NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew Wszystkich Świętych w Mińsku

Cerkiew Wszystkich Świętych (biał. царква Усіх святых у Мінску, carkwa Usich Swiatych u Minsku, ros. Всехсвятская церковь) – prawosławna cerkiew w Mińsku, w eparchii mińskiej Egzarchatu Białoruskiego Patriarchatu Moskiewskiego. Jest to najwyższa cerkiew na Białorusi. Budynek ma 72 m wysokości (razem z krzyżem 74 m) i może pomieścić 1200 osób. Historia Kamień węgielny pod budowę świątyni poświęcił patriarcha moskiewski i całej Rusi Aleksy II 4 czerwca 1991. Budowa została jednak zainicjowana dopiero pięć lat później. W 2006 na dzwonnicy wznoszonej cerkwi umieszczono trzy dzwony ufundowane przez patriarchę moskiewskiego Aleksego II, metropolitę mińskiego i słuckiego Filareta oraz prezydenta Białorusi Alaksandra Łukaszenkę. W tym samym roku ukończone zostały prace przy głównej kopule świątyni. Władze Białorusi w znacznym stopniu sfinansowały budowę świątyni. Świątynia kryta jest dachem namiotowym zwieńczonym krzyżem. Opisywana forma dachu symbolizuje Matkę Bożą oraz Chrystusa – Głowę Kościoła. Pięć kopuł świątyni oznacza kolejno: świętych związanych z Białorusią, żołnierzy poległych w obronie swojej ojczyzny, niewinne ofiary więzień i łagrów oraz wszystkie zamordowane dzieci. Cała cerkiew jest pomnikiem ku czci poległych na ziemi białoruskiej. W zamyśle twórców ma stać się w przyszłości miejscem pochówku wybitnych Białorusinów, zaś poległym i represjonowanym poświęcone będą tablice pamiątkowe we wnętrzu obiektu. Cerkiew ma również gromadzić dokumenty związane z represjami wymierzonymi w mieszkańców Białorusi i być szczególnym miejscem modlitewnej pamięci o nich. 2 czerwca 2010 w krypcie świątyni złożone zostały szczątki nieznanych żołnierzy-uczestników wojny francusko-rosyjskiej 1812, I i II wojny światowej. W październiku 2012 przy cerkwi odsłonięty został pomnik patriarchy Aleksego II. Uwagi Przypisy
Всехсвятская церковь (Минск)

Всехсвятская церковь (бел. Царква Усіх Святых; полное название — Минский храм-памятник во имя Всех святых и в память о жертвах, спасению Отечества нашего послуживших (бел. Мінскі храм-помнік у гонар Усіх святых і ў памяць аб ахвярах, якія паслужылі выратаванню Айчыны нашай)) — храм Белорусского Экзархата Русской Православной церкви. Освящена 14 октября 2018 г. Архитектор — Лев Погорелов. Высота храма — 72 метра, вместе с крестом — 74. Одновременно храм сможет принять 1200 молящихся. Расположен в Минске, на пересечении улиц Калиновского и Всехсвятской. История храма Первый камень в основание храма-памятника в 1991 году заложил патриарх Московский и всея Руси Алексий II. В 1996 году при участии Президента Беларуси Александра Лукашенко и митрополита Минского и Слуцкого Филарета (Вахромеева) здесь была заложена капсула с памятной грамотой с воззванием к потомкам. В 2005 году был утверждён проект «Храм-памятник в честь Всех Святых и в память безвинно убиенных во Отечестве нашем». Начало строительства храма-памятника — лето 2006 года. Осенью того же года состоялось освящение колоколов, для участия в церемонии приезжал Александр Лукашенко. В конце 2007 года безымянная улица, на которой находится храм, получила название Всехсвятская: она соединяет кольцевую дорогу со строящимся храмом. 2 октября 2008 года были воздвигнуты купола на храм-памятник. В присутствии высокопоставленных гостей настоятель прихода митрофорный протоиерей Фёдор Повный совершил освящение трёх куполов, которые были вознесены на храм. 2 июля 2010 года в крипте храма-памятника состоялась церемония захоронения останков трёх неизвестных солдат, павших в сражениях трёх войн: Отечественной войны 1812 года, Первой мировой войны и Великой Отечественной войны. 14 октября 2018 года патриарх Кирилл возглавил освящение храма. Примечания
Allhelgonakyrkan, Minsk

Allhelgonakyrkan (belarusiska: Царква Усіх Святых; translitteration: Tsarkva Usih Svjatih; kyrkslaviska: Всехсвѧтскаѧ це́рковь) är en kulturmärkt belarusisk-ortodox kyrkobyggnad belägen vid korsningen mellan Kalinovskyj- och Usjasvjatskajajgatan i Belarus huvudstad, Minsk. Kyrkan är helgad åt Alla helgons dag och tillhör Minsks stift. Den har även betraktats som en av de vackraste östliga ortodoxa kyrkorna i staden. Historik Grundstenen till Allhelgonakyrkan i Minsk lades år 1991 av Rysk-ortodoxa kyrkans dåvarande patriark, Aleksij II. I oktober 2008 installerades kupolerna. I juli 2010 hölls begravningar i kryptan för kvarlevorna av tre okända soldater som dog i bland annat första världskriget och det stora fosterländska kriget. Kyrkan Kyrkans höjd är 74 meter Inne i kyrkan finns det plats för 1 200 personer. Bilder Se även Religion i Belarus Källor Царква Усіх Святых, Цэрквы і манастыры, Славутасці, Турызм і падарожжы ў Беларусі - YesBelarus.com Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Allhelgonakyrkan, Minsk.
Casa Senyorial d'Ilga

La Casa Senyorial de Ilga (en letó: Ilgas muiža) és una mansió a la regió cultural de Selònia, al Municipi de Daugavpils de Letònia. Història Està situada al sud-est de Daugavpils a la vora de la frontera amb Belarús. S'utilitza actualment com un lloc d'ensenyament de la Universitat de Daugavpils. La renovació de l'edifici es va completar el 2012 amb l'ajut d'una subvenció del Fons de Desenvolupament Regional Europeu. Referències Zarāns, Alberts. Latvijas pilis un muižas. Castles and manors of Latvia (en letó/anglès), 2006. ISBN 9984-785-05-X. OCLC 72358861. Vegeu també Llista de palaus i cases senyorials de Letònia
Ilga Manor

Ilga Manor (Latvian: Ilgas muiža) is a manor in Skrudaliena Parish, Augšdaugava Municipality in the Selonia region of Latvia. Located southeast of Daugavpils near the Belarusian border, it is currently used as a teaching site by the University of Daugavpils. Renovation of the building was completed in 2012 with the help of a grant from the European Regional Development Fund. History The manor was built in the 1890s by Baltic German architect Wilhelm Neumann and used as a hunting lodge. See also List of palaces and manor houses in Latvia References External links (in Latvian) Ilga Manor (in Latvian) Photographs of Renovated Manor
Mansión de Ilga

La Mansión de Ilga (en letón: Ilgas muiža) es una casa señorial en la parroquia de Skrudaliena, municipio de Augšdaugava en la región de Selonia de Letonia. Localizada al sudeste de Daugavpils cerca de la frontera con Bielorrusia, es utilizada actualmente como lugar de enseñanza por la Universidad de Daugavpils. La renovación del edificio fue completada en 2012 con la ayuda de fondos europeos.​ Historia La mansión fue construida en la década de 1890 por el arquitecto alemán del Báltico Wilhelm Neumann y fue usada como pabellón de caza.​ Referencias Enlaces externos (en letón) Ilga Manor (en letón) Photographs of Renovated Manor
Wiszańka (rejon bychowski)

Wiszańka (biał. Вішанька; ros. Вишенька, Wiszeńka; hist. Wiszenka) – wieś na Białorusi, w rejonie bychowskim obwodu mohylewskiego, około 28 km na południe od Bychowa. Historia Dobra te należały do województwa mścisławskiego Rzeczypospolitej. Po I rozbiorze Polski w 1772 roku znalazły się na terenie Imperium Rosyjskiego. Ponoć w lesie w pobliżu tutejszego dworu żołnierze Napoleona stoczyli zwycięską bitwę z Rosjanami. W latach 80. XIX wieku we wsi było 30 domów, spichlerz gminny, młyn wodny i folusz. Wiszenka od XVII wieku należała do rodziny Zboromirskich. Ostatnim właścicielem majątku, do I wojny światowej, był Józef Zboromirski. Od 1917 roku Wiszenka znalazła się w ZSRR, od 1991 roku – na Białorusi. Dawny dwór Maksymilian Zboromirski wzniósł w majątku w 1780 roku drewniany, klasycystyczny dworek. W centralnej części budynku znajdował się czterokolumnowy „niby-portyk” (bez wejścia) zwieńczony trójkątnym szczytem - tympanonem, wypełnionym półkolistym oknem. Przy obu krótszych bokach znajdowały się dwa ganki wejściowe. Do dworu wiodła aleja lipowa. Dwór został najprawdopodobniej zniszczony w czasie I wojny światowej albo w czasie lub wkrótce po rewolucji październikowej. Majątek w Wiszence jest opisany w 1. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego. Zobacz też Zdjęcie dworu Zboromirskich w Wiszence. Uwaga: Na tej stronie błędnie podano położenie tego dworu (w Wiszence w rejonie żłobińskim). Przypisy
Вишенька (Быховский район)

Вишенька (бел. Вішанька) — деревня в составе Новобыховского сельсовета Быховского района Могилёвской области Белоруссии. До 2013 года в составе Нижнетощицкого сельсовета. Население 1982 год – 73 жителя 2009 год — 27 жителей Примечания Ссылки Населённые пункты Республики Беларусь Национальное кадастровое агентство Республики Беларусь Государственный комитет по имуществу Республики Беларусь
Anelina (obwód mohylewski)

Anelina (biał. Анэліна; ros. Анелино, Anielino; hist. Anielin) – wieś na Białorusi, w rejonie bychowskim obwodu mohylewskiego, około 29 km na południowy wschód od Bychowa. Historia Dobra te należały do powiatu bychowskiego Rzeczypospolitej, wchodziły w skład majątku Sapiehów. Po I rozbiorze Polski w 1772 roku znalazły się na terenie Imperium Rosyjskiego. Z czasem przeszły na własność Wykowskich h. Jastrzębiec. Pod koniec XVIII wieku właścicielem Anielina był Ludwik Wykowski, po nim – jego brat Mieczysław, wreszcie Aleksander Wykowski, a po nim – jego syn Stanisław. Ostatnim właścicielem Anielina był Ludwik Wykowski. Od 1917 roku Anielin znalazł się w ZSRR, od 1991 roku – na Białorusi. Dawny dwór Aleksander Wykowski zbudował w Anielinie rozległy parterowy dwór. Był to budynek wzniesiony na wysokiej podmurówce, na planie prostokąta. Od strony podjazdu uwagę zwracały trzy portyki. Środkowy składał się z czterech kolumienek dźwigających fronton z herbem rodziny. Wejście do skrzydeł (dobudowanych przez Stanisława) umożliwiały skrajne portyki, każdy z dwiema kolumnami dźwigającymi trójkątny szczyt. Po przeciwnej stronie centralnego ganku był taras ogrodowy otoczony balustradą. We wnętrzu znajdowało się blisko 20 pokoi w układzie dwutraktowym. Pośrodku była wielka sień i duży salon od strony ogrodu. Pokoje były opalane piecami kaflowymi i dwoma murowanymi kominkami. W bibliotece znajdowało się około trzy tysiące woluminów. We dworze znajdował się również wielki zbiór entomologiczny: zbiór motyli, żuków i innych owadów liczył około 10 tysięcy sztuk. Zbiór numizmatyczny liczył 746 sztuk. Wokół dworu nie było parku, w pewnej odległości od budynku był sad owocowy otoczony alejami lipowymi i aleją leszczynową. Dwór został najprawdopodobniej zniszczony w czasie I wojny światowej albo wkrótce po rewolucji październikowej. Majątek w Anielinie jest opisany w 1. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie dworu Wykowskich w Anielinie około 1914 roku
Онелино

Оне́лино, или Ане́лино (бел. Анэліна) — деревня в составе Обидовичского сельсовета Быховского района Могилёвской области Республики Беларусь. Население 2010 год — 27 человек Достопримечательности Усадьба Выковских (утрачено) Примечания Ссылки Населённые пункты Республики Беларусь . Архивировано из оригинала 4 июля 2013 года. Национальное кадастровое агентство Республики Беларусь . Архивировано 3 июля 2013 года. Государственный комитет по имуществу Республики Беларусь . Архивировано из оригинала 2 июля 2013 года.
Gaucie (rejon smorgoński)

Gaucie (biał. Гавуці; ros. Гаути) − wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie smorgońskim, w sielsowiecie Korzenie. Historia W czasach zaborów wieś w gminie Soły, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, w gminie Soły. W 1931 w 57 domach zamieszkiwały 322 osoby. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Sołach. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Oszmianie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Sołach. Znajduje się tu pomnik i cmentarz niemieckich żołnierzy poległych w czasie I wojny światowej. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Do 1896 roku w sielsowiecie Soły. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy
Гаути

Гау́ти (бел. Гаву́ці, пол. Gaucie) — деревня в Сморгонском районе Гродненской области Белоруссии. Входит в состав Коренёвского сельсовета. Расположена в центральной части района. Расстояние до районного центра Сморгонь по автодороге — около 12 км, до центра сельсовета деревни Корени по прямой — чуть менее 7 км. Ближайшие населённые пункты — Лисичино, Лубянка, Подзелёная. Площадь занимаемой территории составляет 0,8120 км², протяжённость границ 10780 м. Согласно переписи население Гаутей в 1999 году насчитывало 188 человек. Автомобильной дорогой местного значения Н7941 деревня связана с автодорогой республиканского значения Р63 Борисов — Вилейка — Ошмяны. Также Гаути связаны дорогами местного значения: Н6758 с Березняками; Н7940 с пчёлообъединением деревни Гаути; Н7942 с Лубянкой; Н7989 с Хотенями К северу от деревни расположена железнодорожная платформа Гаути на участке Молодечно — Гудогай Минского отделения Белорусской железной дороги. Поблизости от деревни на шоссе Р63 делают остановку автобусы регулярных маршрутов : Сморгонь — Валейковичи Сморгонь — Кушляны Возле Гаутей находится немецкое кладбище участников Первой мировой войны с памятником и католической часовней. Примечания Ссылки Сморгонский райисполком
Łubianka (rejon smorgoński)

Łubianka (biał. Лубянка; ros. Лубянка) − wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie smorgońskim, w sielsowiecie Korzenie. Historia W czasach zaborów wieś włościańska w gminie Soły, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1866 roku liczyła 40 dusz rewizyjnych, należała do dóbr Soły. W 1905 roku okolica szlachecka liczyła 75 mieszkańców, 267 dziesięcin. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 okolica leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, w gminie Polany a nestępnie w gminie Soły. W 1931 w 30 domach zamieszkiwało 160 osób. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Żupranach. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Oszmianie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Żupranach. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Do 1986 roku w sielsowiecie Soły. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Łubianka, pow. oszmiański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 278 .
Лубянка (Сморгонский район)

Лубя́нка (бел. Лубя́нка, пол. Łubianka) — деревня в Сморгонском районе Гродненской области Белоруссии. Входит в состав Коренёвского сельсовета. Расположена в центральной части района на правобережьи реки Студенец. Расстояние до районного центра Сморгонь по автодороге — около 12,5 км, до центра сельсовета деревни Корени по прямой — чуть менее 7 км. Ближайшие населённые пункты — Аславеняты, Гаути, Крапивно. Площадь занимаемой территории составляет 0,3210 км², протяжённость границ 4110 м. Согласно переписи население Лубянки в 1999 году насчитывало 100 человек. Название говорит о том, что в прошлом здесь, или неподалёку отсюда, добывали или обрабатывали луб. Через деревню проходит автомобильная дорога местного значения Н7942 Гаути — Лубянка. В 1941 году , в начале Великой Отечественной войны, Лубянка была подвергнута репрессиям по статье о трёх колосках. Было репрессировано около 600 тысяч человек. Через деревню проходят регулярные автобусные маршруты: Сморгонь — Валейковичи Сморгонь — Кушляны Сморгонь — Ошмяны Примечания Ссылки Сморгонский райисполком
Letiště Vitebsk

Letiště Vitebsk (bělorusky Аэрапорт Віцебск – Aeraport Vicebsk, někdy s dodatkem Усходні – Uschodni – Východní pro odlišení od letecké základny Vitebsk) je letiště v Bělorusku. Leží dvanáct kilometrů na jihovýchod od Vitebska, podle kterého se jmenuje. Má jednu betonovou vzletovou a přistávací dráhu o délce 2606 metrů, na které mohou přistávat letouny až do velikosti Tu-154 nebo Il-76. Pro civilní provoz slouží od roku 1934. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Vitebsk Vostochny Airport na anglické Wikipedii.
Vitebsk Vostochny Airport

Vitebsk Vostochny Airport (Belarusian: Аэрапорт Віцебск (Усходні), Russian: Аэропорт Витебск Восточный) (also known as Vitebsk Southeast Airport) (IATA: VTB, ICAO: UMII) is an airport serving Vitebsk city in northern Belarus. It is located 12 kilometres (7.5 mi) southeast of the city. Airlines and destinations References RussianAirFields.com
Vicebszk Vosztocsnij repülőtér

A Vicebszk Vosztocsnij repülőtér (belarusz nyelven: Аэрапорт Віцебск (Усходні), orosz nyelven: Аэропорт Витебск Восточный) (IATA: VTB, ICAO: UMII) Fehéroroszország egyik nemzetközi repülőtere, amely Vicebszk közelében található. Futópályák A repülőtér futópályái: 06/24 Légitársaságok és úticélok 2024-ben a Vicebszk Vosztocsnij repülőtérről az alábbi járatok indulnak: Jegyzetek További információk A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-től Baleset- és repülőesemény-történet az Aviation Safety Network adatbázisában
Port lotniczy Witebsk Wostoczny

Port lotniczy Witebsk-Wostoczny – port lotniczy położony w 12 kilometrów na południowy wschód od Witebska w obwodzie witebskim. Jest jednym z największych portów lotniczych na Białorusi. Port lotniczy w Witebsku jest obecnie najbliższym Smoleńska i Katynia spośród lotnisk w pełni przystosowanych do ruchu cywilnego. Z tego względu jest używany m.in. przez osoby i delegacje zmierzające na miejsce katastrofy samolotu prezydenckiego z kwietnia 2010 roku. Aby tam dotrzeć, po wylądowaniu w Witebsku należy pokonać jeszcze ok. 120 km, przekraczając po drodze granicę białorusko-rosyjską. Przypisy
Aeroportul Vitebsk Vostochny

Aeroportul Vitebsk Vostochny (IATA: VTB, ICAO: UMII) este un aeroport din Belarus ce deservește zona Vitebsk. A fost deschis în 1968 și numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 208 m, aeroportul dispune de 1 pistă. Infrastructură Piste Aeroportul dispune de o singură pistă. Pista are orientarea 06/24. Terminale Note Vezi și
Витебск (аэропорт)

Аэропорт Витебск (Восточный) — международный (с 1996 года) аэропорт города Витебск. История В 1932 году в южном пригороде Витебска (нынче улица Чкалова) построили первый аэродром с искусственной взлётно-посадочной полосой. В 1978 году он был перемещён в район деревни Вороны в 11 км от города. На 2024 год аэропорт «Витебск» является филиалом Государственного Предприятия «Белаэронавигация» и в состоянии принимать любые воздушные суда. Аэропорт имеет пропускную способность до 150 пассажиров в час, зал VIP и все необходимые структуры для пассажиров, багажа и грузов. В 2014 году аэропорт возобновил пассажирские перевозки чартерными рейсами Витебск — Анталья. Всего программа полётов включает 22 рейса в период с 1 июня по 19 сентября. С 9 июня по 8 сентября 2017 года в летнем расписании авиакомпании «Белавиа» заявлен регулярный рейс Витебск — Калининград с частотой два раза в неделю. С 2020 года выполнялись рейсы только по двум направлениям. С 7 февраля 2024 года «Белавиа» возобновила чартерные рейсы из Витебска в Шарм-эш-Шейх. Принимаемые типы ВС Ан-12, Ан-24, Ан-26, Ил-76, Ту-134, Ту-154, Як-40, Як-42, Airbus A310, ATR 42, ATR 72, Boeing 737-500(-800), Boeing 757-200 и др. типы ВС 3-4 класса, вертолёты всех типов. Максимальный взлётный вес воздушного судна 190 тонн. Классификационное число ВПП (PCN) 24/R/W/T. Авиакомпании и направления Транспортное сообщение Между Витебском и аэропортом действует автомобильное сообщение. Прямого автобусного сообщения из аэропорта нет. Ближайшие автобусные остановки: «Кольцо Авиаторов» (3,8 км от аэропорта) — маршрут № 351 Витебск — Ходорово деревня Поляи (5 км от аэропорта) — маршруты №№ 213 Витебск (Медцентр) — Дрюково, 237 Витебск (Следственный комитет) — Лиозно, 254 Витебск — С/т Поддубье, 260 Витебск — Речки, 110-ТК Витебск (Смоленская площадь) — Вороны агрогородок Вороны (4,5 км от аэропорта) — маршруты №№ 213, 237, 254, 260, 110-ТК, 237ТК Витебск (Автовокзал) — Лиозно В 10 км от аэропорта находится железнодорожная станция Заболотинка, где ходит электричка Витебск — Заольша. Происшествия 23 ноября 1979 года близ деревни Горяны (Косово) Витебского района состоялось крушение самолёта Ил-76 под командованием Юрия Панфилова, дислоцировавшегося в Витебске 339-го военно-транспортного авиационного полка (ВТАП). Экипаж погиб 5 апреля 1973 г. произошла катастрофа самолёта Ан-12. Из-за обледенения свалился и взорвался при ударе о землю в районе Витебска. Экипаж и пассажиры погибли. См. также Белавиа Примечания
Aeraport Vitsebsk (Uschodni)

Aeraport Vitsebsk (ryska: Аэропорт Витебск Восточный, belarusiska: Аэрапорт Віцебск (Усходні)) är en flygplats i Belarus. Den ligger i den nordöstra delen av landet, 220 kilometer nordost om huvudstaden Minsk. Aeraport Vitsebsk ligger 208 meter över havet. Terrängen runt Aeraport Vitsebsk är platt. Trakten är tätbefolkad. Närmaste större samhälle är Vitsebsk, 11,6 kilometer nordväst om Aeraport Vitsebsk. Kommentarer Källor
Вітебськ (аеропорт)

Аеропорт Вітебськ (Східний) — міжнародний (з 1996 року) аеропорт міста Вітебськ. Розвиток авіації у Вітебську почався в 1932 році, коли тут був побудований перший аеродром з штучної ЗПС. В кінці 1940-х — початку 1950-х років аеродром військового перетворився в цивільний аеропорт і посів значне місце в розвитку цивільної авіації Білорусі. Через швидкий розвиток міста Вітебська і зростання житлового будівництва, було прийнято рішення про винесення аеропорту за межі міста. З 1978 року почав функціонувати нинішній аеропорт, що знаходиться в 10 км від міста. В даний час Аеропорт «Вітебськ» є філією державного підприємства «Білаеронавігація» і здійснює авіаційну і непрофільну діяльність за такими напрямами: внутрішньореспубликанські регулярні авіаперевезення; чартерні внутриреспубликанские та міжнародні пасажирські та вантажні авіаперевезення; обслуговування гостей та учасників міжнародного фестивалю мистецтв «Слов'янський базар»; виконання непрофільних видів послуг (зберігання та перевезення ПММ, надання автотранспорту, митне зберігання та інше). Аеропорт має пропускну здатність до 150 пасажирів на годину, VIP зал та всі необхідні структури для пасажирів, багажу та вантажів. У 2014 році аеропорт відновив пасажирські перевезення чартерними рейсами Вітебськ — Анталья. Всього програма польотів включає 22 рейси у період з 1 червня по 19 вересня. З 9 червня по 8 вересня 2017 року в літньому розкладі авіакомпанії «Бєлавіа» заявлений регулярний рейс Вітебськ — Калінінград з частотою два рази на тиждень. Прийняті типи ВС Ан-12, Ан-24, Ан-26, Іл-76, Ту-134, Ту-154, Як-40, Як-42, Airbus A310, ATR 42, ATR 72, Boeing 737-500(-800), Boeing 757-200 та ін. типи ВС 3-4 класу, вертольоти всіх типів. Максимальна злітна вага повітряного судна 190 тонн. Класифікаційне число ЗПС (PCN) 24/R/B/W/T. Авіакомпанії і напрямки Див. також Бєлавіа Примітки
Piaski (rejon mostowski)

Piaski (biał. Пескi) – wieś (dawne miasteczko) na Białorusi w rejonie mostowskim obwodu grodzieńskiego, 65 km od Grodna, nad rzeką Zelwianka (lewy dopływ rzeki Niemen). Prywatne miasto szlacheckie położone było w końcu XVIII wieku w powiecie wołkowyskim województwa nowogródzkiego. W II Rzeczypospolitej siedziba wiejskiej gminy Piaski. Podczas okupacji hitlerowskiej, w 1941 roku Niemcy utworzyli getto dla żydowskich mieszkańców. Przebywało w nim około 2000 osób. 2 listopada 1942 roku Niemcy ostatecznie zlikwidowali getto. Żydów wywieziono do obozu w Wołkowysku. Znajdują tu się parafie: prawosławna (pw. św. Mikołaja Cudotwórcy) i rzymskokatolicka (pw. Matki Bożej Różańcowej). Zabytki Kościół M. B. Różańcowej z 1918 roku Cerkiew św. Mikołaja z ok. 1870 roku Przypisy Linki zewnętrzne Zabytki w Piaskach na stronie Radzima Zabytki w Piaskach na stronie Глобус Беларуси Mapa w Wikimapii Przedwojenna mapa regionu (Mapa Taktyczna Polski 1924-1939) Drewniany młyn wodny rodziny Bubnowicz, z początku XX wieku - wyburzony w 2010 roku