NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Olenicze

Olenicze (biał. Аленічы) – wieś na Białorusi, położona w obwodzie grodzieńskim w rejonie grodzieńskim w sielsowiecie wiercieliskim. Historia Dawniej wieś i chutor w województwie trockim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej. W latach 1921–1939 wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Wiercieliszki. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 49 osób, 13 było wyznania rzymskokatolickiego, 33 prawosławnego a 3 greckokatolickiego. Jednocześnie 12 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, 36 białoruską a 1 inną. Było tu 12 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Kozłowiczach i prawosławnej w Wiercieliszkach. Podlegała pod Sąd Grodzki i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Wiercieliszkach. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 wchodzi w skład Białorusi. Zobacz też Przypisy Linki zewnętrzne Olenicze, pow. grodzieński, gm. Wiercieliszki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 406 . Wieś Olenicze, obwód grodzieński, rejon grodzieński, sielsowiet Wiercieliszki
Albianka

Albianka (biał. Альбянка; ros. Альбянка, Albianka; hist.: pol. Pochabowszczyzna, Pohabowszczyzna; biał. Пахабаўшчына, Pachabauszczyna) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie nieświeskim, w sielsowiecie Nieśwież, nad Uszą. Historia W XIX i w początkach XX w. wieś i folwark Pochabowszczyzna położone w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie słuckim, w gminie Łań. Folwark należał do ordynacji nieświeskiej Radziwiłłów. Na początku lat 80. XIX w. w głośnym procesie osiadła tu szlachta pozwała ordynację o prawo czynszowe. Wyrok Senatu Rządzącego z 11 listopada 1883 przyznał czynszownikom wieczystość dzierżawy i niezmienność kwoty czynszu. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżąca w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie nieświeskim, w gminie Łań. W 1921 miejscowość liczyła 423 mieszkańców, zamieszkałych w 82 budynkach, w tym 240 Polaków i 183 Białorusinów. 344 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 79 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. W 1964 zmieniono nazwę wsi na obecną. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Pochabowszczyzna, pow. słucki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 348 . Mapa WIG Nieśwież. [dostęp 2024-10-02]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-10-02]. (ros. • biał.).
Olchówka (rejon lidzki)

Olchówka (biał. Альхоўка, Alchouka; ros. Ольховка, Olchowka) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Wawiórka, nad Wawiórką. Historia W XIX i w początkach XX w. położona była w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Myto. Należała do Skinderów. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Myto/Wawiórka. W 1921 miejscowość liczyła 57 mieszkańców, zamieszkałych w 9 budynkach, w tym 41 Polaków i 16 Białorusinów. Wszyscy mieszkańcy byli wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Olchówka (5), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 453 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-07]. (pol.).
Olszewo (Białoruś)

Olszewo (biał. Альшэва, Alszewa; ros. Ольшево, Olszewo) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie bereskim, w sielsowiecie Piaski, pomiędzy Białoozierskiem a Jeziorem Czarnym, przy drodze republikańskiej R136. Współcześnie w skład wsi wchodzi także dawny folwark Cześniki. Historia W XIX i w początkach XX w. uroczysko położone w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie słonimskim, w gminie Piaski. W dwudziestoleciu międzywojennym kolonia Olszewo i folwark Cześniki leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie kosowskim/iwacewickim, w gminie Piaski. W 1921 Olszewo liczyło 41 mieszkańców, zamieszkałych w 6 budynkach, w tym 36 Polaków i 5 Rosjan. 31 mieszkańców było wyznania mojżeszowego i 10 prawosławnego. Cześniki liczyły zaś 79 mieszkańców, zamieszkałych w 4 budynkach, w tym 63 Białorusinów, 9 Polaków i 7 Żydów. 68 mieszkańców było wyznania prawosławnego, 7 mojżeszowego i 4 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Kościół W 1809 wybudowano tu kościół katolicki pw. św. Wojciecha, w którym pochowano m.in. Franciszka Ksawerego Druckiego Lubeckiego. Po powstaniu styczniowym został zamieniony na cerkiew prawosławną. Zburzony po 1939, do czasów współczesnych zachowały się ruiny. Uwagi Przypisy Bibliografia Olszewo (2), pow. słonimski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 409 . Mapa WIG Chomsk. [dostęp 2023-03-08]. (pol.).
Anoshki, Nyasvizh district

Anoshki (Belarusian: Анoшкі, romanized: Anoshki; Russian: Оношки, romanized: Onoshki ; Polish: Onoszki) is an agrotown in Nesvizh District, Minsk Region, Belarus. It is near the border between Minsk Region and Brest Region History In 1870, the village was part of the Minsk Governorate. During the Interwar period, the town was located in the Nowogródek Voivodeship of the Second Polish Republic. The Orthodox Church of Saint Anna was built in Anoshki in the early 21st century. Demographics References
Onoszki (rejon nieświeski)

Onoszki (biał. Аношкі, ros. Оношки, hist. również Anoszki) – agromiasteczko na Białorusi, w rejonie nieświeskim obwodu mińskiego, około 14 km na zachód od Nieświeża. Historia Po II rozbiorze Polski w 1793 roku Onoszki, wcześniej należące do województwa nowogródzkiego Rzeczypospolitej, znalazły się na terenie powiatu nowogródzkiego (ujezdu), który wchodził kolejno w skład guberni: słonimskiej, litewskiej, grodzieńskiej i mińskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Onoszki wróciły do Polski, znalazły się w gminie Snów w powiecie nieświeskim województwa nowogródzkiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi. W drugiej połowie XIX wieku była to okolica bezleśna, we wsi było 19 osad. W 1921 miejscowość liczyła 357 mieszkańców, zamieszkałych w 57 budynkach, w tym 341 Białorusinów, 15 Polaków i 1 osobę innej narodowości. 353 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 4 rzymskokatolickiego. W południowej części agromiasteczka na początku XXI wieku wzniesiono z białej cegły prawosławną cerkiew pw. św. Anny, która służy miejscowej parafii. 800 m na północny wschód od centrum agromiasteczka znajduje się kurhan zwany Piorunową Górą (obecnie biał. Перунова Гара), w którym odkryto artefakty pochodzące z epoki żelaza. W 2009 roku w Onoszkach mieszkało 806 osób. Majątek Narucewicze Półtora kilometra na południe od centrum Onoszek stał przez około 100 lat dwór Czapskich, siedziba majątku Narucewicze. W okresie międzywojennym na południe of folwarku Narucewicze wybudowano (nieistniejące obecnie) osiedle dla osadników wojskowych o tej samej nazwie. Majątek Narucewicze znany był od 1745 roku, w drugiej połowie XVIII wieku należał do Obuchowiczów. Na początku XIX wieku przypadł Karolowi Czapskiemu (1777–1836). mężowi Fabianny Obuchowiczówny (1794–1876) i pozostał własnością rodziny Czapskich do 1939 roku. Kolejnym po Karolu właścicielem był syn jego i Fabianny, Adam Erazm (1819–1874), a następnym – jego syn, Adam Ignacy (1849–1914). Ostatnim właścicielem Narucewicz był syn Adama Ignacego, Franciszek Edward Czapski (1885–1939). Najprawdopodobniej w pierwszej połowie XIX wieku wybudowano tu siedzibę właścicieli. Był to długi, parterowy, murowany dwór utrzymany w stylu neogotyckim, z ośmioboczną neogotycką wieżą zegarową z prawej strony z balkonikami skierowanymi na cztery strony świata, z kutymi, żelaznymi balustradkami. Dom był przykryty gładkim czterospadowym dachem. Wejście zdobiła zębata attyka. Dom był otoczony parkiem krajobrazowym, w którym rosły, w niewielkiej odległości od domu, wielkie dęby. Tuż obok folwarku był cmentarzyk z kaplicą grobową. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego odnotowuje istnienie głazu narzutowego w pobliżu. Siedziba Czapskich nie przetrwała II wojny światowej. Pozostały stajnia i budynek gospodarczy. Fragment pozostałości parku jest dziś historyczno-kulturalnym zabytkiem Białorusi o numerze ewidencyjnym 613Г000496. Majątek w Narucewiczach został opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego. Uwagi Przypisy
Оношки

Оношки (бел. Ано́шкі) — агрогородок в Несвижском районе Минской области Республики Беларусь. В составе Козловского сельсовета. География Расположен в 15 км в направлении на юго-запад от города Несвиж, 140 км от Минска, 11 км от железнодорожной станции Погорельцы, в 2 км на юг от автомобильной дороги Р-91. Этимология Название деревни Оношки неразрывно связано с имением рода Обуховичей, которое имеет название Наруцевичи и упоминается в Инвентаре от 1745 года. История В 1552 году — село Оношковичи в Клецком княжестве, в составе Великого княжества Литовского. В 1605 году — в Новогрудском воеводстве. В 1740 году — застенок Оножки. С 1793 года — в составе Российской империи, в Новогрудском уезде Слонимской, с 1797 года — Литовской, с 1801 года — Гродненской, с 1842 года — Минской губерний. В 1870 году — деревня в Сновской волости Новогрудского уезда Минской губернии. С 1919 года — в БССР, с 1920 года — в Несвижском уезде. С 1921 года — в Польше, в Сновской гмине Несвижского повета Новогрудского воеводства. С 1939 года — в БССР, в Барановичской области. С 1940 года — в Несвижском районе. С 1954 года — в Минской области. С 16 апреля 2008 года деревня Оношки преобразована в агрогородок. Население Численность 2009 год — 806 жителей Динамика 1908 год — 287 жителей, 49 дворов 1995 год — 968 жителей, 330 дворов 1999 год — 953 жителей (перепись населения) 2009 год — 806 жителей (перепись населения) Экономика ОАО «Новая жизнь» Культура Библиотека Детская школа искусств Музей ГУО "Оношковская средняя школа" Центр культуры Достопримечательность Городище периода раннего железного века, 0,8 км на северо-восток от агрогородка, урочище Городище (иначе Перунова Гора). Фрагмент бывшей усадьбы Наруцевичи с парком (XIX век) — Историко-культурная ценность Республики Беларусь, . Церковь Святой Анны (2001). Водонапорная башня. Примечания Литература Ано́шкі // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 1: А — Аршын / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1996. — Т. 1. — С. 375. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0036-6 (т. 1). Республика Беларусь. Минская область: Общегеографический атлас (руск.) / Ред. Г. Г. Науменко. — Мн.: РУП «Белкартография», 2008. — С. 26. — 48 с. — 10 000 экз. — ISBN 978-985-508-054-2. Республика Беларусь. Атлас охотника и рыболова: Минская область (руск.) / Редактор Г. Г. Науменко. — Мн.: РУП «Белкартография», 2009. — С. 30. — 60 с. — 20 000 экз. — ISBN 978-985-508-174-7. Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь : Мінская вобласць : нарматыўны даведнік. — Мінск, 2003. Гарады і вёскі Беларусі : энцыклапедыя. Т. 8. Мінская вобласць, кн. 4. — Мінск, 2013.
Orzechówka (rejon smorgoński)

Orzechówka (biał. Арэхаўка; ros. Ореховка) − wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie smorgońskim, w sielsowiecie Korzenie. Do 1969 roku nosiła nazwę Naroty. Historia W czasach zaborów wieś Naroty w okręgu wiejskim Łyczniki, w gminie Smorgonie, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1866 roku liczyła 98 mieszkańców w 12 domach. Należała do dóbr skarbowych Smorgonie. W 1905 roku liczyła 135 mieszkańców, 245 dziesięcin. W latach 1921–1945 wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, w gminie Smorgonie. W 1931 wieś w 23 domach zamieszkiwało 116 osób. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej i prawosławnej w Smorgoniach. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Smorgoniach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Smorgoniach. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Linki zewnętrzne Naroty, pow. oszmiański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 917 .
Ореховка (Гродненская область)

Оре́ховка (бел. Арэ́хаўка, пол. Naroty) — деревня в Сморгонском районе Гродненской области Белоруссии. Входит в состав Коренёвского сельсовета. Расположена в центральной части района. Расстояние до районного центра Сморгонь по автодороге — около 3,5 км, до центра сельсовета деревни Корени по прямой — чуть более 1,5 км. Ближайшие населённые пункты — Затишье, Корени, Сморгонь. Площадь занимаемой территории составляет 0,4100 км², протяжённость границ 7350 м. Согласно переписи население деревни в 1999 году насчитывало 121 человек. Вдоль северной границы Ореховки проходит автодорога республиканского значения Р63 Борисов — Вилейка — Ошмяны. Примечания Ссылки Сморгонский райисполком (рус.). smorgon.gov.by. Дата обращения: 7 апреля 2022.
Osowlany (obwód grodzieński)

Osowlany (biał. Асаўляны; ros. Осовляны) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie mostowskim, w sielsowiecie Mosty. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Piaski. Przypisy Bibliografia Osowlany (2), pow. wołkowyski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 420 . Osowlany na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-11-28]. (ros.).
Ostrowla

Ostrowla (biał. Астроўля, Astroula; ros. Островля, Ostrowla) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Trzeciakowce, przy głównej drodze wyjazdowej z Lidy w kierunku zachodnim. Od wschodu graniczy z Lidą. Współcześnie wieś obejmuje także dawny zaścianek Nowinka. Historia W XIX i w początkach XX w. położona była w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 Ostrowla liczyła 167 mieszkańców, zamieszkałych w 33 budynkach. Zaścianek Nowinka liczył zaś 7 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku. Mieszkańcami obu miejscowości byli wyłącznie Polacy wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. W Ostrowli urodził się Stefan Łowkis (1880-1965), kolejarz, związkowiec, poseł na Sejm Litwy Środkowej. Przypisy Bibliografia Ostrowla (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 725 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-30]. (pol.).
Островля

Островля (бел. Астро́ўля) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. Входит в состав Третьяковского сельсовета. География Расположена в 4 км на юго-запад от Лиды. Пролегает дорога Н-7484, проходит трасса М-6/П2. Ближайшие населённые пункты Лида, Широкое и др. История В описи приходов Лидского деканата 1784 года упоминается Островля, деревня и таверна старосты лидского, к западу в половине мили от города. Дорога из Лиды до Островли отделялась за Каменкой вправо и тянулась песками между кустарниками. С 1795 года в Российской империи. В 1905 году в Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии Российской империи. С 1921 года в составе Польши, в Лидском уезде и гмине Новогрудского воеводства. С ноября 1939 года в БССР. 13 декабря 1973 года была открыта областная психоневрологическая больница. Население Численность 2019 год — 252 жителей Динамика 1897 год — 165 жителей 1909 год — 191 жителей 1921 год — 167 жителей 1940 год — 202 жителей 1960 год — 223 жителей 1993 год — 326 жителей 1999 год — 313 жителей (перепись населения) 2004 год — 300 жителей 2009 год — 296 жителей (перепись населения) 2012 год — 284 жителей 2015 год — 281 жителей 2019 год — 252 жителей (перепись населения) Улицы Боровая Гродненская Криничная Ясная и др. Примечания Литература Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 9: Гродзенская вобласць, кн. 2 / рэдкал.: У. У. Андрыевіч (гал. рэд.) і інш. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — 848 с.: іл. — 1 500 экз. — ISBN 978-985-11-0908-7.
Osietnica

Osietnica (biał. Асятніца, Asiatnica; ros. Осетница, Osietnica) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Chorewo. Historia W XIX i w początkach XX w. chutor położony w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie prużańskim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie prużańskim, do 22 stycznia 1926 w gminie Noski, następnie w gminie Rudniki. W 1921 miejscowość liczyła 97 mieszkańców, zamieszkałych w 15 budynkach, w tym 82 Białorusinów i 15 Polaków. Wszyscy mieszkańcy byli wyznania prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Osietnica, pow. prużański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 417 . Mapa WIG Prużana. [dostęp 2026-01-29]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2026-01-29]. (ros. • biał.).
Ojucewicze

Ojucewicze (biał. Аюцавічы, Ajucawiczy; ros. Оюцевичи, Ojucewiczi) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie korelickim, w sielsowiecie Mir, w pobliżu Mira. Historia W Rzeczypospolitej Obojga Narodów miejscowość leżała w województwie nowogródzkim, w powiecie nowogródzkim. Były własnością Iliniczowów, następnie Radziwiłłów. W 1828 jako wiano Stefanii Radziwiłłównej przeszły do rodu Sayn-Wittgensteinów. W wyniku III rozbioru znalazły się w Rosji. W XIX i w początkach XX w. wieś i majątek ziemski położone w guberni mińskiej, w powiecie nowogródzkim, w gminie Mir. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś i folwark leżące w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie stołpeckim, w gminie Mir. W 1921 wieś liczyła 970 mieszkańców, zamieszkałych w 191 budynkach, w tym 947 Białorusinów, 22 Polaków i 1 osobę innej narodowości. 968 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 2 rzymskokatolickiego. Folwark liczył zaś 46 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach, w tym 28 Polaków i 18 Białorusinów. 45 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 1 ewangelickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Ojucewicze, pow. nowogródzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 421 . Mapa WIG Stołpce. [dostęp 2023-10-25]. (pol.).
Owsiadowo

Owsiadowo (biał. Аўсядава, Ausiadawa; ros. Овсядово, Owsiadowo) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Krupa. Historia W XIX i w początkach XX w. dwa folwarki położone w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, jeden, własności Sikorskich, w gminie Lida, drugi, własności Zenowiczów, w gminie Żyrmuny. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżąca w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. W 1921 miejscowość liczyła 157 mieszkańców, zamieszkałych w 22 budynkach, w tym 156 Polaków i 1 Białorusina. 155 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 2 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Owsiadowo (1, 2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 781 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-10]. (pol.).
Bobowce (wieś)

Bobowce (biał. Бабоўцы, Baboucy; ros. Бобовцы, Bobowcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Tarnowszczyzna, przy skrzyżowaniu drogi magistralnej M6 z drogą republikańską R11. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowszczyzna. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś i folwark leżące w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowo/Białohruda. W 1921 wieś liczyła 58 mieszkańców, zamieszkałych w 10 budynkach, wyłącznie Polaków. 39 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 19 prawosławnego. Folwark liczył zaś 11 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Bobowce, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 168 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-20]. (pol.).
Bobry (rejon lidzki)

Bobry (biał. Бабры, Babry; ros. Бобры, Bobry) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Chodorowce. Historia Dawniej wieś i majątek ziemski (folwark). W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lebioda. Były własnością Ważyńskich. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim (od 29 maja 1929, wcześniej w powiecie lidzkim), w gminie Lebioda. W 1921 wieś liczyła 192 mieszkańców, zamieszkałych w 33 budynkach, w tym 190 Białorusinów i 2 Polaków. 191 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 1 rzymskokatolickiego. Folwark liczył zaś 26 mieszkańców, zamieszkałych w 3 budynkach, w tym 24 Białorusinów i 2 Polaków. 17 mieszkańców było wyznania prawosławnego, 7 rzymskokatolickiego i 2 mojżeszowego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Bobry (6), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 171 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-02-11]. (pol.).
Bakuny (rejon lidzki)

Bakuny (biał. Бакуны) – wieś na Białorusi, położona w obwodzie grodzieńskim w rejonie lidzkim w sielsowiecie berdowskim. Przypisy Bibliografia Bakuny (4), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 72 . Wieś Bakuny, obwód grodzieński, rejon lidzki, sielsowiet Berdówka
Бакуны (Лидский район)

Бакуны (бел. Бакуны́) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. В составе Дубровенского сельсовета. География Пролегает дорога Н-6854. Ближайшие населённые пункты Белунди, Бердовка и др. История С 1905 года в Докудовской волости Лидского уезда Виленской губернии. До 17 марта 2023 года деревня входила в состав Бердовского сельсовета. Население Численность 2019 год — 5 жителей Динамика 1905 год — 147 жителей 1999 год — 28 жителей (перепись населения) 2009 год — 11 жителей (перепись населения) 2019 год — 5 жителей (перепись населения) Примечания
Bołotniki (rejon werenowski)

Bołotniki (biał. Балотнікі; ros. Болотники) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Bastuny. Dawniej wieś, folwark i majątek ziemski. Dobra w 1865 należały do Kuszelewiczów i Mackiewiczów. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, do 11 kwietnia 1929 w gminie Żyrmuny, następnie w gminie Werenów. Przypisy Bibliografia Bołotniki (2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 195 . Bołotniki na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-03-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-02)]. (ros.).