NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jarmolicze

Jarmolicze (biał. Ярмолічы, ros. Ярмоличи, Jarmoliczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, w sielsowiecie Ejsymonty Wielkie. Położona jest na prawym brzegu rzeki Świsłoczy, na wschód od drogi republikańskiej R99 Grodno–Pograniczny, 32 km na południe od Grodna i 14 km od granicy polsko-białoruskiej. Historia Wieś szlachecka położona była w końcu XVIII wieku w powiecie grodzieńskim województwa trockiego. W czasach zaborów wieś w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie grodzieńskim, w gminie Indura. W roku 1902 miała powierzchnię 334 dziesięcin (ok. 364,9 ha). Od 1919 roku w granicach II Rzeczypospolitej. 7 czerwca 1919 roku, wraz z całym powiatem grodzieńskim, weszła w skład okręgu wileńskiego Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich – tymczasowej polskiej struktury administracyjnej. Latem 1920 roku zajęta przez bolszewików, następnie odzyskana przez Polskę. 20 grudnia 1920 roku włączona wraz z powiatem do okręgu nowogródzkiego. Od 19 lutego 1921 roku w województwie białostockim w powiecie grodzieńskim, w gminie Indura. W 1921 roku było w niej 59 domów mieszkalnych i jedno zamieszkane zabudowanie innego typu. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 roku miejscowość znalazła się pod okupacją radziecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 roku włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 roku włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 roku ponownie zajęta przez wojska radzieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 roku w składzie niepodległej Białorusi. Na polach otaczających wieś w XIX wieku znajdowano starożytne kamienne siekierki. Demografia Według spisu powszechnego z 1921 roku wieś zamieszkana była przez 266 osób, w tym 233 Białorusinów, 25 Polaków, 6 Żydów i dwie osoby innych narodowości. Prawosławie wyznawało 235 mieszkańców, katolicyzm – 25, judaizm – 6. Przypisy Bibliografia Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych.. T. 5: Województwo białostockie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 1924, s. 154. [dostęp 2018-06-18]. Linki zewnętrzne Jarmolicze na Mapie Taktycznej Polski z 1926 roku. [dostęp 2018-06-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-09)].
Ярмоличи

Ярмоличи (бел. Ярмолічы) — деревня в Берестовицком районе Гродненской области Белоруссии. Входит в состав Эйсмонтовского сельсовета. География Деревня находится в западной части Гродненской области, на правом берегу реки Свислочи, при автодороге Р-99, на расстоянии приблизительно 21 километра (по прямой) к северо-западу от городского посёлка Большая Берестовица, административного центра района. Абсолютная высота — 110 метров над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 0,3984 км². История По состоянию на 1905 год, в Ярмоличах проживал 471 человек. В административном отношении деревня входила в состав Индурской волости Гродненского уезда Гродненской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав межвоенной Польши. Входила в состав гмины Индура Гродненского повета Белостокского воеводства. В 1921 году числилось 266 жителей, проживавших в 60 домах. В этническом составе населения того периода белорусы составляли 87,6 %, поляки — 9,4 % и евреи — 2,3 %. В конфессиональном составе населения преобладали православные христиане (88,3 %) и католики (9,4 %). С 1939 года в БССР. Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживало 39 человек. Примечания
Kamienica Żyrowiecka

Kamienica Żyrowiecka (biał. Каменіца-Жыравецкая, Камяніца Жыравецкая, ros. Каменица-Жировецкая) – wieś na Białorusi w rejonie brzeskim obwodu brzeskiego, w sielsowiecie Muchawiec. Miejscowość położona ok. 16 km na południowy wschód od centrum Brześcia, w pobliżu wsi przepływa rzeczka Kamionka. Historia Pierwsza pisemna wzmianka o miejscowości pochodzi z 1510 r. Wieś szlachecka położona była w końcu XVIII wieku w powiecie brzeskolitewskim województwa brzeskolitewskiego. W końcu XIX w. Kamienica Żyrowicka była siedzibą gminy w powiecie brzeskim guberni grodzieńskiej, liczącej 44 miejscowości. W Kamienicy Żyrowieckiej mieszkało wówczas 171 osób w 16 domach. Znajdowała się tu cerkiew prawosławna, szkoła oraz dobra Krasny Dwór należące do Tokarskich. W okresie międzywojennym wieś była centrum gminy Kamienica Żyrowiecka w powiecie brzeskim województwa poleskiego. Według spisu powszechnego z 1921 r. była to wieś licząca 17 domów. Mieszkało tu 231 osób: 105 mężczyzn, 126 kobiet. Wszyscy mieszkańcy byli prawosławni i wszyscy deklarowali narodowość białoruską. Współczesność Obecnie we wsi znajdują się sklep, dacze, ferma, stadnina, klub jeździecki, a przy cerkwi Opieki Matki Bożej (Pokrowska, Свято-Покровская церковь – przebudowana w 1990 r.) działa parafia prawosławna dekanatu brzeskiego rejonowego eparchii brzeskiej i kobryńskiej Egzarchatu Białoruskiego Patriarchatu Moskiewskiego. Linki zewnętrzne Kamienica Żyrowicka, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 49 . Kamienica Żyrowicka na Radzima.org Kamienica Żyrowiecka na Wikimapii Pogoda w Kamienicy Żyrowieckiej Przypisy
Каменица-Жировецкая

Каменица-Жировецкая (бел. Камяніца Жыравецкая) — деревня в Брестском районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Мухавецкого сельсовета. Население — 718 человек (2019). География Деревня Каменица-Жировецкая расположена в 10 км к юго-востоку от центра города Брест, фактически прилегая к его юго-восточным окраинам. Местность принадлежит бассейну Вислы, через деревню течёт небольшая река Каменка, приток реки Мухавец. Деревня соединена местными дорогами с Брестом и окрестными деревнями. В четырёх километрах от деревни находится ж/д станция Мухавец (линия Ковель — Брест). История Впервые упомянута в 1510 году. В XVI веке имение было шляхетской собственностью рода Хрептовичей в Трокском воеводстве Великого княжества Литовского, а после административно-территориальной реформы середины XVI века в Берестейском воеводстве. В 1781 году имение принадлежало брестскому подкоморию Выгоновскому. После третьего раздела Речи Посполитой (1795) в составе Российской империи, с 1801 года — в Гродненской губернии. В 1838 году Выгоновские построили здесь деревянную церковь, в 1861 году открыто народное училище. В 1881 году село с 16 дворами было волостным центром Брестского уезда, работало волостное правление, народное училище и церковно-приходская школа, а также корчма. В конце XIX века имение перешло к М. Татарскому, в 1898 году в имении действовал кирпичный завод. По переписи 1897 года здесь было 40 дворов, православная церковь, волостное правление, народное училище, хлебозапасный магазин, корчма. В 1905 году здесь работал сельский фельдшер, размещались участки полицейских урядников, следователей, округа мировых судей, один раз в год работал призывной участок. В Первую мировую войну с 1915 года оккупирована германскими войсками. Согласно Рижскому мирному договору (1921) деревня с 17 дворами вошла в состав межвоенной Польши, где была центром гмины Каменица-Жировецкая Брестского повета Полесского воеводства. С 1939 года в составе БССР, в 1940 году — 52 двора. С октября 1940 года деревня являлась центром Жировецкого сельсовета. В Великую Отечественную войну 7 сельчан погибли на фронте, 3 — в партизанах. 20 сентября 1971 года Жировецкий сельсовет переименован в Мухавецкий, центр перенесён в посёлок Мухавец. В 1976 году в состав деревни включена деревня Кунахи. В конце XX века в деревне возведена каменная православная церковь Покрова Богородицы. Население На 1 января 2018 года насчитывалось 363 жителя в 159 хозяйствах, из них 56 младше трудоспособного возраста, 202 — в трудоспособном возрасте и 105 — старше трудоспособного возраста. Инфраструктура Есть магазин, фельдшерско-акушерский пункт, кладбище, 2 братские могилы советских воинов. Работает отделение племзавода «Мухавец». Достопримечательность Свято-Покровская церковь (1994-2011) Братская могила (1941-1944) — Историко-культурная ценность Республики Беларусь, Галерея Примечания Ссылки Каменица-Жировецкая на сайте radzima.org
Kaplica św. Kazimierza w Różanie

Kaplica św. Kazimierza w Różanie, zwana też kościołem św. Kazimierza – rzymskokatolicka murowana świątynia cmentarna wzniesiona w 1792 według projektu Jana Samuela Beckera. Obecnie w ruinie. Historia Kaplica została ufundowana przez właściciela dóbr różańskich Aleksandra Sapiehę. Projekt wykonał i nadzorował prace saksoński architekt Jan Samuel Becker, który zaprojektował wcześniej pałac w Różanie i kościół Św. Trójcy. Pierwotnie kaplica miała być częścią kompleksu klasztornego bazylianów. Murowaną świątynię pokrytą dwuspadowym dachem wzniesiono w stylu klasycyzmu na planie prostokąta. Dominantą fasady głównej był czterokolumnowy portyk dorycki zakończony tympanonem. Elewacje boczne dekorowano pilastrami oraz gzymsem. Obecnie kaplica znajduje się w ruinie. Bibliografia ZbigniewZ. Hauser ZbigniewZ., Nowy ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Białorusi, Warszawa: Wydawnictwo „Burchard Edition”, 2005, ISBN 83-87654-25-6, OCLC 63010349 . Linki zewnętrzne Zdjęcia kaplicy na portalu Radzima.org
Часовня святого Казимира (Ружаны)

Часовня святого Казимира, также Костёл святого Казимира — католический храм в городском посёлке Ружаны Пружанского района Брестской области. Относится к Пинскому диоцезу. Памятник архитектуры раннего классицизма. История Постройку часовни финансировал собственник ружанского имения Александр Сапега. Проект выполнил саксонский архитектор Ян Самуэль Бекер. Строительство связывают с мощами святого Казимира, которые с середины XVII века хранились в ружанский владениях Сапег. Первоначально часовня входила в состав комплекса базилианского монастыря. Архитектура Здание каменное, прямоугольное в плане, покрыто двускатной крышей. По периметру здания проходит профилированный карниз. Здание имеет прямоугольные высокие окна. Входные двери и боковые ниши украшены наличниками. Стены в интерьере завершены карнизом. Алтарь каменный в виде портика дорийского ордера. Примечания Литература Архітэктура Беларусі: Энцыклапедычны даведнік. (бел.). — Мінск: БелЭн, 1993. — 620 с. — ISBN 5-85700-078-5. Zbigniew Hauser. Nowy ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Białorusi (пол.). — Warszawa, 2005. — ISBN 83-87654-25-6. Ссылки На сайте Radzima.org (бел.) Костёл Св. Казимира (рус.) на «Глобусе Беларуси»
Каплиця святого Казимира (Ружани)

Каплиця святого Казимира (біл. Каплі́ца сьвято́га Казі́мера), також Костел святого Казиміра (біл. Касьцё́л сьвятога Казімера) — католицький храм у Пружанах Пінської діацезії. Пам'ятка архітектури раннього класицизму. Історія Будівництво каплиці почав власник ружанського маєтку Александр Сапега. Проект будівлі виконав саксонський архітектор Ян Самюель Бекер. Будівництво пов'язують з мощами святого Казимира, які в середині XVII століття зберігалися в ружанських володіннях Сапегів. Спочатку каплиця входила в склад комплексу василіанського монастиря. Архітектура Будинок мурований, прямокутний у плані, накритий двосхильним дахом. по периметру будинку проходить профільований карниз. Прямокутні високі вікна. Вхідні двері та бокові ніші оздобленні одвірками. Стіни в інтер'єрі закінчуються карнизом. Вівтар змурований у вигляді порту відповідного ордену. Література Архітэктура Беларусі: Энцыклапедычны даведнік. — Мінск: Беларус. энцыкл., 1993.— 620 с.: іл. ISBN 5-85700-078-5. Zbigniew Hauser. Nowy ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Białorusi. — Warszawa: 2005. — ISBN 83-87654-25-6
Koleśniki (obwód grodzieński)

Koleśniki (biał. Калеснікі, Kalesniki, ros. Колесники, Kolesniki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, w sielsowiecie Olekszyce. Położona jest na wschód od drogi republikańskiej R99, 41 km na południe od Grodna, 8 km od granicy polsko-białoruskiej. W przeszłości znajdował się w niej klasztor Karmelitów, zniszczony po 1832 roku. Historia W XVI wieku Koleśniki znajdowały się na terytorium Wielkiego Księstwa Litewskiego i wchodziły w skład dóbr królewskich. W latach 1558–1863 zostały objęte pomiarą włóczną. W 1795 roku, w wyniku III rozbioru Rzeczypospolitej, znalazły się na terytorium Imperium Rosyjskiego. W czasach zaborów wieś w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie grodzieńskim, w gminie Brzostowica Mała. W 1902 roku miała powierzchnię 234 dziesięcin (ok. 255,6 ha). Od 1919 roku w granicach II Rzeczypospolitej. 7 czerwca 1919 roku, wraz z całym powiatem grodzieńskim, weszła w skład okręgu wileńskiego Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich – tymczasowej polskiej struktury administracyjnej. Latem 1920 roku zajęta przez bolszewików, następnie odzyskana przez Polskę. 20 grudnia 1920 roku włączona wraz z powiatem do okręgu nowogródzkiego. Od 19 lutego 1921 roku w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Brzostowica Mała. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 166 osób, 71 były wyznania rzymskokatolickiego, 92 prawosławnego a 3 mojżeszowego. Jednocześnie 116 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 50 białoruską. Były w niej 32 domy mieszkalne. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 roku miejscowość znalazła się pod okupacją radziecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 roku włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 roku włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 roku ponownie zajęta przez wojska radzieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 roku w składzie niepodległej Białorusi. Demografia Według spisu powszechnego z 1921 roku wieś zamieszkana była przez 166 osób, w tym 116 Polaków i 50 Białorusinów. Prawosławie wyznawały 92 osoby, katolicyzm – 71, judaizm – 3. Uwagi Przypisy Bibliografia Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych.. T. 5: Województwo białostockie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 1924, s. 154. [dostęp 2018-07-03]. Linki zewnętrzne Koleśniki na Mapie Taktycznej Polski z 1926 roku. [dostęp 2018-07-03]. Kolesniki na Radzima.org. (biał. • ang. • pol. • ros.). Koleśniki na mapie powiatu grodzieńskiego w XVI w..
Колесники (Берестовицький район)

Колесники (біл. Красьнікі) — село в складі Берестовицького району Гродненської області, Білорусь. Село підпорядковане Олекшицькій сільській раді, розташоване у західній частині області. Примітки Література (біл.) Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь / І. А. Гапоненка і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мінськ : Тэхналогія, 2004. — ISBN 985-458-098-9.
Koniuchy (rejon brzostowicki)

Koniuchy (biał. Канюхі, Kaniuchi, ros. Конюхи, Koniuchi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, centrum administracyjne sielsowietu Koniuchy. W latach 1921–1939 Koniuchy należały do gminy Indura, powiatu grodzieńskiego w ówczesnym województwie białostockim. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwały 353 osoby, 69 było wyznania rzymskokatolickiego, 280 prawosławnego, a 4 mojżeszowego. Jednocześnie 65 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, 284 białoruską, a 4 żydowską. Było tu 63 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej i prawosławnej w Indurze. Podlegała pod Sąd Grodzki w Indurze i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Indurze. Przypisy Bibliografia Dziemidkowo, powiat grodzieński, gm. Indura, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 463 . Wieś Dziemidkowo, obwód grodzieński, rejon grodzieński, sielsowiet Odelsk
Конюхи (Берестовицкий район)

Конюхи́ (бел. Канюхі) — агрогородок в Берестовицком районе Гродненской области Белоруссии. Административный центр Конюховского сельсовета. География Расположен в 28 км на севере от районного центра Большая Берестовица, в 37 км от областного центра — города Гродно. Население 1998 год — 321 человек 1999 год — 324 человека 2009 год — 351 человек Инфраструктура Средняя школа Дом культуры и библиотека Отделение связи Памятные места Памятник землякам в центре агрогородка, поставленный в 1968 году. Примечания Ссылки
Канюхи

Канюхи (біл. Канюхі) — селище в складі Берестовицького району Гродненської області, Білорусь. Село є центром Канюхівської сільської рада, розташоване у західній частині області. Література (біл.) Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь / І. А. Гапоненка і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мінськ : Тэхналогія, 2004. — ISBN 985-458-098-9.
Korczowa (Białoruś)

Korczowa, Karczowa, dawniej Tuhanowicze (biał. Карчова, Тугановічы) – agromiasteczko na Białorusi w rejonie baranowickim obwodu brzeskiego położona nad rzeką Serwecz przy odnodze drogi z Baranowicz i Horodyszczy do Cyryna i Korelicz. Współcześnie w skład miejscowości wchodzi dawny majątek ziemski Tuhanowicze. Miejscowość jest siedzibą parafii prawosławnej; znajduje się tu cerkiew pw. św. Serafina z Sarowa. Historia Według legendy, znajdowała się tu siedziba książęcego rodu Tuhanów, pochodzenia tatarskiego. Od XVI wieku własność rodu Massalskich, którzy przyjęli nazwisko Tuhanowskich. W końcu XVIII wieku majątek należał do Wereszczaków herbu Kościesza, tu urodziła się niespełniona miłość Adama Mickiewicza - Maryla Wereszczakówna. Mickiewicz bywał tu w latach 1818–1821 i ostatecznie po ślubie Wereszczakówny z hrabią Wawrzyńcem Puttkamerem rozstał się z nią jesienią 1821 roku w Wilnie. Po śmierci matki Maryli - Franciszki z Ancutów - majątkiem zarządzał Józef Wereszczaka, młodszy brat Maryli. W 1840 roku Tuhanowicze wróciły do Tuhanowskich przez ślub córki Józefa Zofii z Konstantym Tuhanowskim. Jego córka, Józefa Tuhanowska, zapisała majątek Mińskiemu Towarzystwu Rolniczemu z zastrzeżeniem utrzymywania tu szkoły rolniczej, odznaczona Orderem Polonia Restituta. W XIX i w początkach XX w. Korczowa i Tuhanowicze położone były w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie nowogródzkim, w gminie Cyryn. Znajdowała się tu wówczas kaplica katolicka, będąca filią parafii w Worończy. W czasie I wojny światowej przebiegała tu linia frontu - w czasie ostrzału artyleryjskiego w 1915 roku zniszczeniu uległ dwór z zabudowaniami - została tylko altana ze zrośniętych drzew w parku. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w nowogródzkim, w gminie Cyryn. W 1921 Karczowa liczyła 196 mieszkańców, zamieszkałych w 36 budynkach, w tym 143 Białorusinów i 53 Polaków. 185 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 11 rzymskokatolickiego. Tuhanowicze były wówczas zniszczone i niezamieszkałe. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Zabytki kamień filaretów w lesie - legendarne miejsce spotkań Mickiewicza z Marylą park Wereszczaków z altaną, XVIII w. Przypisy Linki zewnętrzne Wikimapia Korczowa w radzima.org Tuhanowicze w Rzeczpospolita Wirtualna Tuhanowicze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 608 . Napoleon Orda: Dworek zw. Murowanka i inne zabudowania majątku Wereszczaków w Tuhanowiczach (rysunek). Muzeum Narodowe w Warszawie, ok. 1876. [dostęp 2026-06-20].
Карчово

Карчево (біл. Карчова) — агромістечко в Білорусі, у Барановицькому районі Берестейської області. Орган місцевого самоврядування — Городищенська сільська рада (Барановицький район). Історія Населення За переписом населення Білорусі 2009 року чисельність населення села становило 360 осіб. Примітки
Kostycze

Kostycze (biał. Костычы, Kostyczy, ros. Костычи, Kostyczi) – wieś na Białorusi w rejonie brzeskim obwodu brzeskiego w sielsowiecie Klejniki. Geografia Miejscowość położona nad rzeką Leśną, między wsiami Szumaki, Piaski, Nepli i Kotelnia Bojarska. Historia W XIX w. Kostycze znajdowały się w gminie Motykały ujezdu brzeskiego guberni grodzieńskiej. W okresie międzywojennym Kostycze należały do gminy Motykały w powiecie brzeskim województwa poleskiego. Według spisu powszechnego z 1921 r. była to wieś licząca 18 domów. Mieszkało tu 90 osób: 44 mężczyzn i 46 kobiet. Pod względem wyznania żyło tu 11 rzymskich katolików, 79 prawosławnych. 79 mieszkańców deklarowało narodowość białoruską a 11 polską. Po II wojnie światowej w granicach ZSRR i od 1991 r. w niepodległej Białorusi. Przypisy Linki zewnętrzne Kostycze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 479 . Kostycze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 137 . Kostycze w Wikimapii Mapa rejonu brzeskiego
Костычи (Брестская область)

Ко́стычи (бел. Костычы) — деревня в Брестском районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Клейниковского сельсовета. Расположена в 5,5 км по автодорогам к северо-западу от центра сельсовета и в 13,5 км по автодорогам к северо-западу от центра Бреста, в 6 км от железнодорожной станции Скоки, на реке Лесная. История Впервые упоминается в XVI веке как село в Берестейском повете Берестейского воеводства ВКЛ — в 1566 году обозначена в актах Слонимского земского суда. В XIX веке — деревня Мотыкальской волости Брестского уезда Гродненской губернии, входила в состав имения Теребунь. В 1858 году владение графов Грабовских. По переписи 1897 года — 28 дворов, ветряная мельница. После Рижского мирного договора 1921 года — в составе гмины Мотыкалы Брестского повята Полесского воеводства Польши, 18 дворов. С 1939 года — в составе БССР. Население Общественный транспорт Автобус из Бреста ходит один раз в день (по будням — через Непли, по выходным — через Костычи). Литература Гарады і вёскі Беларусі: энцыклапедыя. Т. 3, Кн. 1. Брэсцкая вобласць (бел.) / под научн. ред. А. И. Локотки. — Минск: БелЭн, 2006. — С. 119. — 528 с. — ISBN 985-11-0373-X. Примечания
Костичі (Берестейський район)

Костичі (біл. Костычы) — село в Білорусі, у Берестейському районі Берестейської області. Орган місцевого самоврядування — Клейниківська сільська рада. Історія У 1921 році село входило до складу гміни Мотикали Берестейського повіту Поліського воєводства Польської Республіки. Населення За переписом населення Білорусі 2009 року чисельність населення села становила 52 особи. Станом на 10 вересня 1921 року в селі налічувалося 18 будинків та 90 мешканців, з них: 44 чоловіки та 46 жінок; 79 православних, 11 римо-католиків; 79 українців (русинів), 11 поляків. Примітки
Kowale (sielsowiet Brzostowica Mała)

Kowale (biał. Кавалі, Kawali, ros. Ковали, Kowali) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, w sielsowiecie Brzostowica Mała. Wieś szlachecka położona była w końcu XVIII wieku w powiecie grodzieńskim województwa trockiego Wielkiego Księstwa Litewskiego. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Brzostowica Mała. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 325 osób, 19 było wyznania rzymskokatolickiego, 303 prawosławnego a 3 mojżeszowego. 40 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 285 białoruską. Było tu 47 budynków mieszkalnych. Był tu też folwark o tej samej nazwie. Mieszkało w nim 22 osoby, 17 wyznania rzymskokatolickiego a 5 prawosławnego, zadeklarowali oni polską narodowość. Przypisy Bibliografia Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych.. T. 5: Województwo białostockie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 1924, s. 154. [dostęp 2010-11-27]. Linki zewnętrzne Kowale na Mapie Taktycznej Polski z 1929 roku
Ковалі (Малоберестовицька сільська рада)

Ковалі (біл. Кавалі) — село в складі Берестовицького району Гродненської області, Білорусь. Село підпорядковане Малоберестовицькій сільській раді, розташоване у західній частині області. Література (біл.) Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь / І. А. Гапоненка і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мінськ : Тэхналогія, 2004. — ISBN 985-458-098-9.