NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Estadio Junactva

El Estadio Junactva (en bielorruso: Юнацтва) también llamado Estadio Yunost es un estadio multiusos utilizado principalmente para partidos de fútbol ubicado en la ciudad de Mozyr en Bielorrusia y que actualmente es la sede del FC Slavia-Mozyr.​ Historia La construcción del estadio comenzó en 1979 y luego fue el estadio de la escuela secundaria número 3. Más tarde, el estadio deportivo alcanzó un nivel más serio y el club de fútbol profesional FC Slavia-Mozyr comenzó a jugar en él. Desde 1992 es conocido como estadio "Juventud", y comenzó a albergar partidos del campeonato de fútbol de Bielorrusia. En mayo de 1996 comenzó la primera etapa de reconstrucción de la instalación deportiva: se construyó un edificio administrativo, se pavimentaron pistas para correr, se amplió el campo y aparecieron las primeras tribunas entonces todavía de madera. La segunda etapa de reconstrucción tuvo lugar en 1997-1998. En las gradas se instalaron asientos de plástico, se construyó un edificio especial con vestuarios para los futbolistas y una sala para los árbitros. Actualmente, el estadio cuenta con una grada abierta, que alberga un edificio administrativo con salas para invitados de honor y periodistas. Frente a la tribuna hay un edificio con vestuarios para los futbolistas y una sala para los árbitros. En 2010 se le instaló un marcador electrónico. El césped del estadio es natural, no hay calefacción ni iluminación artificial en el campo de fútbol.​ El 3 de noviembre de 1995, 19.500 espectadores vieron el partido del FC Slavia-Mozyr contra el FC Dinamo Minsk. Hasta el día de hoy esta cifra sigue siendo el récord de asistencia a un partido del campeonato de fútbol bielorruso. Referencias Enlaces externos FC Slavija Mazyr official website (en bielorruso) Stadium profile at pressball.by (en bielorruso)
Stadion Junactwa w Mozyrzu

Stadion Junactwa (Junost´) w Mozyrzu (biał.: Юнацтва; ros.: Юность) – wielofunkcyjny stadion w Mozyrzu, na Białorusi. Obiekt może pomieścić 5253 widzów. Został otwarty w 1992 roku. Boisko ma wymiary 105 m x 74 m. Swoje spotkania rozgrywa na nim drużyna Sławija Mozyrz. Przypisy Bibliografia Informacje o stadionie. worldstadiums.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-01)].
Юность (стадион, Мозырь)

«Ю́ность»(белор.Юнацтва) — футбольный стадион в городе Мозырь, Беларусь. В настоящее время используется для проведения домашних матчей ФК «Славия Мозырь», выступающего в Высшей лиге Чемпионата Беларуси по футболу. Максимальная вместимость — 5253 места. Общие данные Адрес: 247760, г. Мозырь, ул. Я.Купалы, 26А; телефон: (0236) 343567 Стадион построен в 1991 году и имеет одну открытую трибуну. Электроосвещение поля (с 2020 года). Подогрев поля отсутствует. Размеры поля 105×68 м. Примечания Ссылки Официальный сайт ФК «Славия-Мозырь» (рус.)
Юність (стадіон, Мозир)

Стадіон «Юність» (біл. Стадыён «Юнацтва») — футбольний стадіон у місті Мозир, Білорусь, домашня арена ФК «Славія-Мозир». Стадіон побудований та відкритий у 1992 році. Його будівництво розпочалося ще в 1979 році. Тоді це був стадіон середньої школи № 3. Пізніше на ньому почав грати професійний футбольний клуб МВКЦ (нині ФК «Славія-Мозир»). У травні 1996 року розпочався перший етап реконструкції стадіону: була побудована адміністративна будівля, заасфальтовані бігові доріжки, розширене поле, а також з'явилися перші, тоді ще з дерев'яними лавами, трибуни. Пізніше, в 1997—1998 роках, на трибунах були встановлені пластикові крісла, а також була побудована спеціальна будівля з роздягальнями та приміщеннями для суддів. 3 листопада 1995 року за матчем мозирського МВКЦ проти мінського «Динамо» на стадіоні «Юність» спостерігало 19 500 осіб. Ця цифра донині залишається рекордною за відвідуваністю матчів чемпіонату Білорусі. Арена має одну відкриту трибуну, на якій розташована адміністративна будівля з приміщеннями для VIP-персон та преси. З другого боку трибуни знаходиться будівля з роздягальнями та приміщеннями для суддів. У 2010 році на стадіоні було встановлено електронне табло, але з 2012 року воно не працює, і рахунок оновлюється на механічному табло, яке розташоване на пагорбі біля споруди. Підігрів та освітлення поля відсутні, бігові доріжки навколо поля заасфальтовані. Посилання «По домам». Новый проект Offside.by, посвященный стадионам Беларуси. Эпизод 1: мозырская «Юность» (рос.) Yunost Stadium (Mozyr) на footballtripper.com (англ.)
Yunost Stadium (Slonim)

Yunost Stadium is a multi-purpose stadium in Slonim, Belarus. It is mostly used for football matches and is a home stadium for FC Slonim. The stadium holds 2,220 spectators. History In the past the stadium was a home venue for now-defunct club Kommunalnik Slonim, as well as for Beltransgaz Slonim (who became FC Slonim after absorbing Kommunalnik). Between 1999 and 2002 the stadium was closed for renovation works. During that period Kommunalnik hosted its matches at the smaller Dinamo Stadium (capacity 1,200), which is currently in decaying state and only used for amateur and youth matches. References External links Stadium information
Юность (стадион, Слоним)

«Ю́ность» — стадион в городе Слоним, Беларусь. В настоящее время является домашней ареной ФК «Слоним». Стадион имеет две трибуны, общей вместимостью 2220 мест. Центральная часть главной трибуны оборудована навесом, имеются вип-зона и две комментаторские кабинки. Футбольное поле с травяным покрытием окружают беговые дорожки. На стадионе имеется электронное табло, а также стенд для ведения трансляций. На стадионе ежегодно проводятся массовые праздники.
Ясмень

Ясмень (бел. Ясмень) — посёлок в Губичском сельсовете Буда-Кошелёвского района Гомельской области Белоруссии. Кругом лес. География Расположение В 19 км на запад от районного центра и железнодорожной станции Буда-Кошелёвская (на линии Жлобин — Гомель), 56 км от Гомеля. Транспортная сеть Транспортные связи по просёлочной, затем автомобильной дороге Жлобин — Гомель. Планировка состоит из короткой прямолинейной улицы, близкой к меридиональной ориентации и застроенной деревянными домами усадебного типа. История Основан в 1920-х годах переселенцами с соседних деревень на бывших помещичьих землях. В 1929 году жители посёлка вступили в колхоз. Во время Великой Отечественной войны погибли 6 жителей. В 1959 году в составе колхоза «Авангард» (центр — деревня Старая Буда). До 16 декабря 2009 года в составе Старобудского сельсовета. Население Численность 2004 год — 6 хозяйств, 10 жителей. Динамика 1959 год — 110 жителей (согласно переписи). 2004 год — 6 хозяйств, 10 жителей. См. также Городские посёлки Белоруссии Города Белоруссии Примечания Литература Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0
Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego w Swietłahorsku

Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego w Swietłahorsku – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w diecezji pińskiej, w dekanacie homelskim, na Białorusi. Historia Pierwszy kościół katolicki w Szaciłkach – okolicy szlacheckiej położonej na terenie dzisiejszego Swietłahorska, powstał w 1638. W 1643 utworzono przy nim misję jezuicką, która działała z przerwami do XVIII w. Podczas inwazji Napoleona na Rosję w 1812 świątynia spłonęła. Kolejny, drewniany kościół pw. św. Krzyża lub Podwyższenia Krzyża Świętego powstał w 1818. Był on kościołem filialnym parafii w Bobrujsku. W 1867 do filii należało 735 wiernych, głównie stanu szlacheckiego. W 1906 świątynia została wyremontowana z fundacji Bolesława Tyszkiewicza. Kościół istniał jeszcze w 1920. W późniejszym okresie został rozebrany. Parafia odrodziła się w niepodległej Białorusi. Wtedy też zbudowano obecny kościół. Bibliografia Светлагорск — парафія Узвышэння Святога Крыжа. catholic.by. [dostęp 2020-12-03]. (biał.). Szaciłki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 755 . Усталяванне і распаўсюд каталіцкай канфесіі на тэрыторыіі сучаснага Светлагорскага раёна (XVII — пачатак XX ст.ст.). [dostęp 2020-12-03]. (biał.). Kościół. Świetłohorsk (Szaciłki). Radzima. [dostęp 2020-12-03]. (pol.).
Koraliszczewicze

Koraliszczewicze (także Koreliszczewicze, Karoliszczewicze, Koroleszczewicze; biał. Каралішчавічы) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie mińskim, w sielsowiecie Nowy Dwór. Położona nad rzeką Świsłocz. Pierwsze wzmianki o Koraliszczewiczach datowane XVI wiekiem. Właścicielami miejscowości były m.in. rodziny Kruszyńskich, Masalskich, Tyszkiewiczów i Drutsko-Górskich. W XVIII wieku Koraliszczewicze i pobliskie wsie zostały wykupione na własność Józefa Prószyńskiego. W 1785 r. z fundacji Stanisława Prószyńskiego został zbudowany kościół Opieki Matki Bożej (kościół św. Stanisława). W drugiej połowie XIX wieku w kościele grał na organach Stanisław Moniuszko. W kościele najprawdopodobniej zostali ochrzczeni Anna Ciundziewicka, autorka książki „Gospodyni litewska” oraz poeta Jazep Puszcza. Kiedy nastała władza radziecka, kościół został zamknięty i przebudowany na klub. Dopiero w 2014 roku został zwrócony parafianom. Działa tu rzymskokatolicka parafia św. Stanisława Męczennika. Rodzina Prószyńskich postawiła folwark. Sam dwór był drewniany jednopiętrowy. W pokojach dworu na ścianach zawieszone były portrety rodziny Prószyńskich. W czasach sowieckich został nacjonalizowany i wykorzystywany jako budynek mieszkalny. W 1989 roku w budynku wybuchł pożar, z jego pozostałości zostały jedynie podmurówki. Z dawnego gospodarstwa zachowały się resztki stajni. Obecnie wieś należy do gminy wiejskiej Nowodwór. Zabytki Kościół Opieki Matki Bożej (Parafia św. Stanisława Męczennika) Cmentarz XIX wieku Ruiny dworu Prószyńskich Osoby Anna Ciundziewicka Jazep Puszcza Przypisy
Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Brześciu

Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Brześciu (biał. Генеральнае консульства Рэспублікі Польшча ў Брэсце, ros. Генеральное Консульство Республики Польша в Бресте) – polska misja konsularna w Brześciu w Republice Białorusi. W linii prostej budynek konsulatu leży niecałe 4 km od granicy, co czyni go placówką konsularną lub dyplomatyczną najbliżej położoną polskiej granicy. Struktura placówki Wydział Ruchu Osobowego Referat ds. Prawnych i Opieki Konsularnej Wydział Współpracy z Polakami na Białorusi Referat ds. Administracyjno-Finansowych Konsulowie generalni 1993–1996 – Jerzy Rychlik 1996–2001 – Tomasz Klimański 2001–2006 – Romuald Kunat 2006–2010 – Jarosław Książek 2010–2015 – Anna Nowakowska 2016–2022 – Piotr Kozakiewicz 2022–2023 – Agnieszka Marczak (p.o.) październik 2023 – maj 2025 – Emilia Jasiuk (p.o.) od maja 2025 – Włodzimierz Sulgostowski Zobacz też Ambasada RP w Mińsku Instytut Polski w Mińsku Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Grodnie Przypisy Bibliografia Oficjalna strona Konsulatu Archiwalna strona Konsulatu
Мошне

Мошне — озеро у Ковельському районі Волинської області України. Озеро Мошне знаходиться за 2 км на північ від озера Пісочне, за декілька сотень метрів від кордону з Білоруссю. Площа озера становить 36 га, довжина — 800 м, ширина — 600 м, максимальна глибина — 3,0 м, середня глибина — 2,0 м, об'єм води становить 0,7 тис.м³. Щодо походження озера Мошне, то вважають, що дане озеро є реліктовим і належить до групи залишкових озер. Серед групи Шацьких озер, озеро Мошне вважається найстаршим, і його вік становить приблизно 9800 років. Берегова лінія озера Мошне слабо розвинена. Береги низинні, порослі лісом, заболочені. Вода в озері каламутна, коричневого кольору, має нейтральну реакцію рН. Прозорість води слабка — 0,5-0,7 м. Термічні, морфологічні, хімічні дослідження озера Мошно, які проводились в 70-80 роках показали, що озеро дистрофічне (постійно замулюється і заростає, перероджується в болото), і воно є еталоном реліктових озер. З фітопланктону в озері Мошне виявлено 27 видів, різноманітностей і форм водоростей. Широко розповсюджені тут зелені хлорококкові, синьо-зелені та діатомові водорості. Вища водна рослинність представлена такими видами як очерет, стрілолист, рдесники, ситник та харові водорості. Іхтіофауна озера Мошне не відзначається багатством та різноманітністю видів. Тут поширені переважно звичайні види, які є типовими для всіх озер Шацького національного природного парку. Це такі види, як щука, плотва, краснопірка, окунь, йорж, карась, в'юн, лин та карликовий сомик, який є інтродукованим для даної водойми видом. Видове багатство птахів на озері Мошне також не відзначається різноманітністю . Тут можна зустріти птахів — крижень, червоноголова чернь, гоголь, сизий мартин. Зрідка можна зустріти лебедів. Територія Шацького національного природного парку поділена на функціональні зони. Озеро Мошне та оточуюча його територія відноситься до заповідної зони парку, яка призначена для охорони і відновлення найцінніших природних комплексів, режим якої визначається відповідно до вимог, встановлених для природних заповідників. В даній зоні забороняються всі види рекреаційної та господарської діяльності, крім наукових досліджень. Примітки Джерела Озеро Мошне [Архівовано 14 квітня 2011 у Wayback Machine.]
Koniuszany Wielkie

Koniuszany Wielkie (biał. Вялікія Канюшаны, Wialikija Kaniuszany; ros. Большие Конюшаны, Bolszyje Koniuszany) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Tarnowszczyzna. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim. Do 11 kwietnia 1929 w gminie Honczary, a po jej zniesieniu w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 345 mieszkańców, zamieszkałych w 66 budynkach, w tym 121 Białorusinów, 96 Polaków, 2 Żydów i 126 osób innej narodowości. 328 mieszkańców było wyznania prawosławnego, 9 mojżeszowego i 8 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Koniuszany (2) Wielkie, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 344 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-21]. (pol.).
Dalekie (obwód grodzieński)

Dalekie (biał. Далёкія, Dalokija; ros. Далёкие, Dalokije) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Tarnowszczyzna. Znajduje się tu przystanek kolejowy Dalekie, położony na linii Lida – Mosty. Historia W XIX i w początkach XX w. położone było w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowo/Białohruda. W 1921 miejscowość liczyła 216 mieszkańców, zamieszkałych w 39 budynkach, w tym 211 Polaków i 5 osób innej narodowości. 126 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 90 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Dalekie, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 894 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-20]. (pol.).
Далекие (Лидский район)

Далекие (бел. Далёкія) — агрогородок в Лидском районе Гродненской области Беларуси. В составе Тарновского сельсовета. География Расположен в 8 км на юго-запад от г. Лида. Располагается железнодорожный остановочный пункт Далекий (на линии Лида — Гродно). Пролегает дорога Н-6174. Ближайшие населённые пункты Дудары, Малое Ольжево и др. История В Подъемном тарифе 1775 года в Лидском приходе упоминается деревня Далекие — 23 дыма. Согласно описи приходов Лидского деканата в 1784 году Далекие собственность Гиннета, крайнего Лидского. В XIX — начале XX в. деревня в Лидском уезде Российской империи. Из списка прихожан-униатов 1829 года видно, что Далекие принадлежат Андрейковичам. В 1885 году открыта школа церковной грамоты, относившаяся к Лидскому православному приходу. В 1896 году в ней училось 15 мальчиков и 3 девочки. В начале XX века деревня Тарновской волости Лидского уезда Виленской губернии Российской империи, 221 житель, 331 десятина земли. Согласно польской переписи 1921 года, деревня Тарновской гмины Лидского уезда. С 1939 года — в БССР, с 1940 года в Лидском районе. В 1951 году образован колхоз «Победа». Затем деревня центр колхоза «Коммунар». До 11 февраля 1972 года деревня входила в состав Мытского сельсовета. В 2011 году деревня Далекие преобразована в агрогородок. Население Численность 2019 год — 279 жителей Динамика 1905 год — 221 жителей 1921 год — 216 жителей, 39 жилых домов 1971 год — 180 жителей, 64 дворов 1996 год — 315 жителей, 130 дворов 1999 год — 312 жителей (перепись населения) 2004 год — 326 жителей, 111 дворов 2009 год — 326 жителей (перепись населения) 2019 год — 279 жителей (перепись населения) Улицы Гагарина Новая Первомайская и др. Инфраструктура Действуют отделение связи, детский ясли-сад, комплексный приемный пункт бытового обслуживания, фельдшерско-акушерский пункт, базовая школа и т.д. Культура Библиотека-клуб Достопримечательность В 1967 году установлен памятник—стела в чествование памяти 8 односельчан, погибших в Великую Отечественную войну. Галерея Известные лица Мирон Антонович Бобер (род. 1937) — белорусский историк. Кандидат исторических наук. Примечания Литература Памяць: Ліда. Лідскі раён: Гіст.-дак хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / Рэдкал В. Баранаў і інш. — Мн.: Беларусь, 2004. ISBN 985-01-0522-4
Górniaty

Górniaty (biał. Гарняты, Harniaty; ros. Горняты, Gorniaty) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Tarnowszczyzna. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowszczyzna. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowo/Białohruda. W 1921 miejscowość liczyła 180 mieszkańców, zamieszkałych w 37 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-24]. (pol.).
Parafia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Lidzie

Parafia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Lidzie – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w Lidzie, w dzielnicy Słobódka, w diecezji grodzieńskiej, w dekanacie lidzkim, na Białorusi. Historia Parafię Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Lidzie erygował w 1932 lub 1933 arcybiskup wileński Romuald Jałbrzykowski. Tytuł zaczerpnięto od dawnej lidzkiej świątyni karmelitańskiej. Drewniany kościół parafialny powstał w 1933. Istnieje on do dziś. Przed II wojną światową parafia liczyła 7000 wiernych i była jedną z dwóch parafii w mieście. Należała wtedy do dekanatu lidzkiego archidiecezji wileńskiej. W czasach komunizmu parafia funkcjonowała. W latach 1993–2002 wybudowano nowy, murowany kościół. Konsekrował go 8 grudnia 2002 biskup grodzieński Aleksander Kaszkiewicz. Przypisy Bibliografia catholic.by Słowo Życia Lida-Słobódka
Parafia Trójcy Przenajświętszej w Krupie

Parafia Trójcy Przenajświętszej w Krupie – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w diecezji grodzieńskiej, w dekanacie Lida, na Białorusi. Historia Pierwszy kościół w Krupie ufundowała w 1460 Anna Dowojnowa z córkami Heleną i Ulianą. W poł. XVI w. funkcjonowała przy nim altaria, jednak w II poł. XVI w. parafia została zniesiona, a kościół stał się filią parafii farnej w Lidzie. W 1766 powstała kaplica w majątku Krupa. XV-wieczny drewniany kościół został zniszczony prawdopodobnie podczas wojny polsko-bolszewickiej. W latach 1925–1928 wybudowano obecny kościół. Dwa, do dziś wiszące w kościele obrazy, namalował Witold Pilecki, który był tutejszym parafianinem. Świątynię pod historycznym, sięgającym 1460 wezwaniem Trójcy Przenajświętszej, konsekrował 28 maja 1928 arcybiskup wileński Romuald Jałbrzykowski. Wówczas erygowano przy niej samodzielną parafię. W II Rzeczypospolitej leżała ona w archidiecezji wileńskiej, w dekanacie Lida. W 1945 Krupa znalazła się w granicach Związku Sowieckiego. Kościół funkcjonował przez cały okres komunizmu, choć w niektórych latach stanowisko proboszcza wakowało. Inne źródło podaje, że w latach 1963-1990 kościół był zamknięty. Przypisy Bibliografia Krupowo. Słowo Życia. [dostęp 2023-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-05)]. (pol. • biał.). Крупава (Крупа) — парафія Найсвяцейшай Тройцы. catholic.by. [dostęp 2023-04-08]. (biał.).
Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa i św. Andrzeja Boboli w Minojtach

Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa i św. Andrzeja Boboli w Minojtach – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w diecezji grodzieńskiej, w dekanacie Lida, na Białorusi. Historia W latach 1927-1929 staraniem miejscowej ludności katolickiej wybudowano drewniany kościół w Minojtach, bez szczególnych cech stylowych. 28 lipca 1929 został on poświęcony pod obecnymi tytułami. Początkowo był on filią parafii lidzkiej, jednak już w 1929 arcybiskup wileński Romuald Jałbrzykowski erygował parafię w Minojtach. Od początku istnienia należy ona do dekanatu lidzkiego; do 1991 do archidiecezji wileńskiej, następnie do diecezji grodzieńskiej. Do 1935 r. proboszczem był ks. Karol Lubianiec. W czasach komunizmu parafia nieprzerwanie funkcjonowała, choć w niektórych okresach bez stałego proboszcza. W latach 90. XX w. kościół przeszedł gruntowny remont, podczas którego dobudowano kaplicę boczną pw. Świętej Rodziny. Uwagi Przypisy Bibliografia Minojty. Słowo Życia. [dostęp 2025-01-10]. (pol.). ﻿Мінойты — парафія Найсвяцейшага Сэрца Пана Езуса i св. Андрэя Баболі. catholic.by. [dostęp 2025-01-10]. (biał.).
Ogrodniki (sielsowiet Tarnowszczyzna)

Ogrodniki (biał. Агароднікі, Aharodniki; ros. Огородники, Ogorodniki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Tarnowszczyzna, nad ramienem Dzitwy. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Gonczary. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim. Do 11 kwietnia 1929 w gminie Honczary, a po jej zniesieniu w gminie Bielica. Skorowidz z danymi ze spisu z 1921 wymienia dwie wsie: Ogrodniki I i Ogrodniki II, jako że w gminie była jeszcze druga wieś o tej nazwie. W obu Ogrodnikach dominowali Polacy. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Ogrodniki (3), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 408 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-20]. (pol.).
Jeremiewicze (chutor)

Jeremiewicze (biał. Ерамеічы, Jeramieiczy; ros. Еремеичи, Jeriemieiczi) – chutor na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Tarnowszczyzna. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym kolonia leżąca w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim. Do 11 kwietnia 1929 w gminie Bielica, następnie w gminie Tarnowo/Białohruda. W 1921 miejscowość liczyła 79 mieszkańców, zamieszkałych w 12 budynkach, wyłącznie Polaków. 78 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 1 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Zobacz też wieś Jeremiewicze Przypisy Bibliografia Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-25]. (pol.).