NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Beloruska jedrska elektrarna

Beloruska jedrska elektrarna (belorusko Беларуская атамная электрастанцыя) je prva in trenutno edina jedrska elektrarna v Belorusiji. Stoji severno od mesta Astravec (rusko Ostrovec) na severozahodu države, dobrih 20 kilometrov od meje z Litvo. Gradnja Prvi načrti za jedrsko elektrarno v Belorusiji segajo v pozna 60. in zgodnja 70. leta prejšnjega stoletja. V začetku 80. let so začeli graditi jedrsko toplarno-elektrarno v kraju Rudzensk pri Minsku, vendar so po černobilski nesreči projekt prekinili in ga dokončali kot plinsko termoelektrarno. Novo odločitev za izgradnjo jedrske elektrarne je spodbudil rusko-beloruski energetski spor leta 2007, ko je Belorusija hotela zmanjšati svojo odvisnost od ruskega zemeljskega plina. Lokacija je bila določena konec leta 2008. Oktobra 2011 je beloruski direktorat za gradnjo jedrske elektrarne podpisal pogodbo o postavitvi dveh reaktorjev z ruskim podjetjem Atomstrojeksport, hčerinsko družbo Rosatoma. Konec maja 2012 so se začela gradbena dela. Gradnja prvega bloka se je začela v začetku novembra 2013, drugega pa konec aprila 2014. Od decembra 2019 do aprila 2020 je potekalo vroče testiranje prvega bloka. Avgusta se je začelo polnjenje reaktorja z jedrskim gorivom. Potem ko so blok 3. novembra 2020 priklopili na omrežje, so 7. novembra elektrarno uradno otvorili. Drugega junija 2021 je blok prejel obratovalno dovoljenje, osem dni zatem pa je začel komercialno obratovati. Vroče testiranje bloka 2 je bilo zaključeno oktobra 2021. Prvo kritičnost je dosegel marca 2023, v električno omrežje pa so ga priklopili 13. maja. Komercialne operacije so se začele 1. novembra 2023. Reaktorji Jedrska elektrarna obsega dva tlačnovodna reaktorja VVER-1200 tretje generacije (AES-2006) ruskega dobavitelja Atomstrojeksport. Bloka imata vsak po 1110 megavatov neto moči. Nasprotovanje Najava gradnje elektrarne je v državi sprožila proteste, predvsem zaradi spomina na černobilsko nesrečo, ki je najhuje prizadela prav Belorusijo. Litovski parlament je elektrarno razglasil za grožnjo nacionalni varnosti, okolju in javnemu zdravju ter napovedal njen bojkot. Kot problematične je Litva izpostavila bližino elektrarne glavnemu mestu Vilni, uporabo vode iz reke Vilije (Neris) za hlajenje, postavitev na potresno ogroženem območju ter domnevne nepravilnosti in prikrite incidente pri gradnji. Leta 2018 je Skupina evropskih regulatorjev za jedrsko varnost objavila, da je beloruska jedrska elektrarna prestala stresni test in izpolnjuje zahteve Mednarodne agencije za jedrsko energijo, so pa leta 2019 na sestanku pogodbenic konvencije iz Espooja razsodili, da je Belorusija prekršila konvencijo pri izbiranju lokacije elektrarne. Mednarodna agencija za jedrsko energijo v Belorusiji izvaja redne misije in izdaja priporočila za nadaljnje ukrepanje. Sklici Zunanje povezave Uradno spletno mesto
Różanka (agromiasteczko w obwodzie grodzieńskim)

Różanka (biał. Ражанка) – agromiasteczko (dawniej miasteczko) na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie szczuczyńskim. Siedziba parafii prawosławnej (pw. św. Mikołaja Cudotwórcy) i rzymskokatolickiej (pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła). Znajduje tu się przystanek kolejowy Bobry, a w pobliżu stacja kolejowa Różanka, położone na linii Lida – Mosty. Historia W 1659 roku obrabowana przez wojska moskiewskie które zamordowały proboszcza ks. Szymona Malzera Ptaka. W II Rzeczypospolitej w woj. nowogródzkim, w powiecie lidzkim, a od 1929 w powiecie szczuczyńsim. Siedziba gminy Różanka. W 1921 roku miejscowość liczyła 734 mieszkańców. Po wojnie wieś weszła w struktury administracyjne Związku Radzieckiego. W 1941 urodził się tutaj Antoni Mickiewicz – polski ekonomista, profesor nauk ekonomicznych, specjalista w zakresie organizacji i zarządzania, zajmujący się problematyką ekonomiki rolnictwa i doradztwa rolniczego. Zabytki Kościół katolicki pw. śś. Piotra i Pawła - zbudowany przed 1655 rokiem w stylu barokowym z dobudowaną w latach 1824-1828 neogotycką fasadą, wzniesioną na polecenie Ludwika Paca wg projektu Henryka Marconiego, z awangardowym wykorzystaniem tzw. cementu portlandzkiego. Wnętrze ozdobiły w 1925 malowidła Kazimiery i Michała Roubów. Synagoga (obecnie cerkiew prawosławna pw. św. Mikołaja Cudotwórcy) kapliczka barokowa park dworski Paców dworzec kolejowy Galeria Przypisy
Рожанка (агрогородок, Гродненская область)

Рожа́нка (бел. Ражанка) — агрогородок в Рожанковском сельсовете Щучинского района Гродненской области Беларуси. Административный центр Рожанковского сельсовета. География Находится в 7 км к югу от Щучина, в 4 км от железнодорожной станции Рожанка, на автомобильной дороге Мосты-Щучин. Протекает река Турейка. История Первые упоминания — с XVI века, в составе Лидского повета Виленского воеводства. В 2010 году деревня Рожанка преобразована в агрогородок. Экономика В Рожанке расположено ОАО «Щучинский ремонтный завод», производящее дисковые бороны, измельчители соломы, паровые культиваторы. Культура Дом культуры Историко-краеведческий музей «Спадчына» Достопримечательности Костёл Святых апостолов Петра и Павла (1674, 1827) Храм Рождества Христова Синагога (сейчас православная церковь) Хозяйственный двор (XIX век) Часовня придорожная (XIX век) Железнодорожная станция (1-я половина XX века) Памятник, скульптура Памятник евреям Рожанки и Щучина, убитым нацистами и их пособниками 9 мая 1942 года Галерея Примечания Источники Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Шчучынскага раёна. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2001.— 592 с.: іл. ISBN 985-11-0218-0. Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Т. 6. Кн. 1: Пузыны — Усая / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (галоўны рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн.: БелЭн, 2001. — 591 с.: іл. ISBN 985-11-0214-8 (бел.) Соркіна I. Мястэчкі Беларусі ў канцы ХVІІІ — першай палове ХІХ ст. — Вільня: ЕГУ, 2010.— 488 с. ISBN 978-9955-773-33-7 (бел.) Różanka // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich.Tom IX: Poźajście — Ruksze. — Warszawa, 1888. S. 854 (пол.) Ссылки Щучинский райисполком
Žaludok

Žaludok (bělorusky Жалудок) je sídlo městského typu v Bělorusku. Nachází se ve Ščučynském rajónu Hrodenské oblasti a má přibližně 1300 obyvatel (2010). Historie První zmínka o obci pochází z druhé poloviny patnáctého století, v roce 1486 je již Žaludok zmiňován jako městečko. Tehdy patřil do Litevského velkoknížectví, v roce 1795 po třetím dělení Polska se stal součástí Ruského impéria a po polsko-sovětské válce se v roce 1921 stal znovu součástí Polska. Od sovětské invaze do Polska v roce 1939 byl součástí SSSR (Běloruská SSR) a od roku 1991 patří do nezávislého Běloruska. Demografie 1861 – 581 osob 2. polovina 19. století – 674 osob. 1897 – 1860 osob 1909 – 1969 osob Podle sčítání lidu z roku 1921 obývalo Žaludok 1552 lidí, z toho 994 (64 %) byli Poláci, 538 (35 %) Židé a 19 (1 %) Bělorusové. Judaismus vyznávalo 1053 obyvatel města, katolicismus 467, pravoslaví 31 a jeden obyvatel byl protestant. 2006 – 1500 osob 2007 – 1400 osob 2008 – 1400 osob Pamětihodnosti Kostel Nanebevzetí Panny Marie z roku 1854 Zámek a park. Neobarokní zámek z roku 1908 postavil Vladimír Czetwertyński podle návrhu architekta Władysława Marconiho. Dnes je zámek i s okolím opuštěný a postupně chátrá. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Žaludok na Wikimedia Commons Szkice do monografii Żołudka (polsky)
Schaludok

Schaludok (belarussisch Жалудок, polnisch Żołudek) ist eine Siedlung städtischen Typs in Belarus mit 1300 Einwohnern (2010). Geschichte Die erste Erwähnung des Dorfes stammt aus der zweiten Hälfte des fünfzehnten Jahrhunderts. Es gehörte damals dem Großfürsten von Litauen. Im Jahr 1486 wurde das Dorf zur Minderstadt erhoben. 1490 stiftete Kasimir IV. Jagiełło eine Kirche. Ab 1567 war die Stadt das administrative Zentrum der Grafschaft in der Region Vilnius des Großfürstentums Litauen. Im Februar 1706 hielt sich während des Großen Nordischen Krieges der schwedische König Karl XII. hier auf. Im 18. Jahrhundert gehörte Schaludok dem baltischen Adelsgeschlecht derer von Tiesenhausen. Im Jahre 1795 wurde es nach der dritten polnischen Teilung Teil des Russischen Reiches. Die letzten Besitzer waren die Fürsten Czetwertyński. Nach dem Polnisch-Sowjetischen Krieg 1921 lag Schaludok innerhalb der Grenzen der Zweiten Polnischen Republik in der Woiwodschaft Nowogródek. Die Stadt hatte 274 Häuser sowie den Gutshof, der bis 1939 im Besitz der polnischen Adelsfamilie Czetwertyński blieb. Im Zuge der sowjetischen Invasion in Polen wurde Schaludok am 19. September 1939 durch die Rote Armee besetzt. Ab dem 2. November 1939 gehörte es zur Weißrussischen Sozialistischen Sowjetrepublik. Im Jahr 1940 erhielt Schaludok den Status einer Siedlung städtischen Typs und wurde das administrative Zentrum der Region. Im Juni 1941 wurde Schaludok von der deutschen Wehrmacht besetzt und 1944 von der sowjetischen Armee zurückerobert. Seit dem Zerfall der Sowjetunion 1991 gehört es zu Belarus. Einwohnerentwicklung 1897 hatte der Ort 1860 Einwohner. Nach einer allgemeinen Beschreibung aus dem Jahr 1921 wohnten in der Stadt 1552 Personen, davon 994 Polen, 538 Juden und 19 Weißrussen. Zum Judentum bekannten sich 1053, 467 zum Katholizismus und 31 zum orthodoxen Glauben. Ein Einwohner war evangelisch. In den Vorwerken lebten 242 Einwohner; 238 Polen und 4 Weißrussen. 204 davon waren katholischen, 21 orthodoxen und 17 jüdischen Glaubens. Sehenswürdigkeiten Von dem Architekten Władysław Marconi für Wladimir Czetwertyński entworfene Schloss- und Parkanlage aus dem Jahr 1908. Das im Neobarock erbaute Schloss ist ein monumentales zweistöckiges Gebäude mit einem hohen Mansarddach mit Gauben. Mariä-Himmelfahrt-Kirche von 1854 Weblinks Fußnoten
Zhaludok

Zhaludok is an urban-type settlement in Shchuchyn District, Grodno Region, in western Belarus. As of 2025, it has a population of 947. History In the interwar period, Żołudek was the seat of a gmina in the Lida County in the Nowogródek Voivodeship of Poland. According to the 1921 census, the town with the adjacent manor farm had a population of 1,794, of which 68.7% declared Polish nationality, 30.0% declared Jewish nationality and 1.3% declared Belarusian nationality. Following the invasion of Poland in September 1939 at the beginning of World War II, it was first occupied by the Soviet Union, then by Nazi Germany from 1941, and by the Soviets again from 1944, and eventually annexed from Poland. Demographics In 2024, it had a population of 959. Distribution of the population by ethnicity according to the 2009 Belarusian census: Notes References
Zhaludok

Zhaludok o Zheludok (bielorruso: Жалудо́к; ruso: Желудо́к; polaco: Żołudek; lituano: Žaludkas) es un asentamiento de tipo urbano de Bielorrusia perteneciente al distrito de Shchuchyn de la provincia de Grodno. En 2017 tenía una población de 1002 habitantes. Es sede de un consejo rural que incluye 25 pedanías, que suman una población de mil quinientos habitantes.​ Se conoce la existencia de la localidad desde época medieval, cuando era un pueblo del Gran Ducado de Lituania. Desde 1486 tuvo estatus de miasteczko y desde 1567 fue capital de un powiat del voivodato de Vilna. En 1682 se estableció aquí un monasterio carmelita. En febrero de 1706 se ubicó aquí el principal centro de operaciones de Carlos XII de Suecia durante la Gran Guerra del Norte. En la partición de 1795 pasó a formar parte del Imperio ruso, que lo integró en la gobernación de Vilna. En 1832, los rusos destruyeron el monasterio local, en represalia por el Levantamiento de Noviembre. En 1921 pasó a formar parte de la Segunda República Polaca y en 1939 se integró en la RSS de Bielorrusia, que en 1940 le dio el estatus de asentamiento de tipo urbano.​​​​ Se ubica unos 10 km al este de la capital distrital Shchuchyn, sobre la carretera P141 que lleva a Bélitsa.​ Referencias
Жалудок

Жалудок или Желудок (бел. Жалудок; рус. Желудок; пољ. Żołudek) насељено је место са административним статусом варошице (городской посёлок) у западном делу Републике Белорусије. Административно припада Шчучинском рејону Гродњенске области и административни је центар истоимене општине. Према подацима пописа становништва из 2009. у вароши је живело 1.300 становника. Географија Варошица је смештена на обалама реке Жалудјанке, десне притоке Њемена. Налази се на неких 15 km источно од административног центра рејона Шчучина и на око 40 km јужније од града Лиде. Варошица је удаљена око 7 km југозападно од железничке станице на линији Масти—Маладзечна. Историја У писаним документима насеље се први пут помиње 1385. (у извештајима тевтонских шпијуна) као феудални посед феудалаца из породице Стегевил „Stegewillendorf Szolutka“. Године 1490, литвански кнез Казимир је у насељу подигао прву католичку цркву. Од средине 16. века насељем и околином управљају кнежеви из династије Сапега. У току Другог светског рата град је 27. јуна 1941. спаљен до темеља, а у централној градској улици Нацисти су оформили гето за Јевреје и антифашисте. Демографија Према резултатима пописа из 2009. у вароши је живело 1.300 становника. Види још Шчучински рејон Гродњенска област Референце Спољашње везе Положај насеља на мапи припадајућег рејона Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (21. септембар 2013) Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.2, кн.2. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2005. 520с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 978-985-11-0330-6. ISBN 978-985-11-0302-3 Историја вароши Жалудок Списак насељених места у Републици Белорусији
Желудок

Желудо́к (біл. Жалудок) — селище міського типу в Гродненській області Білорусі, у Щучинському районі. Населення селища становить 1,5 тис. осіб (2006). В смт. Желудок знаходиться замок українських князів Святополк-Четвертинських, поборників православної віри. Персоналії Врублевський Валерій Антоній (1836—1908) — діяч білоруського, польського та міжнародного революційного руху.
Kosava Castle

Kosava Castle is a ruined castellated palace in Gothic Revival style located in Kosava, Belarus. The estate was purchased in 1821 by Count Wojciech Puslowski. After Wojciech Puslowski the estate was inherited by his son Wandalin. Tadeusz Kościuszko was born in a manor house on the estate. The architect of the castle was Franciszek Jaszczołd. The palace was reconstructed by Władysław Marconi in the late 19th century. After the collapse of the Polish January Uprising in 1863, ownership was transferred to the Trubetskoy family and other Russian aristocrats. During World War I and World War II, the place was severely damaged. Currently, the castle is in the process of restoration. Gallery References
Château de Kossava

Le château de Kossava est situé à Kossava, dans le raïon d'Ivatsevitchy, voblast de Brest au Belarus. Toponymie Ce château est aussi appelé en biélorusse : Косаўскі замак, en russe : Коссовский замок ou encore russe : Дворец Пусловских, soit Palais des Pusłowski; cette dernière appellation utilise le nom du propriétaire constructeur Wandalin Pusłowski tandis que les autres font appel au nom du bourg de Kossava soit comme nom propre, soit sous sa forme adjectivale que l'on pourrait traduire par « Kossavskien ». Quant aux mots « château » ou « palais », ils apparaissent en alternance aussi bien en langue russe qu'en langue biélorusse : Дворец (Dvorets) signifie palais en russe et Палац (Palatz) palais en biélorusse, Замoк (Zamak) : château en russe et Замaк (Zamak) : château en biélorusse. Historique La construction du château a débuté en 1838, suivant un projet de l'architecte Francis Yatchold (pl). Plus tardivement, Władysław Marconi (pl) aurait pris part à la réalisation du parc paysager, en trois terrasses. 132 chambres sont aménagées dans le château. Chacune des 12 tours de l'édifice symbolise les mois de l'année. Les quatre tours centrales symbolisent les mois les plus abondants en récoltes : mai, juin, juillet et août. Le château est construit de telle manière que, sur une année, le soleil éclaire entièrement au moins une des chambres durant deux jours et demi. La disposition des portes et des fenêtres, à l'intérieur de l'édifice, permet de faire entrer la lumière dans chaque recoin du château. Suivant la légende, « le jour de la chambre, on la range et la décore et on se réjouit que ce soit son jour où la lumière du soleil l'illumine. » Le château a été construit avec les moyens financiers propres d'un comte Pusłowski . Après l'insurrection polonaise de 1861-1864, il passa aux mains de différentes familles russes dont la famille Troubetzkoy. Durant la Seconde Guerre mondiale, les fascistes ne touchèrent pas au château. Mais, par contre, il fut incendié par les partisans, de crainte que les fascistes ne puissent le transformer en lieu d'embuscade. Il a fallu attendre 2010 pour que la restauration soit entreprise. Le château est, en 2013, pour la partie extérieure et les façades, dans un stade avancé de reconstruction. Le parc est à l'abandon et l'intérieur est en ruines. Devant le château s'étend une plaine, à perte de vue, avec quelques petits étangs, épars. Le château est construit dans un style néo-gothique. Sa façade fait 200 m de long. Voir aussi Châteaux du Belarus (en) Kossava Palais de Roujany Liens externes (ru) Site officiel (ru) Site consacré au château de Kossava et aux environs (photos) (ru) Cartes topographiques (ru) Kossava se relève de ses ruines Bibliographie Rąkowski Grzegorz, "Czar Polesia", Pruszków, 2001 Z. Hauser, "Nowy ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Białorusi", Warszawa, 2005 Notes et références (ru)/(en) Cet article est partiellement ou en totalité issu des articles intitulés en russe « Дворец Пусловских » (voir la liste des auteurs) et en anglais « Kosava castle » (voir la liste des auteurs). Portail de la Biélorussie Portail des châteaux
Pałac Pusłowskich w Kosowie

Pałac Pusłowskich (biał. Палац Пуслоўскіx у Косаве) – rezydencja rodziny Pusłowskich zbudowana w 1838 na terenie odległego o trzy kilometry od centrum Kosowa folwarku Mereczowszczyzna. Od 2007 roku trwa remont pałacu. Historia Pałac powstał w 1838 wg projektu Franciszka Jaszczołda we współpracy z Władysławem Marconim na zamówienie Wandalina Pusłowskiego. Wnętrza dekorował Franciszek Żmurko. Pierwotnie w pałacu miało się znajdować 88 pokoi. Po Powstaniu styczniowym, rosyjskie władze zaborcze skonfiskowały pałac polskim właścicielom i przekazały rodzinie Trubeckich. W czasie I wojny światowej pałac został uszkodzony. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości pałac odbudowano i w latach 1921–1939 w budynku miało siedzibę starostwo powiatowe województwa poleskiego. W latach okupacji niemieckiej po 1941 roku, w przyległym do założenia wąwozie SS mordowała kosowskich Żydów. W 1942 pałac został spalony przez partyzantów radzieckich i od tego czasu popadał w ruinę. Po 1945 roku dokonano zniszczenia jednego z ładniejszych na Białorusi założeń parkowych, które łączyło się z parkiem przy dworku Kościuszki w Mereczowszczyźnie. Do 2007 roku pałac był ruiną. Obecnie W 2007 roku ukończono przygotowywanie planów rewaloryzacji pałacu i rozpoczęto prace rekonstrukcyjne, które wciąż trwają. Odbudowano stropy, całość pałacu i jego skrzydeł pokryto dachem. Wstawiono nowe drzwi i okna, odrestaurowano już niemal w całości wieże oraz ściany zewnętrzne, wykonano również sporo prac wewnątrz. Pałac jest udostępniony do zwiedzania. Można nabyć wspólny bilet do dworku Kościuszki i pałacu. Architektura Pałac o fasadzie o długości 120 metrów składa się z trzech części: jednopiętrowego korpusu centralnego oraz dwóch parterowych skrzydeł bocznych. Całości założenia Jaszczołd nadał charakter neogotycki, stąd m.in. czteroboczne wieże zwieńczone krenolażem, ostrołukowe okna, szkarpy, rozety i lizeny. Przypisy Bibliografia Rąkowski Grzegorz, "Czar Polesia", Pruszków 2001 Hauser Z., "Nowy ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Białorusi", Warszawa 2005 Linki zewnętrzne Współczesne zdjęcia zrujnowanego pałacu Artykuł dotyczący odbudowy pałacu Archiwalne widoki pałacu w bibliotece Polona
Kalvaryja

Kalvaryja (Belarusian: Кальварыя, [kʌlʲˈvarɨja], Кальварыйскія могілкі) is a Catholic Calvary cemetery in Minsk, Belarus. The cemetery contains a small Catholic chapel, currently used for general worship. The original wooden Catholic church was first built here back in 1673, but currently the oldest remaining graves are from 1808. The small chapel was built in 1839. Several famous Polish and Belarusian personalities from the 19th century are buried at Kalvaryja. A historical neighborhood of Minsk, Kalvaryja suburb was formed by the incorporation of the suburb that arose around the Kalvaryja cemetery. In 2001, the cemetery became the center of a controversy when it was revealed that the state-run company responsible for taking care of the graves was destroying old graves and selling the newly freed slots to the wealthy. Adam Hlobus wrote a short story set in Kalvaryja. External links Photos on Radzima.org References
Cementerio del Calvario (Minsk)

El Cementerio del Calvario​ o Cementerio de Kalvaryja (en bielorruso: Кальварыйскiя могiлкi; en ruso: Кальварийское кладбище) es un cementerio católico en la ciudad de Minsk, la capital de Bielorrusia. El cementerio contiene una pequeña capilla católica, que se utiliza actualmente para el culto general. La iglesia católica de madera original fue construida por primera vez aquí en 1673, pero en la actualidad las tumbas más antiguas que quedan son de 1808. La pequeña capilla fue construida en 1839. Varias famosas personalidades polacas y bielorrusas del siglo XIX están enterradas en Kalvaryja. En 2001, el cementerio se convirtió en el centro de una controversia cuando se reveló que la empresa estatal responsable de cuidar las tumbas estaba destruyendo silenciosamente tumbas antiguas y vendiendo parte de los espacios recién liberados para los ricos. Véase también Monumento funerario Panteón Necrópolis Referencias
Cimetière du Calvaire (Minsk)

Le cimetière du Calvaire (biélorusse: Кальварыйскiя могiлкi, russe: Кальварийское кладбище, polonais: cmentarz Kalwaryjski) est le cimetière le plus ancien qui soit conservé dans la ville de Minsk en Biélorussie. Il a une signification symbolique importante pour la communauté biélorusse et la communauté polonaise. De nombreux hommes politiques, poètes et artistes y sont inhumés. Histoire Le cimetière du Calvaire était jusqu'au milieu du XIXe siècle un cimetière exclusivement catholique destiné d'abord à la population d'origine polonaise ou lituanienne. Il a été ouvert au XVIIIe siècle. La tombe la plus ancienne date de 1808. Une chapelle catholique néogothique, dédiée à l'Exaltation de la Sainte-Croix, a été construite à l'entrée du cimetière en 1839-1841 pour remplacer une ancienne chapelle de bois de 1673. Elle était ouverte au culte pendant l'ère soviétique. En 1967, les nouvelles inhumations sont interdites. Les autorités locales prennent la décision au début des années 1990 d'inscrire le cimetière à l'inventaire du patrimoine architectural de Minsk, de le conserver et de le restaurer, mais la presse révèle un scandale de corruption en 2001 : des tombes anciennes étant détruites pour en vendre les emplacements. Caractéristiques Le cimetière du Calvaire contient près de 30 000 sépultures. Les carrés militaires On trouve dans le cimetière du calvaire des tombes de soldats tombés au cours de différents conflits : des soldats de la Grande Armée napoléonienne y sont inhumés, des soldats prisonniers d'Autriche-Hongrie de la Première Guerre mondiale, des soldats polonais de la guerre entre la nouvelle république de Pologne et la Russie bolchévique de 1919-1920, ainsi que 142 soldats soviétiques de la Seconde Guerre mondiale. Le carré juif Le carré juif comprend les sépultures de 3 000 Juifs du ghetto de Minsk (1943-1944). Personnalités inhumées Johann Christoff Dammel (1780-1840) peintre, enterré dans la crypte de la chapelle Vaslav Ivanovski (1880-1943), maire de Minsk Mateusz Lipski (1770-1839), évêque catholique polonais de Minsk Liens internes Histoire de la Biélorussie Cimetière militaire de Minsk cimetière militaire Notes Portail de la Biélorussie Portail de la mort