NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Шени

Шени (бел. Шані) — агрогородок в Брестской области Белоруссии. Административный центр Шеневского сельсовета. Население — 482 человека (2019). География Шени расположены в 7 километрах к юго-западу от Пружан, в 19 километрах от железнодорожной станции Оранчицы на линии Барановичи—Брест и в 82 километрах от Бреста на автодороге Пружаны—Брест. Входит в Пружанский район. История С XIX века по 1921 год Шени находились в Михайловской волости Пружанского уезда Гродненской губернии. В 1921—1939 годах агрогородок находился в составе Польши, являлся центром Шеневской гмины Пружанского повета Полесского воеводства, с 1939 года — в составе Белоруссии. С июня 1941 по июль 1944 года, в годы Великой Отечественной войны, Шени находились под оккупацией немецких войск. Население Достопримечательности В Шени находилась мемориальная доска в честь первого председателя сельсовета И. М. Дибы. Украдена немцами в 1942 году. В Шени установлены памятники землякам, погибшим в Великой Отечественной войне и командиру 9-го танкового корпуса, генералу-майору Б. С. Бахарову, погибшему при освобождении Пружанского района в 1944 году. Известные уроженцы Микола Засим (1908—1957) — белорусский поэт. Примечания Литература Шані // Беларуская энцыклапедыя / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Минск: БелЭн, 2003. — Т. 17: Хвінявічы — Шчытні. — С. 369. — 512 с. — ISBN 985-11-0279-2. Шени // Регионы Беларуси. Брестская область / Редкол.: Т. В. Белова и др. — Минск: БелЭн, 2009. — Т. 1: А—К. — С. 466. — 520 с. — ISBN 978-985-11-0464-8.
Szpaki (obwód brzeski)

Szpaki (biał. Шпакі; ros. Шпаки) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Zieleniewicze. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim. Przypisy Bibliografia Szpaki (4), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 26 . Szpaki na mapie WIG z 1926 Szpaki na mapie WIG z 1938
Szeroka (Białoruś)

Szeroka (biał. Шырокае, Szyrokaje; ros. Широкое, Szyrokoje) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Trzeciakowce, przy linii kolejowej Lida – Mosty. Od wschodu i północy graniczy z Lidą. Historia W XIX i w początkach XX w. położona była w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1890 była własnością skarbową. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 15 mieszkańców, zamieszkałych w 4 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Szeroka, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 903 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-02-02]. (pol.).
Jurewicze (rejon lidzki)

Jurewicze (biał. Юравічы, Jurawiczy; ros. Юровичи, Jurowiczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dworzyszcze, przy drodze republikańskiej R89. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. W 1921 miejscowość liczyła 71 mieszkańców, zamieszkałych w 14 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Jurewicze (3), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 631 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2022-12-28]. (pol.).
Юровичи (Лидский район)

Юровичи (бел. Ю́равічы) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. Входит в состав Дворищанского сельсовета. География Пролегает трасса Р-89. Ближайшие населённые пункты Владиславово, Дворище, Мергинцы и др. История С 1904 года в Жирмунской волости Лидского уезда Виленской губернии. До 11 января 1966 года деревня входила в состав Трокельского сельсовета Вороновского района. Население Численность 2009 год — 13 жителей Динамика 1904 год — 91 жителей 1999 год — 22 жителей (перепись населения) 2009 год — 13 жителей (перепись населения) Примечания
Jurele

Jurele (biał. Юрэлі; ros. Юрели) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Dociszki, przy granicy z Republiką Litewską. Dawniej okolica szlachecka. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Ejszyszki. Przypisy Bibliografia Jurele, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 630 . Jurele na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-05-04]. (ros.).
Janowlany

Janowlany (biał. Янаўляны, Janaulany; ros. Яновляны, Janowlany) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Wawiórka, przy drodze magistralnej M6 Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Wawerka/Myto. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Myto/Wawiórka. W 1921 miejscowość liczyła 90 mieszkańców, zamieszkałych w 15 budynkach, wyłącznie Polaków. 79 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 11 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Janowlany, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 639 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-15]. (pol.).
Jancewicze (Białoruś)

Jancewicze (biał. Янцавічы, Jancawiczy; ros. Янцевичи, Jancewiczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dzitwa. Wieś leży przy rezerwacie hydrologicznym Berezyna. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 245 mieszkańców, zamieszkałych w 49 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Cmentarz Na miejscowym cmentarzu katolickim znajduje się kwatera żołnierzy Armii Krajowej, na której spoczywa sześciu żołnierzy, których ciała zostały ekshumowane z dołów przygotowanych przez okupantów. Pochowani są tu Aleksander Warakomski „Świr” i Marian Jończyk, zabici przez Niemców oraz Jerzy Kaleciński „Kosinus”, Stanisław Dźwinel „Dzwon”, Walenty Wasilewski „Jary” i Kazimierz Ejsmont „Irak”, polegli 21 sierpnia 1944 w walkach z NKWD w bitwie o Surkonty. Groby zawsze były uporządkowywane przez miejscowych Polaków, także w czasach ZSRR. W 1968 wykonano obudowę betonową oraz ustawiono metalowy krzyż z tablicą ze spisem pochowanych. W 2004 kwatera została odnowiona przez okolicznych kombatantów. Zobacz też Chutor Jancewicze Przypisy Bibliografia Jancewicze (3), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 397 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-31]. (pol.).
Jaśkowce (Białoruś)

Jaśkowce (biał. Яськаўцы, Jaśkaucy; ros. Яськовцы, Jaśkowcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dubrowna, przy wschodniej obwodnicy Lidy. Obok wsi położony jest port lotniczy Lida. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 144 mieszkańców, zamieszkałych w 28 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Jaśkowce, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 486 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-01-08]. (pol.).
Яськовцы (Лидский район)

Яськовцы (бел. Я́ськаўцы) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. В составе Дубровенского сельсовета. География Пролегает дорога Н-6165. Ближайшие населённые пункты Дубровня, Несиковщизна, Огородники и др. История С 1905 года в Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии. Население Численность 2009 год — 44 жителей Динамика 1905 год — 139 жителей (Ясковцы) 1999 год — 41 жителей (перепись населения) 2009 год — 44 жителей (перепись населения) Примечания
Jasieniec (rejon baranowicki)

Jasieniec (biał. Ясянец, ros. Ясенец) – wieś na Białorusi, w rejonie baranowickim obwodu brzeskiego, nad rzeką Serwecz, około 26 km na południe od Baranowicz. Wieś szlachecka położona była w końcu XVIII wieku w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego. Historia W 1729 roku urodził się tu Joachim Litawor Chreptowicz, kanclerz wielki litewski w 1793 roku. Był to majątek Poniatowskich, a w XIX i pierwszej połowie XX wieku był dziedzictwem Wereszczaków, pierwszym właścicielem tych dóbr z rodu Wereszczaków był Michał, brat Maryli Wereszczakówny, ukochanej Adama Mickiewicza. Pod koniec XIX wieku majątek miał 540 mórg. Przed rozbiorami Jasieniec leżał w województwie nowogródzkim Rzeczypospolitej. Po III rozbiorze Polski znalazł się na terenie ujezdu nowogródzkiego, należącego do guberni słonimskiej (1796), litewskiej (1797–1801), a później grodzieńskiej i mińskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Jasieniec wrócił do Polski, znalazł się w gminie Horodyszcze, początkowo w powiecie nowogódzkim, a od 1926 roku w powiecie baranowickim województwa nowogródzkiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi. W XIX wieku stał tu młyn oraz drewniana cerkiew pw. św. Mikołaja Cudotwórcy. Do cerkwi należało 66 dziesięcin ziemi. W 1921 miejscowość liczyła: folwark – 37 mieszkańców, zamieszkałych w 6 budynkach, wyłącznie Polaków. 32 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 5 rzymskokatolickiego; wieś – 142 mieszkańców, zamieszkałych w 26 budynkach, w tym 122 Polaków i 20 Białorusinów. Wszyscy mieszkańcy byli wyznania prawosławnego. Dawny dwór Dwór, w którym urodził się Joachim Chreptowicz, pochodził z XVIII wieku. Był to prostokątny w części środkowej, parterowy, murowany dom. Ciężki portyk o dwóch parach masywnych kolumn był zwieńczony trójkątnym szczytem z ćwierćkolistym otworem doświetlającym szczyt. Przy wszystkich narożach znajdowały się przybudówki (alkierze). Środkowa część dworu była przykryta gładkim gontowym czterospadowym dachem z dwoma kominami. Portyk i alkierze były przykryte dachem dwuspadowym. Po prawej stronie domu stała parterowa oficyna. Dwór nie przetrwał I wojny światowej, resztki domu rozebrano po II wojnie światowej. Dziś wśród resztek parku stoją ruiny zabudowań gospodarczych. Majątek w Jasieńcu jest opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego. Przypisy
Ясенець (Барановицький район)

Ясенець (біл. Ясянец) — село в Білорусі, у Барановицькому районі Берестейської області. Орган місцевого самоврядування — Городищенська сільська рада. Історія Населення За переписом населення Білорусі 2009 року чисельність населення села становило 33 особи. Примітки
Jatwieź (rejon grodzieński)

Jatwieź (biał. Ятвезь; ros. Ятвезь) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Sopoćkinie, nad Niemnem. Dawniej wieś i folwark. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie augustowskim. Przypisy Bibliografia Jatwieź, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 510 . Jatwieź na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Ятвезь (Дятловский район)

Я́твезь (бел. Ятвезь) — деревня в Дятловском сельсовете Дятловского района Гродненской области Белоруссии. По переписи населения 2009 года в Ятвези проживало 104 человека. Этимология Название деревни образовано от имени народа ятвягов, одного из балтийских племён. География Ятвезь расположена в 6 км к северо-западу от Дятлово, 152 км от Гродно, 20 км от железнодорожной станции Новоельня. История В 1624 году упоминается в составе Дятловской (Здентельской) волости во владении Сапег. В 1878 году Ятвезь — деревня в Дятловской волости Слонимского уезда Гродненской губернии (48 дворов, магазин). В 1880 году в Ятвези проживало 89 человек. Согласно переписи населения 1897 года в Ятвези насчитывалось 309 домов, проживало 1874 человека, в том числе 1819 крестьян. В 1921—1939 годах Ятвезь находилась в составе межвоенной Польской Республики. В сентябре 1939 года Ятвезь вошла в состав БССР. В 1996 году Ятвезь входила в состав Вензовецкого сельсовета и колхоза «Заря». В деревне насчитывалось 87 хозяйств, проживало 172 человека. 13 июля 2007 года деревня была передана из Вензовецкого в Дятловский сельсовет. Примечания
Jaczańce

Jaczańce (biał. Ячанцы, Jaczancy; ros. Ячанцы, Jaczancy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dworzyszcze. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Żyrmuny. W 1921 miejscowość liczyła 74 mieszkańców, zamieszkałych w 13 budynkach, wyłącznie Polaków. 61 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 13 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Ejszyszki. [dostęp 2022-12-28]. (pol.). (pod nazwą Jurewicze (Jacewicze))
Jewsiewicze (rejon lidzki)

Jewsiewicze (biał. Яўсеевічы, Jausiejewiczy; ros. Евсеевичи, Jewsiejewiczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dzitwa, pomiędzy Dzitwą i Krupką. Wieś leży przy rezerwacie hydrologicznym Berezyna. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 291 mieszkańców, zamieszkałych w 52 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Jewsiewicze, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 19 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-01]. (pol.).
Малорита

Малорита (на беларуски: Маларыта; на руски: Малорита) е град в Беларус, административен център на Малоритски район, Брестка област. Населението на града е 11 914 души (по приблизителна оценка от 1 януари 2018 г.). История За пръв път селището е упоменато през 1566 година. Източници
Malaryta

Malaryta (bělorusky Маларыта, rusky Малорита – Malorita) je město v Brestské oblasti v Bělorusku. K roku 2017 v něm žilo bezmála dvanáct tisíc obyvatel. Poloha a doprava Malaryta leží zhruba padesát kilometrů jihovýchodně od Brestu, správního střediska oblasti, v jihozápadním cípu Běloruska – od bělorusko-ukrajinské hranice je vzdálena jen zhruba deset kilometrů severozápadně, od bělorusko-polské hranice jen zhruba třicet kilometrů východně. Z jihovýchodu z ukrajinského Kovelu na severozápad do Brestu přes Malarytu prochází železniční trať Kovel – Brest. Z jihozápadu přichází do Malaryty silnice z polské Włodawy procházející přes ukrajinskou vesnici Pišča, která se severovýchodně od Malaryty připojuje na dálnici M12 pokračující severovýchodně směrem na Kobryn. Dějiny Městem je Malaryta od roku 1970. Rodáci Leanid Arkadzjevič Taraněnka (* 1956) – vzpěrač Odkazy Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Malaryta na německé Wikipedii a Маларыта na běloruské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Malaryta na Wikimedia Commons
Malaryta

Malaryta (belarussisch Малары́та) oder Malorita (russisch Малори́та) ist der Hauptort des Rajon Malaryta im Südwesten der belarussischen Breszkaja Woblasz. Die Stadt Malaryta hatte nach den statistischen Angaben des Jahres 2006 etwa 9700 Einwohner und ist über die belarussische Fernstraße M12 sowie die Bahnstrecke Kowel (Ukraine)–Brest zu erreichen. Wappen In Blau unter einem silbernen Fürstenhut zwei silberne Eichenblätter mit drei silbernen Früchten im rechten oberen Viertel. Söhne und Töchter der Stadt Leonid Taranenko (* 13. Juni 1956), Gewichtheber Weblinks
Malaryta

Malaryta or Malorita is a town in Brest Region, Belarus. It serves as the administrative centre of Malaryta District. The name of the city comes from the Ryta River. As of 2026, it has a population of 12,593. History Within the Grand Duchy of Lithuania and Polish–Lithuanian Commonwealth, Malaryta was part of Brest Litovsk Voivodeship. In 1795, Malaryta was acquired by the Russian Empire as a result of the Third Partition of Poland. From 1921 to 1939, Malaryta (Małoryta) was part of the Second Polish Republic, administratively located in the Polesie Voivodeship. In September 1939, Malaryta was occupied by the Red Army and, on 14 November 1939, incorporated into the Byelorussian SSR. From 22 June 1941 to 20 July 1944, Malaryta was occupied by Nazi Germany and administered as a part of the Generalbezirk Wolhynien-Podolien of Reichskommissariat Ukraine. Notable people Leonid Taranenko (born 1956), former weightlifter Barys Pukhouski (born 1987), handball player Vadim Skripchenko (born 1975), football coach and former player Notes References External links Malaryta, Belarus at JewishGen
Malaryta

Malaryta o Malorita (bielorruso: Маларыта; ruso: Малорита; polaco: Małoryta) es una ciudad subdistrital de Bielorrusia, capital del distrito homónimo en la provincia de Brest. En 2017, la ciudad tenía una población de 11 891 habitantes.​ Se conoce la existencia de la localidad desde 1566, cuando era un pueblo del Gran Ducado de Lituania. En el siglo XVIII se desarrolló como un centro de producción de cobre. En la partición de 1795 se incorporó al Imperio ruso. En 1921 se incorporó a la Segunda República Polaca, pasando a formar parte de la RSS de Bielorrusia desde 1939. Adoptó estatus de ciudad en 1970.​​ Se ubica unos 30 km al sureste de la capital provincial Brest, sobre la carretera P17 que lleva a Liuboml.​ Referencias
Malaryta

Malaryta (en biélorusse : Маларыта) ou Malorita (en russe : Малорита ; en polonais : Małoryta) est une ville de la voblast de Brest, en Biélorussie, et le centre administratif du raïon de Malaryta. Sa population s'élevait à 11 891 habitants en 2017. Géographie Malaryta est située à 47 km — 59 km par la route — au sud-est de Brest et à 332 km — 355 km par la route — au sud-ouest de Minsk. Histoire La première mention de Malaryta remonte à l'année 1566, sous le nom de Rita Mala. Elle fut annexée à l'Empire russe à l'occasion de la deuxième partition de la Pologne, en 1795. Une gare ferroviaire sur la ligne Brest – Kiev ouvrit en 1878. En 1897, on recensa 1 275 habitants, dont 227 Juifs, soit 15,3 pour cent de la population. La principale activité économique était l'agriculture, mais Malaryta comptait des ateliers de tissage, des scieries, une briqueterie, une forge, etc. Pendant la Première Guerre mondiale, Malaryta fut occupée par les troupes allemandes de septembre 1915 à mars 1918. Le traité de Riga l'attribua à la Pologne et elle fut ensuite rattachée à la voïvodie de Polesie. Après la signature du pacte germano-soviétique, l'Armée rouge occupa Malaryta. En janvier suivant, elle devint le centre administratif d'un raïon de la voblast de Brest au sein de la RSS de Biélorussie. Malaryta fut occupée par l'Allemagne nazie du 22 juin 1941 au 20 juillet 1944. À l'automne 1941, un ghetto fut établi, où s'entassèrent plus de 2 000 Juifs de Malaryta et des villages voisins. Ils furent massacrés dans les environs en juin 1942. Le 25 décembre 1962, le raïon de Malaryta fut supprimé et rattaché au raïon de Brest, mais il fut rétabli le 6 janvier 1965. En décembre 1970, la commune urbaine de Malaryta accéda au statut de ville. Population Recensements (*) ou estimations de la population : Personnalités Leonid Taranenko (1956-), haltérophile, champion olympique, double champion du monde. Notes et références Liens externes (ru) Cartes topographiques (en) Histoire des Juifs de Malaryta Portail de la Biélorussie
Małoryta

Małoryta (biał. Маларыта, Małaryta, ros. Малори́та, Małorita) – miasto na Białorusi, stolica rejonu w obwodzie brzeskim liczące 11,7 tys. mieszkańców (2010). W miejscowości urodził się polski malarz i scenograf teatralny Konstanty Mackiewicz. Historia Miejscowość po raz pierwszy wzmiankowana w 1566. Wieś królewska położona była w końcu XVIII wieku w ekonomii brzeskiej w powiecie brzeskolitewskim województwa brzeskolitewskiego I Rzeczypospolitej. Po III rozbiorze w 1795 roku włączona do Rosji. Spis ludności przeprowadzony w 1897 r. wykazał, że wśród 1480 mieszkańców Małoryty było zaledwie 227 Żydów, co stanowiło 15% ludności. 11 lutego 1919 roku, po wycofaniu się Niemców, Małoryta została zajęta przez polską piechotę z grupy gen. Listowskiego. Trzy dni później pod Małorytą i Mokranami w potyczkach Polacy wzięli do niewoli 60 bolszewickich żołnierzy, w tym 10 oficerów. Za II Rzeczypospolitej miejscowość była siedzibą gminy Małoryta. W 1931 roku otworzono tu fabrykę dykty należącą do Hamera. Podczas II wojny światowej w 1939 roku Małotyta znalazła się pod okupacją sowiecką, w trakcie której odebrano właścicielom wszystkie sklepy i przedsiębiorstwa, a wielu mieszkańców zesłano przymusowo w głąb ZSRR. W 1941 roku po ataku Niemiec na ZSRR w północno-zachodniej części miasteczka utworzono getto dla około 2 tys. Żydów (rejon ulicy Wokzalnej). W lipcu 1942 roku oddział niemiecko-ukraiński rozstrzelał Żydów w okolicy pagórka Pieszczanka na północny zachód od miejscowości (ulica Sowchoznaja). W 1945 roku na mocy Konferencji jałtańskiej miasto włączono do ZSRR. Religia Małoryta jest siedzibą prawosławnego dekanatu małoryckiego (w eparchii brzeskiej i kobryńskiej) oraz dwóch należących do niego parafii. Działa tu również parafia rzymskokatolicka pw. Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny. Transport Znajduje się tu stacja kolejowa Małoryta. Miasta partnerskie Międzyrzec Podlaski, Polska Przypisy Linki zewnętrzne Radziecka mapa 1:100 000 Małoryto, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 77 . Małoryta, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 298 .
Маларита

Маларита или Малорита (бел. Маларыта; рус. Малорита) град на крајњем југозападу Републике Белорусије. Административни је центар Маларицког рејона Брестске области. Према процени из 2012. у граду је живело 11.713 становника. Географија Град је смештен у централном делу Малорицког рејона на крајњем југозападу Белорусије. Лежи на реци Маларити (по којој је и добио име) недалеко од њеног ушћа у реку Риту. Од административног центра области Бреста удаљен је 52 км источно. Кроз град пролази железница на линији Брест-Ковељ (УКР). Историја У писаним изворима ансеље се први пут помиње 1546. као село Мала Рита. Након распада Пољско-литванске уније 1795. постаје делом Руске Империје. У насељу је 1803. отворена прва јавна школа. Према подацима сверуског пописа становништва из 1897. у насељу је живело 1.275 становника. Становништво Према процени, у граду је 2012. живело 11.713 становника. Види још Брестска област Маларицки рејон Маларита (река) Референце Спољашње везе Службена веб страница Положај града на мапи припадајућег рејона Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (14. новембар 2012)
Malaryta

Malaryta (belarusiska: Маларыта) är en stad i Belarus. Den ligger i länet Brests voblast, i den sydvästra delen av landet, 300 km sydväst om huvudstaden Mіnsk. Malaryta ligger 157 meter över havet och antalet invånare är 11 823. Natur och klimat Terrängen runt Malaryta är mycket platt. Runt Malaryta är det ganska glesbefolkat, med 21 invånare per kvadratkilometer.. Det finns inga andra samhällen i närheten. I omgivningarna runt Malaryta växer i huvudsak blandskog. Referenser Kommentarer Källor