NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Synagoga Kupiczewska w Mohylewie

Synagoga Kupiczewska w Mohylewie – synagoga położona przy obecnej ul. Liebknechta. Została zbudowana w XIX wieku jako jedna z pierwszych murowanych bóżnic w Mohylewie przy ówczesnej ulicy Pożarnyj (Pocztowyj) Piereułok. Bibliografia Litin Aleksandr Lazarevič (red.), "Istoriâ Mogilevskogo evrejstva: dokumenty i ldi: naučno-populârnye očerki i žizneopisaniâ: v dvuh knigah.", Mińsk 2006, ISBN 985-6418-50-X Linki zewnętrzne Spacer po żydowskim Mohylewie
Купеческая синагога (Могилёв)

Купеческая синагога в Могилёве (Купецкая сінагога) — бывшая синагога Могилева, расположенная на современной ул. Либкнехта. Не используется по назначению (работает зал бокса). Всего в городе сохранилось три здания синагог. Построена в девятнадцатом веке, одна из первых каменных синагог в Могилёве, на тогдашней улице Почтовый (Пожарный) переулок. Еврейская энциклопедия Брокгауза и Ефрона указывала, что в городе существуют (1911 г.) тридцать восемь синагог и молелен, из коих тринадцать принадлежат хасидам. Закрыта в 1930-х. В здании расположился спортивный зал общества «Спартак». Литература Litin Aleksandr Lazarevič (red.), «Istoriâ Mogilevskogo evrejstva : dokumenty i ldi: naučno-populârnye očerki i žizneopisaniâ: v dvuh knigah.», Mińsk 2006, ISBN 985641850X Ссылки Прогулка по еврейскому Могилёву Примечания
Synagoga na Zadźwiniu w Witebsku

Synagoga na Zadźwiniu w Witebsku (biał. Сінагога ў Віцебскім Задзвінні) – synagoga znajdująca się w Witebsku na Białorusi w dzielnicy zadźwińskiej przy ulicy Bolszoj-Ilinskoj, obecnie zwanej Rewolucyjną. Historia Synagoga została zbudowana na krótko przed wybuchem I wojny światowej (według niektórych źródeł w 1872). Jak mówi legenda miejska, miał tu przychodzić na modły ojciec Marka Chagalla. Po rewolucji październikowej zamknięta przez władze mieściła aeroklub, a po 1945 składy przemysłowe. Do dziś ocalały jedynie zewnętrzne ściany budynku, który popadł w zupełną ruinę. Zobacz też Synagoga Chóralna w Witebsku Synagoga Chłodna w Witebsku Linki zewnętrzne Zdjęcia budynku na portalu Radzima.org
Велика любавицька синагога (Вітебськ)

Велика синагога — недіюча синагога у Вітебську. Розташована поруч з будинком 10 по вулиці Революційній (кол. Вел. Іллінської), наразі покинута. Історія Цегляна будівля синагоги побудована на початку XX століття. У той час вона була однією з більш ніж півсотні синагог міста: юдеї за переписом 1897 року — 52,4 % населення Вітебська. Є дані, що її відвідував батько Марка Шагала, який жив на сусідній вулиці. Після закриття в 1923 році будівлю Великої синагоги було зайнято аероклубом, потім використовувалося як ПК[уточнити] і, нарешті, віддано під склади. Зараз будівля в занедбаному стані і знаходиться в загрозливому стані: збереглися тільки стіни та фасад, перекриття — частково. Посилання Людмила Хмельницкая. «Мою ладонь без свечки не оставь…» (к вопросу об истории витебских синагог) [Архівовано 29 березня 2019 у Wayback Machine.] https://globustut.by/vitebsk/sinag_gallery.htm [Архівовано 1 вересня 2013 у Wayback Machine.]
Synagoga na Szkoliszczu w Mohylewie

Synagoga na Szkoliszczu w Mohylewie – synagoga położona w mohylewskiej dzielnicy Szkoliszcze (nazwa pochodząca od szkół żydowskich) przy ul. Szkoliszcze (obecny adres: wul. Wjalikaja Hramadzianskaja 21). Początki synagogi sięgają przełomu XVII i XVIII wieku. Zbudowana została w pobliżu głównego mostu na Dnieprze, niedaleko historycznego centrum miasta. W czasach radzieckich odebrano synagodze funkcje sakralne i przekształcono ją w stację pomp, pobierającą wodę z rzeki. Po roku 2000 gmina żydowska w Mohylewie rozpoczęła starania o restytucję mienia i po uzyskaniu poparcia burmistrza oraz rady miasta zwrot budynku zaakceptował prezydent Alaksandr Łukaszenka. W roku 2018 bliski ukończenia był remont generalny synagogi, a w planach była także rekonstrukcja i przywrócenie funkcji kultowych. Przypisy
Synagoge Wuliza Sazjalistytschnaja 34 (Babrujsk)

Die Synagoge mit der Adresse an der Wuliza Sazjalistytschnaja 34 (belarussisch вуліца Сацыялістычная 36) in Babrujsk, einer belarussischen Stadt in der Mahiljouskaja Woblasz, wurde 1901 erbaut. In Babrujsk betrug vor 1941 der Anteil der jüdischen Bevölkerung zwischen 25 und 30 % betragen. Mit über 30 Synagogen war Bobrujsk ein wichtiges Zentrum jüdischer Kultur, sodass es im Volksmund ironisch Hauptstadt Israels (Staliza Jisrael) genannt wurde. Der überwiegende Teil der jüdischen Bevölkerung wurde von den deutschen Besatzern während des Holocausts ermordet. Die Synagoge wurde in dieser Zeit verwüstet. Das Synagogengebäude wurde zu einem Wohnhaus umgebaut. Siehe auch Liste von Synagogen in Belarus Weblinks Geschichte der jüdischen Gemeinde Babrujsk (englisch) Beschreibung der Synagoge, polnisch bei Virtuelles Schtetl
Synagoga przy ul. Socjalistycznej 34 w Bobrujsku

Synagoga przy ul. Socjalistycznej 34 w Bobrujsku (biał. Сінагога на Сацыялістычнай 34) – synagoga znajdująca się w Bobrujsku przy ul. Socjalistycznej. Historia Została wzniesiona w 1901. Obecnie użytkowana jako dom mieszkalny. Obok niej znajduje się inny żydowski dom modlitewny działający do dziś.
Große Synagoge (Babrujsk)

Die Große Synagoge in Babrujsk, einer belarussischen Stadt in der Mahiljouskaja Woblasz, wurde 1900/01 erbaut. In Babrujsk betrug vor 1941 der Anteil der jüdischen Bevölkerung zwischen 25 und 30 %. Mit über 30 Synagogen war Bobrujsk ein wichtiges Zentrum jüdischer Kultur, sodass es im Volksmund ironisch Hauptstadt Israels (Staliza Jisrael) genannt wurde. Der überwiegende Teil der jüdischen Bevölkerung wurde von den deutschen Besatzern während des Holocausts ermordet. Die Große Synagoge wurde in dieser Zeit verwüstet. Die Synagoge wurde für die orthodoxe jüdische Gemeinde errichtet. Siehe auch Liste von Synagogen in Belarus Weblinks Geschichte der jüdischen Gemeinde Babrujsk (englisch) Beschreibung der Synagoge, polnisch bei Virtuelles Schtetl
Synagoga w Bobrujsku

Synagoga w Bobrujsku (biał. Сінагога ў Бабруйску) – synagoga znajdująca się w Bobrujsku na Mińszczyźnie, jedyny działający do dziś żydowski obiekt sakralny w mieście. Mieści się przy ulicy Socjalistycznej 36. Historia Została wzniesiona w 1901 jako główna bóżnica miejska (wówczas na ulicy Murawiewskiej, w międzyczasie Kiereńskiego, Centralnej i Zwycięstwa). W 1927 zamknięta przez władze bolszewickie. Do 2005 mieściła się w niej sala sportowa. Obecnie trwają prace nad jej renowacją. Zachowały się elementy architektury wnętrza.
Бобруйская синагога

Бобруйская синагога — действующая каменная синагога в Бобруйске. Здание расположено по улице Социалистической, 36 (на момент основания — Муравьевской, позже — Керенского, Центральной, Победы). История В XIX веке Бобруйск стал культурным и общественно-политическим центром белорусских евреев. Первая синагога в городе появилась в XVIII—XIX веках. Здание построено в 1901 году и стало главной синагогой в городе. Еврейская община была насильно выдворена из этого здания в 1927 году, когда большевики заняли здание и организовали там склад. В 1939 г. более 30 % населения Бобруйска составляли евреи. После войны из 40 тысяч мирных жителей около 25 тысяч погибших во время войны были евреями, и эта цифра составляла почти 80 % всего еврейского населения Бобруйска. Здание синагоги сгорело во время войны. После освобождения Белоруссии в город стали возвращаться евреи, которые успели уехать до захвата Бобруйска. В 1945 году верующие пытались официально зарегистрировать еврейскую общину в городе, но получили отказ от властей. Причиной стало отсутствие синагоги. Представители диаспоры обратились с просьбой вернуть им здание сгоревшей синагоги с условием, что собственными силами и средствами приведут его в порядок. В 1946 году власти согласились и дали на восстановление синагоги 7 месяцев. Восстановительные работы были закончены через месяц, на её восстановление было передано около 100 тысяч советских рублей. Через какое-то время городское руководство отменило решение о регистрации общины и открытии синагоги. Здание опечатали и открыли в нём белорусскую партшколу, потом — мастерские общества инвалидов Великой Отечественной войны. В 1948 году синагогу открывали и закрывали несколько раз. Борьба властей и бобруйских евреев продолжалось до 1960-х годов. Синагогу еврейской диаспоре[уточнить] вернули только в начале 1990-х годов. В 2002 году началось возрождение синагоги, после того как в город из Израиля приехал раввин Шауль Хабаба. Ссылки Бобруйская синагога на " Родине моего духа " Бобруйская синагога на Глобус Беларуси
Synagoga Główna w Mińsku

Synagoga Główna w Mińsku (biał. Сінагога Галоўная), również Synagoga Beit Israel (biał. Сінагога Бэйс Ісраэль) – synagoga znajdująca się w Mińsku przy ulicy Daumana 13b. Jest główną synagogą mińskiej gminy żydowskiej. Synagoga została zbudowana w 1913 z inicjatywy Żydów ortodoksyjnych. W 1994 zwrócono ją społeczności żydowskiej – rezyduje tu główny rabin Białorusi. Linki zewnętrzne Zdjęcia synagogi na portalu radzima.org
Синагога Главная (Минск)

Синагога Главная — синагога, которая находится в Минске по адресу ул. Даумана, 13б. Является главной синагогой еврейской общины Минска. История Синагога была построена в 1913 году по инициативе ортодоксальных евреев. В 1994 к этой еврейской общине вернулся главный раввин Беларуси, который живёт здесь. Ссылки Фотографии Синагоги Минска (недоступная ссылка)
Синагога Бейс Ісроель (Мінськ)

Головна синагога — синагога, яка розташована у Мінську за адресою вул. Даумана, 13б. Це головна синагога єврейської громади Мінська. Історія Синагога була збудована в 1913 році за ініціативою ортодоксальних євреїв. У 1994 повернувся до цієї єврейської громади головний рабин Білорусі, який живе тут. Посилання Фотографії [Архівовано 29 березня 2019 у Wayback Machine.] Синагоги Мінська[недоступне посилання з травня 2019] Примітки
Synagoge (Slonim)

Die Synagoge in Slonim, einer belarussischen Stadt in der Hrodsenskaja Woblasz, wurde 1642 erbaut. Sie wurde im Zweiten Weltkrieg nicht zerstört. Geschichte Ursprünglich bestand die Synagoge aus der Haupthalle und flachen, an der Nordwand angrenzenden Gebetsräumen der Frauen. Es ist nicht bekannt, ob es bereits zu Beginn eine Vorhalle gab, da im Laufe der Jahre Anbauten angefügt wurden und diese immer wieder umgebaut wurden. Es ist anzunehmen, dass das Dach hinter einer Attika verborgen war. Im 18. Jahrhundert wurde es grundlegend umgebaut und durch ein hohes, steiles Satteldach ersetzt. Der Giebel der der Stadt zugewandten Ostseite wurde im Stil des Barock umgebaut und sollte wohl der Basilika im Ort ähneln. Der westliche Giebel war in einfacher Dreiecksform. Entgegen den Gewohnheiten von Synagogenbauten wurden im 19. Jahrhundert entlang der Ostseite auch Verkaufsstände errichtet. Die Synagoge wurde im Zweiten Weltkrieg nicht zerstört und danach als Möbellager genutzt. Es wurden aber amateurhafte Renovierungen durchgeführt und die äußeren Anbauten wurden umgebaut oder abgerissen. Neben der Großen Synagoge in der polnischen Stadt Tykocin ist dieses die einzige Synagoge aus dem 17. Jahrhundert, in der die Stützbima nahezu unverändert erhalten ist. Das Gebäude ist in einem schlechten Zustand; wird jedoch (2020) nicht mehr als Lager genutzt. Bemühungen für eine grundlegende Sanierung des Bauwerks bestehen. Architektur Die Haupthalle misst innen 16 × 13 Meter. Der Boden liegt erheblich unter dem Niveau der äußeren Umgebung. Der Raum ist bis zu 11,50 Meter hoch, wobei das Gewölbe durch die Bima abgestützt wird. An jeder der Seiten befinden sich je drei hohe Rundbogenfenster; eine Ausnahme bildet die Ostseite, hinter der sich der Toraschrein befindet. Dort sind es nur zwei solche Fenster und dazwischen oben ein Okulus. Die Wände und Säulen im Inneren waren mehrfarbig und verziert. Diese sind in Teilen noch erhalten. Siehe auch Liste von Synagogen in Belarus Weblinks [1] Zur Renovierung: World Monuments Fund (englisch). Abgerufen am 22. Januar 2020. [2] Slonim. Abgerufen am 22. Januar 2020. [3] Film von 2018. Abgerufen am 22. Januar 2020. Vision [4] Bilder 2021. Abgerufen am 7. April 2022. Einzelnachweise
Slonim Synagogue

The Great Synagogue in Slonim (Belarusian: Вялікая сінагога Слоніма), or simply the Slonim Synagogue (Belarusian: Слонімская сінагога), is a former synagogue building in Slonim, Belarus. Completed in 1642, the Baroque-style building is an historical and cultural monument of the Republic of Belarus. History The synagogue was the main religious building of Slonim's then numerous and influential Jewish community. The building was erected in 1642 and was initially part of the town's fortifications system. In 1881 the synagogue was heavily damaged in a fire. During the Second World War, almost the entire Jewish population of Slonim was murdered by the Nazis in the Holocaust. The building was left untouched by the German Luftwaffe during World War II, but has subsequently deteriorated. After the war, the Communist administration used the building as a furniture warehouse. In 2001, after the restoration of the independence of Belarus, the building was returned to the Belarusian Jewish community. Planned restoration The synagogue is standing but in a dilapidated condition. The Saving Heritage Foundation was established to help the with restoration of the synagogue. Under an initiative of the Kaplinsky family, a steering group for the conservation of the synagogue was established through the Foundation for Jewish Heritage to restore the Slonim Synagogue and to make it a “major educational facility, cross-cultural meeting place, memorial, place of worship, and a cultural centre ensuring that the Great Synagogue has a sustainable future”. The steering group included Britons and Americans with family links to the Jewish community of Slonim and the architect Tszwai So. In May 2021, the UK-based Foundation decided to cease its involvement, due to challenges with the five-year timeframe for redevelopment, political instability in Belarus, and the impact of the COVID-19 pandemic. On 29 December 2020 the synagogue was sold at public auction to Ilona Karavaeva (known as Ilona Ioanna Reeves), a writer and musician, for approximately Belarusian ruble 27,400 (at that time $12,000). Interviewed in 2021, Reeves, a Christian, stated that she: "... planned to create a tourist site that will include a museum, a cultural center for meetings, lectures, concerts. My agreement clearly states that I am obliged to preserve the historical and cultural value of the building of the Jewish synagogue." However, by late 2023, Ilona Karavaeva, could not raise the funds required for the restoration due to political sanctions and war in Ukraine. Ilona Karavaeva had gifted the ownership of the building to local authorities, who again put the building up for sale. Gallery See also Anshe Slonim Synagogue on the Lower East Side of Manhattan, New York Slonim (Hasidic dynasty) References https://www.academia.edu/114191909/Author_Ioanna_Reeves_The_Synagogue_of_Slonim_400_Years_of_History "Slonim Synagogue". World Monuments Fund. June 2018. "Architecture" (Text and images). Slonim synagogue. Ilona Reeves. 2020.
Sinagoga di Slonim

La sinagoga di Slonim, costruita nel 1642 in stile barocco, è situata a Slonim in Bielorussia. È la più antica delle sinagoghe oggi esistenti in Bielorussia e una delle più antiche di tutta l'Europa orientale. È in gravi condizioni di degrado. Storia Slonim è uno dei luoghi storici della presenza ebraica nella regione sin dal XVI sec. La sinagoga di Slonim fu costruita nel 1642 nella piazza del mercato, che ancora oggi si svolge attorno ad essa. L'edificio monumentale, con una elegante facciata barocca, all'interno riprende uno schema tradizionale delle sinagoghe barocche polacche con una sala a pianta centrale con quattro grandi colonne che delimitano al centro l'area del leggio, sorreggendo i soffitti a volta, riccamente decorati con rilievi a stucco. Particolare della sinagoga di Slonim è la presenza di dipinti murali raffiguranti strumenti musicali e scene bibliche. Durante l'occupazione tedesca della Bielorussia (1941-1944), Il ricco interno dell'edificio subì gravi danni e gli arredi andarono perduti, ma l'edificio non venne demolito perché serviva come punto di riferimento utile per i voli dell'aviazione militare tedesca. Con l'Olocausto scomparve la ricca presenza ebraica della regione con il massacro dell'intera popolazione di 39.000 ebrei che prima della guerra abitavano a Slonim. Nel dopoguerra l'edificio della sinagoga fu utilizzato come magazzino per tutta l'era sovietica (1944-1991). L'abbandono ha causato problemi strutturali e gravi condizioni di degrado generali. Nonostante tutto, l'edificio resta la testimonianza di maggior valore artistico tra le poche sinagoghe superstiti presenti oggi in Bielorussia. Nel 2000, l'edificio è stato restituito all'Unione delle comunità religiose ebraiche della Bielorussia. Dopo decenni di abbandono e degrado, grazie al contributo del World Monuments Fund si sono eseguiti a cominciare dal 2000 i primi importanti lavori di restauro che dovrebbero restituire all'edificio il suo antico splendore. Le condizioni generali del monumento sono tuttavia al momento ancora estremamente precarie. Galleria d'immagini Note Bibliografia Nachum Alpert. The destruction of Slonim Jewry: The story of the Jews of Slonim during the Holocaust. New York, NY: Holocaust Library, 1989. Voci correlate Chassidut Slonim Slonim Storia degli ebrei in Bielorussia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su sinagoga di Slonim Collegamenti esterni Jewish Slonim site, su eilatgordinlevitan.com. World Monuments Fund, su wmf.org. Slonim Synagogue [1]
Synagoga w Słonimie

Synagoga w Słonimie – synagoga znajdująca się w Słonimie na Białorusi przy ul. Sowieckiej 1. Historia Synagoga została zbudowana w 1642 w stylu wczesnobarokowym. Podczas II wojny światowej synagogę zdewastowali hitlerowcy. Od czasu zakończenia wojny w budynku znajdował się magazyn, a świątynia popadła w ruinę. W 2001 została zwrócona społeczności żydowskiej i rozpoczęto prace restauracyjne. Murowany budynek synagogi wzniesiono na planie prostokąta, a przez pewien czas pełnił również funkcje obronne. Po stronie południowej i północnej dobudowane są dwie przybudówki, mieszczące prawdopodobnie babińce. Po stronie zachodniej przy wejściu głównym w późniejszym okresie również dobudowano przybudówkę. Obecnie wszystkie pozostają w stanie rozsypującej się ruiny. Synagoga jest zwieńczona dwuspadowym dachem oraz ozdobiona profilowanym, bogato zdobio­nym szczytem. We wnętrzu zachowały się cztery filary, między którymi dawniej stała bima. Do dziś zachowała się synagoga w Różanie, będąca kopią bóżnicy słonimskiej. Przypisy Linki zewnętrzne Synagoga w Słonimie na portalu Wirtualny Sztetl Młodzież z Izraela sprząta budynek synagogi. spadchyna.ximik.info. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)].
Wawiórka

Wawiórka (lub Wiewiórka, biał. Вавёрка) – wieś (dawniej miasteczko) na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim. We wsi znajduje się rzymskokatolicka parafia Przemienienia Pańskiego w Wawiórce, prowadzona przez kanoników laterańskich, oraz cmentarz, na którym był pochowany mjr Jan Piwnik "Ponury", zabity 16 czerwca 1944 roku w ataku na niemieckie umocnienia pod Jewłaszami. Historia Wieś szlachecka położona była w końcu XVIII wieku w powiecie lidzkim województwa wileńskiego. Urodził się tu biskup łucki Wacław Raczkowicz. W II Rzeczypospolitej w woj. nowogródzkim, w powiecie lidzkim. Do 1927 w gminie Myto, następnie siedziba gminy Wawiórka. W 1921 miasteczko liczyło 174 mieszkańców, zamieszkałych w 37 budynkach, wyłącznie Polaków. 169 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego, 3 mojżeszowego i 2 prawosławnego. Folwark natomiast liczył 52 mieszkańców, zamieszkałych w 11 budynkach, w tym 42 Polaków, 7 Żydów i 3 osoby innej narodowości. 43 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego, 7 mojżeszowego i 2 prawosławnego.. Po wojnie wieś weszła w struktury administracyjne Związku Radzieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Zabytki Kościół pw. Przemienienia Pańskiego - murowy, wzniesiony na miejscu kościoła zniszczonego w czasie I wojny światowej, poświęcony w 1928 r. Przy kościele posługują kanonicy laterańscy i misjonarki Chrystusa Króla. Polski cmentarz wojenny Uwagi Przypisy
Wołuta

Wołuta (biał. Вялута, Wiałuta, ros. Велута) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie łuninieckim, w sielsowiecie Bostyń. Wieś znana jest od 1588. Wieś szlachecka położona była w końcu XVIII wieku w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego. Obecnie liczy ona 1340 mieszkańców. We wsi znajduje się dom kultury i szkoła średnia. Znajdowała się tu także cerkiew pw. Świętej Trójcy z 1803, obecnie nieistniejąca. W latach 2008–2015 w miejscowości zbudowano nową cerkiew, pod tym samym wezwaniem. Jest to świątynia parafialna. Przypisy Linki zewnętrzne Książka I. Panasiuka „Wiałuta” Radzima.org Strona administracji rejonowej. luninets.brest.by. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-09-30)].
Велута

Велута (бел. Велута) — агрогородок на юго-западе Беларуси. Населённый пункт находится в Лунинецком районе Брестской области, входит в состав Бостынского сельсовета. Население — 969 человек (2019). География Велута находится в 22 км к северу от города Лунинец. Агрогородок стоит на левом берегу реки Цна. Рядом с селом проходит ж/д линия Лунинец — Барановичи (в 5 км к западу от Велуты имеется ж/д станция Люща) и автодорога Лунинец — Ганцевичи, с которой Велута связана местной дорогой через Бостынь. К северу и северо-востоку от Велуты лежат обширные, частично мелиорированные торфяники, к северо-западу небольшое водохранилище Велута. Культура Музей ГУО «Велутская средняя школа» Достопримечательности Братская могила советских воинов, памятник землякам, погибшим в войну. В 1967 году установлен обелиск. Православная церковь Утраченное наследие Церковь Святой Троицы (1802). Была утрачена в послевоенное время. Примечания Ссылки Велута на сайте radzima.org
Wólka Zastawska (Białoruś)

Wólka Zastawska (biał. Вулька-Застаўская, biał. Вулька-Заставская) – wieś na Białorusi w rejonie brzeskim obwodu brzeskiego, w sielsowiecie Muchawiec. Geografia Miejscowość położona 18 km na południowy wschód od centrum Brześcia, a ok. 1 km od Kamienicy Żyrowieckiej, 3 km na północ od Muchawca i 3 km na zachód od Zabłocia. Między Kamienicą Żyrowiecką a Wólką Zastawską płynie rzeczka Kamionka (Каменка, Kamienka), dopływ Muchawca. Historia W XIX w. wieś znajdowała się w gminie Kamienica Żyrowiecka w powiecie brzeskim guberni grodzieńskiej. W okresie międzywojennym Wólka Zastawska należała do gminy Kamienica Żyrowiecka w powiecie brzeskim województwa poleskiego. Według spisu powszechnego z 1921 r. była to wieś licząca 6 domów. Mieszkały tu 64 osoby: 25 mężczyzn i 39 kobiet. Wszyscy mieszkańcy byli prawosławni, 44 deklarowało narodowość polską, a 20 białoruską. Folwark Wólka Zastawska, funkcjonujący jako oddzielna jednostka osadnicza, był wtedy miejscowością zniszczoną, względnie niezamieszkaną po I wojnie światowej i wojnie polsko-bolszewickiej. Po II wojnie światowej Wólka Zastawska znalazła się w granicach ZSRR i od 1991 r. w niepodległej Białorusi. Zobacz też Wólka Linki zewnętrzne Wólka Zastawska, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 850 . Wólka Zastawska na Wikimapii Przypisy
Вулька-Заставская

Ву́лька-Заста́вская (бел. Вулька-Застаўская) — деревня в Брестском районе Брестской области Белоруссии, в 12 км к юго-востоку от центра Бреста. Входит в состав Мухавецкого сельсовета. История В XIX веке — деревня в Брестском уезде Гродненской губернии. Входила в состав имения Горны, принадлежала помещику Токарскому. В 1870 году — 77 ревизских душ. В конце XIX века — в Косичской волости того же уезда. Имелись хлебозапасный магазин, корчма. После Рижского мирного договора 1921 года — в составе гмины Каменица-Жировецкая Брестского повята Полесского воеводства Польши, 6 дворов. С 1939 года — в составе БССР. Население Литература Гарады і вёскі Беларусі: энцыклапедыя. Т. 3, Кн. 1. Брэсцкая вобласць (бел.) / под научн. ред. А. И. Локотки. — Минск: БелЭн, 2006. — С. 101. — 528 с. — ISBN 985-11-0373-X. Примечания