NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Minsk

Minsk (în limba belarusă — Менск și Мінск), cu o populație de 1.974.800 de locutori, este capitala și cel mai mare oraș al Republicii Belarus. Orașul este împărțit în 9 raioane, fiecare beneficiind de autonomie administrativă: Țentralni, Savețki, Perșamaiski, Partizanski, Zavadski, Leninski, Kastricinițki, Maskovski și Frunzenski (numit după Mihail Frunze). Minsk are dezvoltată industria constructoare de mașini, industria electronică, telecomunicațiile, industria textilă, industria alimentară. Orașele bieloruse importante din apropiere de Minsk sunt: Borisov, Moghilev, Novopoloțk, Baranovici. Cea mai mare altitudine este de 280 metri. La aproximativ 40 km de Minsk se afla râul Ptic, afluent al Pripetului. Etimologie Denumirea veche a orașului a fost Мѣньскъ (Mensk), aceasta trăgându-se de la un râu numit Měn (Mēnŭ). Sub influenta limbii ruse și a celei poloneze, bielorușii au preluat numele "Minsk". Totuși, anumiți locuitori ai Bielorusiei încă își numesc orașul "Mensk". Demografie Numărul populației * Recensământ Personalități născute aici Wilhelm Anderson (1880 - 1940), astrofizician; Maksim Bahdanovič (1891 - 1917), scriitor; Iakov Zeldovici (1914 - 1987), fizician evreu; Vitali Șcerbo (n. 1972), gimnast; Oleg Grushecki (n. 1974), scriitor; Max Mirnîi (n. 1977), tenismen; Elena Abramovici (n. 1981), handbalistă; Nadejda Kucer (n. 1983), cântăreață; Dzmitri Klimovici (n. 1984), fotbalist; Alexei Kuciuk (n. 1986), fotbalist; Lilia Arțiuhovici (n. 1987), handbalistă; Anastasia Lobaci (n. 1987), handbalistă; Victoria Azarenka (n. 1989), jucătoare de tenis; Evgenija Franz (n. 1992), handbalistă; Yung Lean (n. 1996), cântăreț suedez; Arina Sabalenka (n. 1998, tenismenă. Referințe Legături externe Materiale media legate de Minsk la Wikimedia Commons Cezar Dumitru (5 septembrie 2012). „Minsk, capitala Belarusului - o călătorie în timp”. Descoperă - Travel.
Minsk

Minsk (belorusko Мiнск (narkamaŭka) in Менск (taraškievica); rusko Минск) je glavno mesto Belorusije. Je politično, gospodarsko, kulturno, prometno in znanstveno središče države ter upravno središče Minske oblasti, čeprav ni njen del, temveč samostojna upravno-teritorialna enota s posebnim statusom. Leži v bližini zemljepisnega središča države ob reki Svislač in ima približno dva milijona prebivalcev. Geografija Minsk leži na jugovzhodnem pobočju Minskega gričevja, ki je morenskega nastanka. Povprečna nadmorska višina je 220 m. Najbolj dvignjen del Minska (283 m) je območje ulice Leščinskega v zahodnem delu mesta. Najnižja nadmorska višina (181,4 m) je na jugovzhodu mesta v poplavni ravnici Svislača v mikrorajonu Čižovka. Blizu Minska poteka razvodnica med povodjema Baltskega morja in Črnega morja. Največja reka, ki danes teče skozi Minsk, je Svislač, ki spada v črnomorsko povodje. Vanjo se znotraj meja mesta izliva še šest manjših rečic. Minsk leži v območju zmernega celinskega podnebja z zaznavnim vplivom morskega zraka. Poletja so topla, niso pa vroča. Srednja temperatura julija je +18 °C. Srednja temperatura januarja je -7 °C. V zadnjih letih zaznavajo rahlo poviševanje srednjih temperatur. Zgodovina Prvič je bil Minsk v pisnih virih omenjen leta 1067 zaradi bitke ob Nemigi (belorusko Нямiга). Stare različice imena mesta so Miensk, Mieńsk in Mieniesk. Ljudska etimologija povezuje ta poimenovanja z glagolom menjati belorusko мяняць), vendar je bolj verjetno, da je Minsk dobil ime po reki Menka, ki danes teče po ceveh pod mestnimi ulicami. Minsk je bil pomembno mestno središče srednjeveške Pološke kneževine (belorusko Полацкае княства). Današnji grb je bil Minsku dodeljen 12. januarja leta 1591. 26. junija 1974 je Minsk prejel naziv mesto heroj. V Minsku se nahaja sedež Skupnosti neodvisnih držav, ki predstavlja ohlapno gospodarsko skupnost večine nekdanjih sovjetskih držav. Fotogalerija znamenitosti Sklici Zunanje povezave Uradno spletno mesto
SC Stroitel Brest

Der SC Stroitel Brest (belarussisch: Будаўнік Брэст) ist ein Hockeyverein aus der belarussischen Stadt Brest an der Grenze zu Polen. Stroitel, was „Bauarbeiter“ bedeutet, wurde 1988 als Sportverein eines Kombinates gegründet. Geschichte Von 1989 bis 1992 nahm der ganz in Rot spielende Verein am Spielbetrieb der höchsten Liga der Sowjetunion teil, ab 1993 an den Meisterschaften von Belarus. Bis 1995 unterstand der Club dem Gewerkschaftskomitee des Kombinates, bevor er sich ab dann in einen unabhängigen Sportverein umwandelte. Stroibel ist bei den Herren der erfolgreichste Hockeyclub in Belarus mit zahlreichen Landesmeisterschaften und Pokalsiegen. Bei der Euro Hockey League 2010/11, wo der Club erstmals antrat, verlor das Team in der Vorrunde klar 2:7 gegen den englischen Verein Reading HC und 0:12 gegen HC Bloemendaal. Von 1989 bis 2004 gehörte dem Kombinat das Stroitel-Stadion, wo auch der SC Stroitel antrat. Erfolge 1. Herren EuroHockey Cupwinner Challenge: 1996 EuroHockey Cupwinner Trophy: 1997 EuroHockey Club Champions Challenge: 2004 EuroHockey Club Champions Trophy: 2005 Euro Hockey Club Trophy: 2015 Euro Hockey Club Challenge: 2008, 2016, 2017 Meister Belarus: 1996–2004 Pokalsieger Belarus: 1994, 1995, 1999–2004 Europapokal Weblinks Webpräsenz des SC Stroitel Brest Einzelnachweise
Stroitel Brest

SC Stroitel Brest (Wit-Russisch: Будаўнік Брэст) is een Wit-Russische hockeyclub uit Brest. De club werd opgericht in 1988 en speelde in het rood. Van 1989 tot 1992 speelde de club op het hoogste niveau in de toenmalige Sovjet-Unie. In 1993 werden de heren de eerste Wit-Russische kampioen. Erelijst heren Europacup II C-divisie: 1996 Europacup II B-divisie: 1997 Europacup I C-divisie: 2004 Europacup I B-divisie: 2005 Euro Hockey Challenge: 2008 Kampioen van Wit-Rusland: 1996-2004 Bekerwinnaar Wit-Rusland: 1994, 1995, 1999-2004 Externe link (be) Website SC Stroitel Brest
Cerkiew św. Jerzego Zwycięzcy w Krasnym Siole

Cerkiew św. Jerzego Zwycięzcy – prawosławna cerkiew parafialna w Krasnym Siole na Białorusi, w dekanacie wołkowyskim eparchii grodzieńskiej i wołkowyskiej Egzarchatu Białoruskiego. Zbudowana w latach 1999–2000. Architektura Wygląd zewnętrzny Cerkiew zbudowana została z cegły o żółtych i czerwonych kolorach ścian, w stylu bizantyjsko-rosyjskim z elementami architektury staroruskiej, orientowana, na planie krzyża. Obiekt nie posiada dzwonnicy-wieży, bo ma wmontowane dzwony w dzwonnicy zbudowanej obok świątyni. Cerkiew ma w składzie żółtawo-czerwonawe 5 kopuły z czarnymi górnymi częściami zwieńczonymi krzyżami. Cerkiew liczy prawie 30 okien, dolne są duże a w bębnach mniejsze. Cerkiew posiada ganek z 2 pośrodku arkadami. Świątynia liczy 3 apsydy z jednospadowymi dachami. Dach na pewno nie jest wykonany z blachy. Przyciągać wzrok mogą łuki (kokoszniki) i różne rzeźbienia przy oknach i drzwiach. Wnętrze W cerkwi mieści się 3-rzędowy ikonostas z bizantyjskimi ikonami. Na ścianach cerkwi są freski, przedstawiające m.in. Boga Ojca i Chrystusa Pantokratora. We wnętrzu są oryginalnie rzeźbione kolumny, które przytrzymują m.in. kopułę. Przypisy Linki zewnętrzne hram.by Prawosławna Architektura Białorusi
Sobór Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Wołkowysku

Sobór Świętych Apostołów Piotra i Pawła – sobór konkatedralny położony w centrum Wołkowyska na Białorusi, w dekanacie wołkowyskim eparchii grodzieńskiej i wołkowyskiej Egzarchatu Białoruskiego Patriarchatu Moskiewskiego. Zbudowany na początku XXI wieku. Architektura Wygląd zewnętrzny Sobór został zbudowany z cegły koloru brązowego w stylu neoruskim, orientowany, na planie kwadratu. Świątynię postawiono na wysokim fundamencie, do głównego wejścia prowadzą wysokie schody. Pomiędzy dwiema częściami fasady stoją płoty. Cerkiew posiada wiele rzeźbień w postaciach łuków (kokoszników) z każdej strony cerkwi. Nad częścią nawową jest jedna cebulasta, złocona kopuła zwieńczona krzyżem. Obiekt liczy ok. 20 okien, po 3 z każdej strony cerkwi i jakieś 6 na okrągłej kopule. Dach na pewno nie jest wykonany z blachy, jednospadowy od strony kopuły. Absyda ma 2 części, dolną i górną, a na każdej części jest dach jednospadowy. Wnętrze W cerkwi stoi drewniany, złocony, 3-rzędowy ikonostas. Kopułę podtrzymują 4 kolumny połączone ze sobą arkadami. Świątynia nie posiada cudownych wizerunków, relikwiarzy ani fresków ściennych, lecz ma kioty, ikony na analogionach i inne wyposażenia cerkwi. Uwagi Niedaleko soboru znajduje się XIX-wieczna cerkiew prawosławna pw. św. Mikołaja. Linki zewnętrzne hram.by Prawosławna Architektura Białorusi radzima.net parafia prawosławna ŚŚ. App. Piotra i Pawła
Parafia Trójcy Przenajświętszej w Rzeczycy

Parafia Trójcy Przenajświętszej w Rzeczycy – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w diecezji pińskiej, w dekanacie homelskim, na Białorusi. Historia W 1634 wojewoda miński Aleksander Słuszka ufundował w Rzeczycy klasztor dominikański z kościołem pw. Świętej Trójcy. Zakonnicy ci prowadzili również parafię. W 1835, w ramach represji po powstaniu listopadowym, klasztor został skasowany. Parafia jednak nadal działała. W czasach carskich należała do dekanatu mozyrsko-rzeczyckiego archidiecezji mohylewskiej. W 1862 kościół podominikański spłonął, wobec czego nabożeństwa odbywały się w domu prywatnym. Kolejny, obecny kościół zbudowano w latach 1896–1903. Konsekrowano go 1 czerwca 1903. Funkcjonował on do 1932, gdy został znacjonalizowany przez komunistów. W kolejnych dekadach służył celom świeckim jako magazyn, muzeum i bar piwny. Parafia odrodziła się w 1992. We wrześniu 1999 władze zwróciły kościół. Przypisy Bibliografia Рэчыца — парафія Найсвяцейшай Тройцы. catholic.by. [dostęp 2020-10-13]. (biał.).
Дом врача Тальгейма

Дом врача Тальгейма — жилой дом в Гродно, расположенный по адресу улица Ленина, 22. Памятник архитектуры стиля северный модерн. Построен в 1911 году по индивидуальному проекту для врача Александра Тальгейма и его семьи. Здание спроектировано с учётом специфики лечебной работы. На первом этаже располагались приёмный покой, кабинет и даже две стационарные палаты по четыре койки в каждой. На втором этаже жил сам хозяин. В доме было два обособленных входа: один для посетителей в приёмный покой, второй в жилую часть. Архитектура Представляет собой двухэтажное, с подвалом, Г-образное в плане здание сложной объемно-пространственной композиции. Фасады оштукатурены фактурной штукатуркой, цоколь облицован каменными блоками. Средний объём — угловой, башнеобразный, перекрытый высокой шатровой крышей. Плоскость центральной грани акцентирована двускатным щипцом, украшенным квадратными и прямоугольными нишами, карнизным поясом. Над центральным оконным проемом дата - 1911 год. Фасад по ул. Ленина выделяется ризалитом с южной стороны (возле угловой башни), завершенным двускатным щипцом. Склоны щипца оформлены рустовым карнизом. Плоскость фасада разделена прямоугольными оконными проемами, в ризалите и с северного края фасада — двойными узкими окнами. Оконные проемы второго этажа подчеркнуты плоскими сандриками. Фасад по ул. Карбышева выделен двумя боковыми ризалитами, завершенными также двухскатными щипцами. Фасадная стена прорезана на первом этаже двойными узкими оконными проёмами, на втором этаже — тройными узкими оконными проемами с плоскими перемычками. Над дверным проёмом сохранилась первоначальная конструкция деревянного козырька. Торцовые и дворовый фасады имеют похожее решение: акцентированные остроконечными щипцами, оконные проёмы второго этажа оформлены перемычками, в ризалитах окна тройные, сохранился балкон с металлическим ограждением. Планировка изменена. Первоначально правое крыло, которое выходит на ул. Ленина, было отведено для пациентов (палаты). В цоколе — кухня. Сохранилась полихромная плитка в вестибюле со стороны улицы Карбышева. Литература Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі / АН БССР. Ін-т мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору; Рэд. кал.: С. В. Марцэлеў (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ, [1984—1988]. Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь: [Даведнік] / склад. В. Я. Абламскі, І. М. Чарняўскі, Ю. А. Барысюк. — Мн.: БЕЛТА, 2009. — 684 с. — 1 000 экз. — ISBN 978-985-6828-35-8. Ссылки Медиафайлы по теме Дом врача Тальгейма на Викискладе Дом врача Тальгейма в Гродно на сайте planetabelarus.by Дом врача Тальгейма на сайте Глобус Беларусь
Cerkiew Opieki Matki Bożej w Dudakowiczach

Cerkiew Opieki Matki Bożej – cerkiew prawosławna w Dudakowiczach (rejon kruhelski obwodu mohylewskiego Białorusi), wzniesiona w 1824 jako katolicki kościół przy klasztorze dominikanów. W latach 30. XX wieku przeznaczona na magazyn zbożowy, następnie porzucona i zdewastowana. Historia W 1701 sędzia orszański Aleksander Obuchowski ufundował w Dudakowiczach klasztor dominikański. Przy klasztorze istniał folwark, w 1824 w kompleksie budynków wzniesiono nowy kościół. Osiem lat później władze carskie skasowały klasztor, kierując zakonników do Pińska. Kościół klasztorny został przekazany parafii prawosławnej. W latach 1863–1869 miała miejsce jego gruntowna przebudowa w stylu bizantyjsko-rosyjskim. W latach 30. XX wieku cerkiew w Dudakowiczach została odebrana wiernym i zaadaptowana na magazyn zbożowy. Następnie została porzucona całkowicie i stopniowo uległa dewastacji. Powstały plany jej odnowienia. Architektura Po przebudowie w latach 60. XIX wieku dawny kościół w Dudakowiczach reprezentuje styl rosyjsko-bizantyński. Budynek wzniesiono na planie centralnym, z czworoboczną nawą krytą pojedynczą kopułą usytuowaną na ośmiobocznym bębnie. Wieża cerkiewna jest dwukondygnacyjna, kryje ją spiczasty dach wykończony niewielką cebulastą kopułką, taka sama znajduje się na kopule nad nawą. Obiekt zdobiony był lizenami, półkolumnami, niszami i arkadowym fryzem. Przypisy Linki zewnętrzne Fotografie zrujnowanej cerkwi
Церковь Рождества Богородицы (Гудевичи)

Церковь Рождества Богородицы (бел. Царква Раства Багародзiцы) — православный храм в деревне Гудевичи, Гродненская область, Белоруссия. Относится к Гродненской епархии. Храм построен в 1852 году (встречается и другая дата — 1877 год). История Нынешняя каменная церковь была построена в 1852 году по проекту Виктора Михаэлиса и освящена в честь Рождества Пресвятой Богородицы. В военное время церковь не закрывалась, хотя при этом была попытка закрытия церкви. В польский период в 1938 году в этой церкви священником служил Виталий Железнякович, службы он вёл исключительно на белорусском языке. После Второй мировой войны сюда приехало НКВД, сначала был арестован сын священника, а позже и сам священник, который был осуждён на 25 лет лагерей. После смерти Сталина Виталий Железнякович был выпущен из лагеря, но ему было запрещено жить на Родине. Он был вынужден оставить Белоруссию и выехать в Россию. Архитектура Храм Рождества Пресвятой Богородицы освящён в 1852 году. В 1909 году к церкви, с входной стороны, была пристроена трёхъярусная колокольня из кирпича на фундаменте из тёсаного камня. Примечания Ссылки Храм Рождества Пресвятой Богородицы д.Гудевичи (рус.). Гродненская епархия Белорусской Православной Церкви. Дата обращения: 10 октября 2020.. Деревня Гудевичи (Мостовский район, Гродненская область, Республика Беларусь) СТВ Церковь Рождества Богородицы на globustut.by Архивная копия от 23 января 2021 на Wayback Machine
Kościół św. Jana w Grodnie

Kościół św. Jana w Grodnie (biał. Царква эвангеліцкая) – murowana świątynia ewangelicko–augsburska powstała w Grodnie w II połowie XIX wieku położona przy ul. Akademickiej. Po 1995 w posiadaniu białoruskich ewangelików. Historia Początki wspólnoty luterańskiej w Grodnie datują się od okresu rządów Tyzenhauza, który sprowadził do miasta niemieckich rzemieślników. Świątynia została zbudowana pod koniec XVIII wieku przy ul. Kirchowej (od 1931: Akademicka) na przedmieściu zwanym Horodnica na bazie starego budynku karczmy podarowanego grodzieńskim ewangelikom przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Naprzeciwko budynku kościoła urządzono cmentarz luterański, na którym pochówki odbywały się jeszcze w okresie I wojny światowej. Kościół kilkakrotnie przebudowywano: m.in. w 1843, 1870–1873 (powstała wówczas wieża zegarowa) i w 1912 (nadając mu kształt neogotycki). Swój współczesny wygląd uzyskał tuż przed I wojną światową, kiedy wzniesiono również dom pastorski. W 1914 do grodzieńskiej parafii należało około 200 rodzin, w większości niemieckiego pochodzenia. Z grodzieńską wspólnotą luterańską była związana infrastruktura społeczna, m.in. szkoła dla chłopców i dziewcząt oraz klub dla kobiet. W latach 80. aptekarz Adamowicz zapisał na rzecz parafii swoje dwie placówki: w Grodnie i Druskienikach. Parafia poprzez swoich pastorów utrzymywała ścisłe więzi z innymi placówkami luterańskimi na Grodzieńszczyźnie (Michałowie, Druskienikach, Wołkowysku i Izabelinie). W 1915 znaczna część wiernych została ewakuowana na wschód Rosji w związku z zarządzeniem władz carskich. Po włączeniu Grodna do Polski w 1919 parafia została podporządkowana Konsystorzowi w Warszawie. W dwudziestoleciu międzywojennym liczyła od 1,5 do 1,7 tys. wiernych. W kościele modlili się w również grodzieńscy kalwini. Nabożeństwa były prowadzone w językach niemieckim i polskim. Przez cały okres międzywojenny administratorem parafii był Adolf Oswald Plamsch, w 1939 na krótko przejął nad nią zarząd kapelan wojskowy Karol Messerschmidt. Po 1945 świątynię odebrano wiernym umieszczając w niej archiwum obwodowe. Po 1995 znów modlą się w niej ewangelicy (nabożeństwa odbywają się w języku rosyjskim). Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia świątyni na Radzima.org
Old Cathedral of St. Barbara and St. Paul, Vitebsk

The Church of St. Barbara (formerly Cathedral of St. Barbara and St. Paul ) (Belarusian: Касцёл Святой Барбары ў Віцебску, romanized: Kaściol Śviatoj Barbary ŭ Viciebsku) is a Catholic church and the parish in Vitebsk, Belarus. History The church was built next to a cemetery in 1785. In the years 1884–1885 it was rebuilt in Neo-Romanesque style by architect Victor Junosza-Piotrowski (including the construction of two towers). It was closed in the 1930s in the era of the Soviet Union, and during World War II was partially destroyed. In the years after the war in the temple he had various uses. In 1935 the church was closed by the Soviet authorities during its anti-religious program, and during World War II was partially destroyed. In the years after the war the temple was abandoned and gradually decayed. In 1990 the cathedral was returned to the Catholic church, and between 1991 and 1998 was reconstructed. In 1993, it was consecrated by the cardinal Kazimierz Świątek. Between 1999 and 2011, the church served as the cathedral of the new diocese of Vitebsk. Today, the main cathedral is the Cathedral of Merciful Jesus in Vitebsk, consecrated in 2009. Later the follow church continued under repairs, which were funded with support from the Ministry of Culture and National Heritage of the Republic of Poland. See also Media related to Church of Saint Barbara in Viciebsk at Wikimedia Commons Roman Catholicism in Belarus St. Barbara 3D Scene (Nov 26, 2021 - filmed, Dec 8, 2024 - splatted) References
Antigua catedral de Santa Bárbara y San Pablo (Vítebsk)

La excatedral de Santa Bárbara y San Pablo​ o alternativamente antigua catedral de Vítebsk (en bielorruso: Касцёл святой Барбары ў Віцебску) es el nombre que recibe un templo católico en Vítebsk una ciudad en Bielorrusia. La iglesia fue construida como un cementerio en 1785. En los años 1884-1885 fue reconstruida en estilo neorrománico por el arquitecto Victor Junosza-Piotrowski (incluyendo la construcción de dos torres). Fue cerrada en los años 30 del siglo XX en la época de la Unión Soviética, y durante la Segunda Guerra Mundial fue destruida parcialmente. En los años posteriores a la guerra en el templo tuvo diversos usos. En 1990 fue devuelta a los creyentes católicos, y entre 1991 y 1998 fue renovada. En 1993, fue consagrado nuevamente. Entre los años 1999 y 2011, la iglesia sirvió como la catedral de la nueva diócesis de Vítebsk. Hoy en día, la catedral principal es el templo de Jesús Misericordioso en Vítebsk, consagrada en 2009. Posteriormente la sigue iglesia siguió sometida a reparaciones, que cofinanció el Ministerio de Cultura y Patrimonio Nacional de la República de la vecina Polonia.​​ Véase también Iglesia católica Catedral de San Pablo Referencias
Kościół św. Barbary w Witebsku

Kościół św. Barbary w Witebsku (biał. Касцёл святой Барбары ў Віцебску) – rzymskokatolicki kościół pod wezwaniem św. Barbary, znajdujący się w Witebsku. Historia Kościół zbudowano jako cmentarny w 1785 roku. Został ufundowany przez marszałka powiatu horodeckiego Antoniego Kossowa. Wokół niego powstał cmentarz. W latach 1884–1885 został przebudowany w stylu neoromańskim według projektu architekta Wiktora Junoszy-Piotrowskiego (m.in. wybudowano dwie wieże). Został zamknięty w latach 30. XX wieku, a w czasie II wojny światowej częściowo zniszczony. W latach powojennych w świątyni mieścił się magazyn nawozów sztucznych. W 1987 w zrujnowanym kościele postanowiono urządzić salę koncertową. W 1990 roku zwrócony wiernym, w latach 1991-1998 był remontowany. W 1993 roku został poświęcony przez abp Kazimierza Świątka. W latach 1999–2011 kościół pełnił funkcję katedry nowo powstałej diecezji witebskiej. Obecnie katedrą jest świątynia Jezusa Miłosiernego w Witebsku, konsekrowana w 2009 roku. Kościół nadal przechodzi konieczne remonty, które dofinansowało Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Historia kościoła św. Barbary w Witebsku Archiwalne widoki kościoła w bibliotece Polona
Собор Святой Варвары (Витебск)

Собор Святой Варвары (бел. Касцёл Святой Барбары) — католический храм в Витебске, Беларусь. С 1999 по 2011 года носил статус кафедрального собора Витебского диоцеза, в 2011 году кафедра витебского епископа была переведена в новый кафедральный костёл Иисуса Милосердного. Памятник архитектуры, построен в 1783—1785 годах в стиле барокко, существенно расширен и перестроен в 1884—1885 годах с элементами неороманского стиля. История Небольшой по своим размерам каменный католический храм был построен в 1785 году рядом с витебским католическим кладбищем. После завершения строительства церковь была освящена первым могилёвским архиепископом Станиславом Богуш-Сестренцевичем во имя святой мученицы Варвары. Сначала исполнял роль кладбищенского храма, затем стал приходским. В конце XIX века число прихожан храма выросло настолько, что здание перестало вмещать верующих. В 1884—1885 годах проходила перестройка храма в неороманском стиле по проекту архитектора В. Пиотровского, которая существенно увеличила его вместимость. После перестройки храм был переосвящён 4 декабря 1885 года. В 1935 году церковь св. Варвары была закрыта, здание использовалось в качестве склада. Во время Великой Отечественной войны были разрушены башни, в послевоенное время здание храма стояло заброшенным. Реставрация здания церкви началась в 1988 году. Первоначально там планировали организовать концертный зал, однако после распада СССР и восстановления структур Католической церкви в Беларуси, церковь св. Варвары была возвращена верующим. В 1993 году возвращённый прихожанам храм был освящён архиепископом Казимиром Свёнтеком. 13 октября 1999 года из Минско-Могилёвской архиепархии была выделена отдельная епархия Витебска, а храм св. Варвары стал кафедральным собором новой епархии. Архитектура Собор Святой Варвары — трёхнефная базилика из красного кирпича, главный фасад украшен двумя двухъярусными башнями, причём первый ярус обеих башен четырёхгранный, второй — шестигранный. Башни венчают шатры с крестами. Нефы отделены друг от друга четырьмя массивными колоннами, центральный неф завершает полукруглая апсида. Примечания Литература Кулагін А. М. Каталіцкія храмы Беларусі: Энцыклапедычны даведнік. — Минск: БелЭн, 2000. — 216 с. — ISBN 985-11-0187-7. Витебск. Энциклопедический справочник Мн., 1988. Памятная книжка Витебской губернии на 1865 год. — Санкт-Петербург: 1865 Свод памятников истории и культуры Белоруссии. — Мн.: БелСЭ им. Петруся Бровки, 1985. — 8000 экз. (на белор. языке) Ссылки Витебская энциклопедия Костел Святой Варвары в Витебске Костёл Святой Варвары | город Витебск Витебская область Віцебск — парафія Св. Барбары