NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sadowy (obwód brzeski)

Sadowy (błr. Садовы; ros. Садовый) – osiedle na Białorusi, w rejonie pińskim obwodu brzeskiego, około 11 km na zachód od Pińska. Historia Do lat 40. XX wieku wieś Sadowy była częścią sąsiedniej wsi Żabczyce. W XIV i XV wieku Żabczyce należały do kniaziów pińskich, Jarosławiczów, ale już w 1534 roku były własnością rodziny Olizarów, która procesowała się z Teodorem Jarosławiczem o tę własność. Królowa Bona potwierdziła prawo Olizarów do tej ziemi. Pretensję do tej własności zgłaszało również duchowieństwo: zajeżdżał je bowiem i procesował biskup łucki Cyryl Terlecki (zm. w 1607 roku), gdy posiadali ją Żurawniccy. W pierwszej połowie XVII wieku właścicielami majątku byli Wołodkowicze. W 1662 roku od Wołodkowiczów dzierżawił te ziemie Samuel Brzeski, cześnik piński, z którym również procesowało się duchowieństwo ruskie o zapisy należne cerkwiom. W XVIII wieku własność majątku przeszła na Krasickich i pozostała do początku XX wieku. Pierwszym znanym właścicielem majątku z tej rodziny był Ignacy hr. Krasicki, żonaty z Eufrozyną Bożeniec-Jełowicką. Kolejnym dziedzicem był ich syn Marcin Jan, a następnym – jego syn, Artur Roman, a prawdopodobnie ostatnim z tej rodziny – jego syn, Jan Henryk. Ostatnimi właścicielami części majątku przed 1939 rokiem byli Minkowscy, pozostała część została rozparcelowana między osadników wojskowych. Po II rozbiorze Polski w 1793 roku Żabczyce, wcześniej należące do powiatu pińskiego województwa brzeskolitewskiego Rzeczypospolitej, znalazły na terenie guberni mińskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku wieś wróciła do Polski, została siedzibą gminy Żabczyce, od 1945 roku – była w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi. W latach 1940–1957 (z przerwą na okres, gdy była zajęta przez Niemców) wieś była siedzibą rejonu żabczyckiego. W 1788 roku Krasiccy ufundowali w Żabczycach cerkiew unicką pod wezwaniem św. Paraskiewy. Cerkiew, od 1863 roku prawosławna, funkcjonuje do dziś (jako świątynia parafialna), obecnie na terenie wsi Sadowy. Dawny dwór Krasiccy wybudowali tu (prawdopodobnie również na terenie obecnej wsi Sadowy) klasycystyczny, drewniany, parterowy dwór z kolumnowym gankiem, kryty czterospadowym dachem. Dwór był otoczony przez park. W 1944 roku dwór został spalony. W pozostałych zabudowaniach uruchomiono kołchoz, jednak popadały w coraz większą ruinę. Dziś nie ma po nich śladu. Majątek w Żabczycach jest opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego. Przypisy
Садовый (Брестская область)

Садовый (бел. Садовы) — посёлок в Пинском районе Брестской области Республики Беларусь. В составе Молотковичского сельсовета. Население — 847 человек (2019). География Садовый находится в 10 км к северо-западу от центра Пинска. Посёлок связан местными дорогами с соседними деревнями Молотковичи, Жабчицы и Торгошицы. Местность принадлежит бассейну Днепра, через посёлок течёт ручей, впадающий в небольшую реку Меречанка, приток Ясельды. Ближайшая ж/д станция в двух километрах к югу, в Молотковичах (линия Брест — Пинск — Гомель). Культура Музей ГУО "Начальная школа пос. Садовый" Пинского района Достопримечательности Церковь св. Параскевы Пятницы. Построена в 1788 году из дерева, памятник архитектуры. Включена в Государственный список историко-культурных ценностей Республики Беларусь — Историко-культурная ценность Республики Беларусь, . Поскольку церковь была построена родом Красицких, владевших соседним поместьем Жабчицы, и лишь позднее оказалась на территории современного посёлка Садовый, в списке историко-культурных ценностей и ряде других источников отнесена к деревне Жабчицы. Галерея Примечания Ссылки Садовый на Глобус Беларуси Архивная копия от 2 июля 2018 на Wayback Machine Садовый на сайте radzima.org
Ajele

Ajele (biał. Аелі, Ajeli; ros. Аели, Ajeli) – chutor na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie ostrowieckim, w sielsowiecie Ryteń. Historia W czasach zaborów zaścianek w gminie Kiemieliszki, w powiecie święciańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1905 roku liczył 56 mieszkańców, 30 dziesięcin, własność Rossochackiego. W dwudziestoleciu międzywojennym zaścianek leżący w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie święciańskim, w gminie Kiemieliszki. W 1931 w 6 domach zamieszkiwało 31 osób. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2023-09-03]. (ros. • biał.).
Аели

Аели (бел. Ае́лі) — хутор в Островецком районе Гродненской области Беларуси. В составе в Рытанского сельсовета. В 2014 году в хуторе проживал 1 человек. География Расположен в 36 км от города Островец, в 41 км от железнодорожной станции Гудогай, в 291 км от Гродно. История С 1904 года в Кемелишской волости Свенцянского уезда Виленской губернии Российской империи. В 1905 году хутор был владением Гелижинского. С 1922 года в составе Польши, с 1939 года в составе БССР. С 1992 года в составе колхоза «Кемелишки». С 26 июня 1965 года по 31 марта 2013 года входил в состав Кемелишковского сельсовета. Население 1897 год — 56 человек 1905 год — 14 человек 1938 год — 31 человек 1959 год — 16 человек 1970 год — 11 жителей 1999 год — 8 жителей 2004 год — 7 жителей 2009 год — 2 жителей 2014 год — 1 житель Примечания Литература Гарады і вёскі Беларусі: энцыклапедыя. Т. 9. Гродзенская вобласць. Кн. 1 / под научн. ред. А. И. Лакотки. — Минск: Белорусская энциклопедия имени Петруся Бровки, 2015. — С. 37. — 656 с. — ISBN 978-985-11-0839-4. (бел.)
Żwirble (rejon ostrowiecki)

Żwirble (biał. Жвірблі, Żwirbli; ros. Жвирбли, Żwirbli) – chutor na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie ostrowieckim, w sielsowiecie Worniany. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym zaścianek leżący w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, w gminie Worniany. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Mapa WIG Worniany. [dostęp 2023-05-28]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2023-05-28]. (ros. • biał.).
Lucjanowo (Białoruś)

Lucjanowo (biał. Люццянова, Luccianowa; ros. Лютьяново, Lut'janowo) – chutor na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie ostrowieckim, w sielsowiecie Worniany. Historia W XIX i w początkach XX w. folwark położony w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie wileńskim. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich, w okręgu wileńskim, w powiecie wileńskim. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 leżało w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, do 1 kwietnia 1927 w gminie Bystrzyca, następnie w gminie Mickuny. W 1938 był to folwark i zaścianek. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Lucyanowo, pow. wileński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 462 . Mapa WIG Niemenczyn. [dostęp 2023-05-28]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2023-05-28]. (ros. • biał.).
Tarasowszczyzna

Tarasowszczyzna (biał. Тарасаўшчына; ros. Тарасовщина) − chutor na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie oszmiańskim, w sielsowiecie Holszany. Historia W czasach zaborów zaścianek w okręgu wiejskim Bieniuny, w gminie Holszany, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1866 roku miała 3 domy i 21 mieszkańców. W 1905 roku liczyła 18 mieszkańców, 82 dziesięcin. W latach 1921–1945 zaścianek leżał w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, w gminie Holszany. W 1931 w 5 domach zamieszkiwało 36 osób. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Holszanach. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Holszanach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Holszanach. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Linki zewnętrzne Tarasowszczyzna, pow. oszmiański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 160 .
Czerepakalnia

Czerepakalnia (biał. Чарапакальня; ros. Черепокальня) − chutor na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie oszmiańskim, w sielsowiecie Kamienny Ług. Historia W czasach zaborów folwark w gminie Polany, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1905 roku liczył 10 mieszkańców, 61 dziesięcin, należał do Ważyńskich. W latach 1921–1945 folwark i zaścianek leżały w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, w gminie Polany. W 1931: folwark w 1 domu zamieszkiwało 11 osób. zaścianek w 4 domach zamieszkiwały 32 osoby. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Murowanej Oszmiance. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Oszmianie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Murowanej Oszmiance. Przypisy
Jodkiewicze Małe

Jodkiewicze Małe (biał. Малыя Ёдкавічы; ros. Малые Ёдковичи) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, w sielsowiecie Ejsymonty. Historia Dawniej okolica szlachecka w województwie trockim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej. W latach 1921–1939 ówczesną okolicę leżał w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Wielkie Ejsymonty. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 94 osoby, 89 było wyznania rzymskokatolickiego, a 5 prawosławnego. Jednocześnie 91 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, 3 białoruską. Było tu 19 budynków mieszkalnych. Miejscowości należały do parafii rzymskokatolickiej w Wielkich Ejsymontach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Indurze i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Wielkich Ejsymontach. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 wchodzi w skład Białorusi. Zobacz też Jodkiewicze Wielkie Przypisy Bibliografia Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3. Linki zewnętrzne Jodkiewicze ''Małe'', [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 23 . Jodkiewicze Mł. na mapie WIG
Малые Иодковичи

Малые Иодковичи (бел. Малыя Ёдкавічы) — деревня в Берестовицком районе Гродненской области Белоруссии. Входит в состав Эйсмонтовского сельсовета. География Деревня находится в западной части Гродненской области, к востоку от реки Свислочи и автодороги Р-99, на расстоянии приблизительно 24 километров (по прямой) к северу от городского посёлка Большая Берестовица, административного центра района. Абсолютная высота — 114 метров над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 0,1868 км². История По состоянию на 1905 год, в Малых-Иодкевичах проживало 40 человек. В административном отношении деревня входила в состав Индурской волости Гродненского уезда Гродненской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав межвоенной Польши. Входила в состав гмины Вельке-Эйсымонты Гродненского повета Белостокского воеводства. В 1921 году числилось 94 жителя, проживавших в 19 домах. В этническом составе населения того периода поляки составляли 96,8 % и белорусы — 3,2 %. В конфессиональном составе населения преобладали католики (94,7 %) и православные христиане (5,3 %). С 1939 года в БССР. Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживало 16 человек. Примечания
Maciejewicze (obwód grodzieński)

Maciejewicze (biał. Мацеевічы; ros. Матеевичи) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, w sielsowiecie Ejsymonty. Historia Dawniej okolica szlachecka w województwie trockim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej. W latach 1921–1939 ówczesna okolica leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Wielkie Ejsymonty. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 79 osób, 71 było wyznania rzymskokatolickiego, 8 prawosławnego. Jednocześnie 73 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, 6 białoruską. Było tu 16 budynków mieszkalnych. Miejscowości należały do parafii rzymskokatolickiej w Wielkich Ejsymontach i prawosławnej w Masalanach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Indurze i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Wielkich Ejsymontach. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 wchodzi w skład Białorusi. Przypisy Bibliografia Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3. Linki zewnętrzne Maciejewicze (1), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 288 . Maciejewicze na mapie WIG
Матеевичи (Гродненская область)

Матеевичи (бел. Мацеевічы) — деревня в Берестовицком районе Гродненской области Беларуси. Входит в состав Эйсмонтовского сельсовета. География Деревня находится в западной части Гродненской области, к востоку от реки Свислочи, на расстоянии приблизительно 24 километров (по прямой) к северу от городского посёлка Большая Берестовица, административного центра района. Абсолютная высота — 129 метров над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 0,2767 км². История По состоянию на 1905 год, в Мацѣевичах проживало 65 человек. В административном отношении деревня входила в состав Богородицкой волости Гродненского уезда Гродненской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав межвоенной Польши. Входила в состав гмины Вельке-Эйсымонты Гродненского повета Белостокского воеводства. В 1921 году числилось 79 жителей, проживавших в 16 домах. В этническом составе населения того периода поляки составляли 92,4 %, белорусы — 7,6 %. В конфессиональном составе населения преобладали католики (89,9 %) и православные христиане (10,1 %). С 1939 года в БССР. До 23 марта 1964 года деревня входила в состав Жукевичского сельсовета. Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживало 13 человек. Примечания
Misiewicze (rejon brzostowicki)

Misiewicze (biał. Місявічы; ros. Мисевичи) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, w sielsowiecie Ejsymonty. Historia Dawniej okolica szlachecka w województwie trockim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej. W latach 1921–1939 ówczesna okolica leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Wielkie Ejsymonty. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 93 osoby, 82 było wyznania rzymskokatolickiego, 11 prawosławnego. Jednocześnie 83 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, 10 białoruską. Było tu 16 budynków mieszkalnych. Miejscowości należały do parafii rzymskokatolickiej w Wielkich Ejsymontach i prawosławnej w Olekszycach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Indurze i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Wielkich Ejsymontach. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 wchodzi w skład Białorusi. Urodzeni w Misiewiczach Eugeniusz Cydzik, polski żołnierz i działacz kresowy. Przypisy Bibliografia Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3. Linki zewnętrzne Misiewicze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 340 . Misiewicze na mapie WIG
Мисевичи (Берестовицкий район)

Мисевичи (бел. Місявічы) — деревня в Берестовицком районе Гродненской области Белоруссии. Входит в состав Эйсмонтовского сельсовета. География Деревня находится в западной части Гродненской области, на левом берегу реки Веретейки, к востоку от автодороги Р-99, на расстоянии приблизительно 19 километров (по прямой) к северо-северо-западу от городского посёлка Большая Берестовица, административного центра района. Абсолютная высота — 111 метров над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 0,0877 км². История По состоянию на 1905 год, в Мисевичах проживало 50 человек. В административном отношении деревня входила в состав Индурской волости Гродненского уезда Гродненской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав межвоенной Польши. Входила в состав гмины Вельке-Эйсымонты Гродненского повета Белостокского воеводства. В 1921 году числилось 93 жителя, проживавших в 16 домах. В этническом составе населения того периода поляки составляли 89,2 % и белорусы — 10,8 %. В конфессиональном составе населения преобладали католики (88,2 %) и православные христиане (11,8 %). С 1939 года в БССР. Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживало 9 человек. Примечания
Cydziki (rejon brzostowicki)

Cydziki (biał. Цыдзікі; ros. Цыдики) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, w sielsowiecie Ejsymonty. Historia Dawniej wieś i majątek ziemski w województwie trockim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej. W latach 1921–1939 wieś i folwark leżał w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Wielkie Ejsymonty. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało: wieś – 81 osób, 44 było wyznania rzymskokatolickiego a 37 prawosławnego. Jednocześnie 46 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, 35 białoruską. Było tu 12 budynków mieszkalnych folwark – 16 osób, 12 było wyznania rzymskokatolickiego a 4 prawosławnego. Jednocześnie wszyscy mieszkańcy zadeklarowali polską przynależność narodową. Były tu 2 budynki mieszkalne. Miejscowości należały do parafii rzymskokatolickiej w Wielkich Ejsymontach i prawosławnej w Maslanach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Indurze i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Wielkich Ejsymontach. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 wchodzi w skład Białorusi. Przypisy Bibliografia Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3. Linki zewnętrzne Cydziki (2), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 345 . Cydziki na mapie WIG
Цыдики (Берестовицкий район)

Цыдики (бел. Цыдзікі) — деревня в Берестовицком районе Гродненской области Беларуси. Входит в состав Эйсмонтовского сельсовета. География Деревня находится в западной части Гродненской области, к востоку от реки Свислочи, на расстоянии приблизительно 24 километров (по прямой) к северо-северо-востоку от городского посёлка Большая Берестовица, административного центра района. Абсолютная высота — 116 метров над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 0,1949 км². История По состоянию на 1905 год, в Цидзиках проживало 70 человек. В административном отношении деревня входила в состав Богородицкой волости Гродненского уезда Гродненской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав межвоенной Польши. Входила в состав гмины Вельке-Эйсымонты Гродненского повета Белостокского воеводства. В 1921 году числился 81 житель, проживавший в 12 домах. В этническом составе населения того периода поляки составляли 56,8 %, белорусы — 43,2 %. В конфессиональном составе населения преобладали католики (54,3 %) и православные христиане (45,7 %). С 1939 года в БССР. До 23 марта 1964 года деревня входила в состав Жукевичского сельсовета. Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживало 5 человек. Примечания
Możejki (rejon werenowski)

Możejki (biał. Мажэйкі; ros. Можейки) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Raduń. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Raduń. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. W pobliżu wsi znajduje się Wielki Kamień Możejski, będący głazem narzutowym (eratykiem). Przypisy Bibliografia Możejki na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-09-08]. (ros.).
Можейки (Вороновский район)

Можейки (бел. Мажэйкі) — деревня в Вороновском районе Гродненской области Беларуси. Входит в состав Радунского сельсовета. География Деревня находится в северной части Гродненской области, при автодороге Н-7355, на расстоянии приблизительно 23 километров (по прямой) к юго-западу от городского посёлка Вороново, административного центра района. Абсолютная высота — 150 метров над уровнем моря. История По состоянию на 1905 год, в деревне проживало 222 человека (107 мужчин и 115 женщин). В административном отношении входила в состав Радунской волости Лидского уезда Виленской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав Второй Польской республики. Входила в состав гмины Радунь Лидского повета Новогрудского воеводства. В 1921 году числилось 188 жителей (84 мужчины и 104 женщины), проживавших в 39 домах. В этническом составе населения того периода поляки составляли 100 %. В конфессиональном отношении всё население деревни исповедовало католичество. С 1939 года в БССР. Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживало 22 человека. Примечания
Miadziusze

Miadziusze (biał. Мядзюшы, Miadziuszy; ros. Мядюши, Miadiuszy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Raduń, przy granicy z Litwą. W źródłach pojawia się także pod nazwami Madziusze, Miadziuszki i Madiuszi. W pobliżu wsi znajduje się drogowe przejście graniczne Dociszki, położone na drodze republikańskiej P145. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Ejszyszki. Po II wojnie światowej w granicach Związku Radzieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Miadziuszki, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 284 . Madziusze, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 290 . Miadziusze na mapie WIG Madziusze na mapie WIG Madiuszi na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-09-08]. (ros.).