NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Glinka (obwód brzeski)

Glinka (biał. Глінка; ros. Глинка) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie stolińskim, w sielsowiecie Glinka, przy drodze republikańskiej . Siedziba parafii prawosławnej; znajduje się tu cerkiew pw. św. Paraskiewy. W pobliżu wsi znajduje się kopalnia torfu Glinka. Historia W drugiej połowie XIX w. opisywana jako odludna wieś położona wśród bagien i lasów. Ówcześni mieszkańcy Glinki trudnili się rolnictwem i myślistwem. Na początku XX w. miejscowość należała do de Virionów herbu Leliwa. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie stolińskim, do 18 kwietnia 1928 w gminie Terebieżów, następnie w gminie Stolin. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Glinka, pow. piński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 586 . Glinka na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-10-03]. (ros.). RomanR. Aftanazy RomanR., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej: Województwo kijowskie, t. T. XI, Wrocław: Ossolineum, 1997, s. 505–509, ISBN 83-04-043-69-6 (pol.).
Глинка (Брестская область)

Гли́нка (бел. Глінка) — агрогородок в Столинском районе Брестской области Беларуси. Административный центр Глинковского сельсовета. География Расположен в 14 км напрямую на северо-западе от Столина, в 231 км от Бреста, в 21 км от железнодорожной станции Горынь, около автомобильной дроги Столин — Брест. В 2,5 км в направлении на восток—северо-восток от агрогородка находится месторождение тугоплавких глин "Столинские Хутора". История Впервые упоминается в конце XVIII века как собственность помещиков Ширмов. В середине XIX века деревня во владениях Солтанов. В 1879 году относилась к православному приходу Теребежовской волости Пинского повета Минской губернии. В 1897 году работал хлебозапасный магазин и ветряная мельница. С 1921 по 1939 годы в составе Теребежовской гмины Лунинецкого повята Полесского воеводства Польши. С 1939 года в составе БССР. Работала начальная школа, бондарное ремесло. С 12 октября 1940 года центр сельсовета. В 1970 году работали средняя школа, магазин, фельдшерско-акушерский пункт, отделение связи, Дом культуры, библиотека. В 2002 году центр колхоза «1 Мая». В 2011 году деревня Глинка преобразована в агрогородок. Население Население агрогородка на 2019 год составляло 869 человек. Культура Дом культуры Музей ГУО "Глинковская средняя школа" Достопримечательности Приход храма святой великомученицы Параскевы Пятницы (1990-е) Обелиск (1965) Примечания Литература Гарады і вёскі Беларусі: энцыклапедыя. Т. 4, Кн. 2. Брэсцкая вобласць (бел.) / под научн. ред. А. И. Локотки. — Минск: БелЭн, 2007. — С. 576. — 608 с. — ISBN 978-985-11-0388-7.
Gliniany (Białoruś)

Gliniany (biał. Гліняны) – wieś na Białorusi, położona w obwodzie grodzieńskim w rejonie grodzieńskim w sielsowiecie skidelskim. Historia Dawniej w województwie trockim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej. W latach 1921–1939 wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Skidel. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 459 osób, 4 było wyznania rzymskokatolickiego, 455 prawosławnego. Jednocześnie 5 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, 454 białoruską. Było tu 69 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii prawosławnej i rzymskokatolickiej w Skidlu. Podlegała pod Sąd Grodzki w Skidlu i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Skidlu. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 wchodzi w skład Białorusi. Przypisy Linki zewnętrzne Gliniany, pow. grodzieński, gm. Skidel, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 503 . Wieś Gliniany, obwód grodzieński, rejon grodzieński, sielsowiet Skidel
Голдово

Го́лдово (белор. Голдава) — агрогородок в Лидском районе Гродненской области Республики Беларусь. Входит в состав Ходоровского сельсовета. До 2013 года Голдово был центром Голдовского сельсовета. Агрогородок Голдово находится в 30 км на юго-запад от районного центра города Лида, на автодороге Мыто-Ходоровцы. История Голдово упоминается в начале XV века. Приобрело статус городка в начале XVII века. Принадлежала к Лидскому уезду Великого княжества Литовского, в составе Речи Посполитой; имелась православная церковь, проходила еженедельная торговля и ежегодные ярмарки. Историк Михал Шимелевич писал, что старая дорога из Лиды, проходившая мимо Ольжева на Белогруду, дальше бежала через Дитву на Парачаны, Голдово и Желудок, была известна под названием Зельвенского тракта. С 1795 года в составе Российской империи. В 1915 году оккупирована Германией, с 1921 года в составе Польши, с 1939 года — в БССР. С конца июня 1941 года до начала июля 1944 года под немецко-фашистской оккупацией. Инфраструктура Клуб-библиотека, почта, магазин. Достопримечательность Церковь Рождества Богородицы (1793 г., XIX в.) — Историко-культурная ценность Республики Беларусь, Примечания Ссылки Деревня Голдово (Гродненская область) - Сайт телеканала «Столичное телевидение» (СТВ) О Ходоровском сельском исполнительном комитете Лаўрэш Леанід. Прыходы ў Голдаве і Бабрах // Лідскі Летапісец. 2018. № 4(84). С. 22-40.
Gudy (obwód grodzieński)

Gudy (biał. Гуды, Hudy; ros. Гуды, Gudy) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Krupa, przy drodze magistralnej M11. W pobliżu znajduje się stacja kolejowa Gudy, położona na linii Lida – Bieniakonie. W Gudach od 1993 znajduje się kaplica rzymskokatolicka pw. Niepokalanego Serca NMP, należąca do parafii w Żyrmunach. Historia W XIX i w początkach XX w. okolica szlachecka i chutor położone w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. Nazwę tę nosiło wówczas pięć położonych w pobliżu siebie miejscowości. Demografia w 1921 przedstawiał się następująco: kolonia Gudy – 16 mieszkańców, zamieszkałych w 4 budynkach okolica Gudy – 34 mieszkańców, zamieszkałych w 6 budynkach stacja kolejowa Gudy – 11 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach folwark Gudy I – 19 mieszkańców, zamieszkałych w 3 budynkach folwark Gudy II – 8 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku Mieszkańcami wszystkich pięciu miejscowości byli wyłącznie Polacy wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Gudy (2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 905 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-08]. (pol.).
Huryny (obwód grodzieński)

Huryny (biał. Гурыны, Huryny; ros. Гурины, Guriny) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dworzyszcze. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. W 1921 miejscowość liczyła 130 mieszkańców, zamieszkałych w 22 budynkach, w tym 112 Polaków, 17 Białorusinów i 1 osobę innej narodowości. 112 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 18 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-21]. (pol.).
Gimbuty

Gimbuty (biał. Гімбуты, Himbuty; ros. Гимбуты, Gimbuty) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dworzyszcze, nad Żyżmą. Historia W XIX i w początkach XX w. dwie wsie i folwark (majątek ziemski) położone w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. Częściowo własność Kalinowskich i częściowo Skarbu Państwa. W folwarku prywatnym znajdowała się kaplica rzymskokatolicka, będąca filią parafii w Trokielach, w 1881 już nieistniejąca. W dwudziestoleciu międzywojennym dwie wsie i kolonia leżące w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. Demografia w 1921 przedstawiała się następująco: Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Gimbuty (1, 2, 3), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 571 . Gimbuty (2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 499 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2022-12-21]. (pol.).
Гимбуты (Лидский район)

Гимбуты (бел. Гі́мбуты) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. Входит в состав Дворищанского сельсовета. География Расположена в 13 км на север от Лиды. Транспортные связи по местной дороге через агрогородок Дворище. Пролегают дороги Н-6485, Н-20210. Рельеф равнинный, на западе и юге местность мелиорированная. Ближайшие населённые пункты Дворище, Мергинцы и др. Гидрография На севере протекает река Жижма (приток Гавьи). История Известна с XVIII века как деревня в Лидском повете Виленского воеводства Великого Княжества Литовского. В 1782 году построена часовня. После третьего раздела Речи Посполитой (1795) деревня в Российской империи. В 1861 году относилась к Жирмунской волости Лидского уезда Виленской губернии, собственность Калиновской (21 ревизская душа), Захватовича (10 ревизских душ). В 1897 году одноименные две деревни: в одной 5 дворов, 43 жителя (Гимбуты Казенные), в другой 11 дворов, 83 жителя; также имение, 14 дворов. С 1905 года деревня в Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии Российской империи. В Первую мировую войну с сентября 1915 года до конца 1918 года оккупирована германскими войсками. С января 1919 года в составе БССР, в апреле занята польскими войсками. С июля по сентябрь 1920 года контролировалась Красной Армией, затем вновь польскими войсками. С 1921 года в составе Польской Республики, относилась к Лидскому повету Новогрудского воеводства. В 1921 году колония Гимбуты (15 дворов, 85 жителей), деревни Гимбуты 1 (12 дворов, 62 жителя) и Гимбуты 2 (16 дворов, 97 жителей). С 1939 года — в БССР. С 15 января 1940 года в Лидском районе, с 12 октября — в Цвермовском сельсовете. В 1940 году деревня Гимбуты 1 (20 дворов, 82 жителя), Гимбуты 2 (24 двора, 106 жителей), хутор Гимбуты 3 (97 жителей). С конца июня 1941 года до начала июля 1944 года под немецко-фашистской оккупацией. С 16 июля 1954 года в Трокельском сельсовете, с 3 апреля деревня 1959 года в Вороновском районе. До 11 января 1966 года деревня входила в состав Трокельского сельсовета Вороновского района, затем в Дворищанском сельсовете Лидского района. Земли относились к экспериментальной базе «Нива». Население Численность 2009 год — 56 жителей Динамика 1959 год — 229 жителей 1970 год — 185 жителей 1992 год — 95 жителей 1999 год — 91 жителей (перепись населения) 2004 год — 63 жителей 2009 год — 56 жителей (перепись населения) 2012 год — 49 жителей 2015 год — 45 жителей Примечания Литература Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 9: Гродзенская вобласць, кн. 2 / рэдкал.: У. У. Андрыевіч (гал. рэд.) і інш. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — 848 с.: іл. — 1 500 экз. — ISBN 978-985-11-0908-7.
Dajnowo Pierwsze

Dajnowo Pierwsze (biał. Дайнава 1, Dajnawa 1; ros. Дайнова 1, Dajnowa 1) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dzitwa. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym wieś i folwark leżące w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 wieś Dajnowo liczyła 262 mieszkańców, zamieszkałych w 47 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Folwark Dajnowo liczył 23 mieszkańców, zamieszkałych w 4 budynkach, wyłącznie Polaków. 14 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 9 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Zobacz też Dajnowo Drugie Przypisy Bibliografia Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-30]. (pol.).
Dajnowo Drugie

Dajnowo Drugie (biał. Дайнава 2, Dajnawa 2; ros. Дайнова 2, Dajnowa 2) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dzitwa. Współcześnie wieś składa się z dawnych zaścianków Dajnowo i Mazurowszczyzna, kolonii Bancewicze i folwarku Zajki. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim. Dajnowo, Mazurowszczyzna i Zajki w gminie Lida, zaś Bancewicze w gminie Tarnowo/Białohruda. Demografia w 1921 przedstawiała się następująco: zaścianek Dajnowo – 100 mieszkańców, zamieszkałych w 16 budynkach, kolonia Bancewicze – 33 mieszkańców, zamieszkałych w 5 budynkach, zaścianek Mazurowszczyzna – 11 mieszkańców, zamieszkałych w 3 budynkach, folwark Zajki – miejscowość niezamieszkana, wymieniona w Skorowidzu jako istniejąca przed I wojną światową. Mieszkańcami wszystkich tych miejscowości byli wyłącznie Polacy wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Zobacz też Dajnowo Pierwsze Bancewicze Przypisy Bibliografia Zajki (3), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 293 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-30]. (pol.).
Dołki (Białoruś)

Dołki (biał. Далкі, Dałki; ros. Долки, Dołki) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Różana, przy drodze republikańskiej R44. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie słonimskim, w gminie Różana. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie kosowskim/iwacewickim, w gminie Różana. W 1921 miejscowość liczyła 104 mieszkańców, zamieszkałych w 17 budynkach, w tym 86 Białorusinów, 14 Polaków i 4 osoby innej narodowości. Wszyscy mieszkańcy byli wyznania prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Ludzie związani z miejscowością Łarysa Bahdanowicz – białoruska lekarz i polityk; urodzona w Dołkach Uwagi Przypisy Bibliografia Dołki (2), pow. słonimski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 426 . Mapa WIG Różana. [dostęp 2026-01-20]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2026-01-20]. (ros. • biał.).
Domejki (rejon lidzki)

Domejki (biał. Дамейкі, Damiejki; ros. Домейки, Domiejki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dzitwa, w pobliżu Lidy. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 101 mieszkańców, zamieszkałych w 15 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Domejki (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 117 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-30]. (pol.).
Dorże (rejon lidzki)

Dorże (biał. Даржы, Darży; ros. Доржи, Dorży) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Honczary, w pobliżu ujścia Lidziei do Dzitwy i przy drodze magistralnej M11. W pobliżu znajduje się przystanek kolejowy Dzitwa, położony na linii Baranowicze – Lida. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, do 11 kwietnia 1929 w gminie Honczary, następnie w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 76 mieszkańców, zamieszkałych w 14 budynkach, wyłącznie Polaków. 45 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 31 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Dorże, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 132 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2022-12-17]. (pol.).
Доржи (Лидский район)

Доржи (бел. Даржы́) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. Входит в состав Гончарского сельсовета. География Рядом пролегает дорога Н-6176, трасса Е-85. Ближайшие населённые пункты Дроздово, Пески и др. Гидрография Рядом протекает река Дитва. История С 1904 года в Гончарской волости Лидского уезда Виленской губернии. В 1 км к северу от деревни, на дюне («Боркова Гора») правобережной поймы р. Дитва расположена стоянка неманской культуры эпохи неолита. Размеры 95 х 60 м. Найдены кремниевые устройства и разновременная керамика. Около северо-западного края дюны, на небольшом повышении располагалась кремниевая мастерская размером 30 х 20 м. Найдено большое количество кремниевых сколов и отщепов, отбойники, нуклеусы, готовые кремниевые орудия, фрагменты керамики. Датируется 3 тыс. до н. э. на месте стоянки встречается керамика позднего этапа зарубинецкой культуры, возможно, следы поселения. Фрагменты, вероятно, второго поселения обнаружены на левом берегу р. Дитва в урочище Волкели. Найдена лепная керамика VI—IX вв. и круговая керамика эпохи Киевской Руси. Население Численность 2009 год — 358 жителей Динамика 1904 год — 139 жителей 1999 год — 420 жителей (перепись населения) 2009 год — 358 жителей (перепись населения) Улицы Заводская Молодёжная Инфраструктура Льнобаза Примечания Литература Памяць: Ліда. Лідскі р-н: Гіст.-дак. хронікі гарадоў і р-наў Беларусі / Рэдкал. В. Баранаў і інш. — Мн.: Беларусь, 2004.
Dworzyszcze (rejon lidzki)

Dworzyszcze (biał. Дворышча, Dworyszcza; ros. Дворище, Dworiszcze) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dworzyszcze, nad Żyżmą i przy drodze republikańskiej R89. Znajduje się tu kaplica rzymskokatolicka pw. Matki Bożej Różańcowej, będąca filią parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Trokielach Historia W Rzeczypospolitej Obojga Narodów leżało w województwie wileńskim, w powiecie lidzkim. Było wówczas własnością jezuicką, którzy w 1770 zbudowali tu kościół pw. Matki Bożej, będący filią parafii w Trokielach. Odpadły od Polski w wyniku III rozbioru. W XIX i w początkach XX w. położone w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. Były wówczas własnością skarbową. W dobrach były wówczas młyn wodny, browar, gorzelnia i karczma. W dwudziestoleciu międzywojennym dwie wsie oraz folwark leżące w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. Demografia w 1921 przedstawiała się następująco: Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Dworzyszcze (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 238 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2022-12-19]. (pol.).
Dziaduki

Dziaduki (biał. Дзедукі, Dzieduki; ros. Дедуки, Dieduki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Chodorowce. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim (od 29 maja 1929, wcześniej w powiecie lidzkim), w gminie Żołudek. W 1921 miejscowość liczyła 166 mieszkańców, zamieszkałych w 29 budynkach, w tym 98 Polaków i 68 Białorusinów. 101 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 65 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Dziaduki, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 260 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-02-11]. (pol.).
Derewna (rejon stoliński)

Derewna (biał. Дзераўная; ros. Деревная) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie stolińskim, w sielsowiecie Horodno, przy granicy z Ukrainą oraz przy Błocie Moroczno. W drugiej połowie XIX w. opisywana jako głucha wieś pozbawiona dróg komunikacyjnych. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie stolińskim, do 18 kwietnia 1928 w gminie Terebieżów, następnie w gminie Wysock. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Derewnia, pow. piński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 7 . Derewna na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-10-01]. (ros.).
Деревна (Столинський район)

Деревна (біл. Дзераўная) — село в Білорусі, у Столинському районі Берестейської області. Орган місцевого самоврядування — Городнянська сільська рада. Історія За даними українського націоналістичного підпілля, 27 жовтня 1943 року Деревну пограбувала більшовицька банда, яка після грабежів ще декількох довколишніх сіл повернулася назад до Деревної та розбила тут табір. Населення За переписом населення Білорусі 2009 року чисельність населення села становило 150 осіб. Примітки
Dmitrowce

Dmitrowce (biał. Дзмітраўцы, Dzmitraucy; ros. Дмитровцы, Dmitrowcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Możejków. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim (od 29 maja 1929, wcześniej w powiecie lidzkim), w gminie Lebioda. W 1921 miejscowość liczyła 147 mieszkańców, zamieszkałych w 26 budynkach, wyłącznie Polaków. 137 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 10 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Dmitrowce, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 43 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-01-17]. (pol.).
Dziahelec

Dziahelec (biał. Дзягелец; ros. Дягелец) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie bereskim, w sielsowiecie Zdzitów, przy drodze republikańskiej . Na południe od wsi znajdował się majątek Biała należący w XIX w. do Justyny Błockiej, a po jej śmierci w listopadzie 1859 r. do jej wnuczki Alojzy Juszkiewiczowej, siostry Romualda Traugutta. Majątek należał do parafii w Siehniewiczach. Majątek otaczał stary park ze stawami. Obecnie w tym miejscu znajduje się krzyż. W dwudziestoleciu międzywojennym leżał w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie prużańskim. Przypisy Bibliografia Dziahelec na mapie WIG
Дягелец

Дягелец (бел. Дзягелец) — деревня в Берёзовском районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Здитовского сельсовета. География Деревня находится в центральной части Брестской области, при автодороге Р-84, на расстоянии приблизительно 5 километров (по прямой) к югу от города Берёза, административного центра района. Абсолютная высота — 146 метров над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 0,9954 км². История По состоянию на 1905 год, в Дзягельце проживало 460 человек. В административном отношении деревня входила в состав Березской волости Пружанского уезда Гродненской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав межвоенной Польши. Входила в состав гмины Берёза Картузская Пружанского повета Полесского воеводства Польши. В 1921 году числилось 385 жителей, проживавших в 78 домах. В этническом составе населения того периода поляки составляли 55 %, белорусы — 45 %. В конфессиональном составе населения преобладали православные христиане (74 %) и католики (26 %). С 1939 года в БССР, с 1940 года деревня в составе Мошковичского сельсовета. Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживало 148 человек. Примечания