NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kozłowicze (rejon grodzieński)

Kozłowicze (biał. Казловічы, Kazłowiczy ros. Козловичи, Kozłowiczi) – wieś w rejonie grodzieńskim obwodu grodzieńskiego, w sielsowiecie Wiercieliszki. W XIX w. pod nazwą Kozłowicze w gminie Wiercieliszki (ujezd grodzieński guberni grodzieńskiej) występowały okolica, osada i dwa chutory. W okresie międzywojennym Kozłowicze należały do gminy wiejskiej Wiercieliszki w powiecie grodzieńskim województwa białostockiego. Według wyników spisu powszechnego z 1921 r. Kozłowicze były zaściankiem liczącym 41 domów (w tym 3 niezamieszkane). Mieszkało tu 175 osób: 75 mężczyzn, 100 kobiet. Pod względem wyznania żyło tu 145 katolików, 30 prawosławnych. 152 mieszkańców deklarowało narodowość polską, 23 białoruską. Współcześnie we wsi działa rzymskokatolicka parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Andrzeja Boboli w Kozłowiczach należąca do dekanatu Grodno-Wschód diecezji grodzieńskiej (kościół z 1817 r.). Przypisy Linki zewnętrzne Kozłowicze (3), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 149 . Kozłowicze na Wikimapii
Kołosy (obwód grodzieński)

Kołosy (biał. Каласы, Kałasy, ros. Колосы, Kołosy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, w sielsowiecie Pograniczny. Położona jest 53 km na wschód od Białegostoku, 3 km od granicy polsko-białoruskiej, na zachodnim brzegu rzeki Świsłoczy, w oficjalnej strefie przygranicznej Białorusi. Na południe od wsi przebiega granica administracyjna pomiędzy rejonami brzostowickim i świsłockim. Historia W czasach zaborów wieś i dobra w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie wołkowyskim, w gminie Świsłocz. W 1902 roku wieś miała powierzchnię 76 dziesięcin (ok. 83 ha), dobra zaś były własnością Butkiewiczów i razem z folwarkami Laski i Woronki miały powierzchnię 880 dziesięcin (ok. 961,4 ha). Od 1919 roku w granicach II Rzeczypospolitej. 7 czerwca 1919 roku, wraz z całym powiatem wołkowyskim, weszła w skład okręgu brzeskiego Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich – tymczasowej polskiej struktury administracyjnej. Latem 1920 roku zajęta przez bolszewików, następnie odzyskana przez Polskę. 20 grudnia 1920 roku włączona wraz z powiatem do okręgu nowogródzkiego. Od 19 lutego 1921 roku w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Świsłocz. W 1921 roku miejscowość miała status wsi. Było w niej 55 domów mieszkalnych, w tym 16 niezamieszkanych. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 roku miejscowość znalazła się pod okupacją radziecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 roku włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 roku włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 roku ponownie zajęta przez wojska radzieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 roku w składzie niepodległej Białorusi. Demografia Według spisu powszechnego z 1921 roku wieś zamieszkana była przez 219 osób, w tym 199 Polaków i 20 Białorusinów. Prawosławie wyznawało 212 mieszkańców, katolicyzm – 7. Przypisy Bibliografia Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych.. T. 5: Województwo białostockie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 1924, s. 154. [dostęp 2018-06-18]. Linki zewnętrzne Kołosy na Mapie Taktycznej Polski z 1930 roku. [dostęp 2018-06-12].
Kościół Znalezienia Krzyża Świętego w Żyrmunach

Kościół Znalezienia Krzyża Świętego w Żyrmunach, kościół w Żyrmunach, drewniany, klasycystyczny, wzniesiony w latach 1788–1789 według projektu Jana Podczaszyńskiego z fundacji Stanisława Radziwiłła; na cmentarzu przykościelnym dzwonnica (1894). Zobacz też dekanat Raduń parafia Znalezienia Krzyża Świętego w Żyrmunach Przypisy
Kościół ewangelicko-augsburski w Brześciu

Kościół ewangelicki w Brześciu – luterańska świątynia działająca w latach 1938–1945 w Brześciu przy ul. Zygmuntowskiej (obecnie Karola Marksa). Kościół został zbudowany według projektu architekta Józefa Barańskiego, w pięć miesięcy, na krótko przed wybuchem wojny przy ówczesnej ulicy Zygmuntowskiej. Pomoc przy jego budowie okazali brzescy wojskowi. Jak wspomina córka pastora brzeskiej parafii A. Figaszewska: bardzo pomogli ojcu wojskowi, którzy podarowali cegłę na budowę kościoła, a także parafianie z Brześcia i całej Polski. Wkrótce budynek był gotowy i odbywały się tam codzienne nabożeństwa, w których udział brali parafianie z Brześcia i okolic, a także żołnierze brzeskiego garnizonu. Pastorem brzeskiej parafii, w której modlili się również polescy kalwiniści, był Alfred Hugon Figaszewski. W skład kolegium kościelnego w 1936 oprócz proboszcza (jako przewodniczący) wchodzili: H.A. Forbichler (wiceprzewodniczący), M. Szypelbaum (sekretarz i skarbnik), K. Imrot, J. Weiss, L. Rewenkowa, B. Waksmutowa oraz płk. Jan Paliwoda jako przedstawiciel kalwińskiej Jednoty Wileńskiej. Po 1945 parafia ewangelicka w Brześciu przestała istnieć, a budynek – znajdujący się obecnie w stanie zaniedbania – przejęło państwo radzieckie, umieszczając w nim kino. Obecnie obiekt wynajmowany jest firmom prywatnym. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia kościoła na portalu Radzima.org
Kościół Świętego Jana Chrzciciela w Bieniakoniach

Kościół Świętego Jana Chrzciciela (biał. Касцёл Святога Яна Хрысціцеля) – kościół katolicki w Bieniakoniach w dekanacie Raduń, w diecezji grodzieńskiej. Historia Został wybudowany w 1900 w stylu architektury eklektycznej – z elementami neobaroku oraz neoklasycyzmu – przez ówczesnego proboszcza, ks. Tadeusza Zahorskiego. Powstał w miejscu niewielkiego drewnianego kościoła z 1634 ufundowanego przez hrabiego Czaplińskiego. W dwudziestoleciu międzywojennym był kościołem dekanalnym. W skład dekanatu Bieniakonie wchodziły parafie: Bieniakonie, Butrymańce, Dziewieniszki, Gieraniony, Hermaniszki, Konwaliszki, Ossowo, Małe Soleczniki, Wielkie Soleczniki i Werenów oraz kościoły filialne w Horodnie i Stokach. Liczba wiernych w 1939 roku wynosiła 6570. 8 czerwca 1951 roku proboszcz parafii, ks. dziekan Dominik Gajlusz, został aresztowany przez władze sowieckie i skazany na 25 lat łagrów. Zmarł 2 lata później w Irkucku. W 1961 roku władze sowieckie przejęły kościół na własność państwa. W budynkach plebanii mieściło się najpierw przedszkole, później szpital psychiatryczny. Kościół służył jako skład materiałów opałowych. 10 grudnia 1988 roku rekonsekrowano świątynię, a władze sowieckie i duchowne przekazały opiekę duszpasterską ks. Henrykowi Jabłońskiemu, proboszczowi parafii Konwaliszki. Wiosną 1989 r. wyremontowano dach i wnętrze świątyni. 1 listopada 1989 r. opiekę nad parafią przejęli księża pallotyni. Parafia w Bieniakoniach była pierwszą pallotyńską placówką na Białorusi. Od 1998 parafią opiekują się, jak na początku, księża diecezjalni. Na przykościelnym cmentarzu są pochowani m.in. Maryla Wereszczakówna oraz ostatni właściciel majątku Stare Bieniakonie dr Władysław Golimont. Zobacz też Działalność pallotynek i pallotynów na Białorusi Kościół Świętej Trójcy w Hermaniszkach Parafia Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Woronowie Przypisy Bibliografia JanJ. Pałyga JanJ., Powrót do korzeni. Pallotyni i pallotynki na Ukrainie i Białorusi, Ząbki: Apostolicum Wydawnictwo Księży Pallotynów Prowincji Chrystusa Króla, 2005, ISBN 83-7031-488-0, OCLC 69307957 . Linki zewnętrzne Historia kościoła w Bieniakoniach
Церковь Святого Иоанна Крестителя (Бенякони)

Церковь Святого Иоанна Крестителя (бел. Касцёл Святога Яна Хрысціцеля) — католический храм в агрогородке Бенякони, Гродненская область, Белоруссия. Относится к Радунскому деканату Гродненского диоцеза. Памятник архитектуры в стиле эклектики, построен в 1900—1906 годах. Включён в Государственный список историко-культурных ценностей Республики Беларусь. История Первое письменное упоминание о Беняконях датируется 1529 годом. В 1634 году здесь был образован католический приход, в то же время на средства тогдашнего владельца Яна Чаплинского здесь был построен деревянный костёл св. Иоанна Крестителя. В 1900—1906 годах построен новый каменный католический храм св. Иоанна Крестителя. 8 июня 1951 года ксендз дзекан Доминик Гайлиюш был арестован и осужден на 25 лет каторги, умер в Иркутске в 1953 году где и был похоронен. В Бенякони есть символическое надгробие. В течение следующего десятилетия к местным верующим приезжал кс. Аполлинарий Зубелевич из Конвелишки, бывший викарий беняконского прихода. Но в 1961 власти все же закрыли костёл в Бенякони, сделав в здании хранилища топлива. Несмотря на это, костёл получил статус памятника архитектуры. В здании плебании была помещена школа-интернат, а после психиатрическая больница. После долгой борьбы за возвращение святыни, 10 декабря 1988 года верующие получили ключи от костёла. Сразу началась реставрация храма. 21 декабря 1988 года состоялось первое богослужение. Архитектура Храм св. Иоанна Крестителя — памятник эклектичной архитектуры с чертами необарокко и неоклассицизма. Здание храма представляет собой двухбашенную трёхнефную базилику с трансептом, равным по высоте центральному нефу, который имеет полуциркульное алтарное завершение. Боковые нефы более низкие, со стороны главного фасада завершены мощными трёхъярусными башнями-колокольнями, а по бокам алтаря — прямоугольными ризницами. Полуциркульная алтарная часть храма окружена более низкой пристройкой, что придаёт ей оригинальное ступенчатое решение. Центральный неф и трансепт накрыты взаимно перпендикулярными двускатными крышами, с треугольными фронтонами на торцах, боковые нефы — односкатными крышами. Верхний ярус главного алтаря освещён большими сквозными люнетами, а интерьер в целом — двумя ярусами окон. Главный алтарь выполнен в стиле неоклассицизма, украшен колоннадой. В центре алтаря живописное изображение сцены Крещения Господня. Центральный неф перекрыт цилиндрическим сводом с распалубкой, боковые нефы — крестовыми сводами. Роспись интерьера выполнена художником К. Квятковским в стиле неорококо, дополнительно интерьер украшен орнаментальной лепниной. На кладбище около храма находится могила Марыли Верещак, возлюбленной Адама Мицкевича. Примечания Ссылки Костёл на сайте Католической церкви в Белоруссии Костёл на сайте globustut.by Архивная копия от 8 августа 2015 на Wayback Machine Костёл на сайте radzima.org slowo.grodnensis.by
Church of St. Charles Borromeo, Pinsk

The Church of Charles Borromeo (Belarusian: Касцёл Карла Барамея; Russian: Церковь Святого Карла Борромео; Polish: Kościół św. Karola Boromeusza) is a former Roman Catholic church in Pinsk, Belarus. Constructed between 1770 and 1782, it was consecrated in the name of St. Charles Borromeo, then reconstructed in the second part of the 19th century and dedicated to the Holy Trinity. The church was closed by the Soviet authorities in the 1960s and repurposed as a music hall. Nowadays it is one of the cultural centres of Pinsk. It is listed as a monument of historical heritage of Belarus. History Construction The Catholic parish on the outskirts of Pinsk in Karolin was established by the Polish-Lithuanian nobleman Jan Karol Dolski in 1695. In that year the first wooden church was constructed. In 1756 the Apostolic Union of Secular Priests arrived in Pinsk. They collected money and between 1770 and 1782 built a stone church. It was consecrated in 1784 in the name of St. Charles Borromeo. 18th–20th centuries By the end of the 18th century the order fell into decline. With the death of the last abbot, Isidor Kontonovich, the church was abandoned. In the second half of the 19th century, the building was restored and consecrated in the name of the Holy Trinity. Since 1912 the church has been a filial of the Cathedral Basilica of the Assumption of the Blessed Virgin Mary. After World War II the church was active for several years but was then closed by order of the Soviet authorities in the 1960s. The building was repurposed as a concert hall for the pipe organ. Architecture The church is an example of Baroque architecture combined with a castle-like style. It has one nave without apse, massive walls up to 2 m (6 ft 7 in) thick and a small transept. The nave is divided by three bays. The original interiors were destroyed in the 1960s. In the 1990s new window panes and an electric organ were installed in the church. The latest restorations to the church were completed in 2013. References Sources Gabrus, T. V. (2001). MCH - belaruskae baroka Мураваныя харалы: сакральная архітэктура беларускага барока [Sacred Architecture of Belarusian Baroque] (in Belarusian). Minsk: Ураджай. p. 287. ISBN 9789850404992. Yakimovich, Y. A. (1990). Свод памятников истории и культуры Белоруссии. Брестская область (in Russian). Minsk: Белорусская Советская Энциклопедия имени Петруся Бровки. p. 320. ISBN 9785857000175.
Iglesia de San Carlos Borromeo (Pinsk)

La iglesia de San Carlos Borromeo (en bielorruso: Монастырь бернардинцев; en polaco: Kościół św. Karola Boromeusza) es un edificio religioso que pertenecía a la Iglesia católica y se localiza en Pinsk, Bielorrusia.​En la actualidad es uno de los centros culturales de Pinsk. Historia La parroquia católica situada en las afueras de Pinsk, en Karolin, fue fundada en 1695 por el noble polaco-lituano Jan Karol Dolski en madera. En 1756 llegó a Pinsk la Unión Apostólica de Sacerdotes Seculares, que recaudó dinero y entre 1770 y 1782 construyó una iglesia de piedra, que fue consagrada en 1784 en honor a San Carlos Borromeo. A finales del siglo XVIII la orden entró en decadencia. Con la muerte del último abad, Isidor Kontonovich, la iglesia fue abandonada. En la segunda mitad del siglo XIX, el edificio fue restaurado y consagrado en nombre de la Santísima Trinidad. Desde 1912, la iglesia era filial de la catedral basílica de la Asunción de la Virgen María. Después de la Segunda Guerra Mundial, la iglesia estuvo activa durante varios años, pero luego fue cerrada por orden de las autoridades soviéticas en los años 60. El edificio fue reconvertido en sala de conciertos para el órgano de tubos.​ Arquitectura La iglesia es un ejemplo de arquitectura barroca combinada con un estilo similar al de un castillo. Tiene una nave sin ábside, muros macizos de hasta 2 m de espesor y un pequeño transepto. La nave está dividida en tres tramos. Los interiores originales fueron destruidos en la década de 1960 y en la década de 1990 se instalaron nuevos cristales en las ventanas y un órgano eléctrico en la iglesia.​Las últimas restauraciones de la iglesia se completaron en 2013. Galería Referencias Enlaces externos
Церковь Святого Карла Борромео (Пинск)

Церковь Святого Карла Борромео (бел. Касцёл Святога Карла Барамея) — бывший католический храм в городе Пинск, Белоруссия. Памятник архитектуры в стиле барокко, построен в 1770—1782 годах. В 60-х годах XX века закрыт, в настоящее время в нём располагается концертный зал. В 2013 году отреставрирован. Включён в Государственный список историко-культурных ценностей Республики Беларусь. Адрес — ул. Кирова, д. 37. История Католический приход в пинском предместье Каролин был основан в 1695 году великим литовским маршалком Яном Каролем Дольским. Тогда же был поставлен деревянный костёл. В 1756 году в Пинск прибыли священники из общества бартоломитов, также известных как «коммунисты» (священники общества проживали в коммунах). В советский период термин «коммунисты» по отношению к обществу не употреблялся в архитектурных справочниках и прочей литературе из-за ассоциаций с Коммунистической партией. В некоторых источниках бартоломитов называют монахами, что неправильно — члены общества не приносили монашеских обетов и принадлежали к белому духовенству. Возведение каменного храма на средства, собранные бартоломитами-коммунистами шло с 1770 по 1782 год, но его освящение во имя святого Карло Борромео состоялось только в 1784 году. В конце XVIII века общество бартоломитов пришло в упадок, после смерти в 1836 году последнего настоятеля Исидора Контоновича храм некоторое время пребывал в запустении. Во второй половине XIX века храм отремонтирован и переосвящён во имя Пресвятой Троицы. С 1912 года — филиальный костёл главного пинского католического храма — Вознесения Девы Марии. После Великой Отечественной войны храм некоторое время действовал, однако в 1960-е годы был закрыт. Здание было превращено в органный зал, в каковом качестве функционирует и поныне. В 2013 году здание было отреставрировано. Архитектура В архитектуре храма Карла Борромео сочетаются элементы барокко и замкового зодчества. Здание храма — однонефное, безапсидное, с массивными стенами и небольшим трансептом. Толщина стен в отдельных местах превышает два метра. Боковые стены прорезаны небольшими арочными окнами. Неф поделён подпружными арками на три травеи. К храму примыкает двухъярусная барочная колокольня, которая наверху завершается своеобразным шатром с куполом. Декоративное убранство интерьера не сохранилось. Примечания Литература «Архітэктура Беларусі. Энцыклапедычны даведнік». Мінск, «Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі», 1993 год. ISBN 5-85700-078-5 Збор помнікаў гісторыі і культуры. Брестская область. Стр. 320 Габрусь Т. В. «Мураваныя харалы: сакральная архітэктура беларускага барока». Мінск, «Ураджай», 2001 год. ISBN 985-04-0499-X Ссылки Костел Карла Баромея. Каменный старожил Пинска Сайт globustut.by Сайт radzima.org
Kwatery

Kwatery (biał. Ква́тары, Kwatary, ros. Кваторы, Kwatory) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, w sielsowiecie Pograniczny. Położona jest 61 km na wschód od Białegostoku, 11,5 km od granicy polsko–białoruskiej, na północnym brzegu rzeki Kuklanki, w pobliżu skrzyżowania dróg republikańskich R99 i R134. Historia W czasach zaborów dobra, wieś, osada i chutor w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie wołkowyskim. W 1900 roku dobra leżały w gminie Świsłocz, stanowiły własność Glindziczów i razem z folwarkiem Frankowo miały powierzchnię 950 dziesięcin (ok. 1037,9 ha). Znajdował się w nich młyn wodny. Wieś, osada i chutor leżały w gminie Szydłowicze i miały razem 766 dziesięcin (ok. 836,9 ha). Od 1919 r. w granicach II Rzeczypospolitej. 7 czerwca 1919 roku, wraz z całym powiatem wołkowyskim, weszły w skład okręgu brzeskiego Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich – tymczasowej polskiej struktury administracyjnej. Latem 1920 roku zajęte przez bolszewików, następnie odzyskane przez Polskę. 20 grudnia 1920 roku włączona wraz z powiatem do okręgu nowogródzkiego. Od 19 lutego 1921 roku w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Świsłocz. W 1921 r. nazwę Kwatery nosiły wieś i folwark. We wsi było 5 domów (z których jeden był niezamieszkany) i 15 zamieszkanych zabudowań innego typu, zaś w folwarku – 6 domów mieszkalnych. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 r. miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 r. włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 roku ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 r. w składzie niepodległej Białorusi. Do 25 września 2003 r. Kwatery były centrum administracyjnym sielsowietu kwaterskiego. Został on tego dnia zlikwidowany, a wszystkie jego miejscowości włączone do ówczesnego osiedlowego sowietu pogranicznego. Zabytki We wsi znajduje się niewielki kościół katolicki pw. Marii Dziewicy, wzniesiony po 1990 r. Działa też szkolne muzeum krajoznawcze. W przeszłości na terenie folwarku istniał XVIII-wieczny zespół dworsko-parkowy, zniszczony po 1939 roku. Demografia Według spisu powszechnego z 1921 roku, wieś zamieszkana była przez 145 osób, w tym 128 Białorusinów, 12 Polaków i 5 osób innych narodowości. Spośród jej mieszkańców 3 osoby były katolikami, reszta – prawosławnymi. Z kolei folwark zamieszkany był przez 49 osób, w tym 25 Białorusinów, 18 Polaków i 6 Żydów. Prawosławie wyznawało w nim 25 osób, katolicyzm – 18, judaizm – 6. Przypisy Linki zewnętrzne Kwatery na Mapie Taktycznej Polski z 1930 r. Kwatery na Radzima.org. (biał. • ang. • pol. • ros.). Kwatery na "Globusie Białorusi". (ros.). Kwatery, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 207 .
Кваторы

Кваторы (бел. Кватары) — агрогородок в Берестовицком районе Гродненской области Беларуси. Входит в состав Пограничного сельсовета. География Агрогородок находится в западной части Гродненской области, при автодороге Р-134, на расстоянии приблизительно 7 километров (по прямой) к юго-востоку от городского посёлка Большая Берестовица, административного центра района. Абсолютная высота — 159 метров над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 1,2723 км². История По состоянию на 1905 год, в Кватерях проживало 388 человек. В административном отношении деревня входила в состав Свислочской волости Волковысского уезда Гродненской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав межвоенной Польши. Входила в состав гмины Свислочь Волковысского повета Белостокского воеводства. В 1921 году числилось 145 жителей, проживавших в 20 домах. В этническом составе населения того периода белорусы составляли 88,3 %, поляки — 8,3 %. В конфессиональном составе населения преобладали православные христиане (97,3 %) и католики (2,7 %). С 1939 года в БССР. До 2003 года являлся центром Кваторского сельсовета. Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживал 431 человек. Примечания
Linowo (Białoruś)

Linowo (biał. Лінова) – wieś (dawniej miasteczko) na Białorusi, w rejonie prużańskim obwodu brzeskiego. Głównym zabytkiem miasteczka jest Dwór Trębickich (na terenie osiedla Internacjonalny). Historia Wieś szlachecka położona była w końcu XVIII wieku powiecie brzeskolitewskim województwa brzeskolitewskiego. W II Rzeczypospolitej Linowo znajdowało się w województwie poleskim, w powiecie prużańskim, do 1 kwietnia 1932 siedziba gminy Linowo, następnie w gminie Prużana. W 1921 miejscowość liczyła: miasteczko – 145 mieszkańców, zamieszkałych w 20 budynkach, w tym 96 Żydów, 39 Białorusinów, 8 Polaków i 2 osoby innej narodowości. 96 mieszkańców było wyznania mojżeszowego, 41 prawosławnego i 8 rzymskokatolickiego; było najmniejszym miasteczkiem woj. poleskiego; folwark – 88 mieszkańców, zamieszkałych w 11 budynkach, w tym 67 Białorusinów i 21 Polaków. 66 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 22 rzymskokatolickiego; stacja kolejowa – 232 mieszkańców, zamieszkałych w 30 budynkach, w tym 180 Białorusinów, 29 Żydów i 23 Polaków. 174 mieszkańców było wyznania prawosławnego, 29 rzymskokatolickiego i 29 mojżeszowego; wieś – 197 mieszkańców, zamieszkałych w 41 budynkach, wyłącznie Białorusinów wyznania prawosławnego. Podczas okupacji hitlerowskiej, w lipcu 1941 roku Niemcy utworzyli getto dla żydowskich mieszkańców. Przebywało w nim około 200 osób. W lipcu 1942 roku Niemcy zlikwidowali getto, a Żydów zamordowali. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Linowa, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 242 .