NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kuchary (rejon mostowski)

Kuchary, Kucharze (biał. Кухары; ros. Кухари) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie mostowskim, w sielsowiecie Łunna. Dawniej w województwie trockim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie grodzieńskim. W latach 1921–1939 wieś i folwark leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Łasza. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 280 osób, 244 było wyznania rzymskokatolickiego a 46 prawosławnego. Wszyscy mieszkańcy zadeklarowali polską przynależność narodową. Było tu 48 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii prawosławnej i rzymskokatolickiej w Łunnej. Podlegała pod Sąd Grodzki w Skidlu i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Łunnej. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Przypisy Linki zewnętrzne Kuchary, pow. grodzieński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 188 . Kuchary na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-11-18]. (ros.).
Strzelce (obwód grodzieński)

Strzelce (biał. Стральцы; ros. Стрельцы) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie mostowskim, w sielsowiecie Łunna. Dawniej w województwie trockim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie grodzieńskim. W latach 1921–1939 wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Łunna. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 439 osób, 364 było wyznania rzymskokatolickiego a 75 prawosławnego. Jednocześnie 382 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 57 białoruską. Było tu 89 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii prawosławnej i rzymskokatolickiej w Łunnie. Podlegała pod Sąd Grodzki w Skidlu i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Łunnie. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Łunna. Przypisy Linki zewnętrzne Strzelce (3), pow. grodzieński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 457 . Strzelce na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-11-14]. (ros.).
Ostrów (rejon mostowski)

Ostrów, Ostrowo (biał. Вострава; ros. Острово) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie mostowskim, w sielsowiecie Gudziewicze. Należał do ekonomii grodzieńskiej. W dwudziestoleciu międzywojennym leżał w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Gudziewicze. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwały 222 osoby, 101 było wyznania rzymskokatolickiego, 113 prawosławnego, a 8 mojżeszowego. Jednocześnie 143 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, a 79 białoruską. Było tu 39 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Łunnej i parafii prawosławnej w Gudziewiczach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Indurze i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Gudziewiczach. Przypisy Bibliografia Ostrów (3), pow. grodzieński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 421 . Ostrów na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-10-03]. (ros.).
Gudziewicze

Gudziewicze, Hudziewicze (biał. Гудзевічы; ros. Гудевичи) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie mostowskim, w sielsowiecie Gudziewicze. Siedziba parafii prawosławnej; znajduje się tu cerkiew pw. Narodzenia Matki Bożej. W XIX w. wieś i majątek ziemski. Była wówczas siedzibą gminy Gudziewicze. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Gudziewicze. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku ówczesną okolicę zamieszkiwało 114 osób, 21 było wyznania rzymskokatolickiego, 85 prawosławnego a 8 mojżeszowego. 98 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 16 białoruską. Było tu 13 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Wielkich Ejsymontach i parafii prawosławnej w Gudziewiczach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Indurze i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Gudziewiczach. W Gudziewiczach mieści się także Gudziewickie Państwowe Muzeum Literacko-Krajoznawcze. Przypisy Bibliografia Hudziewicze, pow. grodzieński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 598 . Hudziewicze na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-10-03]. (ros.).
Nacewicze

Nacewicze (biał. Нацавічы; ros. Нацевичи) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie mostowskim, w sielsowiecie Gudziewicze. Należały do ekonomii grodzieńskiej. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Gudziewicze. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwało 112 osób, 108 było wyznania rzymskokatolickiego a 4 prawosławnego. Wszyscy mieszkańcy zadeklarowali polską przynależność narodową. Były tu 24 budynki mieszkalne. Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Wielkich Ejsymontach i parafii prawosławnej w Gudziewiczach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Indurze i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Gudziewiczach. Przypisy Bibliografia Nacewicze, pow. grodzieński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 366 . Nacewicze na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-10-05]. (ros.).
Siemierenki

Siemierenki (biał. Семярэнкі; ros. Семеренки) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie mostowskim, w sielsowiecie Gudziewicze. Należały do ekonomii grodzieńskiej. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś i folwark leżał w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Gudziewicze. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku: wieś zamieszkiwało 162 osoby, 1 była wyznania rzymskokatolickiego a 161 prawosławnego. Jednocześnie 149 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 13 białoruską. Było tu 31 budynków mieszkalnych ówczesny folwark zamieszkiwało 47 osób, 37 było wyznania rzymskokatolickiego, 3 prawosławnego a 7 mojżeszowego. Wszyscy mieszkańcy zadeklarowali polską przynależność narodową. Było tu 6 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Obrębszczyźnie i parafii prawosławnej w Gudziewiczach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Indurze i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Gudziewiczach. Przypisy Bibliografia Siemierenki, pow. grodzieński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 583 . Siemierenki na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-10-05]. (ros.).
Kniażewodce

Kniażewodce (biał. Княжаводцы; ros. Княжеводцы) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie mostowskim, w sielsowiecie Dubno, nad Niemnem i przy drodze republikańskiej . Dawniej zabudowania wsi skupione były głównie nad Niemnem. Obecnie większość zabudowań znajduje się w pobliżu drogi republikańskiej. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Dubno. W 1921 wieś zamieszkiwały 522 osoby. Całą populację stanowili Białorusini wyznania prawosławnego. Podczas II wojny światowej wieś wraz z jej mieszkańcami została spalona przez Niemców. Przypisy Bibliografia Kniażewodce, pow. grodzieński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 195 . Kniażewodce, pow. grodzieński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 92 . Kniażewodce na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-10-13]. (ros.).
Białawicze (obwód grodzieński)

Białawicze (biał. Бялавічы; ros. Белавичи) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie mostowskim, w sielsowiecie Piaski. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Piaski. W miejscowości znajduje się zabytkowa parafialna cerkiew prawosławna pod wezwaniem Opieki Matki Bożej z 1822 r. W 1887 r. majątek Białawicze odziedziczył (po matce Jadwidze z Oskierków) Stanisław Kajetan Ciechanowiecki (1859-1921). Dobra liczyły 2490 ha ziemi, znajdowała się tu parowa fabryka krochmalu i rozwinięta hodowla owiec. We dworze znajdowały się cenne dzieła sztuki z galerią portretów Oskierków, które zostały zniszczone przez Armię Czerwoną w 1920 r. Urodzeni w Białawiczach Michał Homolicki — polski filolog, archeolog, doktor medycyny, profesor Uniwersytetu Wileńskiego. Przypisy Bibliografia Bielawicze (2), pow. wołkowyski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 137 . Białawicze na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь [online] [dostęp 2019-12-05] [zarchiwizowane z adresu 2013-07-02] (ros.). strona główna serwisu
Naćkowo

Naćkowo (biał. Нацкава; ros. Нацково) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie mostowskim, w sielsowiecie Kuryłowicze. W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie słonimskim, w gminie Kuryłowicze. Przypisy Bibliografia Nackowa, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 852 . Nackowo, pow. słonimski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 366 . Naćkowo na mapie WIG Nackowo na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-11-02]. (ros.).
Pładowaja

Pładowaja (biał. Пладовая; ros. Плодовая, Płodowaja) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie mostowskim, w sielsowiecie Dubno, nad starorzeczem Niemna i przy skrzyżowaniu dróg republikańskich nr 41 i 44. Znajduje się tu cerkiew prawosławna pw. Narodzenia Matki Bożej (siedzibą parafii jest sąsiednia wieś Czerlona). Historia Dawniej był to folwark i majątek ziemski Czerlona. W dwudziestoleciu międzywojennym leżał on w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Skidel. Po II wojnie światowej został przekształcony w sowchoz, a w 1969 roku w wieś o nazwie Pładowaja. Zobacz też Czerlona Przypisy Bibliografia Czerlona, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 366 . D. Czerlona na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-10-24]. (ros.).
Mosty Prawe

Mosty Prawe (biał. Масты Правыя; ros. Мосты Правые) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie mostowskim, w sielsowiecie Mosty; na skrzyżowaniu dróg republikańskich R41 i R51. Położone nad Niemnem. Pierwsza wzmianka o miasteczku Mosty jako siedzibie wołości pochodzi z 1486 roku. Od 1589 roku miejscowość należała do ekonomii grodzieńskiej. Od XIX w. do dwudziestolecia międzywojennego nad Niemnem w Mostach Prawych znajdowała się przystań żeglugi rzecznej oraz kursował prom przez rzekę. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim. Wówczas dokonano rozdziału miejscowości na Mosty Prawe i Mosty Lewe. Od czasów carskich do II Rzeczypospolitej siedziba gminy Mosty. Znajduje tu się rzymskokatolicka parafia św. Jana Chrzciciela w Mostach Prawych. Przypisy Bibliografia Mosty 4.), powiat grodzieński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 714 . Mosty, powiat grodzieński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 356 . Mosty Prawe na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-11-27]. (ros.).
Мосты Правые

Мосты Правые (транслит. Masty Pravyja, бел: Масты Правыя) — агрогородок в Мостовском районе Гродненской области Белоруссии. Входит в состав Мостовского сельсовета. Культура Дом культуры Музей ГУО «Правомостовская средняя школа» Достопримечательности Усадьба Ознобишиных (нач. XX век) Костёл Святого Иоанна Крестителя (1990—1992) Еврейское кладбище (XVIII век) Христианское кладбище Часовня-усыпальница (ср. XIX век), на кладбище Часовня-надгробие (XIX в.), на кладбище Мост через Неман Фотографии Известные люди Станислав Иванович Балтрукевич (1940—2012) — белорусский врач-хирург, специалист в области костно-пластической хирургии. Доктор медицинских наук (1985 г.), профессор (1986 г.). Ссылки Ознобишин A. A. Воспоминания члена IV-й Государственной думы. Париж, 1927. pawet.net. Дата обращения: 27 ноября 2023.
Wygoda (rejon mostowski)

Wygoda (biał. Выгода; ros. Выгода) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie mostowskim, w sielsowiecie Piaski. Dawniej folwark. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Piaski. Przypisy Bibliografia Wygoda (19), pow. wołkowyski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 86 . Wygoda na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-12-07]. (ros.).
Rewki (obwód grodzieński)

Rewki (biał. Раўкі, Rauki; ros. Ревки, Riewki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie mostowskim, w sielsowiecie Dubno. Historia W XIX wieku Rewki znajdowały się w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej. W latach 1921–1939 wieś i osada młyńska leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Skidel. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 145 osób, wszystkie były wyznania prawosławnego. Jednocześnie 138 mieszkańców zadeklarowało białoruską przynależność narodową a 7 inną. Było tu 26 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii prawosławnej w Skidlu i rzymskokatolickiej w Kaszubińcach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Skidlu i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Skidlu. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 wchodzi w skład Białorusi. Przypisy Linki zewnętrzne Rowki, pow. grodzieński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 550 . Rowki na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-10-24]. (ros.).
Ревки (Гродненская область)

Ревки или Ровки (бел. Раўкі) — деревня в Дубненском сельсовете Мостовского района. История Весной 1940 года в деревне Ревки Русиновского с/с Мостовского района был организован колхоз «17 Сентября». Колхозом было приобретено знамя. После нападения фашистской Германии на СССР в 1941 году, жительница деревни Шостко Мария Григорьевна вместе с сыном Федей пробралась в здание колхозной конторы и спасла знамя. После войны знамя было передано в Гродненский историко-археологический музей. С 1 сентября 1944 года в деревне действовала 7-классная школа. Известные уроженцы Лис, Анатолий Васильевич Литература Мышко А. П. Этнография деревни Ревков Скидельской волости Гродненской губернии 1914 года// Советская этнография. Сборник статей V. — Ленинград: Издательство Академии Наук СССР, 1941.
Żukiewicze (rejon świsłocki)

Żukiewicze (biał. Жукавічы, Żukawiczy; ros. Жуковичи, Żukowiczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Porozów, nad Rosią i przy drodze republikańskiej R98. Wieś położona jest przy Parku Narodowym „Puszcza Białowieska”. Historia W XIX i w początkach XX w. chutor położony w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie wołkowyskim, w gminie Porozów. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżąca w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Porozów. W 1921 miejscowość liczyła 38 mieszkańców, zamieszkałych w 9 budynkach, wyłącznie Białorusinów wyznania prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Żukiewicze (7), pow. wołkowyski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 841 . Mapa WIG Łysków. [dostęp 2023-02-18]. (pol.).
Sokolniki (wieś w rejonie świsłockim)

Sokolniki (biał. Сакольнікі; ros. Сокольники) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Porozów. W dwudziestoleciu międzywojennym miejscowość leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Porozów. 16 października 1933 utworzyła gromadę Sokolniki w gminie Porozów. Po II wojnie światowej weszła w struktury ZSRR. Zobacz też: Sokolniki (chutor). Przypisy Bibliografia Sokolniki na mapie WIG
Chruszczonowicze

Chruszczonowicze (biał. Хрышчонавічы, Chryszczonawiczy; ros. Хрищеновичи, Chriszczenowiczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Porozów. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Porozów. W 1921 miejscowość liczyła 112 mieszkańców, zamieszkałych w 28 budynkach, w tym 64 Białorusinów i 48 Polaków. 106 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 6 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Łysków. [dostęp 2023-02-20]. (pol.).
Cichowola

Cichowola (biał. Ціхаволя; ros. Тиховоля) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Dobrowola, na terenie Parku Narodowego „Puszcza Białowieska”. Historia Wieś Cicha Wola leśnictwa białowieskiego w ekonomii grodzieńskiej w drugiej połowie XVII wieku. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie bielskim, w gminie Masiewo. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwało 425 osób, wśród których 385 było wyznania prawosławnego, 29 rzymskokatolickiego, a 11 mojżeszowego. Jednocześnie 381 mieszkańców zadeklarowało białoruską przynależność narodową, 33 polską, a 11 żydowską. We wsi było 76 budynków mieszkalnych. Uwagi Przypisy Bibliografia Cichowola na mapie WIG
Hrynki Wielkie

Hrynki Wielkie (biał. Грынкі 1; ros. Гринки 1; pol. hist. Hrynki I) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Niezbodzicze. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś Hrynki I leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Świsłocz. Przypisy Bibliografia Hrynki, pow. wołkowyski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 195 . Hrynki (2), pow. wołkowyski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 595 . Hrynki Wielkie (I) na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-09-25]. (ros.).
Hrynki Nowe

Hrynki Nowe (biał. Грынкі 3; ros. Гринки 3; pol. hist. Hrynki III) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Niezbodzicze. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś Hrynki III leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Świsłocz. Przypisy Bibliografia Hrynki, pow. wołkowyski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 195 . Hrynki (2), pow. wołkowyski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 595 . Hrynki Nowe (III) na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-10-01]. (ros.).
Dreczany

Dreczany (biał. Дрэчаны; ros. Дречаны) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Niezbodzicze, przy granicy z Polską. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Jałówka. 16 października 1933 utworzyły gromadę w gminie Jałówka. Po II wojnie światowej weszła w struktury ZSRR. Przypisy Bibliografia Dreczany, pow. wołkowyski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 438 . Dreczany na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-10-01]. (ros.).
Niezbodzicze

Niezbodzicze (biał. Нязбодзічы; ros. Незбодичи) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Niezbodzicze, przy granicy z Polską i przy linii kolejowej Andrzejewicze – Świsłocz. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Jałówka. 16 października 1933 utworzyły gromadę w gminie Jałówka. Po II wojnie światowej weszła w struktury ZSRR. 12 sierpnia 1942 w pobliżu linii kolejowej Niemcy rozstrzelali 46 mieszkańców Niezbodzicz - 40 mężczyzn i 6-osobową rodzinę żydowską. Przypisy Bibliografia Niezbodzicze na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-09-20]. (ros.).
Ryboły (Białoruś)

Ryboły (biał. Рыбалы, Rybały; ros. Рыбалы, Rybały) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Niezbodzicze, przy granicy z Polską. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie wołkowyskim, w gminie Szymki. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Jałówka. W 1921 miejscowość liczyła 34 mieszkańców, zamieszkałych w 20 budynkach, wyłącznie Polaków. 26 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 8 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Ryboły (2), pow. wołkowyski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 67 . Mapa WIG Świsłocz. [dostęp 2023-02-16]. (pol.).