NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Żylicze (rejon mostowski)

Żylicze (biał. Жылічы; ros. Жиличи) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie mostowskim, w sielsowiecie Łunna. Dawniej w województwie trockim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie grodzieńskim. W latach 1921–1939 wieś i folwark leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Łunna. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało: wieś – 318 osób, 95 było wyznania rzymskokatolickiego a 123 prawosławnego. Jednocześnie 190 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 128 białoruską. Było tu 55 budynków mieszkalnych folwark – 31 osób, 7 było wyznania rzymskokatolickiego a 24 prawosławnego. Jednocześnie 17 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 14 białoruską. Było tu 5 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii prawosławnej i rzymskokatolickiej w Łunnie. Podlegała pod Sąd Grodzki w Skidlu i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Łunnie. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Przypisy Linki zewnętrzne Żylicze (4), pow. grodzieński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 891 . Żylicze na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-11-14]. (ros.).
Żyrmuny (rejon lidzki)

Żyrmuny (biał. Жырмуны, Żyrmuny; ros. Жирмуны, Żyrmuny) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Krupa, przy drodze magistralnej M11. Historia Dawniej folwark. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. Znajdowały się tu wówczas młyn wodny, gorzelnia i mydlarnia. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. W 1921 miejscowość liczyła 94 mieszkańców, zamieszkałych w 8 budynkach, wyłącznie Polaków. 90 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego, 3 prawosławnego i 1 ewangelickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Zabytki Pałac w Żyrmundach wybudowany przez Stanisława Radziwiłła (1722–1787) herbu Trąby, żonatego z Karoliną Pociej, syna Mikołaja Faustyna (1688–1746) i Barbary (ur. 1690), córki Krzysztofa Zawiszy, wojewody mińskiego. W 1784 był to murowany i otynkowany pałac, obok stała murowana kancelaria. W 1939 obiekt został splądrowany. Po II wojnie światowej był siedzibą szkoła i służył za mieszkania. Obecnie w ruinie. Zobacz też Żyrmuny – pobliskie agromiasteczko Uwagi Przypisy Bibliografia Żyrmuny (2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 896 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-11]. (pol.).
Zajezierze (rejon nieświeski)

Zajezierze (biał. Заазер’е, Zaazierje; ros. Заозерье, Zaozierje) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie nieświeskim, w sielsowiecie Nieśwież, którego władz jej siedzibą. Wieś położona jest w pobliżu Zamku w Nieświeżu. Graniczy z Nieświeżem i z leżącym nad Uszą parkiem zamkowym. Historia W XIX i w początkach XX w. zaścianek położony w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie słuckim. Należał do Radziwiłłów. W dwudziestoleciu międzywojennym folwark leżący w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie nieświeskim, w gminie Łań. W 1921 miejscowość liczyła 123 mieszkańców, zamieszkałych w 5 budynkach, w tym 98 Białorusinów i 25 Polaków. 86 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 37 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Zajezierze (1), pow. słucki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 710 . Mapa WIG Nieśwież. [dostęp 2024-09-30]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-09-30]. (ros. • biał.).
Заозерье (Несвижский район)

Заозерье (бел. Заазер'е) — агрогородок в Несвижском районе Минской области. Входит в состав Несвижского сельсовета. Население 1084 человек (2009). География Заозерье находится в километре к северу от центра города Несвиж, фактически являясь его северным пригородом. Рядом с селом находится первый из каскада Несвижских прудов на реке Уше, пруд Дикий. Село связано с Несвижем автодорогой. К северу от Заозёрья находятся торфяники с сетью мелиорационных каналов. Достопримечательности Хозяйственный фольварк XIX века. Сохранились хозпостройка и два дома для рабочих. Руины оранжереи были снесены в 2009 году Примечания Ссылки Заозерье на сайте globustut.by Архивная копия от 22 ноября 2016 на Wayback Machine Заозерье на сайте radzima.org
Zabłotnia (Białoruś)

Zabłotnia (biał. Забалотня, Zabałotnia; ros. Заболотня, Zabołotnia) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Trzeciakowce. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Dokudowo. W 1921 miejscowość liczyła 30 mieszkańców, zamieszkałych w 7 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-02-02]. (pol.).
Zabłocie (rejon grodzieński)

Zabłocie (biał. Забалоцце, Zabałoccie) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Porzecze. W latach 1921–1939 Zabłocie należało do gminy Berszty w ówczesnym województwie białostockim. Bibliografia Zabłocie (rejon grodzieński), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 707 . Wieś Zabłocie, obwód grodzieński, rejon grodzieński, sielsowiet Porzecze
Zaborce (rejon lidzki)

Zaborce (biał. Заборцы, Zaborcy; ros. Заборцы, Zaborcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Tarnowszczyzna, przy drodze republikańskiej R11. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim. Do 11 kwietnia 1929 w gminie Honczary, a po jej zniesieniu w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 128 mieszkańców, zamieszkałych w 31 budynkach, wyłącznie Polaków. 123 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 5 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-01-25]. (pol.).
Zabrojowce

Zabrojowce (biał. Заброеўцы, Zabrojeucy; ros. Заброевцы, Zabrojewcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Chodorowce. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. Były siedzibą zarządu gminy Możejków Wielki i okręgu wiejskiego Zabrojowce. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim (od 29 maja 1929, wcześniej w powiecie lidzkim), w gminie Żołudek. W 1921 miejscowość liczyła 139 mieszkańców, zamieszkałych w 31 budynkach, w tym 126 Białorusinów i 13 Polaków. 127 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 12 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Zabrojowce, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 208 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-02-12]. (pol.).
Zagórze (sielsowiet Turzec)

Zagórze (biał. Загор’е, Zahorje; ros. Загорье, Zagorje) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie korelickim, w sielsowiecie Turzec, przy drodze republikańskiej R11. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie stołpeckim, w gminie Jeremicze/Turzec. W 1921 miejscowość liczyła 299 mieszkańców, zamieszkałych w 56 budynkach, w tym 294 Białorusinów i 5 Polaków. Wszyscy mieszkańcy byli wyznania prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Mapa WIG Jeremicze. [dostęp 2023-12-07]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2023-12-07]. (ros. • biał.).
Zaleskie (obwód grodzieński)

Zaleskie (biał. Залескія; ros. Залесские) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Żyrmuny. W XIX w. występowała także pod nazwą Stecewicze. Dawniej okolica szlachecka. W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. Przypisy Bibliografia Zaleskie (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 344 . Zaleskie na mapie WIG
Załuże (rejon stołpecki)

Załuże (biał. Залужжа, Załużża; ros. Залужье, Załużje) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie stołpeckim, w sielsowiecie Świerżeń Stary. Wieś położona jest przy węźle drogi magistralnej M1 z drogą republikańską R64. Historia W XIX i w początkach XX w. położone było w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie nowogródzkim, w gminie Mir. Było własnością m.in. Radziwiłłów. W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie stołpeckim, w gminie Mir. W 1921 miejscowość liczyła 506 mieszkańców, zamieszkałych w 94 budynkach, w tym 484 Polaków, 21 Białorusinów i 1 osobę innej narodowości. 376 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 130 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Do 20 sierpnia 2010 siedziba sielsowietu Załuże, 24 grudnia 2011 przemianowanego na sielsowiet Świerżeń Stary. Ludzie związani z miejscowością Lew (Cerpicki) (ur. w 1946 w Załużu) – rosyjski biskup prawosławny Uwagi Przypisy Bibliografia Załuże (12), pow. nowogródzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 360 . Mapa WIG Stołpce. [dostęp 2024-07-09]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-07-09]. (ros. • biał.).
Залужье (Столбцовский район)

Залу́жье (бел. Залужжа) — деревня в Столбцовском районе Минской области Беларуси, в составе Старосверженского сельсовета. До 2011 года была центром Залужского сельсовета. Население 374 человека (2009). География Залужье находится в 10 км к юго-западу от Столбцов близ границы с Гродненской областью. Рядом с деревней проходит ж/д магистраль Минск — Брест, в 5 км от Залужья имеется платформа Синяво. С севера к Залужью примыкает деревня Козейки. Рядом с деревней находится перекрёсток главной автомагистрали страны М1 и шоссе Столбцы — Мир. Местность принадлежит бассейну Немана, у деревни начинается небольшая речка Залужанка, впадающая в Неман чуть ниже Столбцов. Утраченные достопримечательности Деревянная церковь св. Георгия XVIII века постройки утрачена во второй половине XX века. Сохранилась ограда из бутового камня. В 1985 году на месте, где стояла церковь установлен памятник жертвам Великой Отечественной войны. Известные уроженцы Лев (Церпицкий) (род. 1946) — митрополит Новгородский и Старорусский. Примечания Ссылки Залужье на сайте globustut.by Архивная копия от 10 января 2017 на Wayback Machine Залужье на сайте radzima.org Архивная копия от 7 апреля 2016 на Wayback Machine
Zaniuny

Zaniuny (biał. Занюны; ros. Занюны) – chutor na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Bastuny, przy drodze magistralnej . Dawniej wieś. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. Przypisy Bibliografia Zaniuny, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 393 . Zaniuny na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-03-03]. (ros.).
Zapole (rejon lidzki)

Zapole (biał. Заполле, Zapole; ros. Заполье, Zapole) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dzitwa. Historia W XIX i w początkach XX w. położone było w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W latach 20. XIX w. przez sześć lat należącym do stryja majątkiem Zapole zarządzał Ignacy Domeyko. Rozbudował on majątek, sprowadził do niego rasowe krowy i klacz czystej krwi arabskiej. Działał także na polu społecznym, zmniejszając pańszczyznę i fundując szkołę dla dzieci chłopskich. Zapole opuścił przyłączając się w 1831 do powstania listopadowego. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś i folwark leżące w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 wieś liczyła 222 mieszkańców, zamieszkałych w 38 budynkach, wyłącznie Polaków, 213 wyznania rzymskokatolickiego i 9 prawosławnego. Folwark zaś liczył 29 mieszkańców, zamieszkałych w 3 budynkach, wyłącznie Polaków, 16 wyznania rzymskokatolickiego, 12 prawosławnego i 1 ewangelickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. W 1995 z funduszy polskiego Ministerstwa Kultury i Sztuki ustawiono tu obelisk upamiętniający pobyt Ignacego Domeyki. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-30]. (pol.).
Zarzeczany (rejon lidzki)

Zarzeczany (biał. Зарачаны, Zaraczany; ros. Заречаны, Zarieczany) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Honczary. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. W 1865 wieś podzielona była na trzy części według własności: 16 dusz rewizyjnych mieszkało w części księcia Witgensteina, 15 dusz w części Jeżewskich i 7 dusz w części skarbowej. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 167 mieszkańców, zamieszkałych w 37 budynkach, wyłącznie Polaków. 154 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 13 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Zarzeczany (7), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 429 . Mapa WIG Nowogródek. [dostęp 2022-12-17]. (pol.).
Zarecznaje (rejon dzierżyński)

Zarecznaje (biał. Зарэчнае; ros. Заречное, Zariecznoje) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie dzierżyńskim, w sielsowiecie Putczyna, nad Ptyczą i przy drodze magistralnej M14. W skład wsi wchodzą dwie dawne miejscowości: Bildziuki (biał. Бальдзюкі, Baldziuki) i Kułakowce (biał. Кулакоўцы, Kułakoucy). Historia W XIX i w początkach XX w. folwark Bildziuki oraz zaścianek i folwark Kułakowce położone były w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie mińskim, w gminie Stare Sioło. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich, w okręgu mińskim, w powiecie mińskim, w gminie Stare Sioło. W wyniku postanowień traktatu ryskiego znalazły się w granicach Związku Sowieckiego. W latach 1932–1937 w Polskim Rejonie Narodowym im. Feliksa Dzierżyńskiego. W 1964 Bildziuki i Kułakowce połączono w jedną wieś Zarecznaje. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Bibliografia Bildziuki (1), pow. miński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 153 . Kułakowce (2), pow. miński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 869 . Mapa WIG Raków. [dostęp 2024-03-21]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-03-21]. (ros. • biał.).
Засетье (Дятловский район)

Засе́тье (бел. Засецце) — деревня в Дятловском сельсовете Дятловского района Гродненской области Белоруссии. По переписи населения 2009 года в Засетье проживало 242 человека. География Засетье расположено в 3 км к северу от Дятлово, 150 км от Гродно, 15 км от железнодорожной станции Новоельня. История В 1624 году упоминается в составе Дятловской (Здентельской) волости во владении Сапег. В 1880 году Засетье — деревня в Дятловской волости Слонимского уезда Гродненской губернии (176 жителей). В 1886 году в Засетье насчитывалось 91 хозяйство, проживал 581 человек. В 1905 году — 873 жителя. В 1921—1939 годах Засетье находилось в составе межвоенной Польской Республики. В сентябре 1939 года Засетье вошло в состав БССР. В 1996 году Засетье входило в состав колхоза «Россия». В деревне насчитывалось 144 хозяйства, проживало 297 человек. Достопримечательности Памятник 22 землякам, погибшим в годы Великой Отечественной войны. Примечания
Zaścianek Bielskie

Zaścianek Bielskie (biał. Засценак Бельскія, Zascienak Bielskija; ros. Застенок Бельские, Zastienok Bielskije) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dzitwa, nad Krupką. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym zaścianek leżący w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 43 mieszkańców, zamieszkałych w 9 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Zobacz też Bielskie Przypisy Bibliografia Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-30]. (pol.).
Зеленоборский сельсовет (Минская область)

Зеленобо́рский сельсовет (бел. Зеленабо́рскі сельсавет) — административная единица на территории Смолевичского района Минской области Беларуси. Административный центр — городской посёлок Зелёный Бор. География Расположен на северо-западе от районного центра города Смолевичи на расстоянии 37 км; от г. Минска на расстоянии 75 км; 18 км от железнодорожной станции Жодино на линии Минск-Орша, 5 км от автомагистрали Брест-Москва. История Зеленоборский поссосвет образован в 1958 году. 18 декабря 2009 года Зеленоборский поссовет преобразован в Зеленоборский сельсовет с административным центром, расположенным в городском поселке Зелёный Бор Смолевичского района. Состав Зеленоборский сельсовет включает 2 населённых пункта: Зелёный Бор — городской посёлок. Островы — деревня. Население Согласно переписи 2009 года на территории сельсовета проживало 1167 человек, среди которых 90,1 % — белорусы. Примечания Ссылки Смолевичский райисполком
Зеленобірська сільська рада (Білорусь)

Зеленобірська сільська рада (біл. Зялёнаборскі сельсавет) — адміністративно-територіальна одиниця в складі Смолевицького району розташована в Мінській області Білорусі. Адміністративний центр — Зелений Бір. Заболотська сільська рада розташована в центральній частині Білорусі, і в центрі Мінської області орієнтовне розташування — супутникові знимки [Архівовано 6 квітня 2013 у WebCite], на схід від районного центру Смолевичів. До складу сільради входять 3 населені пункти: Зелений Бір • Острови • Святе. Джерела «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 1. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2010. — 736 с.: іл. ISBN 978-985-11-0302-3. (біл.) «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 2. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2011. — 464 с.: іл. ISBN 978-985-11-0554-6. (біл.) «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 3. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2012. — 624 с.: іл. ISBN 978-985-11-0636-9. (біл.) Див. також Адміністративний поділ Білорусі Список міст Білорусі Селища міського типу Білорусі Райони Білорусі Примітки Посилання Офіційний вебресурс Смолевицького району [Архівовано 23 вересня 2016 у Wayback Machine.] Про міста і села Смолевицького району [Архівовано 20 серпня 2013 у Wayback Machine.]
Kowale (rejon lidzki)

Kowale (biał. Кавалі, Kawali; ros. Ковали, Kowali) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Wawiórka. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Wawerka/Myto. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Myto/Wawiórka. W 1921 wieś liczyła 131 mieszkańców, zamieszkałych w 22 budynkach, wyłącznie Polaków. 127 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 4 prawosławnego. Folwark liczył 36 mieszkańców, zamieszkałych w 7 budynkach, wyłącznie Polaków. 29 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego, 6 mojżeszowego i 1 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Kowale (17), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 506 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-08]. (pol.).
Kowale (rejon prużański)

Kowale (biał. Кавалі, Kawali; ros. Ковали, Kowali) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Różana. W pobliżu znajduje się Rezerwat Biologiczny Puszcza Różańska. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie słonimskim, w gminie Różana. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie kosowskim/iwacewickim, w gminie Różana. W 1921 miejscowość liczyła 302 mieszkańców, zamieszkałych w 54 budynkach, w tym 285 Białorusinów i 17 Polaków. 280 mieszkańców było wyznania prawosławnego, 20 rzymskokatolickiego i 2 mojżeszowego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Kowale (8), pow. słonimski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 142 . Mapa WIG Różana. [dostęp 2026-01-22]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2026-01-22]. (ros. • biał.).
Kadziszki

Kadziszki (biał. Кадзішкі, Kadziszki; ros. Кадишки, Kadiszki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Wawiórka. Historia W XIX i w początkach XX w. zaścianek położony w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Myto. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Myto/Wawiórka. W 1921 zaścianek liczył 13 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Kadziszki, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 38 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-08]. (pol.).
Koziszcze

Koziszcze (biał. Казішча, Kaziszcza) – wieś na Białorusi, w rejonie kobryńskim obwodu brzeskiego. Miejscowość wchodzi w skład sielsowietu Buchowicze. Zabytki W miejscowości stoi drewniana parafialna cerkiew prawosławna pw. Świętej Trójcy z XIX wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Koziszcze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 556 . Koziszcze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 148 .