NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Iglesia de San José (Minsk)

La iglesia de San José, también conocido como el convento bernardino de Minsk (en bielorruso: Монастырь бернардинцев) es un edificio religioso que pertenece a la Iglesia católica y se localiza en Minsk, Bielorrusia Historia El monasterio de los bernardinos fue fundado por Andej y Jan Kęsowski en 1624. La primera iglesia del monasterio era de madera y se construyó en los años 1630, pero en 1644 fue destruida por un incendio. En 1652 se construyó la nueva iglesia de piedra y se consagró a San José. Los incendios de 1656, 1740 y 1835 dañaron gravemente el monasterio, pero fue reconstruido en cada ocasión. La restauración más importante se realizó en 1752, cuando los edificios fueron rediseñados en estilo barroco. A principios del siglo XIX, el monasterio ocupaba toda la manzana entre las calles Berdardinsky Menor y Mayor y las plazas Zybitskaya y de la Plaza de los Mercados Superiores. El conjunto incluía una iglesia con una residencia de monjes, una fraternidad, una escuela, un hospital, un establo y una cervecería, todo ello rodeado por una alta valla de piedra con varias puertas. En la década de 1860, el monasterio fue clausurado y confiscado a la iglesia como castigo por participar en el Levantamiento de Enero, usado desde 1872 como archivo.​ A principios del siglo XX, el tejado a dos aguas fue destruido.​ La última restauración se completó en 1983. El edificio sirve como archivo de arte, literatura, documentación científica y técnica de Bielorrusia. El archivo contiene actualmente más de 200 mil objetos, entre ellos, los valiosos diseños de planificación urbana de Minsk de la posguerra. Todas las restauraciones modernas en Bielorrusia utilizan estos documentos de archivo como fuentes de referencia.​ Varios edificios del monasterio se utilizaron recientemente como oficinas militares y de la fiscalía. Durante más de cinco años, en 2010, los miembros de las comunidades cristianas de Estonia, Rusia, Ucrania, Lituania y Georgia intentaron que las autoridades devolvieran el edificio a la iglesia católica. Sin embargo, el gobierno abrió un hotel en el ala del monasterio.​ Arquitectura El edificio fue diseñado en estilo barroco como una basílica de tres naves. La nave central, la más alta, está cubierta con un tejado a dos aguas con un ábside saliente de tres paredes. Las naves izquierda y derecha tienen forma de capillas cubiertas con bóvedas de crucería y tejados a dos aguas. La fachada occidental está decorada con expresivas pilastras, capiteles y volutas. Dos esculturas, que antes estaban en los nichos, se han perdido. El pórtico delantero está rematado con una enorme ventana triple. Galería Referencias Enlaces externos
Kościół św. Józefa i klasztor Bernardynów w Mińsku

Kościół Świętego Józefa i klasztor Bernardynów w Mińsku – barokowy zespół sakralny w Mińsku, założony w 1624 roku. Zbudowany w 1652 roku i wielokrotnie przebudowywany, kościół św. Józefa w 1752 uzyskał wystrój późnobarokowy (zapewne przez architekta Abrahama Würtznera). Świątynia jest w typie bazyliki bezwieżowej o trzech nawach; klasztor dwupiętrowy na planie podkowy. 29 sierpnia 1864 władze rosyjskie skonfiskowały kompleks w ramach represji za poparcie udzielone powstaniu styczniowemu przez bernardynów. Od 1872 roku dawny kościół pełni funkcję archiwum. Od 1992 roku mieści się tu Archiwum Dokumentacji Naukowo-Technicznej oraz Archiwum Muzeum Literatury i Sztuk. W 1983 roku przeprowadzono częściową konserwację elewacji kościoła (architekt H. Bosak). W 2022 roku przeprowadzono prace przy głównej fasadzie kościoła, aby przywrócić jej koloryt historyczny (architekt R.Zabieła). W latach 2009-2014 budynek klasztory został odnowiony i obecnie mieści się w nim Hotel. Przypisy
Монастырь бернардинцев (Минск)

Монастырь бернардинцев — часть некогда существовавшего в Минске бернардинского комплекса, включавшего также стоящий рядом монастырь бернардинок. Располагался в центре города, недалеко от ратуши, в окружении торговых рядов. Монастырь основан в 1624 году красносельским старостой Андреем Кенсовским (Kęsowski) и его братом Яном. Первая — деревянная — церковь монастыря была отстроена в 1630-х годах, однако сгорела вместе со всеми другими постройками в пожаре 1644 года. В 1652 году в монастыре отстроены каменный храм Святого Иосифа Избранника Пресвятой Марии Девы и монастырский корпус. Монастырский комплекс несколько раз горел в пожарах (1656, 1740, 1835), однако каждый раз реставрировался и перестраивался. Наиболее основательная перестройка была осуществлена в 1752 году: архитектурные формы монастырских зданий приобрели черты барокко. К концу XVIII — началу XIX веков монастырь бернардинцев занимал целый квартал (ограниченный улицами Большой и Малой Бернардинскими, Зыбицкой и площадью Верхнего рынка). Ансамбль монастыря состоял из храма с пристроенным к нему братским корпусом (они образовывали замкнутое каре вокруг внутреннего двора) и прочих каменных и деревянных строений (в том числе трапезной, школы, госпиталя, конюшни, пивоварни). Монастырь был обнесен высокой каменной оградой с несколькими воротами, главные из которых располагались перед церковью. В настоящее время церковь представляет собой тип трехнефной безбашенной базилики. Центральный неф, более высокий, накрыт двухскатной кровлей и завершается значительно выступающей трехстенной апсидой. Боковые — несколько ниже, решены в виде отдельных каплиц, перекрытых крестовыми сводами, накрыты односкатными кровлями. Интересно решен главный западный фасад храма, где сосредоточены основные декоративные элементы. Фасад имеет значительную выпуклую плоскость. Его центральная часть, соответствующая центральному нефу, выделена высокими пилястрами со своеобразными капителями и завершена щитом плавного абриса с двумя валютами по бокам. Боковые части декорированы двумя нишами, где первоначально была установлена скульптура. Главный вход представлен широким порталом, над которым расположено большое трехлепестковое окно. Боковые фасады решены более скромно, они декорированы пилястрами, между которыми расположены оконные проемы. В 1860-е годы монастырь был упразднён, здание конфисковано у церкви в 1864 году за участие верующих в Январском восстании. Бывшая Церковь Святого Иосифа реставрировалась в 1983 году. Сейчас в здании бывшей церкви располагается архив научно-технической документации и архив литературы и искусства Беларуси. В нескольких сохранившихся корпусах монастыря до последнего времени располагались военные комендатура и прокуратура. Белорусская оппозиция вела борьбу за возвращение монастыря римско-католической церкви, в акциях по этому поводу участвовали Дмитрий Дашкевич, Павел Северинец, Эдуард Лобов и другие заметные деятели младшего поколения оппозиции. Примечания Ссылки Монастырь бернардинцев на Глобус Беларуси Архивная копия от 1 июня 2009 на Wayback Machine Церковь Св. Иосифа и монастырь бернардинцев в Минске Отверженные, или Костёл бернардинцев в Минске
Костел Святого Йосипа (Мінськ)

Костел Святого Йосипа (біл. Касьцёл Сьвятога Язэпа і кляштар бэрнардынаў) — католицький храм на Високому Ринку в Мінську, Білорусь. Пам'ятка архітектури в стилі бароко. Галерея
Chrám svatých apoštolů Petra a Pavla (Minsk)

Chrám svatých apoštolů Petra a Pavla (bělorusky Сабор Святых апосталаў Пятра і Паўла, rusky Собор Святых Апостолов Петра и Павла) je pravoslavný chrám v běloruském hlavním městě Minsk. Historie Chrám byl budován v letech 1612 až 1620 jako kostel mužského pravoslavného kláštera v Minsku. Postaven je v barokním architektonickém stylu. Později byl obnoven a rekonstruován z darů císařovny Kateřiny II. A na její počest byl v roce 1795 zasvěcený sv. Kateřině. Poté se stal katedrálním chrámem Minska. V roce 1933 byl z rozhodnutí sovětských komunistů zavřen. Bohoslužby se opět konaly během německé správy v letech 1941 až 1944. Po válce byl církvi opět odebrán a přeměněn na muzeum literatury a umění. Současnost V roce 1991 se v chrámu opět konají pravoslavné bohoslužby a byl pravoslavné církvi vrácen. Chrám byl prohlášen za památník architektury celorepublikového významu. U chrámu existují dvě společenství. První nese název na počest tří vilenských mučedníků (založené v roce 1992). Druhým je bratrství studentů – mediků na počest Sv. Nikolaje divotvůrce. Galerie Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Chrám svätých apoštolov Petra a Pavla (Minsk) na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chrám svatých apoštolů Petra a Pavla na Wikimedia Commons
Petrus en Pauluskathedraal (Minsk)

De Kathedraal van de Heilige Apostelen Petrus en Paulus (Wit-Russisch: Сабор Святых апосталаў Пятра і Паўла) is het oudst nog bestaande kerkgebouw in de Wit-Russische hoofdstad Minsk. Geschiedenis De kerk werd tussen 1612 en 1630 gebouwd van giften van 52 leden van de adel en burgerij. Bij de kerk werd een gelijknamig mannenklooster gebouwd. In de vroege jaren van de 18e eeuw werd het klooster bij vijandelijkheden tijdens de Grote Noordse Oorlog bijna volledig verwoest. In de volgende decennia verslechterde de staat van het kerkgebouw. In 1777 verbleven er in de vervallen kloostergebouwen nog slechts vijf monniken. Na de Tweede Poolse deling liet keizerin Catharina II de kloosterkerk in de periode 1793-1795 renoveren, maar het klooster werd daarna opgeheven. Van 1795 tot 1799 bleef de kerk de kathedraal van het bisdom van Minsk. Na 1799 werd de kerk een parochiekerk. In 1812, tijdens de opmars van Napoleons troepen tegen Rusland, werd de Petrus en Paulus kerk vernield door Franse soldaten en diende twee maanden als veldhospitaal. In 1814 volgde weer de openstelling en vanaf 1844 herkreeg de kerk de status van kathedraal. Tegelijk met een ingrijpende renovatie in de periode 1870-1871 werd er in de kerk een nieuwe iconostase geplaatst, werden er nieuwe fresco's aangebracht en een orthodoxe koepel op de kerk gebouwd. De kerk werd in 1933 gesloten door de bolsjewieken, de leden van de geestelijkheid werden gearresteerd en geëxecuteerd en de kerk werd een pakhuis voor de opslag van voedsel. Tijdens de Duitse bezetting werden de diensten vanaf 1941 hervat. Na de komst van het Rode Leger in 1944 werd de Petrus en Pauluskerk wederom gesloten. Het interieur van de kerk werd volledig herbouwd. In het gebouw werden appartementen ondergebracht, later ook wetenschappelijk-technische archieven en het archief van het Museum van Literatuur en Kunst. Op 7 december 1991 werd de kerk weer opengesteld en opnieuw gewijd aan de heilige apostelen Petrus en Paulus. De in de 19e eeuw en in de Sovjet-periode aangebrachte bouwkundige veranderingen werden ongedaan gemaakt en tegenwoordig prijkt de kerk op de lijst van monumenten van nationaal belang.
Sobór Świętych Piotra i Pawła w Mińsku

Sobór Świętych Piotra i Pawła – prawosławny sobór w Mińsku, w latach 1612–1799 główna świątynia męskiego monasteru, następnie cerkiew parafialna, w latach 1933–1941 i 1944–1991 nieczynna. Cerkiew została zbudowana w 1612 razem z męskim monasterem pod tym samym wezwaniem, z fundacji grupy prywatnych ofiarodawców (prawosławnej szlachty i mieszczan z powiatu mińskiego) oraz miejscowego prawosławnego bractwa. Jednym z fundatorów soboru był wojski miński Adam Wańkowicz. Obiekt powstał na prywatnym gruncie, dzięki czemu mógł zostać wzniesiony w okresie, gdy wznoszenie nowych świątyń tego wyznania było w Rzeczypospolitej nielegalne. Początkowo w świątyni znajdowały się trzy ołtarze – główny pod wezwaniem Świętych Piotra i Pawła oraz dwa boczne św. Jana Chrzciciela i św. Michała Archanioła. Cerkiew razem z całym monasterem została poważnie uszkodzona w czasie wojny północnej, zaś po 1720 – napadnięta przez grupę szlachciców-katolików, którzy zdewastowali jej wnętrze i pobili mnichów. W kolejnych dziesięcioleciach cerkiew była w coraz gorszym stanie technicznym. Remont obiektu sfinansowała dopiero caryca Katarzyna II po II rozbiorze Polski, gdy Mińsk znajdował się już w granicach Imperium Rosyjskiego. Władczyni Rosji zdecydowała równocześnie o kasacie monasteru mińskiego i przeniesieniu ostatnich zakonników do budynków po dawnym unickim klasztorze Świętego Ducha, a następnie do monasteru Objawienia Pańskiego w Pińsku oraz o zmianie wezwania cerkwi na św. Katarzyny. W 1812, w czasie marszu Wielkiej Armii Napoleona przeciwko Rosji, cerkiew Świętych Piotra i Pawła została zdewastowana przez francuskich żołnierzy i pełniła przez dwa miesiące funkcję szpitala polowego. Nabożeństwa w obiekcie wznowiono dopiero w roku 1814. W 1844 obiekt otrzymał rangę soboru. W latach 1870–1871 miał miejsce generalny remont soboru, połączony z wstawieniem nowego ikonostasu, budową dodatkowej kopuły i wykonaniem we wnętrzu zespołu fresków. Świątynia pozostawała czynna do 1933, gdy została odebrana parafii prawosławnej i zamieniona na magazyn. Wnętrze świątyni podzielono na trzy kondygnacje. Na ponowne otwarcie soboru wyraziły zgodę okupacyjne władze niemieckie w 1941. 7 grudnia 1941 arcybiskup Filoteusz (Narko) dokonał ponownej konsekracji obiektu i nadał mu ponownie wezwanie Świętych Piotra i Pawła. Jednak po zajęciu Mińska przez Armię Czerwoną w 1944 budynek ponownie odebrano wiernym i zamieniono na mieszkania. Wnętrze obiektu całkowicie przekształcono, dzieląc je na cztery poziomy. W 1945 do byłego soboru przeniesiono siedzibę Centralnego Archiwum Rewolucji Październikowej i Budownictwa Socjalistycznego. Od lat 60. XX w. budynek zajmowało z kolei Archiwum Dokumentacji Naukowo-Technicznej oraz Archiwum Literatury i Sztuki Białoruskiej SRR. W 1970 powstał, ostatecznie zarzucony, projekt zburzenia świątyni i wzniesienia na jej miejscu bloków mieszkalnych. Po tej dacie budynek został odnowiony od zewnątrz – przywrócono mu dawny kształt. Rosyjski Kościół Prawosławny odzyskał budynek soboru w 1991, jednak jego ponowna adaptacja do celów liturgicznych trwała przez kolejne cztery lata. Uwagi Przypisy
Brest Railway Museum

The Brest Railway Museum or Brest Museum of Rail Equipment (Belarusian: Брэсцкі чыгуначны музей, romanized: Brescki čyhunačny muziej) is an outdoor railway museum in Belarus, located in Brest. The museum was opened on 5 May 2002. Collection With the first railway line in Brest opening in the 1870s, there is a rich railway history. The museum's collection consists of over 50 units of rolling stock, including the oldest, an Eu No. 699-45 series built in 1905. They also hold a number of German Kriegslokomotive 2-10-0s. The collection includes vintage steam locomotives, diesel locomotives, steam cranes, and track mechanisms, with engines that use both standard and wide gauge tracks. In addition, several Retro passenger carriages are present. The engines are displayed on three outdoor tracks, totaling a little over 1 kilometre (0.62 mi) in length. There are also period station clocks, lamps and station bells etc. to set the scene. It is still the only outdoor railway museum in Belarus. There is also an indoor pavilion with a large collection of photos and memorabilia documenting Brest's station and railway over the years. The museum in total covers 29,000m². Visitors can interact with the trains by going inside them, sitting in seats, and pressing buttons. The trains in the museum are often used for shooting films, and the museum is used as the location for festivals. References External links Roberts, Nigel (2011). Belarus: The Bradt Travel Guide (2nd ed.). Bradt Travel Guides. p. 163. ISBN 978-1-84162-340-5. "Музей Железнодорожной Техники (г.Брест) (22.07.05 г.)". sottovoce.ru. Archived from the original on 2012-02-14. Retrieved 2012-07-03. "Brest Museum of Rail Equipment". Belarusian Railway. Retrieved 2012-07-03. Official web page (Russian) Музей чыгуначнай тэхнікі Archived 2015-10-12 at the Wayback Machine
Muzeum Techniki Kolejowej w Brześciu

Muzeum Techniki Kolejowej w Brześciu (biał. Брэсцкі музей чыгуначнай тэхнікі, ros. Брестский музей железнодорожной техники) – muzeum Kolei Białoruskich, zlokalizowane w Brześciu na Białorusi przy ul. Maszerowa 2. Muzeum kolejnictwa otwarte zostało 15 maja 2002 jako pierwsze muzeum pod gołym niebem na Białorusi. W ekspozycji znajdują się 63 sprawne eksponaty, z czego część wykorzystywana jest w celach turystycznych. Eksponaty Ekspozycję na wolnym powietrzu stanowią m.in.: Muzeum posiada również dwa unikalne dźwigi parowe ПК-6, ПК-ЦУМЗ wyprodukowane w 1950. W ekspozycji znajduje się także kolekcja dwu- i czteroosiowych wagonów pasażerskich z lat 1903-1940, w tym wagony sanitarne i salonka; również żuraw wodny, pneumatyczny podajnik węgla do parowozów czy elektryczny zegar dworcowy (z 1953) Przypisy Linki zewnętrzne Strona ze zdjęciami eksponatów w Muzeum Techniki Kolejowej w Brześciu (ros.)
Брестский железнодорожный музей

Брестский железнодорожный музей (Брестский музей железнодорожной техники) — технический музей, расположенный в городе Брест (Беларусь), посвящённый железным дорогам, подвижному составу и всему, что с этим связано. Общая информация Музей основан 15 мая 2002 года. Общая площадь составляет 29000 м². Длина трех экспозиционных путей — 1200 метров. В экспозиции музея, по состоянию на 2008 год, находятся 68 образцов натурной железнодорожной техники. Отличительной особенностью музея является то, что большинство экспонатов действующие, что позволяет использовать их в экскурсионных поездках и киносъемках. Также имеется более ста экспонатов технического оснащения железнодорожного транспорта разных периодов истории. Экспозиция Экспозиции музея под открытым небом находятся: Паровозы довоенного, военного и послевоенного поколений: Эу Эм ФД20 Эр Е СО17 Су Л «Победа» ЛВ П36 танк-паровоз 9П ТЭ Тепловозы: ТЭ1 ТЭ3 ТЭ7 2ТЭ109 – тепловоз из опытной партии с электропередачей переменно-постоянного тока. М62 ТГМ1 ТЭП60 ЧМЭ2 ТЭМ15 ТУ2 Музей имеет два уникальных паровых крана ПК-6, ПК-ЦУМЗ выпуска 1950 года. Коллекция пассажирских вагонов представлена 2-х и 4-х осными вагонами выпуска 1903-1940 годов (в том числе санитарный и штабной вагоны). На территории музея расположена паровозная гидроколонка, пневматический углеподатчик для заправки паровозов углем, вокзальные электрические часы (1953 года), железнодорожный станционный колокол. Последние поступления Дрезина ТД-5 (1960 г.в.) снегочиститель СДПМ № 114 (1965 г.в.) узкоколейный тепловоз ТУ2 № 113 (1956 г.в.) тепловоз серии ТГК1 (1962 г.в.) платформа грузоподъемностью до 10 тонн (конец XIX в.) Примечания Ссылки Видеозарисовка музея железнодорожной техники в Бресте. Репортаж из музея Брестский музей железнодорожной техники
Białoruski Państwowy Uniwersytet Medyczny

Białoruski Państwowy Uniwersytet Medyczny (biał. Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт, (ros. Белорусский государственный медицинский университет) – białoruska publiczna uczelnia medyczna, zlokalizowana w Mińsku. Poprzednikiem uczelni był Wydział Medyczny utworzony w 1921 roku na Białoruskim Uniwersytecie Państwowym. Pierwsza grupa studentów ukończyła go w 1925 roku (21 osób uzyskało dyplom oraz uprawnienia lekarskie). W 1930 roku na bazie Wydziału Medycznego utworzono Miński Instytut Medyczny. W czasie działań wojennych na froncie wschodnim II wojny światowej w latach 1941–1943 uczelnia nie funkcjonowała, następnie wznowiła działalność w Jarosławiu, by w 1944 roku powrócić do Mińska. W 1971 roku uczelnia została odznaczona Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy za osiągnięcia w kształceniu specjalistów, rozwijanie publicznej służby zdrowia oraz nauk medycznych. W 2001 uczelnia otrzymała status uniwersytetu państwowego. W skład uczelni wchodzą następujące jednostki administracyjne: Wydział Stomatologii Wydział Medycyny Ogólnej Wydział Medycyny Wojskowej Wydział Pediatrii Wydział Farmacji Wydział Profilaktyki Medycznej Wydział Studiów Medycznych dla Studentów Zagranicznych Przypisy
Білоруський державний медичний університет

Білоруський державний медичний університет (Державний вищий навчальний заклад «Білоруський державний медичний університет» — БДМУ; біл. Беларускі дзяржаўни медицинскі універсітет — БДМУ) — провідний виш Білорусі у сфері медичної освіти. Історія Як самостійний навчальний заклад (під назвою «Білоруський медичний інститут»), засновано в 1930 році на базі виділеного зі складу БДУ медичного факультету (створений при заснуванні університету в 1921). Під час Німецько-радянської війни інститут тимчасово (в 1943—1944) працював в Ярославлі, поклавши початок Ярославському медичному інституту. У березні 1947 року рішенням Ради Міністрів СРСР перейменований в Мінський медичний інститут. У 1971 році інституту було присвоєно почесний орден Трудового Червоного Прапора. У 2001 році інститут був перейменований в Білоруський державний медичний університет. Факультети До складу університету станом на 1.09.2012 входить 7 факультетів: Лікувальний Медико-профілактичний Педіатричний Стоматологічний Військово-медичний Факультет іноземних учнів Фармацевтичний Наукова та педагогічна діяльність Університет налічує 64 кафедри. В університеті працює близько 900 викладачів; освіту здобувають близько 5 500 студентів. За весь час роботи університет підготував 41 046 фахівців. Одним із випускників університету був Лауреат Державної премії Республіки Білорусь д.м.н. В. Н. Суколінський. Посилання Офіційний сайт БДМУ [Архівовано 25 серпня 2011 у Wayback Machine.]
Витебскэнерго

Витебское республиканское унитарное предприятие электроэнергетики «Витебскэнерго», РУП «Витебскэнерго» (бел. Віцебскае рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства электраэнергетыкі «Віцебскэнерга») — государственное предприятие, управляющее хозяйственной деятельностью электроэнергетического комплекса Витебской области Республики Беларусь. Осуществляет электро- и теплоснабжение потребителей Витебска и Витебской области. Входит в состав государственного производственного объединения «Белэнерго». История 1 января 1963 года на базе областных электрических сетей было создано районное управление энергетики и электрификации Витебской области. С развитием энергетики и дальнейшим объединением электрического хозяйства области функции и задачи районного управления расширяются. В 1989 году с включением в состав Лукомльской ГРЭС и Новополоцкой ТЭЦ, РЭУ «Витебскэнерго» преобразовано в Производственное объединение энергетики и электрификации, а с 2000 года — в Республиканское унитарное предприятие «Витебскэнерго». Деятельность Основные направления деятельности: производство, передача и распределение электрической и тепловой энергии; поддержание в надлежащем состоянии электростанций, электрических и тепловых сетей; оперативно-диспетчерское управление технологическим процессом производства и поставок электроэнергии; технический надзор за состоянием электростанций и сетевых объектов РУП «Витебскэнерго»; организация работ, обеспечивающих сбалансированное развитие Витебской энергосистемы; животноводство, растениеводство, добыча торфа. Структура Включает в себя филиалы, действующие на территории Витебской области: Лукомльская ГРЭС Новополоцкая ТЭЦ Витебская ТЭЦ Оршанская ТЭЦ Полоцкая ТЭЦ Белорусская ГРЭС Витебские тепловые сети Витебские электрические сети Полоцкие электрические сети Оршанские электрические сети Глубокские электрические сети Энергосбыт Витебскэнергоспецремонт Учебный центр Весна-энерго Тепличный Центр физкультурно-оздоровительной работы Производство Установленная электрическая мощность Витебской энергосистемы, крупнейшей в Республике Беларусь, на 01.01.2016 г.— 3331,27 МВт, что составляет более 37% мощности всех электростанций, входящих в состав ГПО «Белэнерго». Удельный расход топлива на отпуск электроэнергии в 2014 году составил 284,4 г/кВт∙ч, в 2015 – 271,1 г/кВт∙ч. Удельный расход топлива на отпуск тепловой энергии в 2014 году составил 165,72 г/кВт∙ч, в 2015 – 165,87 г/кВт∙ч. В энергосистеме работают 7 малых ГЭС общей мощностью 2,86 МВт. Энергосистема эксплуатирует 6 электростанций и 2 мини-ТЭЦ, более 900 км тепловых сетей, более 50 тыс. км электрических сетей всех уровней напряжений. Производство электрической энергии составляет 12–15 млрд кВт∙ч в год, отпуск тепловой энергии 5–6 млн. Гкал. В системе работает более 10 тысяч человек. Примечания См. также [1] [2] (недоступная ссылка) Ссылки Официальный сайт Facebook-аккаунт РУП "Витебскэнерго" Twitter-аккаунт РУП "Витебскэнерго" ВК-аккаунт РУП "Витебскэнерго" Telegram-аккаунт РУП "Витебскэнерго" Instagram-аккаунт РУП "Витебскэнерго"