NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Belarusfilm

Belarusfilm (Belarusian: Беларусьфільм) is the main film studio of Belarus. It is also the oldest film studio in Belarus History Soviet times Belarusfilm, under the name Belgoskino was founded in 1924. The first film shot by Belgoskino was "Forest Story," also known as "Tale of the Woods." Yuri Tarich was the director. In 1928, the Soviet Belarus studio (Савецкая Беларусь) was founded in Leningrad and moved to Minsk in 1939. Film production was interrupted by World War II, and restarted in 1946, when the studio assumed its current name. After World War II, the studio was dubbed Partizanfilm, due to the large output of films portraying the Soviet partisan's struggle against Nazi occupation. In Soviet times, the studio was also renowned for its children's films. Its first project was a co-production with Soyuzmultfilm in 1963 – a stop motion feature film called Attention! The Magician is in the City! Consistent animated film production, however, did not begin until 1972. The studio has to date made 131 animated films. Most of the output has been in Russian rather than Belarusian. Belarusfilm is also a co-organizer of the Listapad film festival annually held in Minsk, Belarus in November. Among the early, Soviet-era directors who oversaw films for the studio are: Alexander Faintsimmer, Oleg Frelikh, Vladimir Gardin, Vladimir Korsh-Sablin, Grigori Roshal, Boris Shpis, Yuri Tarich and Mikhail Verner. 2000s In 2012, Sergei Loznitsa’s In the Fog shot jointly with Belarusfilm won the FIPRESCI prize at the 65th Cannes Film Festival. In 2013, Belarusfilm presented 5 shorts at Cannes. In 2019, a major portion of an Indian movie Squad was shot at Belarusfilm. It is the first Bollywood film to be shot in Belarus. The movie Enemy Lines was also shot in Belarus. In 2019, Belarusfilm signed a memorandum of long-term cooperation with the Indian Union of Trade and Industry Promotion Organization. In 2024, the studio announced working on its first 3D animated fantasy film. Selected films USSR 1926 Tale of the Woods or Forest Story 1927 Prostitute 1928 Kastus Kalinovsky 1928 His Excellency 1929 See You Tomorrow 1930 Hatred 1930 Sasha 1933 The Return of Nathan Becker 1933 The First Platoon 1934 Lieutenant Kijie 1936 Late for a Date 1936 Seekers of Happiness 1937 Beethoven Concerto 1938 The Bear 1938 Men of the Sea a.k.a. Baltic Sailors 1953 The Skylarks are Singing 1959 A Girl Searches for Her Father 1972 Fakir Hour 1975 The Adventures of Buratino 1976 Secret to the Whole World 1977 About Red Riding Hood 1985 Come and See Belarus 1993 Az vozdam 1993 Me Ivan, You Abraham 1997 From Hell to Hell 1995 Lato miłosci 1997 Zeezicht 2003 Anastasia Slutskaya 2003 Babiy Yar 2003 Chernobyl Heart 2004 Dunechka 2004 On the Nameless Height 2006 Franz + Polina 2010 Fortress of War 2010 Massacre 2012 In the Fog 2020 Kupala See also Mosfilm Gorky Film Studio Lenfilm Dovzhenko Film Studios Soyuzmultfilm Cinema of the Soviet Union References External links Official site Museum of the History of Belarusian Film Tourist site description of Museum of Belarusian Film (has photos) British Film Institute In Soviet Times, Belgoskino was not afraid to experiment
Belarusfilm

Belarusfilm (en bielorruso: Беларусьфільм, en ruso: Беларусьфильм) son unos estudios de cine bielorrusos con sede en Minsk.​ Fundados en 1924, durante la era soviética, Belarusfilm son en la actualidad los estudios cinematográficos más grandes del país y el motor de la industria del cine bielorruso. La mayor parte de la producción cinematográfica fue filmada en ruso, en lugar de bielorruso. Historia El 17 de diciembre de 1924 el gobierno de la República Socialista Soviética de Bielorrusia fundó los estudios de cine Bieldziaržkino (o Belgoskino), fecha que ha pasado a ser, también, la del nacimiento del propio cine bielorruso. La empresa tuvo que ser trasladada temporalmente a Leningrado, pero regresó a Minsk en 1939. La producción cinematográfica fue interrumpida por la Segunda Guerra Mundial, y se reinició en 1946, cuando el estudio asumió su nombre actual. En la época soviética, el estudio fue apodado Partizanfilm, debido a la gran producción de películas que retrataban la lucha del partisano soviético contra la ocupación nazi.​ El estudio fue, sin embargo, también notable por la producción de películas infantiles de animación. Hasta la fecha se han filmado en Belarusfilm 131 películas de animación.​ Su primer proyecto fue una coproducción con Soyuzmultfilm en 1973, llamada Vasia Buślik i jaho siabry (Вася Бусьлік і яго сябры, «Vasia Buślik y sus amigos»). Belarusfilm es también coorganizador del festival de cine Listapad celebrado en Minsk cada año en noviembre. Referencias Enlaces externos Sitio web oficial Belarusfilm en Internet Movie Database (en inglés) Belarusfilm en Internet Movie Database (en inglés)
Belarusfilm

Belarusfilm (en biélorusse : Беларусьфільм, en russe : Беларусьфильм) est le principal studio de cinéma de Biélorussie. Historique Son historique comporte plusieurs étapes : Le gouvernement de la République socialiste soviétique de Biélorussie décida le 17 décembre 1924 d'organiser sa propre production cinématographique et de créer à cet effet un département spécial « Belgoskino » à Minsk. Le studio, maintenant disparu, était situé à l'intersection de la rue Karl Marx (be) et de la rue Lénine (be) À partir du printemps 1925, une organisation complexe réserva la production de films d'actualités au studio de Minsk tandis que, de 1926 à 1927, les longs métrages étaient tournés dans des studios de Moscou et de Leningrad et leurs extérieurs sur le territoire de la Biélorussie. En 1928, une autre organisation fut créée à Leningrad sous la dénomination Soviet Belarus studio (Савецкая Беларусь) avant que ses activités ne soient transférées à Minsk en 1939. La production cinématographique a été interrompue par la guerre et a redémarré en 1946, lorsque le studio a pris sa dénomination actuelle. Pendant la période soviétique, le studio a été surnommé « Partizanfilm », en raison de la production d'un grand nombre de films dépeignant la lutte des partisans soviétiques à l'encontre des occupants nazis. Le studio est également reconnu pour ses films pour enfants et a produit plus de 130 films d'animation. Sélection de films produits chez Belarusfilm Union soviétique 1934 : Le Lieutenant Kijé (Поручик Киже) d'Alexandre Feinzimmer 1936 : Les Chercheurs de bonheur (Искатели счастья, Iskateli schastya) de Vladimir Korch-Sabline et Joseph Chapiro (ru) 1973 : La Dague (Кортик, Kortik) de Nikolaï Kalinine (ru) 1974 : L'Oiseau de bronze (Бронзовая птица, Bronzovaya ptitsa) de Nikolaï Kalinine 1975 : Les Aventures de Bouratino de Leonid Netchaïev 1977 : À propos du Petit Chaperon rouge de Leonid Netchaïev 1980 : La Chasse sauvage du roi Stakh réalisé par Valeri Roubintchik 1985 : Requiem pour un massacre d'Elem Klimov Biélorussie 1993 Az vozdam de Sergueï Raïevski 1993 Moi Ivan, toi Abraham de Yolande Zauberman 1995 Lato milosci 1996 From Hell to Hell 1997 Zeezicht 2003 Anastasia Slutskaya 2003 Babiy Yar 2003 Chernobyl Heart 2004 Dunechka 2004 On the Nameless Height 2006 Franz + Polina 2010 La Bataille de Brest-Litovsk d'Alexandre Kott 2010 Massacre 2012 Dans la brume de Sergei Loznitsa Liens externes (ru) Site officiel Ressource relative à l'audiovisuel : IMDb Portail du cinéma soviétique Portail de la Biélorussie Portail des entreprises
Biełaruśfilm

Biełaruśfilm (ros. Беларусьфильм, biał. Беларусьфільм) – białoruskie studio filmowe założone w 1924 roku. Filmy animowane 1982: Dinozaureli Filmy fabularne 1926: Prostytutka 1928: Kastuś Kalinowski 1956: Mały bohater 1959: Dziewczynka szuka ojca 1980: Dzikie polowanie króla Stacha 1977: Wianek sonetów 1975: Przygody pajacyka Buratino 1974: Potop 1971: Wiosenna opowieść Linki zewnętrzne Strona oficjalna БЕЛАРУСЬФИЛЬМ НАЦИОНАЛЬНАЯ КИНОСТУДИЯ – ГП Все фильмы студии w bazie Animator.ru 5 najlepszych białoruskich filmów animowanych z wytwórni Biełaruśfilm With Belarusfilm w bazie IMDb
Belarusfilm

Belarusfilm (în belarusă Беларусьфільм, în rusă Беларусьфильм, transliterat: Belarusfilm) este principalul studio de cinema din Belarus. Istoric Compania a fost fondată în 1928 la Leningrad ca studio sovietic din Belarus (Савецкая Беларусь), înainte ca activitățile sale să fie transferate la Minsk în 1939. Producția de filme a fost întreruptă de război și a fost reluată în 1946, când studioul și-a luat numele actual. În perioada sovietică, studioul a fost supranumit „Partizanfilm”, datorită producției unui număr mare de filme care descriu lupta partizanilor sovietici împotriva ocupanților naziști. Studioul este cunoscut și pentru filmele pentru copii care a produs peste 130 de filme de animație. Filme realizate la Belarusfilm Uniunea Sovietică 1934 Le Lieutenant Kijé (Поручик Киже / Porucik Kije), regia Aleksandr Fainzimmer 1936 Les Chercheurs de bonheur (Искатели счастья / Iskateli sceastia), regia Vladimir Korș-Sablin și Iosif Șapiro 1949 Rețeaua morții (Константин Заслонов / Konstantin Zaslonov), regia Aleksandr Fainzimmer și Vladimir Korș-Sablin 1954 Copiii partizanului (Дети партизана / Deti partizana), regia Nikolai Figurovski și Lev Golub 1959 Ceasul s-a oprit la miezul nopții (Часы остановились в полночь / Ceasî ostonovilis v polnoci), regia Nikolai Figurovski 1959 Frunze roșii (Красные листья / Krasnîe listia), regia Vladimir Korș-Sablin 1962 Strada mezinului (Улица младшего сына / Ulița mladșego sîna), regia Lev Golub 1963 A treia rachetă (Третья ракета / Tretya raketa), regia Richard Viktorov 1968 Bun pentru serviciul auxiliar (Годен к нестроевой / Goden k nestroevoi), regia Vladimir Rogovoi și Efraim Sevela 1973 La Dague (Кортик / Kortik), regia Nikolai Kalinin 1974 Pasărea de bronz (Бронзовая птица / Bronzovaia ptița) , regia Nikolai Kalinin 1975 Les Aventures de Bouratino (Приключения Буратино / Prikliucenia Buratino), regia Leonid Neceaev 1977 À propos du Petit Chaperon rouge (Про Красную Шапочку / Pro Krasnuiu Șapociku), regia Leonid Neceaev 1985 Vino și vezi (Иди и смотри / Idi i smotri), regia Elem Klimov (coop. cu Mosfilm) Belarus 1993 Az vozdam (Аз воздам / Az vozdam), regia Boris Stepanov, Margarita Kasîmova și Boris Șadurski 1993 Moi Ivan, toi Abraham, regia Yolande Zauberman 1995 Lato milosci, regia Feliks Falk 1997 From Hell to Hell (Из ада в ад / Iz ada v ad), regia Dmitri Astrahan 2006 Franz + Polina (Франц + Полина / Franz + Polina), regia Mihail Segal 2010 Cetatea Brest (Брестская крепость / Brestskaia krepost), regia Alexander Kott Referințe Vezi și Listă de studiouri de film Mosfilm Legături externe Materiale media legate de Belarusfilm la Wikimedia Commons
Білорусьфільм

|оборот= «Білорусьфільм» (біл. «Беларусьфільм») — білоруська кіностудія художніх і анімаційних фільмів, заснована в 1924 році. Історія Білорусьфільм — головна кіностудія Білорусі. Заснована в грудні 1924 року під назвою «Белгоскіно». У цьому ж році при Управлінні була створена кінолабораторія, що випускала кінохроніки. Спочатку кіностудія перебувала в Ленінграді, у 1939 році переїхала до Мінська. Перший художній фільм кіностудії — «Лісова бувальщина» — випущений в грудні 1926 року. У 1946 році кіностудія перейменована в «Білорусьфільм». За радянських часів на студії було поставлено велику кількість фільмів про війну (завдяки чому студію навіть прозвали «Партизанфільм»), а також дитячих та документальних фільмів. Крім того, починаючи з 1972 року студія випускає анімаційні фільми, на цей момент знято 124 таких фільму. У пострадянський час найважливішим полем діяльності та джерелом для існування кіностудії стали спільні проєкти, перш за все російських режисерів. Так, з використанням матеріально-технічної бази кіностудії та залученням її персоналу було відзнято 22 російські фільми. Цього ж року на «Біларусьфільмі» працювали такі російські майстри, як Микита Михалков, Дмитро Астрахан, батько та син Тодоровські. Примітки Посилання Сайт Громадського об'єднання «Білоруська гільдія акторів кіно» (ГО «БГАК») Цікаве кіно: чи зможе «Білорусьфільм» замахнутися на «Оскар» [Архівовано 15 вересня 2010 у Wayback Machine.] 21 червеня адбудзецца агульнанациянальная прем'ера сама високабюджетнай карціни «Беларусьфільма» («Дняпроўскі рубіж»), з 26 — «зграя», «Кадет» [Архівовано 23 липня 2009 у Wayback Machine.] Білоруські кінофільми радянського часу пропонується повернути на батьківщину у вигляді копій [Архівовано 19 червня 2009 у Wayback Machine.] Білорусь хоче отримати права на радянські фільми виробництва «Білорусьфільму» [Архівовано 13 вересня 2012 у Wayback Machine.] - кінокритик, головний редактор журналу «На екранах» Людмила Перегудова: Зараз ми вкладаємо золоті цеглинки у фундамент нашого кіно [Архівовано 27 січня 2012 у Wayback Machine.] Кіно як діагноз. Стаття про білоруський кіно, журнал КУ[недоступне посилання з червня 2019] Прохання колективу національної кіностудії «Білорусьфільм» [Архівовано 11 січня 2012 у Wayback Machine.]
Universidad Estatal de Economía de Bielorrusia

La Universidad Estatal de Economía de Bielorrusia (en bielorruso: Беларускі дзяржаўны эканамічны ўнівэрсытэт, Bielaruski dziaržaŭny ekanamičny ŭniversytet, en ruso: Белорусский государственный экономический университет, Belorusskiy gosudarstvennyy ekonomicheskiy universitet), conocida por sus siglas BSEU, es una institución de educación superior bielorrusa de Minsk. Es la principal universidad especializada en finanzas y economía del país y cuenta con once facultades y 59 departamentos.​ La universidad fue fundada en 1933 como Instituto Estatal de Economía Nacional de Bielorrusia y fue renombrada a su denominación actual en enero de 1992. Durante el período soviético, la universidad fue galardonada con la Orden de la Bandera Roja del Trabajo.​ Facultades La universidad cuenta con once facultades: Facultad de Marketing y Logística Facultad de Relaciones Económicas Internacionales Facultad de Gestión Facultad de Derecho Facultad de Contabilidad y Economía Facultad de Finanza y Banca Facultad de Economía de Comercio y Gestión Escuela de Comunicación de Negocios Internacionales Escuela Superior de Administración y Negocios Escuela Superior de Turismo Escuela de Formación Preprofesional Referencias Enlaces externos Sitio web oficial
Białoruski Państwowy Uniwersytet Ekonomiczny

Białoruski Państwowy Uniwersytet Ekonomiczny (biał. Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт, БДЭУ, ros. Белорусский государственный экономический университет) – białoruska uczelnia o profilu ekonomicznym z siedzibą w Mińsku, jeden z największych uniwersytetów Białorusi. Początki BPUE sięgają okresu, gdy w 1930 stworzono w ramach Białoruskiego Uniwersytetu Państwowego im. Włodzimierza Lenina Wydział Gospodarki Ludowej z pięcioma fakultetami: przemysłowym, rolniczym, planowania i statystyki, finansów i spółdzielczości. W początkowym okresie na wydziale pobierało nauki 300 studentów, ale już w 1931 roku liczba ta zwiększyła się do 700. 7 lipca 1931 Rada Komisarzy Ludowych Białoruskiej SRR wydała postanowienie o stworzeniu na bazie Wydziału Nauk Społecznych BUP trzech niezależnych Instytutów: Planu Gospodarczego, Finansowo-Gospodarczego i Spółdzielczości Spożywczej, na których w przeciągu lat 1931–1933 studiowało 335 studentów. 20 maja 1933 RKL BSRR postanowiła o utworzeniu na bazie trzech Instytutów Instytutu Gospodarki Ludowej z siedzibą w Mińsku. Na jesieni 1933 Komisja Planowania Gospodarczego Białoruskiej SRR zatwierdziła statut Białoruskiego Państwowego Instytutu Gospodarki Ludowej (БДІНГ) oraz afiliowanego przy nim wydziału robotniczego. 20 stycznia 1935 podjęto decyzję o nadaniu Instytutowi imienia Kujbyszewa, które nosił do 1992 r. Podczas II wojny światowej budynki uczelni zostały zniszczone przez wojska okupacyjny, a biblioteka częściowo wywieziona poza granice Białoruskiej SRR. 28 października 1944 Instytut ponownie został otwarty dla studentów, a 1 marca 1945 rozpoczęły się regularne zajęcia. W 1950 oddano do użytku pierwszą część nowego kampusu przy ul. Swierdłowa, którego budowę ostatecznie ukończono w 1954. 20 stycznia 1992 postanowieniem Rady Ministrów Republiki Białorusi Instytut przemianowano na Białoruski Państwowy Uniwersytet Ekonomiczny. W 2008 na uczelni istniały następujące wydziały: marketingu, menadżerski, międzynarodowych stosunków gospodarczych, prawa, ekonomii, finansów i bankowości, międzykulturowych kontaktów w biznesie, psychologiczno-pedagogiczny. Przy uczelni afiliowana jest również Wyższa Szkoła Administracji i Biznesu, Wyższa Szkoła Turystyki, Instytut Podwyższania Kwalifikacji i Przygotowania Kadr Gospodarczych. Istnieje filia Uniwersytetu z siedzibą w Bobrujsku. Linki zewnętrzne Strona główna Uniwersytetu Nieoficjalna strona Internetowa poświęcona uczelni. narxoz.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-03)]. Strona internetowa Wydziału Marketingu i Logistyki Strona internetowa Wydział Ekonomii i Zarządzania
Bjalyničy

Bjalyničy (bělorusky Бялынічы, rusky Белыничи – Belyniči) jsou město v Mohylevské oblasti v Bělorusku. K roku 2012 v nich žilo přes deset tisíc obyvatel. Poloha a doprava Bjalyničy leží na východním břehu Drucu v povodí Dněpru. Od Mohyleva, správního střediska oblasti, jsou vzdáleny přibližně 42 kilometrů západně, od Minsku, hlavního města státu, přibližně 142 kilometrů východně. Několik kilometrů jižně od města prochází dálnice M4 vedoucí z Minsku do Mohyleva. Dějiny První zmínka je z roku 1577. V roce 1624 dochází k založení karmelitánského kláštera. Od roku 1634 jsou Bjalyničy městem. Za druhé světové války obsadily město 6. července 1941 jednotky německé armády a jednotky Rudé armády jej dobyly zpět 29. června 1944. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Bjalynitschy na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bjalyničy na Wikimedia Commons
Bjalynitschy

Bjalynitschy bzw. Belynitschi (Бялынічы, Białyničy; russisch Белыничи) ist eine Stadt im Nordwesten des Mahiljouskaja Woblasz in Belarus. Es ist das administrative Zentrum des Rajon Bjalynitschy. Das Wappen von Bjalynitschy zeigt eine Hodegetria. Geografie Bjalynitschy liegt etwa 42 km westlich von Mahiljou (der Hauptstadt der Woblasz) und rund 142 km ostnordöstlich von Minsk. Es liegt etwa bei Kilometer 145 an der Fernstraße M4. Der Fluss Drut fließt an Bjalynitschy vorbei. Geschichte Erstmals erwähnt wurde Bjalynitschy im Jahr 1577. Am Ort wurde 1624 ein Karmeliter-Kloster gegründet. Zu einer Minderstadt mit Magdeburger Recht wurde Bjalynitschy am 4. Oktober 1634. Ab dem Ende des 17. Jahrhunderts ließen sich jüdische Siedler in Bjalynitschy nieder. Während des Zweiten Weltkrieges wurde die Stadt am 6. Juli 1941 von deutschen Truppen besetzt und am 29. Juni 1944 von der Roten Armee befreit. Vorsitzender des Exekutivkomitees bzw. des Bezirksvorstandes ist Nikolai Mikhailovich Kodatenko (russisch Николай Михайлович Кодатенко), der 2013 Aleksandr Nikolajewitsch Voronin (russisch Александр Николаевич Воронин) ablöste. Bevölkerungsentwicklung Im Januar 1939 lebten 781 Juden in Bjalynitschy, was etwa 25 % der Gesamtbevölkerung ausmachte. Historische Bilder von Kirche und Kloster Zeitgenössisches Bjalynitschy Persönlichkeiten Aljaksandr Sjaljawa (* 1992), Fußballspieler Juryj Kawaljou (* 1993), Fußballspieler Dsmitryj Nabokau (* 1996), Hochspringer Siehe auch Jüdischer Friedhof (Bjalynitschy) Weblinks Offizieller Webauftritt von Bjalynitschy Einzelnachweise
Byalynichy

Byalynichy (Belarusian: Бялы́нічы, romanized: Bialyničy; Russian: Белы́ничи, romanized: Belynichi; Polish: Białynicze; Yiddish: בעליניטש) is a town in Mogilev Region, Belarus. It is located 45 kilometres (28 mi) west-northwest of Mogilev, and serves as the administrative center of Byalynichy District. As of 2025, it has a population of 9,553. History World War II In the Grand Duchy of Lithuania, Byalynichy belonged to Vitebsk Voivodeship. In 1772, as a result of the First Partition of Poland, the town became part of the Russian Empire, where it belonged to Mogilev Governorate. Around 780 Jews lived in Byalynichy at the eve of World War II. They composed about 24 percent of the total population. The Jews were mainly traders. Byalynichy was under German military occupation from 6 July 1941 until 29 June 1944. 150 Jewish men were killed in September 1941. The remaining Jews, together with Jewish families from nearby settlements in the district, were resettled in a ghetto in the town. On 12 December 1941, the Germans liquidated the ghetto, with the German Security Police and local Belarusian police gathering the remaining 600 Jews. Those Jews, who were mainly women, children and the elderly, were escorted to the woods and shot in pits that were dug in advance. The Red Army liberated Byalynichy on 29 June 1944. Later history In 2016, Byalynichy received the status of town of district subordination (previously it was an urban-type settlement). References Sources Megargee, Geoffrey P.; Dean, Martin (2012). The United States Holocaust Memorial Museum Encyclopedia of Camps and Ghettos 1933–1945. Volume II. Indiana University Press, United States Holocaust Memorial Museum. pp. 1645–1646. ISBN 978-0-253-35599-7. External links The murder of the Jews of Byalynichy during World War II, at Yad Vashem website.
Bialýnichy

Bialýnichy o Belýnichi (bielorruso: Бялы́нічы; ruso: Белы́ничи; polaco: Białynicze; yidis: בעליניטש Balinich) es una ciudad subdistrital de Bielorrusia, capital del distrito homónimo en la provincia de Maguilov. En 2026 tenía una población de 9391 habitantes.​ Se ubica unos 30 km al oeste de la capital regional Maguilov, sobre la carretera M4 que lleva a la capital nacional Minsk.​ Historia Se conoce la existencia del asentamiento en documentos desde el siglo XVI. En su origen era un pueblo del powiat de Orsha, en el voivodato de Vítebsk del Gran Ducado de Lituania. Desde el siglo XVII pasó a ser propiedad de la familia noble Sapieha. En 1624, Lew Sapieha fundó aquí un monasterio carmelita que albergó un famoso icono de la Virgen María, que convirtió al pueblo en un centro de peregrinaciones, hasta el punto de ser conocido como la "Częstochowa de los bielorrusos". En la partición de 1772 pasó a formar parte del Imperio ruso, que en 1861 estableció aquí la sede de una vólost, dependiente del uyezd de Maguilov.​​ La RSS de Bielorrusia le dio el estatus de capital distrital en 1924, y el de asentamiento de tipo urbano en 1938. En 1941, los invasores alemanes crearon aquí un gueto en el que encerraron a casi ochocientos judíos (que formaban la cuarta parte de la población local), para posteriormente llevarlos a un bosque cercano y asesinarlos allí. Los bielorrusos locales consiguieron organizarse en un grupo de partisanos soviéticos, y consiguieron liberar el asentamiento en 1943, pero sufrieron la humillación de perder su icono histórico de la Virgen María, que desapareció del museo de historia de Maguilov durante los saqueos de la guerra. El asentamiento adoptó el estatus de ciudad en 2017.​​​​ Referencias