anna Fiedorowa (w 1495 roku). W XVI wieku dobra te były własnością Paców, później Sanguszków. Z dokumentów z 1528 roku wynika, że dobra kobryńskie były własnością królewską. W 1563 roku wybudowano we wsi pierwszą cerkiew prawosławną. W 1677 roku wieś Hruszową kupił Samuel Łubkowski. Wieś królewska ekonomii kobryńskiej położona była w końcu XVIII wieku powiecie brzeskolitewskim województwa brzeskolitewskiego. Przed rozbiorami Hruszowa leżała w województwie brzeskolitewskim Rzeczypospolitej. Po rozbiorach znalazła się na terenie powiatu kobryńskiego, należącego do guberni słonimskiej (1796), litewskiej (1797–1801), a później grodzieńskiej (1801–1915) Imperium Rosyjskiego. Po zduszeniu insurekcji kościuszkowskiej majątek został przejęty przez władze carskie i podarowany przez carycę Katarzynę II księciu Aleksandrowi Suworowowi, od którego w 1812 roku Hruszową kupił Antoni Rodziewicz (zm. w 1839 roku), chorąży kobryński, dziad Marii Rodziewiczównej (możliwe, że majątek kupił jego ojciec, Seweryn). Kolejnymi właścicielami majątku byli: Teodor (1818–1875), syn Antoniego, później brat Teodora, Henryk (zm. w 1881 roku). Ostatnią właścicielką Hruszowej, aż do 1939 roku, była Maria Rodziewiczówna (1864–1944), córka Henryka. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Hruszowa znalazła się na terenie Polski, w gminie Horodec powiatu kobryńskiego województwa poleskiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi. Dwór w Hruszowej Antoni Rodziewicz wybudował tu obszerny dwór w 1825 roku. Składał się on z trzech utrzymanych w tym samym stylu murowanych budynków, rozlokowanych wokół dziedzińca. Centralny, dziewięcioosiowy piętrowy dom miał portyk o czterech potężnych kolumnach w wielkim porządku dźwigających trójkątny fronton. Napis na frontonie głosił: „Boże, błogosław mieszkańcom. Dom ten zbudowany w jubileuszowym roku 1825 przez Antoniego i Eleonorę z Giełgudów Rodziewiczów”. Uwagi Przypisy
Грушево (Кобринский район)

Гру́шево (бел. Грушава, полес. Грушово) — деревня в Кобринском районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Городецкого сельсовета. По данным на 1 января 2016 года население составило 383 человека в 180 домохозяйствах. В деревне расположены почтовое отделение, библиотека, фельдшерско-акушерский пункт и два магазина. География Деревня расположена в 28 км к северо-востоку от города Кобрин, 6 км от станции Городец, в 72 км к востоку от Бреста, у автодороги М10 Кобрин-Гомель. На 2012 год площадь населённого пункта составила 2,8 км² (280 га). История Населённый пункт известен с XV века как село Кобринского княжества. В XVI веке им владели Юрий Пац, Василий и Андрей Сангушко, королева Бона. Пребывало Грушево и в собственности Александра Суворова. В 1812 году его купил кобринский хорунжий Антоний Родзевич. С того времени и до 1939 года усадьба принадлежала Родзевичам. В разное время население составляло: 1999 год: 224 хозяйства, 599 человек 2005 год: 263 хозяйства, 514 человек 2009 год: 415 человек 2016 год: 180 хозяйств, 383 человека 2019 год: 324 человека Достопримечательности Усадьба Радевичей (1825). Усадебный дом сохранился, но был существенно перестроен в сторону упрощения архитектурной формы. Вокруг бывшего усадебного дома сохранились фрагменты старого парка с прудом и следами аллей. На территории бывшего имения расположен огромный дуб «Девайтис». Предположительно, его возраст достигает 500 лет. Рядом с дубом установлена памятная табличка в честь Марии Родзевич. Галерея Известные уроженцы и жители Здесь проживала польская писательница Мария Родзевич (Родзевичувна). Примечания Литература Грушава // Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 4, кн. 2. Брэсцкая вобласць / Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мінск.: БелЭн, 2007. — 608 с.: іл. — C. 137. ISBN 978-985-11-0388-7. Хвагина Т.А. Полесье от Буга до Уборти. — Вышэйшая школа, 2005. — ISBN 975-06-1153-7. Ссылки Городецкий сельсовет Достопримечательности на сайте Radzima.org
Palau de Rujani

El Palau de Rujani (belarús: Ружанскі палац) és un complex de palaus en ruïnes a la localitat de Rujani, al raion de Prujani (districte), província de Brest, a l'occident de Belarús. Entre els segles XVI i XIX Rujani (llavors anomenada Rozany) va ser la seu principal de la línia principal de la família noble Sapieha, coneguda com el Sapiehowie-Różańscy ("els Sapiehas de Rozany"). Rujani va començar la seva vida al segle xvi com el lloc on hi havia el castell de Lew Sapieha. La residència Sapieha va ser destruïda en el curs de les lluites internes al Gran Ducat de Lituània, quan va ser atacat per les forces de Michał Serwacy Wisniowiecki el 1700. Rujani va ser reconstruïda com una gran residència d'estil neoclàssic a la dècada del 1770 per Aleksander Michał Sapieha. El 1914 el palau va ser aconseguit accidentalment pel foc generat per treballadors d'una fàbrica. La Primera Guerra Mundial i les posteriors dificultats financeres van impedir la restauració de l'edifici fins al 1930. El palau va ser restaurat parcialment, però va quedar en ruïnes en 15 anys, víctima de la Segona Guerra Mundial. La porta del palau que està adornada sobreviu i recentment ha estat reparada. Referències
Ružanský palác

Palác v Ružanech (bělorusky: палац у Ружанах, polsky: Pałac w Różanie) je zřícenina palácového komplexu v běloruské obci Ružany, v Brestské oblasti. Mezi 16. a 19. stoletím byl hlavním sídlem hlavní linie šlechtického rodu Sapiehů. Někdy je přezdíván "běloruské Versailles". Dějiny Ružanský palác začal být stavěn na konci 16. století na místě dřívějšího hradu vojvody Lwa Sapiehy, dokončen byl v roce 1602. Bylo zničen v průběhu bratrovražedných bojů, když na něj v roce 1700 zaútočily síly Michała Serwace Wiśniowieckieho. V 70. letech 18. století byl obnoven a přestavěn na velkolepou neoklasicistní rezidenci Aleksanderem Michałem Sapiehou za využití služeb architekta Jana Samuela Beckera ze Saska, který palác obklopil anglickým parkem. Kromě paláce zde bylo divadlo (1784–1788), oranžérie a několik dalších hospodářských budov. Becker také nechal v areálu postavit kostel (přestavěný v 50. letech 19. století). V době návštěvy krále Stanisława II. v roce 1784 byly práce na paláci pozastaveny. Statky Sapiehů byly zkofiskovány po listopadovém povstání (1831). O tři roky později byl palác prodán a přeměnil se v textilní továrnu a tkalcovnu, ve vlastnictví vlivné místní židovské rodiny Pinesů. V roce 1914 byl palác nešťastnou náhodou zapálen továrními dělníky. První světová válka a následné finanční potíže zabránily obnově budovy až do roku 1930. Tehdy začala rekonstrukce, jenže druhá světová válka zasadila paláci další ránu: nejprve oblast obsadili Sověti, kteří deportovali židovské majitele továrny na Sibiř. Po německém přepadení Sovětského svazu oblast obsadili nacisté, kteří vyhladili celou místní židovskou komunitu. A nakonec palác poškodily i boje. Po válce se dostal do rukou státu (Běloruské SSR), který ho ale nechal chátrat. Od roku 2008 palác znovu prochází postupnou rekonstrukcí, již byla obnovena například vstupní brána a přilehlá budova, v níž bylo otevřeno muzeum. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Ruzhany Palace na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ružanský palác na Wikimedia Commons
Schloss Ruschany

Schloss Ruschany (belarussisch Ружанскі палац, russisch Ружанский дворец, polnisch Pałac w Różanie) ist ein ehemaliger, heute weitgehend verfallener Sapieha-Palast in Belarus. Lage Die Ruinen der Palastanlage liegen südöstlich des Dorfes Ruschany im Rajon Pruschany der Breszkaja Woblasz im westlichen Belarus nahe der Grenze zu Polen. Geschichte Die ersten Bauwerke wurden in den Jahren 1598–1605 im Auftrage von Lew Sapieha errichtet. Die Anlage diente zunächst sowohl militärischen als auch repräsentativen Zwecken und entwickelte sich in den folgenden Jahrzehnten zu einem bedeutenden politischen Zentrum in Polen-Litauen. Mehrere Könige hielten sich zeitweilig hier auf und die weiträumigen Kelleranlagen beherbergten den Staatsschatz des Großfürstentums Litauen, Waffen sowie ein Staatsarchiv. Nach Beschädigungen und Plünderungen in der zweiten Hälfte des 17. und Anfang des 18. Jahrhunderts verlor der Palast seine Verteidigungsfunktion und blieb zeitweise dem Verfall überlassen. In den siebziger und achtziger Jahren des 18. Jahrhunderts ließ Alexander Saphieha die Baulichkeiten durch den sächsischen Baumeister Jan Samuel Becker in eine repräsentative Schlossanlage umwandeln, die aufgrund ihrer Weitläufigkeit und Pracht auch als „belarussisches Versailles“ bezeichnet wurde. 1786 waren die Arbeiten abgeschlossen. Nach dem Novemberaufstand von 1831 wurden die Güter der Sapiehas verstaatlicht. Drei Jahre später wurde das Schloss verkauft und fortan als Textil- und Webfabrik genutzt. 1914 setzten Fabrikarbeiter den Palast versehentlich in Brand. Bis 1930 wurden die Gebäude teilweise renoviert; dann aber im Verlauf des Zweiten Weltkrieges wieder zerstört. Gebäude Heute stehen noch die Ruinen des Hauptgebäudes, das Theater im östlichen Flügel sowie zwei Arkaden. Das Eingangstor zur Parkanlage mit den beiden Flügelgebäuden wurde in den Jahren 2008–2012 aufwändig restauriert. Das zweigeschossige Hauptgebäude besaß eine hohe Mansarde, deren Giebel mit einem Flachrelief sowie Skulpturen verziert war. Die Zimmer des Hauptgebäudes waren spiegelsymmetrisch angelegt. Links und rechts an das Hauptgebäude schlossen sich Arkaden an, die das Hauptgebäude mit Flügelgebäuden verbanden. Der östliche Block war in ein Theater und eine Arena aufgeteilt. Das Theatergebäude wird derzeit restauriert. Das westliche Bauwerk, welches eine bedeutende Gemäldegalerie beherbergte, ist nicht mehr erhalten. Im restaurierten Eingangsgebäude ist ein Museum zur Schlossgeschichte und zur Geschichte der Familie Sapieha untergebracht. Einzelnachweise
Ruzhany Palace

Ruzhany Palace (Belarusian: палац у Ружанах, Polish: Pałac w Różanie) is a ruined palace compound in Ruzhany village, Pruzhany District, Brest Region, Western Belarus. Between the 16th and 19th centuries Ruzhany, then called Różany, was the main seat of the senior line of the Sapieha noble family, known as the Sapiehas of Ruzhany. The castle is currently undergoing systematic reconstruction, with the palace ornate gate and entry building being already restored. History Ruzhany began its life in the late 16th century as the site of Lew Sapieha's castle, the palace being completed in 1602. The Sapieha residence was destroyed in the course of the internecine strife in the Grand Duchy of Lithuania when it was attacked by Michał Serwacy Wiśniowiecki's forces in 1700. Ruzhany Palace was rebuilt as a grand Neoclassical residence in the 1770s by Aleksander Michał Sapieha, employing the services of the architect Jan Samuel Becker of Saxony, who set the palace in an English park landscape. Aside from the palace, there was a theatre (1784–88), an orangery and several other outbuildings. Becker also designed the local church (rebuilt in the 1850s). By the time of King Stanisław II's visit in 1784, work on the palace had been suspended. The Sapieha estates were nationalised in the aftermath of the November Uprising (1831). Three years later, the palace compound was sold to be used as a textile mill and weaving factory. In 1914 the palace was accidentally set on fire by factory workers. The First World War and subsequent financial hardships prevented the building's restoration until 1930, however the partially restored palace became a ruin again within fifteen years, a casualty of the Second World War. The ornate palace gate survives and has recently been restored. See also Biaroza monastery, a family vault of the Sapieha family not far from Ruzhany Halshany Castle, another ruined Sapieha residence in Belarus List of castles in Belarus References External links Photos at Radzima org. (in English) Photos at Globus (in Russian) Belarus Guide (in English) Unofficial Ruzhany site (in Russian)
Palacio de Ruzhany

El Palacio de Ruzhany (en bielorruso: Ружанскі палац) es un complejo de palacios en ruinas en la localidad de Ruzhany, en el raion de Pruzhany (distrito), provincia de Brest, en el occidente de Bielorrusia.​​ Entre los siglos XVI y XIX Ruzhany (entonces llamada Rozany) fue la sede principal de la línea principal de la familia noble Sapieha, conocida como el Sapiehowie-Różańscy ("los Sapiehas de Rozany"). Rozany comenzó su vida en el siglo XVI como el sitio donde estaba el castillo de Lew Sapieha. La residencia Sapieha fue destruida en el curso de las luchas internas en el Gran Ducado de Lituania, cuando fue atacado por las fuerzas de Michał Serwacy Wisniowiecki en 1700. Rozany fue reconstruida como una gran residencia de estilo neoclásico en la década de 1770 por Aleksander Michał Sapieha. En 1914 el palacio fue alcanzado accidentalmente por el fuego generado por trabajadores de una fábrica. La Primera Guerra Mundial y las posteriores dificultades financieras impidieron la restauración del edificio hasta 1930. El palacio fue restaurado parcialmente, pero quedó en ruinas en 15 años, víctima de la Segunda Guerra Mundial. La puerta del palacio que está adornada sobrevive y recientemente ha sido reparada. Véase también Palacio de Miravalles Palacio de Ponta Vermelha Palacio de Potocki Palacio de Rumyantsev - Paskevich Referencias
Palais de Roujany

Le palais de Roujany (biélorusse : Ружанскі палац, russe : Ружанский дворец), est un monument architectural du XVIIe siècle, ruines de ce qui fut la résidence de l'ancienne famille noble Sapieha, pendant plus de 200 ans, dans le village de Roujany, en Biélorussie. Histoire Le palais du bourg de Roujany est érigé, en 1602, par le grand chancelier de Lituanie, Lew Sapieha. La date exacte du début de la construction n'est pas connue, ni le nom de l'architecte. Cependant dans les archives de Roujany, il est daté de 1602, avec la mention d'importants et nombreux travaux de construction, à l'endroit d'anciennes dépendances de Tichkévitch (propriétaire précédent des lieux). En 1700, pendant la guerre civile lituanienne, le palais est réduit en cendres par les troupes de Michał Wiśniowiecki. Dans les années 1770, le château est pratiquement reconstruit, sous la direction de l'architecte J.C. Bekker, originaire de Saxe, qui obtient, à l'époque, du succès grâce à son style classique. Devant le château existait une riche bibliothèque, une orangerie, et séparé du reste, un théâtre (1784-1786). Autour de ce bâtiment est créé un parc à l'anglaise. En 1784, le roi de Pologne, grand prince de Lituanie, Stanislas II de Pologne, est l'hôte de ce château. Après le troisième partage de la Pologne, et la fin de la république des Deux Nations, les Sapieha passent dans l'opposition au gouvernement du tsar, et les travaux d'embellissements du palais sont arrêtés. Après la défaite de l'insurrection de Novembre 1830, les possessions des Sapieha sont confisquées par le Trésor public et le palais est donné à un exploitant-tisserand juif. Restaurations Pendant la Première Guerre mondiale, un important incendie survient, à la suite d’un manque de surveillance des préposés, et une partie des murs s’effondre. Entre les deux guerres, des travaux de restauration sont entrepris. Cependant, à la suite des destructions de la Deuxième Guerre mondiale, le palais tombe en ruines. Après la Deuxième Guerre mondiale, le palais reste longtemps en mauvais état et n’est pas reconstruit. Des pierres servent aux habitants des environs, pour la construction d'habitations. À l'été 2008, sont lancés des fouilles et des travaux de restauration. Le porche monumental et les ailes attenantes sont terminées en 2012. Le projet suivant concerne le corps principal du palais. Galerie Articles connexes Musée national des Beaux-Arts de Biélorussie Château de Krasiczyn République des Deux Nations Château de Kossava Notes et références (ru) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en russe intitulé « Ружанский дворец » (voir la liste des auteurs). Portail de la Biélorussie
Pałac w Różanie

Pałac Sapiehów w Różanie – ruina pałacu znajdująca się w Różanie, dawna siedziba rodu Sapiehów. Historia Pierwotna rezydencja dla hetmana Lwa Sapiehy powstała w tym miejscu w początkach XVII wieku i w niej gościł królewicz Władysława Wazę idący w 1617 roku z armią na Moskwę. Kazimierz Lew Sapieha podejmował tu ponownie Władysława IV już jako króla Polski. Od 1655 roku, podczas wojny polsko-moskiewskiej, w Różanie przez kilka lat przechowywano trumnę z relikwiami św. Kazimierza, dlatego przypuszczać można, że było to wówczas miejsce uważane za bezpieczne, co sugeruje istnienie w tym miejscu jakichś fortyfikacji. Rezydencja została zniszczona podczas wojny domowej szlachty z Sapiehami w 1698 roku. Nowy pałac kazał zbudować kanclerz litewski książę Aleksander Sapieha w latach 1784–1788 według projektu Johanna Samuela Beckera, który zaproponował budynek w stylu klasycyzującego baroku (tzw. styl Stanisława Augusta). W 1784 roku kanclerz gościł w pałacu króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Aleksander Sapieha przeznaczył jedno ze skrzydeł swej rezydencji na teatr, założył też w Różanie i innych swych dobrach kilka fabryk włókienniczych. W 1831 roku Rosjanie za udział w powstaniu listopadowym skonfiskowały Eustachemu Sapieże dobra różańskie i dereczyńskie, a następnie przerobiły pałac na fabrykę włókienniczą. Pałac został spalony w 1914 roku podczas I wojny światowej po czym po 1930 roku rozpoczęto jego długą odbudowę, którą przerwało ponowne spalenie go w czasie II wojny światowej w 1944 roku. Pałac jest od 2008 roku odnawiany dzięki funduszom Unii Europejskiej. W 2012 roku wyremontowano bramę główną i odbudowano z ruin obie kordegardy. Linki zewnętrzne Pałac Sapiehów na portalu Radzima.org Archiwalne widoki pałacu w bibliotece Polona
Palatul din Rujanî

Palatul din Rujanî (în belarusă палац у Ружанах) este un palat ruinat din satul Rujanî, raionul Prujanî, regiunea Brest, în vestul Bielorusiei. Între secolele al XVI-lea și al XIX-lea, Rujanî, numit atunci Różany (în poloneză), a fost palatul familiei Sapieha. În prezent, castelul este în curs de reconstrucție, poarta ornată a palatului și clădirea de intrare fiind deja restaurate. Istoric Palatul și-a început viața la sfârșitul secolului al XVI-lea ca reședință a lui Lew Sapieha, fiind finalizat în 1602. Reședința Sapieha a fost distrusă în timpul luptei interne din Marele Ducat al Lituaniei, când a fost atacat de către forțele lui Michał Serwacy Wiśniowiecki în 1700. Palatul Rujanî a fost reconstruit ca o măreață reședință neoclasică în anii 1770 de către Aleksander Michał Sapieha, care a folosit serviciile arhitectului Jan Samuel Becker din Saxonia, ce a plasat palatul într-un parc englez. În afară de palat, au mai existat un teatru (construit între 1784-1788), o oranjerie și alte câteva clădiri. Becker a proiectat, de asemenea, biserica locală (reconstruită în anii 1850). Până la vizita regelui Stanisław al II-lea din 1784, lucrările la palat au fost suspendate. Bunurile familiei Sapieha au fost naționalizate în urma Revoltei din noiembrie (1831). Trei ani mai târziu, ansamblul palatului a fost vândut pentru a fi utilizat ca fabrică de țesături. În 1914, palatul a fost incendiat accidental de către lucrătorii din fabrică. Primul război mondial și dificultățile financiare ulterioare au împiedicat restaurarea clădirii până în 1930, însă palatul parțial restaurat a devenit o ruină din nou în numai cincisprezece ani, ca urmare a celui de-al doilea război mondial. Poarta ornată a palatului a supraviețuit și a fost recent restaurată. Note Legături externe Site-ul oficial ru Fotografii la Radzima org. en [1] Fotografii la Globus ru Ghidul Belarusului en [2] Site neoficial despre Rujanî ru
Rybnica (jezioro na Białorusi)

Rybnica (biał. Рыбніца) – jezioro na Białorusi w rejonie grodzieńskim w basenie rzeki Pyranka. Rybnica ma powierzchnię 2,48 km², długość wynosi 4,76 km, zaś maksymalna szerokość – 0,9 km. Maksymalna głębokość wynosi 7,7 m. Powierzchnia zlewni to 403 km². Nachylenie stoków waha się od 3-5 do 17 m. Linia brzegowa meandruje. Dno jeziora jest piaszczyste, głębiej pokryte sapropelem. Rybnica na północy łączy się z Jeziorem Białym. Bibliografia Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.13: Праміле — Рэлаксін / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш — Мінск: БелЭн, 2001. — Т. 13. — С. 486. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0216-4 (Т. 13).
Рыбница (озеро)

Ры́бница (бел. Ры́бніца) — озеро в Гродненском районе Гродненской области Белоруссии. Относится к бассейну реки Пыранка. Описание Озеро Рыбница располагается в 20 км к востоку от города Гродно. Неподалёку находятся агрогородок Озёры и деревня Старина. Высота водного зеркала над уровнем моря — 113,1 м. Площадь поверхности озера составляет 2,48 км². Длина — 4,78 км, наибольшая ширина — 0,9 км, длина береговой линии — 10,62 км. Наибольшая глубина — 5,8 м (по более старым данным — 7,7 м), средняя — 2,3 м. Объём воды в озере — 5,7 млн м³. Площадь водосбора — 403 км². Котловина озера лощинного типа, вытянутая с юго-запада на северо-восток. Высота склонов варьируется от 3—5 до 17 м. Береговая линия извилистая. Западный и северо-западный берега озера сливаются со склонами котловины. Остальные берега низкие, песчаные. Мелководье песчаное, узкое, расширяющееся на юге и в заливах. Дно возле берегов песчаное, на глубине — выстланное сапропелем. Озеро Рыбница является проточным: через него протекает река Пыранка, впадают река Стриевка, ручьи и каналы. В озере водятся плотва, линь, щука, окунь, краснопёрка, лещ, уклейка, карась и другие виды рыб. Вокруг озера организована зона отдыха. Промысловый лов рыбы и использование плавсредств с мотором запрещены. Для граждан организовано любительское рыболовство. Рыбницкое месторождение сапропеля Сапропель озера Рыбница — кремнезёмистого типа. Слой объёмом 7,46 млн м³ занимает 91 % площади озёрного дна и обладает средней мощностью 3,3 м при наибольшей 7,2 м. Естественная влажность составляет 85 %, зольность — 68 %, водородный показатель — 7,4. Содержание в сухом остатке (в процентах): извести — 7,8, азота — 1,7, калия — 0,3, фосфора — 0,5. Примечания Литература Ры́бніца // Энцыклапедыя прыроды Беларусі / Рэдкал.: І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мінск: БелСЭ, 1985. — Т. 4. Недалька — Стаўраліт. — С. 390. — 599 с. — 10 000 экз. (бел.)
Ozero Rybnitsa

Ozero Rybnitsa (ryska: Озеро Рыбница) är en sjö i Belarus. Den ligger i voblasten Hrodna voblast, i den västra delen av landet, 230 km väster om huvudstaden Minsk. Ozero Rybnitsa ligger 110 meter över havet. Arean är 1,9 kvadratkilometer. Den sträcker sig 2,9 kilometer i nord-sydlig riktning, och 3,2 kilometer i öst-västlig riktning. Följande samhällen ligger vid Ozero Rybnitsa: Aziory (1 000 invånare) Omgivningarna runt Ozero Rybnitsa är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Runt Ozero Rybnitsa är det ganska tätbefolkat, med 139 invånare per kvadratkilometer. Kommentarer Källor
Zackawa

Zackawa (biał. Зацкава) – jezioro na Białorusi w rejonie grodzieńskim, położone ok. 26 km na północny wschód od Grodna w dorzeczu rzeki Pyranki. Zackawa ma powierzchnię 0,75 km². Długość wynosi 2,1 km, zaś największa szerokość – 0,5 km. Długość linii brzegowej to 5,1 km. Brzegi porośnięte są lasem. Na południu łączy się z Jeziorem Białym. Na północy do Zackawy wpada rzeczka Szlamianka, łącząca z jeziorem Ant. Bibliografia Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.7: Застаўка — Кантата / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Мн.: Белэн, 1999. — 608 с.: іл. ISBN 985-11-0279-2 Przewodnik „Wędrówki po Grodzieńszczyźnie” – Szlak5. Kresy24.pl. Wschodnia Gazeta Codzienna. [dostęp 2014-03-30].