NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Бухали

Бухали (бел. Бухалі) — деревня в Берёзовском районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Малечского сельсовета. География Деревня находится в центральной части Брестской области, при автодороге Н-116, на расстоянии приблизительно 15 километров (по прямой) к западу от города Берёза, административного центра района. Площадь населённого пункта — 0,0571 км². История По состоянию на 1905 год, в Бухалях проживало 89 человек. В административном отношении деревня входила в состав Селецкой волости Пружанского уезда Гродненской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав межвоенной Польши. Входила в состав гмины Селец Пружанского повета Полесского воеводства Польши. С 1939 года в БССР, с 1940 года деревня в составе Малечского сельсовета. Население По данным переписи 2019 года, постоянное население в деревне отсутствовало. Примечания
Buciły

Buciły (biał. Буцілы, Buciły; ros. Бутилы, Butiły) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Bielica. Historia W XIX i w początkach XX w. wieś nosiła nazwę Bucile. Położona była wówczas w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. Należała do dóbr Andrusowszczyzna książąt Wittgensteinów. W dwudziestoleciu międzywojennym Buciły leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim (od 29 maja 1929, wcześniej w powiecie lidzkim), w gminie Żołudek. W 1921 miejscowość liczyła 591 mieszkańców, zamieszkałych w 96 budynkach, w tym 567 Polaków i 24 Białorusinów. 520 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 71 prawosławnego. W 1943 doszło tu do rabunków i podpaleń ze strony komunistycznych partyzantów. Rozprawiano się także z osobami współpracującymi z polskimi partyzantami. 19 listopada 1943 sowiecka partyzantka zaatakowała we wsi pluton Armii Krajowej Jana Wasiewicza „Lwa”, który przybył w celu ochrony mieszkańców wsi. Po ok. 40 minutach Polacy zostali zmuszeni do wycofania się. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Urodził się tu cichociemny mjr Adolf Łojkiewicz. Przypisy Bibliografia Bucile, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 432 . Bucile, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 253 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2022-11-28]. (pol.).
Bezodnica

Bezodnica (biał. Бязодніца, Biazodnica; ros. Безодница, Biezodnica) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie dzierżyńskim, w sielsowiecie Stańków. Historia W XIX i w początkach XX w. zaścianek położony w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie mińskim. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich, w okręgu mińskim, w powiecie mińskim. W wyniku postanowień traktatu ryskiego znalazła się w granicach Związku Sowieckiego. W latach 1932–1937 w Polskim Rejonie Narodowym im. Feliksa Dzierżyńskiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Rubieżewicze-Kojdanów. [dostęp 2024-04-04]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-04-04]. (ros. • biał.).
Безодница

Безо́дница (бел. Бязодніца) — деревня в Дзержинском районе Минской области Беларуси. Входит в состав Станьковского сельсовета. История Местность, известная с XIX века как урочище Безодница, изначально представляла собой небольшое владение Радзивиллов, состоящее из одного двора. К 1805 году Безодница стала застенком в составе фольварка Зубревичи. Во второй половине XIX — начале XX века, будучи частью Койдановской волости Минского уезда Минской губернии, она входила в состав казённого имения Койданово. По состоянию на 1870 год деревня относилась к Полоневичской сельской общине. 20 августа 1924 года деревня была включена в состав 1-го Нарейковского сельсовета Койдановского района Минского округа (округ был упразднён в 1930 году). 18 декабря 1925 года сельсовет был переименован в Ляховичский. С 25 июля 1931 года населённый пункт входил в состав Ляховичского национального польского сельсовета, который сохранял национальный статус до 23 августа 1937 года. 15 марта 1932 года Койдановский район был реорганизован в национальный польский район, а 26 июня того же года переименован в Дзержинский. 31 июля 1937 года район был упразднён, деревня оказалась в составе Минского района, который 20 февраля 1938 года был включён в Минскую область. С 4 февраля 1939 года деревня находится в составе восстановленного Дзержинского района Во время Великой Отечественной войны, с 28 июня 1941 по 7 июля 1944 года деревня находилась под немецкой оккупацией. На фронтах войны погибли или пропали без вести 7 жителей Безодницы. В 1959 году деревня являлась частью колхоза «Красное Знамя», центральная усадьба которого располагалась в Негорелом. В дальнейшем, в 2003 году, колхоз был преобразован в СПК «Междуречье-2003», а уже в 2004 году стал филиалом «Крион-Агро» ОАО «Крион» (ликвидирован 24 мая 2012 года). 30 октября 2009 года в результате ликвидации Ляховичского сельсовета деревня была передана в состав Станьковского сельсовета. Население Примечания Литература Бязодніца // Гарады і вёскі Беларусі: энцыклапедыя. Мінская вобласць (бел.) / рэд. кал.: Т. У. Бялова (дырэктар), Л. У. Языковіч, А. І. Лакотка і інш. — Мінск: «Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі», 2011. — Т. 8, кн. 2. — С. 20. — 464 с. — (Гарады і вёскі Беларусі). — 2000 экз. — ISBN 978-985-11-0554-6. Памяць. Гісторыка-дакументальная хроніка Дзяржынскага раёна (бел.) / рэд. кал.: Л. М. Драбовіч (гал. рэд.), А. І. Валахановіч, Г. К. Кісялёў і інш. — Мінск: БелТА, 2004. — 704 с. — (Навукова-папулярнае выданне «Памяць»). — 3000 экз. — ISBN 985-6302-64-1.
Białundzie

Białundzie (biał. Бялундзі, Białundzi; ros. Белунди, Biełundi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Berdówka. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Iwje. [dostęp 2022-12-04]. (pol.).
Белунди (Лидский район)

Белунди (бел. Бялу́ндзі) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. В составе Дубровенского сельсовета. География Рядом пролегает дорога Н-6854. Ближайшие населённые пункты Бакуны, Бердовка и др. Гидрография Рядом протекает река Ведровка. История С 1905 года в Липнишской волости Ошмянского уезда Виленской губернии. До 17 марта 2023 года деревня входила в состав Бердовского сельсовета. Население Численность 2019 год — 13 жителей Динамика 1905 год — 350 жителей 1999 год — 44 жителей (перепись населения) 2009 год — 15 жителей (перепись населения) 2019 год — 13 жителей (перепись населения) Примечания
Bielany (rejon grodzieński)

Bielany (biał. Бяляны, Bialany; ros. Беляны, Bielany) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Podłabienie. W latach 1921–1939 Bielany należały do gminy Nowy Dwór w ówczesnym województwie białostockim. Bibliografia Bielany (rejon grodzieński), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 137 . Wieś Bielany, obwód grodzieński, rejon grodzieński, sielsowiet Podłabienie
Bieniejki

Bieniejki (biał. Бянейкі, Bianiejki; ros. Бенейки, Bieniejki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dworzyszcze, nad Żyżmą. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. Były wówczas własnością m.in. Wolskich. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. W 1921 miejscowość liczyła 153 mieszkańców, zamieszkałych w 36 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Bieniejki, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 145 . Mapa WIG Lipniszki. [dostęp 2022-12-19]. (pol.).
Biernucie

Biernucie (biał. Бярнуці, Biarnuci; ros. Бернути, Biernuti) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Krupa. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. Należały do Żebrowskich. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. W 1921 miejscowość liczyła 154 mieszkańców, zamieszkałych w 25 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Biernucie, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 147 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-10]. (pol.).
Bereza (rejon kobryński)

Bereza (biał. Бяроза, Biaroza) – wieś na Białorusi, w rejonie kobryńskim obwodu brzeskiego. Miejscowość wchodzi w skład sielsowietu Buchowicze. W miejscowości stoją dwie drewniane świątynie prawosławne: cerkiew Podwyższenia Krzyża Pańskiego (parafialna) z 1864 roku, kaplica św. Proroka Eliasza (cmentarna). Przypisy
Берёза (Кобринский район)

Берёза (бел. Бяроза) — деревня в Кобринском районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Буховичского сельсовета. По данным на 1 января 2016 года население составило 133 человека в 71 домохозяйстве. В деревне расположены фельдшерско-акушерский пункт и магазин. География Деревня расположена в 15 км к северу от города и станции Кобрин, в 60 км к востоку от Бреста. На 2012 год площадь населённого пункта составила 1,84 км² (184 га). История Населённый пункт известен с 1559 года как имение и село Берёза (Березо́е). В разное время население составляло: 1999 год: 119 хозяйств, 244 человека; 2005 год: 103 хозяйства, 205 человек; 2009 год: 157 человек; 2016 год: 71 хозяйство, 133 человека; 2019 год: 122 человека. Достопримечательность Крестовоздвиженская православная церковь (1864) Свято-Ильинская церковь Галерея Примечания Литература Бяроза // Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 4, кн. 2. Брэсцкая вобласць / Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мінск.: БелЭн, 2007. — 608 с.: іл. — C. 127. ISBN 978-985-11-0388-7. Ссылки Буховичский сельсовет Достопримечательности на сайте Radzima.org
Береза (Кобринський район)

Береза (біл. Бяроза) — село в Кобринському районі Брестської області Білорусії. Входить до складу Буховичської сільради. За даними на 1 січня 2016 року населення склало 133 особи у 71 домогосподарстві. У селі розташовані фельдшерсько-акушерський пункт та магазин. Географія Село розташоване за 15 км на північ від міста та станції Кобрин, за 60 км на схід від Бреста. На 2012 рік площа населеного пункту становила 1,84 км (184 га). Історія Населений пункт відомий з 1559 як маєток і село Береза (Березе). У різні часи населення становило : 1999 рік: 119 господарств, 244 особи; 2005 рік: 103 господарства, 205 осіб; 2009 рік: 157 осіб; 2016 рік: 71 господарство, 133 особи; 2019 рік : 122 особи. Пам'ятки Хрестовоздвиженська православна церква (1864) Свято-Іллінська церква Галерея Примітки Література Береза // Города та села Білорусі: Енциклопедія в 15 томах. Т. 4, кн. 2. Брестська область / Редкалегія: Г. П. Пашков (головний редактор) та інш. — Мінськ.: БелЕн, 2007. — 608 с.: Іл. — C. 127. ISBN 978-985-11-0388-7 . Посилання Буховичська сільрада Визначні місця на сайті Radzima.org
Berezówka (rejon baranowicki)

Berezówka (biał. Бярозаўка, Biarozauka; ros. Берёзовка, Bieriozowka) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie baranowickim, w sielsowiecie Leśna, przy drodze republikańskiej R99. W pobliżu znajduje się 230. poligon ogólnowojskowy Obóz-Leśna (biał. 230-ы агульнавайскавы палігон Абуз-Лясны), istniejący już w czasach II Rzeczypospolitej. Historia W XIX i w początkach XX w. osada leśna i młyńska położona w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie nowogródzkim, w gminie Nowa Mysz. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie baranowickim, w gminie Nowa Mysz. W 1921 miejscowość była zniszczona i niezamieszkała. W kolejnych latach została odbudowana i zasiedlona. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Cmentarz żołnierzy polskich W pobliżu Berezówki znajduje się cmentarz żołnierzy polskich 78 Pułku Strzelców Słuckich. Pochowani na nim są ppor. Aleksander Łyżwa, 2 nieznanych podoficerów i 20 nieznanych szeregowych Wojska Polskiego, poległych 19 lipca 1920 w zasadzce, w wojnie z bolszewikami. Nad cmentarzem góruje pomnik. Cmentarz został zdewastowany w czasach komunizmu. W latach 60. XX w. pomnik był celem strzałów dla sowieckich żołnierzy – jeszcze w 2015 widoczne na nim były ślady po kulach. Po 2015 cmentarz został odremontowany. Uwagi Przypisy Bibliografia Berezówka (9), pow. nowogródzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 109 . Mapa WIG Słonim wschód. [dostęp 2025-10-08]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2025-10-08]. (ros. • biał.).
Берёзовка (Барановичский район)

Берёзовка (бел. Бярозаўка) — деревня в Барановичском районе Брестской области Беларуси. Входит в состав Леснянского сельсовета. Население — 30 человек (2019). География Деревня расположена в 21 км по автодорогам к юго-западу от центра Барановичей и в 5 км по автодорогам к северу от центра сельсовета, агрогородка Лесная, разделена автодорогами Р2 и М1 на несколько частей. К северу от деревни находится устье реки Кочерыжка, левого притока реки Деревянка, которая образует на севере Берёзовское водохранилище. История В 1909 году — хутор Новомышской волости Новогрудского уезда Минской губернии, 8 дворов. На карте 1910 года на месте нынешней деревни находилось урочище Писаревщина, а рядом — выселки Берёзовка и Верглиновка, по 3 двора каждый. С 1921 года в гмине Новая Мышь Барановичского повета Новогрудского воеводства межвоенной Польши, по переписи 1921 года — фольварк без населения. С 1939 года в составе БССР. С 15 января 1940 года в Новомышском районе Барановичской, с 8 января 1954 года Брестской области. 8 апреля 1957 года район переименован в Барановичский. С конца июня 1941 по июль 1944 года была оккупирована немецко-фашистскими захватчиками. Население По состоянию на 1 января 2023 года в деревне проживало 46 человек в 34 хозяйствах. Достопримечательности Братская могила советских воинов. К северо-западу от деревни (около деревни Тартаки). Похоронены 12 793 военнопленных советской армии (12 известны и 12 781 неизвестны). Монумент землякам. На юго-западной окраине деревни. Похоронены 628 воинов и партизан, погибших в боях с немецко-фашистскими захватчиками в годы Великой Отечественной войны, а также военнопленные, замученные в Леснянском лагере смерти. В 1959 году установлен памятник — скульптура воина. Мемориальный комплекс. На месте массового уничтожения. 57 416 военнопленным и мирным жителям, замученным в концлагере № 337 в деревне Лесная (285 известны и 57 131 неизвестны). Памятник польским солдатам Слуцкого пехотного полка. К северу от деревни. Примечания Литература Гарады і вёскі Беларусі: энцыклапедыя. Т. 3, Кн. 1. Брэсцкая вобласць (бел.) / под научн. ред. А. И. Локотки. — Минск: БелЭн, 2006. — С. 31. — 528 с. — ISBN 985-11-0373-X. С. В. Марцелев. Свод памятников истории и культуры Белоруссии. Брестская область (рус.). — Минск: «Белорусская Советская Энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1990. — 424 с. — ISBN 5-857000-17-3.
Березовка (Барановицький район)

Березовка (біл. Бярозаўка) — село в Білорусі, у Барановицькому районі Берестейської області. Орган місцевого самоврядування — Ліснянська сільська рада. Історія Населення За переписом населення Білорусі 2009 року чисельність населення села становила 51 особа. Примітки
Berezna (obwód grodzieński)

Berezna (biał. Бярозна, Biarozna; ros. Берёзно, Bieriozno) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dworzyszcze, w pobliżu linii kolejowej Lida – Bieniakonie. Współcześnie miejscowość obejmuje także dawną wieś Żwirble (biał. Жвірблі, Żwirbli). Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. W 1921 Berezna liczyła 79 mieszkańców, zamieszkałych w 17 budynkach. Żwirble natomiast liczyły 32 mieszkańców, zamieszkałych w 4 budynkach. Obie miejscowości zamieszkiwali wyłącznie Polacy wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Berezna (2), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 106 . Żwirble (8), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 874 . Mapa WIG Ejszyszki. [dostęp 2022-12-20]. (pol.).
Biltowce

Biltowce (biał. Більтаўцы, Biltaucy; ros. Бильтовцы, Biltowcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Możejków, pomiędzy drogą magistralną M6 a linią kolejową Lida – Mosty. Współcześnie w skład wsi wchodzą także dawny folwark Kurhan i zaścianek Kielmieje. W pobliżu znajduje się przystanek kolejowy Kurhan, położony na linii Lida – Mosty. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowszczyzna. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowo/Białohruda. Demografia w 1921 przedstawiała się następująco: wieś Biltowce – 144 mieszkańców, zamieszkałych w 22 budynkach, w tym 127 prawosławnych i 17 rzymskich katolików zaścianek Kielmieje – 7 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, w tym 6 rzymskich katolików i 1 prawosławny folwark Kurhan – 9 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach, w tym 7 rzymskich katolików i 2 prawosławnych Mieszkańcami wszystkich trzech miejscowości byli wyłącznie Polacy. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Biłtowce, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 155 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-16]. (pol.).
Wołowiczowce

Wołowiczowce (biał. Валавічоўцы) – wieś na Białorusi, położona w obwodzie grodzieńskim w rejonie grodzieńskim w sielsowiecie podłabieńskim. Równolegle używano nazwy Wołłowiczowce. W latach 1867–1870 Wołowiczowce należały do i były siedzibą gminy Wołłowiczowce, a w latach 1870-1939 do gminy Balla Wielka, od 1919 w ówczesnym województwie białostockim. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku Wołowiczowce zamieszkiwane były przez 359 osób, wśród których wszystkie zadeklarowały wyznanie rzymskokatolickie. Jednocześnie wszyscy mieszkańcy ówczesnych Wołowiczowców zadeklarowali polską przynależność narodową. Przypisy Bibliografia Wołowiczowce, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 908 . Wieś Wołowiczowce, obwód grodzieński, rejon grodzieński, sielsowiet Podłabienie
Wangi (Białoruś)

Wangi (biał. Вангі, Wanhi; ros. Ванги, Wangi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Bielica. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 277 mieszkańców, zamieszkałych w 55 budynkach, w tym 174 Białorusinów i 103 Polaków. 217 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 60 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Bielica. [dostęp 2022-11-28]. (pol.).
Woronie (obwód brzeski)

Woronie (biał. Варані; ros. Ворони) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie stolińskim, w sielsowiecie Rzeczyca, nad starorzeczem Horynia. W źródłach występuje także pod nazwą Worony. Znajduje się tu parafialna cerkiew prawosławna pw. św. Mikołaja Cudotwórcy. Historia Dawniej wieś i majątek ziemski. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie stolińskim, do 18 kwietnia 1928 gminie Terebieżów, następnie w gminie Stolin. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Woronie (4), pow. piński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 952 . Worony (5) al. Woronie, pow. piński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 958 . Woronie na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. Национальный центр правовой информации Республики Беларусь. [dostęp 2020-10-24]. (ros.).
Ворони (Столинский район)

Ворони (бел. Варані́) — деревня в Столинском районе Брестской области Беларуси. Входит в состав Речицкого сельсовета. В 1940-1954 годах центр Вороневского сельсовета. История В летописных источниках Ворони известный с XVII века. До XVIII века деревня в составе Великого Княжества Литовского. С 1793 года — в составе Российской империи. С 1921 года в составе Польши. С 1939 года в составе Белорусской ССР. 29 мая 2015 года поселковый Совет, в состав которого входила деревня, преобразован в сельсовет. Культура Дом культуры Музей Достопримечательности Свято-Николаевская церковь (1912 г.) Могила повстанцев 1863-1864 гг. Галерея Примечания Ссылки Медиафайлы по теме Ворони (Столинский район) на Викискладе
Вороні (Столинський район)

Вороні (біл. Варані) — село в Білорусі, у Столинському районі Берестейської області. Орган місцевого самоврядування — Річицька сільська рада. Географія Розташоване поблизу залізничної станції Горинь, за 7 км від Столина. Історія У 1941—1944 роках німці спалили в селі 138 дворів і розстріляли 97 мешканців. За даними українського націоналістичного підпілля, у вересні 1942 року партизани вбили голову села, за що німці розстріляли 11 осіб. Населення За переписом населення Білорусі 2009 року чисельність населення села становило 832 особи. Примітки
Wasilewicze (rejon grodzieński)

Wasilewicze (biał. Васілевічы) – wieś na Białorusi, położona w obwodzie grodzieńskim w rejonie grodzieńskim w posielkowym sowiecie Sopoćkinie. W latach 1921–1929 Wasilewicze należały do gminy Balla Wielka, a w latach 1929–1939 do gminy Wołłowiczowce (z siedzibą w Sopoćkiniach) w ówczesnym województwie białostockim. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku Wasilewicze zamieszkiwane były przez 312 osób, wśród których wszystkie zadeklarowało wyznanie rzymskokatolickie. Jednocześnie wszyscy mieszkańcy ówczesnych Wasilewicz zadeklarowali polską przynależność narodową. Przypisy Bibliografia Wasilewicze (rejon grodzieński), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 126 . Wieś Wasilewicze, obwód grodzieński, rejon grodzieński, posielkowy sowiet Sopoćkinie