NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Сухвальня (Лидский район)

Сухвальня (бел. Сухва́льня) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. В составе Дубровенского сельсовета. География Пролегает дорога Н-7490. Около деревни пролегают дороги Н-6165, Н-6166. Ближайшие населённые пункты Бринденята, Дубровня, Нетечь, Обманичи, Огородники и др. Гидрография Протекает река Нарва. История С 1905 года в Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии. Население Численность 2009 год — 130 жителей Динамика 1905 год — 401 жителей (Зухвальни-Сухвальни) 1999 год — 178 жителей (перепись населения) 2009 год — 130 жителей (перепись населения) Примечания
Suszyszki

Suszyszki (biał. Сушышкі; ros. Сушишки) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Dociszki. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Ejszyszki. Przypisy Bibliografia Suszyszki, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 609 . Suszyszki na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2020-05-02]. (ros.).
Świrszczyzna

Świrszczyzna (biał. Свіршчына, Swirszczyna; ros. Свирщина, Swirszczina) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie ostrowieckim, w sielsowiecie Gierwiaty. Współcześnie w skład miejscowości wchodzi także dawna osada Józefatowo. Historia W czasach zaborów wieś w gminie Soły, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1866 roku wieś liczyła 8 mieszkańców w 2 domach. W 1905 liczyła 85 mieszkańców, 131 dziesięcin. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 leżały w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, w gminie Soły. W 1931 w 19 domach zamieszkiwały 84 osoby. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Sołach. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Oszmianie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Sołach. Do 1945 w Polsce. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Świrszczyzna (1), pow. oszmiański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 716 . Mapa WIG Worniany. [dostęp 2023-06-12]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2023-06-12]. (ros. • biał.).
СИЗО КГБ Беларуси

СИЗО КГБ Беларуси (бел. Следчы ізалятар КДБ Беларусі; также именуется «Внутренняя тюрьма КГБ», бел. Унутраная турма КДБ, и «Американка», бел. Амерыканка) — следственный изолятор во внутреннем дворе здания КГБ Беларуси в Минске. Предназначен для содержания лиц, чья деятельность угрожает национальной безопасности Республики Беларусь. История Своё название в народе «Американка» получила из-за дизайна Паноптикум, в стиле которого построены многие тюрьмы в США. По другой, менее преобладающей версии, — что план тюрьмы напоминает разметку таблицы рулетки, а «Американка» ― один из вариантов этой игры. Белорусская ССР Тюрьма была построена в 1920-е годы для внутренних нужд белорусского ОГПУ позже использовалась НКВД, МГБ и КГБ БССР. В 1946 году здание было реконструировано. До 1953 года здание наряду с Пищаловским замком являлось одним из мест, где приводились в исполнение смертные приговоры. В частности, в период сталинских репрессий в ночь с 29 на 30 октября 1937 года в подвале здания были расстреляны 52 деятеля культуры и науки БССР обвиненных в антисоветской деятельности. Беларусь С 1991 года используется Комитетом государственной безопасности Республики Беларусь. В данном СИЗО содержатся те, чьи дела ведут следователи КГБ, согласно статье 182 Уголовно-процессуального кодекса Беларуси. Это дела, касающиеся государственных интересов, а также дела, связанные с убийствами, сделками с наркотиками, оружием и хищениями в особо крупных размерах. На протяжении своего существования в «Американке» содержались многие известные личности, в частности Роман Протасевич. 10 октября 2020 года президент Белоруссии Александр Лукашенко на территории СИЗО провёл встречу с 11 лидерами оппозиции, в том числе с экс-главой Белгазпромбанка Виктором Бабарико и его сыном Эдуардом Бабарико, адвокатами Ильёй Салеем и Максимом Знаком, членом президиума координационного совета юристом Лилией Власовой и координатором оппозиционного штаба Юрием Воскресенским. Архитектура Следственный изолятор КГБ Беларуси находится во дворе здания Комитета, расположенном на центральном проспекте Минска. СИЗО КГБ представляет собой круглое двухэтажное здание. В полуподвальном этаже находятся несколько кабинетов для допросов, первый этаж — душевая, кухня, подсобные помещения, второй этаж — 18 камер, расположенных по радиусу. Одна камера оборудована под карцер. Камеры расширяются к двери или к окну. Ширина камеры в начале ограничивается шириной двери или окна (1,2 метра), а в противоположном конце достигает более 2-х метров, или наоборот. Длина камеры ― 5 метров. Высота ― 3,5 метра. В камере 3 койки, одна из которых двухъярусная, стол примерно 50х50 см. В здании СИЗО примерно 2—3 камеры предназначены для содержания женщин. Примечания
СІЗО КДБ Білорусі

Слідчий ізолятор КДБ Білорусі (також відомий як «Внутрішня тюрма КДБ» і під розмовним терміном «Американка») — слідчий ізолятор, розташований у внутрішньому дворі будівлі КДБ Білорусі на пр. Незалежності, 17, призначений для утримання осіб, чия діяльність загрожує державній безпеці Республіки Білорусь. Історія В'язницю було побудовано в 1923-році для внутрішніх потреб білоруського ОДПУ, пізніше її використовували Державне політичне управління, Народний комісаріат внутрішніх справ, Міністерство державної безпеки та Комітет державної безпеки БРСР. Свою назву «Американка» отримала через дизайн Паноптикум, в дусі якого побудовані в'язниці в Сполучених Штатах. У 1946 році будівлю було реконструйовано після війни. До 1953 року будівля поряд з Піщаловським замком була одним із місць, де виконували смертні вироки. Зокрема в період сталінських репресій в ніч з 29 на 30 жовтня 1937 року в підвалі будівлі було розстріляно 52 діячів культури і науки БРСР, звинувачених в антирадянській діяльності. З 1991 року це приміщення використовує КДБ Білорусі. Примітки
Мечеть в Смиловичах

Мечеть в Смиловичах (бел. Смілавіцкая мячэць) — мечеть в городском поселке Смиловичи Червенского района Минской области. История Поселились татары в Смиловичах более 600 лет назад. Первая известная мечеть в местечке действовала в 80-х годах XIX века. В 1930 году была разрушена. Новая мечеть была построена и открыта в 1996 году усилиями Ибрагима Борисовича Конопацкого, выходца из Смиловичей, известного общественного и научного деятеля, бывшего заместителя муфтия мусульман Беларуси, а также образованного в 1994 году религиозного объединения мусульман Беларуси. Здание построено из белого кирпича, венчающего купол с полумесяцем. На стенах мечети написаны цитаты из Корана на арабском языке, а пол храма застелен красными коврами, на которых сидят во время службы. Современная татарская община в Смиловичах насчитывает более ста семей. В мечети есть уникальные китабы – книги, написанные арабской вязью, но на понятном местным татарам белорусском языке, созданные еще во времена Великого княжества Литовского. Имамы Руслан Абу Ахмад. См. также Конопацкий, Ибрагим Борисович Ислам в Беларуси Примечания Ссылки Смиловичи.
Ścierkowo

Ścierkowo (biał. Сцеркава, Scierkawa; ros. Стерково, Stierkowo) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Berdówka. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 469 mieszkańców, zamieszkałych w 95 budynkach, wyłącznie Polaków. 468 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 1 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Iwje. [dostęp 2022-12-06]. (pol.).
Стерково (Лидский район)

Стерково (бел. Сце́ркава) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. В составе Дубровенского сельсовета. География Пролегает дорога Н-6021. Ближайшие населённые пункты Косовщина, Татарцы и др. История С 1905 года в Липнишской волости Ошмянского уезда Виленской губернии. До 17 марта 2023 года деревня входила в состав Бердовского сельсовета. Население Численность 2019 год — 159 жителей Динамика 1905 год — 603 жителей (Сцерково) 1999 год — 284 жителей (перепись населения) 2009 год — 203 жителей (перепись населения) 2019 год — 159 жителей (перепись населения) Примечания
Stecki (obwód grodzieński)

Stecki (biał. Сцяцкі; ros. Стецки) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Kwasówka. Historia Dawniej okolica szlachecka w powiecie grodzieńskim, województwa trockiego Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie grodzieńskim. W latach 1921–1939 okolica leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Łasza. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało 91 osób, 78 było wyznania rzymskokatolickiego a 13 prawosławnego. Jednocześnie 86 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 5 białoruską. Było tu 13 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii prawosławnej w Łaszy i rzymskokatolickiej w Zaniewiczach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Indurze i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Kwasówce. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Przypisy Bibliografia Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3. Stanisław Kutrzeba: Historia ustroju Polski w zarysie, Tom drugi: Litwa. Lwów i Warszawa: 1921. Linki zewnętrzne Stecki, pow. grodzieński, gm. Łasza, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 314 . Stecki na mapie WIG
Sielec (rejon lidzki)

Sielec (biał. Сялец, Sialec; ros. Селец, Sielec) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Honczary, nad Niemnem. Znajduje się tu stacja kolejowa Niemen, położona na linii Baranowicze – Lida. Historia W XIX i w początkach XX w. wieś i majątek ziemski położone w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Gonczary. Własność m.in. księcia Witgensteina. W dwudziestoleciu międzywojennym leżał w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, do 11 kwietnia 1929 w gminie Honczary, następnie w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 308 mieszkańców, zamieszkałych w 55 budynkach, w tym 222 Białorusinów, 52 Polaków i 34 Żydów. 230 mieszkańców było wyznania prawosławnego, 44 rzymskokatolickiego i 34 mojżeszowego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Sielec (1), pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 528 . Mapa WIG Nowogródek. [dostęp 2022-12-19]. (pol.).
Siemiejki

Siemiejki (biał. Сямейкі, Siamiejki; ros. Семейки, Siemiejki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Wawiórka, nad Wawiórką. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Myto/Wawiórka. W 1921 miejscowość liczyła 96 mieszkańców, zamieszkałych w 17 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-13]. (pol.).
Szymany (obwód grodzieński)

Szymany (biał. Сіманы, Simany; ros. Симоны, Simony) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Honczary, przy drodze magistralnej M11. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 46 mieszkańców, zamieszkałych w 11 budynkach, w tym 34 Polaków, 7 Białorusinów i 5 osób innej narodowości. 43 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 3 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Uwagi Przypisy Bibliografia Mapa WIG Nowogródek. [dostęp 2022-12-17]. (pol.).
Trzeciakowce (obwód grodzieński)

Trzeciakowce (biał. Траццякоўцы, Tracciakoucy; ros. Третьяковцы, Trietiakowcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Trzeciakowce (którego wbrew nazwie nie są siedzibą). Historia W XIX i w początkach XX w. dwa folwarki, wieś i chutor położone w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. Własność Kolesińskich. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś i folwark leżące w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 wieś liczyła 107 mieszkańców, zamieszkałych w 18 budynkach, wyłącznie Polaków. 80 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 27 prawosławnego. Folwark zaś liczył 39 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach, wyłącznie Polaków. 32 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 7 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Trzeciakowce, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 564 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-28]. (pol.).
Tracewicze

Tracewicze (biał. Трацавічы, ros. Трацевичи) – wieś na Białorusi, w rejonie baranowickim obwodu brzeskiego, nad rzeką Serwecz, około 27 km na północ od Baranowicz. Historia W pierwszej połowie XIX wieku i prawdopodobnie wcześniej ten drobny majątek należał do rodziny Rymszów herbu Gozdawa. W II połowie XIX wieku przeszedł na własność Franciszka Przygodzkiego, po którym odziedziczyła go jego córka Maria, a ostatnim właścicielem przed 1939 rokiem był jej syn, Witold Bronowski. Przed rozbiorami Tracewicze, będąc wsią szlachecką, leżały w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego Rzeczypospolitej. Po II rozbiorze Polski znalazły się na terenie ujezdu nowogródzkiego, należącego do guberni słonimskiej (1796), litewskiej (1797–1801), a później grodzieńskiej i mińskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Tracewicze wróciły do Polski, znalazły się w gminie Cyryn, w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego. Od 1945 roku wieś znajdowała się na terenie w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi. We wsi stał stary, drewniany młyn wodny z I połowy XX wieku. Został rozebrany na przełomie 2012 i 2013 roku. Demografia W 1921 wieś liczyła 96 mieszkańców, zamieszkałych w 17 budynkach, w tym 64 Białorusinów, 31 Polaków i 1 osobę innej narodowości. 60 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 36 rzymskokatolickiego. W 2009 roku Tracewicze liczyły 69 mieszkańców. Dawny dwór Zapewne na początku XIX wieku Rymszowie wybudowali tu niewielki, klasycystyczny, parterowy dworek, na podmurówce i planie prostokąta, kryty wysokim, czterospadowym dachem gontowym z dwoma symetrycznie ustawionymi kominami. Od strony podjazdu był podwyższony portyk, którego dwie pary kolumn podtrzymywały trójkątny szczyt z prostokątnym okienkiem. Obszar majątku wynosił około 400 ha. Między Tuhanowiczami a Tracewiczami istniała „górka Mickiewicza”, na której poeta lubił odpoczywać w czasie jego spacerów po okolicznych majątkach. Dwór został zniszczony w czasie I wojny światowej, dziś pozostały resztki parku. Majątek w Tracewiczach jest opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego. Uwagi Przypisy
Трацевичи

Трацевичи (бел. Трацэвічы) — деревня в Городищенском сельсовете Барановичского района Брестской области Белоруссии. Население — 34 человека (2023). География Расположена в 35 км по автодорогам к северу от центра города Барановичи и в 11 км по автодорогам к северо-востоку от центра сельсовета, городского посёлка Городище. К западу от деревни протекает река Нитка, правый приток реки Сервеч, а к востоку — река Трацевка, которая берёт своё начало в Трацевском лесу. К северо-востоку от деревни находятся кладбище и зона сельскохозяйственного производства. История Деревня обозначена на карте Шуберта первой половины XIX века как Трясовичи, имела 24 двора. В 1893 году — по-прежнему 24 двора. По данным 1909 года — деревня (25 дворов, 194 жителя) и имение (1 двор, 13 жителей) Циринской волости Новогрудского уезда Минской губернии. С 1921 года в составе Польши, в гмине Цирин Новогрудского повета Новогрудского воеводства. По переписи 1921 года в деревне проживало 96 человек (44 мужчины, 52 женщины) в 11 жилых и 6 прочих обитаемых зданиях, из них 64 белоруса, 31 поляк и 1 прочий (по вероисповеданию — 60 православных и 36 римских католиков). С 1939 года в составе БССР, с 15 января 1940 года в Городищенском районе Барановичской, с 8 января 1954 года Брестской области, с 25 декабря 1962 года в Барановичском районе. С конца июня 1941 по июль 1944 года оккупирована немецкими войсками. До 26 июня 2013 года входила в состав Карчёвского сельсовета. Население По состоянию на 1 января 2023 года в деревне проживало 34 человека в 18 хозяйствах, в том числе 2 моложе трудоспособного возраста, 16 — в трудоспособном возрасте и 16 — старше трудоспособного возраста. Литература Гарады і вёскі Беларусі: энцыклапедыя. Т. 3, Кн. 1. Брэсцкая вобласць (бел.) / под научн. ред. А. И. Локотки. — Минск: БелЭн, 2006. — С. 84. — 528 с. — ISBN 985-11-0373-X. Примечания
Трацевичі

Трацевичі (біл. Трацэвічы) — село в Білорусі, у Барановицькому районі Берестейської області. Орган місцевого самоврядування — Городищенська сільська рада (Барановицький район). Історія Населення За переписом населення Білорусі 2009 року чисельність населення села становило 69 осіб. Примітки
Tupiczany

Tupiczany (biał. Тупічаны; ros. Тупичаны) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie wołkowyskim, w sielsowiecie Wołpa. Historia Dawniej w województwie trockim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej. W latach 1921–1939 wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Wołpa. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 178 osób, 24 było wyznania rzymskokatolickiego, 154 prawosławnego. Jednocześnie 43 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 135 białoruską. Były tu 35 budynki mieszkalne. Miejscowość należała do parafii prawosławnej i rzymskokatolickiej w Wołpie. Podlegała pod Sąd Grodzki w Skidlu Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Wołpie. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 wchodzi w skład Białorusi. Przypisy Linki zewnętrzne Tupiczany, pow. grodzieński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 627 . Tupiczany na mapie WIG Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-12-19]. (ros.).
Uzbiereż

Uzbiereż (biał. Узбераж; ros. Узбережь) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, w sielsowiecie Porzecze, przy granicy z Litwą. Znajduje się tu przystanek kolejowy Uzbiereż na linii dawnej Kolei Warszawsko-Petersburskiej. Od upadku Związku Radzieckiego linia ta kończy się w Uzbiereżu, gdyż odcinek transgraniczny został zlikwidowany. Historia W XIX wieku Uzbiereż opisany został jak uroczysko w guberni grodzieńskiej. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Porzecze. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 34 osoby, wszystkie były wyznania rzymskokatolickiego i zadeklarowały polską przynależność narodową. Było tu 6 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Porzeczu. Podlegała pod Sąd Grodzki w Druskiennikach i Okręgowy w Grodnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Porzeczu. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją radziecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska radzieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 w strukturach administracyjnych Białorusi. Przypisy Bibliografia Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3. Linki zewnętrzne Uzbiereż, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 676 . Uzbież, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 866 . Uzbiereż na mapie WIG
Usza (rejon mołodecki)

Usza (biał. i ros. Уша) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie mołodeckim, w sielsowiecie Kraśne. Historia W czasach zaborów wieś w gminie Krasnesioło, w powiecie wilejskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1865 roku liczyła 174 mieszkańców w 15 domach. W latach 1921–1945 wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wilejskim, od 1927 roku w powiecie mołodeckim, w gminie Kraśne. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 303 osoby, 119 było wyznania rzymskokatolickiego, 183 prawosławnego a 1 mahometańskiego. Jednocześnie 24 i zadeklarowały polską przynależność narodową. Były tu 52 budynki mieszkalne. W 1931 w 59 domach zamieszkiwały 334 osób. Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Kraśnem i miejscowej prawosławnej. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Kraśnem i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Kraśnem. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do Białoruskiej SRR. Od 1991 w składzie niepodległej Białorusi. Przynależność państwowa i administracyjna ? – 1917 Imperium Rosyjskie, gubernia wileńska, powiat wilejski 1917–1919 Rosyjska FSRR 1919–1920 Polska, Zarząd Cywilny Ziem Wschodnich, okręg wileński 1920 Rosyjska FSRR 1920–1945 Polska województwo: nowogródzkie (1921–1922) Ziemia Wileńska (1922–1926) wileńskie (od 1926) powiat: wilejski (1920–1927) mołodeczański (od 1927) 1945–1991 ZSRR, Białoruska SRR od 1991 Białoruś Uwagi Bibliografia Usza, wieś, powiat wilejski, gmina Krasnesioło, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 851 . Usza na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3. Przypisy