NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Уша (Молодечненский район)

Уша (бел. Уша́) — деревня в Молодечненском районе Минской области Беларуси. Входит в состав Красненского сельсовета. География Расположена в 25 км на юго-восток от Молодечно, 53 км от Минска. Рядом пролегают железная дорога, автомобильная дорога Н-9122. Ближайшие населённые пункты Бояры, Олехновичи и др. Гидрография На реке Уша (приток Вилии). История В 1720 году упоминается как деревня в составе имения Дуброво в Минском воеводстве ВКЛ. В XVIII веке деревня, шляхетская собственность в Минском воеводстве Великого Княжества Литовского. В 1782 году центр одноимённого имения, владение З. Гужинского. Имелись часовня, бровар. После второго раздела Речи Посполитой (1793) в Российской империи. В 1800 году деревня, 20 дворов, 208 жителей и 3 жителя окрестной шляхты, собственность А. Свентаржицкого, в Вилейском уезде Минской губернии. Действовала деревянная Ильинская православная церковь. В 1897 году деревня (40 дворов, 248 жителей, церковь), железнодорожная станция (3 двора, 54 жителя, буфет), 3 имения (126 жителей), фольварк (1 двор, 11 жителей), в Красносельской волости Вилейского уезда Виленской губернии. В 1904 году начала действовать школа грамоты. Советская власть провозглашена в ноябре 1917 года. С февраля по декабрь 1918 года под германской оккупацией. 25 марта 1918 года территория провозглашалась частью Белорусской Народной Республики. С декабря 1918 года восстановлена советская власть, с 1 января 1919 года территория в составе БССР, с 27 февраля 1919 года — в ЛитБел ССР. Во время польско-советской войны с июля 1919 года по июль 1920 года и с октября 1920 года занята польскими войсками. С 1921 года деревня, фольварки и застенок в составе Польской Республики, принадлежали к Виленскому воеводству, Вилейскому повету, гмине Красное. С 1939 года в БССР, с 12 октября 1940 года центр Ушавского сельсовета Радошковичского района Вилейской области. С конца июня 1941 года до начала июля 1944 года оккупирована нацистами. С 20 сентября 1944 года в Молодечненской области. С 20 января 1960 года в Молодечненском районе Минской области. С 16 октября 1964 года в составе Олехновичского сельсовета. Население Численность 2019 год — 128 жителей Динамика 1782 год — 65 жителей, 11 дворов 1866 год — 174 жителей, 15 дворов 1921 год — 303 жителей, 52 дворов 1931 год — 334 жителей, 59 дворов 1999 год — 262 жителей (перепись населения) 2001 год — 237 жителей, 122 хозяйства 2009 год — 167 жителей (перепись населения) 2010 год — 174 жителей, 83 хозяйства 2019 год — 128 жителей (перепись населения) Примечания Литература Usza, wieś, powiat wilejski, gmina Krasnesioło // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom XII: Szlurpkiszki — Warłynka (польск.). — Warszawa, 1892. — S. 851. Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 8: Мінская вобласць, кн. 3 / рэдкал.: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2012. — 624 с.: іл. — 2 000 экз. — ISBN 978-985-11-0636-9.
Уша (Молодечненський район)

Уша (біл. вёска Уша) — село в складі Молодечненського району Мінської області, Білорусь. Село підпорядковане Красненській сільській раді, розташоване в західній частині області. Історія З 1793 після другого розділу Речі Посполитої Уша, як і вся Вілейщина, входила до складу Російської імперії, був утворений Вілейський повіт у складі спочатку Мінської губернії, а з 1843 - Віленської губернії. У 1921–1945 роках село знаходилось у Польщі, у Вільнюськім воєводстві, Вілейського повіту, у гміні Красне. Населення 1866 рік — 174 людини, 15 будинків 1921 рік — 303 людини, 52 будинків 1931 рік — 334 людини, 59 будинків. Примітки Джерела «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 1. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2010. — 736 с.: іл. ISBN 978-985-11-0302-3. «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 2. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2011. — 464 с.: іл. ISBN 978-985-11-0554-6. «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 3. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2012. — 624 с.: іл. ISBN 978-985-11-0636-9. Посилання Вебресурс Молодечненського району Каталог сіл Молодечненського району Usza, wieś, powiat wilejski, gmina Krasnesioło // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. — Warszawa : Druk «Wieku», 1892. — Т. XII. — S. 851. (пол.)
Falkowicze

Falkowicze (biał. Фалькавічы, Falkawiczy; ros. Фальковичи, Falkowiczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Tarnowszczyzna, przy drodze republikańskiej R11. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim. Do 11 kwietnia 1929 w gminie Honczary, a po jej zniesieniu w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 213 mieszkańców, zamieszkałych w 43 budynkach, wyłącznie Polaków. 207 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 6 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-01-28]. (pol.).
Feliksowo (obwód grodzieński)

Feliksowo (biał. Феліксава, Fieliksawa; ros. Феликсово, Fieliksowo) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Możejków, przy drodze magistralnej M6. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie szczuczyńskim (od 29 maja 1929, wcześniej w powiecie lidzkim), w gminie Lebioda. W 1921 miejscowość liczyła 219 mieszkańców, zamieszkałych w 33 budynkach, w tym 207 Białorusinów i 12 Polaków. 196 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 23 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-01-19]. (pol.).
Chodziuki

Chodziuki (biał. Хадзюкі, Chadziuki; ros. Ходюки, Chodiuki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Chodorowce. Współcześnie w skład wsi wchodzi także dawny folwark Czyżowszczyzna. Znajduje się tu przystanek kolejowy Porzeczany, położony na linii Lida – Mosty. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowszczyzna. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowo/Białohruda. W 1921 wieś Chodziuki liczyła 313 mieszkańców, zamieszkałych w 54 budynkach, w tym 311 Polaków i 2 Białorusinów. 311 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 2 prawosławnego. Folwark Czyżowszczyzna liczył zaś 26 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Chodziuki, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 314 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-02-14]. (pol.).
Khazhova

Khazhova (Belarusian: Хажова, romanized: Chažova; Russian: Хожово, romanized: Khozhovo) is an agrotown in Maladzyechna District, Minsk Region, Belarus. It serves as the administrative center of Khazhova selsoviet. It is located 10 kilometres (6.2 mi) from Maladzyechna and 88 kilometres (55 mi) from the capital Minsk. In 2002, it had a population of 657. In 2010, it had a population of 577. References
Chożów

Chożów (biał. Хажова, ros. Хожово) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie mołodeckim, w sielsowiecie Chożów, którego jest siedzibą. Występuje także pod nazwami Chożowo, Chożowa, Chożewo, Chożów Mołodecki. Znajdują tu się parafialna cerkiew prawosławna pw. św. Aleksandra Newskiego oraz lotnisko Mołodeczno-Chożów. Historia Wzmiankowana w 1434 roku, wtedy została własnością Sudymunta Dorgiewicza. Dawne dziedzictwo Radziwiłłów. Istniała tu parafia katolicka. W czasach zaborów miasteczko w gminie Mołodeczno, w powiecie wilejskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1865 roku liczyło 45 dusz rewizyjnych. W latach 1921–1945 wieś, majątek i futor leżały w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wilejskim, od 1927 roku w powiecie mołodeczańskim, w gminie Mołodeczno. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały: wieś – 511 osób, 97 było wyznania rzymskokatolickiego, 413 prawosławnego a 1 ewangelickiego. Jednocześnie 68 mieszkańców zadeklarowało polską, 439 białoruską a 4 rosyjską przynależność narodową. Było tu 95 budynków mieszkalnych. W 1931 w 100 domach zamieszkiwało 518 osób. majątek – 58 osób, 54 było wyznania rzymskokatolickiego, 4 prawosławnego. Jednocześnie wszyscy mieszkańcy zadeklarowali polską przynależność narodową. Było tu 6 budynków mieszkalnych. W 1931 w 15 domach zamieszkiwały 123 osoby. futor – w 1931 w 1 domu zamieszkiwało 6 osób. Wierni należeli do miejscowej parafii rzymskokatolickiej i prawosławnej. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Mołodecznie i Okręgowy w Wilnie; mieścił się tu urząd pocztowy obsługujący część gminy Mołodeczo. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do Białoruskiej SRR. Od 1991 w Republice Białorusi. Przynależność państwowa i administracyjna ? - 1793 I Rzeczpospolita 1793 - 1917 Imperium Rosyjskie, gubernia wileńska, powiat wilejski 1917 - 1919 Rosyjska FSRR 1919 - 1920 Polska, Zarząd Cywilny Ziem Wschodnich, okręg wileński 1920 - 1920 Rosyjska FSRR 1920 - 1945 Polska województwo: okręg nowogródzki (1920 - 1921) nowogródzkie (1921 - 1922) Ziemia Wileńska (1922 - 1926) wileńskie (od 1926) powiat: wilejski (1920 - 1927) mołodeczański (od 1927) 1945 - 1991 ZSRR, Białoruska SRR od 1991 Białoruś Uwagi Przypisy Bibliografia Chożów, wieś, powiat wilejski, gmina Mołodeczno, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 9 . Chożów, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 326 . Chożowa na mapie WIG Chożów na mapie WIG Chożów na mapie WIG Witold Sienkiewicz, Elżbieta Olczak: Dzieje Polski. Atlas ilustrowany. Warszawa: Demart SA, 2007. ISBN 978-83-7427-363-3.
Хожове

Хожове (біл. вёска Хажова) — село в складі Молодечненського району Мінської області, Білорусь. Село є адміністративним центром Хожівської сільської ради, розташоване в західній частині області. Джерела «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 1. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2010. — 736 с.: іл. ISBN 978-985-11-0302-3. «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 2. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2011. — 464 с.: іл. ISBN 978-985-11-0554-6. «Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах» Т.8, кн. 3. Мінская вобласьць. Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2012. — 624 с.: іл. ISBN 978-985-11-0636-9. Посилання Вебресурс Молодечненського району Каталог сіл Молодечненського району
Chorążowce

Chorążowce (biał. Харужаўцы, Charużaucy; ros. Хоружевцы, Chorużewcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Berdówka. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 130 mieszkańców, zamieszkałych w 24 budynkach, w tym 124 Białorusinów i 6 Polaków. 124 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 6 rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Chorążowce, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 320 . Mapa WIG Iwje. [dostęp 2022-12-06]. (pol.).
Хоружевцы (Лидский район)

Хоружевцы (бел. Хару́жаўцы) — деревня в Лидском районе Гродненской области Беларуси. В составе Дубровенского сельсовета. География Ближайшие населённые пункты Бердовка, Волковцы и др. Пролегает автомобильная дорога Н-6860. История В 1904 году в Лидской волости Лидского уезда Виленской губернии. До 17 марта 2023 года в составе Бердовского сельсовета. Население Численность 2019 год — 10 жителей Динамика 1999 год — 16 жителей (перепись населения) 2009 год — 6 жителей (перепись населения) 2019 год — 10 жителей (перепись населения) Галерея Примечания
Chwałowo (obwód brzeski)

Chwałowo (biał. Хвалава, Chwaława; ros. Хвалово, Chwałowo) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Suchopol. Dawniej istniały dwie wioski – Chwałowo I i Chwałowo II. W latach 1921–1939 należały do gminy Suchopol. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś Chwałowo I zamieszkiwały 304 osoby, wśród których było 299 wyznania prawosławnego, a 5 mojżeszowego. Jednocześnie wszyscy mieszkańcy zadeklarowali polską przynależność narodową. We wsi było 62 budynków mieszkalnych. Chwałowo II zamieszkiwały 302 osoby, wśród których było 278 wyznania prawosławnego, a 24 mojżeszowego. Jednocześnie wszyscy mieszkańcy zadeklarowali polską przynależność narodową. We wsi było 54 budynków mieszkalnych. Przypisy Bibliografia Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych., t. T. 5, województwo białostockie, 1924
Chrule

Chrule (biał. Хрулі, Chruli; ros. Хрули, Chruli) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dzitwa. Historia W XIX i w początkach XX w. położone było w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Lida. W 1921 miejscowość liczyła 78 mieszkańców, zamieszkałych w 13 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Chrule, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 328 . Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-31]. (pol.).
Chutor Jancewicze

Chutor Jancewicze (biał. Хутар Янцавічы, Chutar Jancawiczy; ros. Хутор Янцевичи, Chutor Jancewiczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Dzitwa. Zobacz też Jancewicze Przypisy Bibliografia Mapa WIG Lida. [dostęp 2022-12-31]. (pol.).
Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Różanie

Cerkiew pod wezwaniem Świętych Apostołów Piotra i Pawła – prawosławna cerkiew parafialna w Różanie. Należy do dekanatu prużańskiego eparchii brzeskiej i kobryńskiej Egzarchatu Białoruskiego Patriarchatu Moskiewskiego. Świątynia znajduje się przy ulicy 17 Września. Cerkiew została ufundowana przez Krystynę z Sapiehów Massalską; wzniesiona w latach 1762–1779 według projektu Jana Samuela Beckera. Początkowo świątynia unicka, po synodzie połockim (1839) – prawosławna. Budowla murowana, w stylu barokowym, z nawą na planie prostokąta, dwiema bocznymi zakrystiami i zamkniętym półkoliście prezbiterium. Fasada z ryzalitem zwieńczonym trójkątnym frontonem, dodatkowo zdobiona niszami, pilastrami, gzymsami oraz dwiema bocznymi kopułkami. Górną część fasady stanowi wysoka, czworoboczna, dwukondygnacyjna wieża-dzwonnica, zwieńczona niewielką kopułą. Nad prezbiterium znajduje się największa kopuła, osadzona na ośmiobocznym bębnie. Boczne ściany ozdobione gzymsami, pilastrami oraz obramowaniami okien. Na wewnętrznych ścianach XVIII-wieczne polichromie, odnowione na początku XX w. Obok cerkwi znajduje się budynek dawnego klasztoru bazylianów (wzniesiony w stylu barokowym w latach 1784–1788); obecnie mieści się w nim poliklinika. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Radzima.org – Cerkiew Śww. App. Piotra i Pawła i klasztor greckokatolicki, Różana
Петропавловская церковь (Ружаны)

Петропа́вловская це́рковь — храм, расположенный на пл. 17 сентября городского посёлка Ружаны Пружанского района Брестской области. Памятник архитектуры барокко. История Храм, автором проекта которого являлся архитектор Я. С. Беккер, был заложен при местном базилианском монастыре в 1762 году. На его месте ранее находился униатский храм 1675 года. Строительство, отложенное на десять лет, было завершено в 1772—1778 годах (или же в 1784—1788 годах). Православной церковь стала в 1839 году. На данный момент настоятелем является иерей Сень Александр Николаевич. Архитектура Проект Беккера, который сохранился, и архитектура храма полностью совпадают. В архитектурном плане церковь состоит из однонефного однобашенного строения и большой полукруглой апсиды. Покатая двухскатная крыша отличается переходом над апсидой в конусовидное покрытие, накрытое головкой. Две квадратные в плане невысокие ризницы, расположенные по сторонам апсиды, покрыты трёхскатными крышами. Для завершения ризалита, выделяющего главный фасад по центру, был выбран развитый антаблемент и двухступенчатый аттик с треугольным фронтоном. Ранее завершением аттика служила балюстрада с четырьмя скульптурами святых, а основания башни — скульптуры парящих ангелов. Двухъярусная четвериковая башня-звонница, возвышающаяся над аттиком, завершена головкой на барабане. Ранее данная башня-звонница отличалась фигурным ярусом с люкарнами и боковыми волютами, а в завершении — высоким утончённым шпилем. Главный фасад обладает барочным пластичным характером, который был создан за счёт многочисленных креповок слоистыми пилястрами, профилированных тяг и различных ниш. Боковые же фасады характеризуются более плоскостной трактовкой и ритмичным членением арочными оконными проёмами в профилированных наличниках и пилястрами в простенках. Их опоясывает расположенный под крышей карниз. Для перекрытия зала церкви был использован зеркальный свод. Роспись «Преображение» на его плафоне была восстановлена в начале XX века после пожара 1895 года. Роспись на плафоне апсиды — «Бог Саваоф». По обеим сторонам апсиды, отделённой деревянным резным иконостасом, расположены медальоны, изображающие апостолов Петра и Павла. В церкви хранится образ 1865 года, выполненный на доске с орнаментальным фоном «Богоматерь Одигитрия» (около 1648 года). Считается, что именно эта икона защитила храм от пожара 5 мая 1895 года, который практически полностью уничтожил селение. Примечания
Cacki (Białoruś)

Cacki (biał. Цацкі, Cacki; ros. Цацки, Cacki) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Tarnowszczyzna. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Bielica. W 1921 miejscowość liczyła 240 mieszkańców, zamieszkałych w 40 budynkach, wyłącznie Polaków. 232 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 8 prawosławnego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Cacki, pow. lidzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 291 . Mapa WIG Bielica. [dostęp 2023-01-26]. (pol.).
Teleszewicze

Teleszewicze (biał. Целяшэвічы, Cielaszewiczy; ros. Телешевичи, Tieleszewiczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie dzierżyńskim, w sielsowiecie Borowa. Współcześnie w skład miejscowości wchodzi także dawna wieś Borowskie (Borowska; biał. Бароўскія, Barouskija; ros. Боровския, Borowskija). Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie mińskim, w gminie Rubieżewicze. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich, w okręgu mińskim, w powiecie mińskim, w gminie Rubieżewicze. W wyniku postanowień traktatu ryskiego znalazły się w granicach Związku Sowieckiego. W okresie międzywojennym położone były przy granicy z Polską. Mieścił się tutaj zastaw Wojsk Pogranicznych NKWD. W latach 1932–1937 w Polskim Rejonie Narodowym im. Feliksa Dzierżyńskiego. 8 maja 1944 w rejonie Teleszewicz i Wielkiego Sioła odbyła się bitwa pomiędzy Zgrupowaniem Stołpeckim Armii Krajowej a sowieckimi partyzantami. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Ludzie związani z miejscowością Janina Bandak – Bohater Pracy Socjalistycznej, deputowana do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR Przypisy Bibliografia Teleszewicze, pow. miński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 283 . Borowska, pow. miński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 212 . Mapa WIG Rubieżewicze-Kojdanów. [dostęp 2024-01-26]. (pol.). Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2024-01-26]. (ros. • biał.).
Cnianka

Cnianka (biał. Цнянка, ros. Цнянка) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie mińskim, w sielsowiecie Papiernia. Od południa graniczy z Mińskiem. Dawniej zaścianek. W czasach Rzeczypospolitej ziemie te leżały w województwie mińskim. Odpadły od Polski w wyniku II rozbioru. W granicach Rosji wieś należała do ujezdu mińskiego w guberni mińskiej. Ponownie pod polską administracją w latach 1919–1920 w okręgu mińskim Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich. Przypisy Bibliografia Siemków: zaśc. Cnianka, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 554 . Cnianka na mapie WIG
Cibory (Białoruś)

Cibory (biał. Цыбары, Cybary; ros. Цыборы, Cybory) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie lidzkim, w sielsowiecie Tarnowszczyzna. Obok wsi znajduje się węzeł drogi magistralnej M6 z główną drogą wyjazdową z Lidy w kierunku zachodnim. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Tarnowo/Białohruda. W 1921 miejscowość liczyła 189 mieszkańców, zamieszkałych w 38 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. Przypisy Bibliografia Mapa WIG Lida. [dostęp 2023-01-28]. (pol.).