NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pruzhany Palace

Pruzhany Palace (Belarusian: Пружанскі палацык) is a museum in the town of Pruzhany, Brest region, western Belarus. It is a 19th-century mansion, at 50 Savetskaya Street. The building is a monument of manor architecture from the Neo-Renaissance era. Activity The museum has a rich collection on the history and art of the region. About 8000 tourists visit the museum annually. The museum has more than 6000 pieces, mostly donated. Architectural Ensemble The palace grounds include a two-storey stone house with two wings, and a reconstructed greenhouse. Park A wide lane provides access from the town to the palace grounds, situated on a landscaped park. The eight square kilometre park holds a variety of trees which include ash, alders, hornbeams, and oak. It was designed by the wealthy Polish landlord Walenty Szwykowski in the mid-nineteenth century. See also Ruzhany Palace, another historical Palace in Pruzhany district of Belarus List of palaces in Belarus References External links Official website (in Belarusian)
Prużański Pałacyk

Pałac Szwykowskich w Prużanie – zespół pałacowo-parkowy znajdujący się w Prużanie na Białorusi, wybudowany w poł. XIX w. w stylu neorenesansowym dla marszałka szlachty powiatu prużańskiego Walentego Szwykowskiego. Od 1998 pałac jest siedzibą muzeum krajoznawczego „Prużański Pałacyk”. Jest to jeden z dwóch odrestaurowanych budynków w stylu neorenesansowym na Białorusi (drugi to pałac w Łyntupach). Historia Dawny dwór Po III rozbiorze Polski ziemie powiatu prużańskiego znalazły się w granicach Imperium Rosyjskiego. Katarzyna II przekazała je feldmarszałkowi Piotrowi Rumiancewowi, który szybko je sprzedał. Majątek przeszedł na własność rodziny Szwykowskich. Zbudowano wówczas nowy dwupiętrowy dom z drewna sosnowego. Był on zwrócony frontem do drogi prowadzącej do miasta. W tym czasie majątek liczył 10 budynków. Łączna powierzchnia nieruchomości wynosiła przeszło 4000 akrów. Właściciel majątku Walenty Szwykowski zbudował tu browar, cegielnię oraz oranżerię z czerwonej cegły. Później zbudowano pałac według projektu włoskiego architekta Franciszka Marii Lanci. Konfiskata W wyniku poparcia przez Walentego Szwykowskiego powstania styczniowego władze rosyjskie skonfiskowały majątek, a sam właściciel udał się na emigrację. Większość roślin z oranżerii została przeniesiona do pałacu w Puszczy Białowieskiej, książki i inne mienie zostały sprzedane na aukcji, a zabudowania cegielni zdemontowane. Po Szwykowskich W 1895 roku Walenty Szwykowski sprzedał majątek hrabiemu Włodzimierzowi Klejnmichelowi i wyjechał do Warszawy, gdzie zmarł w 1900 r. Po śmierci został pochowany w jednej mogile z żoną na prużańskim cmentarzu. W latach 1921–1939 w pałacu mieściło się starostwo powiatu, budynek przetrwał w dobrym stanie. Podczas II wojny światowej budynek pełnił funkcję siedziby sztabu generała Guderiana oraz internatu dla niemieckich oficerów. Po wojnie w pałacyku mieściła się kawalerka uczelni rolniczej, przedszkole i przychodnia dentystyczna. Muzeum W 1989 r. rozpoczęto generalny remont budynku. Zakończono go w 1999 r. i odrestaurowany pałacyk wraz z oranżerią przeznaczono na muzeum regionalne, w którym część pomieszczeń pełni rolę muzeum szlacheckiego dworu. Działalność Każdego roku muzeum odwiedza około 8000 zwiedzających z całego świata. Placówka posiada ponad 6000 eksponatów. Organizuje wieczory muzyczne i literackie oraz konferencje naukowe. Oprócz pracy naukowej, pracownicy muzeum organizują wycieczki po mieście i regionie. W muzeum prezentowane są także wystawy poświęcone Józefowi Ignacemu Kraszewskiemu oraz druki z przełomu XIX/XX wieku związane z Prużaną. Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna Pałacyk na Facebooku Pałacyk na Twitterze Pałacyk na Instagramie
Пружанский палацик

Пружанский палацик (бел. Пружанскі палацык) — музей-усадьба в городе Пружаны Брестской области Республики Беларусь. Памятник усадебно-парковой архитектуры республиканского значения. Построен в середине XIX века по проекту итальянского архитектора Франциско Мария Ланци в стиле неоренессанса. В ансамбль усадьбы входят каменный дом, два каменных флигеля и парк площадью 13 га. Имеется пруд с каналами. С начала XIX века усадьба находилась во владении семьи Швыковских (откуда её второе название — усадьба Швыковских). Современный вид усадьба получила при Валентии Швыковском, в 1854 году выбранном предводителем дворянства Пружанского уезда. После Октябрьской революции конфискована советским правительством. В 1998 году в усадьбе проведена реставрация. В 2016 году музей-усадьбу посетили 8,2 тыс. человек. Примечания Дополнительная литература Первышин, Владимир Николаевич. Пружанский палацик. — Минск: Полымя, 1992. — 78 с. Ссылки Официальный сайт (бел) Официальная страница Пружанский палацик в социальной сети Facebook Пружанский палацик в X Пружанский палацик у Instagram
Przydybajły

Przydybajły (biał. Прыдыбайлы, Prydybajły; ros. Придыбайлы, Pridybajły) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dubrowna. Obok wsi położony jest port lotniczy Lida. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W spisie z 1866 figurowały jako wieś i zaścianek. W 1888 już tylko jako wieś. Na początku XX w. w pobliżu miejscowości powstało lotnisko. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 72 mieszkańców, zamieszkałych w 12 budynkach, wyłącznie Polaków. 67 mieszkańców był wyznania rzymskokatolickiego i 5 mojżeszowego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Przydybajły, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 208 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-01-06]. (pol.).
Puzele (obwód grodzieński)

Puzele (biał. Пузелі; ros. Пузели) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Dociszki, w pobliżu granicy z Republiką Litewską. Spotykana jest, również w dokumentach urzędowych, także nazwa Puziele. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, do 19 maja 1930 w gminie Koniawa, następnie w gminie Raduń. Uwagi Przypisy Bibliografia Puzele (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 325 . Puziele na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-05-01]. (ros.).
Pyra (Białoruś)

Pyra (biał. Пыра, ros. Пыра) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Jeziory. Historia W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie grodzieńskim. W latach 1921–1939 wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Jeziory. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 222 osoby, 2 było wyznania rzymskokatolickiego a 220 prawosławnego. Jednocześnie 221 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 1 białoruską. Było tu 24 budynki mieszkalne. Miejscowość należała do parafii prawosławnej w Jeziorach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Skidlu i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Jeziorach. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 r. w składzie niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3. Linki zewnętrzne Pyra na mapie WIG
Pyszki (Białoruś)

Pyszki (biał. Пышкі; ros. Пышки) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Podłabienie, nad Niemnem. Od wschodu sąsiaduje z Grodnem. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie augustowskim. Przypisy Bibliografia Pyszki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 329 . Pyszki na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Piotrowicze (rejon żabinecki)

Piotrowicze (błr. Пятровічы; ros. Петровичи) – wieś na Białorusi, w rejonie żabineckim obwodu brzeskiego, między rzeką Muchawcem a drogą magistralną M1, około 5 km na południe od Żabinki. Historia Pierwsze znane dziś wzmianki o Piotrowiczach pochodzą z XVI wieku. W 1567 roku w jednym ze spisów litewskich pojawiła się żona A. Piszczały z Piotrowicz. Później właścicielami majątku byli m.in. Boguszewicze, a przynajmniej od 1830 roku – Dziekońscy. Wieś szlachecka położona była w końcu XVIII wieku powiecie brzeskolitewskim województwa brzeskolitewskiego. W latach 80. XIX właścicielem wsi był Albin Dziekoński herbu Korab (1838–1918). Po rozbiorach znalazły się na terenie powiatu kobryńskiego, należącego do guberni słonimskiej (1796), litewskiej (1797–1801), a później grodzieńskiej (1801–1915) Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Piotrowicze wróciły do Polski, należały do gminy Rohoźna (od 1928 roku do gminy Żabinka) powiatu kobryńskiego województwa poleskiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi. W czasie kampanii wrześniowej w graniczącym z wsią folwarku Niepokojczyce stacjonowała 16 Eskadra Towarzysząca. W 1892 roku w Piotrowiczach urodził się Albin Dziekoński, poeta, syn Albina, właściciela majątku. Dawny dwór W latach 30. XIX wieku Dziekońscy wybudowali tu drewniany dwór. Był to dziewięcioosiowy, parterowy, w części środkowej piętrowy, wzniesiony na wysokiej podmurówce na planie prostokąta, dom. Od strony podjazdu miał najprawdopodobniej portyk o czterech kolumnach, w wielkim porządku dźwigających trójkątny fronton, w którym umieszczono herb rodziny. Portyk był później zastąpiony dwukondygnacyjną oszkloną werandą, a wejście znajdowało się niecentralnie, z dobudowanego tarasu po lewej stronie. Na skrajnych osiach znajdowały się małe ganki, każdy z dwiema kolumienkami i trójkątnym przyczółkiem. Tylna strona dworu, skierowana do rzeki, znana z rysunków Ordy, była zdominowana przez taras z balkonem wspartym na sześciu kolumnach. Wnętrze w układzie dwutraktowym mieściło 20 pokoi, z tego 4 na piętrze. Na ścianach wisiały liczne obrazy, m.in. obraz szlachcica z synem podczas przejażdżki konnej Januarego Suchodolskiego. Po prawej stronie dworu stała parterowa oficyna z oszkloną werandą, a jeszcze dalej dwukondygnacyjny spichlerz lub lamus otoczony kolumnowymi galeriami na obu kondygnacjach. Od traktu do dworu wiodła reprezentacyjna aleja grabowa, o szerokości 8 metrów. Pochylające się drzewa tworzyły swoisty tunel (aleja ta częściowo istnieje do dziś). Przed domem był kolisty gazon z klombem kwiatowym pośrodku. Folwark otaczał kilkuhektarowy park. Dwór był zrabowany w 1939 roku i spalony w 1945 roku. Pozostała jedna z oficyn. W pozostałościach po parku stoi okołopięćsetletni dąb nazywany „patriarch”. Majątek w Piotrowiczach jest opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego. Przypisy
Петровичи (Жабинковский район)

Петро́вичи (бел. Пятровічы) — деревня в Жабинковском районе Брестской области Беларуси. Входит в состав Ракитницкого сельсовета. Население — 105 человек (2019). География Петровичи находится в 5 км к югу от Жабинки и в 22 км к северо-востоку от центра Бреста. Деревня стоит на левом берегу реки Мухавец при впадении в него реки Осиповка. На другом берегу реки находится биологический заказник Непокойчицы. У южной окраины деревни проходит автомагистраль магистраль М1. Ближайшая ж/д станция в Жабинке (линия Брест — Барановичи). История Первое упоминание Петровичей в письменных источниках датируется 1567 годом. Имение принадлежало роду Богушевичей, затем стало родовым поместьем семьи Дзеконских, которым принадлежало вплоть до 1939 года. После третьего раздела Речи Посполитой (1795 год) в составе Российской империи, с 1801 года Петровичи принадлежали Брестскому уезду Гродненской губернии. В 1830 году Дзеконские выстроили на берегу Мухавца дворец, вокруг был разбит большой парк. Согласно Рижскому мирному договору (1921) деревня вошла в состав межвоенной Польши, где принадлежала Полесскому воеводству. С 1939 года — в составе БССР. Последний владелец имения выехал в Варшаву, где погиб во время Варшавского восстания. Дворец Дзеконских в 1939 году был разграблен, а в 1945 году полностью разрушен. Достопримечательности От усадьбы Дзеконских сохранились лишь служебная постройка и остатки парка с «дубом-патриархом». Могила жертв фашизма. Похоронены 30 мирных жителей, расстрелянных фашистами в 1942 году. В 1974 году на могиле установлен обелиск. Примечания Ссылки Петровичи на сайте globustut.by Архивная копия от 18 июля 2017 на Wayback Machine Петровичи на сайте radzima.org Архивная копия от 7 июля 2016 на Wayback Machine
Piotry (Białoruś)

Piotry (biał. Пятры, Piatry; ros. Петры, Pietry) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Trzeciakowce, przy drodze magistralnej M6. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Dokudowo. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Dokudowo. W 1921 miejscowość liczyła 180 mieszkańców, zamieszkałych w 30 budynkach, w tym 166 Polaków i 14 Białorusinów. 96 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 84 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Piotry, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 220 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2023-02-06]. (pol.).
Piotrewicze

Piotrewicze (także: Pietrowicze, Piotrowicze, biał. Пятрэвічы, Piatrewiczy; ros. Петревичи, Pietriewiczi) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie nowogródzkim; centrum administracyjne sielsowietu Piotrewicze. Geografia Piotrewicze znajdują się 12 km na północny zachód od Nowogródka, 174 km od Grodna, 35 km od stacji kolejowej Nowojelnia. Leżą między rzeczkami Nieżatką (prawy dopływ Izwy) a Kamienką (prawy dopływ Izawki), na północ od miejscowości Izwa Mała i Izwa Wielka oraz na zachód od wsi Łowce. Na północny wschód od Piotrewicz biegnie droga republikańska R11. Historia W okresie międzywojennym Piotrewicze należały do gminy Wsielub w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego II Rzeczypospolitej. Po wcieleniu do ZSRR w 1939 r. wieś w 1991 r. znalazła się w niepodległej Białorusi. W 2009 r. otrzymała status agromiasteczka, a liczba mieszkańców Piotrewicz wzrosła do ponad 550 w 2018 r. Uwagi Przypisy
Pieciulowce (rejon lidzki)

Pieciulowce (biał. Пяцюлеўцы, Piaciuleucy; ros. Петюлевцы, Pietiulewcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Trzeciakowce, przy drodze magistralnej M6. Współcześnie w skład Pieciulowców wchodzą także dawne okolica szlachecka Bohdzie i folwark (majątek) Malużyn. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. Demografia w 1921 przedstawiała się następująco: wieś Pieciulowce (Kasin) – 162 mieszkańców, zamieszkałych w 30 budynkach okolica Bohdzie – 73 mieszkańców, zamieszkałych w 14 budynkach folwark Malużyn – 53 mieszkańców, zamieszkałych w 10 budynkach Wszystkie trzy miejscowości zamieszkiwali wyłącznie Polacy. Byli oni wyznania rzymskokatolickiego z wyjątkiem 9 mieszkańców Malużyna wyznania prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Pieciulowce, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 71 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-02-06]. (pol.).
Pieluńce

Pieluńce (biał. Пілюнцы; ros. Пилюнцы) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Bolciszki. Podczas buntu chłopskiego w 1790, zbuntowani chłopi napadli na dwór w Pieluńcach, gdzie pobili ekonoma i namiestnika starostwa oraz dopuścili się zabójstw. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Raduń. Przypisy Bibliografia Pieluńce na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-03-15]. (ros.). Pieluńce, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 87 . Linki zewnętrzne Wywiad z mieszkańcami Pieluńców. Repozytorium Cyfrowe Instytutów Naukowych, 1994. [dostęp 2020-03-15]. (pol.).
Sielsowiet Pinkowicze

Sielsowiet Pinkowicze (biał. Пінкавіцкі сельсавет; ros. Пинковичский сельсовет) – sielsowiet na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie pińskim, z siedzibą w Pinkowiczach. Od zachodu graniczy z Pińskiem. Według spisu z 2009 sielsowiet Pinkowicze zamieszkiwało 4593 osób, w tym 4342 Białorusinów (94,54%), 131 Rosjan (2,85%), 99 Ukraińców (2,16%), 9 Polaków (0,20%), 6 osób innych narodowości i 6 osób, które nie podały żadnej narodowości. Miejscowości wsie: Pinkowicze Wyszewicze Zobacz też gmina Pinkowicze Przypisy Bibliografia Руководство сельисполкомов. Rejon piński. [dostęp 2021-02-18]. (ros.).
Пинковичский сельсовет

Пинковичский сельсовет (бел. Пі́нкавіцкі сельсавет) — административная единица в Пинском районе Брестской области Беларуси. Административный центр — деревня Пинковичи. История Образован 12 октября 1940 года в составе Пинского района Пинской области БССР, с 8 января 1954 года — Брестской области. 16 июля 1954 года к сельсовету присоединена территория упраздненного Высоковского сельсовета. 3 июня 1957 года Пинковичский сельсовет упразднен, территория вошла в состав новообразованного Оснежицкого сельсовета. 24 сентября 1998 года в границах населённых пунктов Вишевичи и Пинковичи, входивших ранее в состав Оснежицкого сельсовета, образован Пинковичский сельсовет с административно-территориальным центром в деревне Пинковичи. Состав В состав сельсовета входят следующие населённые пункты: Вишевичи — деревня Пинковичи — деревня Достопримечательности Музей Якуба Коласа и мемориальная доска писателю на стене музея в деревне Пинковичи Памятник природы — «Колодец Якуба Коласа» в деревне Пинковичи Памятный знак в честь экспедиции Луизы Арнер Бойд в деревне Пинковичи Примечания Ссылки Пинский райисполком Охово на «Истории Пинска» (недоступная ссылка)
Пінковицька сільська рада

Пінковицька сільська́ ра́да (біл. Пінкавіцкі сельсавет) — адміністративно-територіальна одиниця у складі Пінського району Берестейської області Білорусі. Адміністративний центр — село Пінковичі. Склад Населені пункти, що підпорядковувалися сільській раді станом на 2009 рік: Населення За переписом населення Білорусі 2009 року чисельність населення сільської ради становила 4593 особи. Національність Розподіл населення за рідною національністю за даними перепису 2009 року: Примітки
Pisarewszczyzna

Pisarewszczyzna (biał. Пісараўшчына, Pisarauszczyna; ros. Писаревщина, Pisariewszczina) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie dzierżyńskim, w sielsowiecie Stańków. Współcześnie w skład miejscowości wchodzi także dawna wieś Abrezańszczyzna. Historia W XIX i w początkach XX w. zaścianek Pisarewszczyzna i wieś Abrezańszczyzna położone były w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie mińskim, w gminie Kojdanów. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich, w okręgu mińskim, w powiecie mińskim, w gminie Kojdanów. W wyniku postanowień traktatu ryskiego znalazły się w granicach Związku Sowieckiego. W latach 1932–1937 w Polskim Rejonie Narodowym im. Feliksa Dzierżyńskiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Pisarewszczyzna (1), pow. miński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 224 . Mapa WIG Rubieżewicze-Kojdanów. [dostęp 2024-04-15]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-04-15]. (ros. • biał.).
Роготно (Дятловский район)

Роготно, также Роготна (бел. Раготна) — агрогородок в Дятловском районе Гродненской области Белоруссии. Входит в состав Дворецкого сельсовета (до 2013 года — центр Роготновского сельсовета). География Агрогородок расположен в 15 км к юго-востоку от города Дятлово, в 8 км к востоку от посёлка находится ближайшая ж/д станция Выгода на линии Лида — Барановичи. Роготно связано с окрестными населёнными пунктами местными дорогами. История Католический приход основан в Роготно около 1400 года. В XV веке здесь был построен деревянный костёл, который первоначально был освящён во имя апостола Варфоломея. Местечко входило в состав Слонимского повета Новогрудского воеводства. В результате третьего раздела Речи Посполитой (1795) Роготно оказалось в составе Российской империи, в Слонимском уезде Гродненской губернии. В 1840 году построен каменный костёл Ангелов-Хранителей. После подавления польского восстания 1863 года католический храм был переделан в православную церковь Рождества Богородицы. Согласно Рижскому мирному договору (1921), Роготно оказалось в составе межвоенной Польской Республики, где вошло в состав Слонимского повета Новогрудского воеводства. В это время здание бывшего костёла вернули католикам. В 1939 году Роготно вошло в состав БССР, где стало центром сельсовета. Легенды На восток (около 700 м) от села лежит камень в виде длинной плиты шириной два метра. Посредине он расколот на две части, которые лежат друг от друга на расстоянии около 30 сантиметров. Под камнем, по народной легенде, похоронены брат и сестра, убитые людьми за кровосмешение. Грех был настолько велик, что небо покарало грешников и после смерти: после похорон гром, разбив плиту на две части, отодвинул их одну от другой. Достопримечательности Католический храм Святых Ангелов-Хранителей, 1840 год. Усадьба XIX века Литература Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Т. 4: Кадэты — Ляшчэня / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (галоўны рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн.: БелЭн, 1997. — 432 с.: іл. ISBN 985-11-0041-2 Соркіна I. Мястэчкі Беларусі ў канцы ХVІІІ — першай палове ХІХ ст. — Вільня: ЕГУ, 2010. — 488 с. ISBN 978-9955-773-33-7. Примечания Ссылки Роготно на сайте radzima.org
Radziwiłowce

Radziwiłowce (biał. Радзвілаўцы, Radzwiłaucy; ros. Радвиловцы, Radwiłowcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Wawiórka. Historia W XIX i w początkach XX w. dwie wsie i okolica szlachecka położone w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Wawerka/Myto. W dwudziestoleciu międzywojennym okolica szlachecka leżąca w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Myto/Wawiórka. W 1921 miejscowość liczyła 172 mieszkańców, zamieszkałych w 36 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Radziwiłowce (1, 2, 3), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 476 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-12]. (pol.).