NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Подороск

Подороск (бел. Падароск) — агрогородок в Волковысском районе Гродненской области Беларуси. Административный центр Подоросского сельсовета. Население 602 человека (2009). География Посёлок находится близ границы с Брестской областью в 23 км к юго-востоку от Волковыска. Посёлок стоит на шоссе Р44 (Гродно-Ивацевичи), от которого здесь ответвляется дорога Подороск — Порозово. Через посёлок протекает река Зельвянка. История Первое письменное упоминание о Подороске датируется 1522 годом, в перечне костёлов Виленской епархии упоминается местный костёл. В 1660 король и великий князь Ян Казимир даровал городку магдебургское право. Имение находилось во владении последовательно у нескольких дворянских родов: Клочки, Дольские, Сципионы дель Кампо, Грибовские, Чечоты. Последние выстроили в имение усадьбу. В 1776 году здесь построили костёл, в 1780 году — греко-католическую Троицкую церковь, которая позднее была передана православным и сохранилась до наших дней. В результате третьего раздела Речи Посполитой (1795) Подороск оказался в составе Российской империи, в Волковысском уезде. В 1802 году здесь родился католический миссионер и археолог Максимилиан Рылло. В 1854 имение приобрел сын известного философа Флориана Бохвица (be:Фларыян Бохвіц), Роман. В 1854—1856 годах он перестроил местный усадебный дом в стиле позднего классицизма. При усадьбе существовал спиртозавод, водяная мельница, валяльня и другие хозпостройки. Состоянием на 1914 в селе было 78 дворов По Рижскому мирному договору (1921 года) Подороск попал в состав межвоенной Польской Республики, был центром гмины Волковысского повета Белостокского воеводства. В 1939 году Подороск вошёл в состав БССР, с 12 октября 1940 года — центр сельсовета. Статус поселения понизили до деревни. Состоянием на 2004 год здесь было 394 двора и 717 жителей. В 2009 году — 602 жителя. В советское время в усадебном доме размещалось правление совхоза, с 2004 года здание заброшено. Достопримечательности Усадьба Чечотов-Бохвицев, XIX век. Усадебный дом, середина XIX века. Кирпичные ворота, середина XIX века. Кирпичная ограда, середина XIX века. Хоздвор, конец XIX века Руины склепа-усыпальницы, конец XIX века Православная Троицкая церковь, ок. 1780 года Католический храм Св. Эльжбеты и Милосердия Божьего, 1993 год Примечания Литература Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Кадэты — Ляшчэня / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (галоўны рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн.: БелЭн. ISBN 985-11-0041-2 Соркіна I. Мястэчкі Беларусі ў канцы ХVІІІ — першай палове ХІХ ст. — Вільня: ЕГУ, 2010. — 488 с. ISBN 978-9955-773-33-7 Ссылки Подороск на сайте globustut.by Архивная копия от 9 августа 2015 на Wayback Machine Подороск на сайте radzima.org
Svislač (Minská oblast)

Svislač (bělorusky Свіслач, rusky Свислочь – Svisloč, polsky Świsłocz) je sídlo městského typu v Minské oblasti v Bělorusku. Leží na pravém břehu Svislače, přítoku Bereziny v povodí Dněpru, necelých čtyřicet kilometrů jihovýchodně od Minsku. V roce 2016 v něm žilo bezmála čtyři tisíce obyvatel. Vznikl jako plánované sídlo v šedesátých letech dvacátého století za účelem těžby ozokeritu. Sídlem městského typu je od roku 1986. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Svislač (Puchavicki rajon) na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Svislač na Wikimedia Commons
Swislatsch (Minskaja Woblasz)

Swislatsch ist eine städtische Siedlung in der Minskaja Woblasz in Belarus. Der Ort liegt rund 30 Kilometer südöstlich von Minsk am südlichen rechten Ufer des Flusses Swislatsch und hat 4000 Einwohner (2008). In Swislatsch wird Ozokerit verarbeitet. Söhne und Töchter der Stadt Schemarjahu Levin (1867–1935), zionistischer Politiker, Publizist und Schriftsteller David Lewis (1909–1981), kanadischer Politiker Weblinks offizielle Website
Svíslach (Pújavichy)

Svíslach (bielorruso: Сві́слач) o Svísloch (ruso: Сви́слочь) es un asentamiento de tipo urbano de Bielorrusia, perteneciente al distrito de Pújavichy de la provincia de Minsk. En 2023, el asentamiento tenía una población de 3672 habitantes. Pese a ser un asentamiento de tipo urbano, carece de autogobierno local propio y funciona como la única pedanía de un consejo rural que, si bien lleva el nombre de Svíslach, tiene su sede administrativa en el vecino pasiólak rural de Druzhny.​ Se ubica al sur de la autovía M5, a medio camino entre la capital distrital Máryina Horka y las afueras meridionales de la capital nacional Minsk.​ Historia Tiene su origen en la fábrica "Hornaha Vosku", que comenzó a funcionar aquí en la década de 1950 para la elaboración de cera de turba. La RSS de Bielorrusia fundó el pueblo para dar servicio a los trabajadores de la fábrica, en los alrededores de la aldea-koljós de Zasviatoye, que ahora es un barrio de Svíslach. Adoptó el estatus de asentamiento de tipo urbano en 1986, aunque perdió su autogobierno local en la misma época para fundar en sus afueras el pasiólak rural de Druzhny, construido para albergar una central nuclear que tras el accidente de Chernóbil pasó a construirse como central térmica. Actualmente Svíslach es una pedanía de Druzhny, que pese a ser un núcleo rural duplica la población de Svíslach. Por su cercanía y tamaño, desde 2016 existen planes para unir ambas localidades en una sola ciudad subdistrital.​​ Referencias
Świsłocz (obwód miński)

Świsłocz (biał. Свіслач) – osiedle typu miejskiego na Białorusi, w obwodzie mińskim w rejonie puchowickim, 3,9 tys. mieszkańców (2010), położone nad rzeką Świsłocz koło Rudzieńska, ok. 36 km na południowy wschód od Mińska. Historia Osiedle powstało wraz z sąsiednim Drużnym w latach 60. XX wieku w związku z planami budowy elektrowni atomowej na południe od Mińska. Po 1986 na fundamentach tej elektrowni zbudowano ostatecznie klasyczną elektrociepłownię. Przypisy Linki zewnętrzne Portal Świsłoczy (biał.) Świsłocz, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 719 .
Свислач (Минска област)

Свислач (бел. Свіслач; рус. Сви́слочь) је насељено место са административним статусом варошице (городской посёлок) у Пухавицком рејону Минске области у Републици Белорусији. Налази се на око 37 км југоисточно од главног града земље Минска. Свислач је основан током 1960-их година ка радничко насеље за потребе фабрике за производњу биљних уља. Према проценама за 2011. у варошици је живело 3.945 становника. Види још Минска област Пухавицки рејон Референце Спољашње везе Локални неслужбени портал Службена презентација Пухавицког рејона Списак насељених места Белорусије
Svіslatj, Minsk voblast

Svislatj (belarusiska: Свіслач, ryska: Свислочь) är en köping i Belarus. Den ligger i voblasten Minsks voblast, i den centrala delen av landet, 40 km sydost om huvudstaden Horad Mіnsk. Svislatj ligger 175 meter över havet och antalet invånare är 3 921. Natur Terrängen runt Svislatj är mycket platt. Närmaste större samhälle är Druzjny, 2,4 km sydväst om Svislatj. Se även Stadsliknande samhällen i Minsks voblast Belarus stadsliknande samhällen Referenser Kommentarer Källor
Свіслоч (смт)

Свіслоч (біл. Свіслач) — селище міського типу в Пуховицькому районі Мінської області Білорусі. Населення на 1 січня 2008 р. склало 4053 людини. Центр Свіслоцької селищної ради, до якої, крім Свіслочі, входить також селище Дружний з населенням 8978 чоловік. Свіслоч заснована наприкінці в 1963 році як робітниче селище заводу гірського воску (на той момент оборонного підприємства). Наступне розширення збіглося з планами уряду СРСР щодо будівництва АЕС біля Мінська (1980-і роки). Одночасно було побудоване і селище Дружне. Посилання Новостной портал Свислочи Пуховичский райисполком Населённые пункты Республики Беларусь
Народен театър „Янка Купала“

Народен театър „Янка Купала“ в Минск е най-старият театър на Беларус. Строителство Сградата на театъра е построена през 1890 г. по проект на архитектите Константин Веденски и Корол Козловский. Главната фасада гледа към площада, образуван от кръстовището на „Карл Маркс“ и улица „Енгелс“. История Театърът е открит на 14 септември 1920. През 1944 г. е преименуван в чест на класика на беларуската литература, поета Янка Купала. Източници Външни препратки Официален сайт
Janka-Kupala-Theater

Das Nationale Akademische Janka-Kupala-Theater (belarussisch Нацыянальны акадэмічны тэатр імя Янкі Купалы) ist das älteste Schauspielhaus in Belarus. Die feierliche Eröffnung des ersten staatlichen Theaters von Belarus fand am 14. September 1920 in Minsk statt. Geschichte Die Geschichte des heutigen Janka-Kupala-Theaters geht auf das Jahr 1887 zurück. Im Jahre 1884 brannte das Gebäude des ehemaligen Stadttheaters in Minsk aus. Auf Initiative des Minsker Gouverneurs Trubezkoi beschloss die städtische Duma am 18. August 1887 die Errichtung eines neuen Theatergebäudes. Mit dem Bau des Theaters wurden Architekten Karol Kaslouski und Kanstanzin Uvjadsjenski beauftragt. Die Zeremonie der Grundsteinlegung eröffnete der Großfürst Wladimir Alexandrowitsch und seine Ehegattin Maria Pawlowa (Marie von Mecklenburg), sie warfen einige Goldmünzen auf das Grundstück des künftigen Bauwerks und legten die ersten Grundsteine des Fundaments. Die Eröffnung des neuen Theaters fand am 5. Juni 1890 statt. 1920 erhielt das Theater den Status des staatlichen Theaters und wurde am 14. September 1920 als Belarussisches Staatliches Theater (Беларускі Дзяржаўны Тэатр) wiedereröffnet. Unter den ersten Aufführungen dominierten die Inszenierungen mit stark ausgeprägter nationalen Thematik, darunter die Werke von Janka Kupala und Michas Tscharot. Während des Zweiten Weltkrieges arbeitete die Theatertruppe in der russischen Stadt Tomsk, die Akteure zeigten die Aufführungen an der Front und spielten in Lazaretten. Der Weißruthenische Zentralrat nutzte das Gebäude, um hier am 27. April 1944 den II. Weißrussischen Volkskongress abzuhalten. 1955 erhielt das Theater den Ehrentitel und den Status „Akademisches Theater“ und wurde offiziell zu einem der fünf besten Schauspielhäusern der Sowjetunion erklärt. Weblinks Offizielle Website des Janka-Kupala-Theaters
Théâtre national académique de Biélorussie Ianka Koupala

Le Théâtre national académique de Biélorussie Ianka Koupala (en biélorusse : Нацыянальны акадэмічны тэатр імя Янкі Купалы) de Minsk est le plus ancien théâtre de Biélorussie. Inauguré le 14 septembre 1920, il est situé dans un bâtiment construit en 1890 selon le projet des architectes Karol Kozłowski (pl) et Konstantin Uwiedeński (be) grâce à une souscription publique. En 1944, il a reçu le nom du classique de la littérature biélorusse, le poète Ianka Koupala (dont le vrai nom était Ivan Loutsévitch), mort en 1942. Voir aussi Culture de la Biélorussie Liens externes Site officiel Portail du théâtre Portail de la Biélorussie
Narodowy Teatr Akademicki im. Janki Kupały

Narodowy Akademicki Teatr im. Janki Kupały (biał. Нацыянальны акадэмічны тэатр імя Янкі Купалы, Nacyjanalny akademiczny teatr imia Janki Kupały) – najstarszy teatr państwowy na Białorusi. Historia Placówka pod nazwą Białoruski Teatr Państwowy (Беларускім дзяржаўны тэатр) została otwarta 14 września 1920 roku. W 1944 roku teatr otrzymał obecną nazwę na cześć poety Janka Kupały. Budynek Teatr umieszczono w budynku mińskiego Teatru Miejskiego (Minski Haradski teatr) zbudowanym przez Karola Kozłowskiego i Konstantina Uwiedeńskiego w 1890 roku ze składek mińszczan na rogu ówczesnych ulic Podgórnej (Padhornej) i Pietropawłowskiej (Pietrapaułouskiej). Budynek przylegał do mińskiego Parku Aleksandryjskiego. Od 5 do 17 grudnia 1917 w gmachu odbywał się Pierwszy Kongres Wszechbiałoruski (Першы Усебеларускі з'езд), a w nocy z 2 na 3 lutego 1919 uchwalono tu pierwszą konstytucję BSRR.
Chołchło

Chołchło (biał. Хоўхлава, ros. Холхлово) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie mołodeczańskim, w sielsowiecie Chożów. Dobra Chołchło otrzymał Mikołaj II Radziwiłł od Aleksandra Jagiellończyka w 1495 roku. Prywatne miasto szlacheckie położone było w końcu XVIII wieku w powiecie mińskim województwa mińskiego. W czasach zaborów miasteczko w gminie Horodek, w powiecie wilejskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1865 własność Karnickich. W latach 1921–1945 folwark leżał w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wilejskim, od 1927 roku w powiecie mołodeczańskim, w gminie Gródek. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 118 osób, 18 były wyznania rzymskokatolickiego, 94 prawosławnego a 6 mojżeszowego. Jednocześnie 22 mieszkańców zadeklarowało polską a 96 białoruską przynależność narodową. Było tu 21 budynków mieszkalnych. W 1931 w 36 domach zamieszkiwało 197 osób. Wierni należeli do miejscowej parafii rzymskokatolickiej i prawosławnej. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Rakowie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Gródku. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do Białoruskiej SRR. Od 1991 w składzie niepodległej Białorusi. Do 2013 siedziba sielsowietu Chołchło. W skład agromiasteczka również wchodzi dawna wieś Wielkie Sioło i dawny majątek Chołcho. Kościół W 1738 wybudowano tu kościół katolicki. W wyniku represji popowstaniowych został przekształcony w cerkiew prawosławną. W międzywojennej Polsce świątynia została zwrócona katolikom. Po II wojnie światowej kościół został zamknięty przez władze radzieckie. Po upadku ZSRS ponownie służy jako świątynia. Przynależność państwowa i administracyjna ? - 1793 I Rzeczpospolita 1793 - 1917 Imperium Rosyjskie, gubernia wileńska, powiat wilejski 1917 - 1919 Rosyjska FSRR 1919 - 1920 Polska, Zarząd Cywilny Ziem Wschodnich, okręg wileński 1920 - 1920 Rosyjska FSRR 1920 - 1945 Polska województwo: okręg nowogródzki (1920 - 1921) nowogródzkie (1921 - 1922) Ziemia Wileńska (1922 - 1926) wileńskie (od 1926) powiat: wilejski (1920 - 1927) mołodeczański (od 1927) 1945 - 1991 ZSRR, Białoruska SRR od 1991 Białoruś Uwagi Przypisy Bibliografia Chołchło, miasteczko, powiat wilejski, gmina Horodek, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 624 . Chołchło na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Холхлове

Холхлове (біл. вёска Хоўхлава) — село в складі Молодечненського району Мінської області, Білорусь. Село є адміністративним центром Холхлівської сільської ради, розташоване в західній частині області. Джерела «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя.» Т.6, Менска вобласьць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн Посилання Вебресурс Молодечненського району Каталог сіл Молодечненського району
Kindereisenbahn Minsk

Die Kindereisenbahn »K. S. Saslonow« (belarussisch Мінская дзіцячая чыгунка імя К. С. Заслонава Minskaja dsizjatschaja tschyhunka imja K. S. Saslonawa; russisch Минская детская железная дорога имени К. С. Заслонова Minskaja detskaja schelesnaja doroga imeni K. S. Saslonowa) ist eine 3,79 Kilometer lange Schmalspurbahn mit 750 Millimetern Spurweite im Tscheljuskinites-Park in der belarussischen Hauptstadt Minsk, die 1955 als Pioniereisenbahn angelegt wurde. Geschichte Die Anlage wurde am 9. Juli 1955 eröffnet. Im Jahr 1971 wurde sie nach dem Eisenbahner Konstantin Sergejewitsch Saslonow – einem Nationalhelden der Sowjetunion – benannt, der eine Partisanenbrigade kommandiert hatte. Die Bahn wird ausschließlich von Jugendlichen unter der Aufsicht Erwachsener betrieben. Die Bahn bedient drei Bahnhöfe: die nördliche Endstation Saslonowo, die Zwischenstation Pionerskaja sowie die südliche Endstation Sosnowyj Bor. An beiden Enden der Strecke stehen Wendeschleifen zur Verfügung. Der Bahnhof Pionerskaja bildet den Betriebsmittelpunkt mit einem Depot zur Abstellung und Wartung der Fahrzeuge. Saslonowo liegt zwischen den Stationen Park Tscheljuskinzew und Moskowskaja der Metro Minsk, die beide an der Moskowskaja-Linie liegen. Galerie Weblinks Internetseite der Bahn (russisch) Kindereisenbahn Minsk auf www.dzd-ussr.ru (englisch, russisch) Einzelnachweise
Children's Railroad (Minsk)

K. S. Zaslonov Children's Railroad in Minsk (Belarusian: Дзiцячая чыгунка, Dzitsyachaya chyhunka; Russian: Минская детская железная дорога имени К.С.Заслонова, Minskaya detskaya zheleznaya doroga imeni K.S.Zaslonova) is a 750 mm (2 ft 5+1⁄2 in) narrow gauge railroad loop passing through the Chelyuskinites Park in Minsk, Belarus. Overview It is fully operated by teenagers. One of many children's railways that existed in the USSR and continued functioning after its breakup in post-Soviet states, it was opened on July 9, 1955. There was a 4-year program to train future railway personnel. In 1971, the railway was named after railman Konstantin Zaslonov, a Hero of the Soviet Union who had commanded a partisan brigade. The railway line counts 3 stations (listed from north to south): Zaslonovo, Pionerskaya (or Pionerskaja) and Sosnovy Bor (or Sosnovyj Bor); and a pair of rail loops after the end stops. Zaslonovo is located between the Metro stations Park Čaliuskincaŭ and Maskoŭskaja, both on the Maskoŭskaja line. Gallery See also References External links (in Russian) Official site of the railway (in Russian) K.S. Zaslonov children's railway (on dzd-ussr.ru)
Kościół św. Teresy z Ávili i klasztor pijarów w Szczuczynie

Kościół św. Teresy z Ávili w Szczuczynie – rzymskokatolicki kościół wzniesiony w stylu klasycystycznym w latach 1826 – 1829 w Szczuczynie na Białorusi. Kościół jest sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej. Historia Kościół został zbudowany przy klasztorze pijarów w latach 1826-29. W 1828 r. został poświęcony p.w. Imienia Jezus. Ufundował go książę Franciszek Ksawery Drucki-Lubecki. Po powstaniu listopadowym klasztor Pijarów został skasowany przez władze carskie, a kościół zaczął działać jako parafialny. W 1887 i 1892 roku świątynię odnowiono. W 1927 r. pijarzy wznowili swoją działalność w Szczuczynie, która trwała do wybuchu II wojny światowej. W 1954 roku władze sowieckie zamknęły kościół. W 1988 roku świątynię zwrócono katolikom, a w 1989 odrestaurowano. W kościele znajduje się figura Matki Bożej Fatimskiej. Z inicjatywy proboszcza o. Kazimierza Wójciaka i abp Tadeusza Kondrusiewicza figura została ukoronowana i poświęcona przez papieża Jana Pawła II podczas Światowych Dni Młodzieży na Jasnej Górze w 1991 r. Wewnątrz kościoła umieszczono tablicę upamiętniającą żołnierzy AK z Obwodu Szczuczyn. Przy kościele znajduje się budynek klasztoru pijarów, którzy w latach 1726–1832 i 1927–1939 prowadzili w nim kolegium. Absolwentami szkoły byli m.in. Daniel Kazimierz Narbutt, Onufry Pietraszkiewicz, Ignacy Domeyko, uczył w niej Stanisław Bonifacy Jundziłł – późniejszy profesor Uniwersytetu Wileńskiego. Przypisy Linki zewnętrzne Parafia św. Teresy od Jezusa (Ávilskiej) w Szczuczynie na stronie internetowej catholic.by Kościół św. Teresy w Szczuczynie na stronie internetowej globustut.by Kościół Św. Teresy i klasztor Pijarów w Szczuczynie na stronie internetowej radzima.org
Церковь Святой Терезы Авильской (Щучин)

Церковь Святой Терезы Авильской (бел. Касцёл Святой Тэрэзы Авільскай) — католический храм в городе Щучин, Гродненская область, Беларусь. Относится к Щучинскому деканату Гродненского диоцеза. Памятник архитектуры в стиле классицизма. Включён в Государственный список историко-культурных ценностей Республики Беларусь (код 412Г000714). История Католическая община была создана в Щучине в 1436 году. В 1718 году в Щучине был основан монастырь ордена пиаристов (пиаров). Современное здание храма Святой Терезы было построено при этом монастыре. Строительство шло в 1826—1829 годах на средства князя Франциска-Ксаверия Друцкого-Любецкого. После польского восстания 1830 года большинство католических монастырей на территории современной Белоруссии было закрыто, в том числе и монастырь пиаристов в Щучине. Церковь Св. Терезы стала исполнять роль приходского католического храма. В 1927 году, когда Щучин входил в состав Польши, монастырь и община пиаристов были восстановлены и функционировали до Второй мировой войны. В 1954 году храм Св. Терезы был закрыт. В 1988 году возвращён Католической церкви, в 1989 году отреставрирован. Как и ранее при храме в настоящее время служат монахи-пиаристы. Архитектура В плане храм представляет собой латинский крест, средокрестие которого расширено и переходит в восьмигранный барабан под куполом. В архитектуре храма преобладают черты классицизма. Главный фасад решён четырёхколонным портиком дорического ордера. В храме представлено довольно редкое сочетание монументальных форм и деревянных элементов (башенка над входом, фонарь купола). Литература А. М. Кулагін. Каталіцкія храмы Беларусi. — Мінск: 2008. ISBN 978-985-11-0395-5 Архітэктура Беларусі. Энцыклапедычны даведнік". Мінск, «Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі», 1993 год. ISBN 5-85700-078-5 Примечания Ссылки Храм на сайте Католической церкви в Белоруссии Сайт globustut.by Архивная копия от 27 ноября 2012 на Wayback Machine radzima.org
Iwaszkowce (rejon brzostowicki)

Iwaszkowce (biał. Івашкаўцы, Iwaszkaucy, ros. Ивашковцы, Iwaszkowcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, w sielsowiecie Brzostowica Wielka. Położona jest 56 km na wschód od Białegostoku i 5,6 km od granicy polsko-białoruskiej. Historia Wieś magnacka położona była w końcu XVIII wieku w powiecie grodzieńskim województwa trockiego. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie grodzieńskim. Od 1919 roku w granicach II Rzeczypospolitej. 7 czerwca 1919 roku, wraz z całym powiatem grodzieńskim, weszła w skład okręgu wileńskiego Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich – tymczasowej polskiej struktury administracyjnej. Latem 1920 roku zajęta przez bolszewików, następnie odzyskana przez Polskę. 20 grudnia 1920 roku włączona wraz z powiatem do okręgu nowogródzkiego. Od 19 lutego 1921 roku w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Brzostowica Wielka. We wrześniu 1921 roku nazwę Iwaszkowce nosiły folwark i leśniczówka. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 30 osób, 6 było wyznania rzymskokatolickiego, 12 prawosławnego i 12 mojżeszowego. 6 osób zadeklarowało polską przynależność narodową, 12 białoruską i 12 żydowską. W folwarku były 2 domy mieszkalne. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 roku miejscowość znalazła się pod okupacją radziecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 roku włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 roku włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 roku ponownie zajęta przez wojska radzieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 roku miejscowość wchodzi w skład niepodległej Białorusi. Urodził się tu Czesław Dębicki. Demografia Według spisu powszechnego z 30 września 1921 roku folwark zamieszkany był przez 30 osób, w tym 12 Białorusinów, 12 Żydów i 6 Polaków. Prawosławie wyznawało 12 mieszkańców folwarku, judaizm – 12, katolicyzm – 6. Leśniczówka nie posiadała stałych mieszkańców. Przypisy Bibliografia Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych.. T. 5: Województwo białostockie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 1924, s. 154. [dostęp 2018-06-18]. Linki zewnętrzne Iwaszkowce na Mapie Taktycznej Polski z 1930 roku. [dostęp 2018-06-12].
Івашківці (Берестовицький район)

Івашківці (біл. Івашкаўцы) — село в складі Берестовицького району Гродненської області, Білорусь. Село підпорядковане Берестовицькій сільській раді, розташоване у західній частині області. Примітки Література (біл.) Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь / І. А. Гапоненка і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мінськ : Тэхналогія, 2004. — ISBN 985-458-098-9.