NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cattedrale di Nostra Signora della Salute (Hrodna)

La cattedrale della protezione della Madre di Dio (in bielorusso: Пакроўскі кафедральны сабор) è la cattedrale ortodossa di Hrodna, in Bielorussia, sede dell'eparchia di Hrodna. Storia La cattedrale, costruita dall'architetto Mikhail Prozorov in stile neorusso, è stata edificata in memoria dei soldati e ufficiali della 26 brigata d'artiglieria, uccisi durante la Guerra russo-giapponese degli anni 1904-1905. La chiesa è stata consacrata il 30 Settembre 1907. Il 24 luglio 1995 il Patriarca di Mosca e di tutte le Russie Alessio II ha visitato la cattedrale e ha consacrato la nuova chiesa dedicata a santa Olga, che si trova accanto. Il 14 ottobre 2010, davanti alla cattedrale, fu inaugurata una scultura in bronzo della Madre di Dio, realizzata dallo scultore bielorusso Vladimir Panteleev. Note Voci correlate Chiesa ortodossa russa Cattedrali in Bielorussia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale della protezione della Madre di Dio Collegamenti esterni Sito ufficiale della cattedrale della protezione della Madre di Dio Eparchia (diocesi ortodossa) Archiviato il 13 aprile 2017 in Internet Archive. di Hrodna
Sobór Opieki Matki Bożej w Grodnie

Sobór Opieki Matki Bożej – prawosławny sobór katedralny w Grodnie. Główna świątynia eparchii grodzieńskiej i wołkowyskiej Egzarchatu Białoruskiego Patriarchatu Moskiewskiego oraz siedziba miejscowej parafii (w dekanacie grodzieńskim). Obiekt został wzniesiony w 1907 w stylu pseudoruskim ku czci żołnierzy rosyjskich poległych w wojnie rosyjsko-japońskiej. Świątynia posiada fasadę główną, apsydę i fasadę boczną. W 1961 świątyni nadano tytuł soboru. Bibliografia Witryna oficjalna prawosławnej katedry grodzieńskiej Grodzieński sobór Opieki Matki Bożej – opis z otwartej encyklopedii prawosławnej ros. Eparchia prawosławna w Grodnie
Sobór Trójcy Świętej w Słonimie

Sobór Trójcy Świętej – prawosławny sobór parafialny w Słonimie, w dekanacie słonimskim eparchii nowogródzkiej Egzarchatu Białoruskiego. Historia Na miejscu istniejącego współcześnie (XXI w.) soboru w XVI w. istniała prawosławna drewniana cerkiew, ośrodek kultu ikony św. Antoniego Pieczerskiego. Świątynia ta została odebrana prawosławnym po unii brzeskiej. Na jej miejscu w 1630 Andrzej Radwan ufundował klasztor Bernardynów z kościołem Trójcy Świętej, wzniesiony w latach 1639–1645. W 1864 klasztor bernardyński został skasowany przez władze carskie, zaś dawny kościół przekazano parafii prawosławnej, zachowując wezwanie Trójcy Świętej. Po I wojnie światowej obiekt został ponownie przekazany katolikom. Funkcjonował jako kościół do II wojny światowej, w czasie której ponownie został przekazany prawosławnym. W 2002 cerkiew otrzymała status soboru. W 2012 roku wymieniono ośmiospadowe zadaszenie wieży na hełm w formie barokowej, który nawiązywał do zadaszenia z lat 30 i 40 XX w. 27 października 2015 roku hełm zastąpiono cebulastą, pozłacaną kopułą, co zdaniem prezesa Białoruskiego Ochotniczego Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Historycznymi i Kulturowymi Antona Astapowicza narusza historyczny wygląd budowli. Architektura Sobór jest budowlą jednonawową, z wydłużonym prezbiterium, do którego przylegają dwie zakrystie. Wejście do świątyni prowadzi przez portal zdobiony półkolumnami. Ściany boczne cerkwi wspierają skarpy. Wieża kościelna jest trójkondygnacyjna – dwie górne kondygnacje skonstruowano na planie ośmioboku, w ich narożach znajdują się ozdobne pilastry. Dolna kondygnacja wieży jest czworoboczna. We wnętrzu soboru znajduje się czterorzędowy ikonostas. Z pierwotnego, kościelnego wyposażenia przetrwały trzy ołtarze – główny i dwa boczne, z figurami aniołów. Zachowano także osiemnastowieczny chór muzyczny. Przypisy
Cathédrale de la Résurrection de Baryssaw

La cathédrale de la Résurrection (biélorusse : Васкрасенскі сабор ; russe : Воскресенский собор) est une cathédrale orthodoxe de Baryssaw, en Biélorussie. Notes et références Liens externes Site officiel Portail du christianisme orthodoxe Portail de la Biélorussie
Cattedrale della Resurrezione (Barysaŭ)

La cattedrale della Resurrezione (in bielorusso: Васкрасенскі сабор) è una chiesa ortodossa di Barysaŭ, in Bielorussia, cattedrale dell'eparchia di Barysaŭ. Storia La chiesa è stata costruita in stile retrospettivo russo nel 1874 in mattoni rossi sul progetto dell'architetto Merkulov al posto della precedente chiesa in legno, anch'essa dedicata alla Resurrezione e risalente al 1620 o 1640 e distrutta in un incendio nel 1865 o 1867. La chiesa è a forma di croce con nove cupole e tre absidi. Nel 1907 è stato eretto il campanile della chiesa disegnato da Strułowa. Nel 1937 le autorità sovietiche hanno chiuso la cattedrale, poi ripristinata nel 1945. Note Voci correlate Chiesa ortodossa russa Cattedrali in Bielorussia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale della Resurrezione Collegamenti esterni Informazioni ed immagini sulla cattedrale, su radzima.org.
Opstandingskathedraal (Borisov)

De Kathedraal van de Opstanding van de Heer (Wit-Russisch: Сабор Уваскрэшання Гасподняга) is een kerkgebouw in de Wit-Russische stad Borisov en de cokathedraal van het orthodoxe bisdom Minsk en Sloetsk. Geschiedenis De kathedraal werd in 1874 in een neostijl van de Moskouse kerkarchitectuur van de 17e eeuw gebouwd door de architect Pjotr Merkoelov. Aan de bouw van de huidige kathedraal ging een houten kerk uit de jaren 1620-1648 vooraf, die samen met honderden huizen afbrandde in 1865. De geraamde kosten voor de nieuwbouw bedroegen 47.890 roebel en 14 kopeken. Het budget werd echter overschreden in verband met funderingsproblemen. Er moesten 580 houten palen de grond in voor een stevig fundament, waarvoor nog eens 3.000 roebel nodig waren. De drie verdiepingen tellende toren werd in 1907 toegevoegd. Sluiting en heropening De kathedraal werd in 1937 op last van de Sovjet-autoriteiten gesloten; de geestelijkheid werd uit de kerk verbannen, de koepels werden ontdaan van kruisen en het interieur werd geplunderd. Na de sluiting werd de kathedraal een graanschuur. Tijdens de bezetting van de nazi's werd in 1941 in een poging om de bevolking aan hun zijde te krijgen het kerkgebouw heropend, terwijl joodse specialisten gedwongen werden om de kruisen op de koepels terug te plaatsen. Bij de inwijding van de gerestaureerde kathedraal was veldmaarschalk Fedor von Bock aanwezig. Een aan de kathedraal verbonden geestelijke had tijdens de bezetting veel gedaan om het lot van Russische krijgsgevangenen te verlichten, wist een joodse jongen het leven te redden en de gedwongen tewerkstelling in Duitsland van honderden inwoners van Borisov te verhinderen, maar werd direct na de bevrijding gearresteerd en als een handlanger van de vijand naar de martelkamers van Stalin gestuurd. Hij werd in 1956 gerehabiliteerd. Na de oorlog volgde geen nieuwe gedwongen sluiting van de kathedraal. Tijdens het regime van Chroesjtsjov was het de kerk verboden om de klokken te luiden. Het grondplan van de van rode baksteen gebouwde kerk heeft de vorm van een kruis. De kerk heeft 9 koepels. De gevels zijn rijk voorzien van decoratieve elementen zoals de kokosjniki, de omlijstingen van de ramen en deuren en pilasters op de hoeken. De kathedraal werd recent geheel gerestaureerd.
Sobór Zmartwychwstania Pańskiego w Borysowie

Sobór Zmartwychwstania Pańskiego (biał. Сабор Уваскрэшання Гасподняга, ros. Собор Воскресения Господня) – prawosławny sobór katedralny w Borysowie na placu Handlowym. W czasach I Rzeczypospolitej na miejscu obecnego soboru istniała należąca do unitów drewniana cerkiew Przemienienia Pańskiego z dzwonnicą, ufundowana w latach 1620–1648 przez starostę borysowskiego Ogińskiego. W 1795 władze carskie przekazały świątynię prawosławnym. Podczas wojny 1812 roku cerkiew spłonęła podpalona przez wojska francuskie. W 1815 doszło do jej odnowienia, jednocześnie zmieniono wezwanie na Zmartwychwstania Pańskiego. W 1829 świątynia spróchniała, jednak cztery lata później znów została odnowiona ze środków publicznych, by doszczętnie spłonąć w 1865. Obecny murowany sobór zbudowano w 1874 z czerwonej cegły według projektu P. Mierkułowa – władze guberni mińskiej wyłożyły na ten cel 48,8 tys. rubli. Świątynia reprezentuje odłam moskiewsko-jarosławski stylu rosyjsko-bizantyjskiego. Została zaprojektowana na planie krzyża z dziewięcioma kopułami i trzema absydami. W 1907 do cerkwi dostawiono murowaną dzwonnicę zaprojektowaną przez W. Strułowa. W 1901 cerkiew miała prawie 6 tys. parafian z miasta i jego okolic. W 1937 władze sowieckie odebrały sobór wiernym, jednak w 1945 podjęły decyzję o zwróceniu go wspólnocie prawosławnej. W latach dziewięćdziesiątych przed świątynią ustawiono pomnik założyciela miasta ks. Borysa Wsiewołodowicza. Przypisy Bibliografia red. A.A. Voinau [et al.], „Architektura Belarusi: encyklapedyčny davednik”, Mińsk 1993 Linki zewnętrzne Zdjęcia na radzima.org
Sobór św. Symeona w Brześciu

Sobór św. Symeona Słupnika – prawosławny sobór katedralny w Brześciu, główna świątynia eparchii brzeskiej i kobryńskiej Egzarchatu Białoruskiego Patriarchatu Moskiewskiego; cerkiew zbudowana w 2. połowie XIX wieku, znajdująca się w Brześciu na rogu ulic Marksa i Maszerawa. Historia Przyklasztorna cerkiew św. Szymona Słupnika była na początku XIX wieku jedyną świątynią prawosławną w Brześciu. Drewniana budowla wielokrotnie padała ofiarą pożarów. 8 listopada 1815 monaster ponownie stanął w płomieniach, które dosięgły cerkiew i inne budynki. W 1819 pożar całkowicie zniszczył klasztor, co doprowadziło do jego zamknięcia w 1824. W związku z radykalną reorganizacją przestrzenną wywołaną budową twierdzy przez władze rosyjskie, podjęto decyzję o wzniesieniu cerkwi prawosławnej w nowym centrum miasta. Cerkiew zaprojektowano na początku lat sześćdziesiątych XIX stulecia jako świątynię trójnawową, o pięciu kopułach umieszczonych na ośmiobocznych bębnach. Miała zastąpić cerkwie, które znajdowały się na terenie zajętym przez twierdzę brzeską. Budowę murowanej świątyni rozpoczęto w 1862. Prace budowlane były prowadzone przez różnych mistrzów. Żelazne kraty i poręcze odlano w fabryce „Braci Evansów” w Warszawie. W stanie surowym obiekt był gotowy w 1865. Sobór poświęcił biskup brzeski Ignacy. 7 listopada 1865 do nowej cerkwi przeniesiono relikwie św. Atanazego. Bibliografia Rąkowski Grzegorz, „Czar Polesia”, Pruszków 2001, ISBN 83-85557-92-X Linki zewnętrzne Historia, opis i zdjęcia soboru. piligrim.by. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-21)]. ros.
Симеоновский собор (Брест)

Собо́р Симео́на Сто́лпника (Свя́то-Симео́новский собо́р) — православный храм в Бресте (Белоруссия), кафедральный собор Брестской епархии Белорусской православной церкви. Памятник архитектуры русско-византийского стиля. История В 1846 году был утверждён первый проект строительства храма. Впоследствии он был значительно упрощён, так как на последовавших торгах покупателей для подряда по строительству храма не было найдено, что вынудило принять решение вести работы лишь в пределах выделенной правительством суммы. Новый проект, согласно докладу генерал-адъютанта графа Клейнмихеля, утвердили 15 апреля 1854 года. Для возведения же собора, построенного в 1861—1864 годах из кирпича, был использован проект брестского городского архитектора В. Поликарпова. Первоначальный вид собора известен по акварели 1869 года Наполеона Орды. Под надзором академика архитектуры В. И. Чагина в 1886 году был проведён капитальный ремонт храма. Заброшенный в советское время, собор в 1988 году был отреставрирован. В середине сентября 1995 года состоялось посещение собора Патриархом Московским и всея Руси Алексием II. 18 августа 1998 года митрополитом Минским и Слуцким Филаретом в соборе была освящена копия креста Евфросинии Полоцкой авторства брестского мастера Н. П. Кузьмича. Архитектура Композиция храма является центрической крестообразной в плане. Кубоподобный объём собора, квадратный в плане и поставленный с узким притвором и полукруглой апсидой на высокий филёнчатый цоколь, который был облицован розовым гранитом, завершается пятикупольем, покрытым в 1997 году сусальным золотом. При этом в центре последнего доминирует мощный восьмигранный барабан, также присутствуют четыре угловые башни, завершают которые шатры. Непосредственно пятикуполье составляют луковичные главки, расположенные на гранёных шейках барабана и башен. Таким образом, крупный основной объём контрастирует с небольшими завершающими формами. Вход представляет собой килеобразный перспективный портал с нишей той же формы, находящейся над ним и содержащей изображение Симеона Столпника. Из притвора ведёт лестница на хоры и звонницу. Для фасадов характерны узкие арочные проёмы, высокий профилированный (с тягой) карниз, опоясывающий здание по периметру, и филёнчатый парапет с трёхугольными фронтонами разной величины. В оформлении проёмов светлового барабана, главного и боковых входов, высоких арочных оконных проёмов использованы кокошники. Доминирующий светловой барабан с высоким шатром, используя паруса и четыре арки, опирается на четыре мощных пилона. Перекрытие трёх нефов, на которые разделено при помощи колонн храмовое внутреннее пространство, притвора, приделов и апсиды составляют цилиндрические и крестообразные своды. Широкий арочный просвет соединяет центральный неф и галерею хоров. Такой же просвет вкупе с деревянным иконостасом (более поздним по времени изготовления) выделяет и апсиду, в том числе алтарный объём. Иконы в соборе — «Оплакивание Христа» (автор Л. Грушевский, 1800), образа святых Кирика и Улиты и святой Людмилы (оба первой четверти XIX века). В декоре стен и сводов использована полихромная орнаментальная роспись. Комментарии Примечания
Staniuszki

Staniuszki (biał. Станюшкі, Staniuszki; ros. Станюшки, Staniuszki) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie wołożyńskim, w sielsowiecie Iwieniec. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie wołożyńskim, w gminie Iwieniec. W 1921 miejscowość liczyła 134 mieszkańców, zamieszkałych w 22 budynkach, wyłącznie Polaków. 77 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 57 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy
Stary Dworzec

Stary Dworzec (biał. Стары Дворац, Stary Dwarec, ros. Старый Дворец, Staryj Dworiec) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, w sielsowiecie parchimowskim. Położone jest 49 km na południe od Grodna, 16,6 km od granicy polsko-białoruskiej, u zbiegu dróg republikańskich R78 i R100. Na wschód od miejscowości przebiega granica administracyjna pomiędzy rejonami brzostowickim i wołkowyskim. Historia W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie grodzieńskim. Od 1919 roku w granicach II Rzeczypospolitej. 7 czerwca 1919 roku, wraz z całym powiatem grodzieńskim, weszła w skład okręgu wileńskiego Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich – tymczasowej polskiej struktury administracyjnej. Latem 1920 roku zajęta przez bolszewików, następnie odzyskana przez Polskę. 20 grudnia 1920 roku włączona wraz z powiatem do okręgu nowogródzkiego. Od 19 lutego 1921 roku w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Wielkie Ejsymonty. W 1921 roku miejscowość miała status folwarku. Było w nim 11 domów mieszkalnych i 1 zamieszkane zabudowanie innego typu W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 roku miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 roku włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 roku włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 roku ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 roku w składzie niepodległej Białorusi. Między 2005 i 2009 rokiem Stary Dworzec otrzymał status agromiasteczka. Zabytki W Starym Dworcu zachowały się zabudowania folwarku, wzniesione po 1875 roku. W przeszłości istniał też otoczony parkiem, XIX-wieczny dwór Buttowt-Andrzejkowiczów, jednak został zniszczony po 1939 roku. Do czasów obecnych zachował się jedynie dworski park. Demografia Według spisu powszechnego z 1921 roku folwark zamieszkany był przez 142 osoby, w tym 90 Polaków, 48 Białorusinów, 3 Żydów i 1 Niemca. Prawosławie wyznawało 83 jego mieszkańców, katolicyzm – 55, judaizm – 3, protestantyzm – 1. Przypisy Linki zewnętrzne Stary Dworzec na Mapie Taktycznej Polski z 1926 roku Stary Dworzec na Radzima.org. (biał. • ang. • pol. • ros.).
Surwiliszki (obwód grodzieński)

Surwiliszki (biał. Сурвілішкі) – wieś (dawniej miasteczko) na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie iwiejskim, przy granicy z Litwą (Worek Dziewieniski). W II Rzeczypospolitej w woj. nowogródzkim, w powiecie wołożyńskim. Należały do gminy Traby. W 1921 roku miejscowość liczyła zaledwie 87 mieszkańców i była najmniejszym miasteczkiem województwa. Po wojnie wieś weszła w struktury administracyjne Związku Radzieckiego. Przypisy
Synagoga Beit Josif w Mohylewie

Synagoga Beith-Iosif w Mohylewie, występuje również pod nazwą Bejs Jozif – żydowska bóżnica znajdująca się w Mohylewie przy ul. Uljano-krupskiej 45. Synagoga mieściła się przy ul. Uljano-Krupskiej (obecnie: Pierwomajskiej), koło dworca kolejowego, na miejscu obecnego Domu Kultury Kolejarzy.
Synagoge (Baryssau)

Die Synagoge in Baryssau, einer belarussischen Stadt in der Minskaja Woblasz, wurde 1911 errichtet. Die Synagoge wurde nach dem Zweiten Weltkrieg zweckentfremdet. In Baryssau war vor 1941 der Anteil der jüdischen Bevölkerung sehr hoch. Der überwiegende Teil der jüdischen Bevölkerung wurde von den deutschen Besatzern während des Holocausts ermordet. Siehe auch Liste von Synagogen in Belarus Weblinks The Center for Jewish Art (mit vielen Fotos)
Synagoga Chewra Thilim w Borysowie

Synagoga Chewra Thilim w Borysowie (ros. Синагога „Хевре-Тилим” в Борисове) – jedna z trzynastu bóżnic znajdujących się w Borysowie do wybuchu rewolucji październikowej w 1917. Zobacz też Synagoga Wielka w Borysowie Linki zewnętrzne Zdjęcia borysowskich synagog. rpp.nm.ru. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-28)].
Synagoga Cukiermana w Mohylewie

Synagoga Chóralna w Mohylewie, zwana również synagogą Cukiermana (biał. Сінагога Цукерманa, ros. „Хоральная синагога” lub „синагога Цукермана”) – do czasów rewolucji październikowej główna bóżnica Mohylewa położona przy ulicy Wielkiej Sadowej („Bolszaja Sadowaja”). Na początku XIX wieku mieścił się tu pałac arcybiskupów katolickich, w którym rezydował m.in. Stanisław Bohusz Siestrzeńcewicz. Po pożarze teren budynku podupadał, aż w II połowie XIX wieku wykupił go lokalny kupiec żydowski Baruch Cukierman, który przebudował ruiny dawnego pałacu biskupiego na centralną chóralną bóżnicę. Świątynia w stanie surowym była gotowa w 1900 roku, do czasów radzieckich funkcjonowała jako główna siedziba mohylewskiego rabina. W 1925 roku zamknięta przez władze RFSRR, od 1929 roku mieściła kino, później swoją siedzibę w świątyni miały związki zawodowe. Dziś znajduje się tu szkoła sportowa dla młodzieży, kształcąca przyszłych olimpijczyków Republiki Białorusi. Władze odmawiają lokalnej gminie żydowskiej zwrotu budynku, tłumacząc to potrzebami społecznymi ludności Mohylewa. Adres: Początkowo ulica Wielka Sadowa (Bolszaja Sadowa – do 1924 roku), później Leninskaja 26 lub Liebknechta 21. Bibliografia Litin Aleksandr Lazarevič (red.), "Istoriâ Mogilevskogo evrejstva : dokumenty i ldi: naučno-populârnye očerki i žizneopisaniâ: v dvuh knigah", Mińsk 2006, ISBN 985-6418-50-X Linki zewnętrzne Zdjęcia na portalu Radzima.org Zdjęcia z portalu Globus.by
Хоральная синагога (Могилёв)

Хоральная синагога в Могилёве, также известная как синагога Цукермана (Сінагога Цукермана) — до Октябрьской революции, главная синагога Могилева, расположенная на Большой Садовой улице. Служила для сборов и молений городского купечества. В начале XIX века здесь располагался дворец католических архиепископов (С. Богуша-Сестренцевича). После пожара площадь здания сократилась, во второй половине XIX века его купил местный еврейский купец Барух Цукерман, который перестроил руины дворца бывшего епископа в центральную хоральную синагогу. Еврейская энциклопедия Брокгауза и Ефрона указывала, что в городе «существуют (1911 г.) тридцать восемь синагог и молелен, из коих тринадцать принадлежат хасидам». Синагога была открыта в 1900 году, функционировала как резиденция раввина города. В 1925 году закрыта, с 1929 года здесь размещался кинотеатр, а позже профсоюзы. Сегодня существует как спортивная школа для молодежи, которая обучает будущих олимпийцев Республики Беларусь, власти отказываются вернуть здание местной еврейской общине, объясняя это социальными потребностями населения Могилева. Адрес: улица Ленинская 25. Мемориальная доска на здании рассказывает об истории дворца, но не синагоги. Литература Litin Aleksandr Lazarevič (red.), «Istoriâ Mogilevskogo evrejstva : dokumenty i ldi: naučno-populârnye očerki i žizneopisaniâ: v dvuh knigah.», Mińsk 2006, ISBN 985641850X Примечания Ссылки Фотографии на портале Radzima.org Фотографии на Глобус Беларуси Архивная копия от 2 апреля 2019 на Wayback Machine
Synagoga Kitajewska w Mińsku

Synagoga Kitajewska w Mińsku (biał. Кітаеўская сінагога) – żydowska bóżnica znajdująca się na Troickim Przedmieściu w Mińsku przy ul. Bogdanowicza 9A. Historia Zbudowana na początku XIX wieku (według innych źródeł w 1874) znajdowała się na terenie Troickiego Przedmieścia będąc głównym domem modlitwy dla mieszkańców starego miasta. W latach 70. XX wieku gruntownie odnowiona i przekazana Muzeum Natury (biał. Дом прыроды). Linki zewnętrzne Synagoga w portalu Radzima.org
Китаевская синагога

Китаевская синагога, также известно как Синагога хасидов из Койданово — здание, построенное и действовавшие в прошлом как хасидская синагога, находящаяся в Троицком Предместье в Минске по адресу ул. Богдановича 9А. Сейчас в здании размещается Дом природы. История «Китаевцами» (а также «скакунами» и «кар[а]лінцамі») называли хасидов, в отличие от литваков, и «китаевская» синагоги были во многих городах нынешней Беларуси. Согласно же минской городской легенде название синагоги происходит от имени купца Боруха Китаевского, который ею владел, и этот миф очень распространен. Была построена в начале XIX в. (по другим данным в 1874 г.) хасидами из Дзержинска и находилась в Троицком Предместье. Она являлась основным молельным домом для иудеев старого города. Очень популярным своей музыкой для богослужений, в первую очередь известными песнями Янкеля Телеханера (Целеханера) В соседнем здании, который выходил фасадом на ул. Александровскую (нынешний адрес ул. Максима Богдановича, 9), располагалась хасидская («китаевская») иешива. В 1970-х гг. была полностью отремонтирована и передана Дому природы. Архитектура Одноэтажное прямоугольное в плане кирпичное здание на высоком цоколе, накрыт двускатной крышей. Стены фасадов расчлененный лопатками, прорезаны высокими лучковыми узкими окнами. Торцовые фасады завершены треугольными фронтонами, в тимпанах которых неглубокие полукруглые ниши с декоративными колоннами. Литература Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі / АН БССР. Ін-т мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору; Рэд. кал.: С. В. Марцэлеў (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ, [1984—1988]. Скир Арон Еврейская духовная культура в Беларуси: историко-литературный очерк. — Минск, 1995. Ссылки Фотографии Архивная копия от 29 марта 2019 на Wayback Machine
Китаївська синагога (Мінськ)

Китаївська синагога — синагога, що знаходиться в Троїцькому Передмісті у Мінську за адресою вул. Богдановича 9А. Зараз в будівлі розміщується Будинок природи. Була побудована на початку 19 ст. (за іншими даними в 1874 р.) і знаходилася в Троїцькому Передмісті. Вона була основним молебним будинком для юдеїв старого міста. У 1970-х рр. була повністю відремонтована і передана Будинку природи. Галерея Посилання Фотографії [Архівовано 29 Березня 2019 у Wayback Machine.]