NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Retchytsa

Retchytsa (en biélorusse : Рэчыца ; en łacinka : Rečyca) ou Retchitsa (en russe : Речица) est une ville de la voblast de Homiel ou Gomel, en Biélorussie, et le centre administratif du raïon de Retchytsa. Sa population s'élevait à 66 172 habitants en 2016. Géographie Retchytsa est située sur la rive droite du Dniepr, à 41 km à l'ouest de Gomel. Histoire Retchytsa est l'une des plus anciennes villes de Biélorussie. Les premières colonies de peuplement remontent à l'époque du Mésolithique (IXe – Ve siècle av. J.-C.). Elle a été habitée par la tribu slave des Drégovitches. En 1213, elle est mentionnée dans les Chroniques de Novgorod comme une ville de la principauté de Tchernigov. Elle intègre ensuite le grand-duché de Lituanie et devient une ville fortifiée à la frontière sud-est du grand-duché. En 1511, elle reçoit l'autonomie urbaine (droit de Magdebourg). Le troisième partage de la Pologne l'attribue à l'Empire russe, en 1795. En 1897, Retchytsa comptait une communauté juive de 5 334 personnes, soit 57,5 % de la population totale. Pendant la Seconde Guerre mondiale, Retchytsa fut occupée par l'Allemagne nazie du 23 août 1941 au 18 novembre 1943. Pendant l'occupation, plus de 5 000 habitants furent tués par les occupants, dont la quasi-totalité des Juifs, dont la communauté représentait 27 % de la population totale avant-guerre. Après la guerre la ville fut reconstruite et de nouvelles industries y furent implantées. Aujourd'hui, c'est un centre industriel (extraction de pétrole) et culturel de la voblast de Homiel. Population Recensements (*) ou estimations de la population : Économie Ses produits sont bien connus dans la CEI ainsi que dans d'autres pays. Elle produit des motomarines, des meubles, de la bière, qui sont exportés vers le Royaume-Uni, l'Allemagne, les Pays-Bas, la Suède et plusieurs pays africains. Jumelage La ville est jumelée à : Ocnița (Moldavie) Bălți (Moldavie) Ceadîr-Lunga (Moldavie) Konin (Pologne) Satka (Russie) Lgov (Russie) Sourgout (Russie) Belek (Turquie) Prylouky (Ukraine) Myrhorod (Ukraine) Písek (Tchéquie) Notes et références Voir aussi Liens internes Histoire de la Biélorussie Liens externes (ru) Site officiel de la ville (ru) Cartes topographiques Plan de la ville Portail de la Biélorussie
Recsica (Homeli terület)

Recsica (Рэчыца, oroszul Речица) város Fehéroroszország délkeleti részén, a Homeli terület Recsicai járásának székhelye. 2005-ben becsült népessége 65 ezer fő volt, ezzel a Homeli terület 5. legnépesebb városa. A Dnyeper jobb partján fekszik, Homeltől 50 km-re nyugatra, a Recsica-patak torkolatánál. Történelem Első írásos említése 1213-ból származik, neve a szláv folyó (reka) szóból származik. Ekkoriban a Csernyigovi fejedelemséghez tartozott. A 14. században a Litván Nagyfejedelemséghez csatolták. A litvánok (Orsához, Mahiljovhoz, Sklovhoz hasonlóan keleti határaik védelmére erődöt emeltek a Dnyeper magas jobb partján. Az idők során három erődvonalat építettek ki. Az erőd védelmében alakult ki a kereskedőváros, melynek a 17. században piactere és dominikánus kolostora is volt (nem maradt fenn, helyén ma a városi park található). 1793-ban csatolták Oroszországhoz, 1796-ban kapott városi jogokat. A 19. században alakult ki a város új, mesterségesen kialakított alaprajza, a jelentőségét vesztett erődöt lebontották. 1920 májusában a kelet felé előrenyomuló lengyelek elfoglalták, de hamarosan újra a Vörös Hadsereg kezére került, 1926-ban csatolták a BSZSZK-hoz. A német megszállás 1941. augusztus 22. – 1943. november 18. között tartott. 1964-ben a város környékén tárták fel a Belorusz SZSZK első kőolajlelőhelyeit, melyeken ma is folyik a kitermelés. Gazdaság A várostól 10 km-re halad a Breszt-Homel közötti M10-es főút. Főutak kötik össze Lojevvel (62 km), Hojnyikival (67 km), Szvetlahorszkkal (56 km). Vasútállomás a Kalinkavicsi-Homel vonalon, folyami kikötő a Dnyeperen. A Dnyeperen egy vasdúti híd ível át, a bal parttal való összeköttetést kompjárat biztosítja. Vegyipara elsősorban a környékén kitermelt földgáz feldolgozásával foglalkozik. Fémcikkek gyártása (Recsickij Metyiznij Zavod), kerámiaipar, fafeldolgozás (Recsicadrev), textilipar. Élelmiszeriparának legismertebb ága a sörgyártás (Recsicapivo) jelentős a tejfeldogozás (vaj- és tejporgyártás) és a gyümölcsborok előállítása is. Nevezetességek A Troickij-templom 1903-ban épült neogótikus stílusban. Az Uszpenszkij-templom 1872-ben épült. Az egykori zsinagóga épülete a 19. század végéről származik. Testvérvárosok Bălți, Moldova Ocniţa, Moldova Priluki, Ukrajna Szatka, Oroszország Jegyzetek Külső hivatkozások Hivatalos honlap (oroszul) Archiválva 2020. december 5-i dátummal a Wayback Machine-ben Városi portál Archiválva 2007. március 14-i dátummal a Wayback Machine-ben Nevezetességek (oroszul) Archiválva 2016. december 20-i dátummal a Wayback Machine-ben.
Rechitsa

Rechitsa (in bielorusso Рэчыца?; in russo Речица?; in polacco Rzeczyca e in lituano Rečyca) è una città della Bielorussia di 65 561 abitanti, nella voblasc' di Homel'. Geografia Rechitsa è situata nella Bielorussia sud-orientale, lungo la sponda destra del fiume Dnepr, a 53 km ad ovest di Homel'. Storia I primi insediamenti in questa regione risalgono all'epoca della mesolite (IX – V secolo a.C.). Successivamente, questa zona fu abitata dalla tribù Dregoviči. La città fu menzionata per la prima volta nella cronaca di Novgorod nel 1213 come città del Principato di Černihiv. Rechitsa fu anche governata dai granduchi di Kiev e Turov. Durante il regno di Gediminas la città fu annessa al Granducato di Lituania. Rechitsa così come Orša, Škloŭ, Mahilëŭ, Bychaŭ e Rahačoŭ formavano un sistema di difesa di frontiera sviluppato sul fiume Dniepr. Nel 1561 le furono concessi parzialmente i diritti di Magdeburgo da Sigismondo II Augusto di Polonia. All'interno della Confederazione polacco-lituana Rechitsa era un capoluogo di contea nel voivodato di Minsk. Durante l'insurrezione dei cosacchi del 1648-1651 la città fu praticamente distrutta e la sua comunità ebraica massacrata: dopo la tregua di Andrusovo fu restituita alla Polonia-Lituania salvo poi essere annessa definitivamente all'Impero russo durante la seconda spartizione della Polonia nel 1793. Divenne quindi una sede di un uezd nel neocostituito governatorato di Minsk appena formato. Il primo piano urbanistico permanente di Rechitsa fu approvato nel 1800. Durante la campagna di Russia nel 1812 la città fu residenza temporanea del governatore di Minsk. Successivamente fu occupata dalla Grande Armata di Napoleone. Nel 1897 la sua popolazione ebraica ammontava 5.334 unità, pari al 57,5% della popolazione totale. Contesa da bianchi e rossi durante la guerra civile russa del 1917-1922, occupata dalle potenze centrali dopo la pace di Brest-Litovsk e temporaneamente controllata dalla Polonia nel 1920 durante la guerra polacco-sovietica. Dal 1922 fece parte dell'Unione Sovietica. Si pensa che alla vigilia della prima guerra mondiale la popolazione ebraica contasse circa 7.500 persone. Rėčica fu occupata dai tedeschi il 23 agosto 1941 durante l'operazione Barbarossa. Fin dai primi giorni dell'occupazione nazista gli ebrei locali iniziarono ad essere torturati e uccisi indiscriminatamente. Nel settembre 1941 la popolazione ebraica iniziò ad essere massacrata a scaglioni durante una serie di esecuzioni di massa avvenute nei dintorni. Nel novembre successivo gli ebrei rimasti furono rinchiusi dai tedeschi in un fabbricato adibito ad una sorta di ghetto. Al dicembre 1941 la quasi totalità della popolazione ebraica era stata assassinata. La cittadina fu liberata dall'Armata Rossa il 18 novembre 1943. Dal 1991 fa parte della Bielorussia indipendente. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Rėčica Collegamenti esterni (RU) Città di Rechitsa, su rechitsa.by.
Rzeczyca (obwód homelski)

Rzeczyca (biał. Рэчыца, Reczyca; ros. Речица, Rieczica) – miasto w południowo-wschodniej części Białorusi, w obwodzie homelskim, nad Dnieprem i Wiedryczem. Stolica rejonu rzeczyckiego. 64,6 tys. mieszkańców (2010). Przemysł lekki, spożywczy, chemiczny, maszynowy, poligraficzny oraz stoczniowy, port rzeczny; w pobliżu wydobycie ropy naftowej i gazu ziemnego oraz torfu. Historia Miasto królewskie położone było w końcu XVIII wieku w starostwie grodowym rzeczyckim w powiecie rzeczyckim województwa mińskiego. Miejsce obrad sejmików ziemskich powiatu rzeczyckiego od XVI wieku do pierwszej połowy XVIII wieku. W 1909 roku, w czasie wyborów samorządowych, do rady miejskiej zostało wybranych 11 Rosjan i 1 Żyd. W czasie wojny polsko-bolszewickiej między 6 a 9 maja 1920 roku Rzeczyca została zajęta przez Wojsko Polskie. Dokonała tego Grupa Poleska pod dowództwem gen. Władysława Sikorskiego. Polacy administrowali miastem do czerwca 1920 roku. W Rzeczycy urodził się Włodzimierz Spasowicz, polski prawnik, działacz społeczny, krytyk literacki, publicysta w Rosji. Podczas okupacji hitlerowskiej, w listopadzie 1941 roku Niemcy utworzyli getto dla żydowskich mieszkańców. Przebywało w nim około 3000 osób. W grudniu 1941 roku Niemcy zlikwidowali getto, a Żydów zamordowali na terenie getta. Zabytki Kościół św. Trójcy z 1896 roku w stylu neogotyckim Cerkiew Zaśnięcia NMP z 1842 roku Cmentarz żydowski Miasta partnerskie Satka Oknica Bielce Pryłuki Konin - współpraca rozwiązana 4 marca 2022 w związku z rosyjską agresją na Ukrainie Przypisy Bibliografia Dariusz Tarasiuk: Między nadzieją a niepokojem. Działalność społeczno-kulturalna i polityczna Polaków na wschodniej Białorusi w latach 1905–1918. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 211. ISBN 978-83-227-2629-7. Linki zewnętrzne Rzeczyca, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 133 . Rzeczyca w radzima.org
Retjytsa

Retjytsa (belarusiska: Рэчыца; ryska: Речица: Retjitsa, eller Łacinka: Rečyca), är en stad i Homels voblast i sydöstra Belarus. Den hade omkring 66 172 invånare (1 januari 2016). Se även Städer i Homieĺs voblasć Belarus städer Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Retjytsa. Officiell hemsida (ryska), (engelska), (belarusiska), (tyska)
Речиця (Гомельська область)

Ре́чиця (або Рі́чиця, біл. Рэчыца) — місто в Білорусі, центр району, Гомельської області. Населення — 65 532 осіб. Етимологія Назва міста походить від руського слова «Рѣчиця», що означає річка. Місто розташоване на правому березі Дніпра. У «Списку руських міст далеких та близьких» з першого Новгородського літопису (середина XV століття) згадується як місто «Рѣчиця», що відноситься Київських городів. У тому ж «Списку» четвертого Новгородського літопису записана як «Речица», а Воскресенському літописі — як «Рѣчица». Промисловість У місті розташовані метизний, кераміко-трубний, гідролізно-дріжджовий, олії та сухого молока, виноробний заводи, броварня ВАТ «Річицяпиво», а також підприємства деревообробної, харчової, легкої промисловості, міська судноверф. Поблизу міста — велике родовище нафти.[джерело?] Історія Уперше про місто пом'янули в 1213 році в Густинському літописі, у Новгородському літописі згадується лише в 1214 році, коли місто захопили війська Мстислава Удатного У XII—XIII століттях мешкали київські й чернігівські князі. Наприкінці XIV ст. містом правив великий литовський князь Вітовт, який сприяв збудуванню зміцненого замку «із соснового дерева». Замок простояв понад 200 років, але 1654 року був спалений козаками Золотаренка. Одним з перших у Білорусі в 1511 році місто отримало магдебурзьке право. Під час повстання під проводом Северина Наливайка повстанці взяли місто. З міста на початку 1596 року С. Наливайко написав лист до короля Речі Посполитої Сигізмунда ІІІ Вази, у якому виклав свої вимоги до влади. З 1986 року Речиця перебуває на забрудненій радіонуклідами території після аварії на ЧАЕС. Релігія У місті дві церкви, костел. Міста-побратими Окниця і Окницький район Бєльці Кюстендил Льговський район Белек Галерея Відомі люди Силуян Мужиловський — український військовий діяч і дипломат часів Хмельниччини; напередодні Національно-визвольної війни українського народу 1648—1657 року був писарем у Речиці. Уродженці Маврици Полонський (1780—1836) — польський і білоруський церковний діяч, священик-єзуїт, педагог Герман Ізраїль Григорович (1910—1974) — білоруський музичний педагог. Копелян Юхим Захарович (1912—1975) — радянський російський актор театру і кіно Буряківський Юрій Олександрович (1914—1973) — український письменник, драматург. Іванешко Євген Костянтинович (1936—2013) — білоруський художник, графік. Ісаєнко Дмитро Валерійович (1967) — український будівельник. Прохожич Ігор — білоруський відеоблогер Старости Див. також Ять Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Речиця (Гомельська область) Computer code
Bereźno

Bereźno (biał. Беражна) – wieś na Białorusi w rejonie korelickim obwodu grodzieńskiego. W latach 1921–1939 wchodziła w skład II Rzeczypospolitej. Znajduje się tu parafialna cerkiew prawosławna pw. Kazańskiej Ikony Matki Bożej. Przypisy Linki zewnętrzne Bereźno, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 108 .
Cerkiew Bracka w Brześciu nad Bugiem

Cerkiew Bracka, inaczej zwana cerkwią św. Mikołaja – pochodząca z początku XX wieku świątynia prawosławna znajdująca się w Brześciu przy ulicy Sowieckiej 10. Cerkiew zbudowano w 1905 w stylu pseudoruskim. W 1945 władze radzieckie odebrały wiernym obiekt, przekształcając go w archiwum miejskie, jednak po 1991 cerkiew zwrócono prawosławnym. Charakterystycznym elementem świątyni jest wysoka ośmioboczna wieża-dzwonnica, którą przykrywa dach z malutką kopułą. Dach cerkwi zwieńczony jest pięcioma kopułami na ośmiobocznych bębnach. Linki zewnętrzne Zdjęcia i opis cerkwi Archiwalne widoki cerkwi w bibliotece Polona
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Smolanach

Cerkiew Przemienienia Pańskiego – prawosławna cerkiew parafialna w Smolanach, w dekanacie orszańskim rejonowym I eparchii witebskiej i orszańskiej Egzarchatu Białoruskiego Patriarchatu Moskiewskiego. Cerkiew w Smolanach została zbudowana w II połowie XVIII w. Pozostawała czynna do lat 30. XX wieku, gdy została odebrana Rosyjskiemu Kościołowi Prawosławnemu i zaadaptowana na gorzelnię. Obiekt został przywrócony do celów kultowych po II wojnie światowej. Świątynia reprezentuje typ krzyżowo-kopułowy. Nawa murowano-drewnianej świątyni ma kształt prostokąta, pomieszczenie ołtarzowe zamknięte jest pięciobocznie, przylega do niego zakrystia. Z trzech stron nawę otaczają kryte galerie. Cerkiew ma dwie wieże i usadowioną na dwukondygnacyjnym bębnie kopułę, w której zachowały się osiemnastowieczne wizerunki dwunastu apostołów. Przypisy
Cerkiew św. Apostoła Jana Teologa w Mostowlanach

Cerkiew pod wezwaniem św. Apostoła Jana Teologa – prawosławna cerkiew parafialna w Mostowlanach. Należy do dekanatu Gródek diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Opis Świątynię wzniesiono w 1840 r. na planie kwadratu. Odrestaurowano w latach 1861–1862, po czym poświęcono 21 maja 1862 r. W 1905 r. dobudowano kruchtę z wieżą-dzwonnicą, na której zawieszono cztery dzwony. Budowla drewniana, o konstrukcji zrębowej, orientowana, salowa, zamknięta prostokątnie. Przy wejściu zadaszony ganek. Nad kruchtą dzwonnica – u dołu czworoboczna, wyżej ośmioboczna, zwieńczona ostrosłupowym hełmem. Nad nawą blaszany dach namiotowy, zwieńczony dwiema wieżyczkami z baniastymi hełmami. Cmentarz przycerkiewny pochodzi z XVIII wieku. W 2. dekadzie XXI w. cerkiew gruntownie wyremontowano. Po zakończeniu prac, świątynia została 30 sierpnia 2020 r. konsekrowana przez arcybiskupa białostockiego i gdańskiego Jakuba oraz biskupa supraskiego Andrzeja. Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 21 grudnia 1987 pod nr A-383. Galeria Przypisy Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2021, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171, ss. 181–182, 184–185, 224 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Mostowlany (cerkiew)
Sobór św. Barbary w Pińsku

Sobór św. Barbary – prawosławny sobór katedralny w Pińsku. Główna świątynia eparchii pińskiej i łuninieckiej Egzarchatu Białoruskiego Patriarchatu Moskiewskiego. Jest to dawny kościół bernardynów św. Michała Archanioła, wybudowany w 1786 na miejscu drewnianego, ufundowanego w 1717 wraz z klasztorem przez hetmana wielkiego litewskiego, księcia Michała Wiśniowieckiego. W 1832 klasztor uległ kasacie, kościół zaś zamieniono na cerkiew. Wybudowana w stylu barokowym, nie posiada wieży, ma jedną nawę i półkoliście zamknięte prezbiterium. Elewacja główna posiada pilastry, nisze i wysoki fronton. Nad środkową częścią dwuspadowego dachu umieszczona jest cebulasta kopuła, zbudowana na planie ośmiokąta, dobudowana po 1832. Linki zewnętrzne Radzima.org Strona eparchii pińskiej i łuninieckiej – Dekanat piński Sobór katedralny św. Wielkomęczennicy Barbary w Pińsku (poz. 30) ros.
Cmentarz Kalwaryjski w Borysowie

Cmentarz Kalwaryjski w Borysowie – katolicka nekropolia znajdująca się w Borysowie na przedmieściu Kalwaria, 5 km od centrum miasta. Cmentarz powstał na początku XIX wieku, gdy zaczęto stawiać nagrobki koło katolickiej kaplicy. Do najlepiej zachowanych grobów polskich należą nagrobki Marii Mickiewicz oraz rodziny Łuńskich. Jako śmietnik używany jest z kolei wykonany z żeliwa pomnik rodziny Jakowickich. Zobacz też Cmentarz Kalwaryjski w Mińsku Bibliografia Celeš Vâčka, „Garady Belarusì na starych paštoŭkach”, Mińsk 1998 Hauser Zbigniew, „Nowy ilustrowany przewodnik po zabytkach na Białorusi”, Warszawa 2005 Linki zewnętrzne Zdjęcia nekropolii na portalu Radzima.org
Кальварийское кладбище (Борисов)

Кальварийское кладбище, или Кальвария — католическое кладбище города Борисове, расположенное в деревне Углы, к северо-востоку от города. История Кладбище было основано в начале XIX века, когда рядом с католической часовней начали хоронить покойников. В XIX веке на кладбище возведена часовня в стиле классицизма. В начале XX века на месте старой была построена новая деревянная часовня. Согласно местной легенде, она возведена паном на месте, где его слепая дочь увидела фигуру Иисуса. Часовню из сторон окружали 4 часовенки, в которых находились фигуры евангелистов. Кроме этого, на кладбище стояли ещё 12 часовней со станциями крестного хода. После закрытия костёла Рождества Пресвятой Девы Марии в кладбищенской часовне находился центр борисовской католического прихода. Часовня была уничтожена в 1950-е годах, по другим данным была разобрана ночью военными в 1961 году. В 1995 году на месте старой часовни построена новая кирпичная часовня. Известные люди, похороненные на кладбище Виктор Шутович (1890—1960) — белорусский католический священник, публицист. Примечания Ссылки Медиафайлы по теме Кальварийское кладбище (Борисов) на Викискладе Кальварийское кладбище (Борисов) на сайте Radzima.org Кальварийское кладбище (Борисов) на сайте Глобус Беларуси Примечание
Cmentarz Nowobielicki w Homlu

Cmentarz Nowobielicki w Homlu (biał. Беліцкія могілкі) – jedna z większych i starszych homelskich nekropolii, na której pochówki przeprowadzano w XIX i do połowy XX wieku. Obejmuje powierzchnię 11 ha. Zabytkowy Cmentarz Bielicki został zamknięty dla pochówków w 1967. Wśród osób na nim spoczywających znajdują się członkowie rodziny Kruszewskich, do których należał domek myśliwski w Homlu. Przypisy Linki zewnętrzne Polskie nagrobki na homelskim cmentarzu
Cmentarz Tryszyński

Cmentarz Tryszyński (biał. Трышынскія могілкі, ros. Кладбище Тришинское) – jedna z najstarszych nekropolii Brześcia nad Bugiem położona przy ul. Moskiewskiej na terenie dawnej osady Tryszyn. Zajmuje powierzchnię 5,7 ha. Cmentarz powstał przed 1900 r. Chowano na nim zarówno brzeskich prawosławnych, jak i przedstawicieli innych wyznań. Do lat 1960-ch na cmentarzu istniała drewniana cerkiew prawosławna. Nekropolię zamknięto dla pochówków w 1969. Na Tryszynie zostało pochowanych wiele wybitnych postaci związanych z Brześciem, po wojnie chowano na nim osoby zasłużone dla ZSRR, m.in. ofiary wojny obronnej z 1941, poetę białoruskiego Mikołę Zasima czy pisarza ukraińskiego A.P. Storożenkę. Bibliografia (red.) I. P. Šamâkin et al., "Brest: enciklopedičeskij spravočnik", Mińsk 1997
Тришинське кладовище

Тришинське кладовище (біл. Трышынскія могілкі) — некрополь у м. Берестя (Республіка Білорусь) по вулиці Московській 176, історико-культурна цінність регіонального значення. Відоме щонайменше від першої третини ХІХ ст. Спочатку тут ховали померлих мешканців довколишніх сіл с. Тришин, Гузні, Шаповичи. З 1969 р. воно було закрите для поховань. 2 серпня 2016 р. рішенням Ради міністрів № 607 «Аб наданні статусу і катэгорый гісторыка-культурнай каштоўнасці, пазбаўленні статусу гісторыка-культурнай каштоўнасці і ўнясенні змяненняў і дапаўненняў у некаторыя пастановы Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь» отримало статус «історико-культурної цінності» (це білоруський аналог української «пам’ятки історії»). Тоді ж берестейська міська влада затвердила концепцію з охорони, консервації, благоустрою та подальшого використання Тришинського некрополю. А спеціальна комісія почала складати перелік цінних надмогильних пам’ятників. Кладовищенська церква До 1960-х рр. на кладовищі існувала дерев'яна Свято-Троїцька церква. Поховані український письменник Олекса Стороженко підполковник Армії УНР Олександр Базилевич (28.03.1891 — 15.09.1932) батьки члена Української Центральної Ради Тимоша Олесіюка Гнат Осипович та Олена Кирилівна, Ірина та Олександр Богдюкевичі — діячі української громади у Бересті в міжвоєнний час; кавалер Хреста Симона Петлюри Кирило Шмалій (1898 — 26.07.1944); сотник 1-ї Запорізької дивізії Армії УНР Микола Вьюн (1895—1935); близько 10 невідомих вояків Армії УНР. священик Костянтин Зноско (1865—1943), який активно виступав за українізацію шкіл у Бересті в міжвоєнний час, Максим Шийко (1878–30.04.1949) — залізничник, засновник «Просвіти на Поліссі». Петро Патон — у 1918 р. губернський староста Поліської округи. Адам Трипус — діяч Білоруської Народної Республіки, перший директор Брестського кадетського корпусу генерал-лейтенант О. П. Гельмерсен. Примітки Джерела та посилання Скальський В. Український некрополь: могили уенерівців у Бересті http://likbez.org.ua/ua/ukrayinska-ukrayinskij-nekropol-mogili-uenerivtsiv-u-beresti.html Леонюк В. Словник Берестейщини. – Львів : Видавнича фірма «Афіша», 2010. С. 175. Могили УНР-івців https://archive.today/20160710195444/http://ukrainianplaces.com/node/3057#selection-663.0-663.16 http://prosvit.org/очі-будуть-ясні/
Cmentarz rzymskokatolicki w Brześciu

Cmentarz Katolicki w Brześciu (biał. Могілкі каталіцкія ў Брэсце, Mohiłki katalickija u Brescie) − nekropolia katolicka powstała w połowie XIX wieku na dawnym Przedmieściu Kijowskim w Brześciu, przy obecnej ul. Puszkinskiej; obecnie nieczynny. Historia Cmentarz założono w połowie XIX wieku na Przedmieściu Kijowskim we wschodniej części miasta. Byli tu chowani brzescy katolicy – mieszczanie, oficerowie polskiej narodowości służący w twierdzy brzeskiej, okoliczni ziemianie, a także liczni przedstawiciele polskiej inteligencji – lekarze, urzędnicy i prawnicy. W 1942 cmentarz został rozkopany na rozkaz niemieckich władz miasta – ponad 2/3 nagrobków przeniesiono w inne miejsca. W 1956 władze radzieckie zadecydowały o zamknięciu nekropolii. Do dziś ocalało kilkaset kamiennych i żeliwnych nagrobków, z których najstarsze pochodzą z połowy XIX wieku. Na cmentarzu znajduje się też kwatera polskich żołnierzy poległych w wojnie 1918–1920 oraz neoklasycystyczna kaplica cmentarna. Zobacz też Cmentarze w Pińsku Przypisy Bibliografia Lewkowscy A. i J., Walczak W. (oprac.), "Zabytkowe cmentarze na Kresach Wschodnich Drugiej Rzeczypospolitej. Województwo poleskie", Warszawa 2000 Grzegorz Rąkowski: Czar Polesia. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2005, seria: Smak Kresów. ISBN 83-85557-92-X. Linki zewnętrzne Zdjęcia cmentarza na portalu Radzima.org