NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Дом Фридмана

Дом Фридмана — историческое здание второй половины XIX века в Минске, памятник архитектуры (номер 711Е000001). Расположен по адресу: Революционная улица, дом 26. История Дом построен во второй половине XIX века на месте деревянных построек. Он был сильно повреждён большим городским пожаром 1881 года. После пожара владелец, мещанин Яков Фридман, перестроил дом и два дворовых флигеля. В 1890 году владельцем стал мещанин Юдель Либерман. По состоянию на 1910 год, на первом этаже часть помещений занимало еврейское начальное училище. Остальные помещения были жилыми. После 1920 года дом был национализирован и переоборудован под коммунальные квартиры. В годы Великой Отечественной войны дом не пострадал. Дом практически сохранил архитектурное решение XIX — начала XX века. До конца XX века дом оставался жилым. Архитектура Дом оформлен в стиле эклектики. Двухэтажное кирпичное здание имеет в плане четырёхугольную форму с дворовой пристройкой, накрыто двускатной крышей. Богатый декор главного фасада представлен карнизным поясом между этажами, фигурными сандриками на первом этаже, подоконными плитами, орнаментом и рустованными лопатками в простенках на втором этаже. На втором этаже имелись два балкона с литыми ограждениями. Под крышей проходит сложный карниз. В юго-западной части дома находится проездная арка, перекрытая сводами. Примечания
Дом Поляка

Дом По́ляка (гостиница «Купеческая») — историческое здание второй половины XIX века в Минске, памятник архитектуры (номер 711Е000001). Расположен по адресу: Революционная улица, дом 28. История Дом построен в 1870-е годы на месте деревянных построек, уничтоженных пожаром в 1874 году. Новый дом, в свою очередь, был сильно повреждён большим городским пожаром 1881 года. После пожара владелец, мещанин Абрам Поляк, перестроил дом. В 1891 году владельцем стал Израиль Ляховский, он построил на дворовой территории новый каменный флигель. Новая владелица, Идалия Вовк, в 1892 году возвела новые каменные служебные постройки. С 1906 года домом владела дворянка Амелия Ельская. По состоянию на 1910 год, в доме размещалась гостиница «Купеческая» на 10 номеров, кроме того, было несколько жилых квартир. После 1920 года дом был национализирован и переоборудован под квартиры. В годы Великой Отечественной войны дом не пострадал. За время послевоенных ремонтов дом частично утратил декор фасада, балкон, была заложена арка. До конца XX века дом оставался жилым. Архитектура Двухэтажное кирпичное здание, расширенное в глубину квартала, накрыто вальмовой крышей. Этажи разделены карнизом, профилированный карниз проходит под крышей. На втором этаже лучковые окна по центру здания, ранее выходившие к балкону, обрамлены тонкими пилястрами. Прямоугольные окна второго этажа украшают прямые сандрики и профилированные наличники. Примечания
Дом Гальперина — Ивенского

Дом Гальперина — Ивенского — историческое здание XIX века в Минске, памятник архитектуры (номер 711Е000001). Расположен по адресу: Революционная улица, дом 32. История В XVIII — первой половине XIX вв. на этом месте находился монастырь ордена рохитов. В 1824 году монастырь был закрыт, до середины XIX века его постройки были разобраны, территория застроена жилыми домами, тогда же построен этот двухэтажный дом. Он был сильно повреждён большим городским пожаром 1881 года. После пожара владелец, мещанин Гальперин, перестроил дом. В начале XX века домом владел мещанин Шимон Ивенский. По состоянию на 1910 год, все помещения здания использовались как жилые квартиры. После 1920 года дом был национализирован, использовался под коммунальные квартиры. В годы Великой Отечественной войны дом не пострадал и до конца XX века сохранял жилые квартиры на обоих этажах. Архитектура Двухэтажное кирпичное здание имеет в плане сложную форму, накрыто двускатной крышей. Фасад разделяет на этажи профилированная тяга, а венчает профилированный карниз. Оконные и дверные проёмы первого этажа прямоугольные, с наличниками. Окна второго этажа лучковые, с наличниками и прямыми сандриками, часть простенков украшают пилястры. Примечания
Jodki (agromiasteczko)

Jodki (biał. Ёдкі, Jodki; ros. Ёдки, Jodki) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Trzeciakowce, którego władz są siedzibą, nad Lidzieją. Przez miejscowość przebiegają droga magistralna M11 i wschodnia obwodnica Lidy. Historia W XIX i w początkach XX w. okolica szlachecka położona w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. W dwudziestoleciu międzywojennym okolica szlachecka i kolonia leżące w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 okolica liczyła 150 mieszkańców, zamieszkałych w 28 budynkach, w tym 148 Polaków i 2 Białorusinów. 149 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 1 prawosławnego. Kolonia zaś liczyła 51 mieszkańców, zamieszkałych w 8 budynkach, wyłącznie Polaków. 50 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 1 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Jodki, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 594 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-01-29]. (pol.). Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-29]. (pol.).
Ёдки

Ёдки (бел. Ёдкі, транслитерация — Jodki, также встречается под названием Ёткі) — агрогородок в Лидском районе Гродненской области Республики Беларусь. Является административным центром Третьяковского сельсовета. География Располагается в 6 км к юго-востоку от города Лида. Рельеф равнинный. Транспортные связи по местной дороге, далее по шоссе М-11. Гидрография На севере протекает рек Лидея. История В 1905 году в Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии Российской империи. В 2009 году деревня Ёдки преобразована в агрогородок. Демография 1999 год — 951 человек 2009 год — 977 человек 2015 год — 1045 человек 2019 год — 1110 человек Динамика населения Инфраструктура На территории агрогородка расположены: Дом культуры, средняя школа, детский сад, ФАП, АЗС, развлекательный комплекс, придорожный мотель, комплексный приёмный пункт, баня, отделение почтовой связи, магазины, агроусадьба. Экономика КСУП «Ёдки-Агро» Предприятие по выпуску мягкой мебели «БелВисконти» Культура Историко-краеведческий музей "Истоки" ГУО "Ёдковская средняя школа" Музейная комната «Куток даўніны» в Доме культуры Праздник «Кошыкі плесці – не байкі весці» – собирает в Ёдки мастеров и ремесленников со всей Лидчины Достопримечательность Церковь святителя и исповедника Луки, архиепископа Крымского. Творческая мастерская скульптора Ивана Микулко на улице Придорожной. Его скульптуры украшают Беловежскую пущу, резиденцию Деда Мороза, здания многих лесхозов и охотничьих комплексов Гродненщины, сказочную тропу парка «Горни» – ботанического памятника природы и т.д. Галерея Примечания Литература Гарады і вёскі Беларусі: энцыклапедыя. Т. 9. Гродзенская вобласць. Кн. 2 / рэдкал.: У. Андрыевіч (гал. рэд.) і інш.; Нацыянальная акадэмія навук Беларусі; Цэнтр даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры; Выдавецтва «Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі». — Мінск: БелЭн, 2016. — 848 с.: іл. ISBN 978-985-11-0908-7
Ignatkowce

Ignatkowce (biał. Ігнаткаўцы, Ihnatkaucy; ros. Игнатковцы, Ignatkowcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Chodorowce. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lebioda. W dwudziestoleciu międzywojennym nazwę tę nosiły wieś i trzy folwarki. Leżały one w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim (od 29 maja 1929, wcześniej w powiecie lidzkim), w gminie Lebioda. Demografia w 1921 przedstawiała się następująco: Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Ignatkowce, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 606 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-02-12]. (pol.).
Istoki

Istoki (biał. Істакі, Istaki; ros. Истоки, Istoki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Honczary, przy drodze magistralnej M11. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim. Własność m.in. księcia Witgensteina. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, do 11 kwietnia 1929 w gminie Honczary, następnie w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 100 mieszkańców, zamieszkałych w 12 budynkach, w tym 51 Białorusinów i 49 Polaków. 78 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 22 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Istoki, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 307 . Mapa WIG Nowogródek. [dostęp 2022-12-17]. (pol.).
Obmanicze

Obmanicze (biał. Абманічы, Abmaniczy; ros. Обманичи, Obmaniczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dubrowna, w pobliżu Lidy. Znajduje tu się stacja kolejowa Hutna, położona na linii Mołodeczno – Lida. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 114 mieszkańców, zamieszkałych w 17 budynkach, wyłącznie Polaków. 111 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 3 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Obmanicze, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 333 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-01-03]. (pol.).
Обманичи (Лидский район)

Обманичи (бел. Абма́нічы) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. В составе Дубровенского сельсовета. География Рядом расположена железнодорожная станция Гутно. Ближайшие населённые пункты Бринденята, Довкни, Дубровня, Сухвальня и др. Этимология До 1949 года деревня называлась Хутные. История С 1905 года в Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии. Население Численность 2009 год — 17 жителей Динамика 1999 год — 28 жителей (перепись населения) 2009 год — 17 жителей (перепись населения) Примечания
Ogrodniki (sielsowiet Dubrowna)

Ogrodniki (biał. Агароднікі, Aharodniki; ros. Огородники, Ogorodniki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dubrowna, nad Niecieczą i w pobliżu Lidy. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 114 mieszkańców, zamieszkałych w 22 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Ogrodniki (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 408 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-01-03]. (pol.).
Огородники (Дубровенский сельсовет)

Огородники (бел. Агаро́днікі) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. Административный центр Дубровенского сельсовета. География Пролегают дороги Н-6824, Н-6021. Ближайшие населённые пункты Дубровня, Несиковщизна, Первомайский, Яськовцы и др. Гидрография Рядом протекает река Нарва. История С 1905 года в Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии. С 6 октября 1994 года деревня Огородники является административным центром Дубровенского сельсовета. Население Численность 2009 год — 609 жителей Динамика 1905 год — 113 жителей 1999 год — 552 жителей (перепись населения) 2009 год — 609 жителей (перепись населения) Улицы Заречная Зелёная Луговая Мира Молодёжная Новая Речная Светлый переулок Сергея Дудко и др. Инфраструктура Детский сад Отделение почтовой связи Торговые объекты Достопримечательность Памятник воинам Памятник-бюст И. В. Мичурину Галерея Примечания
Ogrodniki (sielsowiet Kwasówka)

Ogrodniki (biał. Агароднікі) – wieś na Białorusi, położona w obwodzie grodzieńskim w rejonie grodzieńskim w sielsowiecie kwasowskim. Dawniej wieś w powiecie grodzieńskim, województwa trockiego Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie grodzieńskim. W latach 1921–1939 wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Łasza. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało 119 osób, 52 było wyznania rzymskokatolickiego, a 67 prawosławnego. Jednocześnie wszyscy mieszkańcy zadeklarowało polską przynależność narodową. Były tu 22 budynki mieszkalne. Miejscowość należała do parafii prawosławnej w Indurze i rzymskokatolickiej w Kwasówce. Podlegała pod Sąd Grodzki w Indurze i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Kwasówce. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Przypisy Bibliografia Stanisław Kutrzeba: Historia ustroju Polski w zarysie, Tom drugi: Litwa. Lwów i Warszawa: 1921. Linki zewnętrzne Ogrodniki, pow. grodzieński, gm. Łasza, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 402 .
Ogrodniki (rejon prużański)

Ogrodniki (biał. Агароднікі, Aharodniki; ros. Огородники, Ogorodniki) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Prużana. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie prużańskim, w gminie Dobuczyn, której zarząd tu się mieścił. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie prużańskim, do 22 stycznia 1926 w gminie Dobuczyn, następnie w gminie Prużana. W 1921 miejscowość liczyła 123 mieszkańców, zamieszkałych w 48 budynkach, w tym 108 Polaków i 15 Białorusinów. Wszyscy mieszkańcy byli wyznania prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Ogrodniki (33), pow. prużański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 409 . Mapa WIG Prużana. [dostęp 2026-01-11]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2026-01-11]. (ros. • biał.).
Ogrodniki (sielsowiet Chodorowce)

Ogrodniki (biał. Агароднікі, Aharodniki; ros. Огородники, Ogorodniki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Chodorowce, nad Lebiodą. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim (od 29 maja 1929, wcześniej w powiecie lidzkim), w gminie Żołudek. W 1921 miejscowość liczyła 84 mieszkańców, zamieszkałych w 13 budynkach, w tym 76 Białorusinów, 6 Rosjan i 2 Polaków. 82 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 2 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-02-10]. (pol.).
Oharewicze

Oharewicze (biał. Агарэвічы, ros. Огаревичи, hist. również Ogirewicze, Aharewiczy) – agromiasteczko na Białorusi, w rejonie hancewickim obwodu brzeskiego około 7 km na wschód od Hancewicz. Siedziba sielsowietu. Znajduje się tu parafialna cerkiew prawosławna pw. św. Włodzimierza. Historia Na podstawie prac archeologicznych przeprowadzonych m.in. na terenie tej wsi wiadomo, że okolica ta była zamieszkana już około 4–5 tysięcy lat przed naszą erą. Pierwsza znana dziś wzmianka o Oharewiczach pochodzi z 1473 roku. Od końca XVII wieku dobra te były własnością rodziny Świeżyńskich herbu Poraj. W pierwszej połowie XVIII wieku należały do Michała Świeżyńskiego. Od 1869 roku należały do Karla Matwiejewicza, w 1876 roku miały powierzchnię 17957 dziesięcin. Na początku XX wieku przeszły na własność rodziny Opackich herbu Prus i pozostały w jej rękach do 1939 roku. Ostatnimi właścicielkami były Maria Opacka i Irena Świeżyńska. Po II rozbiorze Polski w 1793 roku Oharewicze wcześniej należące do województwa nowogródzkiego Rzeczypospolitej, znalazły się na terenie powiatu słuckiego (ujezdu) kolejno guberni: słonimskiej, litewskiej, grodzieńskiej i mińskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Oharewicze wróciły do Polski, znalazły się w gminie Kruhowicze w powiecie łuninieckim województwa poleskiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi. W 2009 roku w Oharewiczach mieszkały 1133 osoby. Dwór Pierwszy znany dwór został wzniesiony przez Świeżyńskich na początku XIX wieku. Stał w starszym od niego parku. Był to parterowy na podmurówce, drewniany, dziewięcioosiowy dom z frontowym gankiem o czterech cienkich kolumnach podtrzymujących trójkątny szczyt. Od tyłu miał na skrajnych osiach skrzydła, z wejściami przez małe dwukolumnowe ganki. Dom był przykryty gładkim, czterospadowym dachem gontowym. W 1911 roku dom został przebudowany przez Opackich. Miał wtedy 11 pokoi. Do domu dobudowano przedłużenie prawego skrzydła, skręcające ku ogrodowi. Zbudowano też dwie oficyny, zmodernizowano park. W 1939 roku folwark liczył 12 budynków. Dom przetrwał wojny, jednak po kolejnej przebudowie, w latach 90. XX wieku zatracił cechy dworu, zmieniono również cechy resztek parku. Na pozostałym terenie powstały nowe zabudowania. Majątek w Oharewiczach jest opisany w: 1. tomie Pamiętników z życia Ewy Felińskiej (strony 220–221) 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego. Przypisy Bibliografia Ewa Felińska: Pamiętniki z życia. T. 1. Wilno: Nakładem i drukiem Józefa Zawadzkiego, 1856.
Огаревичи

Огаре́вичи (бел. Агарэ́вічы) — агрогородок в Ганцевичском районе Брестской области Белоруссии. Административный центр Огаревичского сельсовета. Население — 883 человека (2019). География Огаревичи находятся в 7 км к востоку от Ганцевичей и в 6 км к югу от границы с Минской областью. Местность принадлежит бассейну Днепра, рядом с деревней сеть ручьёв и мелиорационных каналов со стоком в реку Цна. Через Огаревичи проходит автодорога Р13 (Ганцевичи — Клецк), местные дороги ведут в Красыничи и Большие Круговичи. Ближайшая ж/д станция — в Ганцевичах (линия Барановичи — Лунинец). История На основе археологических раскопок на территории деревень Огаревичи, Крышаловичи и Денисковичи было выяснено, что полесский край был заселён ещё в 4-5 тысячелетиях до н.э. Огаревичи упоминаются в 1697 году в инвентарных записях как шляхетское имение в Берестейском воеводстве Великого княжества Литовского, вплоть до середины XIX века принадлежало роду Свержинских, с середины XIX века по 1939 год Огаревичами владели представители рода Опацких. После второго раздела Речи Посполитой (1793) в составе Российской империи, в Слуцком уезде Минской губернии. В первой половине XIX века Свержинские выстроили в Огаревичах дворянскую усадьбу и заложили пейзажный парк. В начале XX века Опацкие достроили усадьбу. Согласно Рижскому мирному договору (1921) деревня вошла в состав межвоенной Польши, где принадлежала Лунинецкому повету Полесского воеводства. С 1939 года в составе БССР. В 90-е годы XX века усадебный дом переоборудован в гостиницу-дом отдыха. Неудачная реконструкция ансамбля привела к тому, что он в значительной мере потерял усадебные черты. 31 марта 2023 года усадебный дом был продан на очередном аукционе за 15 651 рубль. Новая владелица занимается восстановлением усадьбы. Спорт Активно развивается конный спорт. Достопримечательности Бывшая усадьба Свержинских-Опацких. Деревянный усадебный дом XIX века, перестроен в начале XX века. Помимо главного дома хорошо сохранилась кирпичная хозпостройка и фрагменты парка — Историко-культурная ценность Республики Беларусь, . Фамильные захоронения Свежинских расположены недалеко в д. Староселье Пинского района. Курганный могильник. Находится в трёх километрах к востоку от деревни, в урочище Юлино. Могильник датируется XI веком, принадлежал дреговичам. Усадьба и могильник включены в Государственный список историко-культурных ценностей Республики Беларусь. Свято-Владимирская церковь Памятник, скульптура Памятник В. И. Ленину Памятник советским воинам и партизанам Мемориальная доска Николаю Александровичу Крысюку на здании средней школы Галерея Известные лица Николай Александрович Крысюк (1965-1986 гг.) — Кавалер Ордена Красной Звезды Примечания Ссылки Тайны полесского «конвейера». «Советская Белоруссия» . Огаревичи на сайте radzima.org
Jeziornica

Jeziornica (Oziernica, daw. Jeziernica, biał. Азярніца) – wieś (dawniej miasteczko) na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie słonimskim. Znajduje tu się parafialna cerkiew prawosławna pw. św. Mikołaja Cudotwórcy, a także stacja kolejowa Jeziornica, położona na linii Baranowicze – Wołkowysk. Historia Miasto magnackie położone było w końcu XVIII wieku w powiecie słonimskim województwa nowogródzkiego. W II Rzeczypospolitej w woj. nowogródzkim, w powiecie słonimskim. Należała do gminy Czemery. W 1921 roku miejscowość liczyła 528 mieszkańców. Po wojnie wieś weszła w struktury administracyjne Związku Radzieckiego. Przypisy
Озерница (Гродненская область)

Озерница (бел. Азярніца) — агрогородок в Слонимском районе Гродненской области Беларуси. Административный центр Озерницкого сельсовета. Население 411 человек (2009). География Агрогородок находится в 20 км к западу от Слонима. Через деревню проходит ж/д ветка Слоним — Волковыск, в деревне есть ж/д станция. Озерница связана местными дорогами с окрестными населёнными пунктами. История Первое письменное упоминание об Озернице датируется 1478 годом в числе поселений имения Деречин, которым владел род Копачей. В конце XV — начале XVI веков поселением владел Б. Милошевич, затем Б. Боговицинович. Согласно документу от 1569 года, поселение имело статус местечка в Слонимском повете Новогрудского воеводства и находилось во владении И. Горностая. По состоянию на 1604 год здесь было 55 дворов. В результате третьего раздела Речи Посполитой (1795) Озерница оказалась в составе Российской империи, в Слонимском уезде. В 1867 году здесь была построена православная церковь св. Николая (сохранилась). В 1886 году здесь было 39 дворов, церковь, синагога, школа, регулярно проводились 2 ярмарки. Согласно Рижскому мирному договору (1921) Озерница оказалась в составе межвоенной Польской Республики, в Слонимском повете. В 1939 году деревня вошла в БССР. В 1990 году здесь было 187 дворов и 431 житель. В 2009—411 жителей. В 2011 году деревня Озерница преобразована в агрогородок. Инфраструктура В Озернице работают государственная общеобразовательная средняя школа, больница сестринского ухода, амбулатория, деревенские клуб и библиотека, почта, АТС, аптека, магазин, комплексно-приемный пункт. Культура Дом культуры Музей ГУО «Озерницкая средняя школа Слонимского района» Достопримечательности Православная церковь Св. Николая, 1867 год Железнодорожная станция, первая половина XX века Католическое кладбище, XIX в. Еврейское кладбище Памятник, скульптура Мемориальная доска в честь вице-адмирала, бывшего заместителя командующего Балтийским флотом В. Н. Апановича (25.05.2023). Установлена на здании школы, в которой учился В. Н. Апанович. Примечания Литература Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Кадэты — Ляшчэня / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (галоўны рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн.: БелЭн. ISBN 985-11-0041-2 Соркіна I. Мястэчкі Беларусі ў канцы ХVІІІ — першай палове ХІХ ст. — Вільня: ЕГУ, 2010. — 488 с. ISBN 978-9955-773-33-7 Ссылки Озерница на сайте radzima.org