NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Klukowicze (rejon nowogródzki)

Klukowicze (biał. Клюкавічы, ros. Клюковичи) – wieś na Białorusi, w sielsowiecie Brolniki, w rejonie nowogródzkim obwodu grodzieńskiego. Geografia Wieś znajduje się przy drodze republikańskiej R10, na trasie między Nowogródkiem a Lubczem. Klukowicze leżą na wschód od Recemli i Basina, na północ od Kurewicz i Niesutycz, na północny zachód od Sieliszcza i na południe od Worobjewicz Wielkich i Małych. Historia W XIX w. Klukowicze znajdowały się w powiecie nowogródzkim guberni mińskiej, w gminie Niehniewicze. W okresie międzywojennym wieś należała do gminy Horodeczna w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego II Rzeczypospolitej. Po II wojnie światowej Klukowicze znalazły się w granicach Białoruskiej SRR, a od 1991 r. – w niepodległej Białorusi. Linki zewnętrzne Klukowicze na Wikimapii Przypisy
Kozicze (obwód grodzieński)

Kozicze (biał. Козічы, Koziczy; ros. Козичи, Koziczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Krupa, nad Krupką. Wieś leży przy rezerwacie hydrologicznym Berezyna. Historia W XIX i w początkach XX w. wieś i folwark położone w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżąca w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 186 mieszkańców, zamieszkałych w 42 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Kozicze, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 545 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-12]. (pol.).
Kosowszczyzna (obwód grodzieński)

Kosowszczyzna (biał. Косаўшчына, Kosauszczyna; ros. Косовщина, Kosowszczina) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Wawiórka. Historia Dawniej zaścianek. W dwudziestoleciu międzywojennym leżał w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Myto/Wawiórka. W 1921 miejscowość liczyła 18 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-09]. (pol.).
Kościewicze (rejon zelwieński)

Kościewicze (biał. Косцевічы; ros. Костевичи) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie zelwieńskim, w sielsowiecie Karolin. W dwudziestoleciu międzywojennym miejscowość leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Międzyrzecz. 16 października 1933 utworzyła gromadę w gminie Międzyrzecz. Po II wojnie światowej weszła w struktury ZSRR. Zobacz też: Żerno (osada) Przypisy Bibliografia Kościewicze na mapie WIG
Kosicze (obwód grodzieński)

Kosicze (biał. Косічы; ros. Косичи) – wieś na Białorusi, w rejonie nowogródzkim obwodu grodzieńskiego, około 17 km na południe od Nowogródka. Historia Wiedza o historii Kosicz jest fragmentaryczna. W połowie XIX wieku miałyby być własnością Siemiradzkich. Z innych źródeł wynika, że przed powstaniem styczniowym Kosicze należały do Józefa Olędzkiego i zostały skonfiskowane przez władze carskie między 1863 a 1867 rokiem. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego (tom 4. z 1882 roku) podaje, że wśród dwóch folwarków Kosicze jeden był własnością Ancutów. Po III rozbiorze Polski w 1795 roku Kosicze, wcześniej należące do województwa nowogródzkiego Rzeczypospolitej, znalazły się na terenie powiatu nowogródzkiego (ujezdu) guberni mińskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Kosicze wróciły do Polski, weszły w skład gminy Poczapów w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi. Dawny dwór Dwór w Kosiczach znany jest z jednej fotografii. Został wybudowany najprawdopodobniej w XVIII wieku i już nie istniał w dwudziestoleciu międzywojennym. Był to parterowy dom zbudowany na planie czworokąta. Od frontu miał portyk, którego trójkątny szczyt, przebity półokrągłym oknem, był wsparty dwiema parami kolumn. Dom był przykryty wysokim, gładkim, gontowym czterospadowym dachem z trzema symetrycznie usytuowanymi kominami. Majątek w Kosiczach jest opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego. Przypisy
Krasnowce (obwód grodzieński)

Krasnowce (biał. Красноўцы, Krasnoucy; ros. Красновцы, Krasnowcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Wawiórka. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Wawerka/Myto. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Myto/Wawiórka. W 1921 wieś liczyła 285 mieszkańców, zamieszkałych w 59 budynkach, wyłącznie Polaków. 283 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 2 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Krasnowce (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 639 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-09]. (pol.).
Kruhłe (rejon bereski)

Kruhłe (biał. Круглае; ros. Круглое) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie bereskim, w sielsowiecie Bereza. W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie prużańskim. Przypisy Bibliografia Kruhłe (2), pow. prużański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 170 . Kruhłe na mapie WIG
Круглое (Берёзовский район)

Круглое (бел. Круглае) — деревня в Берёзовском районе Брестской области Беларуси. Входит в состав Берёзовского сельсовета. География Деревня находится в центральной части Брестской области, на левом берегу реки Ясельды, при автодороге Н-127, на расстоянии приблизительно 1 километра (по прямой) к северо-востоку от города Берёза, административного центра района. Абсолютная высота — 144 метра над уровнем моря. Площадь населённого пункта — 0,1283 км². История По состоянию на 1905 год, в Круглом проживало 75 человек. В административном отношении деревня входила в состав Березской волости Пружанского уезда Гродненской губернии. Согласно Рижскому мирному договору (1921), деревня вошла в состав межвоенной Польши. Входила в состав гмины Берёза Картузская Пружанского повета Полесского воеводства Польши. В 1921 году числилось 67 жителей, проживавших в 12 домах. В этническом составе населения того периода поляки составляли 100 %. В конфессиональном составе населения преобладали православные христиане (54 %) и католики (46 %). С 1939 года в БССР, с 1940 года деревня в составе Соколовского сельсовета. Население По данным переписи 2019 года, в деревне проживало 8 человек. Примечания
Kręty Brzeg

Kręty Brzeg (biał. Круты Бераг, Kruty Bierah; ros. Крутой Берег, Krutoj Bierieg) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie nieświeskim, w sielsowiecie Lipa, nad Uszą. Historia W Rzeczypospolitej Obojga Narodów znajdował się w województwie nowogródzkim, w powiecie nowogródzkim. W 1492 wielki książę litewski Aleksander Jagiellończyk nadał wieś Piotrowi Kiszce. W 1533 Anna Kiszka wniosła ją w posagu do rodu Radziwiłłów, w ramach którego należał do ordynacji nieświeskiej. W XIX i w początkach XX w. położony był w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie nowogródzkim, w gminie Horodziej. W dwudziestoleciu międzywojennym leżał w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie nieświeskim, w gminie Horodziej. W 1921 miejscowość liczyła 742 mieszkańców, zamieszkałych w 133 budynkach, w tym 718 Białorusinów i 24 Polaków. 674 mieszkańców było wyznania prawosławnego, 63 rzymskokatolickiego i 5 mojżeszowego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Brzeg - Kręty, pow. nowogródzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 243 . Mapa WIG Stołpce. [dostęp 2024-09-30]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-09-30]. (ros. • biał.).
Kudajuńce

Kudajuńce (biał. Кудаюнцы; ros. Кудаюнцы) – chutor na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Dociszki. Dawniej folwark i dwór. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim (od 1 lipca 1926 do 19 maja 1930 w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim), do 19 maja 1930 w gminie Koniawa, następnie w gminie Raduń. Przypisy Bibliografia Kudajuńce na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-05-05]. (ros.).
Kąkole

Kąkole (biał. Кукалі; ros. Куколи) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Putryszki, nad Niemnem. Sąsiaduje z Grodnem. Dawniej uroczysko. W dwudziestoleciu międzywojennym ówczesny zaścianek leżał w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Hoża. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zaścianek zamieszkiwało 56 osób, 43 było wyznania rzymskokatolickiego, 1 prawosławnego a 12 staroobrzędowego. Wszyscy mieszkańcy zadeklarowali polską przynależność narodową. Było tu 9 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Balli Kościelnej. Kąkole podlegały pod Sąd Grodzki i Okręgowy w Grodnie, najbliższy urząd pocztowy mieścił się w Hoży. Przypisy Bibliografia Kąkole (1), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 68 . Kąkole na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Куколи

Куколи (бел. Кукалі́) — деревня в Гродненском районе Гродненской области Республики Беларусь. В составе Путришковского сельсовета. География Ближайшие населённые пункты Островок-1, Гродно и др. Гидрография Река Неман. Расположена пристань. История В 1905 году урочище Куколи в Гожской волости Гродненского уезда Гродненской губернии, 17 жителей. До 16 апреля 1987 года деревня входила в состав Грандичского сельсовета. Население Численность 2009 год — 27 жителей Динамика 1999 год — 43 жителей (перепись населения) 2009 год — 27 жителей (перепись населения) Достопримечательность Стоянка и селища периода каменного века, средневековья и нового времени, на северной окраине деревни Куколи — Историко-культурная ценность Республики Беларусь, . Примечания
Курпеши (Дятловский район)

Ку́рпеши (бел. Курпешы) — деревня в Дятловском сельсовете Дятловского района Гродненской области Республики Беларусь. Согласно переписи населения 2009 года в Курпешах проживало 43 человека. География Курпеши расположены в 8 км к северо-востоку от Дятлово, 151 км от Гродно, 14 км от железнодорожной станции Новоельня. История В 1878 году Курпеши — деревня в Дятловской волости Слонимского уезда Гродненской губернии (18 дворов, магазин). В 1880 году в Курпешах проживало 14 человек. Согласно переписи населения 1897 года в Курпешах насчитывалось 38 домов, проживало 250 человек. В 1905 году — 252 жителя. В 1921—1939 годах Курпеши находились в составе межвоенной Польской Республики. В сентябре 1939 года Курпеши вошли в состав БССР. В 1996 году Курпеши входили в состав колхоза «Россия». В деревне насчитывалось 40 дворов, проживало 68 человек. Примечания
Kieńcie

Kieńcie (biał. Кянці, Kianci; ros. Кенти, Kienti) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Trzeciakowce. Wieś położona jest w pobliżu węzła dróg magistralnych M6 i M11. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 45 mieszkańców, zamieszkałych w 9 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Kiencie, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 44 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-02-02]. (pol.).
Kiwańce (Białoruś)

Kiwańce (biał. Ківанцы; ros. Киванцы) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Dociszki. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Raduń. Przypisy Bibliografia Kiwańce (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 116 . Kiwańce na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-04-04]. (ros.).
Kiwaczyna

Kiwaczyna (biał. Ківачына, Kivačyna; ros. Кивачино, Kiwaczino) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Szereszów. Historia W XIX i w początkach XX w. położona była w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie prużańskim, w gminie Białowieża. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie bielskim, w gminie Białowieża. W 1921 miejscowość liczyła 246 mieszkańców, zamieszkałych w 52 budynkach, w tym 243 Polaków i 3 osoby innej narodowości. 244 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 2 rzymskokatolickiego. W 1933 roku utworzyła gromadę Kiwaczyna. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych., t. T. 5, województwo białostockie, 1924. Kiwaczyna w serwisie Radzima Kiwaczyna, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 80 .
Kirianowce

Kirianowce (biał. Кір’янаўцы, Kirjanaucy; ros. Кирьяновцы, Kirjanowcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Berdówka. W pobliżu znajduje się przystanek kolejowy Kirianowce, położony na linii Mołodeczno – Lida. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 116 mieszkańców, zamieszkałych w 25 budynkach, w tym 101 Białorusinów i 15 Polaków. 67 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 49 rzymskokatolickiego. Były wówczas siedzibą rzymskokatolickiej parafii św. Trójcy (obecnie nieistniejącej). Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Iwje. [dostęp 2022-12-06]. (pol.).
Кирьяновцы (Лидский район)

Кирьяновцы (бел. Кір'я́наўцы) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. В составе Дубровенского сельсовета. География В 1,6 км на северо-запад от деревни расположен остановочный пункт Кирьяновцы на линии Молодечно — Лида, между остановочным пунктом Князиковцы и остановочным пунктом Цвермы. Рядом пролегает дорога Н-6021, через деревню — дорога Н-20036. Ближайшие населённые пункты Андрушки (Ивьевский район), Бакуны, Бердовка (Лидский район) и др. История В 1905 году в Докудовской волости Лидского уезда Виленской губернии. До 17 марта 2023 года деревня входила в состав Бердовского сельсовета. Население Численность 2009 год — 66 жителей Динамика 1905 год — 151 житель (76 муж., 75 жен.) — деревня; 7 жителей (3 муж., 4 жен.) — фольварк. 2009 год — 66 жителей (перепись населения). Галерея Примечания
Łopaciszki (sielsowiet Bastuny)

Łopaciszki (biał. Лапацішкі; ros. Лопатишки) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Bastuny, przy drodze magistralnej . W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, do 11 kwietnia 1929 w gminie Żyrmuny, następnie w gminie Werenów. Przypisy Bibliografia Łopaciszki na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-03-01]. (ros.).
Łaszewicze (rejon świsłocki)

Łaszewicze (biał. Лашавічы; ros. Лашевичи) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Werdomicze. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, do 30 grudnia 1922 w gminie Święcica, następnie w gminie Świsłocz. Przypisy Bibliografia Łaszewicze (3), pow. wołkowyski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 258 . Łaszewicze na mapie WIG
Lewasze (obwód grodzieński)

Lewasze (biał. Левашы, Lewaszy; ros. Леваши, Lewaszy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dworzyszcze, nad Żyżmą. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Lewasze, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 185 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2022-12-22]. (pol.).
Леваши (Гродненская область)

Леваши (бел. Левашы́) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. Входит в состав Дворищанского сельсовета. География Пролегает дорога Н-6485. Ближайшие населённые пункты Слижи, Токари и др. Гидрография Рядом протекает река Жижма. История С 1904 года в Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии Российской империи. До 3 апреля 1959 года деревня входила в состав Бердовского сельсовета Лидского района, до 11 января 1966 года — в состав Трокельского сельсовета Вороновского района. Население Численность 2009 год — 26 жителей Динамика 1999 год — 48 жителей (перепись населения) 2009 год — 26 жителей (перепись населения) Примечания
Lisuny (obwód miński)

Lisuny, Lesuny (biał. Лесуны, Lesuny; ros. Лесуны, Lesuny) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie nieświeskim, w sielsowiecie Łań. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie słuckim. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś i folwark leżące w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie nieświeskim. Od 4 marca 1922 siedziba władz gminy Lisuny. Po jej likwidacji 1 października 1927 należała do gminy Łań. W 1921 wieś liczyła 57 mieszkańców, zamieszkałych w 11 budynkach, w tym 53 Białorusinów i 4 Polaków. 52 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 5 rzymskokatolickiego. Folwark liczył zaś 19 mieszkańców, zamieszkałych w 3 budynkach, w tym 11 Białorusinów i 8 Polaków. 10 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 9 rzymskokatolickiego. Wieś położona była wówczas przy granicy ze Związkiem Sowieckim. W latach 1925-1934 znajdowała się tu strażnica KOP „Lesuny”. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Lisuny al. Lesuny, pow. słucki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 322 . Lesuny, ob. Lisuny, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 168 . Mapa WIG Nieśwież. [dostęp 2024-09-19]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-09-19]. (ros. • biał.).
Leśniki (rejon lidzki)

Leśniki (biał. Леснікі, Lesniki; ros. Лесники, Lesniki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Chodorowce. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lebioda. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim (od 29 maja 1929, wcześniej w powiecie lidzkim), w gminie Lebioda. W 1921 miejscowość liczyła 451 mieszkańców, zamieszkałych w 82 budynkach, w tym 450 Białorusinów i 1 Polaka. 450 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 1 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Leśniki (9), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 163 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-02-13]. (pol.).
Лозки (Дятловский район)

Ло́зки (бел. Лозкі) — деревня в Козловщинском сельсовете Дятловского района Гродненской области Белоруссии. Согласно переписи населения 2009 года в Лозках проживал 201 человек. Площадь сельского населённого пункта составляет 131,12 га, протяжённость границ — 10,23 км. География Лозки расположены в 17 км к юго-западу от Дятлово, 150 км от Гродно, 35 км от железнодорожной станции Слоним. История В 1880 году Лозки — деревня в Козловской волости Слонимского уезда Гродненской губернии (259 жителей). Согласно переписи населения 1897 года в Лозках насчитывалось 61 хозяйство, проживало 380 человека. В 1905 году численность населения деревни составила 379 жителей. В 1921—1939 годах Лозки находились в составе межвоенной Польской Республики. В этот период деревня относилась к сельской гмине Козловщина Слонимского повята Новогрудского воеводства. В 1923 году в Лозках насчитывалось 94 хозяйства, проживало 524 человека. В сентябре 1939 года Лозки вошли в состав БССР. В 1996 году Лозки входили в состав Гербелевичского сельсовета и колхоза «Искра». В деревне имелось 138 хозяйств, проживало 347 человек. 13 июля 2007 года Лозки были переданы из упразднённого Гербелевичского сельсовета в Козловщинский поселковый совет. 26 декабря 2013 года деревня вместе с другими населёнными пунктами, ранее входившими в состав Козловщинского поссовета, была включена в новообразованный Козловщинский сельсовет. Примечания
Lukavica, Belarus

Lukavica (Belarusian: Лукавіца, Polish: Łukawica) is a village in Grodno District, Grodno Region, in western Belarus. It is situated on the Neman River. History In the interwar period, Łukawica, as it was known in Polish, was administratively located in the Grodno County in the Białystok Voivodeship of Poland. According to the 1921 census, the village had a population of 213, entirely Polish by nationality, and Catholic by confession. Following the invasion of Poland in September 1939, the village was first occupied by the Soviet Union until 1941, then by Nazi Germany until 1944, and then re-occupied by the Soviet Union, which eventually annexed it from Poland in 1945. In March 1946, the Polish resistance executed three NKVD officers in the village. References
Łukawica (Białoruś)

Łukawica (biał. Лукавіца, ros. Лукавица) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Hoża, nad Niemnem. W dwudziestoleciu międzywojennym folwark leżał w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Hoża. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwało 213 osób, wszystkie były wyznania rzymskokatolickiego i zadeklarowały polską przynależność narodową. Było tu 235 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii świętych apostołów Piotra i Pawła w Hoży. Łukawica podlegała pod Sąd Grodzki i Okręgowy w Grodnie; najbliższy urząd pocztowy mieścił się w Hoży. Przypisy Bibliografia Łukawica, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 812 . Łukawica na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Łuczyce (obwód brzeski)

Łuczyce (biał. Лучыца; ros. Лучица) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie stolińskim, w sielsowiecie Horodno, przy Błocie Moroczno. W pobliżu wsi znajduje się kopalnia torfu Glinka. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie stolińskim. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Łuczyce na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-10-02]. (ros.).