NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Navapolack

Navapolack (oroszul Novopolock) 100,5 ezer lakosú (2006) iparváros Fehéroroszország Vicebszki területén, a Polacki járásban. Egyike a szocialista iparosítás során létrejött új városoknak, a belarusz vegyipar fellegvára, növekvő lakossággal. Polocktól 6 km-re nyugatra, a Nyugati-Dvina déli partján fekszik. Története A mai város helyén 1958 júniusában kezdődött meg az építkezés, az új olajfinomító és vegyipari kombinát építésével párhuzamosan. A település a Pionyerszkij, majd 1959-től a Polockij nevet kapta, ekkor nyilvánították munkástelepüléssé (rabocsij poszelok). Ekkoriban még csak barakkokból állt a leendő város, de hamarosan a szocialista várostervezés elvei alapján megkezdődött a mai Navapolack kialakítása. 1962-ben felépült a vasbeton híd a Nyugati-Dvinán, mely az 1959-ben épült pontonhidat váltotta fel. 1963-ban kialakították a Mologyozsnaja utcát és még ebben az évben Novopolock néven várossá nyilvánították. A következő évben Belanovo, Meurugolovo, Novikovo, Novij Dvor, Pocstari, Provariscse és Ruljovka falvakat hozzácsatolták. 1966-ban felépült az Építők tere. 1984-ben a város építőit és tervezőit Állami díjjal tüntették ki. A kombinát folyamatos bővülésével nőtt a város lélekszáma, napjainkra a terület 3. és az ország 14. legnépesebb városa lett. Gazdasága A vegyipar a város vezető iparága. Az olajfinomító (Naftan) a Szurgutból és Almetyevszkből érkező olajat dolgozza fel, a benzingyártás 1963-ban kezdődött meg. A Polimir kombinát 1964-1967 között épült. A műszálgyártás fő terméke az akrilszál. A kombinát mintegy húszféle polietilént állít elő, köztük a szigetelőanyagnak használt porózus polietilént és a kábelbevonásra alkalmas változatot. 1990 óta kenyérgyára is van. Városszerkezet A város fő tengelye a Nyugati-Dvina folyásával párhuzamosan futó Mologyozsnaja (Ifjúság) utca. Erre merőleges a Kalinyin utca, mely a Dvina-hídtól a vegyipari kombinátig vezet. A híd lábánál 2002-ben dendráriumot alakítottak ki. A folyó jobb partján az 1963-ban épült vasútállomás Ropnyanszkaja faluval közös. A két utca kereszteződésénél található a városközpont. Az Ifjúság utcával párhuzamos sugárút a Jakub Kolasz utca a Dvina partjánál halad. A város déli részén ma (2006) is folyik a lakótelepek építésa, a város erre terjeszkedik. Ezek a városrészek a Podkasztelci és Vaszilevci neveket viselik. A központtól északra a Dvina kanyarulatánál található Snitki, melyet 1968-ban csatoltak a városhoz. Errefelé a lazább beépítés jellemző, hétvégi házas övezet. Vittorzsje és Zaljuhovo szintén dácsa-települések. A várost a kombináttól (melynek területe meghaladja Navapolackét) 6–7 km széles nyír- és fenyőerdő választja el, mely egyben egészségügyi védősávként is funkcionál. Az erdőben két tó (Ljuhovo, Medvezsino) is található. Jegyzetek Külső hivatkozások A város története (oroszul)
Navapolack

Navapolack (in bielorusso Наваполацк?; in russo Новополоцк?, Novopolock) è una città della Bielorussia di 98.138 abitanti, nella voblasc' di Vicebsk. Voci correlate Tranvia di Navapolack Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Navapolack Collegamenti esterni (RU) Città di Navapolack, su novopolotsk.by.
Navapolatsk

Navapolatsk (Wit-Russisch: Наваполацк; Russisch: Новополоцк, Novopolotsk) is een Wit-Russische stad in de Oblast Vitebsk. De stad heeft ongeveer 102.000 inwoners (2017) en is in 1958 gesticht. De bewoners bestaan voor 81% uit Wit-Russen, 16% Russen en 3% overigen. De stad ligt vlak bij Polatsk en de naam betekent ook Nieuw Polatsk. FC Naftan Navapolatsk is de lokale voetbalclub. De stad ligt op de linkeroever van de Westelijke Dvina, die naar Letland stroomt en bij Riga in de Oostzee uitmondt. Op de rechteroever ligt Polotzk. Geschiedenis De geschiedenis van Navapolatsk gaat terug tot 1958; het is een betrekkelijk nieuwe stad. In 1954 had men besloten om een nieuwe olieraffinaderij in de regio te bouwen. Voor de benodigde werknemers werd een nieuwe stad aangelegd. Navapolatsk beschikt over 12 scholen voor voortgezet onderwijs, 2 gymnasiums en de Staatsuniversiteit Polatsk. Vervoer De stad wordt bediend door een tramlijn. Industrie Van alle steden in de oblast Vitebsk heeft de stad de grootste raffinaderij en bijbehorende chemische fabrieken. Navapolatsk en Polatsk danken hun huidige bestaan grotendeels aan deze bedrijfstak. Het petro-chemische complex ligt op 2-4 km ten westen van de woonwijken, daarvan gescheiden door bos. OAO "Naftan" Naftan is de belangrijkste olieraffinaderij. Deze werd in 1959 gebouwd. De ruwe olie is afkomstig uit de Wolgaregio van Rusland en produceert dieselolie, gasolie en kerosine, daarnaast nog een aantal petrochemische producten. Een andere belangrijke onderneming is "Polymir", die plastics en polyetheen maakt. Uit dit halfproduct kan een veelheid aan andere producten gemaakt worden. Toerisme De stad beschikt over zes hotels; het toerisme is echter geen belangrijke sector. De R.K. Kerk van het Heilig hart van Jezus dateert uit 2004, de Orthodoxe Johannes de Doperkerk is van 1992. Geboren Vadzim Dzevjatowski (20 maart 1977), kogelslingeraar Zie ook FC Naftan Novopolotsk
Nowopołock

Nowopołock (biał. Наваполацк, Navapolack ros. Новополоцк) – miasto na północy Białorusi, w obwodzie witebskim, nad Dźwiną, położone 8 km na zachód od Połocka, wraz z którym tworzy aglomerację miejsko-przemysłową. Około 98 000 mieszkańców (2020). W mieście znajduje się towarowa stacja kolejowa Nowopołock. Historia Osada założona została w 1958 roku. Nowopołock otrzymał prawa miejskie w 1963 roku. Miasto jest szybko rozwijającym się ośrodkiem przemysłowym po wybudowaniu rafinerii ropy naftowej Naftan. Przemysł chemiczny, środków transportu i materiałów budowlanych. Wyższa szkoła techniczna, muzeum. W mieście działa linia tramwajowa. Gospodarka W mieście rozwinął się przemysł chemiczny, środków transportu oraz rafineryjny. Uczelnia Połocki Uniwersytet Państwowy im. Eufrozyny Połockiej Sport Chimik Nowopołock – klub hokejowy Naftan Nowopołock – klub piłkarski Miasta partnerskie Płock (do 2022) Gdańsk Ludzie związani z Nowopołockiem Przypisy
Navapolatsk

Navapolatsk (em bielorrusso: Наваполацк; em russo: Новополоцк, Novopolotsk) é uma cidade bielorrussa localizada na Voblast de Viciebsk. Tem uma população (estimativa de 2008) de 107 458. Fundada em 1958, está localizado perto da cidade de Polatsk e o nome significa literalmente "Nova Polatsk". Ligações externas «Página oficial» (em russo)
Navapolack

Navapolack ali Novopolock je mesto ob Zahodni Dvini v severni Belorusiji. Začetki mesta segajo v leto 1958, ko se je na levem bregu Dvine nedaleč od starejšega mesta Polacka (Polocka) pričela gradnja naftne rafinerije, ene največjih v Evropi in v Sovjetski zvezi. Kmalu je v bližini zraslo delavsko naselje, sprva imenovano »Polocki«. Decembra 1963 je naselje dobilo status oblasti podrejenega mesta in današnje ime. Po zaslugi rafinerije »Naftan« in tovarne umetnih mas »Polimir« znaša proizvodnja Navapolacka slabo polovico vse proizvodnje Vitebske oblasti in okoli 7 odstotkov v celotni Belorusiji. V mestu delujeta hokejski klub Himik Navapolack, ki igra v najvišji beloruski ligi, in nogometni klub Naftan Navapolack. Opombe Sklici Zunanje povezave Predstavnosti o temi Navapolack v Wikimedijini zbirki Uradno spletno mesto
Navapolatsk

Navapolatsk (vitryska: Наваполацк) är en stad i Vitsebsks voblast i nordvästra Belarus. Staden hade 102 394 invånare år 2016. Historia Navapolatsk grundades 1958 och ligger nära staden Polatsk. Namnet betyder helt enkelt "Nya Polatsk". Staden grundades då en del av befolkningen i Polatsk flyttade därifrån, delvis på grund av byggandet av allt fler fabriker strax utanför Polatsk. Några av fabrikerna släppte ut direkt farliga gaser, varför många byggarbetare och personal på fabrikerna valde att flytta till Navapolatsk, där luften var renare. Trots problemen med luften har staden blivit större och större med tiden. Numera är de flesta fabrikerna nedlagda och luften återhämtar sig. Spelare från staden har representerat det vitryska bandylandslaget. Se även Städer i Vitsebsk voblast Belarus städer Referenser
Лихое (озеро, Беларусь)

Лихо́е (бел. Ліхо́е) — озеро в Гродненском районе Гродненской области Белоруссии. Относится к бассейну реки Соломянка. Описание Водоём находится в 34 км на северо-восток от города Гродно, в 0,8 км на север от деревни Салатье. По словам местных жителей, озеро Лихое получило своё название благодаря безуспешным попыткам мелиораторов осушить водоём. Несмотря на малые размеры, озеро поддерживает постоянный уровень воды благодаря мощным подземным ключам. Площадь зеркала составляет приблизительно 0,007 км², длина — около 20 м, наибольшая ширина — около 15 м, длина береговой линии — около 57 м. Южная часть озера связана естественной протокой с озером Чижовка, северная — мелиоративным каналом с озером Динтово. К восточному берегу примыкает заросший канал. Примечания Литература Иванов-Смоленский В. Г. Лихое // Все озёра Беларуси. Популярная иллюстрированная энциклопедия (электронная версия). — 2011. — Т. 4 (Кабак — Нюля).
Frälsarens förklarings kyrka, Svetlahorsk

Frälsarens förklarings kyrka (belarusiska: Спаса-Праабражэнская царква; translitteration: Spasa-Praabrashenskaja tsarkva; kyrkslaviska: Спа́со-Преображенскаѧ це́рковь) är en belarusisk-ortodox kyrkobyggnad belägen i staden Svetlahorsk, i distriktet Svetlahorsk rajon i Homels voblast, i sydöstra Belarus. Kyrkan är helgad åt Kristi förklaring och tillhör Homel stift i den Belarusisk-ortodoxa kyrkan. Historik Frälsarens förklarings kyrka i Svetlahorsk började byggas 1998 oh stod klar 2006. Kyrkan Kyrkan är gjord av tegel. Bilder Se även Östortodoxa kyrkor Religion i Belarus Källor Светлагорск - горад Гомельскай вобласці Беларусі. Касцёл, Царква. Славутасці і Выбітнасці, Падарожжа і турызм, Гістарычныя і архітэктурныя помнікі. (vedaj.by) Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Frälsarens förklarings kyrka, Svetlahorsk.
Iglesia de la Santísima Trinidad (Lískava)

La iglesia de la Santísima Trinidad (en bielorruso: Касцёл Найсвяцейшай Тройцы; en polaco: Kościół Trójcy Świętej) es un edificio religioso que pertenece a la Iglesia católica y se localiza en Lískava, Bielorrusia.​ Historia La iglesia fue fundada por Maciej Kłoczko, voivoda de Vítebsk en los años 1532-1542. En la segunda mitad del siglo XVIII, la iglesia fue completamente reconstruido y ampliado. Entre los años 1763 y 1785 se construyó una nueva iglesia del monasterio en estilo barroco de Vilna.​ En el siglo XVIII se construyó un nuevo edificio del monasterio, financiado por Jan Bychowiec. En 1818 se reconstruyó la torre de la iglesia.​ En 1841, las autoridades zaristas abolieron el monasterio y en 1866 convirtieron su iglesia en una iglesia ortodoxa.​ Después de un incendio en 1883-1884, el edificio fue reconstruido. La iglesia fue devuelta a la parroquia católica romana después de la Primera Guerra Mundial, en 1921.​ Después de la Segunda Guerra Mundial, el templo fue cerrado y se utilizó como hospital.​A partir de entonces no cumplió ninguna función y, a consecuencia del abandono, fue cayendo en desuso En 1960 la iglesia fue cerrada definitivamente y su mobiliario, a excepción de los bancos, fue trasladado a la iglesia de Różan.​ A principios del siglo XXI, debido a un incendio y al derrumbe de la cubierta, el templo ya estaba de hecho en ruinas. A pesar de ello, la diócesis católica de Pinsk incluye a Lískava en la lista de parroquias que administra.​ Arquitectura La iglesia fue construida sobre una planta en forma de cruz. Tiene un presbiterio cerrado de cuatro lados, con dos sacristías adyacentes. Parte de la fachada principal es una torre de cuatro pisos. La fachada de la iglesia está decorada con pilastras, nichos, volutas y un frontón. En el devastado templo no se conservan los muebles ni las decoraciones originales; sólo son visibles restos de la policromía original en uno de los brazos laterales del crucero.​ El monasterio es un edificio de dos plantas, con su fachada orientada hacia la iglesia. Hay un risalit en la elevación principal. La fachada está decorada con pilastras, almohadilladas en el piso inferior y multiplicadas en los resaltes del risalit. En la primera planta del edificio se encuentra un salón que originalmente servía de refectorio, y en los antiguos pasillos y celdas también se han conservado las bóvedas originales (de cañón y de crucería, respectivamente). Galería Referencias Enlaces externos
Klasztor Misjonarzy w Łyskowie

Klasztor Misjonarzy w Łyskowie – rzymskokatolicki klasztor w Łyskowie (rejon prużański obwodu brzeskiego Białorusi). Był własnością zakonu misjonarzy od 1527 do 1866, następnie do I wojny światowej jego kościół był użytkowany jako cerkiew prawosławna, po II wojnie światowej został porzucony. Historia Kościół został ufundowany przez Macieja Kłoczkę (wojewoda witebski w latach 1532-1542) w 1527. W II poł. XVIII w. został gruntowanie przebudowany i rozbudowany. W latach 1763–1785 został wzniesiony nowy kościół klasztorny w stylu baroku wileńskiego. W XVIII w. powstał też nowy budynek klasztoru. Inwestycję tę sfinansował Jan Bychowiec, właściciel miejscowych dóbr. W 1818 przebudowano wieżę kościoła. W 1841 władze carskie skasowały klasztor misjonarzy, zaś w 1866 zamieniły jego kościół na prawosławną cerkiew. Po pożarze w latach 1883-1884 obiekt został przebudowany. Zwrócony został parafii rzymskokatolickiej po I wojnie światowej, w 1921. Po II wojnie światowej świątynia została zamknięta. Nie pełniła odtąd żadnych funkcji i wskutek porzucenia uległa stopniowej dewastacji. W 1960 kościół został ostatecznie zamknięty, jego wyposażenie, poza ławami, trafiło do kościoła w Różanie. Na początku XXI w., z powodu pożaru i zawalenia dachu, świątynia była już faktycznie zrujnowana. Mimo to katolicka diecezja pińska wymienia Łysków na liście prowadzonych parafii. Budynek mieszkalny klasztoru wzniesiony został w II poł. XVIII w. na planie podkowy. Po II wojnie światowej obiekt ten był wykorzystywany jako szpital. Następnie również ten budynek został porzucony, na pocz. XXI w. trwał jego remont. Architektura Kościół wzniesiony został na planie krzyża. Posiada zamknięte czworobocznie prezbiterium, do którego przylegają dwie zakrystie. Częścią głównej elewacji jest czwórkondygnacyjna wieża. Elewację kościelną zdobią pilastry, nisze, woluty i fronton. W zdewastowanej świątyni nie przetrwały elementy pierwotnego wyposażenia i dekoracji, jedynie w jednym z bocznych ramion transeptu widoczne są szczątki oryginalnej polichromii. Klasztor jest budynkiem dwukondygnacyjnym, zwróconym fasadą ku kościołowi. Na elewacji głównej znajduje się ryzalit. Fasadę zdobią pilastry, w dolnej kondygnacji boniowane, zaś na występach ryzalitu - zwielokrotnione. Na piętrze budynku przetrwała sala pełniąca pierwotnie funkcje refektarza, w dawnych korytarzach i celach zachowały się także oryginalne sklepienia (odpowiednio kolebkowe i krzyżowe). Przypisy
Костел Пресвятої Трійці (Лисков)

Костел Найсвятішої Трійці — католицький храм у Лискові Пінської єпархії, збудований у XVIII столітті. Пам'ятка архітектури пізнього бароко. Історія У 1527 році вітебський воєвода і жмудський староста Матвій Клочка заснували у Лискові дерев'яний костел, який був переданий Яном Биховцем у 1751 році монахам-місіонерам. У 1763–1785 роках вони збудували на цьому місці мурований Троєцький монастир у стилі вільнюського бароко. У 1818 році до нього було прибудовано вежу. В 1841 році костел став парафіальним. У 1866 році у зв'язку з подіями повстання 1863 року костел був перебудований на православну церкву та набув рис класицизму (архітектор Ф. Афанасьєв). 22 липня 1880 року від влучання блискавки згорів гонтовий дах, залишилися лише мурована частина костелу. У 1883–1884 роках архітектор П. І. Золотарьов провів реставрацію: зробив нові склепіння, замінив дахові конструкції і покриття. У 1921 році, в час домінування Польщі, костел повернули католикам. У 50-ті роки ХХ століття костел зазнав серйозного руйнування. У 1960 році він був зачинений, церковне приладдя перевезли у ружанський костел. Біля костелу знаходиться могила польського поета та драматурга Францішка Карпінського. Архітектура Стилістика, час будівництва та регіон дозволяють припустити, що у зведені костелу брав участь придворний архітектор А. Сапеги Ян Самюєль Бекер, майстер барокового класицизму. Будинок костелу складається з високого прямокутного нефу, вівтарної апсиди та бокових каплиць, перекритих хрестоподібним склепінням, майже квадратних у плані. Бокові крила трансепта та сакристіїв мають хрестоподібні склепіння. Вежа на головному фасаді чотирьох'ярусна: не має у плані жодної прямої лінії; могутніми дугами відходить від фасадної стіни. Кути вежі зміцнені шаровими пілястами у комбінації з півколонами та підпірними елементами у вигляді валют. Антаблемент ділить її на високу нижню частину та верхні яруси телескопічної будови. Над входом у храм розміщені вузькі органі хори. Основне приміщення костелу зальне. Інтер'єр оформлений пілястрами іонічного та композиційного ладів, між якими знаходяться невеликі арки, над якими прямокутні вікна. Колони розмальовані під мармур. В інтер'єрі північної каплиці збереглися фрагменти монохромної розмальовки у техніці гризайль.
Zawodny Las

Zawodny Las (biał. Заводны Лес, ros. Заводный Лес) – wieś w rejonie słonimskim obwodu grodzieńskiego Białorusi. Miejscowość należy do sielsowietu nowodziewiątkowickiego. W okresie międzywojennym notowano w tym rejonie las o tej nazwie. W 1940 roku władze sowieckie wysiedliły ze wsi i zesłały do obwodu wołogodzkiego polskie rodziny, m.in. Adachów, Krawczyków, Łopacińskich. Przypisy
Heliga förbönskyrkan, Bolotnja

Heliga förbönskyrkan (belarusiska: Свята-Пакроўская царква/Svjata-Pakrowskaja tsarkva) är en belarusisk-ortodox kyrkobyggnad belägen i staden Bolotnja, i distriktet Rahatjoŭski rajon i Homels voblast, i sydöstra Belarus. Kyrkan är helgad åt Guds Moders Beskydd. Historik Tidigare kyrka Enligt data från ett arkiv byggdes den första kyrkan i Bolotnja 1889. Dess arkitekt var Vasil Vasilievich Sazonov. 1937 stängde de sovjetiska myndigheterna kyrkan och 1941 började byggnaden att restaureras. Efter kriget användes den som en gymnastiksal och skolkafeteria. 1965 förstördes kyrkan. Nuvarande kyrkan Den nuvarande kyrkobyggnaden började byggas den 14 oktober 1995. Gudstjänster har hållits där sedan 2002. Se även Östortodoxa kyrkor Religion i Belarus Källor Свята-Пакроўская царква (Балотня) - Архіварта — Партал спадчыны Беларусі (archivarta.by)
Grenzschutzkorps der polnischen Armee

Das Grenzschutzkorps (polnisch Korpus Ochrony Pogranicza, KOP) war eine polnische Militärformation, gegründet 1924, die die östlichen Grenzen Polens vor einem möglichen sowjetischen Angriff schützen sollte. Es war Teil der polnischen Armee, unterstand aber dem Ministerium für Innere Angelegenheiten. Das KOP bestand aus sechs Brigaden mit insgesamt 20.000 Mann, ein großer Teil davon ukrainischer, belarussischer und deutscher Herkunft. Das KOP übernahm die Hauptlast beim Abwehrkampf gegen die ab dem 17. September 1939 vordringenden sowjetischen Truppen. Befehlshaber 1924–1929: General Henryk Odrowąż-Minkiewicz 1929–1930: Oberst Stanisław Tessaro 1930–1939: General Jan Kruszewski 1939–9999: General Wilhelm Orlik-Rückemann Wichtige Kämpfe unter Orlik-Rückemann Schlacht bei Szack (bei Kowel), 28. September 1939 Schlacht von Wytyczno (bei Włodawa), 1. Oktober 1939
Korpus Ochrony Pogranicza

Le Korpus Ochrony Pogranicza (KOP, littéralement « Corps de Protection des Frontières ») est une formation militaire polonaise, créée en 1924 et dissoute en 1939, afin de défendre les frontières orientales du pays contre les incursions armées soviétiques et les bandits locaux. Les autres frontières sont sous la juridiction d'un organisme distinct, les garde-frontières (en) réguliers (Straż Graniczna) dépendant de la sécurité de l’État. Bien que le corps ait fait partie des forces armées polonaises, il était directement rattaché au ministère de l'Intérieur et non pas au Ministère de la Défense nationale. Constitué de soldats d'élite venus des quatre coins de la Pologne, il était organisé en 6 brigades et 5 régiments, chacun gardant une partie de la frontière avec l'URSS. Lors de sa première année d'existence, il arrête 5 000 personnes tentant de franchir la frontière illégalement et 89 escarmouches ont lieu, principalement avec des bandits venus d'URSS. Il est dissous à la fin de la campagne du Pologne en septembre 1939 qui voit l'invasion du pays par les Allemands à l'ouest et par les Soviétiques à l'est. Ordre de bataille en 1939 Commandants successifs Général Henryk Minkiewicz Colonel Stanisław Tessaro (8 avril 1929-1930) Général Jan Kruszewski (1930-juillet 1939) Général Wilhelm Orlik-Rückemann (30 août 1939-octobre 1939) Articles connexes Campagne de Pologne (1939) Forces armées polonaises Invasion soviétique de la Pologne Bataille de Wilno Bataille de Wytyczno Bataille de Szack Sarny Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Border Protection Corps » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail de l’histoire militaire Portail de la Pologne Portail de l’entre-deux-guerres Portail de la Seconde Guerre mondiale
Národní letiště Minsk

Národní letiště Minsk (IATA MSQ, ICAO UMMS, bělorusky Нацыянальны аэрапорт Мінск, rusky Национальный аэропорт Минск), někdy také nazývané Minsk-2 je hlavní mezinárodní letiště v Bělorusku. Leží zhruba 42 kilometrů na východ od hlavního města Minsku. Je uzlovým letištěm pro společnost Belavia. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Minsk International Airport na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu mezinárodní letiště Minsk na Wikimedia Commons Oficiální stránky Archivováno 7. 4. 2022 na Wayback Machine.
Aeropuerto Internacional de Minsk

El Aeropuerto Internacional de Minsk (IATA: MSQ, OACI: UMMS) (bielorruso: Нацыянальны аэрапорт Мінск) es el principal aeropuerto de Bielorrusia, localizado a 42 km al este de Minsk, la capital de Bielorrusia. El primer aterrizaje tuvo lugar en julio de 1982. La terminal fue inaugurada el 28 de marzo de 1989, reemplazando al viejo aeropuerto Minsk-1 (por esta razón a este aeropuerto también se lo conoce como Minsk-2) ubicado al sur de la ciudad. El aeropuerto tiene una pista de 3.640 m de largo y 60 m de ancho. Es la base principal de la aerolínea de bandera de Bielorrusia, Belavia (de pasajeros) y TransAVIAexport Airlines (de cargas). Varias aerolíneas extranjeras proveen servicios hacia y desde el Aeropuerto Internacional de Minsk. El aeropuerto tiene capacidad para manejar un tráfico de cinco millones de pasajeros anuales, pero fue utilizado por apenas medio millón en el 2006. El 9 de agosto de 2021, el director del aeropuerto Vyacheslav Khoroneko fue añadido a la lista de Nacionales Especialmente Designados y Personas Bloqueadas de los Estados Unidos debido a su participación en el aterrizaje de emergencia del vuelo 4978 de Ryanair en el aeropuerto..​ Aerolíneas y destinos Estadísticas Ver fuente y consulta Wikidata. Véase también Anexo: Aeropuertos de Europa Referencias Enlaces externos Sitio web oficial (en inglés) Información del Aeropuerto Internacional de Minsk en Great Circle Mapper. (en inglés) Fuente: DAFIF (válido a octubre de 2006). Historial de accidentes del Aeropuerto Internacional de Minsk en Aviation Safety Network (en inglés)
Aéroport international de Minsk

L'aéroport international de Minsk (code IATA : MSQ • code OACI : UMMS) (en biélorusse : Нацыянальны аэрапорт Мінск, en russe : Национальный аэропорт Минск), parfois appelé Minsk-2, est le principal aéroport de la Biélorussie. Ouvert en 1982, il dessert la capitale du pays, Minsk, distante d’environ 42 km à l'ouest. Il est la principale plate-forme de correspondance de la compagnie aérienne nationale biélorusse Belavia et des compagnies aériennes cargo TransAVIAexport Airlines and Genex. En 2012, près de deux millions de passagers ont transité par cet aéroport, ce qui représente 40 % de sa capacité. Situation Statistiques Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. Compagnies et destinations Actualisé le 28/06/2021 Intermodalités Situé à 42 km de la ville, il est relié avec celle-ci par l'autoroute M2. Notes et références Notes Références Liens externes (en + ru) Site officiel Portail de l’aéronautique Portail de la Biélorussie