NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Линово (Брестская область)

Лино́во (бел. Лінова) — агрогородок в Пружанском районе Брестской области Беларуси. Административный центр Линовского сельсовета. Расположен в 10 км от административного центра Пружаны. Расположена железнодорожная станция Оранчицы на линии Брест — Москва. География Озеро Мелеш. История Первое упоминание о поселении в летописи относится к XVI веку. Тогда оно было центром Линовского войтовства, которое входило в Кобринскую экономию Подляского воеводства. О происхождении названия Линово существует несколько легенд. В одной из них сообщается, что в этой местности жил граф Линь. У него было два сына. Они были хорошо воспитанными. Чтобы быть известными в округе, граф просил своих сыновей уберечь свою фамилию. Один из сыновей женился и уехал из этих мест, второй женился на богатой барышне и при этом изменил свою фамилию с Линь на Лина. Отсюда якобы бы и происходит название села Линово, так говорят старожилы, но правда ли это? Так играя словами мы можем дойти до того, что Линь происходит из местности Линь, что в Тибете и переводится как место долгожителей. Вторая легенда говорит, что на месте, где сейчас находится деревня Линово, когда-то была большой пруд. В этом водоёме водилось много рыбы, особенно Линёв. Место это назвали линёвая, и деревня, возникшая на этом месте, также получила такое же название. Это очень правдоподобно, потому что деревня располагается вблизи большого заболоченного урочища Туроса. Эти земли сейчас осушенные, и от бывшего рыбного богатства почти не осталось и следа. Исходя из белорусского языка следует добавить о существовании слова «Линёвішча», как место линьки ужей, в таких местах и водятся эти шикарные гады. В разные времена название деревни на картах и документах писалось по-разному: Линева, Линево, Линово, Linowa, Linowo, Linovo, Линава, Линово. В настоящее время на всех официальных документах и картах пишется Линово. В 1987 деревня Линово-2 слилась с деревней Линово и стала одним населенным пунктом. С 2009 вместо деревни Линово во всех документах пишется агрогородок Линово (аг. Линово). Культура Дом культуры Музейная экспозиция «История вычислительной техники» ГУО "Линовская средняя школа" Музейная экспозиция «Этнаграфiчны куток «Беларуская хатка» ГУО "Линовская средняя школа" Достопримечательность Памятник, скульптура Памятник В. И. Ленину Мемориальная доска в честь партизана Алексея Васильевича Антоновича. Установлена на здании ГУО "Линовская средняя школа" Утраченное наследие Деревянный костёл (1936) Галерея См. также Гетто в Линово Дворцово-парковый комплекс Трембицких «Линово» Примечания
Liszki (Białoruś)

Liszki (biał. Лішкі, Liszki, ros. Лишки, Liszki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, w sielsowiecie Koniuchy. Położona jest na zachodnim brzegu rzeki Świsłoczy, 41 km na południe od Grodna, 3 km od granicy polsko-białoruskiej, w oficjalnej strefie przygranicznej Białorusi. Historia Wieś szlachecka położona była w końcu XVIII wieku w powiecie grodzieńskim województwa trockiego. W czasach zaborów dobra w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie grodzieńskim, w gminie Krynki. W 1902 roku były własnością de Virionów i miały powierzchnię 384 dziesięcin (ok. 419,5 ha). Od 1919 r. w granicach II Rzeczypospolitej. 7 czerwca 1919 roku, wraz z całym powiatem grodzieńskim, weszły w skład okręgu wileńskiego Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich – tymczasowej polskiej struktury administracyjnej. Latem 1920 roku zajęte przez bolszewików, następnie odzyskane przez Polskę. 20 grudnia 1920 roku włączona wraz z powiatem do okręgu nowogródzkiego. Od 19 lutego 1921 roku w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Krynki. W 1921 r. miejscowość miała status folwarku. Razem ze wsią Pietraszewicze było w niej 28 domów mieszkalnych. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 r. miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 r. włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 roku ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 r. w składzie niepodległej Białorusi. Zabytki We wsi zachowały się zabudowania zespołu dworsko–parkowego. Co najmniej od połowy XIX w. do 1939 r. jego właścicielami byli de Virionowie. Dwór złożony jest z dwóch części – starszego, parterowego budynku z gankiem w stylu dworków szlacheckich oraz, dobudowanego do niego w 1848 r., dwukondygnacyjnego budynku w stylu włoskiej willi, z czterokondygnacyjną basztą, według projektu Władysława Marconiego. Obecnie dwór jest niezamieszkany i w złym stanie technicznym. Zachowały się też w dobrym stanie dworskie zabudowania gospodarcze oraz park o powierzchni 1 ha, zawierający wiele cennych i rzadkich gatunków drzew. Demografia Według spisu powszechnego z 1921 roku, folwark razem ze wsią Pietraszewicze zamieszkany był przez 113 osób, w tym 69 Polaków i 44 Białorusinów. Dwie osoby wyznawały katolicyzm, pozostałe – prawosławie. Przypisy Linki zewnętrzne Liszki na Mapie Taktycznej Polski z 1926 r. Liszki na Radzima.org. (biał. • ang. • pol. • ros.). Liszki na "Globusie Białorusi". (ros.).
Лішки

Лішки (біл. Лішкі) — село в складі Берестовицького району Гродненської області, Білорусь. Село підпорядковане Макарівецькій сільській раді, розташоване у західній частині області. Література (біл.) Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь / І. А. Гапоненка і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мінськ : Тэхналогія, 2004. — ISBN 985-458-098-9.
Rezydencja Prezydenta Republiki Białorusi

Rezydencja Prezydenta Republiki Białoruś – oficjalna rezydencja Prezydenta Republiki Białorusi w Mińsku pod adresem ul. Karola Marxa 38. Historia budowy Budynek powstał dla Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Białorusi w latach 1939–1941, ukończony w 1947 roku (arch. Aleksander Piotrowicz Woinau, Uładzimir Mikałajewicz Waraksin). Jeden z najważniejszych obiektów białoruskiej architektury radzieckiej. W czasie okupacji Niemcy kontynuowali budowę. Budynek miał mieścić Komisariat Generalny. Planowano otworzyć go 1 maja 1943 r., ale w kwietniu został trafiony bombami zrzuconymi przez radziecki bombowiec w pobliżu budynku. W rezultacie Komisariat Generalny przeniósł się do nowego biura dopiero w czerwcu 1943 r. Gabinet Gauleitera Wilhelma Kube znajdował się na drugim piętrze z widokiem na Skwer Aleksandrowski. Opis 6-kondygnacyjną bryłę umieszczono na masywnym granitowym cokole. Budynek na całym obwodzie ozdobiony jest profilowanymi lizenami i zwieńczony potężnym attyką. Trójwymiarowa kompozycja odpowiada strukturze planistycznej i podstawie konstrukcyjnej budynku. Pomieszczenia pracowników znajdują się wzdłuż jasnego korytarza. Na osi głównej znajduje się sala konferencyjna. Przy budowie po raz pierwszy na Białorusi zastosowano prefabrykowane płyty żelbetowe. W 1976 roku od strony południowo-zachodniej do budynku dobudowano prawe skrzydło, którego rozwiązania powtarzają architekturę fasady głównej. W 1986 roku dobudowano lewe skrzydło, a w 1988 roku łącznik od strony ulicy Kirowa. W 6 salach znajduje się tam Muzeum Współczesnej Państwowości Białoruskiej. Na osi budynku znajduje się Skwer Aleksandrowski i Plac Październikowy, główny plac miasta. Herb Białorusi na budynku został wykonany w 1996 roku przez rzeźbiarza Uładzimira Papsueua. Zobacz też Administracja Prezydenta Republiki Białoruś Mińskie rezydencje Łukaszenki. Zdjęcia satelitarne Przypisy
Резиденция президента Республики Беларусь

Резиденция президента Республики Беларусь — официальная резиденция президента Беларуси, расположенная в Минске по адресу: улица К. Маркса, 38. История строительства Здание строилось для ЦК КПБ в 1939—1941 годах, строительство закончено в 1947 году (архитекторы А. П. Воинов и В. Н. Вараксин). Одно из наиболее значительных сооружений белорусской советской архитектуры. Описание Целостный 6-этажный объём поставлен на массивный гранитный цоколь. Здание по всему периметру украшено профилированными лопатками и увенчано мощным аттиком. Объемно-пространственная композиция соответствует планировочной структуре и конструктивной основе здания. Удобные рабочие помещения расположены вдоль светлого коридора. На главной оси находится вынесенный в пристройку зал заседаний. При строительстве впервые в республике были использованы сборные железобетонные плиты для перекрытий. А. П. Воинов так описывал здание: См. также Администрация президента Республики Беларусь Дворец Независимости (Минск) Ссылки Минские резиденции Лукашенко. Спутниковые снимки
Mickiewicze (obwód brzeski)

Mickiewicze (biał. Міцкевічы) – wieś na Białorusi w rejonie baranowickim obwodu brzeskiego, 25 km na zachód od Zaosia i 25 km na północny zachód od Baranowicz. Wchodzi w skład mołczadzkiej rady wiejskiej. Znajduje tu się stacja kolejowa Mickiewicze, leżąca na linii Równe – Baranowicze – Lida – Wilno. Historia Wieś magnacka położona była w końcu XVIII wieku w powiecie słonimskim województwa nowogródzkiego. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie słonimskim, w gminie Łuszniewo. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie baranowickim, do 9 września 1921 w gminie Łuszniewo, następnie w gminie Mołczadź. W 1921 miejscowość liczyła 350 mieszkańców, zamieszkałych w 68 budynkach, w tym 335 Białorusinów, 10 Polaków i 5 Żydów. 336 mieszkańców było wyznania prawosławnego, 9 rzymskokatolickiego i 5 mojżeszowego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Mickiewicze (2), pow. słonimski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 323 .
Мицкевичи (Брестская область)

Мицке́вичи (бел. Міцкевічы) — деревня в Барановичском районе Брестской области Беларуси, в составе Молчадского сельсовета. Население — 129 человек (2019). География Деревня находится на севере Брестской области в 26 км к северо-западу от центра города Барановичи и в 3 км к юго-востоку от центра сельсовета Молчади. Через Мицкевичи проходит местная автодорога Барановичи — Дятлово, ещё одна дорога идёт в сторону деревни Кузевичи. Через Мицкевичи проходит ж/д линия Барановичи — Лида, в деревне есть ж/д станция. Гидрография Местность принадлежит к бассейну Немана, к северу деревни протекает река Молчадь, на которой здесь организована сеть мелиоративных каналов. Этимология Форма названия деревень с суффиксом -ичи указывает, во-первых, на XVI век как на самое позднее время, когда такие названия могли возникать, а во-вторых, на коллективное происхождение названия в значении «потомки или подданные Мицка». Антропоним Мицка является белорусской просторечно-диалектной формой личного имени Дмитрий. История Впервые Мицкевичи упоминаются в 1574 году как собственность великого князя Сигизмунда II. После третьего раздела Речи Посполитой (1795) Мицкевичи вошли в состав Российской империи, принадлежали Слонимскому уезду Гродненской губернии. В 1905 здесь открыто народное училище Согласно Рижскому мирному договору (1921) Мицкевичи вошла в состав межвоенной Польши, в Слонимский повет. С 1939 года деревня в БССР. В Великую Отечественную войну с конца июня 1941 года до июля 1944 года оккупирована немецко-фашистскими захватчиками. На фронтах войны погибло 14 односельчан. В 1970 году к Мицкевичам присоединена соседняя деревня Колесники. (1850-е) Деревня Копты была поделена на Тешевле, Тюхневичи, Мицкевичи. Хашита Хашита (Хаши́та, Ко́пты) — белорусская деревня, существовавшая в 1753—1854 годах. (ныне выделилось 4 деревни). Название Копты возникло из-за местной легенды, которая гласит, что на месте деревни были хутора которые были сожжены. Часть территории принадлежала Сигизмунду II Августу. 16 мая 1751 года была выдвинута паном Хашита и его вассалами на рассмотрение в местный Сейм для передачи части земли в личные владения пана. С 1753 по 1802 годы пунктом правил малоизвестный пан Хашита, который стал одним из создателей деревни. После смерти Хашиты деревней никто не управлял вплоть до 1804 года: Михаил Иероним Радзивилл (1804—1831) и Антоний Вильгельм Фредерик Август Николай Радзивилл (1831—1854). 27 января 1854 года присвоена Российской империи. В 1854 году деревня Копты была поделена на Тешевле (Чешевле), Тюхневичи, Мицкевичи. В 1873 году Тешевле поделились на Тешевле и Шпаковцы (Болотянка). В 1913 году Шпаковцы поделились на Шпаковцы и Первомайский. Население Достопримечательности Железнодорожная станция (конец XIX — начало XX века). Старинный жилой дом (конец XIX — начало XX века). Примечания Литература Гарады і вёскі Беларусі: энцыклапедыя. Т. 3, Кн. 1. Брэсцкая вобласць (бел.) / под научн. ред. А. И. Локотки. — Минск: БелЭн, 2006. — С. 62—63. — 528 с. — ISBN 985-11-0373-X. Ссылки Мицкевичи на сайте globustut.by Архивная копия от 8 мая 2017 на Wayback Machine
Miratycze

Miratycze (biał. Міратычы)– wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie korelickim, w sielsowiecie Rajca, w pobliżu jeziora Świteź. Siedziba parafii prawosławnej pw. św. Michała Archanioła. Historia W XIX i w początkach XX w. wieś i 5 folwarków położone w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie nowogródzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym miejscowość leżała w gminie Rajce w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego II Rzeczypospolitej. Były to wówczas wieś, osada i 7 folwarków: Mojsiewiczów, Bułhaków, Piotrowskich, Terajewiczów, Bartoszewicza i Abłamowiczów. W Miratyczach istniały niewielka cerkiew św. Michała z 1713 r. (rozebrana w latach międzywojennych), kościół (niezachowany) postawiony na ziemi podarowanej przez Karpowiczów. Koło gospodyń wiejskich zbierało w latach 30. XX w. na wyposażenie kościoła. Deski na budowę podarował folwark Łysakowszczyzna. Folwarki nie zachowały się. Szkoła zbudowana w latach 30. W czasie II wojny światowej Miratycze były miejscem strzelaniny pomiędzy wycofującymi się Niemcami a partyzantami. Spalone w odwecie w 1944 r. W latach 2006–2007 we wsi zbudowano nową cerkiew, noszącą wezwanie poprzedniej. Służy miejscowej parafii prawosławnej. Miratycze miały także znaczenie w polskiej sieci triangulacyjnej. Urodzili się Czesław Mojsiewicz – polski politolog Przypisy Linki zewnętrzne Miratycze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 492 .
Motykały (kolonia)

Motykały (biał. Матыкалы) – chutor na Białorusi położony w obwodzie brzeskim w rejonie brzeskim, w sielsowiecie motykalskim, ok. 1 km na północny wschód od siedziby sielsowietu, Motykał Wielkich i ok. 11 km na północ od Brześcia. W latach 1921–1939 wieś należała do gminy Motykały w granicach II Rzeczypospolitej, w woj. poleskim w pow. brzeskim. Przypisy
Мотыкалы

Мотыка́лы (бел. Матыкалы) — хутор в Брестском районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Мотыкальского сельсовета. Расположен в 18 км по автодорогам к северо-западу от центра Бреста и в 2,5 км к северу от центра сельсовета, агрогородка Большие Мотыкалы. Неподалёку находится железнодорожная станция Мотыкалы. Возник в послевоенное время на месте колонии Мотыкалы, образовавшейся к началу XX века. Население На 1 января 2018 года насчитывалось 67 жителей в 32 домохозяйствах, из них 13 младше трудоспособного возраста, 38 — в трудоспособном возрасте и 16 — старше трудоспособного возраста. Инфраструктура Возле хутора расположено Северное кладбище города Бреста. Примечания
Naliboki (obwód grodzieński)

Naliboki (biał. Налібакі) – wieś w rejonie nowogródzkim obwodu grodzieńskiego Białorusi. Położona jest na północny zachód od Nowogródka, w pobliżu Wsieluba, nad rzeką Kremuszówką. Wieś należy do sielsowietu piatrewickiego. Historia Po wojnie polsko-bolszewickiej Naliboki znalazły się w granicach II Rzeczypospolitej i należały do powiatu nowogródzkiego w województwie nowogródzkim. Po 1944 roku weszły w skład Białoruskiej SRR, a od 1991 znajdują się na terenie Białorusi. W 1919 roku we wsi urodziła się Jadwiga Pietraszkiewicz. Przypisy
Narutowicze (Białoruś)

Narutowicze (biał. Нарутавічы, ros. Нарутовичи) – wieś w rejonie bereskim obwodu brzeskiego Białorusi. W pobliżu południowego krańca wsi znajdują się źródła rzeki Baszty. Historia Wieś magnacka hrabstwa sieleckiego położona była w końcu XVIII wieku powiecie brzeskolitewskim województwa brzeskolitewskiego. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie powiecie prużańskim, w gminie Sielec. W 1921 miejscowość liczyła 73 mieszkańców, zamieszkałych w 13 budynkach, wyłącznie Polaków. 62 mieszkańców było wyznania prawosławnego, 9 rzymskokatolickiego i 2 mojżeszowego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Linki zewnętrzne Narutowicze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 371 .
Нарутовичи

Нарутовичи (бел. Нарутавічы) — агрогородок в Берёзовском районе Брестской области Беларуси. Входит в состав Селецкого сельсовета. География Агрогородок находится в центральной части Брестской области, при автодороге Н-104, на расстоянии приблизительно 10 километров (по прямой) к западу от города Берёза, административного центра района. Абсолютная высота — 155 метров над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 1,5257. История По состоянию на 1905 год, в Нарутовичах проживало 389 человек. В административном отношении деревня входила в состав Носковской волости Пружанского уезда Гродненской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав межвоенной Польши. Входила в состав гмины Селец Пружанского повета Полесского воеводства Польши. В 1921 году числилось 73 жителя, проживавших в 13 домах. В этническом составе населения того периода поляки составляли 85 %. В конфессиональном составе населения преобладали православные христиане (100 %). С 1939 года в БССР, с 1940 года деревня в составе Нарутовицкого сельсовета. Население По данным переписи 2019 года, в агрогородке проживало 449 человек. Примечания
Navumavichy

Navumavichy (Belarusian: Навумавічы, romanized: Navumavičy; Russian: Наумовичи, romanized: Naumovichi; Polish: Naumowicze) is a village in Grodno District, Grodno Region, in western Belarus. It is part of Padlabyennye selsoviet. Navumavichy is located a few kilometers north of Grodno. It has 266 inhabitants. History It was a royal village of the Polish–Lithuanian Commonwealth prior to the Partitions of Poland. It was again part of Poland in the interwar period, after the country regained independence in 1918. It was administratively part of the Białystok Voivodeship. According to the 1921 census, the population was 97% Polish and 1.6% Belarusian. Following the joint German-Soviet invasion of Poland, which started World War II in September 1939, the village was first occupied by the Soviet Union until 1941, and then by Germany until 1944. Approximately 3,000 people including Jews were killed in this location by the German Nazis. On July 13, 1943, the Germans murdered 50 Poles from the nearby town Lipsk at the site. Among those killed was Marianna Biernacka, one of the 108 Blessed Polish Martyrs of World War II. Demographics References
Naumovichi

Naumovichi est un village de la région de Grodno en Biélorussie. Sa population est de 266 habitants. Histoire Au cours de la Seconde Guerre mondiale, le village est occupé par les allemands de 1941 à 1944. Il est le site d'exécutions de masse. Environ 3000 personnes de Grodno dont des Juifs de l'intelligentsia seront assassinés dans ce qu'on appellera la Shoah par balles. Le 13 juillet 1943, les Allemands tuent 50 polonais de Lipsk à Naumovichi. Parmi les victimes figure Marianna Biernacka. Références Portail de la Biélorussie
Naumowicze

Naumowicze (biał. Навумавічы) – wieś na Białorusi, położona w obwodzie grodzieńskim w rejonie grodzieńskim w sielsowiecie podłabieńskim przy drodze z Grodna do Sopoćkiń. Historia Wieś królewska ekonomii grodzieńskiej położona była w końcu XVIII wieku w powiecie grodzieńskim województwa trockiego. W rejonie Naumowicz znajdują się dwa forty rosyjskiej twierdzy Grodno – fort 1 w rejonie wsi Zahorany i fort 2a w Naumowiczach przy drodze do Sopockiń. Miejsce to znane jest z niemieckich mordów na ludności cywilnej w czasie II wojny światowej. Upamiętniają je dwa pomniki, przy forcie cmentarz wojenny z I wojny światowej. 13 lipca 1943 w Naumowiczach wraz z 49-osobową grupą mieszkańców Lipska została rozstrzelana błogosławiona Marianna Biernacka. Wysuwano również przypuszczenie, że w rejonie Naumowicz mogą być pochowane ofiary obławy augustowskiej, zamordowane w 1945 roku przez NKWD. Przypisy Linki zewnętrzne Naumowicze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 935 . Naumowicze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 372 .
Наумовичи

Наумовичи (бел. Навумавічы) — деревня в Гродненском районе Гродненской области Белоруссии. Входит в состав Подлабенского сельсовета. Население на 2009 год составляло 266 человек История Деревня являлась поселением в составе Речи Посполитой до её разделов. После восстановления независимости Польши в 1918 году, она вошла в состав страны, и в межвоенный период и находилась под управлением Белостокского воеводства. По данным переписи 1921 года, в деревне проживало 369 человек. 97 % жителей деревни составляли поляки, а 1,6 % — белорусы. Во время Второй мировой войны, после немецко-советского вторжения в Польшу в 1939 году, деревня была оккупирована Советским Союзом до 1941 года, а затем находилась под немецкой оккупацией до 1944 года. Нацистами в этом месте было убито около 3000 человек, среди которых была Марианна Бернацкая, причисленная к числу 108 блаженных польских мучеников Второй мировой войны, и Ян Кохановский — создатель Гродненского зоопарка. Примечания
Oberowszczyzna

Oberowszczyzna (biał. Абяроўшчына, ros. Оберовщина) – wieś w rejonie kamienieckim obwodu brzeskiego Białorusi. Miejscowość należy do sielsowietu Raśna. Znajduje tu się stacja kolejowa Wysokie Litewskie. W miejscowości urodziła się sztangistka Iryna Kulesza. Przypisy
Оберовщина

Оберовщина (бел. Абяроўшчына) — деревня в Каменецком районе Брестской области Беларуси. Входит в состав Ряснянского сельсовета. География Деревня находится в западной части Брестской области, на левом берегу реки Пульвы, при автодороге Р-102, на расстоянии приблизительно 27 километров (по прямой) к западу от города Каменец, административного центра района. Абсолютная высота — 153 метра над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 1,4426 км². Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживал 901 человек. Инфраструктура В деревне действовали: почтовое отделение, детский сад, 2 государственных и 3 частных магазина, филиал «АСБ Беларусбанк», комбикормовый завод ОАО «Беловежский», асфальтобетонный завод, пункт приёма свёклы Жабинковского сахарного завода, ОАО «Агропродукт» и таможенный пост. Примечания
Parafia św. Antoniego i Objawienia Pańskiego w Kamionce

Parafia św. Antoniego Padewskiego i Objawienia Pańskiego w Kamionce – parafia rzymskokatolicka położona w Kamionce w dekanacie szczuczyńskim, diecezji grodzieńskiej na Białorusi. Historia Pierwszy drewniany kościół Trzech Króli i św. Wawrzyńca został ufundowany w 1580 roku przez Kacpra Kłodzińskiego. W 1669 roku leżała w dekanacie lidzkim diecezji wileńskiej. W 1797 roku w parafialnym szpitaliku dla ubogich mieszkały 2 osoby. W 1781 r. parafia liczyła 965 wiernych. W 1872 leżała w dekanacie grodzieńskim, liczyła 2166 katolików i posiadała kaplicę filialną w Oleszkiewiczach. W 1892 roku do parafii należało 2302 wiernych. W 1904 roku rozebrano stary kościół i na jego miejscu w 1908 roku zbudowano obecny. Około 1916 roku proboszcz ks. Józef Farbotko został wywieziony do Niemiec. 28 lipca 1935 r. poświęcono kościół. Proboszczowie parafii Przypisy Bibliografia Parafia na stronie internetowej catholic.by Parafia na stronie internetowej radzima.org