NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Łuczyce (osiedle w rejonie dzierżyńskim)

Łuczyce (biał. Лучыцы, Łuczycy; ros. Лучицы, Łuczicy) – osiedle na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie dzierżyńskim, w sielsowiecie Borowa. Historia Dawniej folwark. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie mińskim. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich, w okręgu mińskim, w powiecie mińskim. W wyniku postanowień traktatu ryskiego znalazły się w granicach Związku Sowieckiego. W latach 1932–1937 w Polskim Rejonie Narodowym im. Feliksa Dzierżyńskiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Zobacz też wieś Łuczyce Przypisy Bibliografia Łuczyce (3), pow. miński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 797 . Mapa WIG Rubieżewicze-Kojdanów. [dostęp 2024-01-19]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-01-19]. (ros. • biał.).
Lubiańce

Lubiańce (biał. Любянцы; ros. Любянцы) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Dociszki. Dawniej okolica szlachecka. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Raduń. Mieszkańcy należeli do parafii rzymskokatolickiej w Naczy. W miejscowości urodził się ks. Karol Lubianiec, profesor Seminarium w Wilnie, zamordowany przez Niemców w 1942 r. Przypisy Bibliografia Lubiańce, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 398 . Lubiańce na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-04-12]. (ros.).
Люшнево

Люшнево (бел. Люшнева) — деревня в Барановичском районе Брестской области Беларуси, в составе Новомышского сельсовета. До 2013 года принадлежала Тешевлянскому сельсовету. Население — 154 человека (2019). География Деревня находится в 25 км к северо-западу от центра города Барановичи и в 6 км от границы с Гродненской областью. Местность принадлежит к бассейну Немана, рядом с деревней протекает река Исса, а южнее деревни находятся пруды на ручьях, впадающих в Иссу. Через Люшнево проходит местная автодорога Тешевля — Серебрище. Ближайшая ж/д станция находится в деревне Мицкевичи (линия Барановичи — Лида). История Люшнево известно по письменным источникам с середины XVI века, в конце XVI века принадлежало роду Сапег. Позднее стало родовым гнездом рода Воловичей. После второго раздела Речи Посполитой (1793) Люшнево вошло в состав Российской империи, в Новогрудский уезд Гродненской губернии. В 1863 году здесь открыто народное училище, в 1870 году построено новое здание православной Успенская церковь. В 1886 году в селе действовали волостное правление, трактир, водяная мельница и лесопильный завод. В начале XX века село насчитывало 912 жителей. Согласно Рижскому мирному договору (1921) деревня вошла в состав межвоенной Польши, была центром гмины Слонимского повета. С 1939 года деревня в составе БССР. С 1940 по 1962 год являлась центром сельсовета. В Великую Отечественную войну с конца июня 1941 года до июля 1944 года оккупирована немецко-фашистскими захватчиками. От существовавшей некогда в Люшнево дворянской усадьбы рода Воловичей не сохранилось ничего кроме незначительных фрагментов парка. Население Достопримечательности Успенская церковь (1870 год). Братская могила советских воинов и партизан. Похоронены 29 воинов и партизан, погибших в боях с немецкими войсками в 1941—1944 годах. В 1963 году на могиле установлен установлен памятник — скульптура партизана. Курган. В 1,8 километра от деревни, в 360 метрах от дороги на Тешевле. Высота 1,7 метра, диаметр 9 метров. Открыл в 1951 году В. С. Останов, обследовали в 1969 году В. Г. Супрун, в 1970 году М. М. Чернявский, в 1980 году Т. С. Бубенько. Литература Гарады і вёскі Беларусі: энцыклапедыя. Т. 3, Кн. 1. Брэсцкая вобласць (бел.) / под научн. ред. А. И. Локотки. — Минск: БелЭн, 2006. — С. 57—58. — 528 с. — ISBN 985-11-0373-X. С. В. Марцелев. Свод памятников истории и культуры Белоруссии. Брестская область (рус.). — Минск: «Белорусская Советская Энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1990. — 424 с. — ISBN 5-857000-17-3. Примечания Ссылки Люшнево на сайте www.youtube.com Люшнево на сайте globustut.by Архивная копия от 8 февраля 2017 на Wayback Machine Люшнево на сайте radzima.org
Lyasnaya, Brest region

Lyasnaya (Belarusian: Лясная, romanized: Liasnaja; Russian: Лесная, romanized: Lesnaya; Polish: Leśna) is an agrotown in Baranavichy District, Brest Region, western Belarus. History In the interbellum, Leśna, as it was known in Polish, was administratively located in the Baranowicze County in the Nowogródek Voivodeship of Poland. According to the 1921 Polish census, the population was 84.4% Polish and 13.2% Belarusian. Following the invasion of Poland in September 1939, Leśna was first occupied by the Soviet Union until 1941, then by Nazi Germany until 1944. The Germans operated the Stalag 337 prisoner-of-war camp for some 50,000 POWs at the local railway station with additional subcamps in Baranowicze and Slutsk. The camp was relocated to Mantua, Italy in November 1943. In late 1942, also a ghetto for some 70 Jews, including refugees from the more western part of German-occupied Poland, was established in the settlement, and some Jews were subjected to forced labour. On 13 March 1943, some 70 Jews were mass murdered by the German forces. A woman and her two-year-old child escaped the massacre and survived. In 1944, the settlement was re-occupied by the Soviet Union, which eventually annexed it from Poland in 1945. References
Leśna (obwód brzeski)

Leśna (biał. Лясная; ros. Лесная) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie baranowickim, w sielsowiecie Leśna, przy drodze magistralnej M1. Znajdują tu się cerkiew, kościół oraz powstała w XIX w. stacja kolejowa Leśna, leżąca na linii Moskwa – Mińsk – Brześć. Miejscowość jest siedzibą dwóch parafii – prawosławnej (pw. Kazańskiej Ikony Matki Bożej) i rzymskokatolickiej (pw. Matki Bożej Anielskiej). Historia W XIX i w początkach XX w. położona była w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie nowogródzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie baranowickim, w gminie Nowa Mysz. W 1921 miejscowość liczyła 167 mieszkańców, zamieszkałych w 26 budynkach, w tym 141 Polaków, 22 Białorusinów i 4 osoby innej narodowości. 85 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego, 78 prawosławnego i 4 mojżeszowego. Podczas okupacji hitlerowskiej, w lipcu 1941 roku Niemcy utworzyli getto dla żydowskich mieszkańców. Przebywało w nim około 70 osób. 13 marca 1943 roku Niemcy zlikwidowali getto, a Żydów zamordowano. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Leśna, pow. nowogródzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 157 . Leśna na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Лісна (Барановицький район)

Лісна (біл. Лясная) — село в Білорусі, у Барановицькому районі Берестейської області. Орган місцевого самоврядування — Ліснянська сільська рада. Історія Населення За переписом населення Білорусі 2009 року чисельність населення села становило 1645 осіб. Примітки
Leśne Dworzyszcze

Leśne Dworzyszcze (biał. Лясныя Дворышчы, Lasnyja Dworyszczy; ros. Лесные Дворищи, Lesnyje Dworiszczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dworzyszcze. Przypisy
Lachowce (obwód brzeski)

Lachowce (biał. Ляхаўцы, Lachaucy; ros. Ляховцы, Lachowcy) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie małoryckim, w sielsowiecie Mokrany, około 10 km do granicy z Ukrainą. Siedziba parafii prawosławnej; znajdują się tu dwie cerkwie – parafialna pw. Narodzenia Matki Bożej i cmentarna pw. św. Mikołaja Cudotwórcy. Historia Wieś ekonomii brzeskiej w drugiej połowie XVII wieku. W XIX i w początkach XX w. wieś i osada (okolica szlachecka) położone w Rosji, w guberni grodzieńskiej. Wieś należała do powiatu brzeskiego, osada do powiatu kobryńskiego. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim. Wieś Lachowce przez cały ten okres położona była w powiecie brzeskim, w gminie Małoryta. Okolica Lachowce do 12 kwietnia 1928 leżała w powiecie kobryńskim, w gminie Mokrany, następnie została przyłączona do gminy Małoryta. W 1924 wieś liczyła 1155 mieszkańców - 1129 Białorusinów, 16 Polaków, 9 Żydów i 1 osobę innej narodowości. 1130 osób było wyznania prawosławnego, 16 rzymskokatolickiego i 9 mojżeszowego. Okolica liczyła 98 mieszkańców, wyłącznie Polaków, wśród których był 83 osób wyznania rzymskokatolickiego i 15 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Urodził się tu Piotr Poczinczuk wicemistrz olimpijski z 1980 w chodzie. Przypisy Bibliografia Lachowce 1.), pow. brzeski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 208 . Lachowce 2.), pow. kobryński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 208 . Lachowce na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2022-01-09]. (ros.).
Ляхівці (Малоритський район)

Ляхівці (біл. Ляхаўцы) — село в Білорусі, у Малоритському районі Берестейської області. Орган місцевого самоврядування — Мокранська сільська рада. Географія Розташоване за 6 км на схід від Малорити і за 15 км від білорусько-українського державного кордону. Історія Вперше згадується в XVII столітті. До 1861 року перебувало у власності польських магнатів Красінських. За нарисом «Село Ляхівці Берестейського повіту» 1891 року, мешканцями Ляхівців тоді були незаможні українці. Населення За переписом населення Білорусі 2009 року чисельність населення села становила 862 особи. Культура Пам'яткою дерев'яної архітектури села є церква Різдва Богородиці. Примітки
Liberpol

Liberpol (biał. Лібярполь; ros. Либерполь) – chutor na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Zieleniewicze, w lasach Puszczy Białowieskiej. Dawniej folwark. W dwudziestoleciu międzywojennym leżał w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim. Bibliografia Libertpol, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 203 . Libertpol, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 226 . Libertpol na mapie WIG z 1926 Libertpol na mapie WIG z 1938
Либерполь (Пружанский район)

Либерполь (бел. Лібярполь) — хутор в Пружанском районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Зеленевичского сельсовета. До 2006 года входил в состав Лысковского сельсовета Флора В окрестностях хутора ботаниками были найдены такие редкие растения, как плющ обыкновенный (лат. Hedera helix), любка зелёноцветная (лат. Platanthera chlorantha), кадило сармацкое (лат. Melittis sarmatica), лилия кудрявая (лат. Lilium martagon), Ranunculus lanuginosus, бутень жёстковолосистый (лат. Chaerophyllum hirsutum), гладиолус черепитчатый (лат. Gladiolus imbricatus), чина гладкая (лат. Lathyrus laevigatus), ирис сибирский (лат. Iris sibirica), лук медвежий (лат. Allium ursinum), зубянка луковичная (лат. Dentaria bulbifera) и Drymochloa sylvatica. Примечания
Linki (obwód grodzieński)

Linki (biał. Лінкі; ros. Линки) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Sopoćkinie, nad Niemnem. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie augustowskim. Przypisy Bibliografia Linki na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Липово (Дивинский сельсовет)

Ли́пово (бел. Ліпава) — деревня в Кобринском районе Брестской области Белоруссии. Входит в состав Дивинского сельсовета. По данным на 1 января 2016 года население составило 17 человек в 16 домохозяйствах. География Деревня расположена в 26 км к юго-востоку от города и станции Кобрин, в 72 км к востоку от Бреста, у автодороги Р127 Кобрин-Дивин. История Населённый пункт известен с 1563 года как урочище Липники в составе села Хабовичи. В разное время население составляло: 1999 год: 34 хозяйства, 54 человека; 2005 год: 25 хозяйств, 37 человек; 2009 год: 27 человек; 2016 год: 16 хозяйств, 17 человек; 2019 год: 12 человек. Примечания Литература Ліпава // Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 4, кн. 2. Брэсцкая вобласць / Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мінск.: БелЭн, 2007. — 608 с.: іл. — C. 160. ISBN 978-985-11-0388-7. Ссылки Дивинский сельсовет на сайте Кобринского райисполкома.
Lichacze (obwód grodzieński)

Lichacze (biał. Ліхачы; ros. Лихачи) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Porzecze, przy granicy z Litwą. Znajduje się tu przystanek kolejowy Lichacze na linii dawnej Kolei Warszawsko-Petersburskiej. Historia Dawniej w województwie trockim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej. W latach 1921–1939 wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Porzecze. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 534 osoby, wszystkie były wyznania rzymskokatolickiego i zadeklarowały polską przynależność narodową. Było tu 95 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Porzeczu. Podlegała pod Sąd Grodzki w Druskiennikach i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Porzeczu. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 w strukturach administracyjnych Białorusi. Przypisy Bibliografia Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3. Linki zewnętrzne Lichacze, pow. grodzieński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 207 . Lichacze na mapie WIG
Белорусский государственный университет пищевых и химических технологий

Белорусский государственный университет пищевых и химических технологий (бел. Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт харчовых і хімічных тэхналогій), БГУТ (бел. БДУТ), (до 2002 года — Могилёвский технологический институт, МТИ, до 2021 года — Могилёвский государственный университет продовольствия, МГУП) — единственное в Республике Беларусь высшее учебное заведение пищевого профиля. Ведущий белорусский вуз по разработке образовательных стандартов, учебных планов и программ, учебников и учебных пособий для специальностей пищевого профиля. История Открыт 1 января 1973 года как Могилёвский технологический институт (на базе технологического факультета Могилёвского машиностроительного института). В 2001—2002 годах — «Могилёвский государственный технологический институт» (МГТИ). В апреле 2002 года по результатам аттестации МГТИ был преобразован в Могилёвский государственный университет продовольствия (МГУП). В 2003 году на его базе создан Институт повышения квалификации и переподготовки кадров. В 2021 году МГУП переименован в Белорусский государственный университет пищевых и химических технологий. Факультеты Механический Экономический Технологический Химико-технологический Инженерный заочного обучения Кафедры Автоматизация технологических процессов и производств Бухгалтерский учёт, анализ и аудит Высшая математика Гуманитарные дисциплины Иностранные языки Машины и аппараты пищевых производств Охрана труда и экология Прикладная механика Теплохладотехника Технология молока и молочных продуктов Технология пищевых производств Технология продукции общественного питания и мясопродуктов Технология хлебопродуктов Товароведение и организация торговли Физика Физическое воспитание и спорт Химические технологии высокомолекулярных соединений Химия Экономика и организация производства Институт повышения квалификации и переподготовки кадров образовательная программа переподготовки руководящих работников и специалистов, имеющих высшее образование (переподготовка); образовательная программа повышения квалификации руководящих работников и специалистов, имеющих высшее или среднее специальное образование (повышение квалификации); образовательная программа стажировки руководящих работников и специалистов; образовательные программы профессиональной подготовки, переподготовки и повышения квалификации рабочих (служащих); образовательная программа обучающих курсов (семинаров, тренингов, вебинаров и др.) Примечания Ссылки Официальный сайт БГУТа
Możejkowszczyzna

Możejkowszczyzna (biał. Мажэйкаўшчына; ros. Можейковщина) – chutor na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Żyrmuny. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. Podczas II wojny światowej na terenie chutoru mieściła się placówka Armii Krajowej. Jej komendant Julian Koszkiewicz został aresztowany przez sowietów w drugiej połowie stycznia 1945. Przypisy Bibliografia Możejkowszczyzna, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 761 . Możejkowszczyzna na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. [dostęp 2020-05-18]. (ros.).
Mazurki (Białoruś)

Mazurki (biał. Мазуркі, ros. Мазурки) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie lachowickim, w sielsowiecie Honczary. Geografia Miejscowość położona między wsiami: Minicze (na zachodzie), Honczary, Horodyszcze, Niedźwiedzica (na wschodzie); znajduje się 27 km na południowy wschód od Baranowicz. Na zachód od Mazurków płynie rzeka Szczara, na której dla Lachowicz zbudowano zbiornik retencyjny „Minicze”. Na północy przebiega droga republikańska R43. Historia Miejscowość wzmiankowana w 1592 roku na obszarze Wielkiego Księstwa Litewskiego. Po II rozbiorze w 1793 roku miejscowość (jak sąsiednie Lachowicze) znalazła się w Imperium Rosyjskim. W okresie zaborów Mazurki leżały w rosyjskiej guberni mińskiej, w ujeździe słuckim, w wołosti Niedźwiedzica. W XIX/XX wieku funkcjonował tu majątek Krahelskich. W Mazurkach urodziła się Krystyna Krahelska, która użyczyła twarzy do pomnika Syreny nad Wisłą w Warszawie, napisała słowa i melodię pieśni Hej, chłopcy, bagnet na broń, zginęła 2 sierpnia 1944 roku w czasie powstania warszawskiego. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie baranowickim, w gminie Niedźwiedzica. W 1921 wieś liczyła 206 mieszkańców, zamieszkałych w 36 budynkach, w tym 106 Polaków, 97 Białorusinów i 3 osoby innej narodowości. 203 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 3 prawosławnego. Folwark liczył zaś 20 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. W latach 1939–1941 Mazurki były pod okupacją sowiecką, 1941-1944 niemiecką i 1944-1945 ponownie sowiecką. Po II wojnie światowej Mazurki odłączono od Polski – znalazły się w granicach Białoruskiej SRR, a od 1991 r. w niepodległej Białorusi. Ludzie związani z Mazurkami Jan Krahelski (1884-1960) – polski polityk, wojewoda poleski (1926–1932) Krystyna Krahelska (1914-1944) – poetka, harcerka, etnograf, żołnierz AK, uczestniczka powstania warszawskiego, a także autorka pracy magisterskiej „Rok obrzędowy we wsi Mazurki” („Monografia etnograficzna wsi Mazurki, powiat baranowicki, województwo nowogrodzkie”) Wanda Krahelska (1886-1968) – działaczka PPS, członkini Organizacji Bojowej PPS, współtwórczyni Rady Pomocy Żydom „Żegota” Józefa Najdziuk (z domu Breczka, 1927-2004) – uczestniczka białoruskiego ruchu narodowowyzwoleńczego, członkini Związku Młodzieży Białoruskiej, działaczka białoruskiej emigracji w Niemczech i USA, żona Czesława Najdziuka i bratowa Józefa Aleksandrowicza Uwagi Przypisy
Olżew

Olżew, Olżewo (biał. Вольжава, Ольжава, Wolżawa, Olżawa; ros. Ольжево, Olżewo) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Tarnowszczyzna, nad Dzitwą. Współcześnie w skład miejscowości wchodzi także dawna osada młyńska Szczurek. Historia W XIX i w początkach XX w. położony był w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowszczyzna. Siedziba okręgu wiejskiego. W dwudziestoleciu międzywojennym leżał w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowo/Białohruda. W 1921 Olżew liczył 317 mieszkańców, zamieszkałych w 58 budynkach, w tym 246 Polaków i 71 Białorusinów. 250 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 67 rzymskokatolickiego. Osada młyńska Szczurek liczyła zaś 33 mieszkańców, zamieszkałych w 5 budynkach, wyłącznie Polaków. 19 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 14 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Zobacz też Olżew Wielki Olżew Mały Przypisy Bibliografia Olżewo (3), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 520 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-22]. (pol.).
Malewo (Białoruś)

Malewo (biał. Малева, Malewa; ros. Малево, Malewo) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie nieświeskim, w sielsowiecie Nieśwież. Malewo położone jest nad Uszą, przy Rezerwacie Malewskim. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym wieś, folwark (majątek ziemski) i osada leżące w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie nieświeskim, w gminie Łań. Demografia w 1921 przedstawiała się następująco: Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Ludzie związani z miejscowością Witold Gliński – polski kontradmirał i doktor nauk wojskowych; urodzony w Malewie Uwagi Przypisy Bibliografia Mapa WIG Nieśwież. [dostęp 2024-10-03]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-10-03]. (ros. • biał.).
Wikarewicze Małe

Wikarewicze Małe (biał. Малыя Вікаравічы; ros. Малые Викоровичи) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie stolińskim, w sielsowiecie Struga, nad Horyniem. Zamieszkane były przez szlachtę zaściankową. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie stolińskim, w gminie Stolin. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Wikarewicze (1) ''Małe'', pow. piński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 446 . Wikarewicze Małe na mapie WIG Геопортал земельно-информационной системы Республики Беларусь. Национальный центр правовой информации Республики Беларусь. [dostęp 2020-10-29]. (ros.).