NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Tarasówka (obwód grodzieński)

Tarasówka (biał. Тарасаўка, Tarasauka; ros. Тарасовка, Tarasowka) – chutor na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Niezbodzicze, przy granicy z Polską i przy linii kolejowej Andrzejewicze–Świsłocz–granica państwa. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym osada leżąca w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Jałówka. W 1921 miejscowość liczyła 16 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach, wyłącznie Białorusinów wyznania prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Dobrowola. [dostęp 2023-02-17]. (pol.).
Honczary (rejon świsłocki)

Honczary, (biał. Ганчары, Hanczary; ros. Гончары, Gonczary; pol. hist Gończary) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Świsłocz, nad Świsłoczą. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie wołkowyskim, w gminie Świsłocz. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Świsłocz. W 1921 miejscowość liczyła 62 mieszkańców, zamieszkałych w 18 budynkach, w tym 46 Białorusinów, 13 Polaków i 3 Żydów. 47 mieszkańców było wyznania prawosławnego, 12 rzymskokatolickiego i 3 mojżeszowego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Gończary (3), pow. wołkowyski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 516 . Mapa WIG Świsłocz. [dostęp 2023-02-21]. (pol.).
Dworczany (rejon świsłocki)

Dworczany (biał. Дварчаны; ros. Дворчаны) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Świsłocz. W dwudziestoleciu międzywojennym miejscowość leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Świsłocz. 16 października 1933 utworzyła gromadę w gminie Świsłocz. Po II wojnie światowej weszła w struktury ZSRR. Przypisy Bibliografia Dworczany na mapie WIG
Rożki 2

Rożki 2 (biał. Ражкі 2; ros. Рожки 2), Rożki II, Rożki Małe – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Świsłocz. W dwudziestoleciu międzywojennym miejscowość leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Świsłocz. 16 października 1933 utworzono gromadę Rożki w gminie Świsłocz. Po II wojnie światowej weszła w struktury ZSRR. Przypisy Bibliografia Rożki II (Mł.) na mapie WIG
Raniewicze

Raniewicze (biał. Ранявічы; ros. Раневичи) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Świsłocz. W dwudziestoleciu międzywojennym miejscowość leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Świsłocz. 16 października 1933 utworzyła gromadę w gminie Świsłocz. Po II wojnie światowej weszła w struktury ZSRR. Przypisy Bibliografia Raniewicze na mapie WIG
Wereszczaki (rejon świsłocki)

Wereszczaki (biał. Верашчакі; ros. Верещаки) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Chaniewicze. W dwudziestoleciu międzywojennym miejscowość leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Łysków. 16 października 1933 utworzyła gromadę w gminie Łysków. Po II wojnie światowej weszła w struktury ZSRR. Przypisy Bibliografia Wereszczaki na mapie WIG
Derenie

Derenie (biał. Дарані; ros. Дарани) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Chaniewicze. W dwudziestoleciu międzywojennym miejscowość leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Podorosk. 16 października 1933 utworzyła gromadę w gminie Podorosk. Po II wojnie światowej weszła w struktury ZSRR. Przypisy Bibliografia Derenie na mapie WIG
Poczerniejki

Poczerniejki (biał. Падчарнейкі; ros. Подчернейки) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Chaniewicze. W dwudziestoleciu międzywojennym miejscowość leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Podorosk. 16 października 1933 utworzyła gromadę w gminie Podorosk. Po II wojnie światowej weszła w struktury ZSRR. Przypisy Bibliografia Poczerniejki na mapie WIG
Sawonie (obwód grodzieński)

Sawonie (biał. Савани; ros. Савани) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Chaniewicze. W dwudziestoleciu międzywojennym miejscowość leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Podorosk. 16 października 1933 utworzyła gromadę w gminie Podorosk. Po II wojnie światowej weszła w struktury ZSRR. Przypisy Bibliografia Sawonie na mapie WIG
Chaniewicze (rejon świsłocki)

Chaniewicze (biał. Ханявічы; ros. Хоневичи) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Chaniewicze. 15 listopada 1971 do Chaniewiczy przyłączono wieś Nowiki. W dwudziestoleciu międzywojennym miejscowość leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Łysków. 16 października 1933 utworzyła gromadę w gminie Łysków. Po II wojnie światowej weszła w struktury ZSRR. Przypisy Bibliografia Chaniewicze na mapie WIG
Хоневичи (Свислочский район)

Хоневичи (бел. Ханявічы) — агрогородок в Свислочском районе Гродненской области Белоруссии. Входит в состав и является центром Хоневичского сельсовета. Расположен в 36 км от районного центра города Свислочь. Происхождение названия Существуют версии, что Хоневичи возникли от имени Ханок, а также от слова «хан», употребляемого в татарских поселениях, которые здесь возникли в период княжества Витовта. В то же время среди местных жителей из поколения в поколение передается легенда, что название Хоневичи пошло от имени княгини Хонева, в честь которой назвал поселение её отец. История Первое упоминание о Хоневичах датируется 1897 годом, тогда они входили в состав Лысковской волости. В населенном пункте насчитывалось 30 дворов, проживало 223 жителя. В 2003 году здесь было 209 дворов, где жил 551 человек. По состоянию на начало этого года в Хоневичах зарегистрировано 506 человек, из них 83 – детей, трудоспособного возраста – 314 и пенсионного – 109. 15 ноября 1971 года в состав населенного пункта Хоневичи вошла деревня Новики. В 2006 году Хоневичи получили статус агрогордка. Инфраструктура В Хоневичах имеются аптека, комплексно-приемный пункт, амбулатория, сельский Дом культуры, библиотека, центр краеведения, почтовое отделение, пожарный аварийно-спасательный пост. Функционируют продовольственный и промышленный магазины, закусочная и частный ларек. В агрогородке имеются средняя общеобразовательная школа и детский сад Здесь функционирует сельскохозяйственное предприятие ОАО «Хоневичи», которое является одним из валообразующих сельхозпредприятий на Свислоччине. Оно было организовано в 1949 году. Изначально это был колхоз имени Чкалова, который в 2004 году объединен с СПК «Кукличи». В настоящее время за хозяйством закреплено 7184 га сельскозяйственных угодий, в том числе 5165 га пашни. Среднегодовая численность работников в 2012 году составила 363 человека. Специализируется хозяйство в мясо-молочном направлении, выращивании зерновых культур и маслосемян рапса. ОАО «Хоневичи» располагает машинно-тракторным парком, который насчитывает 43 трактора, 35 автомобилей, 15 зерноуборочных комбайнов. Кроме того, в хозяйстве имеются свиноводческий комплекс на 24 тысячи голов, 2 фермы по выращиванию молодняка КРС, 4 молочнотоварные фермы, одна из которых на 777 голов введена в строй в декабре 2012 года. Культура Историко-краеведческий музей ГУО " Учебно-педагогический комплекс Хоневичский детский сад-средняя школа" Достопримечательность В центре агрогородка размещается братская могила советских воинов, партизан и жертв фашизма. В ней захоронено 75 воинов и 1 партизан. В 1966 году на могиле установлен памятник-скульптура: воин и партизанка. Примечания
Józefpol (rejon świsłocki)

Józefpol (biał. Юзафполь, Juzafpol; ros. Юзефполь, Juziefpol) – chutor na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Chaniewicze. Współcześnie w skład Józefpolu wchodzą także dawna osada Chwałowo oraz folwarki Chwałowo I i Chwałowo II. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie wołkowyskim. Józefpol był wówczas folwarkiem. Nazwę Chwałowo nosiły dwa chutory i osada, z których jeden chutor i osada leżały w gminie Łysków, drugi chutor w gminie Podorosk. W dwudziestoleciu międzywojennym Józefpol i Chwałowo leżały w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Łysków. W 1921 folwark Józefpol liczył 28 mieszkańców, zamieszkałych w 5 budynkach, wyłącznie Polaków. 21 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 7 rzymskokatolickiego. Osada Chwałowo oraz folwarki Chwałowo I i Chwałowo II liczyły łącznie 22 mieszkańców, zamieszkałych w 4 budynkach, wyłącznie Polaków. 18 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 4 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Józefpol (4), pow. wołkowyski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 27 . Chwałowo (2, 3), pow. wołkowyski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 333 . Mapa WIG Łysków. [dostęp 2023-02-23]. (pol.).
Janopol (rejon świsłocki)

Janopol (biał. Янаполь; ros. Янополь) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Chaniewicze. W dwudziestoleciu międzywojennym miejscowość leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Łysków. 16 października 1933 utworzyła gromadę w gminie Łysków. Po II wojnie światowej weszła w struktury ZSRR. Przypisy Bibliografia Janopol na mapie WIG
Kuncewszczyzna (rejon smorgoński)

Kuncewszczyzna (biał. Кунцаўшчына; ros. Кунцевщина) − chutor na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie smorgońskim, w sielsowiecie Krewo. Historia W czasach zaborów folwark w gminie Krewo, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1905 roku liczył 19 mieszkańców, 81 dziesięcin, należała do Kułakowskich. W latach 1921–1945 okolica leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, w gminie Krewo. W 1931 w 5 domach zamieszkiwały 32 osoby. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Krewie i prawosławnej w Łosku. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Smorgoniach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Krewie. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy
Lenkowszczyzna (rejon smorgoński)

Lenkowszczyzna (biał. Ленкаўшчына, ros. Ленковщина) – chutor na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie smorgońskim, w sielsowiecie Krewo. Historia W czasach zaborów wieś i okolica szlachecka w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1866 roku wieś liczyła 37 mieszkańców w 4 domach, okolica szlachecka – 80 mieszkańców w 9 domach. W latach 1921–1945 zaścianek i kolonia leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim (od 1927 roku w powiecie mołodeckim), w gminie Krewo a następnie w gminie Bienica. W 1931 kolonię w 8 domach zamieszkiwało 58 osób, zaścianek w 3 domach 15 osób. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej i prawosławnej w Łosku. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Mołodecznie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Krewie. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do Białoruskiej SRR. Od 1991 w składzie niepodległej Białorusi. Przypisy Linki zewnętrzne Lenkowszczyzna, zaścianek, powiat oszmiański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 144 .
Żeligowo (rejon smorgoński)

Żeligowo (biał. Жалігова; ros. Желигово) − wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie smorgońskim, w sielsowiecie Soły. Dawniej używana nazwa – Sikunie. Historia W czasach zaborów dwór, dwa zaścianki i wieś w gminie Soły, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1905: dwór liczył 6 mieszkańców, 3 dziesięciny, własność Iwanowa. zaścianek Berezowskiego liczył 8 mieszkańców, 32 dziesięcin. zaścianek szlachecki liczył 7 mieszkańców, 17 dziesięcin. wieś liczyła 92 mieszkańców, 107 dziesięcin. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, w gminie Soły. W 1931 w 21 domach zamieszkiwało 114 osób. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Sołach. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Oszmianie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Sołach. Do 1945 w Polsce. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy
Rudziszki (rejon smorgoński)

Rudziszki (biał. Рудзішкі; ros. Рудишки) − wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie smorgońskim, w sielsowiecie Soły. Historia W czasach zaborów zaścianek w gminie Soły, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1866 roku wieś liczył 33 mieszkańców w 3 domach. Należał do dóbr Kuszlany, własność Sulistrowskiego. W 1905 wieś liczyła 31 mieszkańców, 42 dziesięciny. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 wieś i osada leżały w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, w gminie Soły. W 1931: wieś w 10 domach zamieszkiwało 36 osób. osadę zamieszkiwało 55 osób. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Węsławiętach. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Oszmianie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Sołach. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Od 1978 do 2008 roku w sielsowiecie Kuszlany. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Rudziszki, pow. oszmiański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 952 .
Wiasienniaja

Wiasienniaja (biał. Вясенняя; ros. Весенняя) − wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie smorgońskim, w sielsowiecie Sinki. Do 1968 roku wieś nosiła nazwę Draki. Historia W czasach zaborów wieś włościańska w gminie Smorgonie, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1866 roku liczyła 96 mieszkańców w 13 domach. W 1905 roku liczyła 135 mieszkańców, 188 dziesięcin. W latach 1921–1945 wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, w gminie Smorgonie. W 1931 wieś w 28 domach zamieszkiwało 160 osób. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Smorgoniach i prawosławnej w Cicinie. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Smorgoniach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Smorgoniach. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Do 1973 roku w sielsowiecie Szutowicze. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Linki zewnętrzne Bajby, pow. oszmiański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 68 .
Nowospask

Nowospask (biał. Наваспаск; ros. Новоспасск) − wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie smorgońskim, w sielsowiecie Sinki. dawniej używana nazwa – Wojciechowo. Historia W czasach zaborów wieś w gminie Smorgonie, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1905 roku liczyła 175 mieszkańców, 148 dziesięcin. W latach 1921–1945 wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, w gminie Smorgonie. W 1931 wieś w 34 domach zamieszkiwało 208 osób. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Smorgoniach i prawosławnej w Sućkowie. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Smorgoniach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Smorgoniach. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy
Sućkowo

Sućkowo (biał. Суцькава; ros. Сутьково) − wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie smorgońskim, w sielsowiecie Sinki. Historia W czasach zaborów wieś, karczma, dwie osady w gminie Smorgonie, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1905 roku wieś liczyła 275 mieszkańców, 421 dziesięcin, karczma liczyła 5 mieszkańców, 6 dziesięcin (własność Milewskiego), osada liczyła 10 mieszkańców, 26 dziesięcin, druga osada liczyła 71 mieszkańców 90 dziesięcin. W latach 1921–1945 wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, w gminie Smorgonie. W 1931 wieś w 45 domach zamieszkiwało 245 osób. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Smorgoniach i miejscowej prawosławnej. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Smorgoniach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Smorgoniach. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Do 1973 roku w sielsowiecie Szutowicze. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy
Cary (rejon smorgoński)

Cary (biał. Цары; ros. Цари) − wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie smorgońskim, w sielsowiecie Sinki. Dawniej używana nazwa – Trzeci Maj. Historia W czasach zaborów wieś w gminie Smorgonie, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1866 roku liczyła 38 dusz rewizyjnych w części należącej do dóbr Sutkowo i 4 dusze w części należącej do dóbr Cycyn. W 1905 roku liczyła 144 mieszkańców, 182 dziesięciny. W latach 1921–1945 wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, w gminie Smorgonie. W 1931 wieś w 25 domach zamieszkiwało 146 osób. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Smorgoniach i prawosławnej w Sućkowie. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Smorgoniach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Smorgoniach. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Do 1973 roku w sielsowiecie Szutowicze. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Linki zewnętrzne Cary, pow. oszmiański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 292 .
Worokomszczyzna (rejon smorgoński)

Worokomszczyzna (biał. Варакумшчына; ros. Варакумщина) − wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie smorgońskim, w sielsowiecie Soły. Historia W czasach zaborów wieś w gminie Soły, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1905 liczyła 103 mieszkańców, 178 dziesięcin. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, w gminie Soły. W 1931 w 43 domach zamieszkiwały 182 osoby. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Sołach. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Oszmianie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Sołach. Do 1945 w Polsce. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy
Raczuny Małe

Raczuny Małe (biał. Малыя Рачуны; ros. Малые Рачуны) − wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie smorgońskim, w sielsowiecie Soły. Historia W czasach zaborów folwark w gminie Soły, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1905 liczyła 17 mieszkańców, 110 dziesięcin, własność Kamińskiego. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 folwark i osada leżały w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, w gminie Soły. W 1931: folwark w 1 domu zamieszkiwało 14 osób. osadę w 1 domu zamieszkiwały 4 osoby. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Sołach. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Oszmianie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Sołach. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy
Stara Rudnia (rejon smorgoński)

Stara Rudnia (biał. Старая Рудня; ros. Старая Рудня) − wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie smorgońskim, w sielsowiecie Soły. Historia W czasach zaborów chutor w gminie Soły, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1905 liczył 12 mieszkańców, 68 dziesięcin, własność Gawryłkiewicza. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 zaścianek leżał w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, w gminie Soły. W 1931 w 25 domach zamieszkiwały 122 osoby. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Daniszewie. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Oszmianie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Sołach. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy
Kłoczki (rejon szczuczyński)

Kłoczki (biał. Клачкі́, ros. Клочки) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie szczuczyńskim, w sielsowiecie Kamionka. Historia W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie grodzieńskim. W latach 1921–1939 wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim a od 1929 w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim, w gminie Kamionka. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwało 181 osób, 100 było wyznania rzymskokatolickiego a 81 prawosławnego. Wszyscy mieszkańcy zadeklarowali polską przynależność narodową. Były tu 34 budynki mieszkalne. Miejscowość należała do parafii prawosławnej w m. Jatwiesk i rzymskokatolickiej w Kamionce. W 1933 podlegała pod Sąd Grodzki w Szczuczynie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Kamionce. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 w składzie niepodległej Białorusi. Przypisy Linki zewnętrzne Kłoczki, pow. grodzieński, gm. Kamionka, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 89 .
Orłowa Góra (Białoruś)

Orłowa Góra (biał. Арлова Гара; ros. Орлова Гора) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie szczuczyńskim. W latach 1921–1939 wieś należała do gminy Berszty, w powiecie grodzieńskim województwa białostockiego. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwało 25 osób, wśród których 1 było wyznania rzymskokatolickiego a 24 prawosławnego. Jednocześnie wszyscy mieszkańcy zadeklarowali białoruską przynależność narodową. Były tu 3 budynki mieszkalne. Przypisy
Berestowica

Berestowica, Brzostowica (biał. Бераставіца; ros. Берестовица) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie szczuczyńskim, w sielsowiecie Ostryna. W dwudziestoleciu międzywojennym miejscowość leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Berszty. 16 października 1933 utworzyła gromadę Brzostowica w gminie Berszty. Po II wojnie światowej weszła w struktury ZSRR. Przypisy Linki zewnętrzne Brzostowica (3), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 154 .